Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

Η ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΞΥΠΝΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Ο άνθρωπος δεν είναι απλά ένα υλικό ον που ζει για να παράγει και να διαιωνίζεται, αλλά κυρίως ένα πνευματικό ον, που μέσα από διαδοχικές ενσαρκώσεις στον κόσμο της ύλης συγκεντρώνει εμπειρίες και εξελίσσεται, όπως καθετί εκδηλωμένο στο σύμπαν.
Δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, αλλά μέρος του μυστηρίου που μας περιβάλλει. Και χρειάζεται να φροντίζει όχι μόνο τις υλικές ανάγκες του, που ούτως ή άλλως δεν καλύπτονται ποτέ, αλλά επίσης τις ψυχικές, τις νοητικές και τις πνευματικές. Χρειάζεται επίσης ισορροπία ανάμεσα στην λογική, το συναίσθημα και την δημιουργική φαντασία, για να εκφράσει την πληρότητα της ύπαρξής του και να ζήσει ως ολοκληρωμένο και επιβεβαιωμένο ον.
Ο Πλάτωνας έλεγε ότι η μάθηση είναι ανάμνηση και ο Αριστοτέλης ότι ξεκινά από την έκπληξη. Μπορούμε να προσθέσουμε ότι είναι η χαρά της ξύπνιας συνείδησης όταν αντιλαμβάνεται την πληθώρα δυνάμεων και δυνατοτήτων που διαθέτει. Για να μπορέσει όμως η συνείδηση να ξυπνήσει δεν πρέπει να στοχεύουμε μόνο στην εκπαίδευση του νου αλλά ταυτόχρονα της καρδιάς και των χεριών, καλλιεργώντας χωρίς διακρίσεις τις λανθάνουσες ιδιότητες και ικανότητες κάθε ανθρώπου και στοχεύοντας στη μόρφωση και όχι στην απλή πληροφόρηση.
Μπροστά στην ζωή και τον θάνατο πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι οι δυο πλευρές της μιας ζωής, οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο θάνατος έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε δεν υπάρχει. Είναι ένα φάντασμα που το δημιούργησαν τα «αφεντικά της σπηλαίου», του μύθου που παραθέτει ο Πλάτων στην Πολιτεία, για να μας τρομάζουν. Η ζωή είναι μία με δυο όψεις, δυο πόλους, έναν στην ουράνια (αιθερική) και έναν στην γήινη (υλική) διάσταση.
Στην πορεία μας ως όντα, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε ξανά και ξανά, κινούμενοι ανάμεσα στις διαστάσεις, συλλέγοντας εμπειρίες. Και με αυτό τον τρόπο εξελισσόμαστε. Δεν πρέπει να φοβόμαστε τον θάνατο, όπως ακριβώς δεν πρέπει να φοβόμαστε και την ζωή. Το σημαντικό σε όλες τις διαστάσεις είναι το ύψος της συνείδησής μας και αυτό εξαρτάται από εμάς τους ίδιους.
Εφαρμόζοντας την φιλοσοφία στην πράξη διαμορφώνεται ένας νέος άνθρωπος. Είναι αυτός που γνωρίζει ότι το κλειδί της ζωής του και των μυστηρίων που τον περιβάλλουν βρίσκεται μέσα του. Ότι η βελτίωση της κοινωνίας ξεκινά από την δική του βελτίωση, ότι κανένας δεν θα κάνει αυτό που αντιστοιχεί στη δική του ευθύνη, που δεν περιμένει θαύματα, αλλά πιστεύει στο μυστήριο και ξέρει να ζει κάθε στιγμή με όλες του τις δυνάμεις. Μιλάει περισσότερο με τα έργα παρά με τα λόγια, γιατί όλοι χρειαζόμαστε καλά παραδείγματα. Ξέρει να ζει και να ονειρεύεται. Είναι μια πηγή φωτός και μια ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2018

ΑΛΤΑΝΗ - «Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Πλάτων: ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ»

Η κ. ΑΛΤΑΝΗ και οι Εκδόσεις Κάκτος διοργάνωσαν εκδήλωση-ομιλία με θέμα, «Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Πλάτων: ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ» στον  κινηματόγραφο Ιντεάλ, το Σάββατο 24/11/2018.
Παρά τις δυσκολίες  και τις αντιξοότητες, η δεύτερη ομιλία, έγινε κατορθωτό να  πραγματοποιηθεί λόγω του σθένους και της αποφασιστικότητας της κ. Αλτάνης,  η οποία όπως αναφέρει χαρακτηριστικά " αφού πήρα την εντολή θα προσπαθήσω με όλες τις δυνάμεις μου να πώ αυτά που πρέπει να γειωθούν στην Πανσέληνο της 24ης Νοεμβρίου, όπου το 24 είναι ο τέταρτος τετρακτυϊκός αριθμός που μας ενεφανίσθει μέσω του διαύλου της Θόλου της Επιδαύρου”.
Πηγή: Μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

Σάββατο, 15 Δεκεμβρίου 2018

«ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΤΟΥ»

 Η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι μοναδική και βιώνεται εντελώς ξεχωριστά από οποιαδήποτε άλλη. Κανένας άλλος δεν μπορεί να ζήσει τη ζωή σου, να νιώσει αυτό που νιώθεις, να μπει στο πετσί σου και να βιώσει τον κόσμο σαν κι εσένα. 
Είναι  αυτονόητο, λοιπόν, ότι εσύ και μόνο πρέπει να αποφασίζεις πως θα λειτουργείς και η λειτουργία αυτή πρέπει να σου χαρίζει τη χαρά και την ικανοποίηση της αυτόνομης κίνησής σου και όχι τον πόνο και την ταπείνωση του θύματος.
Κάθε φορά που ο έλεγχος της ζωής σου δε βρίσκεται στα χέρια σου, είσαι θύμα. Αν δεν κινείς εσύ τα νήματά σου, τότε κατευθύνεσαι από κάποιον ή από κάτι. Τα θύματα είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωποι που ζουν τη ζωή τους όπως το υπαγορεύουν οι άλλοι. Βρίσκονται να κάνουν πράγματα που δεν τους αρέσουν ή ωθούνται σε δραστηριότητες που απαιτούν περιττές προσωπικές θυσίες, πράγμα που γεννάει την κρυφή τους αγανάκτηση. Τα θύματα λειτουργούν σχεδόν πάντα από μια θέση αδυναμίας. Αφήνουν τους άλλους να τους διατάζουν και να τους καταπιέζουν, γιατί συχνά αισθάνονται πως δεν είναι αρκετά «έξυπνοι» ή αρκετά «δυνατοί» για ν’ αναλάβουν τη ζωή τους. Σπάνια θα γίνεις θύμα, αν δεν είσαι διατεθειμένος να το επιτρέψεις. 
Η δύναμη της ζωής πηγάζει από την ευχαρίστηση που υπάρχει στο να αναπτύσσεται κανείς.
Η λέξη-κλειδί είναι: ΑΥΤΟ-ΒΕΛΤΙΩΣΗ.
Η αυτοβελτίωση είναι ένας εφικτός στόχος που όλοι μπορούν να πραγματοποιήσουν, αρκεί να χρησιμοποιήσουν όλο το δυναμικό του νου, της ψυχής και του σώματος τους. Ενεργοποιώντας δηλαδή τη θετική σκέψη στη ζωή τους, την ευτυχία και τα καθαρά συναισθήματα αλλά και την άμεση και υγιή δράση, τότε καθετί είναι πραγματοποιήσιμο. Κι έτσι, ο κόσμος μας εσωτερικά και εξωτερικά μπορεί να γίνει πιο ισορροπημένος, πιο αληθινός και πιο όμορφος.
Ο φόβος είναι ο πρώτος από τους εχθρούς στον δρόμο της αυτοβελτίωσης, αυτό το ξέρουμε, αλλά πρέπει να πειραματιστούμε με αυτό. Αυτοβελτίωση δεν είναι να γεμίσουμε το κεφάλι μας με ιδέες που ποτέ δε θα εφαρμοστούν από φόβο, δειλία ή βόλεμα (που είναι μια άλλη μορφή του φόβου και της δειλίας). Αυτοβελτίωση είναι να μάθουμε να ζούμε και να εξελισσόμαστε, να νιώθουμε σταθεροί και σίγουροι. Είναι φανερό ότι, για να φτάσουμε στη σοφία, θα πρέπει να διασχίσουμε πολλούς άγνωστους δρόμους και να βιώσουμε πολλές και διαφορετικές εμπειρίες. Το να μένουμε πίσω από φόβο και να νομίζουμε ότι θα τα αποφύγουμε όλα αυτά, έχει απλώς σαν αποτέλεσμα να αναβάλλουμε το αναπόφευκτο νόημα της ζωής. Κι ακόμα χειρότερα, ίσως να ζήσουμε ό,τι μας υπολείπεται στο μέλλον με τη συνεχόμενη σκιά του φόβου για όσα θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά δεν κάναμε, επειδή περιμέναμε τον εσωτερικό ήρωα, του οποίου η γέννηση απέτυχε μες στην άνεση και τη μετριότητα της ζωής μας.
Ο Αρχαίος φιλόσοφος Επίκτητος έγραψε στο Εγχειρίδιο του για την ελευθερία: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος, αν δεν είναι κύριος του εαυτού του». 

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

ΠΕΡΙ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΔΙΑΛΕΓΟΜΕΝΟΙ

ΠΛΩΤΙΝΟΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ

Ένας νέος που τα είχε όλα, χρήματα, επιρροή, μόρφωση κι όμως, δεν του αρκούσαν... Ένα κομμάτι μέσα του ένιωθε φυλακισμένο και ο καθημερινός εφιάλτης ότι θα ζήσει όλη του τη ζωή χωρίς να καταλάβει τι είναι αυτό που μέσα του φωνάζει, δεν τον άφηνε να ησυχάσει.
Και το όνομα αυτού, Πλωτίνος. 'Ενας από τους σημαντικότερους Νεοπλατωνικούς Φιλοσόφους που γεννήθηκε το 205 στη Λυκόπολη της Αιγύπτου.
Μεγάλωσε σε αριστοκρατικό περιβάλλον μιας και η οικογένειά του ήταν αρκετά εύπορη. Όμως η αδάμαστη ψυχή του δεν αρκούνταν στις απολαύσεις και την τρυφηλότητα που του εξασφάλιζε ο οίκος του. Αναζητούσε απεγνωσμένα ένα φιλοσοφικό δρόμο που θα του αποκάλυπτε τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου αλλά και τον πραγματικό προορισμό του ανθρώπου!
Στην πορεία της αναζήτησής του ήρθε σε επαφή με διάφορα φιλοσοφικά ρεύματα που ανθούσαν στην Αίγυπτο εκείνη την εποχή, όπως οι Αλεξανδρινοί, αλλά δεν ικανοποιούνταν, ώσπου γνώρισε τον Αμμώνιο Σακκά, έναν δούλο του λιμανιού που την ημέρα κουβαλούσε σακιά και το βράδυ δίδασκε φιλοσοφία! Ο Πλωτίνος μαγεύτηκε από την αμεσότητα του λόγου του και από την πρακτικότητα της διδασκαλίας του κι έτσι έμεινε κοντά του 11 χρόνια ενώ στη συνέχεια μετοίκησε στη Ρώμη όπου ίδρυσε τη Σχολή του.
Η διδασκαλία του Νεοπλατωνισμού βασίζεται αρκετά στην πλατωνική θεωρία, με βασικό της μέλημα την ικανοποίηση της βαθύτερης ανάγκης της ψυχής να αγγίξει το θείο, να ολοκληρωθεί, να μην έχει καμία προσκόλληση στον υλικό κόσμο, να απελευθερωθεί από τα δεσμά των επιθυμιών, των φόβων και να δει την αλήθεια. Μέσα από το μοναδικό έργο του, τις Εννεάδες, ανακαλύπτουμε τη βαθιά αγωνία του να ερμηνεύσει τους μυστηριώδεις νόμους της φύσης και να ταχθεί σε ένα δρόμο απελευθερωτικό της ψυχής. Εκεί ο Πλωτίνος ανακάλυψε τον Έρωτα...
Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Για τον Πλωτίνο, αυτή η ανάγκη της ψυχής να ενωθεί με τις απαρχές της, την καταγωγή της και να θεαθεί το αγαθό, είναι μια δύναμη έλξης που ασκείται πάνω της. Πρόκειται για την ανάγκη για πνευματικότητα που την ωθεί να απαγκιστρωθεί από τα υλικά και εφήμερα και να ζήσει έναν Θείο Έρωτα, μια αιώνια ένωση με το Πνεύμα.
Σε αυτόν τον αγώνα όμως αντιμετωπίζει και μια δύναμη άπωσης που απορρέει από τη δεύτερη φύση της ψυχής, την επίκτητη, αυτή που έλκεται από τις ανάγκες μας για υλικές απολαύσεις, κι έτσι, η Ψυχή βρίσκεται σε συνεχή κίνηση. Άλλες φορές ενώνεται με τις πνευματικές αρχές μέσω ενός Θείου Έρωτα, ενώ άλλες φορές κοιτάζει προς τα κάτω δίνοντας μορφή και ζωή στα αισθητά πράγματα βιώνοντας έναν γήινο έρωτα. Η ψυχή πλέον είναι δυαδική και ξεχνάει τη θεία καταγωγή της...
Ο Πλωτίνος πίστευε ότι χρέος κάθε ανθρώπου είναι να ξεπεράσει καθετί υλικό, φθαρτό και περιορισμένο για να υπερβεί τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης και να ενωθεί με το Θείο.
Ο δρόμος της Ομορφιάς ή αλλιώς ο δρόμος του Εραστή είναι ένας από τους δρόμους που μπορεί να ακολουθήσει η Ψυχή για να ελευθερωθεί και να ακολουθήσει την πραγματική, αιώνια φύση της.
Εφόσον η ψυχή είναι εγκλωβισμένη μέσα στον αισθητό κόσμο, και άρα μέσα στις μορφές, αυτό που πρέπει να κάνει είναι να αναζητήσει τις ολοκληρωμένες μορφές (ο-μορφές) και όχι τις ατελείς (ά-σχημες= ασχημάτιστες) και να προσπαθήσει να τις μιμηθεί, να ενωθεί μαζί τους, να τις αγαπήσει. Αυτή την αγάπη για την ομορφιά, για το ωραίο, η ψυχή τη βιώνει μέσω της τέχνης ως δημιουργία και την απολαμβάνει ως τέτοια, διανοίγεται προς τον κόσμο του ωραίου, του τέλειου και ολοκληρωμένου πνεύματος.
Η ΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ
Όταν η ψυχή εκτίθεται σε τέτοιου είδους όμορφα θεάματα, συγκινήσεις, συναισθήματα, εξευγενίζεται και γίνεται “εράσμια” (άξια του έρωτα). Για να γίνει αυτό όμως θα πρέπει η ψυχή να είναι εξαγνισμένη και προετοιμασμένη να δεχτεί αυτό το υψηλό κάλεσμα του Ουράνιου Έρωτα. Πρόκειται για την ανύψωση της ψυχής. Διαφορετικά, η τάση αυτή θα λοξοδρομήσει και θα “πέσει” από το βάρος των παθών και των ενστίκτων στη “βαριά” ύλη. Το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό για την ψυχή εφόσον η λοξοδρομημένη αγάπη θα εκφραζόταν στις υλικές μορφές καθαυτές και όχι σε αυτό που κατοικεί μέσα τους, στην ωραιότητα της ιδέας που τις γέννησε. Θα είχαμε λοιπόν μια μορφή λαγνείας, αν όχι ειδωλολατρείας, που όχι μόνο δεν απελευθερώνει την ψυχή, αλλά αντίθετα, τη βουλιάζει ακόμα πιο βαθιά στην υλική της φυλακή.
Η ψυχή ανυψώνεται για να συναντήσει το κοσμικό κάλλος, δηλαδή τον ίδιο τον εαυτό της στην τελειότερή του μορφή, καθότι είναι η επιθυμία και ο σκοπός της να αφήσει κάθε τι αισθητό, και να μετατραπεί σε ανώτερη μορφή. Όσο απομακρύνεται από τον αισθητό κόσμο, και πλησιάζει τη Θεία Γνώση, τόσο έρωτα δέχεται αλλά και εκπέμπει. Για τον Πλωτίνο, όταν ο έρωτας δεν εκπέμπεται από την ψυχή προς τον ανώτερο κόσμο και τις ανώτερές του μορφές, τότε ουσιαστικά εγκλωβίζεται στον εαυτό της ψάχνοντας προβολές στον αισθητό κόσμο κι έτσι το αντικείμενο του πόθου είναι τα υλικά σώματα, τα οποία σε σχέση με τις ανώτερες μορφές τους είναι α-σχημάτιστα, ημιτελή, άσχημα, δηλαδή πολύ μακριά από την αρχετυπική Ομορφιά.
Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ
Τον Πλωτίνο δεν τον απασχολούσαν τα εξωτερικά γνωρίσματα του ωραίου αλλά τα αίτια αυτού που κατοικεί μέσα τους και που προκάλεσε τη γέννησή τους στην ύλη. Η ωραιότητα εκφράζεται στην ύλη ανάλογα με τον βαθμό διείσδυσης της πνευματικής αρχής (του αρχετύπου) στα υλικά σώματα. Καθρέφτισμα αυτής της διαδικασίας είναι η δημιουργία ενός ωραίου σώματος, μιας ωραίας εικόνας, ακόμα και ωραίων συναισθημάτων, ιδεών, καταστάσεων, συμπεριφοράς, λόγων, ήχων, συνειδητοποιήσεων.
Η καλλιέργεια μιας όμορφης ψυχής, για τον Πλωτίνο απαιτεί επαφή με τις τέχνες, με τη φιλοσοφία, με τις επιστήμες, δηλαδή να έρχεται σε επαφή με όμορφες εικόνες, σώματα, ιδέες που όμως μέσα τους κατοικεί η πρωταρχική Ωραιότητα. «Την ψυχή την κοιτάζεις εκείνων που πράττουν ωραία έργα! Και θα μπορούσες να δεις την ωραιότητα που έχει η αγαθή ψυχή; Αν επιστρέψεις στον εαυτό σου και την κοιτάξεις».
Ταυτόχρονα όμως για να καταφέρει ο άνθρωπος να βιώσει τον θείο έρωτα, την πνευματική ηδονή της ένωσης με το αρχέτυπο, θα πρέπει να αναζητήσει την ομορφιά και στις νοητικέςπνευματικές ρίζες των πραγμάτων. Η αρετή, η δικαιοσύνη, η ανδρεία, η σωφροσύνη είναι υπεύθυνες για την ομορφιά. Πολλές φορές όμως, αυτός ο πλούτος είναι αναμεμειγμένος με την ασχήμια, όπως ο χρυσός που είναι ανάμεικτος με τη σκουριά πριν απομονωθεί, έτσι και το ωραίο συνυπάρχει με το κακό και το άσχημο. Ο Πλωτίνος μας εξηγεί την προσέγγιση του ψυχικού κάλλους με το παράδειγμα της προσπάθειας του γλύπτη να δημιουργήσει ένα όμορφο άγαλμα: «άλλο τμήμα αφαιρεί, άλλο αποξέει, άλλο κάνει πιο λείο, άλλο καθαρό, ώσπου να προσδώσει στο άγαλμα την εκφραστική του λάμψη. Έτσι και συ, αφαίρεσε όσα είναι περιττά και ίσιωσε όσα δεν είναι ίσια και, καθαρίζοντας όσα είναι σκοτεινά, εργάσου για να γίνουν λαμπρά».
Αυτός είναι ο αγώνας του Εραστή, να αποκαλύψει την Ομορφιά των πραγμάτων γύρω του αλλά και μέσα του. Αγωνίζεται ενάντια στην ασχήμια που ενυπάρχει μέσα στη δεύτερη φύση της ψυχής του, ενάντια στα πάθη της, στις αδυναμίες της, στις εξαρτήσεις και στα απωθημένα για να την εξαγνίσει και να την υψώσει στο φως του θείου Έρωτα, μέχρι να απελευθερωθεί πλήρως από τον αισθητό κόσμο και να ενωθεί με το κοσμικό κάλλος, να μεταμορφωθεί η ίδια σε κάλλος για να πλέει μέσα στην αιώνια πληρότητα. Αυτή είναι η ύψιστη ηδονή για τον Πλωτίνο και το πραγματικό αντικείμενο του πόθου.
Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ
Ο άνθρωπος από τη φύση του έχει ανάγκη να ερωτεύεται, για να μπορέσει να εκφράσει από μέσα του την ομορφιά της ψυχής του. Είναι μια ανάγκη πνευματικής επιβίωσης για τον άνθρωπο, ο οποίος όμως συχνά παρεκκλίνει και τείνει να θεοποιεί την ύλη στις διάφορες εκφάνσεις της και να ερωτεύεται επιφανειακά και εγωιστικά, μόνο για να κατακτήσει για τον εαυτό του μια “περιοχή” και να “κατέχει μια ιδιοκτησία”.
Ο κίνδυνος του εραστή είναι να παρασυρθεί από την εξωτερική ομορφιά του αντικειμένου ή από τα πάθη που αυτό του διεγείρει και να το “θέλει για τον εαυτό του” σαν ένα συνεχόμενο ναρκωτικό. Αυτή είναι μια αντίθετη πορεία από την πορεία του Θείου Έρωτα που είναι μια απελευθέρωση, ένα δόσιμο, μια πορεία από μέσα προς τα έξω, ενώ ο γήινος έρωτας εγκλωβίζει ακόμα περισσότερο τον άνθρωπο μέσα στη φυλακή του εγωισμού του, ωθώντας τον να πάρει σαν άρπαγας από έξω για να το βάλει μέσα.
Ο έρωτας πάνω από όλα είναι ένωση, άνοιγμα, δόσιμο και ελευθερία. Και αυτός είναι ο προορισμός της ψυχής, όπως μας λέει ο αιώνια ερωτευμένος με το Άπειρο, ο Πλωτίνος.
Βιβλιογραφία
• Χρονικά Αισθητικής 1978- 1979, τεύχος 17ος- 180ος, Εκδόσεις Μιχελή, Άρθρο: Η θεωρία του Πλωτίνου για το ωραίο ως μία πηγή της Βυζαντινής αισθητικής, V. V. Bychkov.
• Εισαγωγή στη Φιλοσοφία, τόμος Γ΄, Ιωάννου Ν. Θεοδωρακόπουλου 1975
• Εννεάδες, Πλωτίνος
http://www.teiath.gr/userfiles/eadsa_web_admin/lessons/st_semester/Plotinos.pdf
http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2014/12/blog-post_9146.html
http://www.istorikathemata.com/2014/01/plotin-the-philosopher-and-theimmortality-of-the-human-soul.html
http://www.ideotopos.gr/posts/philosophy/

Πηγή: https://www.nea-acropoli-athens.gr

ΟΙ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣΤΕΡΕΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ GOOGLE ΤΟ 2018

Η Google έδωσε στη δημοσιότητα τις δημοφιλέστερες αναζητήσεις των Ελλήνων στην μηχανή αναζήτησής της, την φετινή χρονιά, οι οποίες αναδεικνύουν ό,τι κέντρισε το ενδιαφέρον τους.... (.....)
Οι ταχύτερα αυξανόμενες αναζητήσεις το 2018 υπήρξαν κατά σειρά οι εξής: Power of Love, Eurovision, Μουντιάλ, Black Friday, Survivor 2, ΠΑΟΚ-ΑΕΚ, Game of Love, Anne, Tατουάζ, Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός.
Όσον αφορά τις προσωπικότητες η σειρά ήταν η εξής: Ηλιάνα Παπαγεωργίου, Στέφανος Τσιτσιπάς, Μέγκαν Μαρκλ, Όλγα Φαρμάκη, Μίκης Θεοδωράκης, Τρύφωνας Σαμαράς, Ξένια Rec, Ντέμι Λοβάτο, Έλενα Χριστοπούλου, Ελένη Φουρέιρα.
Και για τις συνταγές: Φάβα, Μπιφτέκια, Γουακαμόλε, Πάνκεϊκς, Ταραμάς, Ρυζόγαλο, Γιουβαρλάκια, Αρακάς, Πίτσα, Μωσαϊκό.
https://www.dailythess.gr

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2018

Η ΙΕΡΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΧΑΡΤΗ

ΙΣΟΣΚΕΛΗ ΤΡΙΓΩΝΑ
Ο ναός της Αφαίας απέχει 369 στάδια και από την Θήβα και από το Αμφιάρειο και από το Ηραίο.
Αρκετά γνωστό είναι το ισοσκελές τρίγωνο της Ακρόπολης των Αθηνών, με τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα με απόσταση 242 στάδια. Πώς σας φαίνεται όμως ότι 23 ακόμα ζευγάρια Αρχαίων πόλεων στην ευρύτερη περιοχή Αττικής Βοιωτίας απέχουν την ίδια απόσταση, 242 στάδια;
Αν ήταν μόνο αυτό θα μπορούσε ίσως και να χαρακτηριστεί σύμπτωση (;) αλλά έχουμε πάρα πολλά παρόμοια τρίγωνα για να χαρακτηριστούν απλά συμπτώσεις. Εντύπωση προκαλεί και ότι οι λέξεις Δήλος, Δελφοί, Δωδώνη αρχίζουν με Δ που γράφεται σαν ισοσκελές τρίγωνο.
ΔΕΛΦΟΙ
Το μαντείο των Δελφών θεωρήθηκε ο ομφαλός του κόσμου. Ο συμβολισμός παραπέμπει στην ανθρώπινη γέννηση και φυσιολογία που η ζωή της μητέρας περνάει στο έμβρυο μέσω του ομφαλού αλλά και στο κέντρο βάρους του ανθρώπου που βρίσκεται συνήθως κοντά στον ομφαλό! 
Ίση απόσταση απ' το μαντείο των Δελφών έχουν:
Αθήνα - Ολυμπία (660 στάδια)
Ελευσίνα - Ιωλκός (550 στάδια)
Μεγαλόπολη - Φιγάλεια (660 στάδια)
Ιδαίον άνδρο στην Κρήτη - Σμύρνη (2198 στάδια)
Πέλλα - Κέρκυρα, (1350 στάδια)
Κινύρα Θάσου - Καρδαμύλη Χίου (1700 στάδια)
Δωδώνη - Διόν (1010 στάδια, 187 χιλιόμετρα)
ΔΗΛΟΣ
Η ιερότητα της Δήλου αρχίζει σχεδόν μαζί με την Ελληνική ιστορία. Τόπος γέννησης του Απόλλωνα και σημαντικότατο γεωδαιτικό σημείο για όλη την Ελλάδα.
Ίση απόσταση από το ιερό νησί της Δήλου έχουν:
Κόρινθος – Μυτιλήνη
Ασκληπιείο Κω - Ασκληπιείο Επιδαύρου
Αθήνα - Καρδαμύλη (Χίος)
Σμύρνη – Θήβα
Θέρμη Θεσσαλονίκης – Φίλιπποι
Δίκτυννα – Κνωσός
Ιδαίον άντρο - μαντείο Τροφωνίου
Σπάρτη – Πέργαμος
Ίλιον (Τροία) – Ιωλκός
Δελφοί – Αλεξάνδρεια
Αργος - Μυκήνες (1200 στάδια)

ΔΩΔΩΝΗ
Το μαντείο της Δωδώνης αφιερωμένο στον Δία θεωρείται από τα παλιότερα και σημαντικότερα στον Ελλαδικό χώρο.
Ίση απόσταση από το ιερό της Δωδώνης έχουν:
Δελφοί - Ιωλκός (1050 στάδια)
Ολυμπία - Τροφώνιο μαντείο (1240 στάδια)
Ελευσίνα - ανάκτορο Νέστορα στην Πύλο (1600 στάδια)
Αθήνα - Σπάρτη (1700 στάδια)
Δήλος - Αλεξάνδρεια Τρωάδος (2482 στάδια)
Κνωσός - Μίλητος (3300 στάδια)
Ρώμη - Βυζάντιο
Αντίστοιχες ιδιότητες παρουσιάζουν επίσης η Αθήνα, η Σπάρτη, το 'Αργος, η Δωδώνη, η Κνωσός, και η Πέλλα.
Η Σμύρνη ισαπέχει απ' την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη (1620 στάδια). (φ x 1000) 
Ο Μαραθώνας ισαπέχει απ' την Αθήνα και από την Κάρυστο.
Αλλά και οι Δελφοί και οι Σάρδεις ισαπέχουν από το ιερό του 'Αμμωνα Δία στην Αίγυπτο.
ΤΡΙΓΩΝΑ ΧΡΥΣΗΣ ΤΟΜΗΣ φ
Δεν υπάρχουν μόνο ισοσκελή τρίγωνα στον χάρτη, αλλά και πολλά τρίγωνα που ακολουθούν τον κανόνα της χρυσής τομής του αριθμού φ. Ενδεικτικά, η απόσταση Αθήνας - Ελευσίνας είναι 100 στάδια, και Αθήνας - Ναού Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα 162 στάδια.
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΑΡΙΘΜΟΛΟΓΙΑ
Η απόσταση Ιωλκού - Ελευσίνας είναι 850 στάδια, το άθροισμα των γραμμάτων - αριθμών της λέξεως «Ελευσίς» είναι επίσης 850. Ε=5 + Λ=30 + Ε=5 + Υ=400 + Σ=200 + Ι=10 + Σ=200 = 850
Η Χαλκίδα απέχει εξ' ίσου απ' την Θήβα και το Αμφιάρειο, 162 στάδια. Η απόσταση Θήβας Αμφιαρείου είναι 262 στάδια (162 x 1.62 = 2.62 αλλά και 100 x φ2= 262) το τρίγωνο υπακούει στην αρμονία του χρυσού αριθμού φ=1.62. Η Χαλκίδα ισαπέχει επίσης απ' την Αθήνα και τα Μέγαρα 314 στάδια. Δηλαδή παρουσιάζονται ο χρυσός αριθμός φ και το π εκατονταπλασιασμένα.
Η απόσταση Αθήνας - Σπάρτης είναι 800 στάδια ίση με την απόσταση Αθήνας - Δήλου. Απόσταση ίση με το ύψος της μεγάλης πυραμίδας της Αιγύπτου x 1001.
Η απόσταση Δελφών - Δήλου είναι 1460 στάδια, όσα έτη ήταν το μέγα έτος ή Σωθική περίοδος των Αιγυπτίων 1460 έτη. Κάθε 1460 έτη συμπληρώνει την εμφάνισή του ο Σείριος. Αν η απόσταση διαιρεθεί δια 4 δίνει 365.
Για περισσότερα: «Τα άγνωστα μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» του Θ.Μανιά  και «η Ιερή Γεωγραφία του Ελληνικού κόσμου» του Jean Richer
ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΣΜΟΣ
Κάποιοι λένε ότι η σύμπτωση μερικών πόλεων σε μια ευθεία είναι θέμα τύχης. Μια απ' τις ευθείες που προκαλούν αρκετό προβληματισμό είναι αυτή που ενώνει την Ρώμη, το Μεταπόντιο, το νεκρομαντείο, τους Δελφούς, την Ελευσίνα, την Αθήνα, την Δήλο, την Κω, και την Ρόδο. Έξω από την Ρώμη και ανάμεσα στην Ελευσίνα και την Αθήνα η ευθεία αυτή ακόμα ονομάζεται Ιερά Οδός.
Ένα από τα αρχαιότερα μαντεία και ιερά ήταν την Δωδώνης. Βρίσκεται στην ίδια ευθεία γραμμή με το μαντείο των Δελφών την Ακρόπολη της Αθήνας και την Δήλο. Το μαντείο των Δελφών θεωρείται το σημαντικότερο κομβικό σημείο για τις περισσότερες μετρήσεις αποστάσεων ανάμεσα στις Αρχαίες πόλεις και Ιερά. Εκτός από μαντείο λειτουργούσε και σαν θεραπευτήριο προσφέροντας θεραπείες σε πλήθος ασθενών μέσα από μυητική σχεδόν τελετουργία για την οποία οι θεραπευόμενοι δεν είχαν δικαίωμα να μιλήσουν. Έτσι η μέθοδος παρέμεινε άγνωστη.
Η επικοινωνία μεταξύ των μαντείων θεωρείται πολύ πιθανή αν και ο τρόπος παραμένει άγνωστος ίσως κινούμενος ακόμα και στον χώρο της μεταφυσικής.
Μία άλλη μακριά ευθεία γραμμή λέγεται ότι ενώνει το Stonehedge, την Ακρόπολη της Αθήνας και την μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου.
Στην ίδια ευθεία βρίσκονται η Αθήνα, η Νεμέα, η Ολυμπία και η Mnajdra στην Μάλτα.
Ενδιαφέρουσα ευθεία είναι και αυτή που ενώνει Θήβα - Τανάγρα - Αμφιάρειο, γιατί είναι ακριβώς παράλληλη με τον ισημερινό.
Η εικόνα προέρχεται από το βιβλίο του κ. Γερ. Καλογεράκη,
Η Διαθήκη Του Προμηθέα”, εκδ. Δίον,
 όπου δίδονται περισσότερες πληροφορίες για το θέμα αυτό.
ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ
Το κέντρο του Παρθενώνα ισαπέχει από το Θησείο, την Πνύκα, το Μνημείο του Φιλοπάππου, και το κέντρο του ναού του Ολυμπίου Διός τα οποία βρίσκονται σε κορυφές κανονικού οκταγώνου.
Λέγεται ότι είναι κτισμένος σε κομβικό σημείο μεγάλων γήινων ενεργειακών ρευμάτων με αποτέλεσμα να λειτουργεί σαν σημείο εκπομπής των ενεργειών αυτών στο χώρο. Λόγω πυραμιδοειδούς όμως σχήματος οι ενέργειες αυτές εκπέμπονται αρκετά ψηλότερα από το έδαφος. Κάποιοι μελετητές υποστηρίζουν ότι η κατασκευή έχει και ενδιαφέρουσες ηλεκτρικές ιδιότητες σαν τεράστιος πυκνωτής αλλά και σαν κεραία. Αυτό θα εξηγούσε και παράξενες αποκλίσεις στα όργανα μετρήσεων γύρω από τον Παρθενώνα. (τα ίδια αναφέρονται και για την μεγάλη πυραμίδα στην Αίγυπτο!).
Λέγεται ότι οι ενεργειακές γραμμές (lay) που περνούν από τον Παρθενώνα ενώνονται με όλα τα άλλα σημαντικά Αρχαιοελληνικά μνημεία. Ο Παρθενώνας και σαν ενεργειακό κομβικό σημείο θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός σε παγκόσμια κλίμακα.
Πότε άραγε θα είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε και να χρησιμοποιήσουμε και πάλι αυτές τις ενέργειες; Οι θεραπευτικές ιδιότητες των ενεργειακά ενισχυμένων Αρχαίων ναών είναι γνωστές απ' την Αρχαιότητα και σήμερα γίνεται προσπάθεια με ενδιαφέροντα αποτελέσματα για θεραπείες με διάφορα ρεύματα. Ο Νίκολα Τέσλα και ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν οι πιό γνωστοί και παρεξηγημένοι ερευνητές το 20ού αιώνα και σε αυτά τα πεδία.
Για περισσότερα: «Τα άγνωστα μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων» του Θ.Μανιά & περιοδικό «Τρίτο Μάτι» τεύχη 90 - 92.  
http://www.geocities.ws/sfetel/gr/geometry

“Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΡΩΜΕΝΕΣ…”

Η Αλήθεια και η Ελευθερία είναι απαιτητικές. Θέλουν τόλμη και θάρρος πολλές φορές για να τις αντιμετωπίσεις. Γι’ αυτόν τον λόγο λίγοι τις προτιμούν.
Άλλοι επιλέγουν να ζουν σε ένα «υπέροχο» ψέμα που οι ίδιοι δημιούργησαν, οι ίδιοι έχτισαν, ενώ άλλοι δεν γνωρίζουν πολλές φορές την αλήθεια ζώντας στον κόσμο τους ή απλά πολύ απλά δε θέλουν να την δουν, να την αντιμετωπίσουν.
Οι τολμηροί πάλι, προτιμούν την Ειλικρίνεια και ας πορεύονται μόνοι τους στη ζωή. Αυτοί δε φοβούνται την Ελευθερία. Αυτοί φοβούνται τη «φυλακή» που μπορεί να δημιουργήσει το ψέμα. Εσείς τι λέτε;;

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Χωρίς τίτλο...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ: “ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΜΑΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΕΠΙΜΟΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΗΠΙΑΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΔΕΝ ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕΙΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΔΑΡΕΙΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ”

Όταν σου μάθουν κάτι επίμονα από τη νηπιακή ηλικία και μέσα στην αταβιστική χαραγή και σφυρηλάτηση για δεκάδες γενεές, τότε η δομή αυτή γίνεται θεμελιώδης στην υφή της ύπαρξης και της ουσίας σου.
Η κατατύπωση τούτη στη σκέψη, στο χαρακτήρα, στην κοσμοθεωρία σου, γίνεται κάτι σαν κληρονομικός κώδικας. Δεν ξεριζώνεται με τίποτα. Για να το κατορθώσεις, πρέπει να γδάρεις το ίδιο το μυαλό σου. Όπως ο εκδορέας γδέρνει το δέρμα του ζώου. Θα χρειαστεί, δηλαδή, να ανασκάψεις ολόκληρη την ιστορία και τον πολιτισμό.
Βρες μου μια θρησκεία, που ο ιδρυτής της να μην εστερέωσε το οικοδόμημα της απάνου στην θεμέλια πέτρα της πίστης για μια ζωή μετά θάνατο, κι εγώ θα σου δείξω πως η θρησκεία αυτή δεν έχει οπαδό ούτε τον ίδιο τον ιδρυτή της.
Με τους θεούς και τις θρησκείες ευρήκαν το δρόμο τους, κι εμπήκαν στο δρόμο τους όλα τα λερωμένα και τ’ άπλυτα της ιστορίας. Ιερατείο, συναγωγή, κατήχηση. (Δε λέω την ωραία λέξη εκκλησία, γιατί είναι ελληνική και δηλώνει τον αγνό και ρωμαλέο δήμο). Το αφιόνι, η παράκρουση, ο φανατισμός. Το θεολογικό μίσος, το odium theologicum. Και από κοντά η δυσειδής μορφή και η δυσώδης σάρκα όλων αυτών των λειτουργημάτων. Το κηφηναριό δηλαδή και η παρασίτιση. Οι ομφαλοσκόποι, οι θεόπτες, οι δαιμονόβλαβοι και οι δαιμονοκρουσμένοι. Kαι ψηλά ψηλά, εκεί πια είναι και δεν είναι. Εκεί θα ιδείς τα ινστιτούτα της αμάθειας, και τις λαμπρές ακαδημίες του σκότους.
Από το βιβλίο «Γκέμμα» του Δημήτρη Λιαντίνη

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ ΚΑΙ ΙΚΕΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Οι Έλληνες είχον μέγα σέβας και μεγαλυτέραν ελπίδα εις την ενέργεια της προσευχής και Ικεσίας. Όθεν δεν μετεχειρίζοντο επιχείρημα ή έργον πριν προσευχηθώσι. Αι δε προσευχαί ελέγοντο ευχαί, δεήσεις, Ικεσίαι, Λιταί, εύγματα, αιτήματα, ευχαριστίαι και προσευχαί.
Εκτός δε των ιδιαιτέρων προσευχών, είχον αι πόλεις και κοιναί δεήσεις, δια όλην την πόλιν, ως οι Αθηναίοι προσήυχοντο κοινώς δια την ευτυχίαν της πόλεως. Εις δε την εορτήν των Παναθηναίων προσήυχετο ο Κήρυξ δια την ευτυχίαν των Αθηναίων και Πλαταιέων. Ομοίως και οι Λακεδαιμόνιοι προσήυχοντο κοινώς δια την υγείαν και δόξαν αυτών, έτι δε και να υποφέρωσι γενναίως και αλύπως τας δυστυχίας και ονεισισμούς.
Συνήθως δε προσήυχοντο Ιδιαιτέρως δις την ημέραν, το πρωί και εσπέρας και το μεν πρωί προσήυχοντο εις τους Θεούς, το δε εσπέρας εις τους Ήρωας και Ημιθέους. Κατ’ άλλους δε τρίς την ημέραν και η προσευχή εγίνετο προς τον Ήλιον οίον το πρωί προς ανατολάς, την μεσημβρίαν προς νότον, και το εσπέρας προς την δύσην, και ότε προσήυχοντο εις του Ουρανίους Θεούς, ύψωναν τας χείρας άνω, εις δε τους Υποχθόνιους, κάτω, ότε δε προς τους Θαλασσίους, έβλεπον προς την Θάλασσαν, ως ο Αχιλλεύς. -Ορόων επί οίνοπα πόντον.
Απόσπασμα από το πεντάτομο έργο “ΩΓΥΓΙΑ ή ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑ”, ΒΙΒΛΟΣ Β’ - ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΙΘ’ - Η ΙΕΡΟΠΡΑΞΙΑ, υπό Αθανασίου Σταγειρίτου (1780 - 1840) Καθηγητού της Ελληνικής γλώσσης εν τη εν Βιέννη Αουστρίας Καισαροβασιλική Ακαδημία των Ανατολικών Γλωσσών. 

ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ: Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

σ.σ.: Στο έργο του Πλάτωνος, “Φαίδων” ή “Περί Ψυχής”, ο Σωκράτης μας λέει ότι, οι ψυχές που εγκλημάτησαν κατά ανθρώπων, δεν θα εξιλεωθούν στην άλλη διάσταση, αν πρώτα δεν συγχωρεθούν από αυτούς που έβλαψαν...
-------------------------------------
ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΦΑΙΔΩΝ 113d –115a - Απόδοσις Ε. Παπανούτσος 1939. 
Οι αποθαμένοι τώρα, όταν φθάσουν εις τον τόπον, όπου τον καθένα οδηγεί ο δαίμων του, κατ' αρχάς μεν δικάζονται και όσοι έζησαν ζωήν ωραίαν και αγίαν και όσοι όχι. Και εκείνοι μεν, διά τους οποίους θα αποδειχθή ότι η ζωή των υπήρξε μέση, πορεύονται προς τον Αχέροντα και αφού αναβούν επί των οχημάτων, τα οποία είναι προωρισμένα δι' αυτούς, φθάνουν επ' αυτών εις την λίμνην∙ εκεί κατοικούν και υποβάλλονται εις κάθαρσιν∙ απολύονται δηλ. των αδικημάτων, τα οποία τυχόν έχουν διαπράξει, αφού εκτίσουν τας σχετικάς ποινάς, και απολαμβάνουν τιμάς, έκαστος κατά την αξίαν του διά τας καλάς των πράξεις.
Όσοι φανούν ότι διά το μέγεθος των αμαρτημάτων των είναι ανίατοι, διότι έχουν διαπράξει πολλάς και μεγάλας ιεροσυλίας ή πολλούς αδίκους και παρανόμους φόνους ή άλλα παρόμοια εγκλήματα, αυτοί ευρίσκουν την τύχην που τους αρμόζει: Ρίπτονται εις τον Τάρταρον και απ' εκεί ουδέποτε εξέρχονται.
Εκείνοι πάλιν διά τους οποίους θα αποδειχθή ότι έχουν διαπράξει ιάσιμα μεν, αλλά μεγάλα αμαρτήματα, π.χ. εβιαιοπράγησαν υπό το κράτος της οργής κατά του πατρός ή της μητρός των και έζησαν τον υπόλοιπον βίον των μετανοούντες διά τας πράξεις των, ή έγιναν ανθρωποκτόνοι κατ' άλλον τινά παρόμοιον τρόπον, αυτοί, είναι μεν ανάγκη να ριφθούν εις τον Τάρταρον· αφού όμως πέσουν εκεί μέσα και παραμείνουν επί τινα χρόνον, το κύμα τους βγάζει έξω, τους μεν ανθρωποκτόνους προς τον Κωκυτόν, τους δε πατραλοίας και μητραλοίας προς τον Πυριφλεγέθοντα· καθώς δε φέρονται από το ρεύμα, όταν φθάσουν εις την Αχερουσιάδα λίμνην, εκεί καλούν με μεγάλας κραυγάς, οι μεν όσους εφόνευσαν, οι δε εκείνους, κατά των οποίων εβιαιοπράγησαν, και με ικεσίας και με παρακλήσεις ζητούν να τους αφήσουν να περάσουν εις την λίμνην και να τους δεχθούν∙ και εάν μεν τους πείσουν, περνούν εις την λίμνην και τελειώνουν τα δεινά των· ει δε μη, φέρονται οπίσω εις τον Τάρταρον και απ' εκεί πάλιν εις τους ποταμούς και δεν παύουν τα βάσανά τους αυτά πριν πείσουν όσους ηδίκησαν∙ διότι αυτήν την ποινήν τους έχουν επιβάλει οι δικασταί.
Εκείνοι τέλος διά τους οποίους θα αποδειχθή, ότι έζησαν με μεγάλην αγιότητα, αυτοί είναι που ελευθερώνονται και απαλλάσσονται από τούτους τους τόπους, που ευρίσκονται εις τα έγκατα της γης, σαν να εξέρχωνται από δεσμωτήρια, ανέρχονται δε επάνω εις τον καθαρόν τόπον διαμονής και κατοικούν εις την επιφάνειαν της γης. Εκ τούτων όσοι διά της φιλοσοφίας εκαθαρίσθησαν επαρκώς τον έπειτα χρόνον ζουν τελείως άνευ σωμάτων και έρχονται εις ακόμα ωραιοτέρους απ' αυτούς τόπους διαμονής, τους οποίους να περιγράψωμεν ούτε εύκολον είναι, ούτε ο χρόνος, τον οποίον έχομεν τώρα εις την διάθεσίν μας, επαρκεί.
Δι' όλα λοιπόν αυτά, τα οποία λεπτομερώς επραγματεύθημεν, πρέπει, Σιμμία, να κάμωμεν το παν, ώστε εις την παρούσαν ζωήν μας να γίνωμεν μέτοχοι της αρετής και της φρονήσεως, διότι είναι ωραίον το βραβείον και η ελπίς μεγάλη. Βεβαίως δεν αρμόζει εις νουνεχή άνθρωπον να ισχυρισθώ, ότι αυτά έχουν έτσι, καθώς εγώ τα εξέθεσα· ότι όμως τα περί τας ψυχάς μας και τους τόπους διαμονής των μετά θάνατον είναι αυτά ή περίπου αυτά, αφού βέβαια είναι φανερόν ότι η ψυχή είναι κάτι αθάνατον, μου φαίνεται ότι και πρέπει και αξίζει κανείς να διακινδυνεύση να πιστεύση, ότι τούτο ούτως έχει. Διότι είναι ωραίος ο κίνδυνος και πρέπει να τα ψάλλη κανείς σαν εξορκισμόν εις τον ίδιον τον εαυτόν του· δι' αυτό δα και εγώ από πολλήν ώραν μακραίνω αυτόν τον μύθον. Να! λοιπόν διά ποίους λόγους πρέπει να έχη εμπιστοσύνην διά την τύχην της ψυχής του ένας άνθρωπος, ο οποίος εις την ζωήν του τας μεν άλλας ηδονάς του σώματος και ιδίως τους στολισμούς τους περιεφρόνησε, διότι τους εθεώρησε ξένους και ενόμισεν ότι μάλλον φέρουν το αντίθετον αποτέλεσμα· διά δε τας ηδονάς της μαθήσεως εφρόντισε με επιμέλειαν και, αφού προσεπάθησε να στολίση την ψυχήν του όχι με ξένα, αλλά με τα ιδικά της στολίσματα, δηλαδή με σωφροσύνην καί δικαιοσύνην και ανδρείαν και ελευθερίαν και αλήθειαν.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ (ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΦΑΙΔΩΝ)

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΑΤΙ;

Την σοφία των Αρχαίων Ελλήνων πολλοί λαοί «ζήλεψαν» και σε αυτή στήριξαν τους δικούς τους πολιτισμούς. Αξιοζήλευτη όσο και ασύλληπτη είναι η μαθηματική ακρίβεια με την οποία έχουν υπολογιστεί οι θέσεις των Αρχαίων πόλεων και μνημείων.
Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι ότι πρόκειται για κάτι το ασύλληπτο. Ποιος ανθρώπινος νους θα μπορούσε να κάνει ανάλογους υπολογισμούς; Ποιο μυαλό θα μπορούσε να τοποθετήσει με τέτοια ακρίβεια έναν χάρτη ναών και πόλεων επάνω στην χερσόνησο της Ελλάδος κατά την Αρχαία εποχή και, το σημαντικότερο, πώς κατάφεραν να ιδρύσουν και να χτίσουν αυτούς τους ναούς και αυτές τις πόλεις-κράτη υπακούοντας με ευλάβεια τις προσταγές αυτού του ασύλληπτου χάρτη;
Τι εξυπηρετούσε η μυστική αυτή γεωγραφία;
Ο Ίππαρχος αναφέρει ότι χρησιμοποιούσε γεωδαιτικές μεθόδους προσδιορισμού οποιουδήποτε σημείου πάνω στην γη, αλλά απ' αυτό μέχρι να κατασκευαστούν ολόκληρες πόλεις βασισμένες σε αποστάσεις από κοινά σημεία αναφοράς είναι κάτι αρκετά διαφορετικό. Ακόμα κι αν ξεπεράσουμε τα εμπόδια τεχνικής φύσεως παραμένει το μεγάλο ερώτημα, γιατί;
Τι εξυπηρετούσαν (και ίσως ακόμη εξυπηρετούν) αυτές οι επιλεγμένες θέσεις; Η μαθηματικές σχέσεις και η αρμονία που τόσο συστηματικά επεδίωκαν πως λειτουργούσε;
Λαμβάνοντας υπ' όψη την σταδιακή ολίσθηση του ζωδιακού κύκλου προσπαθούσαν μάλιστα να ανακατασκευάζουν τις πόλεις τους και τα ιερά τους στις νέες καταλληλότερες θέσεις. Έτσι βλέπουμε τις προηγούμενες δύο θεμελιώσεις του Παρθενώνα (όπως και άλλων ναών) να διαφέρουν τοπικά απ' την τελευταία.
Επίσης βλέπουμε την χρήση του π=3.14 του χρυσού αριθμού φ=1.618 όπως και σαν μονάδα μέτρησης το στάδιο = 184,454 μέτρα. Κάτι άλλο που παρατηρείται στις αποστάσεις πόλεων είναι αναλογίες αποστάσεων τύπου 1:1, 3:2, 4:3, 9:8, 256:243, 8:3, 4:1, 9:2
Και κατά προέκταση, γιατί αυτά τα καταπληκτικά επιτεύγματα του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος δεν τα διδαχτήκαμε ποτέ στα σχολεία μας;
paraksena.paranormalteams.net/ , geocities.ws/sfetel/gr/geometry
........................................
Φαίνεται ότι έγινε απ’ τους προγόνους μας και μια αναπαράσταση κάποιων αστερισμών του ουρανού στην γη, αντανακλώντας έτσι την ουράνια αρμονία στο Ελληνικό έδαφος, για λόγους που επίσης αγνοούμε.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ - Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΧΟΡΔΩΝ

ΟΙ ΑΟΡΑΤΕΣ ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΠΗΓΕΣ ΒΑΡΥΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΑΛΑΞΙΕΣ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΛΗ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΚΟΣΜΟ.
Η θεωρία των χορδών διατυπώθηκε την δεκαετία του 80 και υποσχόταν να δώσει λύση σε όλα τα μυστήρια του σύμπαντος ακόμα και στο ερώτημα της ύπαρξης παράλληλων συμπάντων. 
Για να τεκμηριωθεί η ύπαρξη παράλληλων συμπάντων, οι επιστήμονες θα πρέπει να ανακαλύψουν συγκεκριμένες ενδείξεις για την ύπαρξη αυτών των επιπλέον διαστάσεων που υποτίθεται μας συνδέουν με αυτούς τους άλλους κόσμους. Για να το πετύχουν αυτό οι φυσικοί σε επιταχυντές, εκτοξεύουν μικροσκοπικά πρωτόνια και αντιπρωτόνια σε τρομακτικές ταχύτητες λίγο μικρότερες από την ταχύτητα του φωτός προκαλώντας τη σύγκρουσή τους. 
Η τρομακτική έκρηξη εξαϋλώνει τα σωματίδια σχηματίζοντας μια σφαίρα καθαρής ενέργειας. Η ιδέα είναι ότι προκαλώντας δισεκατομμύρια συγκρούσεις ίσως δημιουργηθούν νέα σωματίδια και ίσως πετύχουμε το σπάνιο γεγονός της εξαφάνισης ενός σωματιδίου στις επιπλέον διαστάσεις.
Αν πράγματι υπάρχουν οι επιπλέον διαστάσεις αυτό θα είναι μία ακλόνητη απόδειξη της ύπαρξης παράλληλων κόσμων και τότε θα έχει τεράστια σημασία στο απώτερο μέλλον η ανακάλυψη μια σήραγγας για την προσέγγισή τους. Μία μέρα μετά από δισεκατομμύρια χρόνια η Γη μας θα φτάσει στην αναπόφευκτη καταστροφή, είτε με τη μορφή της μεγάλης σύνθλιψης είτε της μεγάλης ψύξης, και εάν όντως υπάρχουν άλλα σύμπαντα ίσως να αποτελέσουν τη μοναδική ελπίδα επιβίωσης για μια μελλοντική γενιά.
Θεωρητικά ένας ιδεώδης τρόπος μετάβασης σε κάποιο άλλο σύμπαν είναι η λεγόμενη συμπαντική σκουληκότρυπα, ένα τούνελ που συνδέει δύο σύμπαντα μέσω δύο μαύρων τρυπών. Εάν υπάρχει όταν η μάζα ενός αστεριού καταρρέει σε μια μαύρη τρύπα χύνεται στην άλλη πλευρά, ένα εκρηκτικό σιντριβάνι μάζας και ενέργειας σε ένα καινούργιο παράλληλο σύμπαν.
Αν και ορισμένοι επιστήμονες παραμένουν επιφυλακτικοί σχετικά με τη θεωρία των άλλων κόσμων, τα ευρήματα αυτά μπορεί να αποτελέσουν έναυσμα για την αλλαγή της επικρατούσας άποψης πάνω στο ζήτημα.

Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2018

ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ ΘΕΟΙ - ΘΕΪΚΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ - ΗΡΩΕΣ

Οι δημιουργοί Θεοί και ιδρυτικοί πυρήνες δίνουν σχεδόν πάντα τη θέση τους σε θεϊκούς βασιλείς, που εκπροσωπούν τις δυνάμεις του σύμπαντος. Πρόκειται για πνεύματα που μετουσιώνονται σύμφωνα με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που τα διατηρεί.
Οι Θεοί είναι αυτοί που οδηγούν τους Ήρωες στην πορεία των δοκιμασιών. Τους οδηγούν στο κατώφλι του Κάτω Κόσμου, και τους ενθαρρύνουν ν’ αποτολμήσουν μία εποικοδομητική επάνοδο στον γήινο Κόσμο του λαού τους.
Ο διαπολιτισμικός Ήρωας είναι ο ομφαλός του μικρόκοσμού του.
Είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα σε δύο Κόσμους και δωρητής αγαθών στην Ανθρωπότητα.
Πολεμιστής, εραστής και σωτήρας, είναι ταυτόσημος με όλα τα άτομα κάθε κοινωνικού συνόλου. Ολόκληρο αυτό το κοσμογονικό / θεογονικό και ηρωικό σύστημα, έχει τις ρίζες του στη μετουσίωση της υλικής και πνευματικής θυσίας.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ Shocking Blue - Venus 1970

A Goddess on a mountain top
Was burning like a silver flame
The summit of Beauty in love
And Venus was her name

Μια Θεά στην κορυφή του βουνού
Καίγονταν σαν ασημένια φλόγα
Η κορυφή της ομορφιάς στην αγάπη
Και Αφροδίτη ήταν το όνομά της
Το όπλο της ήταν τα κρυστάλλινα μάτια της
Αυτό που κανείς άλλος δεν είχε! 
Κάνοντας κάθε άνθρωπο τρελό.

Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2018

ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΠΟΛ ΒΟΥΧ- Η ΒΙΒΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΓΙΑ ΤΗΣ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑΣ

Περιληπτικά: Αυτή είναι η αρχαία παράδοση αυτού του τόπου που ονομάζεται Quiché. Δεν υπάρχει ακόμη ένα άτομο, ένα ζώο, πουλί, ψάρι, καβούρια, δέντρο, βράχοι, κοίλο, φαράγγι, λιβάδι ή δάσος. Το πρόσωπο της γης δεν έχει ακόμη εμφανιστεί.
Μόνο βρίσκεται η έκταση της θάλασσας μαζί με τη μήτρα όλου του ουρανού. Δεν υπάρχει ακόμα τίποτα συγκεντρωμένο. Όλα είναι σε κατάσταση ηρεμίας. Όλα είναι σε ανάπαυση στον ουρανό. Μόνο η έκταση του νερού, η ήρεμη θάλασσα. Όλα είναι σιωπηλά στο σκοτάδι, τη νύχτα.
Τότε ήρθαν οι θεοί τυλιγμένο σε φτερά από την καρδιά του ουρανού. Στην ουσία τους, είναι μεγάλοι σοφοί, σπουδαίοι κάτοχοι γνώσης.
Στη συνέχεια, δημιουργήθηκε από αυτούς η "Γη", τα δένδρα η βλάστηση τα ζώα και η ανθρωπότητα.
Μόνο ο λόγος τους, οδήγησε στη δημιουργία. Για να δημιουργήσουν την Γη, το είπαν και αμέσως δημιουργήθηκε.
Σε αυτό το σημείο το Popol Vuh καταγράφει τα έργα των Δημιουργών κατά τη διάρκεια του διαστήματος μεταξύ του παρελθόντος και της σημερινής Δημιουργίας (σ. σ: Η αρχική δημιουργία του ανθρώπου στην Γη δεν ήταν τελειοποιημένη εξ αρχής. Χρειάστηκαν όπως λέει το κείμενο κι άλλες γενετικές παρεμβάσεις ώστε να εμφυτευθεί η ικανότητα της ομιλίας, των διαφόρων ικανοτήτων, τα συναισθήματα και η λογική. Θυμίζω το πυρ του Προμηθέα και τον Τίμαιο του Πλάτωνος).
Μετά την τέταρτη και σημερινή Δημιουργία, αφού μίλησαν και διδάχθηκαν πως να επιβιώνουν, συνειδητοποίησαν τα δώρα που δέχθηκαν και ευχαρίστησαν τους θεούς και δημιουργούς τους.
Το ανώνυμο χειρόγραφο Πόπολ Βουχ, στη γλώσσα κ’ιτσέ των ιθαγενών Μάγια της ορεινής Γουατεμάλας, μεταδιδόταν πριν από 5.000 χρόνια από γενιά σε γενιά μέσω του προφορικού λόγου κι έπειτα γράφτηκε με λογογράμματα στην πέτρα, για να καταλήξει να βρεθεί γραμμένο σε φυτικό χαρτί (στα μέσα του 17ου αι.) στη γλώσσα των ιθαγενών, αλλά με λατινικό αλφάβητο.
«Οι θεοί ήταν ευφυέστατοι. Μπορούσαν αμέσως να ιδούν πολύ μακρυά και ήξεραν τι γινόταν στον κόσμο. Όταν κοίταζαν, έβλεπαν ακαριαία τα πάντα γύρω τους, τόσο στον ουράνιο θόλο όσο και στην επιφάνεια της γήινης σφαίρας. Έβλεπαν σε πολύ μεγάλες αποστάσεις χωρίς να χρειάζεται να κινηθούν. Έβλεπαν όλον τον κόσμο αμέσως από τη θέση που βρισκόταν. Είχαν πολύ μεγάλη σοφία».
Οι δημιουργοί και ιδρυτικοί πυρήνες δίνουν σχεδόν πάντα τη θέση τους σε θεϊκούς βασιλείς, που εκπροσωπούν τις δυνάμεις του σύμπαντος. Πρόκειται για πνεύματα που μετουσιώνονται σύμφωνα με την ψυχοσύνθεση του ανθρώπου που τα διατηρεί. Οι θεοί είναι αυτοί που οδηγούν τους Ήρωες στην πορεία των δοκιμασιών, τους οδηγούν στο κατώφλι του Κάτω Κόσμου, και τους ενθαρρύνουν ν’ αποτολμήσουν μία εποικοδομητική επάνοδο στο γήινο Κόσμο του λαού τους.
Ο διαπολιτισμικός Ήρωας είναι ο ομφαλός του μικρόκοσμού του. Είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα σε δύο Κόσμους και δωρητής αγαθών στην Ανθρωπότητα. Πολεμιστής, εραστής και σωτήρας, είναι ταυτόσημος με όλα τα άτομα κάθε κοινωνικού συνόλου. Ολόκληρο αυτό το κοσμογονικό / θεογονικό και ηρωικό σύστημα, έχει τις ρίζες του στη μετουσίωση της υλικής και πνευματικής θυσίας.
Στις μυθολογίες του κόσμου, συνήθως η Κοσμογονία και ο Κατακλυσμός αποτελούν δύο αλληλένδετους αλλά διακριτούς κύκλους. Σε αυτήν την σύντομη ανάλυση, τοποθετούμε αυτά τα δύο στοιχεία μαζί, εφ’ όσον ο Κατακλυσμός συμβολίζει την αναδημιουργία.
Ο κατακλυσμός εμφανίζεται ως κοινό στοιχείο αναγέννησης σε διάφορους πολιτισμούς: Τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα των Ελλήνων, ή τον βιβλικό του Νώε, των Σουμμερίων και του Γκιλγκαμές, της Τορά και του Κορανίου, τον Ινδικό και τον Κινέζικο, των Αβοριγίνων της Αυστραλίας, αλλά και τον Ινδονησιακό και τον Μαλαιοπολυνησιακό, των Φιννοταταρικών λαών κ.α. Στην Αμερικανική ήπειρο εμφανίζεται στους Μάγια, τους Αζτέκους, τους Ίνκα, τους Γουαρανί και τους Τσίμπτσα.
Ορισμένοι μελετητές του ιερού βιβλίου Πόπολ Βουχ, ισχυρίζονται ότι τα κοινά σημεία ανάμεσα στη Χριστιανική θρησκεία και σ’ εκείνη των ιθαγενών, οφείλονται στη δια της βίας αφομοίωση των συμβόλων της πρώτης από τη δεύτερη, ως αποτέλεσμα της κατάκτησης της Αμερικανικής ηπείρου από τους Ισπανούς και του προσηλυτισμού των ιθαγενών.
Οι πρώτοι στίχους του Πόπολ Βουχ, είναι όμοιοι με τους δύο πρώτους από τη Γένεση (σ.σ: παρομοίως και οι πρώτοι στίχοι από τον «Ιερόν Λόγο» της Κοσμογονίας του Ερμή του Τρισμέγιστου, επίσης είναι όμοιοι με τους πρώτους στίχους από τη Γένεση...).
Άλλωστε, οι αρχαίοι πάπυροι (στη πλειονότητά τους) καταστράφηκαν, και οι ηγέτες (βασιλείς-ιερείς-σοφοί) θανατώθηκαν.
Οι μεταγενέστεροι Ισπανοί, προσπάθησαν να ανακτήσουν αυτό το χαμένο υλικό –τον θησαυρό της ιθαγενούς λογοτεχνίας και επιστήμης- με προφορικό τρόπο από ινδιάνους των λαϊκών στρωμάτων, οι οποίοι όχι μόνο δεν γνώριζαν στην εντέλεια τις βαθύτερες πτυχές της παράδοσής τους, αλλά ήταν κι επιρρεπείς σε κάθε επιρροή κι εκφοβισμό.
ispania.gr  , famsi.org/pdf

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΙΡΕΤΗ

Το να ξεχωρίζουμε τη γλώσσα μας σε Αρχαία και Νέα Ελληνική είναι σύνηθες, αλλά και λανθασμένο.
Η γλώσσα μας είναι συνεχής και αδιαίρετη. Μπορεί να έχουμε ξεχάσει τις ρίζες της αλλά ακούσια τις χρησιμοποιούμε καθημερινά. Ας δούμε μερικά παραδείγματα.
Τη γη δε την ονομάζουμε σήμερα ούτε χθών ούτε άρουρα. Συνεχίζουμε να λέμε όμως αρουραίος, υποχθόνιος και αυτόχθονες.
Το δείπνο μας δεν το αποκαλούμε δόρπον αλλά κανείς δε λέει όχι σε ένα επιδόρπιο.
Μπορεί το πρώτο μας φιλί να μην το αποκαλέσαμε κύσα. Όταν όμως σκύψαμε να φιλήσουμε το χέρι μιας κυρίας, σίγουρα προσκυνήσαμε. Στα αγγλικά είναι πιο προφανές μιας και αποκαλείται Kiss αλλά και στα γερμανικά Kussen.
Σίγουρα στο κρεβάτι μας περνάμε αρκετή ώρα χωρίς να το αποκαλούμε λέκτρον ή λέχος. Όσες γίναν μανούλες όμως για αρκετές μέρες υπήρξαν λεχώνες.
Πηγαίνετε θαμά σε μια καφετέρια; Πηγαίνετε συχνά; Είστε θαμώνες της τότε.
Κι όταν περνά μια όμορφη γυναίκα ή άντρας δίπλα σας μένετε χωρίς αυδή. Άναυδοι, χωρίς φωνή. 
Το ρήμα "αλέξω", το οποίο σημαίνει αποκρούω, είναι ξεχασμένο σήμερα, αλλά χρησιμοποιούμε το αλεξίσφαιρο και το αλεξικέραυνο. Αυτό που αποκρούει τη σφαίρα και τον κεραυνό δηλαδή.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου