Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Έε δαιμόνιοι! Μέχρι πότε θα υποχωρείτε;
Είναι απαραίτητο να ανακαλύψουμε την καταγωγή μας. Με αρκετά παραμύθια θεολογικά και άλλα, ή και μαρξιστικά παραμύθια, κι αυτά είναι παραμύθια, ότι καταγόμαστε δήθεν απ’ τον πίθηκο, μας έχουν διαστρέψει και συνεπώς έχουμε παραστρατήσει άπαντες.
Πρέπει να βρούμε τις ρίζες μας. Και κυρίως τις Ελληνικές ρίζες.
Οι ξένοι, πολύ συχνά, (γιατί εξακολουθούν να είναι βάρβαροι κι ας πηγαίνουν τα παιδιά μας να σπουδάσουν στο εξωτερικό, κάποτε λέγαν «σπουδάσας εν Αθήναις» και ιδιαίτερα στον τομέα της Φιλοσοφίας αλλά και σε όλες τις επιστήμες), είναι βάρβαροι γι αυτό ακριβώς: η πρώτη τους αιτίαση είναι ότι είναι ανήθικοι οι Έλληνες Θεοί, που πηγαίνουν με θνητές. Ως Θεοί δεν επιτρεπόταν να συνευρίσκονται με θνητές.
Κούνια που τους κούναγε.
Πραγματικά δεν ξέρουν τι λένε.
Ο μεγάλος Πίνδαρος είχε συλλάβει μια μεγάλη αποκρυφιστική αλήθεια: Αυτοί οι οποίοι διετάχθησαν να δημιουργήσουν τον άνθρωπο, είναι οι Ελοήμ όπως τους λέει ακριβώς η Γένεση, οι Άγγελοι, γιατί από Αγγέλους έχουμε γίνει.
Δεν μας έφτιαξε κανένας θεός. Αυτό είναι ένα τεράστιο λάθος. Γι αυτό και έχει εμπλακεί όλη η θεολογία και φιλοσοφία μέσα στις μυλόπετρες αυτής ακριβώς της ανοησίας.
Αν μας είχε φτιάξει ένας τέλειος, θα μας είχε φτιάξει τέλειους! Ή τουλάχιστον όχι τόσο ατελείς όσο είμαστε σήμερα.
Είμαστε δημιουργήματα Αγγέλων. [σ.σ.: Ολυμπίων!!!]. Ο Δίας εκπροσωπεί ανώτερους Αγγέλους. Κι εδώ θα κάνουμε μια σύντομη αναδρομή να δούμε τι έπραξε ο Δίας.
Ο Δίας έπραξε δύο πολύ σοβαρά πράγματα χάριν του ανθρώπου.
Το πρώτο είναι ότι γέννησε την Ωραία Ελένη.
Η Ωραία Ελένη δεν είναι γυναίκα. Το χουμε πει τόσες φορές και το λέμε άλλη μια φορά. Δεν είναι μια κατ’ αρχήν. Είναι πολλοί. Είναι προσωποσύμβολο που εκπροσωπεί όλους εκείνους που σαν ιδεοβροχή ήρθαν στην Λακεδαίμονα. Για να συνδέσει το κατώτατο τμήμα της ανθρωπότητος που ήταν στην βάση του Ταϋγέτου και στην κορυφή της πυραμίδος γεννιέται το αυγό της Λήδας.
Και αυτό πρέπει να είναι το καμάρι των Ελλήνων. Γιατί οι έλληνες είναι Ελένιοι. Ελ=φως ν=νους. Φωτεινός νούς.
Είναι ολοφάνερο ότι έχουμε Διογενή καταγωγή.
Αλλά ακόμα κοιμούνται οι νεοέλληνες έως ότου ξυπνήσουν και αφυπνιστούν για την Υπέροχη και σημαντική καταγωγή τους, η οποία δεν αποτελεί καμία έπαρση.
Επανερχόμαστε…
Έπρεπε να γεννηθούν, όντα, που θα διέθεταν την ιερή φλόγα της επιβιώσεως. Και αυτό δεν μπορούσε να γίνει μόνο από τους αγγέλους. Έπρεπε να παρέμβει ο Δίας. Ο Δίας όταν λέμε εννοούμε το ανώτερο διάστημα. Φυσικά οι ανώτεροι Άγγελοι. Δεν είναι ο ίδιος ό Δίας. Είναι η συλλογική διάνοια του σύμπαντος του διαστήματος, διότι Δίας σημαίνει το αιθαιρικό διάστημα. Αυτά τα έχουμε πει τόσες φορές ώστε πρέπει να είναι κοινό κτήμα όλων.
Η δεύτερη επέμβαση του Διός ήταν με την χρυσή βροχή. Με την Δανάη και με τον Περσέα. Όπου κάλυψε σε μεγάλο βαθμό τις προϋποθέσεις και την επιτάχυνση της εξελίξεως του ανθρώπου.
Οφείλουμε να γίνουμε ακέραιο μέρος του όλου.
Οφείλουμε να κατανοήσουμε πως ότι μας βασανίζει κάθε μέρα, αυτή η χυδαία πραγματικότητα η άδικη, να επιβραβεύονται τσαρλατάνοι αδικούντες και να μην επιβραβεύονται όντα ιερά και όσια. Μας δημιουργεί έναν μείζονα νόστο.
Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι πρέπει να είμαστε ήρεμοι πρώτα απ’ όλα. Να μη φοβόμαστε τίποτα. Να μην αποθαρρυνθούμε. Γιατί το κακό θέλει δειλούς.
Ο φοβισμένος κόβει τις φλέβες του, παραλύεται. Ο φοβισμένος γίνεται, ή προδότης εφιάλτης ή ένας δειλός μοιραίος και άβουλος.
Οφείλουμε λοιπόν να είμαστε ήρεμοι.
Οφείλουμε, να ακούσουμε την φωνή της Σιγής. Την φωνή της Ψυχής. Ο καθένας την φωνή της ψυχής του.
-Αναστάσης Ασημακόπουλος-
Απόσπασμα από ομιλία του φιλοσόφου, Αναστάση Ασημακόπουλου, στο ΤΡΙΣΗΛΙΟΝ, με θέμα: "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ". Η ομιλία εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=aIDjCl3fPRI
.....................
Οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι τους θεούς τους ανέφεραν ως κοσμικές οντότητες ή αγγέλους.
Ο Θαλής ονόμαζε Νου του κόσμου το Σύμπαν, το οποίο όπως έλεγε είναι γεμάτο θεότητες, έμψυχο: «Νου του κόσμου ονομάζει ο Θαλής τον Θεό, το δε Σύμπαν έμψυχο» (Αέτιος, Περί αρχών και στοιχείων).
«Για τον κόσμο έλεγε (ο Θαλής) πως είναι έμψυχος και γεμάτος θεότητες» (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, βιβλίον 1, Θαλής, 27).
Σύμφωνα με τον λεξαριθμικό κώδικα της ελληνικής γλώσσας, λοιπόν, οι Ολύμπιοι θεοί είναι κοσμικές οντότητες ή αγγελικές δυνάμεις όπως αλλιώς λέγονται:
ΟΛΥΜΠΙΟΣ = ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟΝ ΟΝ = 970
ΟΛΥΜΠΙΟΙ ΘΕΟΙ = ΑΙ ΑΓΓΕΛΙΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ = 804
Οι άγγελοι ή θεοί αναφέρονται ως Τιτάνες, γι’ αυτό και από την ένωσή τους με θνητούς γεννιούνται γίγαντες.
Όλες οι μυθολογίες και οι θρησκείες μιλούν για το γεγονός ότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν από τους θεούς, ή τους αγγέλους όπως αλλιώς αναφέρονται, και όχι από την ύψιστη οντότητα που ονομάζεται Θεός. Στην Ελληνική Μυθολογία ως δημιουργοί του ανθρώπου αναφέρονται τόσο οι Ολύμπιοι όσο και ο Προμηθέας.
Ο Οβίδιος γράφει στις «Μεταμορφώσεις»: «Ο Προμηθέας έπλασε τον άνθρωπο, με των θεών να μοιάζει την εικόνα, που όλο τον κόσμο κυβερνούν».
https://greek1.blogspot.comhttp://diogeneis.blogspot.gr

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΕΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

Όλες οι ανοιξιάτικες γιορτές, έχουν τις ρίζες τους σε Διονυσιακές αρχαιοελληνικές εορτές. Οι συμμετέχοντες τραγουδούσαν τον «Διθύραμβο», φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.
Οι εορτές είχαν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα τον άκρατο ενθουσιασμό, τις μεταμφιέσεις, την οινοποσία, τον χορό υπό των ήχο των κυμβάλων και τυμπάνων, θιάσους, πομπές, διθυράμβους και φαλλοφορίες.
Δια μέσω των τελετουργικών χορών της έκστασης, και των χτυπημάτων της γης με τα πόδια, δρωμένων και μεταμφιέσεων, οι άνθρωποι αποσκοπούσαν στον εξευγενισμό των πνευμάτων, και την καρποφορία της γης, που τον χειμώνα βρισκόταν σε νάρκη, ενώ την Άνοιξη ανασταινόταν. Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές, και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας.
Το Ψυχοσάββατο στην διάρκεια της αποκριάς, έχει επίσης την ρίζα του, σε αραιοελληνικό έθιμο, όταν κατά την εποχή αυτή έπρεπε να εξευμενισθούν, οι νεκροί για να δώσουν καρπό στην γη. Οι αρχαίοι Αθηναίοι κατά την εορτή των Ανθεστηρίων, γιόρταζαν τόσο την βλάστηση της φύσης με διονυσιακούς, χορούς και κατανάλωση κρασιού, όσο και την γιορτή των νεκρών και των ψυχών.
Πιο συγκεκριμένα, η πρώτη μέρα των Ανθεστηρίων ονομαζόταν «πιθοίγια», διότι εκείνη την ημέρα άνοιγαν τα πιθάρια, για να δοκιμάσουν τα νέα κρασιά, ενώ ταυτόχρονα τιμούσαν τα παιδιά που γεννήθηκαν τον προηγούμενο χρόνο.
Η δεύτερη μέρα των Ανθεστηρίων λεγόταν «Χόες», γίνονταν συμπόσια, τα «ασκώλια», όπου δίνονταν έπαθλο στον μεγαλύτερο πότη, ένα πήλινο πιθάρι κρασιού, που λεγόταν «χους», από το χους – χώμα, και τον στεφάνωναν με πράσινα φύλλα.
Την 2η μέρα γινόταν μια πομπή που συνόδευε τον Διόνυσο, ανεβασμένο σ’ ένα άρμα που είχε σχήμα πλοίου, τα μέλη της ακολουθίας φορούσαν μάσκες, και λάμβανε χώρα ο «εξ αμαξών κώμος», δηλαδή ανταλλαγές αστεϊσμών και πειραγμάτων μεταξύ συμμετεχόντων, οι οποίοι βρίσκονταν πάνω σε άμαξες και πείραζαν τους περαστικούς.
Την ίδια μέρα , γινόταν και ο «Ιερός Γάμος» μεταξύ του Διονύσου και της συζύγου του Άρχοντος Βασιλέως στο «Βουκολείον» Ιερό.
Η σύζυγος του Άρχοντος Βασιλέως τελούσε στο «εν Λίμναις» Ιερό του Διονύσου, Θυσίες και τελετές. Το Ιερό άνοιγε μόνο μια φορά το χρόνο, τη νύκτα της 12ης Ανθεστηριώνος, για την τέλεση των εκεί γυναικείων Μυστηρίων, όπου απαγορευόταν η παρουσία ανδρών. Οι γυναίκες εξαγνίζονταν με αέρα, νερό και φωτιά και φορούσαν δέρματα ελαφιού ή πάνθηρα. Οι ιεροπραξίες άρχιζαν με θυσία χοίρου και τελεστής ήταν μία Ιεροφάντις μαζί με 14 Ιέρειες που ονομάζονταν «Γεραραί» (σεβάσμιες).
Οι Ιέρειες έδιναν και αυτές τον όρκο της αγαμίας των Ιερουργών και υπόσχονταν, πως θα τελούν προς τιμή του Διονύσου τα «Θεοίνια», τη γιορτή του Θεού Οίνου και τα «Ιοβάκχεια». Μπροστά στην Ιεροφάντιδα η σύζυγος του Άρχοντος Βασιλέως, πρόσφερε θυσία στο Διόνυσο για την ευημερία της πόλεως.
Η Τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς, και ονομάζονταν «Χύτροι», επειδή την ημέρα προσφέρονταν αγγεία με άνθη, μαγειρεμένα λαχανικά και πανσπερμία σιτηρών. Η πανσπερμία προσφέρονταν στους νεκρούς, που πίστευαν ότι τους επισκέπτονταν για να συμμετάσχουν στα γεύματα. Μέσω του Ψυχοπομπού Ερμού γινόταν η ανάκληση των νεκρών, και η αναπαράσταση τους γινόταν φορώντας μάσκες, και χορεύοντας έξαλλα.
Γίνονταν επίσης σπονδές ύδατος, που ονομάζονταν «Υδροφόρια» στο «Ολυμπείον» στο Ιερό της Γης, σε ανάμνηση του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος.
Στο τέλος των ιεροπραξιών γινόταν η επάνοδος των Ψυχών στον Άδη με την φράση: «φευγάτε ψυχές των νεκρών, τα ανθεστήρια τελείωσαν».
Τα δρώμενα των Ανθεστηρίων αναφερόταν στον θάνατο, ενώ τα δρώμενα «των κατ’ αγρούς Διονυσίων», αναφέρονταν στην γονιμοποίηση και την ζωή.
Στην Βόρειο Ελλάδα έχουν επιβιώσει έως σήμερα, πιο ξεκάθαρα, οι Διονυσιακές τελετές. Στην Θράκη, ο βασιλιάς ντυμένος με δέρματα ζώων, με κουδούνια κρεμασμένα στο σώμα του και με το φαλλόμορφο ραβδί στο χέρι, εκλεγμένος από τους προύχοντες, γυρίζει σ’ όλο το χωριό με συνοδεία μεταμφιεσμένων. Σε ορισμένες περιοχές μεταφέρεται πάνω σε άμαξα που την κινούν νέοι, με τα πειράγματα και τις αισχρολογίες τους, κατ΄ αντιστοιχία «των εξ αμάξης», των αρχαίων Αθηναίων στα κατ’ αγρούς Διονύσια, τους χόες και τα Λήναια.
Η αποκριά και το καρναβάλι, ένα αρχαιοελληνικό παγανιστικό έθιμο, όχι μόνο επιβίωσε, αλλά αποτελεί και μία από τις πιο μεγάλες εορτές του σύγχρονου κόσμου, όπου μικροί και μεγάλοι διασκεδάζουν, τιμώντας την ζωή και την φύση, αναζητώντας διέξοδο από το άγχος της καθημερινής ζωής .
Η παλιότερη απόδειξη του χαρταετού, αποτελούσε ένα αγγείο της Αρχαίας Ελλάδας που αναπαριστά μια κόρη να κρατά μια λευκή σαΐτα δεμένη με νήμα. 
Σήμερα, μικροί και μεγάλοι πετούν το χαρταετό όσο πιο ψηλά μπορούν, γεμίζοντας με χρώματα τον ουρανό και χαρά τις οικογένειες. 
Όμως πέρα από τη διασκέδαση, ο χαρταετός αποτελεί το σύμβολο της ψυχικής ανάτασης, την οποία αισθανόμαστε, όταν καταφέρνουμε μετά από κόπο να σηκώσουμε ψηλά το χαρταετό! 
Πιο συγκεκριμένα, αυτός χαρακτηρίζει την ψυχική κάθαρση και συνδέεται άμεσα με το πτηνό Αετό, το σύμβολο του θεού Δία, εκφράζοντας παράλληλα την ικανότητα παρατήρησης του ορατού και του αόρατου.
ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ
...................
«Η γη μας γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων,
πασίχαρος και υπέρτερος θεός μας είν' ο Απόλλων.
Η Αρχαία Ψυχή ζει μέσα μας
αθέλητα κρυμμένη
ο Μέγας Παν δεν πέθανε, όχι ο Παν δεν πεθαίνει!».
Κωστής Παλαμάς

............

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ…

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

XΑΙΡΕ ΔΙΟΝΥΣΕ ΚΙΣΣΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΕ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΗ ΘΕΕ ΕΡΩΤΙΚΕ

Xαίρε Διόνυσε ευλογημένε γιε του Δία και της  Σεμέλης, εγγονέ του Κάδμου, που την επτά πύλη Θήβα έχεις για πατρίδα, αλλά στη Nύσσα μεγάλωσες και αντρειώθηκες από Νύμφες. που από την κοιλιά της μάνα σου βγήκες (πρώτη γέννα) και στο μηρό του Δία μπήκες (δεύτερη γέννα) που φρικτά κομματιάστηκες από τους Tιτάνες και όμως θεϊκά ξανά ενώθηκες (τρίτη γέννα). Γιε θεϊκέ πολυταξιδεμένε που σε Ευρώπη και Αίγυπτο περπάτησες και ως την Ινδία έφτασες κατακτητής.
Άρχοντα δωρητή του οίνου και της αμπέλου, που με την Iερή τη Mέθη, την έκταση και την έκσταση χάρισες στους ανθρώπους που για σένα, Σεπτά Όργια τελούνται στους αγρούς και στα δάση.
Θεέ κισσοστεφανωμένε διασκεδαστή που καβάλα ταξιδεύεις πάνω σε άγριους πάνθηρες που άλλοτε θύρσο κρατείς και τύμπανο και άλλοτε γλυκόηχη Βάρβιτο παίζεις και άλλοτε ολόγιομο κρατήρα με κρασί υψώνεις.
Θεέ ερωτικέ, ροδαλέ και τριφηλέ, που άπειρους, συντρόφους έχεις ακόλουθους στις διασκεδάσεις σου που τραγοπόδαροι Σάτυροι και Σιληνοί σε ακολουθούν και με ορθωμένους τους φαλλούς τους, νύμφες γυμνές και παιχνιδιάρες πάντα κυνηγούν.
Θεϊκέ Θιασάρχη, που αλλόφρονες από ιερή μανία και πυριφλεγείς, Μαινάδες γυμνόστηθες ερεθισμένες από ερωτική έκσταση για σένα τρέχουν στα βουνά και που άπυρες γυναίκες βροτών παθιασμένες και αυτές από τη λατρεία σου για σένα αλαλάζουν στα ιερά άλση και αλίμονο του, αν βρεθεί στο δρόμο τους, αγρίμι ή αρσενικός!
Διόνυσε Τρομερέ, στον Ιερό Θίασο σου κρίνε με άξιο να μπω. Κάλεσέ με σε Δείπνο Μυστικό και άσε με να καταναλώσω λίγο από το Θεϊκό Σώμα σου. Δώσε μου να πιο, από τον Ιερό Kρατήρα σου, Άκρατο Οίνο, Θεϊκό και επέτρεψέ μου να αναφωνήσω, για εσένα, «Ευή - Ευά»!
Γιέ Θεού, από την έκταση των αισθήσεων στην Έκσταση του Πνεύματος  οδήγησε με και χάρισε μου την πολυπόθητη για τους Bροτούς Θέαση.
Χαίρε παιδί της όμορφης Σεμέλης.
Όποιος σε λησμονήσει δεν θα μπορέσει ούτε στιγμή γλυκόφθογγο τραγούδι να τονίσει.

[Εικόνες: Σάτυροι χορεύουν με Μαινάδες. Κύλικα τύπου Β ύψος 12 εκ. διάμετρος 31 εκ. -485, -480. Βοστόνη, mfa, 00.499 

Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ

Στα τρία  κακά της μοίρας μας, τον φόβο, την βαρβαρότητα και τις προλήψεις, μας οδηγεί η άγνοια.  
Αν οι άνθρωποι γνώριζαν, δεν θα ήσαν κακοί, μας λέει ο Σωκράτης. Κανένας δεν θέλει να δυστυχεί. Όλοι θέλουν να ευδαιμονούν. Η ευδαιμονία του ανθρώπου είναι να μην αδικεί, συνεπώς να μην είναι κακός.
Η κακία θέλει πολύ κόπο. Έχει πολύ κούραση να είσαι κακός. 
Υπάρχει όμως και η άποψη ότι κάποιοι γνωρίζουν την κακή πράξη και την πράττουν. 
Ακριβώς το ότι την πράττουν δηλώνει την άγνοια τους.
Αυτό που είχε και έχει η Φιλοσοφία να προσφέρει, είναι να βγάλει τους ανθρώπους από την άγνοια.
Για να ασκήσει κανείς την Φιλοσοφία όμως, πρέπει να είναι ψυχικά και πνευματικά ελεύθερος.
Η ελευθερία με την επιλογή πάνε μαζί.
Όταν δεν σου επιτρέπουν καν να επιλέξεις, είσαι ανελεύθερος, ανεύθυνος, δούλος.  
Η Φιλοσοφία,  μας λέει ότι δεν γλυτώνεις από μια άσχημη πραγματικότητα με το να μη την βλέπεις.  
Ο ψυχικά ελεύθερος άνθρωπος έχει όλο τον χρόνο και την φιλοσοφική μέθοδο να γνωρίσει την πραγματικότητα.
Η γνώση της πραγματικότητας είναι το ζητούμενο όλης της Ελληνικής Φιλοσοφίας.
Την άγνοια καταπολεμούσε και αυτήν προσπαθούσε να νικήσει και ο Ιάσων με τους Αργοναύτες. Να ιάσει, δηλαδή να θεραπεύσει, την νόσο αυτή της ψυχής και του πνεύματος από τους ανθρώπους και τους λαούς και το επέτυχαν οι Αργοναύτες διαδώσαντες τον μέγιστο τον συμπαντικό Ελληνικό Πολιτισμό. 

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

ΛΕΩΝΙΔΑΣ - Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ ΠΟΥ ΣΚΛΗΡΑΓΩΓΗΣΕ ΤΟΝ Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΥΠΕΒΑΛΕ ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΟΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο πρώτος παιδαγωγός του Μ. Αλεξάνδρου ήταν κάποιος συγγενής της μητέρας του, Ολυμπιάδας, ένας αυστηρός και δύστροπος ηλικιωμένος οπαδός της πειθαρχίας, ονόματι Λεωνίδας, ο οποίος έδινε μεγάλη έμφαση στα χαρακτηριστικά της σωματικής αντοχής.
Ο Αλέξανδρος έλεγε ότι η αντίληψη του Λεωνίδα για το πρόγευμα ήταν μια μακρά νυχτερινή πορεία και για το δείπνο, ένα ελαφρύ πρόγευμα.
Αν και το αγόρι εξαγριωνόταν από όλη αυτή την πειθαρχία, εκείνη την εποχή – ο Φίλιππος έλεγε ότι ήταν δεκτικός στην επιχειρηματολογία, αλλά όχι στον εξαναγκασμό – η εκπαίδευση του Λεωνίδα άφησε πάνω του το σημάδι της.
Οι προσωπικές αντοχές του, οι αναγκαστικές πορείες μέσα από ερήμους και βουνά έγιναν θρυλικές. Ποτέ δεν ξέχασε τον αυστηρό γέρο παιδαγωγό του.
Τον βρίσκουμε να λέει στη Βασίλισσα Άδα της Καρίας, με ένα είδος θλιμμένης περηφάνιας, πως ο Λεωνίδας «ερχόταν κι άνοιγε τα σεντούκια μου με τα κλινοσκεπάσματα και τα ρούχα, για να διαπιστώσει ότι δεν είχε κρύψει εκεί η μητέρα μου τίποτα πολυτελές ή περιττό».
Σε αυτό το επίπεδο, είναι σαφές ότι η αφοσιωμένη Ολυμπιάδα είχε κρατηθεί στη θέση της.
Κάποτε, όταν ο νεαρός πρίγκιπας πρόσφερε θυσία πήρε, με τη γενναιοδωρία μέλλοντος βασιλιά, χούφτες θυμίαμα για να το ρίξει στη φωτιά του βωμού. Αυτό προκάλεσε την έντονη δυσαρέσκεια του δασκάλου του: «Όταν θα έχεις κατακτήσει τις χώρες των μπαχαρικών», είπε ο Λεωνίδας, με τον περίτεχνο σαρκασμό που χαρακτηρίζει τους δασκάλους σε ολόκληρο τον κόσμο, «μπορείς να πετάς όσο θυμίαμα θέλεις. Μέχρι τότε μην το σπαταλάς».
Χρόνια αργότερα, ο Αλέξανδρος κατέλαβε τη Γάζα, το βασικό κέντρο εμπορίας μπαχαρικών ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Όπως πάντοτε, έστειλε δώρα στη μητέρα και την αδερφή του. 
Όμως αυτή τη φορά, υπήρχε και δώρο για τον ΛεωνίδαΉταν αρκετό για να τον κάνει πλουσιότερο απ’ όσο θα μπορούσε να φανταστεί στα πιο τρελά του όνειρα, λόγω της αξίας μεταπώλησης. Ένα φορτίο δεκαοκτώ τόνων λιβανιού και μύρου παραδόθηκε στον ηλικιωμένο άνδρα με το εξής μήνυμα: «Σε ανάμνηση της ελπίδας με την οποία με είχες εμπνεύσει στην παιδική μου ηλικία και να πάψεις να είσαι φειδωλός απέναντι στους θεούς».

ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΠΥΘΙΑ: Δεν υπήρξε ποτέ Ελληνικότητα του Βυζαντίου, ούτε ποτέ Ελληνορωμαϊκό κράτος…

Η ομιλία της πραγματοποιήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 2007 στο γεύμα που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο «Ritz» γιά την εορτή των ''Ελληνικών Γραμμάτων'', με την παρουσία του μητροπολίτη Σικάγου Ιάκωβου και το θέμα ήταν ο "ελληνοχριστιανικός" πολιτισμός. Ξεκινώντας την ομιλία της σε άπταιστη καθαρεύουσα, αν και με αμερικανική προφορά, η νεαρή μαθηματικός έθεσε το ερώτημα σχετικά με τα αίτια που κατέστρεψαν τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό αναλύοντας τις διώξεις του Ελληνισμού από τον Χριστιανισμό. Ο υπεύθυνος για την εκδήλωση διέκοψε την βιντεοσκόπηση κι άρχισε έξαλλος και συνεπικουρούμενος από τέσσερις-πέντε ακόμα παρευρισκομένους να φωνάζει: «Έξω, έξω, βρωμοθήλυκο!», ενώ ορισμένοι άλλοι υποστήριζαν, ότι έπρεπε να αφήσουν την ομιλήτρια να ολοκληρώσει το λόγο της. Η Προμηθέα ύψωσε με σθένος τον τόνο της φωνής της και προσπάθησε να τους εξηγήσει, ότι αυτά που έλεγε αποτελούσαν την ιστορική αλήθεια, εμπρός όμως στις αυξανόμενες αντιδράσεις η μητέρα της αναγκάσθηκε να την κατεβάσει από το βήμα.
………..
Ιωάννης Θεοδωρόπουλος
ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΠΥΘΙΑ 
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΕΠΛΗΞΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΕΣ, ΚΑΙ ΠΑΝΙΚΟΒΑΛΕ ΤΟΥΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΠΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΚΦΩΝΗΣΕ. 
Καλησπέρα σας Ελληνίδες και Έλληνες, τέκνα αθανάτων θεών και αθανάτων ηρώων. Κληρονόμοι του μεγαλύτερου παγκοσμίου πολιτισμού του απώτατου παρελθόντος, από το οποίο ακέραιο λείψανο διασώζεται σήμερα το μεγαλειώδες δημιούργημα του, η ελληνική γλώσσα μας, που χρειάστηκε πολλές μυριάδες ετών να εξελιχθεί και να τελειοποιηθεί, ποιοτικώς ανάλογη, φυσικά, με τον Ελληνικό πολιτισμό, που αποτέλεσε το εργαλείο για την οικοδόμηση του και την λειτουργία του. Έτσι δημιούργησε ο Θεός την Ελλάδα και ονόμασε «Γη του Φωτός», γιατί «ΕΛ» σημαίνει φως και «ΛΑΣ» σημαίνει «πέτρα», «έδαφος», «γη». 
Και από αυτή την Γη του Φωτός, την γη που πρώτη αντίκρισε το φως του ήλιου, γεννήθηκαν οι φωτοδότες των αρετών και του πολιτισμού, οι Έλληνες και σκόρπισαν αυτοί τον πολιτισμό τους εις όλη την γη καθώς και ετάχθη. Η γέννηση της Ελλάδας και της Ελληνικής Γλώσσας. Όπως σημειώνει η επιστήμη της Γεωλογίας και των άλλων συναφών κλάδων, προ 140 εκατομμυρίων ετών ήταν όταν ολόκληρος ο πλανήτης σκεπαζόταν από νερά και χέρσα γη δεν εφαίνετο πουθενά, μια γιγαντιαία ανοδική ορογεννητική κίνησης ανύψωσε υπέρ την επιφάνεια της υδρόσφαιρας, προς τον ήλιο, την λεγόμενη Πελαγονική Οροσειρά, μια στενή ζώνη ξηράς που περιελάμβανε την βορειότερη Μακεδονία (Πελαγονία), τον Όλυμπο, την Ανατολική πλευρά της μετέπειτα Θεσσαλίας και την Βόρειο Εύβοια. Επί 115 εκατομμύρια χρόνια, αυτή η μοναδική νησίδα, η Ελλάδα μας εν μέρει, αντίκριζε ολομόναχη την πανθάλασσα που την περιτριγύριζε. 
Εις αυτήν την νησίδα για 80 εκατομμύρια έτη, πριν ακόμα αναδυθούν άλλες οροσειρές, άρχισε η διαδικασία των νέων μορφών της γενέσεως όντων. Πριν 35 εκατομμύρια χρόνια, δηλαδή 105 εκατομμύρια έτη μετά την άνοδο της Πελαγονικής οροσειράς στην επιφάνεια, αναδύονται ως άλλα νησιά οι ορεινοί όγκοι όπως η Πίνδος, οι Δειναρικές Άλπεις, τα Πυρηναία και τα Ιμαλάϊα. Η λογική λέει, λοιπόν, η παρουσία του ανθρώπου, σε όποια εποχή και εάν εμφανίστηκε στην γη αυτός ο άνθρωπος, πρέπει να αναζητείται στον Όλυμπο. Είναι δε αδύνατον ποτέ σε μια περιοχή που για λόγους ανερμήνευτους αναδύεται η πρώτη χέρσος γη, ο άνθρωπος της προνομιούχου αυτής γης να σχηματίζεται όμως αργότερα από ότι οι άλλοι άνθρωποι, που η ανάδυση της γης τους καθυστερούσε κατά πάρα πολλά εκατομμύρια έτη. Χώρος και άνθρωπος εδώ μεταξύ Ολύμπου και Πίνδου εσχημάτιζαν την πανάρχαια Ελληνική γλώσσα, η οποία και δάνεισε τις λέξεις του πολιτισμού της εις όλους τους άλλους λαούς. Αυτή η Ελληνική γλώσσα περικλείει τις λύσεις στα οικουμενικά προβλήματα της ανθρωπότητας. Πληθώρα ερευνών και μελετών προσκομίζει συντριπτικά στοιχεία με τα οποία αποδεικνύεται ότι ποτέ δεν υπήρξε Ινδοευρωπαϊκή μητέρα γλώσσα, αλλά αντιθέτως η γονοποιός γλωσσική επίδραση, η οποία εισήγαγε στις διάφορες γλώσσες παγκοσμίως τα γνωστά λεκτικά στοιχεία, κοινά σήμερα σε αυτές, ασκήθηκε από την πανάρχαια Ελληνική γλώσσα. Η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει στο φως ολοένα και περισσότερα και ισχυρότερα τεκμήρια που επιβεβαιώνουν το τεράστιο ιστορικό βάθος της ανθρώπινης παρουσίας στον Ελλαδικό χώρο. 
Αυτά τα τεκμήρια αποδεικνύουν πως οι πολιτισμικές ρίζες της Ελλάδας χάνονται στα βάθη του απώτατου παρελθόντος και ταυτόχρονα αχρηστεύουν αυθαίρετες θεωρίες και δόγματα περί εμφανίσεως του ανθρώπου και του πολιτισμού στην Ανατολή ή την Αφρική. Η Ελληνική γλώσσα υπήρξε και είναι η τελειότερη μέχρι σήμερα ανθρώπινη γλώσσα επί της γης. Οι Έλληνες δεν διέθεταν μόνο ένα άλλα είκοσι συν αλφάβητα: το χαλκιδικό εκ του οποίου προέρχεται το λατινικό, το ιωνικό, το κορινθιακό κλπ. Μια θεωρία που εκτρέπεται της λογικής, το τερατογενές ψεύδος περί φοινικικού αλφάβητου, δέχεται την σύνδεση της τελειότερης γραφής της Ελληνικής, αυτής της τέλειας αλφαβητικής, με τον πολιτισμό των φοινίκων, οι οποίοι είχον έναν χαμηλότατης στάθμης πολιτισμό. Η αρχαιολογική σκαπάνη αποδεικνύει ότι το ιωνικό αλφάβητο, ένα από τα είκοσι συν αλφάβητα μας, που ψευδώς θεωρείται φοινικικής προελεύσεως, είναι τουλάχιστον 4000 χρόνια παλαιότερο των φοινίκων. Με προτροπή της Ελληνίστριας Marianne McDonald και με πρόεδρο τον καθηγητή T. Βrunner ξεκινά το 1972 στο πανεπιστήμιο Καλιφόρνιας το πρόγραμμα Θησαυρός Ελληνικής Γλώσσης, το περίφημο TLG. Μετά 13 χρόνια, το 2000, ο πέμπτος δίσκος κυκλοφόρησε TLG¬E που περιλαμβάνει περίπου 90 εκατομμύρια Ελληνικούς λεκτικούς τύπους.
Ω Έλληνες ψυχή της ψυχής μου, πανάκριβο γένος, ταλαίπωρον γένος. Θα ανοίξω σε σας τους πόνους και τα δάκρυα από τα βάθη της παιδικής ψυχής μου. Τι κατέστρεψε τον πανάρχαιο Ελληνικό πολιτισμό και λόγο; Τώρα περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαίς. Παιδί αθανάτων θεών και ηρώων. 
Είναι δύσκολο για μένα να παραμείνω αλύγιστη και να καταπνίξω το πόνο μου όταν μιλάω για αυτήν την ανεπανάληπτη θηριωδία που κατέστρεψε το Ελληνικό έθνος και τα φώτα του πνεύματος του. Που δημιούργησε την μετέπειτα λανθάνουσα πορεία του Έθνους μας. Το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα κατά της Ελλάδος και κατά συνέπεια κατά της ανθρωπότητας, το τραγικό αυτό θέατρο του μίσους που αποκρύπτεται και σήμερα διασώζει ο Ρωμαίος ιστορικός Αμμιανός Μαρκελλίνος στο 19ο τόμο του έργου του Rerum Gestarum Libri 31 τόμων. Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος ήταν ο ιστορικός του ρωμαίου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνστάντιου του δεύτερου, κατά την εποχή του οποίου άρχισαν οι διωγμοί εναντίον των Ελλήνων. Στη σημερινή πόλη του Δυτικού Ισραήλ την Bet She'an, γνωστή στους Έλληνες εκείνους όλων των αιματοβαμμένων χρόνων ως Σκυθόπολις, τον 4ο αιώνα μετά Χριστού, γύρω στο 341, λειτούργησε το πρώτο στρατόπεδο συγκέντρωσης, για δύο δεκαετίες, καθ’ όλη την διάρκεια της κατοχής του βυζαντινού θρόνου από τον δευτερότοκο γιο του Μεγάλου Κωνσταντίνου, τον Κωνστάντιο τον δεύτερο. Η Σκυθόπολις υπήρξε ο τόπος συγκέντρωσης, βασανισμού και θανάτωσης των Ελλήνων, όλων όσων αρνήθηκαν να ασπαστούν το δόγμα του Χριστιανισμού. 
Αναφερόμενος ο Εμμανουήλ Ροΐδης στου Αμμιανού Μαρκελλίνου τα Ιστορικά, γράφει στην Πάπισσα Ιωάννα (σημείωμα 200): «Ήρκει να κατηγορηθή τις [κάποιος έλληνας] υπό κακοβούλου κατασκόπου, ότι έφερεν περί τον τράχηλον φυλακτήριον κατά του πυρετού ή εφάνη παρακαθήμενος πλησίον τάφου ή ερειπίου, ίνα καταδικασθή εις θάνατον ως ειδωλολάτρης ή νεκρόμαντις. Εκ των απωτάτων άκρων της αυτοκρατορίας εσύροντο αλυσόδετοι πάσης τάξεως και ηλικίας πολίται [Έλληνες], ων οι μεν απέθνησκον καθ’ οδόν, οι δε εν τοις δεσμωτηρίοις’ οι δε επιζώντες εστέλλοντο εις Σκυθόπολιν, … πόλιν, όπου είχον στηθεί τα βασανιστήρια και το σφαγείον.»
Το σφαγείον της Σκυθόπολης υπήρξε επινόηση ενός νοσηρού εγκεφάλου, του επισκόπου Αλεξανδρείας Γεωργίου. Σκοπός του Γεωργίου ήταν η καθολική εξόντωση των Ελλήνων, η γενοκτονία τους, καθώς εκείνοι εστέφοντω ως αρνητές του Χριστιανισμού. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος ο δεύτερος δέχτηκε και έστειλε στην Ανατολή τον αρχιγραμματέα της αυλής, τον Παύλο, περιβόητο για την σκληρότητα του αποκαλούμενο και «Τάρταρο». Αυτός ο Παύλος και ο Γεώργιος, σε συνεργασία, οργάνωσαν το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Σκυθόπολης. Γράφει ο Αμμιανός: «το ανθρωπόμορφο αυτό κτήνος, ο Παύλος, διέθετε τόση εξουσία και δύναμη ώστε με μια κίνηση του κεφαλιού του, με ένα νεύμα του μόνο, εξαρτάτω η ζωή όλων όσων περπατούσαν στην γη». Αναφέρει ο Ροΐδης, ανακαλώντας τα ιστορικά του Αμμιανού Μαρκελλίνου, μεθόδους βασανιστηρίων εναντίων των Ελλήνων «εις Σκυθούπολιν, όπου είχε στηθεί το χριστιανικόν κρεουργείον. Εκεί συνεδρίαζον ευσεβείς δικασταί, αμιλλώμενοι τις πλείονας ειδωλολάτρας [Έλληνας] να οπτήσει επί εσχάρας, να βράση εντός ζέοντος ελαίου ή να κατακόψη μεληδόν.» 
Η Σκυθόπολις και τα απάνθρωπα γεγονότα που διαδραματίστηκαν εκεί επί είκοσι συνεχή έτη αποκαλύπτουν: Πρώτον τον τρόπο με τον οποίο επεβλήθη ο Χριστιανισμός στον Ελληνικό κόσμο. Δεύτερον τον λόγο και τον βάρβαρο – απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο κατεστράφη ο λαμπρότερος πολιτισμός της γης και οι δημιουργοί αυτού. Τρίτον αποκαλύπτουν επίσης γιατί τα μετέπειτα Ρωμαϊκά αυτοκρατορικά διατάγματα, που θεσμοθετούσαν την επί Ελληνισμού θανατική καταδίκη, εφαρμόστηκαν χωρίς καμία αντίδραση ή εξέγερση, όπως χωρίς καμία αντίσταση από τους Έλληνες επήλθε ο αφανισμός όλων των πόλεων της κυρίως Ελλάδος από τον χριστιανό Αλάριχο 40 χρόνια αργότερα. Τα απάνθρωπα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Σκυθόπολη αποκαλύπτουν επίσης – τέταρτον – ότι δεν υπήρξε ποτέ Ελληνικότητα του Βυζαντίου, ούτε ποτέ Ελληνορωμαϊκό κράτος, εφόσον ήταν οι εκχριστιανισμένοι Ρωμαίοι αυτοκράτορες ¬ το βυζάντιο δηλαδή ¬ που άρχισαν το διωγμό κατά των Ελλήνων και τα φώτα του Ελληνικού πνεύματος έσβησαν σε αυτούς τους Βυζαντινούς ελεεινούς καιρούς και οδήγησαν τους Έλληνες στην υποδούλωση τους από τους Τούρκους. 
Οι αποθανόντες Έλληνες μετά βασανιστηρίων εις τα χριστιανικά κρεουργεία και των σφαγείων της Σκυθόπολης είναι τον αριθμό περίπου 19 εκατομμυρίων, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές εκείνων των αιμοσταγών αιώνων. Οι απομείναντες Έλληνες ήταν ενός εκατομμυρίου ή λιγότεροι. Ο μεγάλος αριθμός των αρχαίων Ελλήνων, που σίγουρα ήταν υψηλού πνευματικού, ηθικού αλλά και οικονομικού επιπέδου, εξοντώθηκαν στο σφαγείο της Σκυθόπολης και μαζί τους χάθηκε και ο μεγάλος ιδιοφυής νους του γένους. Τις σφαγές κατά των Ελλήνων συνέχισαν και προγενέστεροι και μεταγενέστεροι όμοιοι του Κωνστάντιου του δεύτερου. Λόγου χάρη ο Ιουστινιανός. Ο αυτοκράτωρ Ιουστινιανός – σύμβολο της Ορθοδοξίας – εκείνος που οικοδόμησε την Αγία Σοφία, το μέγα μοναστήρι, και ανακηρύχθηκε από τον Χριστιανισμό «Μέγας» αποκαλύπτεται μέσα από τα ανέκδοτα κείμενα του επισήμου ιστορικού του, Προκοπίου, ως ένας αιμοβόρος τύραννος, ο οποίος βύθισε ολόκληρους πληθυσμούς στο αίμα και την σφαγή. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, ο Ιουστινιανός άρχισε τις σφαγές στο όνομα της «μίας και αληθούς πίστεως» της Ορθοδοξίας. 
Σημαντικές, επίσης, είναι οι μαρτυρίες του Προκοπίου γύρω από τους διωγμούς, σφαγές και γενοκτονίες Ελλήνων, όσων Ελλήνων, δηλαδή, επέμεναν στους πατρώους Ελληνικούς τρόπους από την αιμοσταγή και αλαζονική διακυβέρνηση του Ιουστινιανού. Το Ελληνοχριστιανικό παραμύθι καταρρέει μπροστά στα κείμενα των ιστορικών εκείνης της εποχής. Αναφέρει ο Προκόπιος: «Μετά από τους Σαμαρείτες άρχισε ο Ιουστινιανός να καταδιώκει τους αποκαλούμενους Έλληνες, υποβάλλοντας τους σε σωματικά βασανιστήρια και αρπάζοντας τα χρήματα τους». Ο Προκόπιος αδυνατεί να θεωρήσει τον τύραννο Ιουστινιανό ως ανθρώπινο ον και τον θεωρεί «ενσαρκωμένο δαίμονα». Αναφέρει στα ανέκδοτα ότι «ο Ιουστινιανός δεν ήταν ανθρώπινο πλάσμα άλλα … ήταν κάποιος δαίμονας ανθρωπόμορφος. Θα μπορούσε κανείς να το αποδείξει σταθμίζοντας το μέγεθος των κακών που έκανε στους ανθρώπους. Γιατί η δύναμη του ανθρώπου που δρα φανερώνεται στο υπέρμετρο μέγεθος των πράξεων του. Ο άνθρωπος αυτός, λοιπόν, έχει σκοτώσει τόσους πολλούς ώστε πιο γρήγορα, νομίζω, θα μετρούσε κανείς τους κόκκους της άμμου όλου του κόσμου παρά όσους σκότωσε ο αυτοκράτορας αυτός. Υπολογίζοντας, όμως, κατά προσέγγιση τις περιοχές που κατάντησαν τελικά ακατοίκητες λέω ότι χάθηκαν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι. 
Κατά την βασιλεία του αυτοκράτορα Θεοδοσίου, ο Χριστιανισμός γίνεται η επιβληθείσα θρησκεία της Ρωμαϊκής Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εις την οποία οι 'Ελληνες ήταν υπόδουλοι πάντα. Εξ αυτού, εναντίων των Ελλήνων εφαρμόστηκαν επί αιώνες πολλούς μέτρα που πήραν τον χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει. Οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύτηκαν. Τα ιερά των προγόνων μας λεηλατήθηκαν. Τα πανέμορφα γλυπτά που διακοσμούσαν τα ιερά και τας πόλεις των Ελλήνων καταστραφήκανε από το μένος και το μίσος των τότε Χριστιανών. Έτσι τα βλέπουμε σήμερα στα μουσεία μας: διαμελισμένα, αποκεφαλισμένα, ακρωτηριασμένα, με σφυριά σπασμένα. Σιωπηλοί μάρτυρες και αυτά ενός πανέμορφου κόσμου, χαμένου κόσμου πια στην αιματοβαμμένη λήθη, όπου βρίσκονται θαμμένα, σκορπισμένα, ξεχασμένα τα ιερά κόκαλα εκατομμυρίων βασανισμένων, δολοφονημένων Ελλήνων. Οι ναοί κατεδαφίστηκαν. Πάνω και από τα ερείπια αυτών χτίστηκαν οι εκκλησίες των νέων Χριστιανών, δοξάζουσιν τον ξενόφερτο, για τους Έλληνες τότε, εβραϊκό θεό. Και το άγαλμα κάθε θεού εις τον οποίο οι Έλληνες έχτιζαν κάθε ναό τοποθετείτο μετά ασυλλήπτου μίσους εις τους βόθρους των νέων χτιζομένων χριστιανικών εκκλησιών. Οι ιερείς Έλληνες των ναών εκείνων, όπως γράφει με κάποια πίκρα ο Λιβάνιος, υποχρεώθηκαν να σιγήσουν ή να αποθάνουν. Έτσι πέθανε ο μεγαλύτερος παγκόσμιος πολιτισμός του κόσμου, αυτός που είδε πρώτος το φως του ήλιου στη γη. 
Αυτός που εκπολίτισε όλους τους λαούς. Έτσι πέθανε ο μέγας φωτοδότης Ελληνικός πολιτισμός, με μια τραγική φωνή, πνιγμένη στο αίμα της ανθρώπινης αχαριστίας και μιαρής αδικίας. Έτσι απάνθρωπα έσβησε ο μέγας φωτοδότης ελληνικός λόγος. Και λέει ο γερμανός φιλόσοφος Νίτσε «δεν αποκάμνω να αναπολώ αυτούς τους Έλληνες στοχαστές, που κάθε ένας τους είχε μια ασύλληπτη ιδιαιτερότητα. Και φαίνεται πως οι Έλληνες στα κατοπινά χρόνια λησμόνησαν το καλύτερο μέρος της πνευματικής τους πορείας. Και ποιος λαός θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι το ξαναβρήκε; Όπως και να ‘ναι νομίζω ότι όλα αυτά τελειώνουν με μία κραυγή: Πόσο ωραίοι υπήρξαν!! Με το χαμό των Ελλήνων και τον θάνατο του ιδιοφυούς πνεύματος τους έπεσε το σκότος εις όλη την γη. Η ανθρώπινη ιστορία μπήκε στον Μεσαίωνα, στους αιώνες του σκότους, που όπως όλοι ξέρουμε ονομάζεται "the dark ages”. Ο ανθρώπινος ξεπεσμός κατά τον Μεσαίωνα οφείλετο στην προηγηθείσα βίαιη εξάλειψη του Ελληνικού πολιτισμού. Και ήρθε η Τουρκοκρατία και ο ζυγός εθέρισε την γη των Ελλήνων. Λέει ο Εθνικός μας ύμνος, ακριβοί μου Έλληνες, «από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά, χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά». Της Σκυθόπολης οι φονευμένοι οι Έλληνες παίρνουν εκδίκηση και ανάβει η μνήμη τους την φωτιά της ελευθερίας στα στήθη των σκλαβωμένων. Κατά την διάρκεια της επαναστάσεως του 1821, η Ορθόδοξος εκκλησία συγκρούστηκε σφοδρά με τους επαναστάτες. 
Το όραμα της παλιγγενεσίας και αναδημιουργίας του Ελληνικού Έθνους κατά το κλασσικό πρότυπο ήταν εκ διαμέτρου αντίθετο με τις απόψεις και τα συμφέροντα της εκκλησίας. Με αφορισμούς, απειλές και προδοσίες προσπαθούσε η εκκλησία να ματαιώσει το Ελληνικό επαναστατικό κύμα, που από τις αρχές του 10ου αιώνα εσάρωνε ολόκληρη τη χερσόνησο του Αίμου. Το 1805 ο Πατριάρχης Καλλίνικος εξετέλεσε αφοριστική εγκύκλιο κατά των επαναστατών. Να δύο πικρά παραδείγματα προδοσίας από πάμπολλα άλλα: Ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης, ο μικρότερος αδελφός του γέρου του Μοριά, και πέντε παλικάρια μαζί του σκοτώθηκαν από τους Τούρκους 1η Φεβρουαρίου του 1806 ύστερα από προδοσία των καλόγερων της Μονής Παναγίας των Αιμυαλών, στην οποία είχαν πάει οι ήρωες γυρεύοντας καταφύγιο. Οι Τούρκοι τους έκοψαν τα κεφάλια, τα έμπηξαν σε κοντάρια και τα περιέφεραν στην Δημητσάνα, στο Ζυγοβίτσι και στην Τρίπολη, όπου και τα κρέμασαν στον μεγάλο πλάτανο της πόλης. Ο αδελφός του, ο γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μετά την άλωση της Τριπολιτσάς έβαλε και έκοψαν τον πλάτανο αυτό, γιατί με αρκετό αίμα της γενιάς του ήταν ποτισμένος, όπως είπε. Ο Κατσαντώνης, ο αετός της Ρούμελης, και ο αδελφός του Χασιώτης μαζί με άλλα πέντε παλικάρια προδόθηκαν από τον καλόγερο Καρδερίνη, εις εκτέλεσιν της αφοριστικής εγκυκλίου του Πατριαρχείου. Είκοσι Τούρκοι τους επετέθησαν. Τα πέντε παλικάρια σκοτώθηκαν. Τα αδέλφια παραδόθηκαν στον Αλή Πασά Ιωαννίνων, όπου και βρήκαν μαρτυρικό θάνατο. Κατακρεουργήθηκαν. Είναι επίσημη ιδεολογία η θέση του νέου Ελληνικού κράτους πως η εκκλησία διέσωσε τον Ελληνισμό, την Ελληνική γλώσσα και την Ελληνική παιδεία στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Ωστόσο ο μελετητής της ιστορίας διαπιστώνει ότι, κατά την διάρκεια του Οθωμανικού ζυγού, η ιεραρχία της ορθόδοξης εκκλησίας ακολούθησε μία πολιτική που κρατούσε αμόρφωτο και υποταγμένο στους Τούρκους τον Ελληνικό λαό. 
Ο μύθος του κρυφού σχολείου και η υποτιθεμένη προσφορά του Οικουμενικού Πατριαρχείου καταρρέουν μέσα από αδιάψευστα καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα και κείμενα. Τα ίδια αυτά ιστορικά στοιχεία υποδεικνύουν ως μοναδικό μοχλό πίεσης προς την πολυπόθητη ελευθερία των υποδουλωμένων Ελλήνων και της παιδείας τους τον ηρωϊσμό και την αυταπάρνηση των ξενιτεμένων Ελλήνων διαφωτιστών, οι οποίοι με την συστηματική σπουδή της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας βάλθηκαν να ξυπνήσουν και τους υπόδουλους. Θα επικαλεστώ τον αρχιστράτηγο της επανάστασης, Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, ο οποίος σε ομιλία του στα παιδιά του γυμνασίου της Αθήνας, τον Νοέμβριο του 1838, επισήμανε «…ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [δηλαδή ως αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. 
Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. … το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, … [και] αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, … ή εγίνετο γραμματικός του προεστού…. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε. Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε.Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι».
Ο Κούμας σχολιάζοντας το κυνήγι των διαφωτιστών από την εκκλησία γράφει: "... και μόνο η διδασκαλία των μαθηματικών εθεωρείτο ως πηγή αθεΐας, της οποίας πρώτον αποτέλεσμα ήταν η κατάργησης της νηστείας". Τον Κούμα επιβεβαιώνει η εγκύκλιος που εξέδωσε ο πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε και η Ιερά Σύνοδος το 1819. 
Η Εκκλησία καταδικάζει τις επιστήμες, διότι αποσπούσαν τους υπόδουλους Έλληνες από τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις, όπως η νηστεία! Οι διδάσκαλοι που δίδασκαν θετικές επιστήμες θεωρούνταν από τους ιεράρχες «διεφθαρμένα ανδράρια». Μετά την απελευθέρωση του πρώτου τμήματος της Ελλάδος, ο Οικουμενικός Θρόνος συνεχίζει τις φιλότιμες προσπάθειες του δια της εκκλησίας επαναφοράν εις υποταγήν των πληθυσμών της κάτω μόνης της ελευθέρας Ελλάδος.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

«ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ» ΜΙΑ ΑΤΑΚΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΓΝΩΣΤΗ ΣΕ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ.

Καναδός πρώην υπουργός Αμύνης μιλά για τις κρυφές σχέσεις μεταξύ γήινων και εξωγήινων, για την εξωγήινη τεχνολογία και για την παγκοσμιοποίηση.
Σε ένα από τα μεγαλύτερα ειδησεογραφικά κανάλια του κόσμου το RT NEWS το οποίο το παρακολουθούν εκατομμύρια τηλεθεατές ζωντανά και μέσω διαδικτύου επίσης, ο πρώην υπουργός αμύνης του Καναδά, Paul Hellyer αποκάλυψε την ύπαρξη εξωγήινης ζωής στη Γη. "Κυκλοφορούν ανάμεσα μας" ήταν μία από τις ατάκες που χρησιμοποίησε η οποία είναι ιδιαίτερα γνωστή σε εμάς τους Έλληνες. 
Η συνέχεια επί της οθόνης.
Οπτικοακουστικά: Jalai Kelarey , VideoTranslations

ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ

Η φράση Ελεύθερον το εύψυχον είναι απόσπασμα από τον λόγο Περικλέους Επιτάφιος και χρησιμοποιείται ως ρητό για τον Ελληνικό Στρατό Ξηράς. Η φράση αυτή ως χρήση για τον ΕΣΞ σημαίνει: "Η ελευθερία στηρίζεται στην γενναιότητα".
«Ους νυν υμείς ζηλώσαντες καί τό εύδαιμον τό ελεύθερον το δέ ελεύθερον το εύψυχον κρίναντες, μή περιοράσθε τούς πολεμικούς κινδύνους».
Εσείς, παίρνοντας παράδειγμα αυτούς που έπεσαν στον πόλεμο και πιστεύοντας ότι η ευτυχία βασίζεται στην ελευθερία και η ελευθερία στην γενναιότητα, μην αποφεύγετε τους κινδύνους του πολέμου υπέρ της πατρίδος.

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ

«Κόσμον τον δε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλά ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα» 
Ηράκλειτος
Τον κόσμο αυτόν, που είναι ο ίδιος για όλα τα όντα δεν τον έπλασε ούτε κανένας θεός ούτε κανένας άνθρωπος, αλλά ήταν πάντα και θα είναι αείζωον  πυρ, που ανάβει σύμφωνα με ορισμένο μέτρο και όμοια σβήνει.
ΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΧΕ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΗΡΑΚΛΕΙΤΕΙΑ ΡΗΣΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΧΥΘΕΙ ΠΟΤΑΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ.
ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ
Τούς ανθρώπους τους περιμένουν μετά τον θάνατο όσα, ούτε ελπίζουν ούτε φαντάζονται.
Τής ψυχής τα πέρατα όσο και να βαδίσεις, δεν μπορείς να τα βρεις, ακόμα κι αν ακολουθήσεις όλους τους δρόμους. Τόσο βαθύ νόημα έχει.
Αθάνατοι θνητοί, θνητοί αθάνατοι, ζώντας αυτοί το θάνατο εκείνων και πεθαίνοντας εκείνοι τη ζωή των άλλων.
Aν κανείς δεν ελπίζει, δεν θα βρει το ανέλπιστο, εφόσον δεν θα υπάρχει έρευνα και δρόμος.
Η κρυμμένη αρμονία είναι ισχυρότερη από την φανερή.
Το ήθος για τον άνθρωπο είναι ο προστάτης θεός του.
Τους κοιμισμένους (τους ονομάζει ο Ηράκλειτος) εργάτες και συνεργούς όσων κακών συμβαίνουν στον κόσμο.
Τι νου και τι μυαλό έχουν αυτοί; Δίνουν πίστη στους λαϊκούς αοιδούς και χρησιμοποιούν σαν δάσκαλο τον όχλο, χωρίς να ξέρουν ότι πολλοί είναι οι κακοί, και ότι λίγοι είναι οι αγαθοί.

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ

Ο Δημόκριτος αρνήθηκε τις αισθήσεις ως ικανά όργανα γνώσης, και κατέληξε ότι οι αισθήσεις «μας επιτρέπουν να αναγνωρίζουμε μόνο τις δευτερεύουσες ιδιότητες» των πραγμάτων: το σχήμα, το χρώμα, τη γεύση, τη θερμοκρασία, κλπ. Μας δίνουν μια μικρή άποψη της πραγματικότητας, αλλά η αλήθεια μας διαφεύγει τελείως. Τα άτομα και οι σχέσεις τους και οι συνδυασμοί των σχέσεων τους, αποτελούν τη μοναδική πραγματικότητα του σύμπαντος.
Η αλήθεια συνίσταται στην «Αναγκαιότητα», που είναι ακατανόητη για εμάς. Τα πάντα αποτελούνται από τα άτομα. Τα άτομα είναι αιώνια: ούτε πεθαίνουν ούτε γεννιούνται ποτέ καινούρια άτομα. Εκείνο που αλλάζει είναι μόνο οι ενώσεις των ατόμων και οι σχέσεις τους. Δεν αναγνωρίζουμε την «αναγκαιότητα» των πάντων, και γι’ αυτό εφευρίσκουμε την έννοια του «τυχαίου» από την άγνοια μας για την αναγκαιότητα που υπαγορεύει όλες τις αλλαγές. Όλα γίνονται για κάποιον αναγκαίο λόγο. Ο άνθρωπος αποτελείτο επίσης από άτομα. Ο άνθρωπος έχει όντως μία ψυχή, η οποία είναι φτιαγμένη από διαφορετική ύλη, ευγενέστερη.
Κατά τη γνώμη μου, οι θεωρίες του Δημόκριτου για τα άτομα, είναι αρκετά συσκοτισμένες, και δεν είναι απολύτως σίγουρο ότι εννοούσε τα σωματίδια που ονομάστηκαν από τους επιστήμονες «άτομα» προς τιμήν του. Σαφώς, πρέπει να σχετίζονται άμεσα με αυτά, αλλά διαφαίνεται ότι με την Ατομική θεωρία, ο Δημόκριτος εννοούσε πολύ περισσότερα πράγματα, τα οποία, δυστυχώς, δεν θα τα μάθουμε ποτέ, όπως το θέλησαν οι εχθροί της γνώσης.
Ο σοφός Δημόκριτος έλεγε πως ο άνθρωπος πρέπει να αρκεστεί στη μέτρια ευτυχία που του επιτρέπει η τόσο στενή εξάρτηση του από την ύλη. Οι αισθήσεις δεν τον βοηθούν καθόλου, διότι δεν του είναι χρήσιμες παρά μόνο για να παρατηρεί ένα μικρό μέρος του κόσμου κι όχι για να κατανοήσει τον κόσμο. Είμαστε περιορισμένοι από τις αισθήσεις μας. Το καλό και τα κακό υπάρχουν μόνο μέσα στον άνθρωπο και όχι έξω του. Ο σοφός άνθρωπος πρέπει να ξεχωρίζει το κακό μέσα στους ανθρώπους και να το αποφεύγει. Το καλό πρέπει να το βρει μέσα του και όχι να το περιμένει από τον έξω κόσμο. Αν ο άνθρωπος θέλει τη γαλήνη, πρέπει να ζήσει μια ζωή τακτική, με ολιγάρκεια, χωρίς πολλές προσδοκίες, με στοχασμό και με αγάπη προς τους άλλους. Αν αναζητεί τη γνώση και την αλήθεια, θα πρέπει να είναι προετοιμασμένος να περάσει από πολύ μεγάλες ταλαιπωρίες και βάσανα και μοναξιά και μεγάλες θυσίες, με αμφίβολα αποτελέσματα.
@Παντελής Γιαννουλάκης /από το βιβλίο του «Η αλήθεια για τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους»

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΘΟΥ ΝΟΥ, ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ - ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Ο Δημόκριτος έβλεπε φάσματα, «είδωλα», μέσα στο σκοτάδι των τύμβων, ενώ ανάμεσα σε αυτές έβλεπε μελλοντικά γεγονότα τα οποία πλέον μπορούσε να προβλέψει με ακρίβεια. Επίσης έλεγε ότι τα οράματα που βλέπει ο άνθρωπος στον ύπνο του, έχουν εξωτερική προέλευση. Ο Δημόκριτος μιλούσε για φασματικά κατοπτρικά simulacra.
Όταν τον κατηγορούσαν με όλων των ειδών τις συκοφαντίες οι ζηλόφθονοι και μισαλλόδοξοι άνθρωποι της εποχής του, έλεγε: «Ο αγαθός άνθρωπος δεν δίνει καμία σημασία στις κατηγορίες εναντίον του που προέρχονται από φαύλους. Με μεγάλη δυσκολία έρχονται προς εμάς τα αγαθά κατόπιν επιμόνου αναζητήσεώς τους, ενώ τα κακά μας έρχονται εύκολα και χωρίς να τα επιζητήσουμε. Αλλά είναι χαρακτηριστικό ενός αγαθού νου, να απασχολεί κανείς τη σκέψη του πάντοτε με κάτι το ευγενικό».
Ο Δημόκριτος εφαρμόζοντας ο ίδιος τις θεωρίες του για υγιεινή ζωή, έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, στην ηλικία των 110 ετών. Μια μέρα κατάλαβε ότι θα πεθάνει και το είπε στην αδελφή του. Αλλά εκείνη του είπε ότι, αν πέθαινε, αυτό θα την εμπόδιζε να συμμετάσχει στον εορτασμό των θεσμοφορίων, γιατί θα έπρεπε να πενθήσει. Ο Δημόκριτος της είπε ότι θα αναβάλει τον θάνατο του για να μπορέσει εκείνη να συμμετάσχει στους πολυήμερους εορτασμούς, αλλά την παρακάλεσε να του φέρνει λίγο μέλι κάθε πρωί. Έτσι, βάζοντας λίγο μέλι κάθε πρωί στα ρουθούνια του και εισπνέοντας το άρωμα του, κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή μέχρι το τέλος των εορτών, ώσπου επέστρεψε η αδελφή του που δεν ήθελε να πενθήσει και να χάσει το πανηγύρι. Και τότε ο Δημόκριτος είπε γελώντας: «Λοιπόν, τώρα μπορώ να φύγω. Σας χαιρετώ»
@Παντελής Γιαννουλάκης /από το βιβλίο του «Η αλήθεια για τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους»

ΑΜΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΦΟΡΑ – Ευριπίδης - Συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν

Όταν ολοκλήρωσε ο Δημόκριτος τις περιηγήσεις του, επέστρεψε στην πατρίδα του, στα Άβδηρα, κι εκεί οι συμπολίτες του (πολύ πριν ακούσουν την ανάγνωση του Μέγας Διάκοσμος) τον έβλεπαν ως αξιοπερίεργο πλάσμα, τον θεωρούσαν άρρωστο και πειραγμένο στο μυαλό ή μανιακό. Στις Ιπποκρατικές Επιστολές, διαφαίνεται ότι οι Αβδηρίτες έστειλαν μία επιστολή στον φημισμένο γιατρό Ιπποκράτη, πατέρα, της ιατρικής επιστήμης, παρακαλώντας τον να έρθει στα Άβδηρα για να θεραπεύσει τον Δημόκριτο που «έπασχε από μανία».
Το κείμενο αυτής της παράξενης επιστολής προς τον Ιπποκράτη είναι ιδιαίτερα διαφωτιστικό. Το παραθέτω: «Η βουλή και ο δήμος των Αβδηριτών στέλνει τους χαιρετισμούς της εις τον Ιπποκράτην. Αυτός ο Δημόκριτος έχει περίπεσει εις νόσον ένεκαν της κατεχούσης αυτόν υπερβολικής σοφίας. Δηλαδή, αφού εξέχασε τα πάντα και πρώτα από όλα τον ίδιον τον εαυτόν του, μένει άγρυπνος και την ημέραν και την νύκτα. Περνά δε διαρκώς τον βίον του γελών εξ αφορμής ασήμαντων αλλά και σημαντικών πραγμάτων και φαντάζεται ότι όλη η ζωή δεν αξίζει τίποτε. Κάμνει δε αυτός ο άνθρωπος και αναζητήσεις δια τα εις τον Άδην συμβαίνοντα και τα περιγράφει. Λέγει ακόμην ότι ολοκλήρωσε ο -περιβάλλων την γην- αήρ, είναι γεμάτος από είδωλα και με μεγάλην προσοχήν ακροάται τας φωνάς των πτηνών και πολύ συχνά σηκώνεται την νύκτα μόνος εις την ησυχίαν και συμπεριφέρεται ωσάν να ψάλλει άσματα και λέγει ότι ο νους του περιτρέχει εις το χωρίς πέρας διάστημα»
Ο Ιπποκράτης περνώντας από τα Άβδηρα επισκέφτηκε τον μεγάλο φιλόσοφο, τον βρήκε απόλυτα υγιή και διαβεβαίωσε τους συμπολίτες του ότι δεν έπρεπε να ανησυχούν για την υγεία του και ότι κανέναν κίνδυνο δεν διέτρεχαν από αυτόν.
Ο Δημόκριτος μονάχα μια φορά αποφάσισε να εμφανιστεί στο κοινό, γέροντας πια στα Άβδηρα, για να διαβάσει στους συμπολίτες του ένα εξαιρετικό έργο του, το Μέγας Διάκοσμος. Το έργο αυτό ήταν το απάνθισμα όλης της σοφίας του και όποιος τον άκουσε να το διαβάζει, έμεινε με ανοιχτό το στόμα.
Λέγεται ότι οι πολίτες των Αβδήρων αποφάσισαν να τον ανταμείψουν και έκαναν έρανο και του έδωσαν πίσω το ποσό των εκατό ταλάντων, της περιουσίας του που την είχε ξοδέψει για να αποκτήσει αυτές τις θαυμαστές γνώσεις.
@Παντελής Γιαννουλάκης /από το βιβλίο του «Η αλήθεια για τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους»
 Νηπίοισιν ου λόγος, αλλά ξυμφορή γίνεται διδάσκαλος.
Για τους ανόητους, δάσκαλος δεν είναι η λογική αλλά η συμφορά.
Δημόκριτος 

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ΜΕΓΑΛΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ 8-13 ΕΛΑΦΗΒΟΛΙΩΝΟΣ (23-28 ΜΑΡΤΙΟΥ)

Τα Μεγάλα ή εν άστει Διονύσια ήταν αθηναϊκή γιορτή προς τιμήν του Διονύσου του Ελευθερέα. Θεσμοθετήθηκαν από τον Πεισίστρατο.
Τα μεγάλα Διονύσια ήταν μία πολυήμερη , ανοιξιάτικη αθηναϊκή γιορτή που διαρκούσε από τις 8 έως τις 13 του μηνός Ελαφηβολιώνος και άρχιζαν να γιορτάζονται στην Αθήνα από τα μέσα του -6ου αιώνα όταν ο Πεισίστρατος εισήγαγε στο άστυ, από την κώμη των Ελευθερών τη λατρεία του Ελευθερέως Διονύσου.
Την 1η μέρα , εκτός από μια θυσία στον Ασκληπιό, το τέμενος το οποίο βρισκότανε στο πλάι σε αυτό του Διονύσου, στην νότια πλαγιά της ακρόπολης γινόταν η μεταφορά του ξόανου του θεού από το τέμενος αυτό, σε ένα μικρό ναό της ακαδημίας. Αυθημερόν γινότανε και προάγωνας, με τον οποίο δινόταν στο κοινό μια συνοπτική ιδέα των δραματικών παραστάσεως που θα παρουσιαζόταν.
Την επόμενη μέρα, μια μεγάλη εύθυμη πομπή, μετέφερε μέσω του κεραμικού, το ξόανο από την Ακαδημία στο ιερό του Θεού, σε ανάμνηση της παλιάς μεταφοράς του από την κώμη των Ελευθερών. Συμμετείχαν ομάδες ανδρών και παιδιών που έψαλαν διθυράμβους, νέοι που οδηγούσαν ταύρους για θυσία στο Θεό αλλά και νέες που κουβαλούσαν κάνιστρα με τα απαραίτητα σκεύη. Το απόγευμα και το βράδυ οι πολίτες γύριζαν στην πόλη χορεύοντας.
Την 3η μέρα ξεκινούσαν οι δραματικοί αγώνες, στους οποίους ήταν αφιερωμένες και οι υπόλοιπες μέρες της γιορτής.
Οι δραματικοί αγώνες γίνονταν τις τρείς τελευταίες μέρες. (Κατά τη διάρκεια των Μεγάλων Διονυσίων, εδίδασκοντο νέες τραγωδίες και την επιμέλεια αναλάμβανε ο κορυφαίος των εννέα αρχόντων. Οι ποιητές πολύ πριν την έναρξη των Διονυσίων ζητούσαν άδεια συμμετοχής παρουσιάζοντας την ήδη έτοιμη τετραλογία τους προς τον άρχοντα και «εζήτουν χορόν». Ο άρχων, σύμφωνα με την κρίση του, διάλεγε τις τρεις καλλίτερες τετραλογίες και «εδίδου χορόν».
Συγχρόνως τρείς κληρωτοί και ευκατάστατοι Αθηναίοι αναλάμβαναν τα έξοδα των τριών ποιητών.
Την 8η του μηνός γινόταν ο «Προάγων», όπου οι ποιητές, οι υποκριτές και οι χορηγοί εξηγούσαν στο κοινό την υπόθεση της τετραλογίας τους. Επίσης λίγες μέρες πριν την έναρξη του αγώνος, η βουλή των πεντακοσίων μαζί με τους χορηγούς κατήρτιζε κατάλογο που περιελάμβανε τα ονόματα των πολιτών που κρίνονταν κατάλληλοι για κριτές. Έγραφαν το κάθε όνομα ξεχωριστά σε πινάκια, τα οποία τοποθετούσαν σε δέκα υδρίες. Αυτές τις σφράγιζαν και τις τοποθετούσαν στον οπισθόδωμο του Παρθενώνος μέχρι την μέρα έναρξης του αγώνος. Την 11η του μηνός άρχιζε ο αγών με την ανατολή του ήλιου. Από κάθε υδρία διάλεγαν ένα κριτή και, αφού έδιναν όρκο στον άρχοντα ότι θα κρίνουν κατά συνείδηση, άρχιζε η διδασκαλία των τετραλογιών.
Την τελευταία μέρα οι κριτές εξέλεγαν το νικητή και ακολουθούσε στεφανηφορία του χορηγού, του ποιητή και των υποκριτών, ενώ συγχρόνως έπαθλα έπαιρναν και οι άλλοι δύο ποιητές που συμμετείχαν στον αγώνα.
Το πόσο σημαντική γιορτή ήταν τα «Μεγάλα» Διονύσια φαίνεται από το ότι κατά τη διάρκεια τους απαγορευόταν η κατάσχεση περιουσιών των οφειλετών και η εκτέλεση οποιαδήποτε ποινής .
(Μιχάλης Α. Τιβέριος,  καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου