Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ;

Δυστυχώς, η χρήση και η κατάχρηση που κάνουμε σε πολλές λέξεις τις κατέστησαν σταδιακά κενές νοήματος.
Η γλώσσα μας δεν έχει χάσει μόνο περιεχόμενο και σημασία, αλλά έχει αφήσει αχρησιμοποίητη τη δυνατότητα την οποία όλοι μπορούμε να γίνουμε κατανοητοί δια μέσου του νου, και στο χώρο της έχει αναδυθεί ένα στοιχείο συγκινησιακό, υποκειμενικό και φανταστικό.
Σήμερα οι λέξεις δεν έχουν πλέον λογική σημασία, αλλά υποβάλλουν εικόνες. Σήμερα έχουμε αλλάξει τη «λογική» με τη «συγκίνηση», τη «σκέψη» με την «φαντασία».
Το υπογραμμίζω αυτό για να δείξω μέχρι ποιο σημείο η γλώσσα της φαντασίας, η σταδιακή απώλεια του λόγου, έχει υπονομεύσει την ικανότητά μας να κατανοούμε τις ιδέες. Γι΄ αυτό δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι είναι αισιοδοξία και τι φιλοσοφία, ούτε πώς μπορούμε να τις συσχετίσουμε. Υποθέτουμε ότι ένας φιλόσοφος που έχει ερευνήσει τη ζωή δε μπορεί να είναι αισιόδοξος. Γιατί όχι;
Αν φιλοσοφία είναι η αγάπη για τη σοφία, αν είναι η αναζήτηση της γνώσης για να μπορούν να επιλυθούν τα μεγάλα ερωτηματικά της ύπαρξης, ένας φιλόσοφος πρέπει να είναι αισιόδοξος, αφού κάθε σοβαρή έρευνα οδηγεί σε εύρημα. Επιπλέον, πρέπει να είναι μια αληθινή, αποτελεσματική, πραγματική αναζήτηση. Όχι μόνο μια ερευνητική στάση αλλά μια αληθινή επιθυμία εύρεσης. Μια αυθεντική ανάγκη και επιθυμία της ψυχής που θέλει να γνωρίσει και το κάνει επωφελούμενη από εκείνο που ήδη ξέρει.
Αν πούμε ότι ένας φιλόσοφος πρέπει να έχει μια υγιή αισιοδοξία, καλό θα είναι να αρχίσουμε ορίζοντάς την και να προσδιορίσουμε επίσης το αντίθετο της αισιοδοξίας, το οποίο ονομάζουμε απαισιοδοξία.
Μας λένε ότι το να είναι κανείς αισιόδοξος σημαίνει όχι μόνο να πιστεύει στα «καλά» πράγματα, αλλά στα «καλύτερα». Να μην ικανοποιείται με αυτό που είναι σωστό, να θέλει ακόμη κάτι περισσότερο, το καλύτερο, το τέλειο.
Κατ' εξοχήν αισιόδοξος είναι εκείνος που θεωρεί ότι αυτός ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι άψογος – αφού προέρχεται από έναν τέλειο Θεό που τον δημιούργησε – και ότι εμείς οι άνθρωποι, οι οποίοι ζούμε σ΄ αυτόν, είμαστε και ανυπέρβλητοι και μοναδικοί.
Η θέση του να πιστεύει κανείς ότι αυτός ο κόσμος είναι ο καλύτερος δυνατός – ή τουλάχιστον ο περισσότερο αναγκαίος για τη δική μας εξέλιξη – υποστηρίχθηκε από πολλούς φιλοσόφους στη διάρκεια της Ιστορίας.
Μπορούμε να αναφέρουμε τον μεγάλο φιλόσοφο Πλάτωνα. Και οι φιλόσοφοι επίσης, της Αλεξανδρινής Σχολής – ανάμεσα στους οποίους ξεχωρίζουμε τον Πλωτίνο – είναι αισιόδοξοι. Μόνο που για να φθάσουν στην αισιοδοξία και στις ρίζες της ζωής, έχουν εκμηδενίσει μια σειρά από προσκολλήσεις της ίδιας της προσωπικότητας, που δεν τους επέτρεπαν να δουν αυτή την αρχή της εμπιστοσύνης και της ασφάλειας.
Για τους στοχαστές των φιλοσοφικών σχολών που αναφέραμε, το να είναι κανείς αισιόδοξος σημαίνει να γνωρίζει το νόημα της ζωής, να ξέρει ότι ζωή είναι αύξηση, εξέλιξη, συνέχιση των κύκλων που οδηγούν σ΄ ένα σκοπό. Ότι η ζωή δεν είναι τυχαία, ότι δεν διατρέχει οποιοδήποτε μονοπάτι και ότι στο τέλος του δρόμου αυτό που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως «καλό» θα θριαμβεύσει πάνω στο κακό.
Αλλά αφού όλοι οι φιλόσοφοι δεν φαντάστηκαν τη ζωή με αυτό το κριτήριο εξέλιξης, ανέκυψε μια αντίδραση εντελώς λογική: η απαισιοδοξία, ο πεσιμισμός.
Για τους πεσιμιστές δεν έχει σημασία αυτό που πρόκειται να συμβεί αύριο, δεν τους ενδιαφέρει ότι αύριο το καλό θα νικήσει το κακό. Σημαντικό είναι το σήμερα. Αφού σήμερα υπάρχουν βάσανα, πόνος, λάθη, δε μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος. Αυτό ισχύει σε τέτοιο βαθμό ώστε ο Βολταίρος έφθασε να πει ότι η αισιοδοξία είναι η πίστη των ηλιθίων.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ

Και εδώ συναντάμε δύο αντίθετα που φαίνονται ασυμβίβαστα. Δεν είναι πλέον φιλοσοφία και αισιοδοξία. Τώρα είναι από τη μια πλευρά αισιοδοξία και από την άλλη απαισιοδοξία.
Θα προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε μια φιλοσοφική αισιοδοξία η οποία, χωρίς να θέλει να βρίσκεται σε μια κεντρική ενδιάμεση θέση, έχει τη δυνατότητα να συνδυάζει αυτά τα δύο ασυμβίβαστα αντίθετα.
Με την φυσικότητα ενός φιλοσόφου – ενός παιδιού, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης – διερωτόμαστε: αυτός ο κόσμος, στον οποίο ζούμε και του οποίου αποτελούμε μέρος, είναι τέλειος; Αν είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να πούμε όχι.
Αυτός ο κόσμος δεν είναι ούτε τέλειος ούτε βέβαια ολότελα κακός, αλλά πάντως δεν είναι ό,τι καλύτερο.
Θα μπορούσαμε να θέσουμε την ερώτηση με άλλον τρόπο: Αυτός ο κόσμος θα μπορούσε να βελτιωθεί; Χωρίς να είναι ο πιο καλός, θα μπορούσε, ωστόσο, να φθάσει στην τελειότητα;
Σ΄ αυτό απαντάμε: ο κόσμος μας μπορεί να βελτιωθεί. Αλλά αυτή η δυνατότητα περιλαμβάνει επίσης τη δράση. Δηλαδή, μιλάμε ταυτόχρονα για μια αισιοδοξία, φιλοσοφική και πρακτική.
Αυτή είναι η στάση της φιλοσοφικής αισιοδοξίας στην οποία αναφερόμαστε: αν τα πράγματα δεν είναι τέλεια, τουλάχιστον είναι εφικτό να διορθωθούν. Και αυτό δεν εξαρτάται από ένα αόρατο πεπρωμένο, από κάτι που μπορεί να κατέβει από ψηλά, αλλά εξαρτάται από μας. Εξαρτάται από την προσπάθειά μας, τη σκέψη μας, τα χέρια μας, το κριτήριό μας, την ικανότητά μας να αγαπάμε – ως φιλόσοφοι – τη σοφία. Και επιπλέον, όχι μόνο να ικανοποιούμαστε με το να την αγαπάμε, αλλά να προσπαθούμε κάθε φορά να γίνουμε σοφότεροι.
Όταν ο Πυθαγόρας είπε ότι ο ίδιος δεν ήταν σοφός αλλά μόλις ένας φιλόσοφος, προώθησε μια θεωρία φιλοσοφικής αισιοδοξίας. Και δεν την εξέφρασε μόνο με λόγια, αλλά την βίωσε.
Ονόμαζε τον εαυτό του «φιλόσοφο» - εραστή, αναζητητή της σοφίας – και αφιέρωσε όλη του τη ζωή για να βρει την αληθινή γνώση και να την εκφράσει. Έτσι εκδήλωσε όχι μια απατηλή αισιοδοξία αλλά μια αληθινή.
Σε πολλές πραγματείες μάς λένε ότι η αισιόδοξη ή απαισιόδοξη προσέγγιση της ζωής δεν σχετίζεται με αυτήν τη φιλοσοφική αισιοδοξία που μας κάνει να βελτιωνόμαστε. Είναι ένα θέμα βασικά ψυχολογικό, ένα θέμα υποκειμενικά συναισθηματικό.
Πράγματι, αν ένα άτομο είναι παθητικό, θλιμμένο, αδύναμο, το πιο πιθανό είναι να είναι επίσης απαισιόδοξο, επειδή η ίδια η ψυχολογική του δομή το κάνει να φοβάται τη ζωή και όλες της τις συνέπειες. Αυτός όμως που έχει αντίθετο χαρακτήρα χαίρεται να εφορμά στις δυσκολίες, να τα πηγαίνει καλά με τον κόσμο, να λύνει όλα του τα προβλήματα, ακολουθώντας αισιόδοξες τάσεις.
Ωστόσο πιστεύουμε ότι αυτή η υπόθεση δεν είναι τόσο απλή, ότι η απαισιοδοξία ή η αισιοδοξία δεν είναι μόνο θέματα ψυχολογικά, που εξαρτώνται μόνο από τη διάθεση, τον χαρακτήρα. Πιστεύουμε ότι υπάρχουν νοητικοί και πνευματικοί παράγοντες, οι οποίοι επίσης επηρεάζουν βαθιά την αισιόδοξη ή απαισιόδοξη αντίληψη.

Ο ΥΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΙΤΙΑ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ

Ο υλισμός αποτελεί αιτία απαισιοδοξίας. Η τάση να αντιλαμβανόμαστε την ύπαρξη ως κάτι καθαρά υλικό είναι ένας από τους λόγους που προκαλούν απαισιοδοξία. Η αιτία είναι λογική: αν ο κόσμος είναι μόνο ύλη, αυτά που βλέπουμε και αγγίζουμε είναι πολύ λίγα, επομένως δε μπορούμε να περιμένουμε σχεδόν τίποτα από αυτόν. Η καθημερινή εικόνα του κόσμου με τον πόνο, την απελπισία, την πείνα, το θάνατο, τη διαφθορά, τις καταστροφές, τους πολέμους, τα δυστυχήματα δεν μας οδηγούν σε τίποτα καλό.
Αυτός που εστιάζει την εικόνα του σε υλικό σημείο φθάνει εύκολα στην απαισιοδοξία, επειδή για να είναι ευτυχισμένος χρειάζεται να έχει συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία, ακριβώς επειδή είναι υλικά αγαθά, είναι φθαρτά.
Του φαίνεται ότι το σημαντικό είναι να έχει. Αλλά όταν έχει ήδη αποκτήσει κάτι, φοβάται πολύ μήπως το χάσει, νιώθει τέτοια απελπισία, επειδή εκείνο που κατάφερε να αδράξει για μια στιγμή του φεύγει από τα χέρια, δεν μπορεί να απολαύσει αυτά τα υλικά αγαθά, αφού συνεχώς διερωτάται πόσο θα διαρκέσουν.
Επιπλέον, πέρα από τα υλικά αγαθά, όταν αγαπάμε ένα πρόσωπο – αλλά το θέλουμε με αυτό το ίδιο υλιστικό κριτήριο - διερωτόμαστε καθημερινά πόσο θα διαρκέσει, πόσο μας θέλει, αν θα είναι για όλη τη ζωή.
Έτσι βλέπουμε πώς μια νοητική σύλληψη – που κέρδισε έδαφος τα τελευταία χρόνια της Ιστορίας μας – μπορεί να κάνει τη ζωή μας απαισιόδοξη.
Ας δούμε και άλλους παράγοντες που φαίνονται να είναι πνευματικοί και που οδηγούν επίσης σε απαισιοδοξία.
Υπάρχει μια τάση ψευδο- φιλοσοφική- εσωτερική, που αντλεί από την Άπω Ανατολή – απομακρυσμένη χρονικά και φυσικά – μια σειρά από φιλοσοφικές ιδέες χωρίς να τις γνωρίζει ακριβώς.
Είναι πολύ συνηθισμένο να βλέπουμε σε δημοσιεύσεις τη λέξη «Κάρμα».
Υπενθυμίζουμε σε συντομία ότι το Κάρμα είναι ένας νόμος πάνω στον οποίο οι φιλόσοφοι της Ανατολής είχαν βασίσει την εξέλιξη της ζωής. Ένας νόμος, τον οποίο ονόμαζαν της «αιτίας και του αποτελέσματος», αφού όλα όσα συμβαίνουν στο Σύμπαν είναι στενά συνδεδεμένα, όλα τα γεγονότα είναι κρίκοι μιας αλυσίδας. Έτσι, όλες οι δράσεις εξαρτώνται οι μεν από τις δε.
Αν η ιδέα αυτή παρερμηνευθεί, μπορεί να οδηγήσει σε απαισιοδοξία, αφού όλα όσα μας συμβαίνουν είναι «Κάρμα». Γιατί να επανορθώσουμε, για ποιο σκοπό να αγωνιστούμε, γιατί να υπερβούμε τον εαυτό μας, αν όλα είναι «Κάρμα»;
Όπως βλέπουμε, με την παρερμηνεία των φιλοσοφικών ή των πνευματικών ιδεών, οδηγούμαστε επίσης σε μια απαισιοδοξία, που μετατρέπεται σε ακινησία, αδράνεια, εγκατάλειψη, σε θάνατο εν ζωή.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Ας ασχοληθούμε ακόμη μια φορά με τη φιλοσοφική μας αισιοδοξία, διασαφηνίζοντας ότι είμαστε πεπεισμένοι ότι κανείς δε μπορεί να είναι τελείως αισιόδοξος στη ζωή του, αφού όλοι έχουμε κάποτε υποφέρει, έχουμε αισθανθεί πόνο σε πολλές περιπτώσεις. Ούτε μπορεί κανείς επίσης να είναι τελείως απαισιόδοξος, επειδή όλοι συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, παρά τις λύπες μας.
Ας αρχίσουμε από κάτω, από το υλικό μέρος. Η ύλη, αν το καλοεξετάσουμε, μπορεί να μας οδηγήσει πολύ καλά σε μια αισιόδοξη αντίληψη για τη ζωή. Αρκεί να μην τη βλέπουμε ψυχρά, αλλά να παρατηρούμε την τελειότητα, τη φροντίδα με την οποία δημιουργεί ολόκληρο το Σύμπαν, όσο λίγα κι αν είναι αυτά που γνωρίζουμε γι΄ αυτό. Αυτοί οι νόμοι που διέπουν την ύλη, την κατευθύνουν και την οργανώνουν, ενώ την υπερβαίνουν. Η ύλη αντικατοπτρίζει ομορφιά. Αν και η ύλη είναι σκοτεινή, βαριά και φθαρτή, θα έπρεπε να μας χρησιμεύει για να χαίρεται η καρδιά μας, μόνο και μόνο από το γεγονός ότι κάτι ανώτερο αποτυπώνεται σ΄ αυτήν, την εξαγνίζει, την εξυψώνει, αφού η ομορφιά μπόρεσε να αφήσει τα ίχνη της σ΄ αυτήν για μια στιγμή.
Ας περάσουμε στο ψυχολογικό επίπεδο. Όλοι νοιώθουμε πόνο, αλλά εκείνοι οι φιλόσοφοι της Ανατολής, οι οποίοι – όπως μόλις είδαμε – δημιούργησαν σχεδόν χωρίς να το θέλουν την απαισιοδοξία και τον υλισμό, μας διδάσκουν κάτι πολύ σημαντικό: ότι ο πόνος είναι όχημα της συνείδησης. Χωρίς πόνο δεν αντιλαμβανόμαστε τις πραγματικότητες και τίποτα δεν μας αγγίζει.
Ο πόνος δεν είναι κακό, ούτε λόγος για να είναι κάποιος απαισιόδοξος. Ας τον θεωρήσουμε – κατά τα λεγόμενα των Στωικών – ως «Σχολείο της Ζωής». Ας μάθουμε απ΄ αυτόν και κάθε φορά που υποφέρουμε ας βγαίνουμε καθαροί από αυτόν τον πόνο, γνωρίζοντας ότι μπορούμε να αποκτήσουμε μια εμπειρία από αυτόν. Και ότι – αφού περάσει – θα είμαστε λίγο καλύτεροι απ΄ ό,τι ήμασταν πριν υποφέρουμε.
Συνηθίζουμε να νομίζουμε ότι υποφέρουμε. Μας πονάει η ζωή, επειδή δεν αποκτούμε πάντα όλα τα πράγματα που θεωρούμε ότι είναι απαραίτητα.
Υπάρχουν δύο δυνατότητες: αν κάτι είναι ζωτικής σημασίας, σωστό, αξιοσέβαστο, έντιμο για μας και είμαστε πεπεισμένοι ότι το χρειαζόμαστε, ας το αναζητήσουμε, ας εργαστούμε γι΄ αυτό. Αλλά αν εκείνο που ποθούμε δεν είναι τίποτε άλλο παρά καρπός ενός περαστικού πάθους, αν νομίζουμε ότι το λαχταράμε, αλλά στην πραγματικότητα αυτή η όρεξη δεν έχει βαθιά προέλευση, είναι καλύτερα να το εγκαταλείψουμε. Αν δεν έχουμε ανάγκη, δεν υπάρχει πόνος. Αν δεν έχουμε λανθασμένη φιλοδοξία να ικανοποιήσουμε, δεν υπάρχει πόνος.
Δεν είναι τόσο εύκολο να ξέρουμε πότε αυτό που επιδιώκουμε είναι βαθύ, αυθεντικό ή όχι.
Ας αναρωτηθούμε πόσο διαρκεί αυτή η ανάγκη, πόσο έντονα έχουμε αυτή την επιθυμία χαραγμένη μέσα μας, αν αποτελεί μέρος της ύπαρξής μας, αν κοιμάται και ξυπνάει μαζί μας, αν είναι ίσως όπως αυτό το πάθος για τη σοφία που αναφέραμε μιλώντας για τη «φιλοσοφία».
Αν αυτή η ανάγκη επιμένει, αν διατηρείται, προέρχεται από την ψυχή. Αν αυτή η ανάγκη είναι ένα περαστικό καπρίτσιο, αρκεί να μη τη σκεφτόμαστε και σε μια στιγμή η επιθυμία θα εξαφανιστεί.
Έτσι, αφού ο πόνος συνδέεται με τις φιλοδοξίες μας, μάς διδάσκει και μας εκπαιδεύει, μας εξευγενίζει και λειαίνει εκείνες τις εξωτερικές ανάγκες που δεν είναι προϊόν του δικού μας εσωτερικού όντος.
Ας περάσουμε σ΄ ένα ακόμη επίπεδο: η αισιοδοξία ως μια νοητική και λογική άποψη.
Η αισιοδοξία, θεωρούμενη κατ΄ αυτό τον τρόπο, μεταμορφώνεται σε μια σίγουρη και σταθερή πίστη, στο νόημα που δίνεται στη ζωή, στο νόημα που έχει όλη η ύπαρξη σαν σύνολο. Αν προσπαθήσουμε να ανακαλύψουμε τους νόμους της Φύσης και τις αρχές του ανθρώπου, να αφαιρέσουμε τα πέπλα, αν προσπαθήσουμε να καταλάβουμε πραγματικά όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, θα φθάσουμε, χωρίς αμφιβολία, στο συμπέρασμα ότι όλα αυτά έχουν νόημα και ότι αυτό το νόημα μας δίνει σιγουριά, σταθερότητα.
Οι αρχαίοι έλεγαν ότι «η γνώση είναι δύναμη» και «δύναμη» είναι η εξάσκηση της βούλησής μας. Όποιος έχει μια σταθερά αναπτυγμένη βούληση, που την έχει θέσει σε κίνηση και την έχει ωθήσει για να πραγματώσει οτιδήποτε, δε μπορεί να αισθάνεται απαισιόδοξος.

Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

Στο πνευματικό επίπεδο είναι αδύνατο να είναι κανείς απαισιόδοξος.
Θα έπρεπε να αφήσουμε στην άκρη μονομιάς όλες εκείνες τις ιδέες που έχουν να κάνουν με το καλό και το κακό. Αποφεύγουμε να κάνουμε χώρο στο καλό και το κακό, τον Θεό και το διάβολο. Οι ανταγωνιστικές αξίες παλεύουν μέσα μας και μας κάνουν να μπαίνουμε στη μέση σαν θεατές, γεγονός που μας οδηγεί σε αμφιβολία και σε κατάσταση διαρκούς αβεβαιότητας.
Δεν υπάρχει Θεός και διάβολος. Υπάρχει Θεός. Δεν υπάρχει καλό και κακό. Υπάρχει καλό. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το καλό έχει τη δυνατότητα να εκφράζεται με τόσους τρόπους, που μερικές φορές δεν το καταλαβαίνουμε. Και είναι η άγνοιά μας αυτή που μας κάνει να το ονομάζουμε κακό.
Ας φανταστούμε μια εστία φωτός, την οποία θα ονομάσουμε Καλό, το οποίο, ως υπέρτατη πηγή, διαχέεται σε ολόκληρο το Σύμπαν. Αν καταφέρουμε να βρεθούμε κοντά στο σημείο από το οποίο εκπορεύονται οι ακτίνες, αν βάλουμε το χέρι όσο το δυνατόν πιο κοντά σ΄ αυτό, θα συγκεντρώσουμε μια μεγάλη ποσότητα θερμικής και φωτεινής ενέργειας. Αλλά, αν τοποθετήσουμε το σώμα μας πολύ πιο μακριά από τη δέσμη του φωτός, η ίδια επιφάνεια του χεριού θα δεχθεί λιγότερη ενέργεια, αφού έχει διαχυθεί και ανοιχτεί σαν βεντάλια πάνω στον κόσμο.
Το κακό δε βρίσκεται στον κόσμο, βρίσκεται στην άγνοιά μας. Κακό είναι απλά το να μη γνωρίζουμε, να μη βλέπουμε, να μην ενδιαφερόμαστε. Κακό είναι να υποφέρουμε προκειμένου να μάθουμε. Κακό είναι ο πόνος, επειδή είμαστε ανίκανοι να συλλάβουμε ότι έχουμε ξεκινήσει λάθος.
Με αυτά τα στοιχεία φιλοσοφικής αισιοδοξίας, πιστεύω ότι προσεγγίζουμε την παλιά αντίληψη που καμιά φορά οι Έλληνες ονόμαζαν «ενθουσιασμό».
«Ενθουσιασμός»: «ένθεος», «ο Θεός εντός», «ο Θεός στον άνθρωπο». Η αίσθηση της θεότητας μέσα μας, η ευτυχία να γνωρίζουμε κάτι περισσότερο από αυτό το κέλυφος της ύλης που μας τυλίγει. Η υπερηφάνεια για να καταλάβουμε πέρα από το χρόνο που μας περιορίζει.
Ο ενθουσιασμός δεν είναι κενή αισιοδοξία, μια επιφανειακή ευτυχία που γλιστράει πάνω από τα πράγματα. Ο ενθουσιασμός είναι βαθύς, είναι εσωτερικός, βρίσκεται στο βάθος, στην ψυχή. Είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τραγουδούν, να προσεύχονται, να θαυμάζουν τη Φύση, να αναζητούν το Θεό στα δέντρα, στο πέταγμα των πουλιών, στη μετακίνηση των νεφών. Όλα αυτά είναι ενθουσιασμός, κάτι πολύ περισσότερο από αισιοδοξία.
Μας έχουν πει πολλές φορές ότι εμείς οι αισιόδοξοι είμαστε ανόητοι. Δεν το εξέφρασε μόνο ο Βολταίρος αλλά και πολλοί άλλοι στον 20ο αιώνα. Μας έχουν πει ότι η αισιοδοξία είναι μια φιλοσοφία για το μέλλον, αλλά απορριπτέα για την παρούσα στιγμή. Είναι χρήσιμη για πολύ αργότερα, αφού ονειρεύεται καλύτερα πράγματα για το μέλλον.
Πιστεύουμε ότι αυτό δεν είναι σωστό. Η αισιοδοξία ταιριάζει σε όλες τις διαστάσεις του χρόνου, αφού, όταν μετατρέπεται σε ενθουσιασμό, δεν υπάρχει ούτε ένα μόριο του χώρου και του χρόνου στο οποίο να μην περιλαμβάνεται. Ο ενθουσιασμός ταιριάζει στο παρελθόν.
Το παρελθόν αποδεικνύει ότι η ιστορία είναι κυκλική. Ότι πολλές φορές, από έλλειψη μνήμης ή από αμέλεια, αναπαράγουμε τις ίδιες καταστάσεις, ξανακάνουμε τις ίδιες επιτυχίες και τα ίδια λάθη, αλλά - από επανάληψη σε επανάληψη – μεγαλώνουμε λίγο περισσότερο.
Το παρελθόν μας διδάσκει ότι υπήρξαν στιγμές κατά τις οποίες η Αλήθεια, η Ομορφιά, η Δικαιοσύνη, η Ενότητα αντικατοπτρίστηκαν καθαρά στην ύλη. Και ότι υπήρξαν άλλες φάσεις κατά τις οποίες αυτές οι αρχές (Ενότητα, Δικαιοσύνη, Αγαθό, Ομορφιά) απομακρύνθηκαν από τον συγκεκριμένο κόσμο, επειδή δεν υπήρχαν κανάλια που να τις εκφράζουν.
Η αισιοδοξία είναι για το παρόν, επειδή τον ενθουσιασμό τον εκφράζουμε εδώ και σήμερα, ούτε χθες ούτε αύριο, πέρα από τα προβλήματα, παρά τις δυσκολίες και - θα έλεγα ακόμη - χάρη σ΄ αυτές.
Σε τίποτα δεν θα χρησίμευε το να είμαστε ενθουσιώδεις, αισιόδοξοι, σταθεροί, θεληματικοί και αποφασιστικοί αν δεν παραπατούσαμε ποτέ στο δρόμο. Αλλά όταν υπάρχουν καθημερινά πέτρες μπροστά μας, όταν κάθε φορά που τείνουμε το χέρι συναντάμε μια δυσκολία και πέρα από αυτήν και χάρη σ΄ αυτήν συνεχίζουμε να είμαστε ενθουσιώδεις, είναι επειδή η ρίζα του Σύμπαντος έχει ξυπνήσει μέσα στον άνθρωπο.
Αισιοδοξία για το μέλλον, αλλά όχι σαν όνειρο ή αυταπάτη για να δραπετεύουμε. Ούτε μας ενδιαφέρει να βυθιζόμαστε σ΄ ένα όνειρο για ένα καλύτερο μέλλον, μόνο και μόνο για να μη βλέπουμε αυτό που συμβαίνει στο παρόν.
Ο ενθουσιασμός, η αισιοδοξία για το μέλλον, είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι μια βεβαιότητα που υπάρχει εδώ και τώρα. Είναι ένα αληθινό βίωμα, ένα συναίσθημα ζωντανό, ξεκάθαρο, βαθύ, που πλημμυρίζει ολόκληρο το είναι. Είναι ένας άμεσος τρόπος ζωής για το μέλλον.
Είναι μια αίσθηση ότι αυτός ο νέος και καλύτερος κόσμος, για τον οποίο τόσες φορές μιλήσαμε, δεν είναι κάτι που βρίσκεται μακριά, δεν είναι κάτι απρόσιτο. Είναι το να νοιώθουμε οριστικά και ξεκάθαρα ότι αυτός ο Νέος και Καλύτερος Κόσμος χωρίζεται από μας μόλις από την πυκνότητα ενός πέπλου. Και ότι θα αρκούσε να αγγίξουμε με τα χέρια μας αυτό το πέπλο για να δούμε ότι το μέλλον είναι εκεί, ότι του δώσαμε ζωή, ότι το κάναμε παρόν.
Ο ενθουσιασμός είναι στη πραγματικότητα μια φλόγα φωτιάς που δονείται στην καρδιά του ανθρώπου και του επιτρέπει να κτίζει την ιστορία πριν, τώρα και αύριο.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΣ ΑΤΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

Οι παρακάτω τρείς αναρτήσεις, αφιερώνονται στην αγαπημένη μας Θεά Αθηνά Παλλάδα, προς τιμήν της οποίας, ετελούντο τα Παναθήναια αυτές τις ημέρες, από τους ιερούς προγόνους μας, οι οποίοι τιμούσαν την δική τους κοσμοθέαση και τα Ιερά και τα Όσια της δικής τους φυλής.

Η ΜΝΗΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΕΙΝΑΙ ΘΕΜΑ ΧΙΛΙΕΤΙΩΝ - ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΕΣΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ - Ο ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΠΟΤΕ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ - ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΑΓΑΠΗ ΚΙ ΕΝΑΝ ΕΡΩΤΑ ΣΦΟΔΡΟ - ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΑΥΤΗ Η ΕΦΕΣΗ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΣΧΩΡΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ

Ένας κύκλος ζωής επισημαίνει το τέλος του προηγούμενου κύκλου και την αρχή του νέου. Κι αυτό δεν μπορώ να μη σας το πω γιατί κι εσείς πρέπει να αναγνωρίζεται στη δική σας ζωή, όσοι έχετε συνέπεια στη ζωή σας, προϋπόθεση είναι η συνέπεια σε ένα σκοπό, ο οποίος είναι ξεκάθαρος και ο οποίος σε μικρή ηλικία δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός. Γίνεται καθώς περνούν τα χρόνια όταν έχεις και όλη την ανάλογη εμπειρία να αναγνωρίσεις εάν ο σκοπός είχε γίνει ξεκάθαρος αρκετά νωρίς.
Γιατί οι εμπειρίες του κύκλου είναι το βασικότερο σημείο το οποίο αποκομίζομαι από κάθε μια ενσάρκωση ξεχωριστά.
Αυτές οι εμπειρίες δεν μπορούν να υπάρξουν αν δεν υπάρχει μνήμη.
Δηλαδή το κυριότερο σημείο όλης μας της ψυχικής δομής είναι η μνήμη.
Η μνήμη για τον έλληνα είναι θέμα χιλιετιών. Δεν είναι θέμα ότι κάποτε υπήρξαμε χαθήκαμε ξαναφανήκαμε. Όχι. Χιλιετιών, διότι η γλώσσα είναι ο συνδετικός κρίκος των χιλιετιών που πέρασαν με αυτήν την ίδια γλώσσα. Αυτό είναι συγκλονιστικό να σκεφτείς ότι τις λέξεις που εγώ λέω τώρα, έλεγε τις ίδιες και ο Όμηρος. Μπορεί να μην καταλαβαίνουμε τις βαθύτερες έννοιες, όμως αν πλησιάσουμε με πολύ μεγάλη προσοχή και αυτοσυγκέντρωση στις έννοιες τις βαθύτερες, μπορούμε να βρούμε την ουσία τους πάντα με τα λεξικά, πάντα με τα κείμενα, και πάντα με μια υπέρμετρη αγάπη, έναν έρωτα  σφοδρό, να βρούμε που είναι η αλήθεια. Γιατί αν δεν υπάρχει εξ αρχής αυτή εδώ η έφεση, δεν μπορούμε να εισχωρήσουμε στο θέμα των αρχών.
Όπως ο ήλιος ανατέλλει κάθε μέρα στην ανατολή και δύει στην δύση, και είναι αεί νέος, είναι πάντοτε νέος, το ίδιο και εσύ θα κάνεις κάθε μέρα σαν νέος, αυτό που οφείλεις να κανείς και συνεχώς χωρίς διακοπή. Δεν υπάρχουν εδώ διακοπές. Εδώ ότι γίνετε, γίνετε χάριν σκοπού και ο σκοπός απαιτεί κόπον. Σ-κοπός. Σίγμα και κόπος. Και ξανά το σίγμα στην αρχή το σίγμα στο τέλος, ο σκοπός δεν σταματά ποτέ τη λειτουργία του. Αν διακοπεί, χάνεις τη σειρά.
Είναι όλα τόσο καλά δομημένα φιλοσοφικά που αν τα αντιληφτούμε μπορούμε να τα κάνουμε πράξη. Γιατί η Φιλοσοφία δεν είναι για να λέμε λόγια. Η έμπρακτη απόδειξη  ότι το θέμα των αρχών είναι το ισχυρότερο και το σπουδαιότερο το οποίο πρέπει να έχει μέσα του ο άνθρωπος ...αλλά πρέπει να γνωρίζει ποιες είναι οι αρχές. Αν δεν τις ξέρει τις αρχές και νομίζει ότι γνωρίζει, μας είπε ο Πλάτων, αυτός που νομίζει ότι γνωρίζει, δεν πρόκειται ποτέ να μάθει. Δεν θα ψάξει, δεν θα ερευνήσει και δεν πρόκειται να βρει. Θα μείνει μέσα στο σκοτάδι της διπλής του άγνοιας, λέει ο Πλάτων.
Η Αρετή είναι η πρώτη ιδιώτης η οποία διέπει ολόκληρη την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Ολόκληρη! Εδώ δεν υπάρχει κάτι άλλο που να προηγείται. Η Αρετή. Και η Αρετή με δεσπόζουσα έννοια την Δικαιοσύνη. Διότι οι άλλες τρεις οι οποίες είναι η  Φρόνηση, η Ανδρεία και η Σωφροσύνη, προϋπάρχουν σαφώς για να καταλήξουν στην Δικαιοσύνη. Όχι σε άλλη έννοια. Καμιά. Και όχι στην έννοια της αγάπης. Διότι η έννοια της αγάπης καταλήγει να είναι απολύτως παραπλανητική. Απολύτως. Αλλά δεν θα μπω σ΄ αυτό το θέμα γιατί είναι πολύ μεγάλο και πάρα πολύ σημαντικό. Και αυτό μας έχει δυστυχώς διαστρέψει από την δυνατότητα να είμαστε δίκαιοι. Εμείς είμαστε απολύτως άδικοι στις περισσότερες εκφράσεις μας.
Απομαγνητοφώνηση από ομιλία της κυρίας Αλτάνης, Συγγραφέα - Ερευνήτρια, ως προσκεκλημένη ομιλήτρια σε εκδήλωση με θέμα «Άγχος - Stress και Πρόνοια - Ειμαρμένη στην εποχή μας». Η συγγραφεύς ανέλυσε τον παράγοντα της ειμαρμένης στη ζωή του κάθε ανθρώπου και αναφέρθηκε εκτενώς στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

"Άγχος - Stress και Πρόνοια - Ειμαρμένη στην εποχή μας", Ομιλήτρια: κα. Αλτάνη

Η συγγραφεύς ανέλυσε τον παράγοντα της ειμαρμένης στη ζωή του κάθε ανθρώπου 
και αναφέρθηκε εκτενώς στο σπήλαιο του Πλάτωνα.

Κοίτα καλά τον κάθε άνθρωπο και δες...

Κοίτα καλά τον κάθε άνθρωπο και δες
αν μέσα στην καρδιά του κρύβει μίσος.
Ακόμη κι όταν σου μιλάει με πρόσωπο γλυκό
μήπως μιλάει με λόγια απατηλά,
που βγαίνουν από μια ψυχή κατάμαυρη.
Ποίημα του Σόλωνα που τραγουδιόταν στα συμπόσια.
Πηγή: Διογένης ο Λαέρτιος

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

ΔΕΙΡΑΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΝΑ ΔΕΧΘΕΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ή ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ;

Άνοιξε καμιά μύτη για τον Πλάτωνα;
Δείραμε κανέναν να δεχθεί τις σκέψεις του Σωκράτη ή του Δημόκριτου;
Υποχρεώσαμε κανέναν λαό να δεχθεί την ιατρική όπως την καταθέσαμε, τα μαθηματικά, την πολεοδομία, το θέατρο;
Τους δείραμε να δεχθούν ότι υπάρχει κωμωδία και τραγωδία;
Μόνοι τους τα ρουφήξανε και αυτά είναι και σε ώρες απελπισίας.
Βλέπεις τον τεράστιο τον Γκαίτε, γράφοντας το Φάουστ, να σκίζει το χειρόγραφο. Καταραμένε,  του λέει του Σοφοκλή, δεν μπορώ να σε ξεπεράσω. Εκείνος ο Σαίξπηρ είναι ένας ύμνος στην Ελλάδα.
Και δεν ζητήσαμε τίποτα. Καμιά αντιπαροχή από κανέναν. Τα δώσαμε όλα. Τους τα χαρίσαμε όλα, λες και ήμασταν  φτιαγμένοι, το δικό μας να είναι δικό τους.
Όλοι οι άλλοι την κάποια γνώση που είχαν την κλειδώνανε. Θα σου δώσει ο Αιγύπτιος; Θα σου βγάλει ο Εβραίος από αυτά που ξέρει; Δε πα να χτυπιέσαι κάτω δυόμισι χιλιάδες χρόνια… δεν στο δίνουν. Για πάρτη τους το κρατάνε.
Και σήμερα, η πραγματική επιστήμη είναι κλειδωμένη. Πάνε 50 χρόνια μπροστά μας. Αν κάποιοι φίλοι διαβάσουν κάποια στιγμή την Εναλλακτική Λύση 3, εκείνο το εκπληκτικό βιβλίο, το οποίο τι σου λέει. Το φεγγάρι το πατήσαμε το ’51. Στον Άρη πήγαμε το ’55. Η πραγματική επιστήμη φεύγει μπροστά 50 χρόνια. Τι μαθαίνουμε από αυτά; Τίποτα δεν μαθαίνουμε. Διπλοκλειδωμένα όλα. Εχθροί απέναντι μας.
Κι όμως η δική μας η πρόταση τι ήταν; Κάνε τους ανθρώπους πολίτες όλου του πλανήτη.
Δεν μάθανε Ιατρική οι πέρσες; Δεν μάθανε οι τουρκμάνοι Μαθηματικά; Δεν μάθανε οι άραβες Γεωμετρία; Δεν μάθαν όλοι οι λαοί; Δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν την πανδαισία;
Ανδρέας Μαζαράκης 
(απομαγνητοφώνηση, απόσπασμα)

"ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ…"

Ακούμε καθημερινά:
«Να αποκατασταθούν οι αδικίες….»
-       Αποκαθιστούμε την τιμή, το δίκαιο. Όχι την αδικία. Την αδικία περιμένουμε να την καταργήσετε. Όχι να την αποκαταστήσετε…
 «Θα επιτύχουμε την βιωσιμότητα του χρέους»
-       Εμείς δεν θέλουμε ένα χρέος  που να ζει. Προτιμούμε να επιτύχετε  την θνησιμότητα του χρέους και όχι την βιωσιμότητα του!!!
«Εμείς, στο κόμμα μας, βελτιώνουμε τα λάθη μας»
-       Τα λάθη όταν βελτιώνονται γίνονται καλύτερα αλλά (εξακολουθούν να) είναι και πάλι  λάθη. Τα λάθη δεν χρειάζονται βελτίωση  αλλά διόρθωση ή εξάλειψη.
Ο Λόγος είναι εν αρχήν. Και ο λόγος είναι φως στη γη. Όταν λοιπόν εκφέρουμε τον λόγο, ο λόγος πειθαρχεί σε έναν νόμο και φέρνει το ανάλογο αποτέλεσμα.
Και βλέπουμε ότι το αποτέλεσμα είναι ανάλογον.
---------------
Ο πολιτικός/κυβερνήτης θα πρέπει πρώτα να επιβάλει στον εαυτό του την λιτότητα και μετά να απαιτήσει λιτότητα από τους άλλους. Διότι: «Κάθε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και άλλης  αρετής πανουργία είναι και όχι σοφία»
Πλάτωνος, “Μενέξενος”  347a
«Αν δεν συμβεί αυτό, ή να κυβερνήσουν στις πολιτείες οι φιλόσοφοι ή να ασχοληθούν με τη φιλοσοφία αυτοί που τώρα ονομάζουμε βασιλείς και δυνάστες, έτσι ώστε η πολιτική δύναμη και η φιλοσοφία να συμπέσουν στο ίδιο πρόσωπο, […] δεν θα έχουν τελειωμό οι συμφορές στις πολιτείες ούτε ακόμη και στο ανθρώπινο γένος, κι ούτε τούτο το πολίτευμα που περιγράψαμε στη θεωρία θα λάβει πραγματική υπόσταση και θα βγει στο φως του ήλιου».
Πλάτων, Πολιτεία 473c-d
Να γιατί ο Πλάτων έλεγε ότι πρέπει να κυβερνούν οι φιλόσοφοι. Διότι οι αφελείς είναι ανυποψίαστοι από την αλήθεια της ζωής, από την αλήθεια της γλώσσας, την αλήθεια της ιστορίας και της φιλοσοφίας.
Και… «Μια από τις τιμωρίες των αδιάφορων, είναι ότι καταλήγουν να τους κυβερνούν οι κατώτεροί τους».
Πολιτεία 347

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

ΤΙΜΩΝ Ο ΜΙΣΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τίμων Εχεκρατίδου Κολυττεύς, ο επονομασθείς Μισάνθρωπος.
Έζησε την εποχή του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν από καλή οικογένεια, αρκετά πλούσιος και πήρε φιλοσοφική μόρφωση, αλλά εύπιστος και καλόκαρδος, με αποτέλεσμα να τον περιτριγυρίσουν κόλακες και παράσιτοι, που παριστάνοντας τους φίλους του, κατάφεραν να του φάνε όλη την περιουσία. Σε έναν από αυτούς τον Φιλιάδη, χάρισε ένα μεγάλο χωράφι για να προικίσει την κόρη του, σε έναν άλλον τον Δημέα, τον ρήτορα, που κατηγορήθηκε για κατάχρηση και κινδύνευε να καταδικαστεί, ο Τίμων του έδωσε το τεράστιο ποσό των ένδεκα ταντάλων (σα να λέμε τριάντα χιλιάδες ευρώ), για να αποφύγει την καταδίκη. Και επειδή, σύμφωνα με τον πανάρχαιο κώδικα ανθρώπινης συμπεριφοράς, η αχαριστία είναι παιδί της ευεργεσίας, όλοι αυτοί οι κόλακες και παράσιτοι του γύρισαν την πλάτη, όταν δεν του απόμεινε τίποτα.
Ο Τίμων, πάμπτωχος πλέον, αποσύρθηκε σε ένα μικρό κτηματάκι που είχε στις πλαγιές του Υμηττού, κοντά στη σημερινή Ηλιούπολη και μετά βίας επιβίωνε, καλλιεργώντας το μόνος του. Η δυστυχία τον έκανε να τραβηχτεί στον εαυτό του και να μη θέλει να δει άνθρωπο στα μάτια του. Έπαψε να πηγαίνει στο Άστυ και στην Αγορά, έπαψε να συναναστρέφεται με ανθρώπους και όσους τον επισκέπτονταν στην καλύβα του, τους έδιωχνε πετροβολώντας τους. Φυσικά, μολονότι ήταν πολίτης με όλα τα δικαιώματα της ιδιότητάς του αυτής, σταμάτησε να προσέρχεται στην Εκκλησία του Δήμου και αρνήθηκε να αναλάβει οποιοδήποτε αξίωμα ή λειτούργημα, που ως πολίτης εδικαιούτο. Έτσι με τον καιρό ονομάστηκε από τους συμπολίτες του, Τίμων ο Μισάνθρωπος.
Έναν και μοναδικό άνθρωπο ανεχόταν, τον Απέναντο, μισάνθρωπο, όπως αυτός,  που τελικά συγκατοίκησε μαζί του. Δε θα μπορούσε να τους πει κανείς φίλους, αφού σπανίως αλλάζανε μια δυο κουβέντες. Απλώς ανεχόταν ο ένας τον άλλον και όταν κάποτε γιόρτασαν τις «επιτάφιες σπονδές», μετά το καθιερωμένο γεύμα, ο Απέναντος είπε στον Τίμωνα:
«Ωραίο δεν ήταν το γεύμα μας Τίμων;»
αυτός του απάντησε
«Πράγματι ήταν ωραίο και θα ήταν ωραιότερο αν δεν ήσουνα  κι εσύ στο τραπέζι»
Όταν ο Τίμων έμαθε πως οι Αθηναίοι είχαν εκλέξει τον Αλκιβιάδη μεταξύ των δέκα στρατηγών χάρηκε πολύ γιατί προέβλεπε πως η Αθήνα θα πάθαινε μεγάλες συμφορές από την εκλογή αυτή. Και δεν έπεσε έξω.
Μολονότι ο ίδιος αποστρεφόταν τους συμπολίτες του και απέφευγε κάθε συνάφεια μαζί τους, οι Αθηναίοι μιλούσαν συχνά για τις παραξενιές του και ο Αριστοφάνης τον σατίρισε στις κωμωδίες του «Όρνιθες» και «Λυσιστράτη».
Δεν πατούσε το πόδι του στην Αθήνα και φυσικά δε συμμετείχε στην Εκκλησία του Δήμου. Εντούτοις κάποια μέρα φάνηκε στην Πνύκα, την ώρα που συνεδρίαζε αυτό το ανώτατο όργανο της Δημοκρατίας. Έγινε μεγάλο σούσουρο, που το διαδέχτηκε η κατάπληξη, όταν ο Τίμων ζήτησε τον λόγο. Ανέβηκε πράγματι στο βήμα και εν μέσω νεκρικής σιγής είπε στους συγκεντρωμένους πολίτες:
«Άνδρες Αθηναίοι, όπως ξέρετε στο κτήμα που έχω στους πρόποδες του Υμηττού, υπάρχει μια συκιά, που χρησίμεψε ως τώρα σε πολλούς για να κρεμαστούν. Επειδή σκοπεύω να κτίσω μια καλύβα εκεί και θα κόψω αυτή τη συκιά θα ήθελα να ειδοποιήσω όσους έχουν σκοπό να αυτοκτονήσουν, να το κάνουν σύντομα, πριν κόψω το δέντρο».
Μετά από αυτόν τον σύντομο «λόγο» ο Τίμων κατέβηκε από το βήμα και έφυγε αμέσως από την Εκκλησία του Δήμου.
Κάποτε, αρκετά μεγάλος στην ηλικία, έπεσε από μιαν αχλαδιά και χτύπησε άσκημα. Δε θέλησε να φωνάξει γιατρό και το τραύμα κακοφόρμισε, έπαθε γάγγραινα και τελικά ο Τίμων πέθανε.
Τον έθαψαν στην παραλία του Σαρωνικού, στον δρόμο που οδηγεί από τον Πειραιά στο Σούνιο. Στον τάφο του, που ήταν φυσικά πάντοτε απεριποίητος, σκεπασμένος με αγκάθια και πέτρες, υπήρχε επίγραμμα, που υπαγόρευσε ο ίδιος πριν πεθάνει:
«Διαβάτη, αφού αφήκα μιαν άθλια ζωή, κοιμάμαι σ΄ αυτόν τον τάφο. Μη ζητήσεις να μάθεις το όνομά μου αλλά πήγαινε στον κόρακα (ες κόρακας)».
 Η ιστορία που διαβάσατε είναι παρμένη από τον Λουκιανό, που αφιέρωσε στον Τίμωνα το έργο «Τίμων ο Μισάνθρωπος», ενώ πολύ προσφυώς, σε ένα άλλο βιβλίο του, στην «Αληθή Ιστορία», τον έχει βάλει θυρωρό στις πύλες του Άδη! Τον Τίμωνα τον αναφέρει επίσης ο Πλούταρχος, ενώ ο Σαίξπηρ έχει γράψει το δράμα «Τίμων ο Αθηναίος».
Δημήτρης Γερμιώτης
http://www.sarantakos.com/arx/arx_timwn28.html

Η ΜΑΛΘΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΙΩΝ…

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου.
Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες.
Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε.
Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμό και φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας.Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.
Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν.
Μία ολόκληρη γενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Τα παιδιά έγιναν πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα.
Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.
Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στην ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται.
Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν».
Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.
Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.
Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.
Aπό το The Mermaid Tavern
«Η ανατροφή ενός άνδρα είναι η μόρφωσις ενός άνδρα,
η ανατροφή μίας γυναίκας είναι η μόρφωσις μιας γενεάς»
(Σενέκας).

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΙΛΗΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΙΟΙ ΕΜΠΕΙΡΟΓΝΩΜΟΝΕΣ

Γράφει ο Δημ. Γερμιώτης
Το 5ο βιβλίο (Τερψιχόρη) του Ηροδότου και ίσως μας διδάξει μερικά πράγματα.
Η Μίλητος, όπως θυμώμαστε από το σχολείο, ήταν η επιφανέστερη πόλη της Ιωνίας. Χτισμένη στις εκβολές του ποταμού Μαιάνδρου από Ίωνες αποίκους, με αρχηγούς τους Νηλείδες, τους απόγονους δηλαδή του Νέστορα, του βασιλιά της Πύλου, έγινε πολύ γρήγορα, χάρη στη γεωγραφική της θέση και τα δυο ασφαλή λιμάνια της, το οικονομικό και πνευματικό κέντρο της Ιωνίας, υποσκελίζοντας την Έφεσο, την Πριήνη, τη Σάμο, τη Χίο, τη Φώκαια και τις λοιπές ιωνικές πόλεις. Τον 6ον αιώνα στα λιμάνια της Μιλήτου μπορούσες να συναντήσεις πλοία από όλες τις μεσογειακές πόλεις και ανθρώπους κάθε φυλής και γλώσσας. Εκεί έφταναν έμποροι από τα βάθη της Μικρασίας και από πιο μακριά κι από εκεί ξεκινούσαν πλοία για όλα τα λιμάνια της Μεσογείου και του Εύξεινου.
Στην Ιωνία δεν συγκεντρώθηκε μόνο μεγάλος πλούτος αλλά και πάμπολλες πληροφορίες και γνώσεις. Η κοινωνία των ιωνικών πόλεων ήταν η πιο ανοιχτή κοινωνία της εποχής της και το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τη συσσώρευση πλούτου και γνώσεων έβαλε το σπόρο από τον οποίο άνθισε η Φιλοσοφία. Στη Μίλητο λοιπόν εμφανίστηκαν οι τρεις πρώτοι φιλόσοφοι, που επειδή ασχολήθηκαν κατά κύριο λόγο με τη φύση ονομάστηκαν από τον Αριστοτέλη φυσικοί ή  φυσιολόγοι: ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης.
Από πολύ νωρίς όμως, η συσσώρευση τόσου πλούτου αλλά και η άνιση κατανομή του, προκάλεσε ταξικές αντιπαραθέσεις και ταραχές. Δημιουργήθηκαν τρία «κόμματα», τα δύο από τα οποία είχαν πολύ χαρακτηριστικά ονόματα: Η Πλούτις, που ήταν η παράταξη των πλουσίων και η Χειρομάχα η παράταξη των εργαζομένων, κυρίως στο λιμάνι, στα πλοία και στα εργαστήρια. Το τρίτο κόμμα, που το αποτελούσαν ακτήμονες αγρότες, ήταν οι Γέργιθες.
Στην αρχή την εξουσία την είχαν οι πλούσιοι αλλά καθώς ταξική πάλη έφτασε σε μεγάλη ένταση, οι εκπρόσωποι της Πλούτιδος, για μεγαλύτερη ασφάλεια, δε συνεδρίαζαν σε κάποιο κτίριο στη στεριά αλλά μέσα στα πλοία τους, στο ανοιχτό πέλαγος. Καθώς δε αυτό γινόταν πολύ συχνά, τελικά ονομάστηκαν αειναύται!
Κάποτε η Χειρομάχα συμμάχησε με τους Γέργιθες, πήρε την εξουσία και εξόρισε πολλούς επιφανείς πλουσίους, δημεύοντας τις περιουσίες τους.  Οι εξόριστοι όμως με τη βοήθεια Λυδών και Σπαρτιατών ξαναπήραν την εξουσία. Και στις δύο περιπτώσεις είχαμε βίαια και αιματηρά επεισόδια. Η βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση δεν έλεγε να περάσει. Τότε κάποιοι Μιλήσιοι σκέφτηκαν να ζητήσουν τη βοήθεια ξένων «εμπειρογνωμόνων» και επειδή εκείνον τον καιρό η Πάρος ήταν μια ευημερούσα και καλά οργανωμένη πολιτεία, απευθύνθηκαν σ΄αυτήν.
Ήρθε πράγματι από την Πάρο μια πολυμελής ομάδα πολιτών, που για έναν και πάνω μήνα, δεν έκανε τίποτ΄ άλλο από το να τριγυρίζει στην πόλη και στην περιοχή της, κουβεντιάζοντας με τους κατοίκους και κρατώντας σημειώσεις. Στο τέλος συγκέντρωσαν τους Μιλήσιους στο θέατρο της πόλης και εκεί τους ανακοίνωσαν το πόρισμά τους. Όλον αυτόν τον καιρό καταγράψανε ποιοι από τους Μιλήσιους είχαν περιποιημένα τα χωράφια τους, ποιοι είχαν ταχτοποιημένο το σπίτι τους και ποιοι δούλευαν με όρεξη και αποδοτικά.
«Αυτούς να βάλετε να κυβερνάνε την πόλη σας» είπανε στους συγκεντρωμένους, ανακοινώνοντας τα ονόματα των νοικοκυραίων.
Αφού θέλουμε να λεγόμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, γιατί δεν τους μιμούμαστε κάπου κάπου. Γιατί δεν εκλέγουμε για να μας κυβερνάνε κάποιους νοικοκυραίους παρά προτιμούμε ανεπάγγελτους και ακαμάτηδες, που έχουν την πολιτική ως μόνο πόρο ζωής;

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

ΟΡΚΟΣ ΚΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Πολύς λόγος έγινε πάλι λόγω της ορκωμοσίας της νέας Βουλής και της νέας κυβέρνησης. Αρκετοί αρνούνται τον όρκο για λόγους ανεξιθρησκίας, ετεροδοξίας, αθεΐας κτλ. Άλλοι είναι υπέρ, για να μη θίγονται τα ελληνοχριστιανικά ήθη και παραδόσεις. Και πάνω απ΄ όλους η Ελληνική Εκκλησία θεωρεί κατηγορηματικά τον όρκο ως το πλέον απαραίτητο στοιχείο κάθε σωστής λειτουργίας όλων των θεσμών του κράτους. Να μην ξεχνάμε και τον όρκο στις διάφορες λειτουργίες της Δικαιοσύνης. Πώς η ορθόδοξη Εκκλησία (και όχι μόνον) ανατρέπει τη γραπτή εντολή του ίδιου του Χριστού, αλλά και των Αποστόλων; Πώς ορίζει οι άνθρωποι να ορκίζονται στο Ευαγγέλιο, μέσα στο οποίο υπάρχει ξεκάθαρα και ρητά η απαγόρευση του όρκου; Τι επιδιώκει και ποιους σκοπούς της εξυπηρετεί;
Γεώργιος Αναγνωστόπουλος
(ΒΗΜΑ, 24/10/2009)
Ο εκκλησιαστικός μηχανισμός πάντα έκανε ό,τι εξυπηρετούσε το κράτος και έπαιρνε ο ίδιος ως αντάλλαγμα αυτά που επιθυμούσαν τα μέλη του.
Πλούτο και εξουσία!
«Πηγή της πίστεως δεν είναι τα Ευαγγέλια... αλλά η αποκαλυπτική αλήθεια... όπως καθορίστηκε και οριοθετήθηκε από τις Οικουμενικές Συνόδους» (μητροπολίτης Ναυπακτίας Ιερόθεος, ΤΟ ΒΗΜΑ, 15/4/2006).
Άρα, οι χριστιανοί πρέπει να πιστεύουν αυτά που βόλευαν την εκκλησιαστική εξουσία κατά καιρούς και όχι αυτά που αναφέρουν τα ευαγγέλια... Μόνο που αγνοούν αυτή την αλήθεια τα μέλη του ποιμνίου και αναφέρουν κάθε τόσο, τι είπε ο Ιησούς, τι είπε ο Παύλος και τι είπε ο άλλος. Ξεχάστε τα όλα, ισχύουν αυτά που ήθελε κάθε φορά ο πατριάρχης και η εκάστοτε σύνοδος των επισκόπων και μέσα σ' αυτά είναι και οι όρκοι  - για το καλό μας, εννοείται!
Περισσότερα: http://sfrang.blogspot.gr/2009/10/blog-post_24.html

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΜΑΣ!

Ο καθένας από μας κουβαλάει μαζί του ένα κομμάτι ουρανού, ένα κομμάτι των θεών μας!
Πως αλλιώς; Αφού...
«Απόγονοι των θεών και παιδιά των θεών» ονομάζονται οι Έλληνες. (Πλάτωνας Τίμαιος 40β) και…
«Γεννήματα και θρέμματα θεών γεμάτοι αρετές» χαρακτηρίζονται οι Έλληνες. (Πλάτωνας Τίμαιος 24 d). Και…
«Είναι φυτά τ' ουρανού οι Έλληνες, και όχι της γης, γιατί στον ουρανό Βρίσκονται οι ρίζες τους. Τους ανέθρεψε η Αθηνά.» (Πλάτωνας Τίμαιος 23 d - e). Και ακόμη…
«Θεοί και άνθρωποι έχουν την ίδια καταγωγή». (Ησίοδος: Έργα και Ημέρες και Πίνδαρος Ωδή Νεμεονίκου).
Επίσης ο Πίνδαρος μας λέει: «Υπάρχει μια φυλή ανθρώπων και μια φυλή θεών. Έχουν και οι δυο πνοή ζωής από την ίδια μητέρα. Χωριστές όμως δυνάμεις μας κρατάνε μοιρασμένους, και η μια είναι τίποτα, ενώ η άλλη έχει τον ορειχάλκινο ουρανό για σίγουρη Ακρόπολη. Κι όμως έχουμε κάποια ομοιότητα σε μεγάλη ευφυΐα και δύναμη με τους Αθανάτους κι ας μη ξέρουμε τι θα μας φέρει η μέρα.» ΠΙΝΔΑΡΟΣ (ΣΤ’ Ωδή Νεμεονίκου)
Ο καθένας από μας κουβαλάει μαζί του ένα κομμάτι, των θεών μας! …κάποιοι το ξέχασαν… το αγνοούν… το αρνούνται… και κάποιοι το θυμούνται…
Τα κομμάτια του πάζλ είναι μπροστά στα ματιά μας και η αιτία που δεν τα βλέπουμε είναι η άγνοια και η λήθη, αλλά και η αδιαφορία.
Φέρτε την Άνοιξη στις καρδιές σας με φιλοσοφική σκέψη.

ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ, Ω ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ !

ΕΜΕΙΣ ΜΙΛΑΜΕ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ 
Για το πολιτιστικό μήνυμα που επέρασε στην δική μας ανθρωπότητα, από πάρα πολύ προγενέστερους πολιτισμούς και ευαγγελίζετο τον Πνευματικό κι Ανίκητο Ήλιο, το καθάριο Απολλώνιο Φώς που δεν γνωρίζει θλιβερούς δυϊσμούς και "επιστημονικές" επεξηγήσεις.
Για τις μεγάλες Συμπαντικές Αλήθειες, που τόσο πολύ είχε προσεγγίσει η διαπεραστική σκέψη των Ελλήνων προσωκρατικών. Για εκείνα που εδίδαξε ο μεγάλος Ακραγαντίνος Φιλόσοφος και Κοσμικός Μάγος Εμπεδοκλής, για εκείνα που εκπροσωπούσαν κάποια "μυθικά" πρόσωπα -όπως θέλουν σήμερα να μας λένε αυτοί που κατευθύνουν τα μυαλά μας- ωσάν τον ένθεο Υπερβόρειο Άβαρη, τον πεφωτισμένο Ορφέα, τον Τιτάνα  Προμηθέα και τον Μύστη-Μαχητή Ηρακλή.
Όποιος κατάλαβε τι εννούμε, κατάλαβε.
Δεν έχουμε από την πλευρά μας τίποτα περισσότερο να δώσουμε, γιατί "Τίποτα Δεν Πουλάμε".
Δεν έχουμε ωραία λόγια-κομπολόγια για να γαργαλήσουμε αποτελεσματικά τις φοβίες τού μαζικού ατόμου και για να του υποσχεθούμε "σωτηρίες" επίγειες, επουράνιες, εσωτερικές και δεν συμμαζεύεται.
Η Αρχαία Ψυχή είναι εδώ, όπως άλλωστε πάντοτε ήταν, κι απομένει στον καθένα μας προσωπικά ν' ανοίξει τα μάτια και να την αντικρύσει, ν' ανοίξει τα φράγματά του και να ενωθεί μαζί της.
Ένας απλός διαλογισμός σ' έναν οποιονδήποτε χώρο που φιλοξενεί αρχαίους ναούς, μπορεί να το αποδείξει καλύτερα από εκατομμύρια συντεταγμένες λέξεις κι εκατομμύρια σελίδες τυπωμένου χαρτιού.
Είναι τα γκρεμισμένα από χέρια βαρβάρων, μάρμαρα, η αιώνια κατοικία της και ο παντοτινός Ναός της.
Είναι όλες οι κορυφές των ελληνικών βουνών, που για πολλές χιλιάδες χρόνια εφιλοξενούσαν τους Ιερούς βωμούς των Ελλήνων, είναι τα δεκάδες Σπήλαια -Ιερά Άντρα, είναι τα δεκάδες ιερά ρυάκια που αυλακώνουν την επιφάνεια της ανθρωπογεννήτρας Μάνας Γης.
Αιώνιοι Ναοί που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει. Διότι καμμία δύναμη δεν μπορεί να τα βάλει, χωρίς να συντριβεί παραδειγματικά, με την Απέραντη και Απαραβίαστη Φύση, με τους απαράβατους Συμπαντικούς Νόμους.
ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ, Ω ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ !
Στο εδώ και το Τώρα και τους Αιώνες που έρχονται...
Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διιπετές, τεύχος 1, Φθινόπωρο του «1991» (απόσπασμα)

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ

ΚΥΝΙΚΕΣ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ

Γνωστός επιφυλλιδογράφος, φιλόσοφος-θεολόγος και πανεπιστημιακός καθηγητής έγραψε στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ότι, ένας μεγαλόσχημος Έλληνας «ποιμενάρχης» είπε λίγο πριν πεθάνει σε στενό συνεργάτη του, επίσης κληρικό: «Εγώ δεν είχα μυαλό για να σπουδάσω, δεν είχα γνωριμίες και χρήματα για επιχειρήσεις, μπήκα στην Εκκλησία και με τις ιστορίες του Χριστούλη, έζησα σαν πρίγκιπας. Κοίτα να βρεις κι εσύ το δρόμο σου...».
Διασημότερος από τους ειλικρινείς (κυνικούς) εκμεταλλευτές της μυθολογίας του Χριστού πρέπει να ήταν ο πάπας Λέων Χ (1513-1521). Η Barbara Walker αναφέρει στη «Woman's Encyclopedia of Myths and Secrets», σελ. 471, ότι είπε ο συγκεκριμένος πάπας: «Πόσο κέρδος δεν μας έχει φέρει ο μύθος του Χριστού;».
Ο αιδ. Taylor γράφει στο σύγγραμμά του «Διήγησις» (σελ. 35) για την ακριβή έκφραση και αντίληψη του πάπα Λέοντα: «Όλοι ξέρουμε πόσο ωφέλιμος ήταν αυτός ο μύθος του Χριστού για μας!».
Τέλος, η επίσημη «Καθολική Εγκυκλοπαίδεια» (The Catholic Encyclopedia) αναφέρει το απόφθεγμα του συγκεκριμένου πάπα ως εξής: «Πόσο δεν έχουμε ωφεληθεί εμείς και οι οικογένειές μας από το μύθο του Χριστού; Είναι φανερό αυτό σε όλες τις γενεές», με σκοπό να το διαψεύσει, χωρίς να παραθέτει κάποια στοιχεία!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου