Οι ομαδικές ψυχές είναι ίσως μια ελάχιστα γνωστή έννοια, αλλά πρέπει να κατανοηθεί για να σχηματιστεί μια ιδέα, για το πώς είναι οι ενσαρκώσεις σε πυκνότητες υψηλότερες από τη δική μας.
Ο ευκολότερος τρόπος για να καταλάβουμε τι είναι μια ομαδική ψυχή είναι μέσω της οικογένειας. Σε μια οικογένεια, όλα τα μέλη μοιράζονται μια κοινή συγγένεια, η οποία βασίζεται, φυσικά, σε έναν δεσμό αίματος, αλλά στην περίπτωση των ομαδικών ψυχών δεν υπάρχει τέτοιος δεσμός αίματος που να ενώνει αυτές τις μεμονωμένες οντότητες, αλλά μάλλον πρόκειται για μια πιο νοητική συγγένεια.
Από την τέταρτη πυκνότητα (διάσταση) και μετά, οι μεμονωμένες ψυχές δεν έχουν την κλειστή και ιδιωτική νοοτροπία όπως αυτή που έχουμε εμείς εδώ τώρα, αλλά είναι συγγενείς ψυχές ενωμένες για να σχηματίσουν μια ενιαία συνείδηση. Η συγγένειά τους υπερβαίνει αυτό που θα μπορούσαμε να εννοήσουμε ως φιλία. Είναι ψυχές με ατομικότητα, αλλά είναι ενωμένες από την ίδια νοοτροπία. Είναι οντότητες με την ίδια σκέψη και τον ίδιο εξελικτικό στόχο, που τις καθιστά μια ενιαία οντότητα. Η καθαρά τηλεπαθητική επικοινωνία κάνει το άτομο να μοιράζεται συνεχώς τις σκέψεις του με άλλους, δημιουργώντας τελικά μια συγγένεια με εκείνα τα άτομα που έχουν ένα παρόμοιο μήνυμα με το δικό του.
Όσο υψηλότερη είναι η πυκνότητα, τόσο περισσότερες ψυχές θα αποτελούν μέρος αυτής της ομάδας, σχηματίζοντας τελικά ομάδες στις οποίες ο πληθυσμός ενός πλανήτη σχηματίζει μια ενιαία παγκόσμια συνείδηση.
Στη δική μας φυσική πραγματικότητα, η συνείδηση εξελίσσεται μέσω της εμπειρίας των συνεχών ενσαρκώσεων, αλλά αυτές οι ενσαρκώσεις θα ήταν άνευ νοήματος χωρίς περαιτέρω εργαλεία για να εμπλουτίσουν αυτήν την εμπειρία. Γι' αυτό δημιουργήθηκε η δυαδικότητα, στην οποία η μαθησιακή διαδικασία ξεκινά μέσω της μεθόδου δοκιμής και λάθους. Μας δόθηκε η ελεύθερη βούληση ως εργαλείο για να πλοηγηθούμε σε αυτό το περιβάλλον, να επιλέξουμε τι ταίριαζε καλύτερα στη μάθησή μας, να προσπαθήσουμε, να κάνουμε λάθη, να συνειδητοποιήσουμε το λάθος και να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Μέσα σε αυτή τη δυαδικότητα, τοποθετήθηκαν δύο πόλοι, ο θετικός και ο αρνητικός, μέσω των οποίων διοχετεύονταν όλες αυτές οι εμπειρίες. Ο θετικός πόλος περιλαμβάνει όλους εκείνους τους τρόπους επίτευξης του ίδιου στόχου, που δεν είναι άλλος από την ενότητα και την εξέλιξη. Η αρνητική πλευρά, περιλαμβάνει ακριβώς τα αντίθετα: το εγώ, τον φόβο και την πνευματική οπισθοδρόμηση.
Μόλις η ψυχή ενσαρκωθεί σε υψηλότερη διάσταση, η συνεχής εκπομπή των σκέψεών της θα προσελκύσει άλλες ψυχές που εκπέμπουν τις δικές τους στην ίδια συχνότητα, δημιουργώντας μια αμοιβαία έλξη. Αυτή η αμοιβαία έλξη θα ενταθεί και με τη σειρά της θα προσελκύσει περισσότερες ψυχές που θα εκπέμπουν με τον ίδιο τρόπο, σχηματίζοντας μια ολοένα και μεγαλύτερη ομάδα ατόμων. Εκεί δεν υπάρχει δοκιμή και λάθος. Αντίθετα, η γνώση παίζει μεγαλύτερο ρόλο σε αυτές τις πιο ανεπαίσθητες πυκνότητες.
Επομένως, οι ομαδικές ψυχές θα δημιουργούν και θα παράγουν γνώση σε οτιδήποτε πάνω στο οποίο εργάζονται. Είναι ομαδικές συνειδήσεις που θα φροντίσουν και θα διαφυλάξουν την ισορροπία. Εργάζονται συνεχώς και βιώνουν και τη δική τους εξέλιξη προκειμένου να επιτύχουν την ενότητα.
Η κλασική αναπαράσταση των αγγέλων, είναι στην πραγματικότητα, μια ομαδική ψυχή υπερβατικών οντοτήτων, σε μια υψηλότερη κατάσταση συνείδησης, που εργάζεται για να προστατεύει και να καθοδηγεί ψυχές που βιώνουν χαμηλότερη πυκνότητα και την επακόλουθη πνευματική τους εξέλιξη μεταξύ των ενσαρκώσεων...







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου