Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΠΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Η μέρα που γεννήθηκε η Ελπίδα, είναι η ίδια μέρα που γεννήθηκε η Άνοιξη!!!
Την ημέρα αυτή η Φύση λέει: «πάμε άλλη μια φορά».
Κι εμείς με Φωτόσπαθο την Ελληνίδα Ψυχή μας οπλισμένο με το Πυρφόρο Απολλώνιο πνεύμα κομματιάζουμε τις «Λερναίες Ύδρες» και τα σκοτάδια του κόσμου - που μπορεί να είναι «ανεμόμυλοι» μπορεί όμως και όχι - ξανά και ξανά και πάλι απ’ την αρχή. Κι αν δεν προλάβουμε σε αυτήν την ζωή, θα συνεχίσουμε και στην επόμενη… Ξανά και πάλι και ξανά, μέχρι να κλείσουμε όλους τους λογαριασμούς.  
Κι αν η Άνοιξη φύγει, πάλι θα ξανάρθει, είναι Συμπαντικός Νόμος. Όπως Συμπαντικός νόμος είναι, όλο το Σύμπαν να γράφει και να είναι ΕΛΛΑΣ. Όποιος δεν τα καταλαβαίνει ας σηκώσει τα μάτια της ψυχής του στον έναστρο Ουρανό και θα δει στο στερέωμα την ιστορία του Κόσμου Όλου, γραμμένη στην Ελληνίδα Γλώσσα. Την Γλώσσα των Θεών την Ουράνια και Συμπαντική. Ο νοών νοείτω…
Πάμε πάλι από την αρχή…
…με ένα διάλειμμα  ακούγοντας την Σάντρα από την χρυσή δεκαετία του ’80. Το οπτικό είναι γυρισμένο στην Σαντορίνη το 1988. Από που το άρχισα και που το καταλήγω… άσχετα; Όχι, όλα είναι σχετικά και όλα χρειάζονται. Οι αναμνήσεις, όπως και τα παιδικά μας χρόνια, είναι το καταφύγιο μας.
Καλή ακρόαση και καλή Δύναμη!!!

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΨΥΧΗΣ - ΘΩΡΑΚΑΣ ΦΩΤΟΣ

Ο ενεργειακός στρόβιλος της ψυχής του ανθρώπου συντηρείται από την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια της καρδιάς, η οποία μεταφέρεται σε όλο το σώμα με το δίκτυο των αρτηριών, των νεύρων, των ιστών και των κυττάρων, που συνθέτουν ολόκληρο το ενεργειακό πλέγμα των γνωστών και αγνώστων λειτουργιών του σώματος, του πνεύματος και της νόησης, συντηρούν δε τον Ενεργειακό Στρόβιλο Ψυχής και δημιουργούν τον Θώρακα Φωτός.
«Ο Ενεργειακός Στρόβιλος Ψυχής κάθε ανθρώπου, είναι ανάλογος με το επίπεδο φωτός στο οποίο βρίσκεται το άτομο. Παράγεται από την ψυχική δύναμη, συντηρείται από την καρδιά και εστιάζεται στο κέντρο της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου, τον οποίον ενισχύει, και μέσω αυτού υποστηρίζει όλες τις ψυχικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος. Γίνεται αντιληπτός από τους μύστες και από υπερευαίσθητα άτομα που γνωρίζουν την ύπαρξη του. Ενισχύεται, δυναμώνει και γίνεται εντονότερος όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε καλή ψυχολογική κατάσταση και η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη από αισθήματα αγάπης και αλτρουισμού. Τότε είναι η καταλληλότερη στιγμή για ψυχικές αναζητήσεις
Όσοι επικαλούνται προσευχόμενοι τις Ολύμπιες οντότητες και έχουν την κατάλληλη προετοιμασία, ο στρόβιλος της ψυχής τους αρχίζει να πάλλεται σε υψηλές συχνότητες και δημιουργεί κραδασμούς. Όταν οι κραδασμοί του ανθρώπου συντονιστούν με τους κραδασμούς της οντότητας την οποία επικαλείται, ο ανθρώπινος οργανισμός που μοιάζει με σκοτεινή σκιά από τις αρνητικές πράξεις του ή από επηρεασμούς αποστατών, αρχίζει να απορρίπτει την αρνητική δύσμορφη ενέργεια που έχει συλλέξει και σταδιακά μεταμορφώνεται σε φωτεινή οντότητα. Η αρνητική ενέργεια που αποβάλλει ο άνθρωπος εκτοξεύεται προς κάθε κατεύθυνση. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω συναντά το κέλυφος του εξαγνιστικού πυρός που έχουμε δημιουργήσει, εξαγνίζεται, μετατρέπεται σε θετική ενέργεια, ενισχύεται και αποστέλλεται πίσω στον προσευχόμενο, ο οποίος σταδιακά μεταβάλλεται από σκοτεινή σε φωτεινή οντότητα.
Αντίθετα όταν το άτομο κατέχεται από αρνητικές σκέψεις, ο ψυχικός στρόβιλος ατονεί και παραμένει σκοτεινός.»
Ο θώρακας φωτός είναι η γνωστή σε όλους έγχρωμη αύρα ή - κατά τους αποκρυφιστές- το αστρικό πεδίο που περιβάλλει το ανθρώπινο σώμα, το οποίο μεταβάλλει χρωματισμούς και ένταση, ανάλογα με την υγεία, τα συναισθήματα και την ψυχολογική διάθεση του ανθρώπου.
Η αύρα παράγεται από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του εγκεφάλου και συντηρείται από τον αιθέρα [Οργόνη] του σύμπαντος. Βρίσκεται σε διαρκή δόνηση, η οποία μεγιστοποιείται ανάλογα με τις μεταβολές της συνειδήσεως. Η αύρα μορφοποιείται ανάλογα με τη σκέψη του ανθρώπου και αλλάζει συνεχώς μορφή.
«Όταν ο άνθρωπος καταγίνεται με αρνητικές πράξεις, κατέχεται από αρνητικές σκέψεις και υποτάσσεται εύκολα στις υλικές επιθυμίες, τις οποίες ταυτίζει με την ευτυχία, τότε η αύρα εξασθενίζει, χάνει την ένταση της και γίνεται ο οργανισμός ευάλωτος στους εξωτερικούς ψυχοπνευματικούς επηρεασμούς. Ανοίγονται οι πύλες μολύνσεως του σώματος, γιατί η αύρα δεν μπορεί να απωθήσει και να εξουδετερώσει τους ιούς, τα μικρόβια και τα βακτηρίδια.
Η δυστυχία στον άνθρωπο είναι αποτέλεσμα των σκιερών νεφών που παράγονται από την αρνητικότητα των πράξεων και των σκέψεων του. Τα σκιερά αυτά νέφη επικάθονται στην αύρα του ανθρώπινου σώματος και τη μολύνουν.
Οι φωτεινές οντότητες καταυγάζουν φως, το οποίο αραιώνει και διαλύει τα νέφη αυτά και έτσι ενισχύεται η αύρα του ανθρώπινου σώματος
Μέχρι χθες η επιστήμη απέρριπτε κάθε συζήτηση για την ύπαρξη της αύρας και των άλλων ενεργειακών συνόλων του ανθρώπινου σώματος. Η φωτογράφηση της αύρας με τις μηχανές Κίρλιαν τους υποχρέωσε να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να ασχοληθούν σοβαρά με την περίπτωση αυτή.
Γεράσιμος Καλογεράκης «Η Υπέρτατη Μύηση» σελ. 133-135 εκδ. Δίον
------------------------------------

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Η ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ

Το Τελεστήριο
Εικόνες από τον ιερότατο τόπο της Ελευσίνας
Ο ήλιος λάμπει γι αυτούς που βλέπουν αλλά και για τους τυφλούς· οι βροντές του ουρανού γίνονται και γι αυτούς που ακούνε και για τους κωφούς. Τα Ιερά Ελληνικά Μυστήρια έδιναν σε όλους, μύστες και αμύητους τη θεία χάρη. Και όπως το φως και ο ήχος γίνονται αισθητοί από αυτούς που διαθέτουν τα υγιή αισθητήρια όργανα, έτσι και η χάρη των Μυστηρίων γινόταν αντιληπτή μόνο από αυτούς είχαν αγαθή διάθεση για να αντιληφθούν τα αποτελέσματα τους.
Όσοι μυούνταν, προσφωνούνταν μεταξύ τους αδερφοί, ασχέτως αν ήταν άνδρας ή γυναίκα.
Η τελετή της μυήσεως ονομαζόταν Αναγέννηση.
Ήταν πολύ δύσκολο να γίνουν όλοι τέλειοι μύστες. Για να φτάσουν στην κορυφή και να πάρουν την τελευταία μύηση του Ιεροφάντη, έπρεπε να υποστούν και άλλες δοκιμασίες ικανοτήτων και να διδαχτούν και τις πλέον άρρητες διδασκαλίες.
Οι μύστες που έβλεπαν διαφορετικά τον κόσμο από τους πρώτους βαθμούς, ετοιμαζόταν για τη μεγάλη αναγέννηση και για τους ανώτερους βαθμούς της μύησης. Οι ιερείς τους βοηθούσαν με τη διδασκαλία, τις υποδείξεις και τις συμβουλές να κατανοήσουν την άρρητη σοφία.
Μετά την επικράτηση των Ρωμαίων και τον εκφυλισμό των Μυστηρίων, το ιερό σκεύος με την Αστρόπετρα εξαφανίστηκε και στα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια το ιερό σκεύος περιείχε αντί της μυστηριώδους πέτρας, τον σιδερίτη τον ομιλούντα λίθο και λευκό χαλαζία, με τον οποίον άναβαν το πυρ του βωμού.
Οι ιεροφάντες και οι μύστες, είναι αυτοί οι οποίοι συνέβαλαν στο να αναπτυχθεί κάτω από το φως των Μυστηρίων, η πιο καθαρή ανθρώπινη σκέψη και ο πιο λαμπρός πολιτισμός του κόσμου που είναι ο Ελληνικός πολιτισμός.
Η απόκρυφη σοφία και γνώση των Μυστηρίων είχε δοθεί σε όλους σχεδόν τους μεγάλους Έλληνες σοφούς και φιλοσόφους.
Σήμερα οι περισσότεροι πιστεύουν ότι έχουν χαθεί τα Ιερά Μυστήρια των Ελλήνων επειδή ένας αιμοσταγής άγιος [Θεοδόσιος], κήρυξε τον διωγμό τους. Λάθος. Υπάρχουν οι μυστικές αδελφότητες των Ελλανίων που διατηρούν τα Μυστήρια αλώβητα μέχρι σήμερα. Η Ελληνική Ψυχή καλείται και πάλι να ζωντανέψει τα Μυστήρια και να υποδεχθεί τους πατρώους θεούς που επιστρέφουν στην αιώνια γενέτειρα τους.
Ο άνθρωπος σήμερα σε μέρες δυστυχίας και πνευματικού σκότους, έχασε τον κοσμικό προορισμό του και την επαφή με τους ουράνιους και παλεύει απεγνωσμένα να επιστρέψει πίσω στον δημιουργό του. Ανατέλλει μια νέα κοσμοσωτήρια ιδέα που είναι η αναβίωση των Ελληνικών Μυστηρίων, που θα προκαλέσει την Επανελλήνιση των Ελλήνων και θα βοηθήσει τον άνθρωπο να κατανοήσει την ύπαρξη του.
Γεράσιμος Καλογεράκης, Η Υπέρτατη Μύηση, εκδ. Δίον
.....................
[Σείριος: Οι τελευταίες αναρτήσεις μου δημιουργήθηκαν με αφορμή την Εαρινή Ισημερία και έφτασα στα Μυστήρια, θέματα απολύτως σχετικά. Κάποιοι από άγνοια ή δόλο ή και τα δύο μαζί, ισχυρίζονται ακόμη και σήμερα που η γνώση είναι διαθέσιμη στον καθένα, ότι στα Αρχαία Μυστήρια γινόταν όργια. Δεν θα καθίσω να εξηγήσω τι σημαίνει η λέξη όργιον. Θα πω μόνο «ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ!».
Στα Ιερά Μυστήρια, οι μυημένοι ερχόταν σε επαφή με τον υπερβατικό χώρο και με άρρητες γνώσεις με αποτέλεσμα να αποβάλουν τον φόβο του θανάτου και τις γνώσεις αυτές τις χρησιμοποιούσαν μόνο για το κοινό καλό. Η απόκτηση γνώσης αλλά και η απαλλαγή από κάθε είδους φόβο, σε κάποιους δεν αρέσει καθόλου…
ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ -  παράγγελμα αποτρεπτικό, που συνηθιζόταν στην τελετουργία των «Ελευσινίων Μυστηρίων». =  μακριά να φύγουν οι αμύητοι, οι ασεβείς οι ακάθαρτοι, οι λερωμένοι, οι μιασμένοι. μακριά ας πάνε όσοι δεν δείχνουν σεβασμό και προσβάλλουν αρχές, αξίες, ιδανικά.]

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ

Από το τελεστήριο άρχιζε η ιεροτελεστία των μυστηρίων. Στο εσωτερικό του Τελεστηρίου φυλασσόταν τα ιερά αντικείμενα και γινόταν οι μυστικές τελετουργίες. Ο θρόνος του Ιεροφάντη ήταν έξω από αυτό κοντά στην είσοδο. Γύρω από τον θρόνο υπήρχαν κερκίδες για τους μύστες, που συνήθως στεκόταν όρθιοι. Εμφανιζόταν μπροστά στους μύστες, ο Μέγας Αρχιερέας Ιεροφάντης Μυσταγωγός, ο ιερός δημιουργός των Μυστηρίων, ο συνομιλητής των θεών. Ήταν ντυμένος την επίσημη αστραφτερή αμφίεση του. Φορούσε την ολόχρυση μήτρα στο κεφάλι, τη στολισμένη με πολύτιμους λίθους. Στα μάτια των μυστών φάνταζε ίδιος με τον μεγαλόπρεπο Δία, ίδιος με τον παντοδύναμο ήλιο Απόλλωνα που έλαμπε, ίδιος με τον θεό Ερμή καθώς κρατούσε το μυστηριώδες σκήπτρο του.
Η τελετή των Μυστηρίων άρχιζε με τον ύμνο στην θεά Δήμητρα: Ω Δηώ μητέρα των πάντων, θεά,... Σεβαστή Δήμητρα... Θεά μονογενής και πολυσέβαστη Έλα ω μακάρια αγνή... Εισερχόταν στο άβατο και έπαιρνε το μυστηριώδες ιερό σκεύος, που ήταν όμοιο σε μικρογραφία με τον ομφαλό των Δελφών. Στεκόταν ευθυτενής μπροστά στους μύστες και προσευχόταν ψιθυριστά που μόλις άκουγε τη φωνή του κανείς. Έλα ω μακάριε Παιάν... Ω άνακτα της Δήλου... Άκουσε την προσευχή μου... Άκουσε με μακάριε και σώσε τους Μυημένους που σε παρακαλούν.
Με αργές κινήσεις σήκωνε γεμάτος ιερό δέος το μυστηριώδες σκεύος που περιείχε μέσα την παντοδύναμη και πανίερη Αστροπετρα, γνωστή στους μύστες σαν «Φως που καίει». Το σήκωνε πιο πάνω από τα μάτια του [όπως οι σημερινοί ιερωμένοι σηκώνουν το άγιο δισκοπότηρο και απορούσα που το έμαθαν] και το σταματούσε απέναντι από το μεγάλο διαμάντι της χρυσής μήτρας. Η κρυσταλλική ενέργεια του διαμαντιού ενεργοποιούσε την Αστρόπετρα και έδινε τη δυνατότητα στον Ιεροφάντη να αποκαταστήσει επαφή με τις ανώτερες οντότητες.
Την πέτρα αυτή την είχε φέρει από τον αστερισμό της Λύρας ο Απόλλωνας και την είχε δωρίσει στον Ορφέα. Οι Αιγύπτιοι ιερείς ονόμαζαν τη δική τους πέτρα των Μυστηρίων, στέμμα του Ωρίωνα. Στο Θιβέτ ήταν γνωστή με το όνομα Τσινταμάνι των Πλειάδων, στην Ινδία σαν Παντάρβης του Ταύρου, στους Αζτέκους και Μάγιας σαν το μάτι του Κυνός [Σειρίου] που το έφερε η θεά Τεοκάλι [Αθηνά] και στους Ίνκας του Περού σαν πέτρα της Αρκτου που την έφερε η θεά Ορεχόνα. [Αφροδίτη].
Ο ιεροφάντης σήκωνε τα μάτια στον ουρανό και παρακαλούσε τον θεό Απόλλωνα να στείλει το φως του εξ ουρανού ν' ανάψει το ιερό πυρ των Μυστηρίων του ναού. Την ίδια στιγμή από το πουθενά εμφανιζόταν πάνω στο ιερό σκεύος μια μεγαλοπρεπής πύρινη ρομφαία από το ιερό και ανεκλάλητο πυρ του φωτεινού θεού Απόλλωνα που παλλόταν γρήγορα, ενώ ταυτόχρονα άρχιζε να πέφτει πύρινη βροχή σε όλον τον ναό χωρίς να καίει τους μύστες. Μόλις τα φαινόμενα κορυφωνόταν, η πύρινη ρομφαία και η πύρινη βροχή έσμιγαν, δημιουργούσαν ένα εκτυφλωτικό φως που έπαιρνε το σχήμα του ήλιου.
Ήταν ο «Ήλιος του Μεσονυκτίου» των Μυστηρίων, που πλημμύριζε τον ναό από εκτυφλωτικό φως, πιο φωτεινό και από το φως του ήλιου. Η εμφάνιση του Ήλιου του Μεσονυκτίου και όλη η μυστηριακή τελετουργία, συγκλόνιζε τους υποψηφίους μύστες, οι οποίοι καταλαμβανόταν από αισθήματα γαλήνης, ευδαιμονίας και ιερού δέους. Άλλοι έπεφταν σε έκσταση, άλλοι έκαναν αστρικά ταξίδια της ψυχής, άλλοι αποκαθιστούσαν επαφή με ανώτερες οντότητες και άλλοι διέτρεχαν τα Ηλύσια πεδία, όπου συναντούσαν τους αόρατους θεούς.
Το σκεύος με την Αστρόπετρα καθώς και την προσευχή που έλεγε χαμηλόφωνα ο Ιεροφάντης, την παρέδιδε στον διάδοχο Ιεροφάντη και κανένας άλλος δεν επιτρεπόταν να αγγίξει το σκεύος ή να ακούσει την προσευχή. Γεγονός όμως είναι ότι ο Ιεροφάντης με τη δύναμη της Αστρόπετρας μπορούσε να συγκεντρώνει τις κοσμικές δυνάμεις, να προκαλεί πύκνωση αυτών ώστε να σχηματίζουν τον μυστηριώδη Ήλιο του Μεσονυκτίου.
«Υπάρχουν σε όλη την επιφάνεια της Γαίας κοσμικά σημεία δύναμης, στα οποία παρατηρείται συσσώρευση ενέργειας από τις ενεργειακές πηγές του σύμπαντος. Οι μύστες όλων των βαθμών εκτός του πρώτου, αντλούσαν την ενέργεια αυτή και οι ίδιοι μεταβαλλόταν σε φωτεινά όντα που ακτινοβολούσαν φως και με τη δύναμη της αστρόπετρας το μετασχημάτιζαν σε ήλιο του μεσονυκτίου. Εάν δεν ακολουθείτο η σωστή μυητική διαδικασία ή γινόταν λάθη, μπορούσε να προκληθεί αυτανάφλεξη του μύστη».
Αν μελετήσουμε τον Τέσλα και τον Βίλχεμ Ράιχ, μπορούμε να καταλάβουμε τι γινόταν στα Μυστήρια και τι μπορεί να ήταν η θαυματουργή Αστρόπετρα της Λύρας, το αείζωον πυρ του Σειρίου, το ανέσπερο φως των Δελφών, το μαγνητικό δυναμικό των σπηλαίων, οι τεχνητοί κεραυνοί του Τέσλα, που αντλούσε τεράστια ποσά ενέργειας από το διάστημα.
Και πάλι ο Μέγας Ιεροφάντης τους επανέφερε στην υλική πραγματικότητα και τους απηύθυνε τις τελευταίες παραινέσεις.
«- Επιδίωξη σας θα είναι να καταστείτε ικανοί να δημιουργήσετε το ιερό πυρ, να συγκρατήσετε και να ελέγξετε την κοσμική δύναμη που παράγει το «Φως που Καίει».
- Να σταθείτε όρθιοι μπροστά στο αείζωον πυρ χωρίς φόβο και αδυναμίες για να μην αφανιστείτε.
- Να αποκαταστήσετε επικοινωνία με τις ουράνιες οντότητες και να τις καλείτε να σας βοηθούν στο έργο σας.
- Πρέπει να ανεβείτε σε ψηλά επίπεδα ώστε να μπορείτε να θεραπεύετε ασθενείς, να επουλώνετε πληγές, να νικήσετε το γήρας και να επιτύχετε την ανάσταση νεκρών με τη δύναμη του ιερού πυρός.
- Να χρησιμοποιείτε πάντα τη νόηση σας και όταν χρειάζεται χρησιμοποιείστε τη δύναμη που σας δίνουν τα μυστήρια.
Απερχόμενος τους έλεγε «Να θυμάστε τι είδατε.» 
Οι συγγενείς των μυστών παρακολουθούσαν από μακριά τις φωτολάμψεις που διέφευγαν από τα ανοίγματα του τελεστηρίου του ναού και έπεφταν σε κατάσταση δέους και έκστασης. Ο κάθε Μύστης Επόπτης έπαιρνε νέο όνομα από τον Μέγα Ιεροφάντη που το ανακοίνωνε ο Μέγας Ιεροκήρυκας στου καθενός το αυτί ψιθυριστά, όταν έφευγαν από τον ναό, με το τέλος των μυστηρίων. Μετά το τέλος της τελετής, ο Ιεροφάντης επέβαλλε όρκο σιωπής και επί ποινή θανάτου τους μύστες, ώστε να μην αποκαλύψουν ό,τι είδαν και άκουσαν στον νέο τους βαθμό. «Ορκίζομαι στα ιερά ύδατα της Στυγός, αν αποκαλύψω τα μυστικά της μύησης να νεκρωθεί η ψυχή μου και οι Ερινύες, οι καταχθόνιες κόρες του Άδη, να τρομάζουν τον ύπνο μου δια βίου. Να με καταδιώκουν και να με τιμωρήσουν με μανία, πόνους και αγωνία αν κακοτροπησω στην εκπλήρωση των καθηκόντων μου, που είναι η προστασία των μυστηρίων και της δικαιοσύνης.»
Μόλις τελείωνε τον όρκο καλωσόριζε τους μυούμενους εκ μέρους όλης της ιεραρχίας των ιερέων του ναού. Όταν ξημέρωνε το πρωί, οι Ιερείς οδηγούσαν τους νέους επόπτες σε ένα καθορισμένο σημείο του ναού, από το οποίο θα παρακολουθούσαν την ανατολή του Ηλίου Απόλλωνα, στον οποίον έδιναν την υπόσχεση ότι δεν θα παραβούν τους όρκους που είχαν δώσει. Ολόκληρη η ημέρα ήταν διαθέσιμη στους μύστες για ανάπαυση και αυτοσυγκέντρωση μέσα στον ναό και δεν τους επιτρεπόταν καμιά επαφή εκτός από τους ιερείς. Κατόπιν τους εξηγούσαν την αλληγορία των πλανητών του ηλιακού συστήματος ενώ μια αόρατη φωνή τους ενθάρρυνε για το έργο που είχαν αναλάβει. 
Ο Μέγας Ιεροφάντης εξηγούσε: «Βλέπετε το άπειρο διάστημα και τις εφτά μεγάλες σφαίρες των εφτά συμπάντων; Είναι οι περιοχές που κυβερνά ο Ζευς. Βλέπετε τις σφαίρες των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος καθώς και την κοντινή μας Σελήνη, με το αχνόφωτο χαμόγελο της; Αυτή εποπτεύει τις γεννήσεις και τους θανάτους στη γη. Ο πλανήτης Ερμής δείχνει με το κηρύκειο τον δρόμο στις ενσαρκούμενες ψυχές ή στις απελευθερωμένες από τον θάνατο. Ο πλανήτης Αφροδίτη δείχνει στις ψυχές τον έρωτα και ξεχνούν την ουράνια αποστολή τους. Ο Ήλιος συντηρεί τη ζωή και τις ανθρώπινες ψυχές με το αιώνιο φως του. Ο πλανήτης Άρης με τη ρομφαία της θείας δικαιοσύνης στο χέρι τηρεί τον απαράβατο νόμο του Διός. Ο πλανήτης Ζευς εκφράζει την υπέρτατη δύναμη και τον παγκόσμιο νου. Ο Κρόνος αντιπροσωπεύει την ουράνια αποστασία με τους δακτυλίους του. Ο Ουρανός κρατάει τη σφαίρα της παγκόσμιας σοφίας. Κοιτάξτε τις ανώτατες ουράνιες οντότητες και τις ψυχές των ανθρώπων να ταξιδεύουν μέσα και έξω από τις σφαίρες των πλανητών. Οι ψυχές είναι τέκνα του ουρανού και των άστρων. Ακολουθούν τον κύκλο των ενσαρκώσεων, ξεχνούν τις αναμνήσεις της ουράνιας καταγωγής τους και δοκιμάζουν την ηδονή, τον πόνο, τον έρωτα τον θάνατο και ζουν στην απατηλότητα μιας ανίσχυρης ευτυχίας.»
Και στο σημείο αυτό έκλειναν τα Δρώμενα. Μπορεί κάποιοι να αμφιβάλουν αν οι ψυχοσωματικές διαδικασίες είχαν πραγματικά αποτελέσματα στους μύστες. Οι μόνοι που μπορούν να καταλάβουν τι αποτελέσματα είχαν οι δοκιμασίες αυτές είναι οι παλαιότεροι αξιωματικοί απόφοιτοι της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, όπου τις πρώτες εφιαλτικές εβδομάδες του κλειστού γυμναστηρίου ξεχνούσαν ακόμη και το όνομα τους από τα πρωινά θορυβώδη εγερτήρια με τις εξαντλητικές δοκιμασίες του στίβου μάχης, όπου έχανες τελείως τον εαυτό σου.
Από το βιβλίο του στρατηγού και συγγραφέως Γεράσιμου Καλογεράκη, «H Υπέρτατη Μύηση», σελ. 304-311, εκδ. Δίον

ΙΣΗΜΕΡΙΕΣ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΑ

Οι υποψήφιοι Ιεροφάντες άκουγαν: «Κατά τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες, αποστέλλεται η θεία πνοή στη Γαία. Στην Εαρινή ισημερία ανοίγουν οι πύλες του πυρός και κατέρχονται οι πυρφόρες οντότητες. Στην Φθινοπωρινή ισημερία ανοίγουν οι πύλες της ουράνιας μακαριότητας για την κάθοδο των ανωτέρων θεϊκών οντοτήτων. Στο Θερινό ηλιοστάσιο ανοίγει η πύλη του ηλίου και εμφανίζονται οι ηλιακοί θεοί. Αυτοί αίρουν όλους τους περιορισμούς επαναγέννησης της ζωής και του πνεύματος και επιτρέπουν στις ψυχές που θέλουν να ενσαρκωθούν να κατέβουν στη Γαία χωρίς κινδύνους. Στο Χειμερινό ηλιοστάσιο ανοίγουν οι πύλες φωτός και ενσαρκώνονται στη Γαία οι γιοι Φωτός, που είναι και γιοι Θεού, και οι ψυχές των θνητών ανεβαίνουν στους ουρανούς.»
«Ιδανικότερες ημέρες για τις μυητικές διαδικασίες είναι τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες. Τις ημέρες αυτές ανοίγει το φωτεινό περίβλημα της Γαίας, οι φωτεινοί δακτύλιοι των πλανητών, των άστρων, των γαλαξιών και μαζί με αυ­τούς ανοίγουν και όλοι οι ουράνιοι δίαυλοι. Σε ολόκληρο το σύμπαν τις ημέρες αυτές κυριαρχεί η θεία ευαρέσκεια του δημιουργού και σε γήινη έκφραση είναι ένα ουράνιο πανηγύρι.»
Οι ημερομηνίες αυτές ήταν
(και είναι) ιερές και γινόταν οι μυή­σεις και οι μεγάλες γιορτές. 


Το φαινόμενο του μυστηριώδους Ήλιου του Μεσονυχτίου παρουσιαζόταν στα Μεγάλα Μυστήρια και οπωσδή­ποτε στις δυο Ισημερίες και τα δυο Ηλιοστάσια (21/3, 21/6, 21/9, 21/12) κάθε χρόνου. Διαβάστε: Ο ΗΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ (Σύντομα νέα εμπλουτισμένη ανάρτηση σχετικά με τον Ήλιο του Μεσονυκτίου).

Το Αναλίσκον Αεΐζωον Πυρ του Σειρίου
 (
Διαβάστε: ΑΝΑΛΙΣΚΟΝ ΠΥΡ ΣΕΙΡΙΟΥ) είναι το ιόχρουν πανίσχυρο πυρ της τετάρτης διάστασης, από ουσία του Όλου Φωτός. Εκπέμπεται από τον αστερισμό του Σειρίου και καλύπτει ακαριαία τον προσφερόμενο χώρο. Ενισχυόμενο από τη φλόγα του Απολλώνιου πυρός, μετουσιώνεται σε πάλλευκο αόρατο φως υψηλής συχνότητας και ενέργειας, μη αντιληπτό από την ανθρώπινη όραση και προσεγγίζει σε ένταση την ακτίνα του Όλου Φωτός. Η ενέργεια του πυρός αυτού ενισχύει τον αόρατο αιθερικό ήλιο του δικού σας ήλιου, για να διατηρεί την ενέργεια του σταθερή.
Τα φαινόμενα αυτά εκδηλώνονται δύο φορές το εικοσιτετράωρο. Διαρκούν περίπου μία με δύο ώρες μέσα στους διαύλους, παίρνουν δε τις μέγιστες τιμές τέσσαρες φορές τον χρόνο, στις ισημερίες και τα ηλιοστάσια.
Πηγές: Η Άγνωστη Αρχαιολογία Των Ελλήνων και Η Υπέρτατη Μύηση, του Γερ. Καλογεράκη, εκδ. Δίον

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - Η ΕΝΑΡΞΗ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗΣ - Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ

Λες και εμπεριέχουν την συλλογική συνειδητή ή μη, Γνώση του Νόμου. Του Νόμου που αναφέρουν ο Αριστοτέλης και ο Στράβωνας, που καθόριζε την θέση και την ίδρυση των ιερών.
Η Εαρινή Ισημερία σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής, που η ημέρα όλο και μεγαλώνει, όλο και ζεσταίνει. Ο Ήλιος, με το φως του και την θέρμη του, ξυπνάει όλη τη ζωή στη Φύση. Οι σπόροι που είχαν κουρνιάσει τον χειμώνα κυοφορώντας, τώρα γεννούν νέα ζωή. Ευχάριστη ζέστη, βλάστηση, ανάπτυξη, άνθιση, χρώματα, μυρωδιές, κελαϊδίσματα και κελαρύσματα συνθέτουν ένα σκηνικό χαράς και αρμονίας, φωτός και χρωμάτων.
Όλα είναι μέρος ενός ζωντανού οργανισμού που πάλλεται και σφύζει από ζωή – διέπεται από Φυσικούς Νόμους που αφορούν όλα τα μέλη του εξίσου.
Ο άνθρωπος ως μέλος, του ζωντανού αυτού οργανισμού, λειτουργεί αντίστοιχα. Τις κρύες και σκοτεινές, συχνά υγρές και κάποτε παγωμένες μικρές μέρες και ατελείωτες νύχτες του χειμώνα, είχε περιορίσει τις δραστηριότητές του, στις αναγκαίες προς την επιβίωση. Οι αλλαγές στην Φύση την Άνοιξη, επιδρούν πάνω του βιοχημικά και κατά συνέπεια ψυχο-συναισθηματικά με αποτέλεσμα να είναι πιο ευδιάθετος, χαρούμενος, φωτεινός και ζωντανός σε σχέση με τον χειμώνα. Δραστηριοποιείται και αξιοποιεί το φως και την θέρμη του Ήλιου για να δημιουργήσει.
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ
«Περσεφόνη, θυγατέρα του μεγάλου Διός, έλα, μακαρία, μονογενής θεά, δέξου τις προσφερόμενες θυσίες, πολυτίμητη σύζυγε του Πλούτωνος, σεβαστή, ζωοδότρα, που κατέχεις τις πύλες του Άδη στα βάθη της γης, Πραξιδίκη, ωραιοπλόκαμη, αγνέ βλαστέ της Δηούς, γεννήτρια των Ευμενίδων, βασίλισσα των υπογήινων, κόρη που ο Ζευς τη γέννησε με απόρρητους γόνους, ω μητέρα του βροντόηχου πολύμορφου Ευβουλέως, συμπαίκτρια των Ωρών, φωτοφόρα, λαμπρόμορφη, σεμνή, παντοκράτειρα, κόρη που βρίθεις με καρπούς, λαμπρόφεγγη, κερασφόρα, συ μόνη στους θνητούς ποθητή, εαρινή, που χαίρεσαι με τις λιβαδίσιες πνοές, που φανερώνεις το ιερό σώμα με βλαστάρια χλωρόκαρπα, που αρπαγμένη νυμφεύθηκες σε γάμους φθινοπωρινούς, συ μόνη ζωή και θάνατος στους πολύμοχθους θνητούς, ω Περσεφόνη. Γιατί πάντοτε τρέφεις και φονεύεις τα πάντα. Εισάκουσε, θεά μακάρια, και καρπούς απ’ τη γη ξαναστείλε σε ειρήνη και απλόχερη υγεία που θάλλεις και σε βίο ευτυχή που φέρνει το ανέφελο γήρας στον δικό σου τον τόπο, ω βασίλισσα, και στον πανίσχυρο Πλούτωνα».
Αυτή είναι η ημέρα όπου η πανέμορφη Περσεφόνη, επιστρέφει επιτέλους στη Γη και στην Μητέρα, φέρνοντας μαζί της το δώρο που της έδωσε ο χθόνιος Πλούτωνας, το ρόδι (Εδώ: Ο συμβολισμός του καρπού της ροδιάς). Το ρόδι της αφθονίας, της γονιμότητας, της θεραπείας. Το ρόδι που την συνδέει με τον Κάτω κόσμο.
Η άνοδος της Κόρης στη Γη, φέρνει το φως, τη χαρά και την γονιμότητα. Άλλωστε και ο Πλούτωνας γι ‘αυτό την άρπαξε. «Μια γυναίκα όμορφη θα φώτιζε λίγο τη ζωή μου εκεί κάτω, στο πιο δύσκολο, σκοτεινό και μοναχικό βασίλειο που έχω» είπε στον αδελφό του Δία, όταν τη είδε να παίζει με τις Νύμφες, στα λιβάδια της άκρης του κόσμου.
Ο μύθος συμβολίζει, τον συνεχή κύκλο της Ζωής από την απουσία από τη ζωή στην άνθιση, τη βλάστηση και τη καρποφορία. Τα αρώματα, τα χρώματα και οι καρποί, μπορούν να συμβολίσουν την ανθρώπινη ψυχή που βλασταίνει και ανθίζει μετά την “χειμερία νάρκη” και τα γεννήματα της εσωτερικής εργασίας, τροφή για το πνεύμα, το οποίο προορίζεται σε θεία πνευματική ανάταση.
Άλλωστε, τώρα γιορτάζονταν τα Μικρά Ελευσίνια προς τιμήν της Περσεφόνης και της Δήμητρας. Ήταν μέρος της προετοιμασίας για τα Μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια όπου μετά από καθαρμούς, θυσίες και όρκους εχεμύθειας, οι μύστες δεχόντουσαν την πρώτη διδασκαλία, βάσει της οποίας θα μπορούσαν να συμμετάσχουν και να αντιληφθούν τα Μεγάλα Ελευσίνια Μυστήρια.
Ο μύθος της Κόρης περιγράφει τον αέναο κύκλο της Ζωής στο κάθε τι. Την άνοδο και την κάθοδο, τη μέρα και τη νύχτα, τη κίνηση και την ακινησία. Συμβολίζει όλες τις αλληλοσυμπληρούμενες αντίθετες ενέργειες που συνθέτουν τη Ζωή. Το δίπολο της εσωτερικής και εξωτερικής αρμονίας.
Η αλληγορία υπενθυμίζει τη συνεχή μετάβαση της ψυχής από τη νύχτα στη μέρα, από τη μέρα στη νύχτα. Την κάθοδο της ψυχής στο σκοτάδι, τον εσωτερικό θάνατο και την άνοδο της ψυχής στο φως, στη Μητέρα. Συμβολίζει το ταξίδι της εξέλιξης της ψυχής, ανάμεσα στον υλικό και πνευματικό κόσμο, όλες τις μεταβολές και τις αλλαγές που σηματοδοτούν τη Ζωή μας.
Οι πανανθρώπινες θεότητες, οι Μύθοι και οι Αρχαίοι εορτασμοί της Εαρινής Ισημερίας, είχαν μία κοινή γλώσσα να εκφράσουν, τον εγγεγραμμένο στο συλλογικό ασυνείδητο Φυσικό Νόμο της Ζωής, που ορίζει ότι η Ζωή, νομοτελειακά, συνεχίζεται.
Η 21η Μαρτίου είναι μια ιδιαίτερη, μια πολύ ιδιαίτερη μέρα.
Είναι η μέρα που το φως παλεύει με το σκοτάδι και έρχονται σε ισορροπία. Είναι η μέρα που ο ήλιος γυρνά την τροχιά του προς το βόρειο ημισφαίριο της γης και μας χαρίζει ζωντάνια κι ενέργεια, την υπόσχεση της θέρμης και της δύναμής του. 
Όλες και όλοι οι μύστες κατευθύνονταν προς την Ελευσίνα για να τιμήσουν τις δύο Θεές και να μυηθούν στα μυστήρια της ζωής, του θανάτου και της αναγέννησης
Όμως, από κείνη την εποχή μέχρι σήμερα, πολλά άλλαξαν κι ανατράπηκαν.  Τέτοιου είδους θρησκευτικές τελετές δεν πραγματοποιούνται πια επίσημα και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν  γιορτάζουν με θρησκευτική κατάνυξη και λαμπρότητα τον ερχομό της άνοιξης.
Γιορτάζουμε και τιμούμε την Θεά Γη, που βλασταίνει κι ανασταίνεται, που μας χαρίζει τροφή και ζωή.
Όμως, η έκφραση των όποιων αισθημάτων μας γι' αυτές τις μέρες του χρόνου δεν εξαρτάται οπωσδήποτε κι απόλυτα από ομάδες ή εκκλησίες.  Κάθε άνθρωπος μπορεί να τιμήσει την γιορτή αυτή επισκεπτόμενος τον ιερό χώρο της Ελευσίνας, όπως έκαναν οι πρόγονοί μας σε τούτο τον τόπο χιλιάδες χρόνια πριν, ή με όποιον άλλον τρόπο εκφράζεται κι επιθυμεί.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟΣ, ΒΑΔΙΖΕΙ ΑΝΑΠΟΔΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗ ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ. ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ ΣΤΟ ΧΑΟΣ

Η Μυθολογία είναι η ιστορία των προ της σημερινής γέννησης των Ελλήνων (Αριστοτέλης). Η Ελληνική ιστορία πρέπει να ξαναγραφεί για να διορθωθεί και να γραφούν τα πραγματικά γεγονότα, της πάνω από 25.000 χρόνια πορείας της Ελληνικής φυλής.
Η επιστήμη έχει διαθέσει δισεκατομμύρια δραχμών για την αναζήτηση του εξωπραγματικού. Οι Ουράνιοι ή Εξωγήινοι ή Ολύμπιοι, βρίσκονται μέσα στις αναζητήσεις.
Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι πιο μυστηριώδης απ' ότι μπορούμε να φανταστούμε. Τα κάθε είδους περίεργα φαινόμενα που αδυνατούμε να εξηγήσουμε αποτελούν μέρος του κοσμικού μυστηρίου. Είτε το θέλουμε είτε όχι υπάρχει μια ανεξήγητη πραγματικότητα, που δεν πειθαρχεί στους νόμους της λογικής και των αισθήσεων. Για να την κατανοήσουμε πρέπει να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας τολμώντας το ταξίδι. Υπάρχει ένας μυστηριώδης κύκλος πιθανοτήτων που δεν μπορεί να ενταχθεί σε καμιά γνωστή επιστημονική περίπτωση και ο χρόνος και η επιστήμη σε κάποια στιγμή θα δώσουν εξήγηση.
Ζούμε σε μια εποχή που το απίθανο, το ασυνήθιστο και αφύσικο γίνονται απτές πραγματικότητες, ενάντια στις αρνήσεις και προκαταλήψεις των καιρών μας.
Εμπνευσμένοι από τη μεγαλοπρέπεια των Θεών και των άστρων, θα επιχειρήσουμε να πετάξουμε στα αστέρια, να φτιάξουμε έναν νέο κόσμο, στον οποίο όλα τα πνευματικά ρεύματα θα συγχωνευθούν και θα δημιουργήσουν μια νέα εικόνα του ανθρώπου.
Οι παλιές εποχές φεύγουν. Τα δεσμά των δογμάτων ξέφτισαν. Σηκώστε τα χέρια για να απαλλαγείτε από αυτά. Προχωρήστε μπροστά. Μπορεί να ξεθώριασε η έννοια της αγάπης. Μπορεί να θάμπωσε η έννοια της ελευθερίας. Μπορεί να πλεονάζει το δάκρυ και η δυστυχία. Όσο όμως υπάρχει έστω και ένας Έλληνας, θα υπάρχει ελπίδα για την ανθρωπότητα.
Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να γκρεμίσουμε τους κακούς εαυτούς μας. Να διώξουμε τον πνευματικό γεροντισμό και τη συσσωρευμένη πνευματική μιζέρια των Ελλήνων και να εξαγνιστούμε στο αιώνιο πυρ του Ελληνικού Πνεύματος.
Καιρός να αναστηλώσουμε τα λευκά μάρμαρα μας και να στρέψουμε την ψυχή, το μυαλό και την καρδιά μας προς το ελληνικό παρελθόν.
Να κάνουμε και πάλι τους Δελφούς το κέντρο του κόσμου και τον Παρθενώνα σύμβολο της καθαρής σκέψης.
Ξεκίνησε πάλι η ιερή μυσταγωγία των υποψιασμένων Ελλήνων, η ψυχή τους πάλλεται όπως στο παρελθόν, σ' ένα καθαρά προσωπικό θείο αντάμωμα.
Δύο χιλιάδες χρόνια ιερής δικτατορίας είναι αρκετά. Φθάνει πια.
Οι καιροί είναι περίεργοι. Όσα μοντέλα διοίκησης δοκιμάστηκαν σε νεώτερες εποχές, απέτυχαν, γιατί δεν έμοιαζαν με αυτό της Αρχαίας Ελληνικής κοινωνίας.
Ο νέος μεσαίωνας χτυπά πάλι την πόρτα της Ελλάδας. Εκκολάπτονται νέοι Ελληνοφάγοι.
Την εκδοχή της ουράνιας επέμβασης ίσως κάποιος τη χαρακτηρίσει όνειρο. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει ό,τι θέλει, τα γεγονότα όμως δεν αλλάζουν. 
Το να περιμένουμε όμως μοιρολατρικά από τους Ολυμπίους τη σωτηρία, δεν ταιριάζει στο Ελληνικό Πνεύμα και στο Ελληνικό Ήθος.
Έχουμε υποχρέωση ως Έλληνες, να ανακτήσουμε τον έλεγχο της ιστορίας και να το συνδέσουμε με την απώτατη παράδοση της Ελλάδας [Μυθολογία]. Οφείλουμε να καταρρίψουμε τα ιστορικά ψεύδη.
Ας προσπεράσουμε την πνευματική παρακμή, ας ανυψωθούμε εκεί που η κοσμική μοίρα μας έχει τάξει και καβάλα στον Πήγασο και την Αργώ, λυτρωμένοι από τα παραμύθια, ας ταξιδέψουμε πέρα και πάνω από τ' αστέρια, σ' ένα ταξίδι γεμάτο συγκινήσεις.
Δεν απαιτούνται μεσίτες και δεκανίκια για να ανοίξουν οι δρόμοι των άστρων και του απείρου. Ο καθένας μπορεί να προσπαθήσει μόνος του και να μεταβληθεί σε φωτεινή υπερβατική οντότητα. Στην εποχή μας ο υλισμός οδήγησε τον κόσμο στην παρακμή.
Οι δρόμοι που οδηγούσαν στη γνώση αλλοιώθηκαν από τον χρόνο και οι επιγραφές που έδειχναν την αλήθεια έχουν παραποιηθεί από σκοτεινές δυνάμεις και δείχνουν αντίθετη κατεύθυνση. Η ανθρωπότητα δεν έχει ανάγκη από έναν θεό για να τη σώσει, αλλά από τα γήινα παιδιά της, που θα τη βγάλουν από την κόλαση της αθλιότητας και της δυστυχίας. Στο χέρι μας είναι να διώξουμε τη νύχτα που οδήγησε τον κόσμο μας στο χάος. Στο χέρι μας είναι να βιώσουμε το ευτυχισμένο όνειρο της ελπίδας που ανατέλλει. Ας την υποδεχτούμε σαν πνευματικά όντα.
Ας μη νομίζουμε ότι είμαστε εξελιγμένοι επειδή ο άνθρωπος πήγε στο φεγγάρι. Και αν πήγε τι άλλαξε στην ζωή της ανθρωπότητας;
Η ηλεκτρομαγνητική νέφωση, τα πυρηνικά, τα ψυχοτρονικά όπλα, οι ψεκασμοί από αέρος με καρκινογόνες ουσίες, τα τροφικά δηλητήρια κλπ κλπ, συνθέτουν ίσως την τραγικότερη σελίδα της ανθρώπινης ιστορίας.
Σήμερα οι πλούσιες χώρες, σε αντιδιαστολή της παλιάς τους τακτικής να πολεμούν μεταξύ τους, συστήνουν συμμαχίες, οργανισμούς και κοινότητες για την από κοινού ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση κάθε πηγής του πλανήτη, προκαλώντας απελπισία στους αδύναμους και υποανάπτυκτους λαούς και ασφυξία στην ίδια τη φύση.
Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα, τη δίψα και την έλλειψη στοιχειώδους ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.
Η δημοκρατία έχει καταλυθεί και άρχισε να ανατέλλει μια μορφή Παγκόσμιας Δημοκρατικής Δικτατορίας.
Η προβολή παρακμιακών προτύπων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ωθεί τις κοινωνίες όλο και περισσότερο στον απόλυτο μηδενισμό και το μέσο άνθρωπο στην απομόνωση και στην κατάθλιψη.
Τα προβλήματα που δημιουργούν τα σχέδια των αποστατών, έχουν ως τελικό στόχο την επικράτησή τους πάνω στην κατεστραμμένη ανθρωπότητα. Εμείς οφείλουμε να αντιδράσουμε ως συνειδητοποιημένοι πολίτες.
Ο γαλάζιος πλανήτης μας βαδίζει σε μια νέα κοσμική δοκιμασία που πρέπει να φέρει μια νέα επαναγέννηση.
Η ζωή του ανθρώπου δεν είναι μόνο μια συνάρτηση των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων ή της θέλησης του θεού, και αυτός άβουλο θύμα της μοίρας του αφού δεν θα είχε καμία επιλογή για τη ζωή του. Είναι κάτι παραπάνω. Ο άνθρωπος μπορεί να διαμορφώσει μόνος του τη μοίρα του, μπορεί να αλλάξει ακόμη και αυτή τη θέληση του θεού αν κατανοήσει τη θέση που κατέχει στο συμπαντικό γίγνεσθαι. Δυστυχώς δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια. Ο κόσμος που ζούμε είναι παραμορφωμένος, βαδίζει ανάποδα προς τη λογική και την φύση και μας οδηγεί στον παραλογισμό. 
Οι άγιοι επίσκοποι αφάνισαν τον ελληνισμό φυλετικά, εθνικά, πολιτισμικά, πνευματικά και ιστορικά. Οι Έλληνες, σταμάτησαν να σκέφτονται, να στοχάζονται, να δημιουργούν, να συνθέτουν, να φιλοσοφούν και να μεγαλουργούν, γιατί οι άγιοι βάφτιζαν αίρεση κάθε ιδανική και υψηλή σκέψη και την εξαφάνιζαν αμέσως. Καιρός είναι το πνεύμα να επιστρέψει και πάλι στη γενέτειρά του την Ελλάδα. Ας βγούμε από το μαντρί για να το υποδεχτούμε. Το ταξίδι στη νέα πραγματικότητα είναι πολύ συναρπαστικό.
Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο το γεγονός ό,τι σε όλες τις μυθολογίες και όλες τις αρχαίες θρησκείες της γης, ο Σείριος είναι το πιο ιερό άστρο και αναφέρεται με την ονομασία "Πηγή της Ζωής", γιατί από αυτό άρχισε "Το ξεκίνημα της δημιουργίας". Με οδηγούς τα κείμενα των παπύρων, τον Πλάτωνα, τον Πλούταρχο, τα αρχαία ινδικά κείμενα και αυτά των Μάγιας αφουγκραζόμαστε τις συνομιλίες των ιερατείων με τους θεούς, μελετούμε τα πανάρχαια θεολογούμενα τις διδασκαλίες και τις μυήσεις των μυστηρίων, που περίμεναν το πέρασμα του Σείριου για να ανοίξουν την πύλη της κατοικίας των θεών. Ελάτε να βαδίσουμε στην απώτατη ιστορία της ανθρωπότητας, να την αντιπαραβάλλουμε με πανάρχαια κείμενα, να την διασταυρώσουμε με γεγονότα της σημερινής ιστορίας.
Το σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε και υπάρχουμε, είναι μια ακατανόητη σύνθεση κόσμων, ορατών και αοράτων, φωτεινών και σκοτεινών, υλικών και πνευματικών, υπαρκτών και ανύπαρκτων, μια ακατανόητη σύνθεση από αμέτρητες μορφές ζωής σαν τη δική μας αλλά και διαφορετικών, τόσων, που δεν μπορεί να συλλάβει και να κατανοήσει ο ανθρώπινος νους. Το σύμπαν είμαστε εμείς, το σύμπαν το φτιάχνουμε εμείς με τη σκέψη. Το λέει ο Επίκουρος και η σημερινή κβαντοφυσική. Ας ξεκινήσουμε το ταξίδι μας στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, στον κόσμο των άστρων και της ουτοπίας μέχρι την πύλη των θεϊκών πεδίων εκεί που κατοικούν οι Ελλάνιοι θεοί.
Τρις γαρ μύριοι είσίν επί χθονί
πουλυβοτείρη Αθάνατοι Ζηνός
φύλακες θνητών ανθρώπων
(Ησίοδος "Έργα και Ημέρες" Στίχοι 248-255)
Υπάρχουν πάνω στη γόνιμη γη
τρεις φορές από δέκα χιλιάδες(30.000)-
Αθάνατοι του Διός φύλακες των θνητών ανθρώπων.
(Ησίοδος "Έργα και Ημέρες" Στίχοι 248-255)
Οι τριάντα χιλιάδες Αθάνατοι του Διός ζουν και υπάρχουν δίπλα μας. Αποτελούν πραγματικότητες ενός άλλου κόσμου που συμβιώνει μαζί μας. Εσείς που τολμάτε να ονειρεύεστε, εσείς που ψάχνετε την ελπίδα, όσοι έχετε το θάρρος να διώξετε τον φόβο από τις τρομαγμένες ψυχές σας, όσοι μπορείτε να δείτε τις ανοιχτές πύλες των ουρανών που περιμένουν να τις διαβείτε, όσοι πιστεύετε ότι ξημερώνει μια νέα εποχή για την ανθρωπότητα, η οποία δεν έφθασε στο τέλος της, όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι. Είναι η κατάλληλη στιγμή. Όλα γίνονται στην ώρα τους, όλα έχουν τη σειρά τους, όλα μπορούν να συμβούν. Είμαστε ένα μόλις βήμα πριν το κοσμικό άλμα της ανθρωπότητας, οι ουράνιες κοινωνίες περιμένουν την άφιξή μας, όσο και αν ακούγεται παράξενο και απίστευτα τρελό. Ψάξτε να βρείτε τη δική σας, την προσωπική σας αλήθεια. Είναι τόσο συναρπαστικό το γεγονός, που αξίζει τον κόπο ακόμη και να γελαστείτε.
Ήρθε η ώρα.
Βρισκόμαστε στην τελική επέλαση του «Παγκόσμιου Κράτους»  όπως την βιώνει σήμερα η Ελλάδα. Αν δεν του ανακόψουμε την πορεία, θα συντρίψει κάθε αξία της ζωής και θα επιβάλλει ένα στυγνό καθεστώς, που θα μετατρέψει ολόκληρη την ανθρωπότητα σε απλούς αριθμούς, όπως αυτών των σκλάβων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Αν πιστεύουμε στην ελευθερία, πρέπει να την κρατήσουμε με νύχια και με δόντια,  για να εξασφαλιστεί το αύριο των παιδιών μας. 
Αποσπάσματα από τα οπισθόφυλλα των βιβλίων του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερ. Καλογεράκη εκδ. Δίον. Όταν θα τελειώσει η ανάγνωση των βιβλίων αυτών, τίποτε δεν θα είναι όπως πριν στη σκέψη του αναγνώστη.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΤΡΟΦΩΝΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ - Επαφή με τον υπερβατικό χώρο

Ο Τροφώνιος ήταν ένας μυθολογικός ήρωας για τον οποίο πιστευόταν ότι έχτισε το μαντείο και το ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς. Ο μύθος λέει ότι όταν τελείωσε την κατασκευή, συμβουλεύτηκε ο ίδιος το μαντείο των Δελφών, και όταν ρωτήθηκε τι θα ήθελε ως ανταμοιβή για την υπηρεσία του στο Θεό, εκείνος απάντησε: «Θέλω αυτό που είναι καλύτερο για τον άνθρωπο». Το μαντείο απάντησε ότι την Τρίτη μέρα ή επιθυμία του θα πραγματοποιούνταν και θα είχε αυτό που ήταν καλύτερο για τον άνθρωπο. Και έπειτα από τρεις ημέρες, την αυγή, ο Τροφώνιος βρέθηκε νεκρός. Το καλύτερο, λοιπόν, για τον άνθρωπο είναι να πεθάνει ή αν δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι ο χρησμός ήταν πέραν του δέοντος κυνικός, το καλύτερο βρίσκεται στα πεδία πέρα από το θάνατο η στον Άδη… ένας άλλος θρύλος λέει ότι τον Τροφώνιο «τον κατάπιε η γη στην Λιβαδειά». Όπως και να ‘χει το μαντείο των Δελφών έπειτα πρόσταξε να εγκαθιδρυθεί ή λατρεία του Τροφώνιου στη Λιβαδειά και να χτιστεί εκεί ένα μαντείο αφιερωμένο σε αυτόν. Και ήταν ένα υπόγειο μαντείο (αντίστοιχο ίσως με τα νεκρομαντεία που ήταν διάσπαρτα σε όλο τον αρχαίο κόσμο).

Ο Τροφώνιος ξεκίνησε να ιστορείται ως ήρωας (οι λεπτομέρειες της ιστορίας του δεν έφτασαν μέχρι εμάς), έπειτα να λατρεύεται ως ημίθεος και έπειτα ως θεός (πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι αντικατέστησε την λατρεία του Ερμή και κατά κάποιον τρόπο ταυτιζόταν με τον «υπόγειο Ερμή»).

Όμως, τι ακριβώς συνέβαινε στο μυστηριώδες Τροφώνιο Άνδρο;

Ο Παυσανίας -που συμβουλεύτηκε και ο ίδιος το μαντείο- μας διηγείται τα πάντα γι αυτό, ή, τέλος πάντων, όσα δεν ήταν απαγορευμένα να συζητηθούν: «Στο μαντείο γίνονται τα εξής: όταν κάποιος αποφασίσει να κατεβεί στον Τροφώνιο, πρώτα ζει καθορισμένες ημέρες σε οίκημα, το οποίο είναι αφιερωμένο στον αγαθό Δαίμονα και στην αγαθή Τύχη. Όσο ζει εκεί, και κατά τα άλλα μένει καθαρός και απέχει από θερμά λουτρά, λούζεται στον ποταμό Έρκυνα. Κρέατα έχει άφθονα από τις θυσίες, γιατί όποιος κατεβαίνει θυσιάζει και στον ίδιο τον Τροφώνιο, στα παιδιά του, καθώς και στον Απόλλωνα, στον Κρόνο, στον επονομαζόμενο Βασιλιά Δία, στην Ηνίοχη Ήρα και στη Δήμητρα, που την ονομάζουν Ευρώπη και λένε πως ήταν η τροφός του Τροφωνίου. Σε κάθε θυσία παρευρίσκεται μάντης, που εξετάζει τα σπλάχνα του σφαγίου και προλέγει σ' εκείνον που πρόκειται να κατέβει, αν ο Τροφώνιος θα τον δεχθεί με ευμένεια και καλοσύνη... Τη νύχτα που πρόκειται να κατέβει κανείς, θυσιάζουν σε βόθρο επικαλούμενοι τον Αγαμήδη. Αν όλα τα σφάγια είναι ευνοϊκά και δείξουν όλα το ίδιο, τότε καθένας κατεβαίνει με καλές ελπίδες. Κάποιος, κατεβαίνει ως εξής:
Τον οδηγούν πρώτα τη νύχτα στον ποταμό Έρκυνα, τόν αλείφουν με λάδι και τον λούζουν δύο παιδιά των πολιτών, δεκατριών περίπου χρονών, που επονομάζονται Ερμές. Αυτά πλένουν όποιον θα κατέβει και τον βοηθούν σε ό,τι χρειάζεται. Κατόπιν οδηγείται τους ιερείς όχι αμέσως στο μαντείο, αλλά σε πηγές νερού που είναι πολύ κοντά η μία στην άλλη.
Εδώ αυτός πρέπει να πιει το λεγόμενο Νερό της Λήθης, για να λησμονήσει όλα όσα σκεφτόταν προηγουμένως, έπειτα να πιει και το άλλο Λερό της Μνημοσύνης για να θυμάται όσο θα δει όταν κατέβει. Βλέπει το άγαλμα, πού λένε ότι είναι έργο του Δαιδάλου, που οι ιερείς δεν το παρουσιάζουν παρά μόνο σ' όσους πρόκειται να πάνε στον Τροφώνιο. Αφού δει το άγαλμα αυτό και το λατρεύσει και προσευχηθεί, έρχεται προς το μαντείο φορώντας λινό χιτώνα, ζωσμένο με ταινίες και φορώντας ντόπια υποδήματα.
Το μαντείο είναι στο βουνό, πάνω από το άλσος. Περιβάλλεται από κυκλικό κρηπίδωμα από λευκό μάρμαρο, η περιφέρεια του είναι όσο ένα μικρό αλώνι και το ύψος του λιγότερο από δύο πήχεις. Πάνω στο κρηπίδωμα είναι στημένοι πάσσαλοι, χάλκινοι και αυτοί και οι ζώνες που τους συνδέουν, και διαμέσου αυτών υπάρχει πόρτα. Μέσα στον περίβολο υπάρχει άνοιγμα γης, όχι φυσικό, αλλά χτισμένο με μεγάλη τέχνη και αρμονία. Το οικοδόμημα αυτό έχει σχήμα φούρνου... Για να κατέβει κανείς στο βάθος δεν έχει χτιστή σκάλα, αλλά όταν κανείς έρχεται στον Τροφώνιο του φέρνουν μια σκάλα στενή κι ελαφριά. Στο βάθος υπάρχει τρύπα ανάμεσα στο δάπεδο και στο οικοδόμημα... "Αυτός λοιπόν που κατεβαίνει, ξαπλώνει ανάσκελα στο έδαφος κρατώντας γλυκά ζυμωμένα με μέλι (μελόπιτες) και βάζει πρώτα μέσα στην τρύπα τα πόδια του για να μπει μετά και ο ίδιος. Αν τα γόνατα του βρεθούν μέσα στην τρύπα, το υπόλοιπο σώμα τραβιέται αμέσως ακολουθώντας τα γόνατα, όπως ο μεγαλύτερος και γρηγορότερος ποταμός μπορεί να ρουφήξει τον άνθρωπο που τον άρπαξε με τη δίνη του. (!!)
Έπειτα, για όσους βρεθούν στο άδυτο, δεν υπάρχει ένας μόνο τρόπος για να μάθουν το μέλλον, αλλά άλλος βλέπει και άλλος ακούει. Όσοι κατεβαίνουν γυρίζουν πίσω από το ίδιο στόμιο, και βγάζοντας πρώτα τα πόδια, ξεβράζονται έξω.

Λένε πως κανένας απ' όσους κατέβηκαν δεν πέθανε, εκτός από κάποιον δορυφόρο του Δημητρίου. Αυτός δεν έκανε όσα προβλέπουν οι κανονισμοί του ιερού, ούτε κατέβηκε για μαντεία, αλλά πήγε με την ελπίδα να πάρει ασήμι και χρυσάφι από το άδυτο. Λέγεται ότι το πτώμα του φάνηκε σε άλλο μέρος και δεν βγήκε από το ιερό στόμιο. Λένε κι άλλα για τον άνθρωπο αυτόν, αλλά ανέφερα τα πιο αξιόλογα.
Όποιον ανεβαίνει από τον Τροφώνιο τον παίρνουν πάλι οι ιερείς και τον καθίζουν στον λεγόμενο θρόνο της Μνημοσύνης, που βρίσκεται κοντά στο άδυτο. Αφού καθίσει τον ρωτούν για όσα είδε και έμαθε, και αφού τα πληροφορηθούν τον παραδίδουν στους δικούς του, που τον παίρνουν και τον μεταφέρουν στο οίκημα όπου έμενε προηγουμένως, κοντά στην αγαθή Τύχη και στον αγαθό Δαίμονα, ενώ αυτός έχει χάσει το γέλιο του και κατέχεται ακόμη από μεγάλο φόβο και δεν γνωρίζει ούτε τον εαυτό του ούτε τους γύρω του. Αργότερα όμως, ανακτά και άλλα και τη φρόνηση στον βάθρο που την είχε και πριν, και επανέρχεται το γέλιο του.
Γράφω αυτά, όχι επειδή τα άκουσα, αλλά και άλλους είδα και εγώ ο ίδιος έκανα χρήση του Τροφωνίου. Όσοι κατεβαίνουν στο Τροφώνιο είναι ανάγκη να αφιερώσουν, γραμμένα σε πινακίδα, όσα άκουσε ή είδε ο καθένας...».

Φαντάζομαι μια ολόκληρη βιβλιοθήκη από πινακίδες, στις οποίες είναι καταγεγραμμένες ατελείωτες ιστορίες παράξενων εμπειριών και αποκαλύψεων για το μέλλον, μια βιβλιοθήκη που -φυσικά- αγνοείται η τύχη της, ούτε την έχει αναζητήσει ποτέ κανείς.

Ο Φιλόστρατος, επίσης, μας διηγείται πολλά για το Τροφώνιο Άνδρο, και μεταξύ άλλων μας λέει ότι η υπόγεια εμπειρία του επισκέπτη συμπεριλάμβανε και επαφές με «ερπετά»:
«Το σπήλαιο στη Λιβαδειά είναι αφιερωμένο στον Τροφώνιο, τον γιο του Απόλλωνα, και εκεί μπορούν να εισέλθουν μόνο όσοι μείνουν εκεί για να πάρουν χρησμό, και το μαντείο δεν είναι ορατό από τον ναό, αλλά στέκει λίγο πιο πάνω απ' αυτόν, στον λόφο, και είναι κλεισμένο από σιδερένια κάγκελα που το περικυκλώνουν. Για να κατέβεις σε αυτό, πρέπει να καθίσει κάτω και να τραβηχτείς απότομα εκεί μέσα. Εκείνοι που εισέρχονται εκεί, είναι ντυμένοι με λευκά ρούχα και κρατούν μελόπιτες στα χέρια τους, για να εξευμενίσουν τα ερπετά που συναντούν κατά την κάθοδο τους...».


Η αληθινή μαντική σπηλιά του Τροφώνιου στη Λιβαδειά, δεν έχει ανακαλυφθεί, παρόλο που οι ιερές πηγές αποτελούν τουριστικό αξιοθέατο και τα ερείπια ενός ναού στέκουν λίγο πιο πέρα. Οι ερευνητές και οι αρχαιολόγοι δεν φαίνονται να γνωρίζουν την αναφορά του Φιλόστρατου που δηλώνει με ακρίβεια ότι «το μαντείο δεν είναι ορατό από τον ναό, αλλά στέκει στον λόφο», ούτε την αντίστοιχη αναφορά του Παυσανία που συμφωνεί με αυτήν του Φιλόστρατου
«Το μαντείο είναι στο βουνό, πάνω από το άλσος...» (Ανεβαίνοντας προς τη Ζωοδόχο Πηγή, στον δρόμο μπορείς να ακούσεις νερό να τρέχει μέσα από τους βράχους, υπάρχει ακόμη ένα υπόγειο σύστημα από σπήλαια μέσα στο βουνό).

Ο Φιλόστρατος, επίσης, αναφέρει την ύπαρξη ενός μεγάλου συστήματος σπηλαίων στη Λιβαδειά, και λέει για εκείνους που το επισκέπτονται ότι «η γη τους φέρνει και πάλι στην επιφάνεια, σε μερικές περιπτώσεις εκεί κοντά, αλλά σε άλλες περιπτώσεις πολύ μακριά από εκεί...» (εννοώντας ότι υπάρχουν στοές και ανοίγματα όχι μόνο στην περιοχή αλλά και άλλα που σε βγάζουν πολύ μακριά από εκεί), ένα δίκτυο συνδεόμενων σπηλαίων και μυστικών εσόδων και εξόδων, στοές μεγάλης απόστασης. Μάλιστα, οι αρχαίοι θρύλοι υποστήριζαν ότι όχι μόνο υπήρχαν τέτοιας έκτασης σπηλαιώδεις διάδρομοι, αλλά και ότι οδηγούσαν μέχρι τους Δελφούς, κι αυτή ήταν η μυστική «συγγένεια» των δύο μαντείων.

Ο Δικαίαρχος, ένας από τους αγαπημένους μαθητές του Αριστοτέλη, ένας πολύ φημισμένος ιστορικός κατά την εποχή του, ασχολήθηκε με το ζήτημα. Τα έργα του δεν «διασώθηκαν» μέχρι τις μέρες μας, αλλά υπήρχαν ακόμη και την εποχή του Κικέρωνα (-50), ο οποίος αναφέρει σε μία επιστολή προς τον φίλο του Αττικό:
«Στηρίζομαι στους χάρτες του Δικαίαρχου, ενός συγγραφέα μεγάλου κύρους... Στην περιγραφή του για το σπήλαιο του Τροφώνιου, την οποία βάζει στο στόμα του Χάρωνα, κατηγορεί τους Έλληνες για το γεγονός ότι έμειναν προσκολλημένοι στις σκιές της θάλασσας...»


Έτσι, πληροφορούμαστε έμμεσα από τον Κικέρωνα ότι αυτός ο μεγάλος λόγιος του Λυκείου του Αριστοτέλη είχε συγγράψει μία περιγραφή για το «σπήλαιο του Τροφώνιου», την οποία δεν νομίζω ότι θα έμπαινε στον κόπο να συγγράψει αν δεν υπήρχε κάποιο αξιόλογο σπήλαιο εκεί.


Υπάρχουν πολλοί που θεωρούν ότι η παράξενη τρύπα της γης που «σε ρουφάει σαν ηλεκτρική σκούπα» (όπως θα περιέγραφε κανείς τις διηγήσεις των αρχαίων για την είσοδο εκεί κάτω, όπου κανείς δεν ξέρει τι συνέβαινε) κι έπειτα σε ξεβράζει πίσω (έπειτα από πολλές ώρες ή και μέρες), δηλαδή το υπόγειο μαντείο του Τροφώνιου, βρίσκεται επάνω στον Προφήτη Ηλία, στον απόκρημνο λόφο. 

Άλλοι μελετητές (με τους οποίους μάλλον συμφωνώ) υποστηρίζουν ότι ο λάκκος όπου κατέβαινε ο επισκέπτης πριν εισχωρήσει στην παράξενη τρύπα, μετατράπηκε σε υπόγειο χριστιανικό ναό της Αγίας Βαρβάρας, και πάνω του χτίστηκε και δεύτερος υπέργειος ναός της Αγίας Σοφίας. 

Εκεί που σήμερα βρίσκεται αυτός ο παράξενος διπλός διώροφος ναός, κατά τη γνώμη μου και όχι μόνο, ήταν ο «λάκκος του Αγαμήδη» (π.χ. βλέπε στον Παυσανία: «θυσιάζουν σε βόθρο επικαλούμενοι τον Αγαμήδη»), κι αυτό σημαίνει ότι κάπου εκεί ήταν και η παράξενη τρύπα, η είσοδος του υπόγειου μαντείου. 
Στον υπόγειο ναό της Αγίας Βαρβάρας, το ιερό που έχει χτιστεί έτσι ώστε να φράζει ακριβώς τη δίοδο που οδηγούσε στην τρομακτική τρύπα, φαινόμενο που επαναλαμβάνεται σε εκατοντάδες ναούς της Ελληνικής υπαίθρου, που το ιερό σφραγίζει στοές ή εισόδους σπηλαίων... 

Αυτή η παράξενη είσοδος που βρισκόταν στο έδαφος, μια στενή σκοτεινή τρύπα μπροστά στην οποία καθόσουν στο έδαφος, έβαζες τα πόδια σου μέχρι τα γόνατα μέσα σου, κι εκείνη σε τραβούσε απότομα μέσα, στην λεγόμενη «απαγωγός οπή» (ένας αγωγός που έκανε απαγωγή). 

Χανόσουν από την επιφάνεια της γης, κανείς δεν ήξερε πού πηγαίνεις, εσύ ταξίδευες μέσα στο μαντείο (!), ήταν σαν να πήγαινες σε έναν άλλον κόσμο, έβλεπες οράματα, συναντούσες ερπετά και φαντάσματα, σκιές και οπτασίες, άκουγες φωνές και ιστορίες, διδασκαλίες και Χρησμούς, έλειπες για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα πολλών ωρών και ακόμη και ημερών, ώσπου να σε ξεβράσει έξω η ίδια τρύπα, να σε πετάξει έξω και να εμφανιστεί πρώτα με τα πόδια κι έπειτα με το υπόλοιπο σώμα, ακριβώς όπως σε ρούφηξε, αντίστροφα αυτή τη φορά.

Έβγαινες συγκλονισμένος, δεν θυμόσουν ούτε καν πώς σε λένε, ήσουν σαν χαμένος, ακόμη «έχανες το χαμόγελο και το γέλιο σου», κι έπρεπε να σε περιλάβουν οι ιερείς, να σε πάνε σε έναν ειδικό χώρο για να σε συνεφέρουν. Μόλις ανακτούσες την ομιλία σου και την πρόσφατη μνήμη σου, σε ανέκριναν για να τους διηγηθείς τα πάντα που είδες ή άκουσες εκεί κάτω, όλα αυτά που σου συνέβησαν. 

Κατέγραφαν την εμπειρία σου στο ιερό αρχείο τους, κι έπειτα σε παρέδιδαν στους δικούς σου ανθρώπους, τελικά έβρισκες τον εαυτό σου, κι έπειτα από λίγο καιρό «επανερχόταν το γέλιο σου», πράγμα που σημαίνει ότι τότε βρισκόσουν σε κατάθλιψη ή μελαγχολία. 
Είχες πάρει τον χρησμό που ζητούσες, αλλά απαγορευόταν αυστηρά να μιλήσεις σε οποιονδήποτε άλλον γι' αυτόν, ούτε έπρεπε να διηγηθείς ποτέ σε κανέναν αυτά που σου συνέβησαν στο υπόγειο ταξίδι σου μέσα από εκείνη την τρύπα-ρουφήχτρα. Όποιος παρέβαινε αυτόν τον άγραφο νόμο, πέθαινε με ανεξήγητο τρόπο. Όλα αυτά τα τρομακτικά πράγματα, πάνω-κάτω, τα ήξεραν οι άνθρωποι που επισκέπτονταν το Τροφώνιο, κι όμως χιλιάδες απ' αυτούς πήγαιναν εκεί ανά τους αιώνες - τουλάχιστον από το -500 ως την απαγόρευση λειτουργίας από τον Θεοδόσιο Α' - για να ζητήσουν χρησμό, κι αυτό το γεγονός δείχνει πόσο σημαντική θεωρούνταν η περιπέτεια αυτή και πόσο έγκυροι ήταν οι μελλοντολογικοί χρησμοί που δίνονταν εκεί.

Αυτά που είδαν, άκουσαν και έμαθαν μέσα στο Τροφώνιο οι επισκέπτες, δεν επιτρεπόταν να τα διηγηθούν σε τρίτους. (Ούτε ο Παυσανίας μάς διηγείται τι συνέβη εκεί μέσα στον ίδιο)

Απ' όσο ξέρουμε, στον ιερό νόμο που απαγόρευε να διηγηθεί κανείς την εμπειρία του στους άλλους, υπήρξε τουλάχιστον μία εξαίρεση: ένας Αθηναίος, ο Τίμαρχος, συγκλονισμένος απ' αυτά που του συνέβησαν μέσα στο Τροφώνιο, τα διηγήθηκε όλα λεπτομερώς στους φίλους του, με αποτέλεσμα να πεθάνει ανεξήγητα λίγο αργότερα. Οι φίλοι του αυτοί, μετέφεραν τη διήγηση του Τίμαρχου στον Σωκράτη, κι εκείνος οργίστηκε και τους μάλωσε, λέγοντας τους ότι έπρεπε να είχαν φέρει αμέσως τον Τίμαρχο σ' αυτόν, για να ακούσει από τον ίδιο τη διήγηση των συμβάντων. Ενδιαφερόταν πολύ για το τι συνέβαινε στο Τροφώνιο. Τόσο σπουδαία τα θεώρησε όλα αυτά ο Σωκράτης, ώστε οργίστηκε που δεν μπόρεσε να μιλήσει με τον ίδιο τον Τίμαρχο εξαιτίας αυτής της απερισκεψίας των φίλων του, αλλά μόνο άκουσε τη διήγηση από δεύτερο ή τρίτο χέρι κι έτσι γνώριζε πως κάποιες ίσως σημαντικές λεπτομέρειες είχαν αλλοιωθεί.

Ο Πλούταρχος παραθέτει με πολλές λεπτομέρειες τη διήγηση του Τίμαρχου για την επίσκεψη του στο Τροφώνιο, και, ως αρχιερέας του γειτονικού Μαντείου των Δελφών, μπορούμε να υποθέσουμε ότι κατείχε πολλές ειδικές γνώσεις πάνω στο ζήτημα. Η αναφορά του Πλουτάρχου είναι αρκετά σκοτεινή και δυσνόητη, πολύ μεγάλη για να την παραθέσω εδώ, αλλά τα αποσπάσματα που τελικά θα παραθέσω είναι ιδιαιτέρως διαφωτιστικά:

«Κατήλθε στην κρύπτη του Τροφώνιου, αφού πρώτα τέλεσε όλες τις τελετουργίες που συνηθίζοντας στο μαντείο. Έμεινε κάτω από το έδαφος για δύο νύχτες και μία μέρα, οι περισσότεροι είχαν ήδη αφήσει κάθε ελπίδα να τον ξαναδούν, και η οικογένεια του τον θρηνούσε για νεκρό, όταν το πρωί εκείνος βγήκε έξω με λαμπερό παρουσιαστικό. Λάτρευσε τον θεό, και, αμέσως μόλις ξεγλίστρησε από το πλήθος, άρχισε να μας διηγείται τα πολλά θαύματα που είδε και άκουσε εκεί μέσα...».

Το υπόγειο σύστημα πρέπει να ήταν τόσο μεγάλο σε έκταση για να δικαιολογεί την περιπλάνηση κάποιου εκεί μέσα για μέρες ολόκληρες, κι αυτό υποδεικνύει έναν λαβύρινθο από στοές (ίσως και κάποια μέσα για να του δοθεί φαγητό και νερό, ίσως ακόμη και αίθουσες όπου μπορούσε να φιλοξενηθεί).

Ο σοφός Απολλώνιος Τυανέας, λέγεται ότι έμεινε εκεί μέσα για δύο ολόκληρες εβδομάδες (σίγουρα σπάζοντας κάποιο ρεκόρ), όπως αναφέρει ο Φιλόστρατος... 

Ο Πλούταρχος συνεχίζει τη διήγηση του: «Ο Τίμαρχος είπε ότι, στην κάθοδο του στη μαντική κρύπτη, η πρώτη του εμπειρία ήταν αυτή της πτήσης σε απόλυτο σκοτάδι, κι έπειτα από μια προσευχή, έμεινε να κείτεται για πολύ ώρα χωρίς να έχει συνείδηση για το αν ήταν ξυπνητός ή αν ονειρευόταν. Παρ' όλα αυτά, την ίδια ώρα τού φάνηκε ότι άκουσε έναν κρότο και ότι χτύπησε στο κεφάλι, και ότι χτύπησε στο κεφάλι, και ότι οι ραφές του κρανίου του χωρίστηκαν και απελευθέρωσαν την ψυχή του...»

Έπειτα είχε μια πολύ μεγάλη και πολύπλοκη μυστικιστική εμπειρία, βλέπονται οράματα που χρειάζονται πολλές σελίδες για να περιγραφούν, και όταν έπειτα από απροσδιόριστο χρονικό διάστημα αναδύθηκε από τα οράματα, άκουσε μια φωνή στο σκοτάδι (ένας ιερέας; κάποια οντότητα;) να του μιλά:
«Τίμαρχε, τι θέλεις να σου εξηγήσω;» 

«Τα πάντα», απάντησε εκείνος, «γιατί, τι υπάρχει εδώ κάτω που να μην είναι θαυμαστό;» 
«Όχι», είπε η φωνή, «στα υψηλότερα πεδία εμείς οι άλλοι λαμβάνουμε ελάχιστο μέρος, διότι ανήκουν στους θεούς. Αλλά, μπορείς αν θέλεις να ρωτήσεις για το πεδίο της Περσεφόνης, που διοικείται από εμάς, είναι μια από τις τέσσερις χώρες, και σημαδεύεται από την πορεία της Στυγός...» 
«Τι είναι η Στύγα;» ρώτησε εκείνος. 
«Είναι το μονοπάτι που οδηγεί στον Κάτω Κόσμο, στον Άδη», ήρθε η απάντηση, «περνά δίπλα σου απ' εδώ... εκτείνεται προς τα πάνω, όπως βλέπεις, ερχόμενη από τον Άδη από κάτω μας. Καθώς η Στύγα πλησιάζει, οι ψυχές φωνάζουν από τρόμο, γιατί πολλοί είναι εκείνοι που γλιστρούν και μεταφέρονται μακριά από τον Άδη...» 
«Μα, δεν βλέπω τίποτε», είπε ο Τίμαρχος, «μονάχα βλέπω πολλά άστρα να τρεμοφέγγουν πάνω από την Άβυσσο, άλλα να βυθίζονται μέσα σ' αυτήν, και άλλα να εξακοντίζονται από εκεί κάτω προς τα πάνω...» 
«Τότε», αποκρίθηκε η φωνή, «χωρίς να το συνειδητοποιείς βλέπεις τους δαίμονες...»
«Όταν ο Τίμαρχος θέλησε να αντικρίσει τον ομιλούντα, (η φωνή ακουγόταν από πίσω του), δεν μπορούσε να γυρίσει το κεφάλι του (είχε πάθει κάτι σαν αγκύλωση). Έπειτα ένιωσε πάλι έναν οξύ πόνο στο κεφάλι, σαν να το πίεζε μια δύναμη μεγάλη για να το συμπιέσει, κι έχασε κάθε συνείδηση και αίσθηση του τι συνέβαινε. Όταν αργότερα συνήλθε, βρήκε τον εαυτό του στην είσοδο του μαντείου, εκείνη που τον είχε τραβήξει κάτω εκεί... 

Όταν αργότερα ήρθε στην Αθήνα, και πέθανε στον τρίτο μήνα, όπως το είχε προφητέψει το μαντείο, θαυμάσαμε και είπαμε στον Σωκράτη όλη την ιστορία...»

Ο Πλούταρχος, λοιπόν, στο έργο του Περί του Σωκράτους Δαιμονίου (590Β) καταγράφει ένα μέρος της διδασκαλίας που εκπέμπεται από τη θεία φωνή προς τον Τίμαρχο. 

Να ένα απόσπασμα του διδακτικού χρησμού που δίδεται στον Τίμαρχο:
«Η ανθρώπινη Ψυχή προήλθε από τον θείο Νου. Ένα μέρος της, καθώς αναμιγνύεται με τα πάθη της ύλης, αλλοιώνεται, αλλά ένα άλλο θαυμάσιο μέρος της μας κρατάει ψηλά το κεφάλι, ώστε να αναπνέουμε τον ελεύθερο αέρα, σαν αεραγωγός επικοινωνών με το σκάφανδρο ανθρώπου που έχει καταδυθεί στον βυθό. Το μέρος εκείνο που βρίσκεται στο υποβρύχιο σώμα ονομάζεται Ψυχή. Ενώ, γι' αυτό που δεν αλλοιώνεται, οι πολλοί, βλέποντάς το ως ανταύγεια επί εσόπτρου, πιστεύουν ότι βρίσκεται μέσα τους. Όσοι όμως διαισθάνονται σωστά, γνωρίζουν ότι αυτό βρίσκεται έξω από αυτούς, και το αποκαλούν Δαίμονα...»


Ο Παυσανίας διηγείται τον τρόπο με τον οποίο ανακαλύφθηκε η τρύπα του Τροφώνιου Μαντείου. Ένα μεγάλο σμήνος από άγριες μέλισσες εμφανίστηκε στη Λιβαδειά, κάποιοι το ακολούθησαν ως την τεράστια κυψέλη του κάτω από τη γη, κι αυτό τους οδήγησε στην ανακάλυψη του Μαντείου (που σημαίνει ότι κάτι «έπαθαν» εκεί). 

Γι' αυτόν τον λόγο ο Τροφώνιος συχνά απεικονίζεται να κρατά μία κυψέλη μελισσών. Αυτή η διήγηση της ανακάλυψης μοιάζει αλληγορική, ο Παυσανίας μιλάει σε κώδικα το ίδιο και όλοι οι άλλοι που το διηγούνται αυτό ως δοξασία, αφού η «κυψέλη κάτω από τη γη» υπονοεί το υπόγειο δίκτυο στοών που κρύβεται στο Τροφώνιο.
Οι μέλισσες, επίσης, ως σύμβολο συνδεόταν με τους Δελφούς, και το σμήνος που ακολουθείται ως το Μαντείο του Τροφώνιου υπονοεί την εντολή του Μαντείου των Δελφών για να ιδρυθεί ένας τόπος λατρείας του Τροφώνιου στη Λιβαδειά...
Ή γνώση του μέλλοντος είτε δινόταν από ιερείς που έπαιζαν τον ρόλο των θείων δαιμόνων, των πνευματικών μεσολαβητών ανάμεσα στους ανθρώπους και τους Θεούς, είτε δινόταν από αληθινούς δαίμονες που έμοιαζαν σαν άστρα μέσα σε μια υπόγεια νύχτα, στον ουρανό της Αβύσσου, όπως διηγείται και ο Τίμαρχος…


Συγγραφέας: ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗΣ - Πηγή  © Περιοδικό Strange (τεύχος 62) - http://www.ekivolos.gr/
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου