Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ

Η Συγχρονικότητα αναφέρεται σε ουσιαστικές, μη τυχαίες συμπτώσεις που συνδέουν τον εσωτερικό κόσμο (σκέψεις/συναισθήματα) με εξωτερικά γεγονότα, υποδηλώνοντας μια βαθύτερη συνοχή. Αυτά τα «μαγικά» σημάδια, όταν γίνονται αντιληπτά, μπορούν να καθοδηγήσουν, να επιβεβαιώσουν πορείες ζωής και να ενισχύσουν τη σύνδεση με θετική ενέργεια. 

Ο όρος συγχρονικότητα επινοήθηκε αρχικά από τον ψυχολόγο Καρλ Γιουνγκ και αναφέρεται σε βαθιά σημαντικές συμπτώσεις που συμβαίνουν μυστηριωδώς στη ζωή μας.

Ο συγχρονισμός αποκαλύπτει την ουσιαστική σύνδεση μεταξύ του υποκειμενικού και του αντικειμενικού κόσμου. (Καρλ Γιουνγκ)

Για τον πνευματικά περιπλανώμενο αναζητητή, το ταξίδι της αφύπνισης μπορεί συχνά να μοιάζει μπερδεμένο και, κατά καιρούς, μοναχικό. Εδώ είναι που η συγχρονικότητα μπορεί να είναι σαν ένα φως που λάμπει για εμάς, που μας καθοδηγεί επιβεβαιώνοντας ότι είμαστε στο σωστό μονοπάτι.

Βλέπετε συνεχώς τους ίδιους επαναλαμβανόμενους αριθμούς, χρώματα, λέξεις ή εικόνες; Αναρωτιέστε τι στο καλό συμβαίνει; Μην ανησυχείς, δεν τρελαίνεσαι. Απλώς βιώνεις συγχρονισμό...!

Όταν βιώνετε συγχρονικότητα, θα έχετε εμπειρίες που φαίνονται πολύ σημαντικές για να είναι απλές καθημερινές τυχαίες συναντήσεις. Μερικοί άνθρωποι τις περιγράφουν ως, «περίεργες συναντήσεις», «θαύματα», «σημάδια από τον ουρανό», καθοδήγηση από τους προσωπικούς πνευματικούς οδηγούς, μυστικιστικές περιπτώσεις σύνδεσης της ψυχής...

Η συγχρονικότητα μπορεί να εκδηλωθεί με ατελείωτες μορφές. Για παράδειγμα, όσοι βιώνουν συγχρονισμένα γεγονότα συνήθως αναφέρουν ότι βλέπουν ή ακούν ονόματα, αριθμούς, λέξεις ή σύμβολα με νόημα. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες γύρω από τον σκοπό της συγχρονικότητας (οι οποίες θα αναφερθούν παρακάτω).

Αλλά για τον «πνευματικό αναζητητή» που ψάχνει ενεργά βαθύτερο νόημα, σκοπό και αλήθεια πέρα από την υλική πραγματικότητα σε ένα μονοπάτι εσωτερικής αφύπνισης, η συγχρονικότητα μπορεί να θεωρηθεί ως ένα ισχυρό «κλείσιμο ματιού» από το Σύμπαν που μας λέει ότι ναι, είμαστε στο σωστό δρόμο...

Μπορούμε επίσης να δούμε τη συγχρονικότητα ως μια μορφή καθοδήγησης από τον Ανώτερο Εαυτό ή Ψυχή.

Με άλλα λόγια, είναι ένας τρόπος να σας δείξει πού να πάτε και τι να κάνετε στη συνέχεια στη ζωή σας καθώς προχωράτε στο ταξίδι της πνευματικής σας αφύπνισης. Η συγχρονικότητα βιώνεται συχνότερα από εκείνους που βαδίζουν σε ένα μονοπάτι αυτοπραγμάτωσης, πνευματικής μεταμόρφωσης και φώτισης. Η γνωριμία με μια μορφή συγχρονικότητας μπορεί να αποτελέσει ισχυρή επιβεβαίωση, μια αχτίδα καθοδήγησης ή ένα σημάδι ελπίδας για τους μοναχικούς στο πνευματικό ταξίδι.

Η συγχρονικότητα είναι διαφορετική για τον καθένα. Εξαρτάται από τις μοναδικές ανάγκες και επιθυμίες μας σε κάθε δεδομένη στιγμή της ζωής. Υπάρχουν όμως μερικές κοινές μορφές συγχρονικότητας, όπως:

Βλέποντας επαναλαμβανόμενους αριθμούς (όπως 11 11, 2:22, 7:07, 5:55, κ.λπ.)

Σκέφτομαι κάτι και μετά μυστηριωδώς το κάνω να συμβεί

Να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή

Ονειρεύομαι ανθρώπους/ζώα/μέρη και μετά τα βλέπω επανειλημμένα στην πραγματική ζωή

Βλέποντας επαναλαμβανόμενα σύμβολα (όπως το σύμβολο του απείρου, το τρίγωνο, το Δέντρο της Ζωής, κ.λπ.)

Η συγχρονικότητα, δεν είναι απλώς μια μεμονωμένη εμπειρία καλής τύχης. Είναι μια σειρά από γεγονότα που φαίνεται να έχουν έντονο συμβολικό και ουσιαστικό χαρακτήρα. Μπορεί να θεωρηθεί ως ένα μάθημα, μια επιβεβαίωση, ή μήνυμα από τη Ζωή.
Ένα παράδειγμα συγχρονικότητας είναι να ακούς το ίδιο όνομα ξανά και ξανά (σε βιβλία, στην τηλεόραση, στις πινακίδες κυκλοφορίας, στα όνειρα) και αργότερα να ανακαλύπτεις ότι το όνομα είναι ένα μέρος όπου τελικά βρίσκεις τη θέση της ψυχής σου.

Μερικά παραδείγματα συγχρονισμού:

Το να ακούς δίπλα σου δύο αγνώστους να μιλάνε για κάτι που έχει μεγάλη σημασία για τη ζωή σου και για το οποίο χρειάζεσαι απεγνωσμένα καθοδήγηση, και αυτό που είπαν, να είναι η απάντηση που έψαχνες.

Κοιτάζοντας το ρολόι την ίδια ακριβώς ώρα της ημέρας για πολλές μέρες συνεχόμενα (και βλέποντας 11:11, 14:14, 23:23, 2:22, κ.λπ.).

Επαναλαμβανόμενα σημάδια που φαίνεται να σας οδηγούν κάπου ξεχωριστά (π.χ., την ιδανική σας δουλειά, σπίτι, σχέση).

Ακούγοντας το ίδιο τραγούδι να επαναλαμβάνεται πολλές φορές σε ασυνήθιστες συνθήκες

Θεωρίες για τη Συγχρονικότητα (Από τους Σκεπτικιστές στους Πιστούς) Τι ακριβώς είναι η συγχρονικότητα;

Ας εξετάσουμε μερικές δημοφιλείς κοσμοθεωρίες:

Οι Ινδουιστές πιστεύουν ότι ο συγχρονισμός είναι μια εκδήλωση του Βράχμαν ή της θεμελιώδους σύνδεσης όλων των ζωντανών όντων μέσα στο σύμπαν.

Οι οικονομολόγοι συμπεριφοράς θα κατέτασσαν τη συγχρονικότητα ως μια μορφή προκατάληψης επιβεβαίωσης. Για παράδειγμα, αν σας πουν να ψάξετε για κίτρινα αυτοκίνητα, θα αρχίσετε να βλέπετε πολύ περισσότερα από αυτά από όσα αρχικά νομίζατε ότι υπήρχαν.

Οι κβαντικοί φυσικοί αποδίδουν τη συγχρονικότητα στο «μη τοπικό» νου (ή την καθολική συνείδηση)

Οι σκεπτικιστές αποκαλούν συγχρονικότητα Αποφένια ή την πρακτική της παρατήρησης συνδέσεων και μοτίβων σε τυχαία ή/και χωρίς νόημα δεδομένα, Είναι η τάση να αντιλαμβανόμαστε ουσιαστικές συνδέσεις μεταξύ άσχετων πραγμάτων.

Οι πνευματικοί αναζητητές πιστεύουν ότι ο συγχρονισμός είναι ένα σημάδι από τον Ανώτερο Εαυτό ή Ψυχή τους.

Οι ψυχολόγοι (ιδιαίτερα όσοι ακολουθούν τις θεωρίες του Γιουνγκ) πιστεύουν ότι ο συγχρονισμός προέρχεται από το ασυνείδητο και το συλλογικό ασυνείδητο.

Όποια και αν είναι η αιτία της, η συγχρονικότητα είναι μια πολύ συνηθισμένη και πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία για να την παραβλέψουμε ή να την απορρίψουμε γρήγορα και να την ξεχάσουμε.

Τι, λοιπόν, στην πραγματικότητα δημιουργεί τον συγχρονισμό;

Συνήθεις εξηγήσεις για την προέλευση της συγχρονικότητας περιλαμβάνουν τα εξής:

Το ασυνείδητο μυαλό. Λαμβάνουμε προειδοποιητικά μηνύματα στα όνειρά μας, οπότε γιατί να μην μπορούμε να τα λάβουμε και στην ξύπνια ζωή; Το ασυνείδητό μας επηρεάζει μεγάλο μέρος της συμπεριφοράς μας και ταυτόχρονα μπορεί επίσης να επικοινωνήσει μαζί μας. Τα πνευματικά σημάδια και οιωνοί (ή περιπτώσεις συγχρονικότητας) είναι ο τρόπος του ασυνείδητου να μας καθοδηγεί.

Αρμονία ενέργειας. Καθώς όλα αποτελούνται από μικροσκοπικά δονούμενα άτομα (γνωστά και ως ενέργεια), ο συγχρονισμός θα μπορούσε επίσης να είναι μια εκδήλωση παγκόσμιας/περιβαλλοντικής αρμονίας, όπου οι συχνότητες και οι δονήσεις της στιγμής συγχρονίζονται σε τέλεια ισορροπία (ή Ενότητα) παράγοντας παράξενες εμπειρίες.

Νόμος της έλξης. Αυτή η θεωρία υποστηρίζει ότι τα καλά και τα κακά γεγονότα στη ζωή προκαλούνται από τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας. Έτσι, «τα όμοια έλκονται», κάτι που πιθανώς εξηγεί γιατί συμβαίνει ο συγχρονισμός.

Ψυχικές ικανότητες. Η συγχρονικότητα θεωρείται επίσης ως μια εκδήλωση ψυχικών ικανοτήτων όπου, για παράδειγμα, διαισθανόμαστε ότι ένα συγκεκριμένο άτομο θα μας καλέσει ή ένα σημαντικό γεγονός θα μας συμβεί, και αυτό συμβαίνει.

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ίσως ο συγχρονισμός στη ζωή σας αυτή τη στιγμή είναι ένα μεταμφιεσμένο μήνυμα;
Είτε είστε σκεπτικιστής είτε όχι, σας ενθαρρύνω να αναλάβετε δράση και να δείτε πού οδηγείστε.
Το να καλωσορίσετε τον συγχρονισμό στη ζωή σας είναι απλό. Ακολουθούν μερικές βασικές πρακτικές και αλλαγές νοοτροπίας που μπορείτε να υιοθετήσετε:

Να είστε προσεκτικοί και ενήμεροι. Εξασκηθείτε στην εγρήγορση και δώστε προσοχή στην παρούσα στιγμή.

Να είστε ανοιχτοί και δεκτικοί. Διατηρήστε μια ανοιχτόμυαλη άποψη για τον συγχρονισμό. Αυτό θα ενισχύσει την δεκτικότητά σας σε μια τέτοια εμπειρία.

Να είσαι ταπεινός. Μερικές φορές αυτό που επιθυμείς ή νομίζεις ότι είναι «καλύτερο» για τον εαυτό σου δεν είναι. Μάθε να έχεις πολύ χαλαρό έλεγχο σε αυτό που επιθυμείς. Με αυτόν τον τρόπο, δεν θα επιβάλλεις τον εαυτό σου στη Ζωή, αλλά θα επιτρέψεις στη Ζωή να επιβληθεί σε εσένα (με τη μορφή συγχρονισμού).

Να εμπιστεύεσαι. Εμπιστεύσου ότι ο συγχρονισμός θα εμφανιστεί στη ζωή σου και όταν συμβεί, εμπιστεύσου τη διαίσθησή σου και ακολούθησε τα μονοπάτια που παρουσιάζονται μπροστά σου. Όταν μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, μαθαίνεις να εμπιστεύεσαι και τη Ζωή.

Ακολουθήστε το ένστικτό σας. Ακούστε τι σας λέει το ένστικτό σας - το υποσυνείδητό σας είναι απέραντο, απεριόριστο και εξαιρετικά σοφό. Πόρτες ανοίγονται για εμάς συνεχώς και όταν ακούμε τα ένστικτά μας, μπορούμε να τα δούμε ενεργά.

Ίσως να έχετε παρατηρήσει μια αύξηση στον συγχρονισμό τελευταία και αναρωτιέστε: «Τι σημαίνει και πώς μπορώ να το ερμηνεύσω σωστά;»

Μαθαίνοντας πώς να ερμηνεύετε σωστά τα σημάδια και τους οιωνούς που εμφανίζονται στη ζωή σας, θα είστε σε θέση να γνωρίζετε πότε βρίσκεστε στο σωστό μονοπάτι, πότε κάνετε τις πιο σοφές επιλογές και πότε ζείτε ευθυγραμμισμένοι με τις βαθύτερες ανάγκες και αξίες σας.

Και πάλι, η συγχρονικότητα είναι ένας ισχυρός οδηγός κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πνευματικής αφύπνισης και απαραίτητη για αυτούς που επιλέγουν τα δικά τους μονοπάτια στη ζωή.

Μερικές φορές η συγχρονικότητα προαναγγέλλει νέες πόρτες (ή ευκαιρίες) που μπορεί να ανοίξουν στη ζωή σας. Άλλες φορές, η συγχρονικότητα απλώς προσπαθεί να σας διδάξει ένα μάθημα.

Και όπως καταλήγει ο συγγραφέας του βιβλίου «You are Not So Smart», David McRaney: Απλώς να θυμάστε ότι το νόημα πηγάζει μόνο από μέσα σας...! Το μόνο άτομο που μπορεί να καταλάβει γιατί συμβαίνει μια σύγχρονη εμπειρία και τι σημαίνει αυτή είσαι εσύ.

από την Aletheia Luna 

από την ιστοσελίδα Loner Wolf. μέσω bibliotecapleyades.net

-------------------------------

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

«Περί του ακούειν»

Η αξία του «ακούειν» (ενεργητική ακρόαση) είναι θεμελιώδης, τόσο ως Αρχαία Αρετή όσο και ως σύγχρονη δεξιότητα επικοινωνίας, καθώς μετατρέπει την απλή ακοή σε ουσιαστική κατανόηση, εμπιστοσύνη και σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων.

Η ενεργητική ακρόαση δείχνει σεβασμό και γνήσιο ενδιαφέρον, γεγονός που ενισχύει την εμπιστοσύνη και βαθαίνει τις διαπροσωπικές σχέσεις.

Επιτρέπει στον ακροατή να κατανοήσει τα συναισθήματα και τις προθέσεις πίσω από τα λόγια, καλλιεργώντας την ενσυναίσθηση. 

Αυτά με αφορμή το παρακάτω (κατά την γνώμη μου) όμορφο τραγούδι. Διότι η μουσική έχει τη δύναμη να αλλάζει τη διάθεσή μας. Ένα όμορφο τραγούδι μπορεί να μας κάνει να νιώσουμε όμορφα συναισθήματα, αισιοδοξία ή συγκίνηση, ακόμη και σε δύσκολες στιγμές...

Αγαπητοί αναγνώστες/επισκέπτες.

Σας ευχαριστώ που αφιερώνετε λίγο από τον χρόνο σας για να βρεθείτε σε αυτό το μικρό διαδικτυακό χώρο. Κάθε επίσκεψη, κάθε ανάγνωση και κάθε σκέψη που μοιραζόμαστε εδώ δίνει ζωή σε αυτές τις αναρτήσεις. Κάθε λέξη που γράφεται εδώ είναι μια μικρή γέφυρα επικοινωνίας. Ένα μοίρασμα σκέψεων, συναισθημάτων και στιγμών.

Σας ευχαριστώ που περνάτε για λίγο από αυτές τις αναρτήσεις και αφήνετε το δικό σας σιωπηλό αποτύπωμα ανάμεσα στις γραμμές. Εύχομαι τα κείμενα να σας είναι χρήσιμα και να σας χαρίζουν μικρές ανάσες έμπνευσης.

Εύχομαι όσα διαβάζετε να σας ταξιδεύουν και ίσως να σας χαρίζουν μια μικρή στιγμή σκέψης ή και χαμόγελου μέσα στην καθημερινότητα και να ξέρετε ότι τα σχόλια που αφήνετε, είναι για μένα κινητήριος δύναμη!

Να είστε πάντα καλά και να επιστρέφετε με την ίδια όμορφη διάθεση.

Να έχετε μια όμορφη μέρα!!!

Με εκτίμηση Σείριος (Χ.Γ.)

Οπτικοακουστικό Ζωή Παπαδοπούλου

«ΣΤΗ ΒΡΑΣΗ ΚΟΛΛΑΕΙ ΤΟ ΣΙΔΕΡΟ»

Η παροιμία «στη βράση κολλάει το σίδερο», ως γνωστόν σημαίνει ότι πρέπει να εκμεταλλευόμαστε την κατάλληλη στιγμή (όταν το σίδερο είναι κόκκινο/ζεστό και εύπλαστο) για να πετύχουμε κάτι, καθώς η καθυστέρηση θα κάνει την ευκαιρία να χαθεί. Αντιστοιχεί στο αγγλικό "strike while the iron is hot" (χτυπήστε όσο το σίδερο είναι ζεστό) και τονίζει την ανάγκη για άμεση δράση. 

Αυτή η πανάρχαια έκφραση είναι τόσο αληθινή.

Όταν προσπαθείς να επιφέρεις αλλαγή με οποιονδήποτε τρόπο, είναι σημαντικό να αρχίσεις να το κάνεις όταν έρθει η έμπνευση, όχι αργότερα.

Είτε μιλάμε, είτε γράφουμε, είτε αναλαμβάνουμε σωματική δράση, η κατάλληλη στιγμή για δράση είναι όταν έρχεται η παρόρμηση, ακόμα κι αν πρόκειται για μια εργασία που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί πλήρως εκείνη τη στιγμή. Η έναρξη αυτού που υποδεικνύει η συνειδητή παρόρμηση, σε οποιονδήποτε βαθμό, είναι το κλειδί για να υλοποιήσουμε ό,τι μας λέει το Σύμπαν. [«η αρχή είναι το ήμισυ του παντός» λέει το Αρχαίο Ελληνικό ρητό, το οποίο αποδίδεται στον Πλάτωνα (στους Νόμους 753e) και σημαίνει ότι η έναρξη μιας προσπάθειας είναι το πιο σημαντικό, καθοριστικό και δύσκολο μέρος, καλύπτοντας ουσιαστικά το μισό (ή και περισσότερο) της συνολικής εργασίας].

Αυτός είναι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο πρέπει να είμαστε ελεύθεροι από εμπλοκές, προκειμένου να ζήσουμε μια πλήρως ανταποκρινόμενη συνειδητή ζωή και να είμαστε ο καθένας μας αυτό που προορίζεται να είναι. Αν δεν είμαστε ελεύθεροι να αναλάβουμε την πρωτοβουλία, ζούμε σε μια αντιδραστική κατάσταση σε όλα γύρω μας. Και πολύ συχνά αυτό είναι συντριπτικό, ειδικά σε εποχές σαν κι αυτή, όταν φαίνεται ότι ξεσπάει η κόλαση.

Το να ζούμε δυναμικά και να παίρνουμε την πρωτοβουλία δίνει ελευθερία επιλογής και ελευθερία κινήσεων. Δεν αφορά μόνο τα σημαντικά ζητήματα ή κάτι που κάνουμε περιοδικά. Είναι ένας τρόπος ζωής.

Από διάφορες καθημερινές εργασίες μέχρι την επικοινωνία με κάποιον για μια ζωτική πληροφορία ή ένα μήνυμα αγάπης και ενθάρρυνσης που έχουμε βάλει στην καρδιά μας, η κατάλληλη στιγμή για δράση είναι τότε. Αν η έμπνευση κοπάσει και δεν ανταποκριθούμε, συχνά ξεχνάμε και έτσι παραμελούμε αυτή τη χρυσή ευκαιρία. Το σίδερο κρυώνει και η ευκαιρία χάνεται.

Ωστόσο, αν “χτυπήσουμε το σίδερο όσο είναι ζεστό”, καταφέρνουμε να βοηθήσουμε στη διαμόρφωση μιας καλύτερης ζωής για μας, ή για κάποιον άλλον, ακόμη και ενός καλύτερου κόσμου για όλους.

bibliotecapleyades.net

Ο όρος "καδμήϊα" γράμματα

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αντωνίου Αντωνάκου "ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΟΙ ΑΠΟΣΙΩΠΗΘΕΙΣΕΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΟΥ". ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΠΕΛΑΣΓΟΣ.

Επιμέλεια παρουσίαση: Πολυξένη Λυκίδου. Από το κανάλι Μονοπάτια για σκέψη

-------------------------------------------------

ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ; Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ.

Η ΚΡΙΣΙΜΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: "ΤΟ ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΗΤΑΝ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑ­ΓΗΣ  ΚΑΙ ΜΕΤΡΟ ΒΑΡΟΥΣ" ΚΑΙ ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ. 

Πρώτος ο ΕΒΑΝΣ στο έργο του Scripta Minoa απεκάλυψε ότι ΔΕΝ έλαβαν οι Έλληνες την γραφή από τους Φοίνικες και διατύπωσε την επιστημονική του άποψη ότι μάλλον το αντίθετο συνέβη.

Ο ΗΛΙΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΣΒΗΣΕ ΠΟΤΕ!!!

Μέσα από τους ανέμους της ιστορίας προβάλλει η μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σαν ήλιος που δεν έσβησε ποτέ.

Με βλέμμα στραμμένο πέρα από τους ορίζοντες και καρδιά γεμάτη τόλμη, διέσχισε βουνά, ερήμους και ποτάμια, όχι μόνο για να κατακτήσει, αλλά για να ενώσει κόσμους.

Στο διάβα του οι λαοί γνώρισαν τη δύναμη του Ελληνικού Πνεύματος, και το όνομά του έγινε θρύλος που ταξιδεύει στους αιώνες. Ήταν βασιλιάς, στρατηλάτης, μα πάνω απ’ όλα όραμα ζωντανό. Μια φλόγα που φώτισε την οικουμένη και άφησε πίσω της δρόμους δόξας και μνήμης.

Κι έτσι ο Αλέξανδρος μένει αθάνατος στις καρδιές των ανθρώπων, σαν άστρο που οδηγεί ακόμη τους τολμηρούς να ονειρεύονται το αδύνατο.

Εικόνα: Αλέξανδρος - Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου. Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen). 

Wikimedia Commons)

-------------------------------

Αναρτήσεις ταξινομημένες κατά συνάφεια με θέμα: Μέγας Αλέξανδρος.

Οι αρνητικές σκέψεις θεωρούνται ως μια μορφή "πνευματικής ρύπανσης" ή “νοητικής μόλυνσης”

Οι ακάθαρτες σκέψεις (αρνητικές, μισαλλόδοξες, άσεμνες, εγωιστικές, καταστροφικές) θεωρούνται σε πνευματικό, ψυχολογικό και ηθικό επίπεδο ως μια μορφή "πνευματικής ρύπανσης" ή “νοητικής μόλυνσης”.

Όπως τα βιομηχανικά απόβλητα μολύνουν το περιβάλλον, έτσι και οι ακάθαρτες σκέψεις μολύνουν τον εσωτερικό κόσμο του ανθρώπου, επηρεάζοντας την ψυχική και σωματική του υγεία.

Μια βαθιά πνευματική και ψυχολογική αρχή, υποστηρίζει ότι ο εσωτερικός μας κόσμος (λογισμοί, επιθυμίες, προθέσεις) επηρεάζει το περιβάλλον μας, συχνά μεταδίδοντας αρνητικότητα ή οδηγώντας σε πράξεις που πληγώνουν τους γύρω μας. Λαμβάνοντας υπόψη μας ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων φέρει μέσα του σε λανθάνουσα κατάσταση σπόρους του κακού. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι όποιος καλλιεργεί ακάθαρτες ή κακές σκέψεις ΜΟΛΥΝΕΙ ηθικά τους ανθρώπους που βρίσκονται στον άμεσο περιβάλλοντα χώρο.

ΜΙΑ ΑΚΑΘΑΡΤΗ ή ΑΝΙΕΡΗ ΣΚΕΨΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗΣ ΜΙΑΣ ΨΥΧΗΣ και αυτή η σκέψη ενδέχεται με τον ίδιο τρόπο να μολύνει πολλούς άλλους, κι έτσι το κακό διαδίδεται και διακλαδίζεται προς άπειρες κατευθύνσεις.

Προκαλείται πολύ κακό με αυτόν τον τρόπο, έστω κι αν γίνεται ασυναίσθητα και εκείνος που το προκαλεί είναι ΚΑΡΜΙΚΑ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ για το έργο του.

Από την άλλη, είναι επίσης αλήθεια ότι μια θετική σκέψη μπορεί να επιδράσει θετικά στους άλλους. Έτσι, όποιος συνειδητοποιεί το γεγονός αυτό, μπορεί να γίνει ένας πραγματικός ήλιος που ακτινοβολεί συνεχώς σε όλους τους φίλους και γείτονες, σκέψεις αγάπης, ηρεμίας, ειρήνης. Λίγοι γνωρίζουν πόσο μεγάλη θετική δύναμη μπορούν να χειριστούν με αυτό τον τρόπο, αν το θέλουν, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της σκέψης.

Όποιος πολώνεται σε υψηλά επίπεδα σκέψης εκτελεί αποστολικό έργο, ακόμη και αν δεν έχει καμία συνείδηση για αυτό το γεγονός. Ένας άνθρωπος δυναμικά σκεπτόμενος πάνω σε υψηλά θέματα, εκπέμπει δονήσεις που τείνουν να ενεργοποιήσουν σε άλλους, σκέψεις του ίδιου επιπέδου. Με αυτό τον τρόπο αφυπνίζουν τη δύναμη ανώτερων σκέψεων ακόμη και σε ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτές.

https://enneaetifotos.blogspot.com/2024/01/blog-post_60.html

https://enneaetifotos.blogspot.com/2024/01/blog-post_98.html

ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν «συμπτώσεις» ή «τυχαία γεγονότα». Υπάρχουν μόνο συγχρονισμοί και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Η αλήθεια είναι ότι  όλα στη ζωή μας είναι συνδεδεμένα. 

Από το παρελθόν στο παρόν και το μέλλον, κάθε σύμπτωση, τυχαίο γεγονός ή ατύχημα που συναντάμε είναι συνδεδεμένο. Όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, όλα έχουν να κάνουν με τον συγχρονισμό.

Αν νιώθετε ότι έχετε μια τέλεια μέρα και όλα πάνε καλά ή βιώνετε μια δύσκολη περίοδο όπου «συμβαίνουν πολλές συμπτώσεις», το σύμπαν προσπαθεί να σας στείλει ένα μήνυμα. Το να συμβαίνουν γεγονότα ή συναντήσεις με ανθρώπους σε ακριβή στιγμή, είναι απλώς συγχρονισμός και ευτυχώς, υπάρχει τρόπος να το αποδεχτείτε.

Κάθε φορά που ευθυγραμμίζεσαι με κάτι που πραγματικά θέλεις, είναι πιο πιθανό να το συναντήσεις. Γι' αυτό και παρόμοιοι άνθρωποι συναντιούνται «τυχαία». Αυτό που συμβαίνει είναι ότι είναι συντονισμένοι στην ίδια ακριβώς συχνότητα και ο συγχρονισμός κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί για να τους ταιριάξει.

Ο συγχρονισμός λειτουργεί καλύτερα σε ανθρώπους που πιστεύουν ότι αυτό είναι αλήθεια. Αρχικά, λοιπόν, πρέπει να το πιστέψετε και να σταματήσετε να λέτε ότι κάθε γεγονός είναι τυχαίο ή σύμπτωση. Αν το λέτε αυτό, στέλνετε ένα σήμα πνευματικής αδυναμίας στο σύμπαν, σε αντίθεση με το ισχυρό σήμα που σας στέλνει αυτό, συγχρονίζοντας τα πάντα γύρω σας. Με λίγα λόγια, η κατανόηση του συγχρονισμού μεταφράζεται στην εδραίωση αρμονίας σε όλα όσα αναζητάτε και στην «επίγνωση» όλων όσων συμβαίνουν γύρω σας.

Σας έχει τύχει ποτέ να συναντήσετε κάποιον κάπου και να πιστεύετε ότι ήταν σύμπτωση ή τυχαίο γεγονός; Η συνηθισμένη απάντηση σε αυτό το «τυχαίο» είναι η θεωρία των πιθανοτήτων.

Από την άλλη πλευρά, είναι ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει κάτι. Υπάρχει πάντα ένας λόγος και μια σύνδεση με το να βλέπεις κάποιον ή να βιώνεις κάτι. Η σύμπτωση είναι απλώς μια ψευδαίσθηση.

Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας είναι όλα συνδεδεμένα, παρόλο που μπορεί να μην καταλαβαίνουμε όλα όσα μας συμβαίνουν. Υπάρχει πάντα ένας λόγος και αυτός ο λόγος γίνεται σαφής κάποια στιγμή.

Μπορεί να αρχίσετε να παρατηρείτε  συγχρονισμούς με ανθρώπους, αριθμούς, γεγονότα κ.λπ. Θυμηθείτε να αποδεχτείτε τον συγχρονισμό στην πραγματική του μορφή, ως μια μορφή πνευματικής και συμπαντικής νοημοσύνης που προσπαθεί συνεχώς να μας διδάξει, να μας προσεγγίσει και να μας μοιράσει αγάπη, υποστήριξη και καθοδήγηση.

"Η συγχρονικότητα είναι μια πανταχού παρούσα πραγματικότητα για όσους έχουν μάτια να την δουν".

(Καρλ Γιουνγκ)

Από τον Ονειροπαγίδα 

από την ιστοσελίδα DreamCatcherReality μέσω bibliotecapleyades.net

----------------------------------

Συγχρονικότητα - Ο Νόμος της Έλξης και της Εκδήλωσης 

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑ ΑΡΙΘΜΩΝ

Η ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ, Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ

Μια Απορία απ’ τα Παλιά...

Όταν ήμουν μαθητής Δημοτικού, μέσω των βιβλίων Ιστορίας έπλασα με την φαντασία μου τον Αρχαίο κόσμο με μεγαλειώδη κτήρια, ναούς, αγάλματα, γνώση, τέχνες, φιλοσοφία. Ήταν η πρώτη σπίθα για μένα, που από τότε για κάποιον λόγο, με έκανε να αγαπήσω την Ελληνική Αρχαιότητα. 

Μοιραία όμως έκανα την σύγκριση αυτού που έπλασα για τον Αρχαίο κόσμο, με το περιβάλλον που ζούσα στην μικρή κοινωνία των παιδικών μου χρόνων. Πρόλαβα τους δρόμους όχι όπως είναι τώρα ασφαλτοστρωμένοι, αλλά χωματόδρομοι με πέτρες και λάσπες όταν έβρεχε, με πληνθόκτιστα σπίτια και αποθήκες, και οι περισσότεροι παππούδες και γιαγιάδες μας ήταν αναλφάβητοι.

Στην φαντασία μου αυτό που έβλεπα γύρω μου, με το παιδικό μου μυαλό, το θεωρούσα παρακμή σε σχέση με αυτό που έπλασα στην φαντασία μου για την Αρχαιότητα.

Και άρχισα να αναρωτιέμαι, τι μεσολάβησε και έγινε αυτή η αλλαγή.

Δεν ξέρω αν η απορία μου ήταν εύλογη ή αν την είχαν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο και άλλοι άνθρωποι, που ήρθαν πρώτη φορά σε επαφή με την Αρχαιότητα μέσα από βιβλία και μετά κοίταξαν γύρω τους την πραγματικότητα.

Με την τότε απορία μου προσπάθησα να συνδέσω την ιστορία με τη ζωή γύρω μου.

Βέβαια η εικόνα της Αρχαιότητας που γνωρίσαμε στο σχολείο ίσως είναι κάπως εξιδανικευμένη. Και τότε οι άνθρωποι ζούσαν φτωχά και δούλευαν σκληρά. Δεν ήταν όλοι μορφωμένοι (αλλά κανείς δεν απαγόρευε σε κανέναν την πρόσβαση στην γνώση, όπως έγινε αργότερα και θα δούμε παρακάτω...).

Με την πάροδο των ετών όμως και με την προσωπική έρευνα και μελέτη της μη συμβατικής ιστορίας (αυτής δηλαδή της ιστορίας που “ξέχασαν” να μας διδάξουν), άρχισαν να μου λύνονται σιγά σιγά οι απορίες... και τις απαντήσεις της βρήκα συσσωρευμένες μέσα στους σκοτεινούς αιώνες του μεσαίωνα.

Η γνώση δεν «κληρονομείται» αυτόματα. Η φιλοσοφία, η τέχνη και η επιστήμη χρειάζονται σχολεία, βιβλία, δασκάλους, χρόνο και σταθερότητα. Αλλά από ένα χρονικό σημείο και μετά, γενιές ολόκληρες έζησαν χωρίς πρόσβαση στη μόρφωση, όχι από ανικανότητα αλλά από τις συνθήκες. Και ήταν τέτοιες οι συνθήκες που στις κοινωνίες των ανθρώπων, αντί για γνώση και επιστήμες, επικρατούσαν σε μεγάλο βαθμό οι δεισιδαιμονίες.

Μετά την Αρχαιότητα, ο Ελληνικός χώρος βρέθηκε διαδοχικά κάτω από εξουσίες που αντί να γεννούν μεγαλοπρεπείς ναούς, κατέστρεφαν αυτούς που υπήρχαν.

[Η ισοπέ­δωση και κατεδάφιση του Αρχαίου κό­σμου ήταν τόσο μανιασμένη και παραληρηματική ώστε εντελώς αλόγιστα απέρ­ρι­πταν και κατέστρεφαν ακόμα και οτι­δήποτε Αρχαίο μπορούσε να τους είναι χρήσιμο. Π. χ: η επιστήμη, τα μαθηματικά, τα βιβλία, τα λουτρά, κλπ. Ο Μέγας Λιβάνιος από ο τέλος του 4ου αιώνα τους είχε προ­τείνει, αντί να καταστρέφουν τα Αρχαία κτήρια να τα αναμορφώσουν κατά τις πα­ρού­σες ανάγκες και να τα χρησιμοποιούν. Αλλά ούτε και αυτή τη λογική πρόταση εισ­ά­κου­σαν!  

Αυ­τές οι πληγές και αγριότητες συνεχιζόταν ακό­μα και επί Κομνη­νών, τον 11ο και 12ο αιώνα, και σε διαφόρους βαθμούς μέχρι και την άλωση της Πόλεως από τους Οθω­μανούς. Τίποτα δεν μπορούσε να τους αλλάξει μυαλά. Παντού και πάντοτε η ίδια στενοκεφαλιά και μανία. Ιωάννης Νεοκλής Φιλάδελφος Μ. Ρούσσος Δρ. Καθηγητής Μαθηματικών Ερευνητής βιβλικών και χριστιανικών ζητημάτων.]

Οι άνθρωποι αν και δεν είχαν πλέον πρόσβαση στην γνώση δεν ήταν «κατώτεροι» άνθρωποι. Συχνά είχαν πρακτική σοφία, αντοχή, ήθος και μνήμη. Αλλά ήταν άνθρωποι που έζησαν σε σκοτεινές εποχές, σε άλλες ιστορικές συνθήκες δύσκολες έως τραγικές. Όπως είπαμε πιο πάνω, η φιλοσοφία, η τέχνη και η επιστήμες χρειάζονται σχολεία, βιβλία, δασκάλους. Μήπως κάποιοι έβαλαν φραγμό σε όλα αυτά;

Η απάντηση είναι ΝΑΙ και οι φραγμοί μπήκαν από την εξουσία, για την ανάγκη ελέγχου μέσω της άγνοιας και του φόβου.

Η εξουσία απαγόρευε τη γνώση διότι η παιδεία παράγει ανθρώπους που ρωτούν «γιατί», αμφισβητούν και δεν υπακούν τυφλά.

Γι’ αυτό, πολλές εξουσίες στην ιστορία (πολιτικές, θρησκευτικές, φεουδαρχικές) προτίμησαν περιορισμένη μόρφωση, και γνώση μόνο για τους λίγους. Τον λαό τον κρατούσαν απασχολημένο με την επιβίωση, χωρίς να μπορεί να σκέφτεται.

Μαζί με την πολιτική εξουσία όμως, συνέβαλαν στην δίωξη της μόρφωσης και θρησκευτικοί φραγμοί.

Για την θρησκευτική εξουσία, η φιλοσοφία θεωρήθηκε επικίνδυνη, η επιστημονική έρευνα ύποπτη και η ελευθερία σκέψης απειλή για το δόγμα. Γι αυτό υπήρξαν απαγορεύσεις βιβλίων, διώξεις στοχαστών και έλεγχος της γνώσης.

Η ΕΡΕΥΝΑ ΕΚΤΟΣ ΓΡΑΦΩΝ, ΕΧΕΙ ΑΦΟΡΙΣΤΕΙ από τις Ε’, ΣΤ’ και Ζ’ οικουμενικές συνόδους καθώς και τους πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Φιλόθεο (385-412), Μηνά (536-552) και Επίσκοπο Αλεξανδρείας Δημήτριο (230) και πολύ αργότερα ο Γρηγόριος Ε’ αφόρισε την Άλγεβρα, Γεωμετρία και Λογάριθμους, γιατί η γνώση είναι κακή για την υγεία της ψυχής και η σοφία η καταστροφή της. (Η Ιστορία πρέπει να ξαναγραφεί, του κ. Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον)

Και ένας πιο αποτελεσματικός φραγμός ήταν η πείνα, η ανασφάλεια και η ανάγκη να δουλεύει ο άνθρωπος από μικρό παιδί.

Όταν ο άνθρωπος παλεύει να ζήσει, η φιλοσοφία μοιάζει πολυτέλεια. Έτσι χάθηκαν αιώνες μόρφωσης. Η γνώση έγινε προνόμιο για τους λίγους, σχολεία υπήρχαν μόνο για την ελίτ, τα βιβλία ήταν ακριβά και ελεγχόμενα και οι δάσκαλοι λίγοι.

Οι κοινωνικές δομές δεν ήθελαν να τους μορφώσουν όλους γιατί η γνώση απειλούσε την εξουσία, η σκέψη έφερνε ευθύνη και η ελευθερία τρόμαζε.

Και σήμερα;

Σήμερα ποιος βάζει φραγμούς και πώς τους αποδεχόμαστε μόνοι μας;

Σήμερα οι φραγμοί δεν είναι πια ωμοί, αλλά πιο λεπτοί. Έχουμε πληροφοριακό θόρυβο αντί για γνώση. Δεν καίγονται βιβλία, απλώς δεν διαβάζονται. Γιατί όπως είπε ο Κωνσταντίνος Γεωργανάς, "τα βιβλία έχουν ένα ελάττωμα. Δεν ανοίγουν μόνα τους".

Ίσως, τελικά, η ερώτηση δεν είναι: «Γιατί μας τα έκρυψαν;» αυτό πιά το ξέρουμε...

Η ερώτηση είναι «Εμείς τι κάνουμε τώρα που τα βλέπουμε;»

Σείριος (Χ.Γ.)

---------------------------------------

ΠΕΡΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΙΕΡΑΣ ΕΞΕΤΑΣΕΩΣ (περιληπτικώς)

…ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΕ…

Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

Η Άνοιξη αποκαλύπτεται σαν μια αλήθεια που υπήρχε πάντα κάτω από τον πάγο της λήθης, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να θυμίσει στον κόσμο ότι τίποτα δεν χάνεται οριστικά και πως όλα μεταμορφώνονται.

Με το πρώτο φως που γέρνει πιο ζεστά πάνω στη Γη, οι σκιές μικραίνουν και οι καρδιές μεγαλώνουν. Τα δέντρα, γυμνά και σιωπηλά όλο τον Χειμώνα, αρχίζουν να ψιθυρίζουν ξανά το μυστικό της ζωής. Κάθε μπουμπούκι είναι μια υπόσχεση και κάθε άνθος, μια μικρή επανάσταση απέναντι στη φθορά.

Η Άνοιξη δεν είναι απλώς μια εποχή. Είναι κατάσταση ύπαρξης. Είναι η στιγμή που το σκοτάδι παύει να διεκδικεί την αιωνιότητα. Είναι η απόδειξη ότι ο χρόνος δεν είναι μόνο κύκλος, αλλά και ευκαιρία. Όπως η Γη εμπιστεύεται ξανά τον ήλιο, έτσι κι ο άνθρωπος καλείται να εμπιστευτεί ξανά το φως μέσα του.

Στον αέρα πλανάται μια αδιόρατη υπόσχεση, ότι μπορούμε να ξαναρχίσουμε. Να πούμε, "πάμε πάλι από την αρχή" ανανεωμένοι. Τα λάθη δεν είναι ρίζες που μας κρατούν δεμένους και στάσιμους, αλλά μαθήματα που γίνονται σπόροι και αν τους κατανοήσουμε, ανθίζουν σε σοφία. Η Άνοιξη μάς διδάσκει την πιο απλή και πιο δύσκολη αλήθεια. Να αφήνουμε πίσω μας ό,τι μαράθηκε, χωρίς να πάψουμε να αγαπάμε ό,τι υπήρξε.

Κάθε τι που ανθίζει δεν φοβάται την πτώση των πετάλων του. Γιατί γνωρίζει ότι η ομορφιά δεν βρίσκεται στη διάρκεια, αλλά στη στιγμή που τολμά να υπάρξει. Έτσι και η ψυχή, όταν τολμά να ανοίξει, γίνεται κήπος. Και τότε καταλαβαίνουμε ότι η Άνοιξη δεν είναι μόνο γύρω μας. Είναι η απόφαση να ανθίσουμε, ακόμη κι αν κάποτε παγώσαμε.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

View Studio

«Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει» Ιούλιος Καίσαρ

Η ακριβής λατινική φράση από το έργο του «Περί του Γαλατικού Πολέμου» (Commentarii de Bello GallicoΒιβλίο 3, 18) είναι: "Libenter homines id quod volunt credunt".

Στα Ελληνικά μεταφράζεται συχνά ως:

«Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει».

(ή ο άνθρωπος αυτό που νομίζει, αυτό πιστεύει.)

«Οι άνθρωποι πιστεύουν ευκόλως αυτό που επιθυμούν». 

Ο Καίσαρας αναφερόταν στο γεγονός ότι οι άνθρωποι έχουν την τάση να εμπιστεύονται τις πληροφορίες που επιβεβαιώνουν τις επιθυμίες ή τις ελπίδες τους, αγνοώντας συχνά τα πραγματικά γεγονότα. 

Η φράση «Από τη φύση του ο άνθρωπος αυτό που θέλει αυτό πιστεύει», του Ιουλίου Καίσαρα, συμπυκνώνει μια διαχρονική αλήθεια για την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση. Ότι δηλαδή η πίστη δεν είναι πάντοτε καρπός λογικής διερεύνησης, αλλά συχνά τέκνο της επιθυμίας. Ο άνθρωπος δεν είναι ένα ον απολύτως ορθολογικό. Παρότι διαθέτει νου ικανό να αναλύει, να συγκρίνει και να κρίνει, η σκέψη του διαποτίζεται από τα πάθη, τις ελπίδες και τους φόβους του. 

Σ' όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η αυτογνωσία και η σωφροσύνη. Γι' αυτό πρέπει ν’ ακολουθήσουμε τον κοινό (Καθολικό/Κοσμικό/Συμπαντικό) λόγο. Ενώ όμως ο λόγος είναι κοινός, οι πολλοί ζουν σαν να έχουν δική τους φρόνηση. (Ηράκλειτος) 

Η επιθυμία λειτουργεί σαν αόρατος φακός. Διαθλά τα γεγονότα, ενισχύει όσα συμφωνούν με την εσωτερική μας κλίση και αποσιωπά όσα την απειλούν. Έτσι, η πίστη γίνεται συχνά μηχανισμός αυτοεπιβεβαίωσης. Δεν αναζητούμε την αλήθεια, αλλά την επιβεβαίωση αυτού που ήδη θέλουμε να είναι αληθινό.

Στο πεδίο της πολιτικής, της θρησκείας, ακόμη και των προσωπικών σχέσεων, παρατηρούμε το ίδιο φαινόμενο. Ο ερωτευμένος βλέπει αρετές εκεί όπου ένας τρίτος θα έβλεπε ελαττώματα. Ο φιλόδοξος πολιτικός πείθεται για το αναπόφευκτο της επιτυχίας του. Ο πιστός εντοπίζει σημεία θείας πρόνοιας μέσα σε τυχαία γεγονότα. Η επιθυμία προηγείται της πίστης και η πίστη ακολουθεί ως δικαιολογία.

Ωστόσο, αυτή η ιδιότητα δεν είναι πάντα αδυναμία. Είναι και δύναμη. Χάρη σε αυτήν ο άνθρωπος οραματίζεται, δημιουργεί, επιμένει. Αν πίστευε μόνο ό,τι αποδεικνύεται άμεσα, ίσως να μην τολμούσε να υπερβεί τα όριά του. Η επιθυμία γίνεται πηγή ελπίδας, και η ελπίδα κινητήριος δύναμη της ιστορίας. Οι μεγάλες αλλαγές γεννήθηκαν συχνά από ανθρώπους που πίστεψαν πρώτα αυτό που ήθελαν να δουν να πραγματώνεται.

Το πρόβλημα ανακύπτει όταν η επιθυμία υποκαθιστά ολοκληρωτικά την κριτική σκέψη. Τότε η πίστη μετατρέπεται σε πλάνη και η βεβαιότητα σε δογματισμό. Η φιλοσοφική στάση δεν απαιτεί την εξάλειψη της επιθυμίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν αφύσικο. Αλλά την επίγνωση της επιρροής της. Να γνωρίζουμε ότι το «θέλω» μας μπορεί να ντύνεται με τον μανδύα του «πιστεύω».

Η αληθινή σοφία έγκειται στην εσωτερική ισορροπία. Να επιτρέπουμε στην επιθυμία να μας εμπνέει, αλλά να αφήνουμε τη λογική να μας ελέγχει. Να αναρωτιόμαστε διαρκώς αν, πιστεύω κάτι επειδή είναι αλήθεια ή επειδή έτσι το θέλω; Σε αυτή την ερώτηση κρύβεται ο πυρήνας της ανθρώπινης αυτογνωσίας και ίσως το πρώτο βήμα προς μια πιο αυθεντική σχέση με την αλήθεια.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-------------------------------

Υπάρχει, εκείνη η … ενοχλητική και επικίνδυνη μύγα, με την οποία παρομοίαζε το διαλεκτικό του δαιμόνιο ο Αρχαίος Σωκράτης. Ένα βαρύ και νωθρό άλογο, έλεγε, για να κουνηθεί, χρειάζεται να το τσιμπήσει αυτή η μύγα. Έτσι και ο ευτυχής στη δουλεία του δογματικός που αρνιέται πεισματικά να μετακινηθεί και κλείνει τ’ αυτιά του στον έλεγχο («ου με πείσης καν με πείσης»), θέλει γερό δάγκωμα από κανένα ακαταμάχητο φιλοσοφικό ζωύφιο, για να αναγκαστεί να κάνει χρήση της μουδιασμένης του διάνοιας. Και να ξαναβρεί την πνευματική ελευθερία. Αλλά δε φτάνει τούτο μόνο. Πρέπει και να μπορεί να σηκώσει την αλήθεια. Το βάρος της δεν είναι για όλους τους ώμους, ενώ το ψεύδος (οι αβασάνιστες, οι αυθαίρετες ιδέες) είναι ελαφρό και πάει σε πολλούς, πάρα πολλούς, όπως το έτοιμο φόρεμα. «Η αξία ενός ανθρώπου» έγραψε ο Nietzsche «μετριέται με το πόσην αλήθεια μπορεί να σηκώσει».

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Ε. Π. ΠΑΠΑΝΟΥΤΣΟΥ «Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΜΑΣ», ΕΚΔΟΣΗ ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ, ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΕΚΔΟΣΗ 1994

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

--------------------------

Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΔΕΝ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ - ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΗΝ ΑΝΕΣΗ...

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #2

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ακολουθούν ακριβή αποσπάσματα/παραδειγματικές φράσεις σε Αρχαία Ελληνικά από κλασικές Αρχαιοελληνικές πηγές που συνδέονται με την έννοια της μετενσάρκωσης και την αθανασία της ψυχής, μαζί με σύντομη εξήγηση για το πώς υποστηρίζουν την ιδέα ενός Συμπαντικού Νόμου της ψυχής:

Πλάτων – Φαίδων (Περί Ψυχῆς)

Ὅτι ψυχὴ ὑπάρχει πρὸ τοῦ σώματος καὶ μετέπειτα τῆς κορυφᾶς αὐτοῦ… οὐκ ἀφανίζεται, ἀλλὰ ἐκείνῳ διαφεύγει τοῦ σώματος, ἵνα ἐστὶν ἀθάνατος·

(Η ψυχή υπάρχει προ του σώματος και μετά τον θάνατο του σώματος… δεν εξαφανίζεται, αλλά διαφεύγει από αυτό και είναι αθάνατη.)

Περί της αθανασίας της ψυχής, όπως παρουσιάζεται στο έργο Φαίδων. Με τον τρόπο αυτό ο Πλάτων δείχνει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει με το σώμα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει. 

Αυτό το ίδιο πλατωνικό θέμα αποτελεί τον πυρήνα της ιδέας ότι η ψυχή κινείται πέρα από το φυσικό σώμα και επανέρχεται. Ενα βασικό προαπαιτούμενο για την έννοια της μετενσάρκωσης.

Πλάτων – Μύθος του Ηρός (Πολιτεία, Βιβλίο 10)

Ο Πλάτων αναφέρει έναν μύθο στο τέλος της Πολιτείας (βιβλίο 10), στον οποίο ο ήρωας Ἦρ επιστρέφει μετά θάνατον για να διηγηθεί τι είδε στον κόσμο των ψυχών:

…καὶ αἱ ψυχαὶ ἀνακύπτουσιν ἐκ τῶν τόπων ἐκεῖνων, καὶ κατὰ τὸ μέρος ὃ ἔχουσι πρὸς τὸ δίκαιον καὶ ἀδίκῳ ἀναλέγομεν αὐτὰς· καὶ ἐκλέγονται ζωὰς καινάς…

(…και οι ψυχές σηκώνονται από εκείνους τους τόπους, και ανάλογα με την δικαιοσύνη ή την αδικία που είχαν, επιλέγουν μια νέα ζωή…)

 Ο μύθος περιγράφει πώς οι ψυχές κρίνοται μετά θάνατον, πώς επιλέγουν νέα ζωή και ενσαρκώνονται ξανά· δηλαδή μετενσαρκώνονται, ανάλογα με την ηθική κατάσταση της προηγούμενης ζωής τους.

Ορφικό / Πυθαγορικό Πλαίσιο

Αν και οι «Ορφικοί Ύμνοι» δεν περιέχουν άμεσα λέξεις περί μετενσάρκωσης, η διδασκαλία των Ορφικών και οι σχετικοί χρυσοί πίνακες (τις οποίες μετέφεραν μυημένοι στο θάνατο και μετά τον τάφο) αναφέρουν ότι:

…ὡς διαβατήριον λέγοντες τὸ διὰ ληθέας καὶ μνημοσύνης πίνεσθαι μεταστάντας τὰς ψυχάς…

(…ότι οι ψυχές, μετά τον θάνατο, πίνουν το νερό της μνήμης ή της λησμονιάς και στη συνέχεια επιλέγουν νέα ενσάρκωση…) όπως αποδίδεται από ερμηνευτές Ορφικών επιγραφών (αναφορές σε Lethe / Mnemosyne). 

Στην ιδεολογία των Μυστηρίων, η ψυχή δεν μένει μια φορά ανθρώπινη, αλλά επανέρχεται σε νέο σώμα μέσω ενός κυκλικού ταξιδιού μετά θάνατον, χαρακτηριστικό συστήματος που μοιάζει με νόμο στο σύμπαν.

Πυθαγορική Παράδοση (συνεχιζόμενη ενσαρκώσεις)

Ο Πορφύριος αναφέρει πως σύμφωνα με την παράδοση των Πυθαγορείων:

…ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, καθάπερ ὁ Πυθαγόρας δίδασκε, ὅτι διαβαίνει διὰ σωμάτων ἕτερα καὶ ἐπιστρέφει πάλιν…

(…η ψυχή είναι αθάνατη, όπως δίδασκε ο Πυθαγόρας, και περνά από άλλα σώματα και επιστρέφει ξανά…) από διδασκαλία Πυθαγορείων. 

Από τα κείμενα αυτά προκύπτουν μερικά κρίσιμα στοιχεία:

Η ψυχή θεωρείται αθάνατη, διαχωρισμένη από το σώμα και συνεχιζόμενη μετά το θάνατο (Φαίδων). 

Υπάρχει διαδοχική πορεία που περιλαμβάνει κριτική του τρόπου ζωής και επιλογή νέας ζωής («Μύθος του Ηρός»). 

Στον Εμπεδοκλή η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι ακόμη πιο ρητή και «κυριολεκτική» απ’ ό,τι στον Πλάτωνα.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής (ή «δαίμονος») από σώμα σε σώμα. Σε σωζόμενα αποσπάσματά του λέει χαρακτηριστικά ότι υπήρξε:

«ήδη γαρ ποτ᾽ ἐγώ γενόμην κοῦρός τε κόρη τε

θάμνος τ᾽ οἰωνός τε καὶ ἔξαλος ἔνθα ἁλίης ἰχθύς»

Δηλαδή: «ήμουν κάποτε αγόρι και κορίτσι, θάμνος, πουλί και άλαλο ψάρι της θάλασσας».

Ο Πλάτων (στην Πολιτεία) δίνει ηθικοφιλοσοφική έμφαση στην επιλογή της ψυχής.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για αναγκαστική περιπλάνηση λόγω κοσμικού νόμου, μια διαδικασία κοσμολογική και μυητική.

Στην περίπτωση του Εμπεδοκλή μπορούμε να μιλήσουμε σχεδόν απερίφραστα για διδασκαλία μετενσάρκωσης στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, πολύ πριν τις συστηματικές αναφορές του Πλάτωνα.

Πυθαγόρας: Η Ορφική και Πυθαγορική παράδοση θεωρεί την ψυχή ως μέρος ενός κυκλικού νόμου ζωής, θανάτου, αναγέννησης. 

Η μετενσάρκωση θεωρείται βασική διδασκαλία της πυθαγόρειας παράδοσης.

Μάλιστα ο Φιλόστρατος γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν πολλές προηγούμενες ζωές του. 

Η μαρτυρία του Φιλοστράτου: Ο Φιλόστρατος πράγματι γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν προηγούμενες ζωές του. Αναφέρει ότι θυμόταν πως υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Εύφορβος, ένας ήρωας της Τροίας.

Η ιστορία αυτή συνδέεται με τον Εύφορβο της Ιλιάδα, τον οποίο ο Πυθαγόρας ότι αναγνώρισε μέσω της ασπίδας του σε ναό.

Ο Πλάτων βλέπει την ψυχή ως αθάνατη, που μαθαίνει και εξελίσσεται μέσω πολλών ζωών.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής μέσα στον φυσικό κόσμο, επηρεασμένη από τις κοσμικές δυνάμεις.

Ο Πυθαγόρας δίνει την εμπειρική διάσταση: η ψυχή θυμάται προηγούμενες ζωές και χρειάζεται καθαρμό για να απελευθερωθεί.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η ψυχή δεν εξαφανίζεται, αλλά συμμετέχει σε έναν κύκλο ζωής, μια διαδικασία που μπορεί να θεωρηθεί ως Συμπαντικός Νόμος από την Αρχαιοελληνική οπτική. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-----------------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ