ΟΡΓΙΑ

Μια έννοια που κάποτε είχε περιεχόμενο το οποίο αφορούσε πράγματα ιερά, και μυστηριακά, κατέληξε να έχει ακριβώς την αντίθετη έννοια.

Γενικά οι άνθρωποι τείνουν να υιοθετούν απόψεις χωρίς να χρησιμοποιήσουν ούτε καν την τόσο πολυακουσμένη κοινή λογική, που εν τέλει περισσότερο όνομα έχει παρά ουσία, και πολύ περισσότερο χωρίς να διαβάσουν να διερευνήσουν...
  

Αλλά ιδίως σ' ένα θέμα τόσο λεπτό όσο το σεξουαλικό οι άνθρωποι έχουν την τάση να κρίνουν εξ ιδίων τα αλλότρια, σε μια εποχή που κάθε έννοια σεμνότητας, η οποία για όσους γνωρίζουν περικλείεται στην ιερότητα και την ωραιότητα και όχι την σεμνοτυφία και τις νευρώσεις μεσαιωνικών κατάλοιπων και χιλιετιών σκοταδισμού. 

Ο πυρήνας της Ελληνικής  Θρησκείας, είχε τα Μυστήριά της, τα μυστικά της, τις τελετές της, και τα δρώμενά της, κρυφά για τους αμύητους και δη για τους βέβηλους.  

Οι ίδιοι αυτοί βέβηλοι και σήμερα είναι αυτοί που θεωρούν αυτό που είναι ιερό και πρέπει να αντιμετωπίζετε ως ιερό ως μιαρό, ως κοινό, ως άνευ αξίας. 

Όργια. 

Η φράση «ρωμαϊκό όργιο» έχει γίνει σχεδόν ορολογία, για να περιγράψει το αχαλίνωτο ομαδικό σεξ, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. 

Στο βιβλίο του, «Sex: Vice and Love from Antiquity to Modernity», ο καθηγητή ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, Άλαστερ Μπλάνσαρντ, εξηγεί ότι η σύγχρονη αντίληψη για τα ρωμαϊκά όργια, είναι αποτέλεσμα χριστιανικής προπαγάνδας. 

Ο καλύτερος τρόπος να επιβληθεί η νέα θρησκεία, ήταν με την υπονόμευση του παλαιού τρόπου ζωής. 

Ο χριστιανισμός, ισχυρίζεται ο καθηγητής, που κήρυττε την αυτοσυγκράτηση και την απομάκρυνση από τα ζωώδη ένστικτα, έπρεπε να διαχωριστεί απ’ το θρησκευτικό κατεστημένο των εθνικών. Γι’ αυτό άρχισαν να τους κατηγορούν για ακόλαστη σεξουαλική συμπεριφορά, που σοκάρει ακόμα και σήμερα. 

Πραγματικά τίποτα δεν γνωρίζουν οι μορφωμένοι αμαθείς από τα Μυστήρια του Αρχαίου Κόσμου. Και αν γνωρίζουν κάτι είναι απόψεις που διάβασαν σ' ένα βιβλίο ή σ' ένα άλλο βιβλίο, και σπάνιοι είναι αυτοί που γνώρισαν κάτι περισσότερο από τις θεωρίες. 
Πραγματικά ταπεινός αναζητητής της αλήθειας είναι αυτός που λέει δεν είμαι σίγουρος ή κατανοεί την πολυδιαστατικότητα του "εν οίδα ότι ουδέν οίδα"!  

Πράγματι δεν είναι υποχρεωμένοι οι πανεπιστημιακοί και οι επιστήμονες της αρχαιολογίας και ιστορίας να κατανοούν την βαθιά σημασία των Φαλλικών Μυστηρίων...  Πόσο μάλλον ο αμόρφωτος όχλος που δέχεται με ευκολία ότι του πλασάρουν και ακολουθεί την εύκολη και πεπατημένη οδό αντιμετωπίζοντας χωρίς σοβαρότητα και εχθρικά τους άλλους οι οποίοι έχουν διαφορετικοί άποψη. Η ιστορία το έχει δείξει, και η κατάσταση της ανθρωπότητας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης το επιβεβαιώνει.  

Για να επιβεβαιώσουμε του λόγου του αληθές του άρθρου περί της υπονόμευσης της Αρχαίας Θρησκείας για την ισχυροποίηση της νέας, δεν θα πάμε μακριά αλλά θα αποζητήσουμε την ετυμολογία της λέξης ΟΡΓΙΟ στα λεξικά.  

Ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς μας λέγει για το λήμμα όργιο:  

*<ὄργια>· τὰ ἱερά. οἱ δὲ τὰ μυστήρια ASvg <ὀργιάζειν>· τελεῖν Διονύσῳ (Eur. Bacch. 415) *<ὀργίοις>· μυστηρίοις AS 

Πολύ χρήσιμος ο Ησύχιος. Πάντα έχω κοντά μου αυτόν τον μικρό θησαυρό σε έντυπη μορφή και το ανοίγω αποζητώντας "άλλα" νοήματα στις μέρες μας που τα πάντα έχουν χάσει το νόημά τους. Ήταν πραγματικά ένα από τα πιο ωραία δώρα που μου έχουνε κάνει.  

Αν πάμε επίσης στο Liddell & R. Scott και αναζητήσουμε το λήμμα θα βρούμε τα εξής:  

ὄργια, -ίων, τά, I. όργια, δηλ. μυστικές τελετουργίες, μυστηριακή λατρεία, που τελείται μόνο από μυημένους, λέγεται για τη μυστηριακή λατρεία της Δήμητρας στην Ελευσίνα, σε Ομηρ. Ύμν., Αριστοφ.· αλλά, συχνά λέγεται για τις τελετουργίες του Βάκχου (Διονύσου), σε Ηρόδ., Ευρ. II. κάθε λατρεία, τελετουργία, θυσίες, σε Αισχύλ., Σοφ. (πιθ. από το *ἔργω = ἔρδω, ῥέζω, με τη σημασία της τέλεσης ιερών τελετουργιών, sacra facere). ὀργιάζω, μέλ. -άσω, εορτάζω, I. τελώ ιερουργίες, σε Ευρ.· με σύστ. αντ., ὀργιάζω τελετήν, ὄργια, σε Πλάτ. II. τιμώ ή λατρεύω μια θεότητα μέσω τελετουργικών ιεροπραξιών, σε Στράβ. ὀργιασμός, ὁ, τέλεση οργίων, ιερουργιών, σε Στράβ. ὀργιαστικός, -ή, -όν, κατάλληλος για ιεροπραξίες, συναρπαστικός, σε Αριστ.

Εδώ βλέπουμε κάτι το διαφορετικό απ' αυτό που ξέρουμε, για το πως χρησιμοποιούμε την λέξη σήμερα. 

[Για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους άλλαξαν ακόμα και την σημασία των λέξεων... (Όπως λέει ο Θουκυδίδης γιά άλλη περίπτωση).]

Σήμερα η λέξη όργιο σημαίνει:  

όργιο ουδέτερο 
λατρεία στην οποία οι πιστοί χορεύουν και τραγουδούν ξέφρενα 
διονυσιακά όργια 
ομαδική σεξουαλική δραστηριότητα 
μεγάλη ποσότητα, πληθωρική παρουσία ενός πράγματος 
όργιο βλάστησης, όργιο χρωμάτων (και κακόσημα) όργιο παρανομιών  
(αργκό) χαρακτηρισμός για άνθρωπο που
θεωρείται ανίκανος, απαράδεκτος, ασυνάρτητος ή απρόβλεπτος 

Δηλαδή μια έννοια που κάποτε είχε περιεχόμενο το οποίο αφορούσε πράγματα ιερά, και μυστηριακά, κατέληξε να έχει ακριβώς την αντίθετη έννοια, και να σημαίνει πράγματα ανήθικα και παράνομα, διαστρέφοντας έτσι όχι μόνο το αρχικό νόημα της λέξης, αλλά και μια μυστηριακή λατρεία που συνόδευε τον όρο και ο όρος την υποδείκνυε, αλλά και για τον γνώστη έφερε παραπάνω σημαινόμενα.
  

Όπως βλέπουμε η λέξη ΟΡΓΙΟ είναι ομμόριζη με την λέξη ΕΡΓΟ. Αυτό είναι το ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΓΟ, το GRAN OPUS των Αλχημιστών του Μεσαίωνα, οι οποίοι επικοινωνούσαν κρυπτικά καταγράφοντας τις διδασκαλίες τους σε εικόνες για να μην καούν στην πυρρά της Ιερής Εξέτασης. 

Όργιον = Ιερό Έργο

Οργιάζω = τελώ ιερουργίες, ιερουργώ

Αλλά αυτά είναι πράγματα ΙΕΡΑ και δεν μπορούν να τα αγγίξουν οι ΒΕΒΗΛΟΙ. Δεν μπορούν και δεν θέλουν να αγγίξουν αυτό που είναι ΙΕΡΟ επειδή δεν το κατανοούν.  

Στις μέρες μας της ΣΙΔΗΡΑΣ ΕΠΟΧΗΣ όπου ο σκοταδισμός έχει επικρατήσει υπάρχει πολύ σύγχιση και γι' αυτό οι Δάσκαλοι επέτρεψαν ν' ακουστούν τα ΜΥΣΤΗΡΙΑ, ώστε να επωφεληθούν οι απεγνωσμένες ψυχές που χαμένες αναζητούν στα έσχατα σκοτάδια. 

http://kyanosdrakos.blogspot.gr/2015/12/ergo-orgio.html 

ΜΟΥΣΙΚΗ: Αδελφή επιστήμη προς τα μαθηματικά και την αστρονομία κατά τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα. - Ύψιστη η θέση της μουσικής στην Αρχαία Ελληνική κοινωνία.

Η επίδραση που ασκούσε η μουσική στις ανθρώπινες ψυχές, ήταν πασιφανής για τους Έλληνες, καθώς και η στενή συγγένεια που είχε με τους νόμους που διέπουν το Σύμπαν.

Για τον Πυθαγόρα και την σχολή του, η μουσική ήταν πάνω απ'όλα μια μαθηματική επιστήμη, η εικόνα της Ουράνιας Αρμονίας. Καθώς αναφέρει ο Πλάτων, η αστρονομία και η  μουσική είναι αδελφές επιστήμες. Αυτό το πάθος για τη μουσική και η αγάπη για την ανακάλυψη των αιώνιων κανόνων της, οδήγησαν τους Έλληνες να αφιερώσουν ένα πλήθος από θεωρητικές μελέτες, που έφερε ως τις μέρες μας η γραπτή παράδοση.

Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνταν στην Αρχαία Ελλάδα, ανήκαν και στις τρεις γνωστές μας κατηγορίες. Έγχορδα, πνευστά και κρουστά. Σύμφωνα και πάλι με το βιβλίο του Ευάγγ. Κοκόρη, "Η μελέτη των μουσικών οργάνων κατά τους Αρχαίους Ελληνικούς χρόνους συνέβαλε στην πληρέστερη γνώση, είτε με τη μορφή περιγραφών μέσα στα κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, είτε από απεικονίσεις που έφεραν στο φως οι αρχαιολογικές ανασκαφές".

Πιο συγκεκριμένα: "Υπήρξε ένας μεγάλος αριθμός εγχόρδων οργάνων, όπως η λύρα και η κιθάρα - τα πλέον διαδεδομένα όργανα-, η φόρμιγξ (λύρα χωρίς ηχείο), η χέλυς (είδος λύρας), η βάρβιτος, το τρίγωνο (είδος άρπας), η πήκτις και η μάγαδις, τα επονομαζόμενα από τον Πλάτωνα πολύχορδα. Οι διάφοροι τύποι αυλών (δίαυλος, ευθύαυλος, πλαγίαυλος), η σύριγξ του Πανός και τέλος τα κρουστά (σείστρα, κρόταλα, κύμβαλα) αποτελούν τα κυριότερα όργανα των Αρχαίων Ελλήνων. Έχει ενδιαφέρον στο σημείο αυτό να αναφέρουμε (σύμφωνα με την ίδια πηγή) ότι τα έγχορδα όργανα ήταν συνυφασμένα με τη λυρική γλώσσα του Απόλλωνα, ενώ οι αυλοί παρέπεμπαν στη γλώσσα του πάθους, συνυφασμένη με το πνεύμα του Διονύσου.

Για το μουσικό σύστημα της Αρχαίας Ελλάδας είναι γνωστά  αρκετά πράγματα, τόσο μέσα από τη μελέτη των οργάνων, όσο και από θεωρητικά κείμενα. Το μουσικό σύστημα των Ελλήνων ήταν αρχικά πεντάφθογγο. Στον -7ο αιώνα ανάγεται η μετάπλαση του σε επτάφθογγο από τον Τέρπανδρο, ενώ τον 6ο αιώνα έχουμε την εξέλιξη  του σε οκτάφθογγο πλέον από τον Πυθαγόρα. Εξαιρετικά σημαντικό είναι να αναφέρουμε ορισμένα στοιχεία και για την σημειολογία του μουσικού συστήματος. Σύμφωνα με τον Ευαγγ. Κοκόρη, η μουσική καταγραφή δομείτε με σύμβολα ονομαζόμενα σημεία. Υπήρξαν δύο συστήματα γραφής, ένα για την οργανική και ένα για την φωνητική σημειογραφία, που ονομάζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση "παρασημαντική". Οι φθόγγοι ή αλλιώς σημεία, προσέγγιζαν τα γράμματα της αλφαβήτου.

Οι μουσικογράφοι και θεωρητικοί της εποχής, κατατάσσονται σε δυό σχολές, τους Πυθαγόρειους και στους Αριστιξενικούς. Ο Αριστοξένης από τον οποίον χαρακτηρίστηκαν οι Αριστοξενικοί, ηπ'ηρξε μαθητής του Αριστοτέλη. Ωστόσο, παρά  το γεγονός ότι έχουμε πλούσια στοιχεία για τα  όργανα και το μουσικό σύστημα των Αρχαίων Ελλήνων, ελάχιστα γνωρίζουμε για τα μουσικά έργα της εποχής. Για τις μελωδίες που συνέθεταν. Αλλά και τα σωζόμενα αυτά μουσικά κείμενα δεν είναι ολόκληρα, παρά μόνον αποσπάσματα. Αυτά είναι, σύμφωνα με την Ιστορία της μουσικής: Δύο Δελφικοί ύμνοι στον Απόλλωνα του -2ου αι., αγνώστου συνθέτη. Τρείς ύμνοι στον Ήλιο Φοίβο Απόλλωνα, στη μούσα Καλλιόπη και στη Νέμεση. Αποδίδονται στον Κρητικό μουσικό Μεσομήδη τον -2ο αι. Ένα μικρό απόσπασμα χορικού από τον Ορέστη του Σεικίλου, που βρέθηκε σε επιτύμβια στήλη στις Τράλεις της Μ. Ασίας. Ορισμένοι πάπυροι με την επωνυμία Πάπυρος της Βιένης, του Βερολίνου, του Όσλο, και Οξυρύγχου.

Μιλώντας για μουσική στην Αρχαία Ελλάδα, πως θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο τραγούδι, αναπόσπαστο στοιχείο της. Είναι γνωστό οτι στην Αρχαία Ελλάδα το τραγούδι εκφράζεται με τον θρήνο, αναφερόμενο στη θλίψη και το θάνατο και τον παιάνα, αναφερόμενο σε μεγάλη χαρά. Ο λαός παράλληλα τραγουδάει βουκολικά, εγκώμια, παροίνια (του κρασιού) και επινίκια.

Ωστόσο η  μελωδία συνοδεύει και την απαγγελία ποιημάτων. Έτσι τον -8ο αι. που αναπτύσσεται η επική ποίηση (διήγηση ηρωικών κατορθωμάτων), συναντάμε τους ραψωδούς να απαγγέλλουν με τη συνοδεία φόρμιγγας επικά αποσπάσματα. Τον αμέσως επόμενο αιώνα (7ο), εμφανίζεται η Λυρική Ποίηση, εξιστορώντας προσωπικές, εσωτερικές καταστάσεις με την συνοδεία κιθάρας. Κατά τον -6ο αι. κάνει την εμφάνιση του ένα νέο είδος τραγουδιού, ο διθύραμβος. Πρόκειται για χορικό τραγούδι προς τιμήν του θεού Διονύσου. Πιστεύεται ότι ο διθύραμβος γεννά την τραγωδία, η οποία έφτασε στην ακμή της τον -5ο αι..

Ύψιστη λοιπόν η θέση της μουσικής στην Αρχαία Ελληνική κοινωνία. Αδελφή επιστήμη προς τα μαθηματικά και την αστρονομία κατά τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα, αντικείμενο στοχασμού σε φιλοσοφικές συζητήσεις. Ιδιαίτερη σημασία δινόταν στον ηθοπλαστικό, θεραπευτικό, και καταπραυντικό της χαρακτήρα, ενώ συνόδευε όλες τις εκφάνσεις της ζωής των Αρχαίων Ελλήνων. 
Μεγάλο παράπονο, το ότι έχουν διασωθεί ελάχιστα αποσπάσματα μουσικών κειμένων... Ποιά μουσική να συνόδευε άραγε ένα κείμενο όπως αυτό της Αντιγόνης;

Ισίδωρος Σκληρός
Πτυχιούχος οικονομολόγος - Ιστορικός ερευνητής

Ελλάνια Πύλη

.............

Στο παραπάνω κείμενο διαβάσαμε στην τελευταία παράγραφο: Μεγάλο παράπονο, ότι έχουν διασωθεί ελάχιστα αποσπάσματα μουσικών κειμένων.  Αυτόματος συνειρμός. Αντίποδας.
Ιδού: 

Εφραίμ ο Σύρος: Μίσησε φορέματα μαλακά (των Ελλήνων), μίσησε βαψίματα όμορφα, μίσησε ομορφιά και τα συνοδεύοντα αυτά δαιμονικά άσματα, κιθάρες και αυλούς, τους κρότους των χορών και τις άτακτες φωνές. Δεν γνωρίζεις, άθλιε, πως όλα τούτα σπορά του διαβόλου είναι;… Ποιά γραφή επαινεί τους αυλίζοντες, τους κιθαρίζοντες, τους γελώντες, τους χορεύοντες και τους αγαπώντες τον κόσμο κι όλα τα του κόσμου;
Επίσης ο «Χρυσόστομος» καταδικάζει τις χαρές και τις διασκεδάσεις γιατί σ’ αυτές, ο πιστός, δε βρίσκει την τέρψη αλλά τον θάνατο. Γι αυτό προτρέπει στην κατάργηση αλλά και στην απαγόρευση κάθε γιορτής!
Τέλος ο Ιωάννης Δαμασκηνός τον 8ο αιώνα έγραφε «Τις Κυριακές και τις γιορτές ούτε να παίζεις, ούτε να χορεύεις, γιατί τα παιχνίδια και οι χοροί έργα διαβόλου είναι. Οι άθεοι Έλληνες και οι πεπλανημένοι χόρευαν και έπιναν…. Εμείς οι χριστιανοί όμως δεν είναι σωστό να γιορτάζουμε… σαν χριστιανός πρέπει να θυμάσαι σε τι έφταιξες του θεού, να θυμάσαι το θάνατο και ότι πρόκειται να τιμωρηθείς».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ!!!

H ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ

Στοὺς κλώνους τῆς ἀμυγδαλιᾶς,
σμίγουν ἀνθοὶ καὶ χιόνια
καὶ φέρνουνε τὴν ἄνοιξη
γοργὰ τὰ χελιδόνια.

Τὴ μακρινὴ Πατρίδα μου,
πρὶν ἡ σκλαβιὰ πλακώσει,
τὴ δόξαζ᾿ ἡ παλληκαριά,
τὴ φώτιζεν ἡ γνώση.

«Φτάνει τὴ χώρα ποὺ μοῦ λές,
τὴ γνώρισα, τὴν εἶδα,
τὴ μακρινὴ Πατρίδα σου
ἔχω κι ἐγὼ Πατρίδα».

  Γεώργιος Δροσίνης - Ἡ Πατρίδα μας - Απόσπασμα

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/gewrgios_drosinhs_poems.htm

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΧΡΗΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟ - Παράγεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο χρηστός (=χρήσιμος).

Διάβασα στις «Νέες Εποχές» του «Βήματος της Κυριακής» (13.4.2003) άρθρο του καθηγητού κ. Γ. Βελουδή σχετικά με τα «ελληνικά του Καβάφη», ο οποίος μάλιστα εγκωμιάζεται, διότι σε κάποιο γραφτό του είχε υποστηρίξει την ορθογραφία του ονόματος Χρίστος αντί του καθιερωμένου Χρήστος.

…

Απόσπασμα από το κείμενο του Καβάφη

Tώρα, κατά ταύτα και το κύριον όνομα «Xρίστος», αν παράγεται από το επίθετον χρηστός = χρήσιμος, καλός, πρέπει να γράφεται με η, αλλά ακριβώς εδώ είναι ο κόμβος ότι δεν παράγεται καθόλου από αυτήν την λέξιν, αλλ’ από του «Xριστός» = κεχρισμένος, ήτοι απ’ αυτού του ονόματος του Σωτήρος.

Tα σημερινά μας ονόματα προέρχονται από δύο άλλους διαφόρους πηγάς· ήτοι τα μεν από την ελληνικήν αρχαιότητα, τα δε από την χριστιανικήν θρησκείαν. Kαι λοιπόν αφού η λέξις «χρηστός» είναι αρχαία ελληνική, έπρεπε το όνομα «Xρίστος», αν εξ αυτής πράγματι παρήγετο, να απαντά παρά τοις αρχαίοις Έλλησι· γνωστόν όμως ότι το τοιούτον όνομα παρ’ αυτοίς δεν υπήρχε·

(Κ.Π. Καβάφης, Τα πεζά (1882-1931) Ολόκληρο το κείμενο εδώ: http://www.kavafis.gr/prose/content.asp?id=319&cat=6

…

Αλλά βεβαίως ο Καβάφης έκανε λάθος. Το όνομα Χρήστος είναι αρχαιοελληνικό και μαρτυρείται σε προχριστιανικές επιγραφές, συνεπώς ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τον Ιησού Χριστό. Αλλά και σε μεταχριστιανικές πηγές η ορθογραφία Χρήστος επιβεβαιώνεται με το περίφημο λογοπαίγνιο του ελληνομαθούς λατίνου ποιητού Αυσονίου (+4ος αι.) για τους αδελφούς Χρήστο και Ακίνδυνο, που σκώπτονται ως αποδειχθέντες ο ένας άχρηστος και ο άλλος επικίνδυνος.

Το όνομα παράγεται από το αρχαιοελληνικό επίθετο χρηστός (=χρήσιμος, ωφέλιμος ή ευπρεπής, έντιμος) και σχηματίζεται σύμφωνα με τον κανόνα, κατά τον οποίο τα εξ επιθέτων ή προσηγορικών κύρια ονόματα ανεβάζουν τον τόνο, όπως Γλαύκος (γλαυκός), Φαίδρος (φαιδρός), Ευμένης (ευμενής), Νικήτας (νικητής) και εκατοντάδες άλλα παρόμοια, αρχαία και νεότερα.

Αντίθετα προς τους Καθολικούς, η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε ανέχθηκε να βαφτίζονται παιδιά με του Θεανθρώπου το όνομα (Ιησούς) ή το επώνυμο (Χριστός = κεχρισμένος δι' ελαίου της ιεράς λυχνίας, εβραϊστί Μεσσίας). Και ο ορθόδοξος ιερεύς, εκτός αν είναι παντελώς αγράμματος, δεν πρόκειται βέβαια ποτέ να βαφτίσει ένα κακόμοιρο παιδάκι με το όνομα... Μεσσίας.

Στη νεοελληνική πρακτική, οσάκις το όνομα βρίσκεται ορθογραφημένο με ιώτα, Χρίστος, πρόκειται ασφαλώς για κατά συγκοπήν υποκοριστικό των συνθέτων Χριστόφορος ή Χριστόδουλος, και μόνον τότε δικαιολογείται η τοιαύτη ορθογραφία.

Χρήστος A. Γεωργίου

Συνταξιούχος φιλόλογος, Παγκράτι

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=151134

…

Χρήστος

Θα εκπλαγούν πολλοί, αλλά όμως αποδεικνύεται με Αρχαία Ελληνική πηγή ότι το όνομα Χρήστος είναι Ελληνικό, πριν την επικράτηση της χριστιανικής θρησκείας.

Εντυπωσιακότο μέν, αληθέστατο δέ. 

Αρχαίο κείμενο: Τόν δέ Βυζάντιον σοφιστήν Χρήστον αδικεί η Ελλάς αμελούντες ανδρός, ός άριστα μέν Ελλήνων υπό Ηρώδου επαιδεύθη, πολλούς δέ επαίδευσε καί θαυμασίους άνδρας,  ών εγένετο Ιππόδρομός τε ο σοφιστής καί Φιλίσκος καί Ισαγόρας ο τής τραγωδίας ποιητής ρήτορές τε ευδόκιμοι Νικομήδης ο εκ τού Περγάμου καί Ακύλας ο εκ τής εώου Γαλατίας καί Αρισταίνετος ο Βυζάντιος καί τών ελλογίμως φιλοσοφησάντων Κάλλαισχρός τε ο Αθηναίος καί ο επί βωμώ Σώσπις καί πλείους έτεροι λόγου άξιοι.

Νεοελληνική απόδοσηση «Κάκτου»: Τον Βυζάντιο σοφιστή Χρήστο τον αδικούν οι Έλληνες καί δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία σε άνδρα που μορφώθηκε από τον Ηρώδη καλλίτερα απ’ όλους τους άλλους Έλληνες, αλλά καί ο ίδιος μόρφωσε πολλούς καί αξιοθαύμαστους άνδρες, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται ο σοφιστής Ιπποδρομος, ο Φιλίσκος, ο τραγικός ποιητής Ισαγόρας, ρήτορες ξακουστοί όπως ο Νικομήδης από την Πέργαμο, ο Ακύλας από την ανατολική Γαλατία καί ο Αρισταίνετος ο Βυζάντιος, ονομαστοί φιλόσοφοι, όπως ο Αθηναίος Κάλλαισχρος ο υπεύθυνος για τις θυσίες Σώσπις καί πολλοί άλλοι αξιόλογοι άνδρες. 

Πηγή: Φιλοστράτου Άπαντα, τόμος τέταρτος, Βίοι Σοφιστών, Β΄ βιβλίο, σοφιστής ια΄, κεφάλαιο 591, σειρές 1 – 10, εκδόσεις «Κάκτος», τόμος 310 της σειράς Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων «Οι Έλληνες», Αθήνα 1.994μ.α.χ.χ. 

...

Υπάρχουν ονόματα, τα οποία πολλοί θεωρούν χριστιανικά καί τα χρησιμοποιούν ως τέτοια, αν καί προέρχονται από παλαιότερες εποχές. Καί μάλιστα τόσο οι φέροντες αυτά τα ονόματα όσο καί οι γνωρίζοντες αυτούς τους ανθρώπους, θα υπεστήριζαν με φανατισμό την χριστιανική φύση αυτών των ονομάτων. 
Όμως, εδώ θα καταρριφθεί αυτός ο μύθος, αποδεικνύοντας ότι τα συγκεκριμένα ονόματα είναι Αρχαία Ελληνικά, ενώ δεν έχουν καμμία σχέση με την επικράτηση της νέας θρησκείας, διότι προϋπήρχαν. 
Σε κάθε όνομα, παρατίθεται σχετικό αρχαίο κείμενο καί αντίστοχη μετάφραση.

Κάποια από τα συγκεκριμένα ονόματα: Αντώνιος, Νικόλαος, Φώτιος, Χρήστος.

Σε κάθε όνομα θα παρατεθεί το αντίστοιχο χωρίο από την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, με το οποίο αποδεικνύεται ότι το συγκεκριμένο όνομα υπάρχει πριν την εμφάνιση του χριστιανισμού. Έτσι διαπιστώνεται ότι ακόμα καί τα ονόματα δανείστηκε η χριστιανική θρησκεία. 
Διαβάστε: ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΠΟΛΥΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΜΕΝΑ

«Μουσική των ουράνιων σφαιρών» 2.500 χρόνια μετά η ΝΑSA δικαιώνει τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα!

Ο Πυθαγόρας έλεγε ότι τα άστρα και οι πλανήτες παράγουν ήχους, που δεν γίνονται αντιληπτοί, λόγω ατέλειας της ανθρώπινης ακοής. Μπορούν όμως και επηρεάζουν τον ψυχισμό του ανθρώπου.

«Αν κάποιος σαν τον Πυθαγόρα, που άκουγε αυτή την αρμονία, είχε ελεύθερο τον γήινο φορέα του και εξαγνισμένες τις αισθήσεις του και φωτεινό τον ουράνιο φορέα του, από αγαθή τύχη, ή λόγω χρηστής ζωής, ή μέσω κάποιας τελειοποίησης από τα ιερά λειτουργήματα, αυτός ο άνθρωπος θα αντιλαμβάνονταν αόρατα πράγματα και θα άκουγε ανήκουστα πράγματα σε άλλους».
(Αριστοτέλους: Περί Ουρανού)

Ακούστε τους ήχους που παράγουν οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος μέσα από τους ανιχνευτές των μη επανδρωμένων διαστημοπλοίων της NASA: Voyager I και II, οι οποίοι κατέγραψαν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στο ''αθόρυβο'' κενό του διαστήματος. Είναι μια συλλογή των πλανητικών εκπομπών ραδιοφωνικών σημάτων που κατεγράφησαν και μετατράπηκαν σε αρχεία ήχου. Αυτή είναι η ''Μουσική των ουράνιων σφαιρών'', για την οποία, (2500 χρόνια πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη της Μουσικής στο Σύμπαν), μίλησε ο Πλάτων ο οποίος ονόμαζε την μουσική ως την ομορφιά του Σύμπαντος... έλεγε επίσης ότι «η Μουσική είναι η κίνηση του ήχου για να φτάσει την ψυχή και να της διδάξει την αρετή», «η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας.
Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα»...
Μερικοί από αυτούς τους ήχους είναι σαν δελφίνια, άνεμοι, κύματα, πουλιά, Θιβετιανά μουσικά μπολ, κρυσταλλικά κύμβαλα, κ.α.

ΕΛΛΑΣ-ΑΦΥΠΝΙΣΗ-ΤΩΡΑ

 Διαβάστε: Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ

ΟΤΑΝ ΑΝΑΝΕΩΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ!!!

Οι ουράνιες υπερβατικές οντότητες εγκαταλείπουν το σύμπαν που ανανεώνεται και εισχωρούν στο νιονικόν και ταχυoνικόν πεδίον, κατά περίπτωση, αναμένοντας τη νέα δημιουργία.

Οι ανώτερες ψυχές των ανθρώπων ανάλογα με το επί­πεδο που βρίσκονται, ή εισχωρούν στο νιονικόν επίπεδο για αναβάθμιση και ανάληψη υπερβατικών αποστολών στη νέα δημιουργία ή μεταπηδούν σε άλλα σύμπαντα για ενσάρκωση.

Ο ενεργειακός στρόβιλος των κατωτέρων ψυχών, οι ψυχές των κακούργων ανθρώπων και των αποστατών, δοκιμάζονται και εξαγνίζονται στο διάπυρο πεδίον της αρχέγονης σφαίρας, για να επαναγεννηθούν στη νέα δημιουργία που θα προκύψει.

Το ταχιoνικό υπέρπυρoν πεδίο αποτελεί την κοιτίδα των σπερμάτων της ζωής που τα συντηρεί αναλλοίωτα από τον χρόνο και δεν σχετίζεται με τον γνωστό σ' εσάς τρισδιάστατο χωροχρόνο.

Η εκτυφλωτική λάμψη του ταχυονικού πεδίου εμποδί­ζει την όραση όπως και το βαθύτατο σκοτάδι. Ενισχύει όμως τις δυνατότητες του εγκεφάλου ο οποίος αποκτά υπερβατικές ιδιότητες.

"Δεν υπάρχει θάνατος και ζωή, δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Τα πάντα είναι εναλλαγές ύλης και ενέργειας. Η ζωή και ο θάνατος είναι οι πύλες της γνώσης, η μία του υλικού και η άλλη του υπερβατικού κόσμου".

Η φθορά και η δημιουργία, ο θάνατος και η επαναγέννηση, είναι αέναες εκδηλώσεις του Όλου Φωτός για την κοσμική ισορροπία των συμπάντων.

Γερ. Καλογεράκης - Η Μεγάλη Προετοιμασία, εκδ. Δίον

H ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΜΜΗΝΟΣ ΡΥΣΗ ΞΕΣΚΕΠΑΖΕΙ ΤΗΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΙΒΛΟΥ! (ΤΟΥ Μ. ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ)

«Και άνθρωπος, όστις κοιμηθή μετά γυναικός εχούσης τα γυναικεία αυτής και αποκαλύψη την ασχημοσύνην αυτής, ούτος την πηγήν αυτής εξεσκέπασε και αύτη την πηγήν του αίματος αυτής απεκάλυψεν· όθεν αμφότεροι θέλουσιν εξολοθρευθή εκ μέσου του λαού αυτών» Λευιτικό 20:18.  

«Και εις γυναίκα, εν καιρώ αποχωρισμού διά την ακαθαρσίαν αυτής δεν θέλεις πλησιάσει διά να αποκαλύψης την ασχημοσύνην αυτής». O Λευιτικό 18:19 

Ο τρόπος που η Βίβλος αντιμετωπίζει την γυναικεία έμμηνο ρύση, αποκαλύπτει απολύτως, όχι μόνο την παντελή έλλειψη θεοπνευστίας της, αλλά και την απόλυτη εξίσωση των γνώσεων της, με την βαρβαρότητα και τον μαγικό μυστικισμό της εποχής της!

Το γεγονός ότι η περίοδος αυτή, δεν είναι η καταλληλότερη για σεξουαλική επαφή ήταν κοινή διαπίστωση όλων των λαών της γης από αρχαιοτάτων εποχών. Αυτό όμως δεν δίνει σε κανέναν "θεό" το δικαίωμα να αποκαλεί την γυναίκα "ακάθαρτη" και να την απομονώνει ("καιρός αποχωρισμού") σε ειδικά απομονωτήρια σαν να είναι λεπρή.  

Είναι ποτέ δυνατόν, ο υποτιθέμενος δημιουργός του γυναικείου κόλπου, και της γυναικείας γονιμότητας, να μην γνωρίζει ότι η περιοδική αυτή λειτουργία, δεν έχει τίποτε το ακάθαρτο ή επικίνδυνο για κανέναν; 

Σε μια πραγματικά θεόπνευστη Βίβλο, η γυναικεία εμμηνόρροια, που επιτέλους πιστοποιεί του ιερούς κύκλους της γυναικείας γονιμότητας, δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίζεται ακριβώς με την ιδία μαγική ερμηνεία της επικίνδυνης ακαθαρσίας, που υιοθέτησαν όλοι οι ημιάγριοι και αμαθείς λαοί της εποχής. Και φυσικά δε θα απειλούσε με θανατική εκτέλεση, όσους την παραβίαζαν με την σεξουαλική πράξη.

Αντιθέτως σε μια πραγματική θεόπνευστη καθοδήγηση, η εμμηνόρροια θα ήταν ευκαιρία τιμής, ξεκούρασης και περιποιητικότητας για τη γυναίκα, όπως αρμόζει στην ιερή υπόθεση της εμμηνόρροιας, που δεν είναι τίποτε περισσότερο η λιγότερο από την ευτυχή πιστοποίησης της καλής γυναικείας υγείας και γονιμότητας.    

Μ. Καλόπουλος

http://www.greatlie.com/index.php/el

Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΑΣ ΚΑΙ Η "ΜΑΖΟΨΥΧΗ"

Τα άτομα που απαρτίζουν τον όχλο, τελούν υπό ψυχολογική επιρροή και αντιδρούν ομοιόμορφα. Στον όχλο τα άτομα δεν αντιδρούν μεμονωμένα, αλλά ως συνθετικά μόρια της ομαδικής ψυχής που δημιουργήθηκε. 
Της μαζοψυχής.
Η μαζοψυχή, είναι μια νέα ψυχή, που δεν έχει καμία σχέση με κάθε άτομο του όχλου. Δηλαδή αν είκοσι άνθρωποι, παίρνοντας τον κάθε ένα χωριστά, είναι καλοί, συμπεριφερόμενοι ως όχλος, η μαζοψυχή στην οποία συμμετέχουν, ενδέχεται να τους παρουσιάσει κακούς, αν και δεν είναι. 
Οι πράξεις του όχλου, ούτε κατά διάνοια δεν κατευθύνονται ούτε και ελέγχονται από την λογική. Επηρεάζονται από την επίδραση των ευμενών ή δυσμενών αισθημάτων που δημιουργούνται από τις εντυπώσεις της στιγμής. 
Οι όχλοι δεν σκέπτονται. Αισθάνονται. 
Δεν προσχεδιάζουν ποτέ, αγνοούν την συνέπεια, είναι ευμετάβλητοι και αισθάνονται πανίσχυροι. 
Ο όχλος μεταμορφώνει την προσωπικότητα όσων τον αποτελούν. Και τα μέλη του εξομοιώνονται από κάθε άποψη και γίνονται μαζάνθρωποι. 
Μέσα σε έναν όχλο, ο μορφωμένος και ο αμόρφωτος, ο έξυπνος και ο ηλίθιος, έχουν όμοια ικανότητα κριτικής των πράξεων τους. 
Οι όχλοι στερούνται μέτρου. Όταν απεχθάνονται μισούν και όταν αγαπούν λατρεύουν. 
Καταρρίπτουν κάθε φραγμό, γίνονται υπερβολικοί και το μέτρο είναι απαράδεκτο για αυτούς. 
Τέλος οι όχλοι σαγηνεύονται από αυταπάτες και νοιώθουν την ανάγκη να ακολουθήσουν έναν αρχηγό. Όλα τα παραπάνω τα συναντούμε σε πορείες, πολιτικές συγκεντρώσεις, γήπεδα ακροατήρια κλπ. 
(Από το βιβλίο «πολιτική προπαγάνδα» 1970.)

«Τας λεωφόρους μη βαδίζειν». Δηλαδή να μην συντάσσεσαι με την γνώμη των πολλών. 
Και «Των δ’ άλλων αρετή ποιού φίλον όστις άριστος» («Χρυσά Έπη») Δηλαδή να κάνεις φίλο σου μόνο όποιον είναι άριστος στην αρετή.
Πυθαγόρας

Συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν. = αμάθεια και όχλος είναι πολύ μεγάλη συμφορά

Ευριπίδης (από το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ Ιωάννη Στοβαίου)

http://www.gnomikologikon.gr 

Τα άτομα που απαρτίζουν τον όχλο, τελούν υπό ψυχολογική επιρροή και αντιδρούν ομοιόμορφα. Στον όχλο τα άτομα δεν αντιδρούν μεμονωμένα, αλλά ως συνθετικά μόρια της ομαδικής ψυχής που δημιουργήθηκε. Της μαζοψυχής. Η μαζοψυχή, είναι μια νέα ψυχή, που δεν έχει καμία σχέση με κάθε άτομο του όχλου. Δηλαδή αν είκοσι άνθρωποι, παίρνοντας τον κάθε ένα χωριστά, είναι καλοί, συμπεριφερόμενοι ως όχλος, η μαζοψυχή στην οποία συμμετέχουν, ενδέχεται να τους παρουσιάσει κακούς, αν και δεν είναι. Οι πράξεις του όχλου, ούτε κατά διάνοια δεν κατευθύνονται ούτε και ελέγχονται από την λογική. Επηρεάζονται από την επίδραση των ευμενών ή δυσμενών αισθημάτων που δημιουργούνται από τις εντυπώσεις της στιγμής. Οι όχλοι δεν σκέπτονται. Αισθάνονται. Δεν προσχεδιάζουν ποτέ, αγνοούν την συνέπεια, είναι ευμετάβλητοι και αισθάνονται πανίσχυροι. Ο όχλος μεταμορφώνει την προσωπικότητα όσων τον αποτελούν. Και τα μέλη του εξομοιώνονται από κάθε άποψη και γίνονται μαζάνθρωποι. Μέσα σε έναν όχλο, ο μορφωμένος και ο αμόρφωτος, ο έξυπνος και ο ηλίθιος, έχουν όμοια ικανότητα κριτικής των πράξεων τους. Οι όχλοι στερούνται μέτρου. Όταν απεχθάνονται μισούν και όταν αγαπούν λατρεύουν. Καταρρίπτουν κάθε φραγμό, γίνονται υπερβολικοί και το μέτρο είναι απαράδεκτο για αυτούς. Τέλος οι όχλοι σαγηνεύονται από αυταπάτες και νοιώθουν την ανάγκη να ακολουθήσουν έναν αρχηγό. Όλα τα παραπάνω τα συναντούμε σε πορείες, πολιτικές συγκεντρώσεις, γήπεδα ακροατήρια κλπ. Ο Πυθαγόρας έλεγε: «Τας λεωφόρους μη βαδίζειν». Δηλαδή να μην συντάσσεσαι με την γνώμη των πολλών. Και «Των δ’ άλλων αρετή ποιού φίλον όστις άριστος» («Χρυσά Έπη») Δηλαδή να κάνεις φίλο σου μόνο όποιον είναι άριστος στην αρετή. (Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο «πολιτική προπαγάνδα» 1970.)

Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap

Τα άτομα που απαρτίζουν τον όχλο, τελούν υπό ψυχολογική επιρροή και αντιδρούν ομοιόμορφα. Στον όχλο τα άτομα δεν αντιδρούν μεμονωμένα, αλλά ως συνθετικά μόρια της ομαδικής ψυχής που δημιουργήθηκε. Της μαζοψυχής. Η μαζοψυχή, είναι μια νέα ψυχή, που δεν έχει καμία σχέση με κάθε άτομο του όχλου. Δηλαδή αν είκοσι άνθρωποι, παίρνοντας τον κάθε ένα χωριστά, είναι καλοί, συμπεριφερόμενοι ως όχλος, η μαζοψυχή στην οποία συμμετέχουν, ενδέχεται να τους παρουσιάσει κακούς, αν και δεν είναι. Οι πράξεις του όχλου, ούτε κατά διάνοια δεν κατευθύνονται ούτε και ελέγχονται από την λογική. Επηρεάζονται από την επίδραση των ευμενών ή δυσμενών αισθημάτων που δημιουργούνται από τις εντυπώσεις της στιγμής. Οι όχλοι δεν σκέπτονται. Αισθάνονται. Δεν προσχεδιάζουν ποτέ, αγνοούν την συνέπεια, είναι ευμετάβλητοι και αισθάνονται πανίσχυροι. Ο όχλος μεταμορφώνει την προσωπικότητα όσων τον αποτελούν. Και τα μέλη του εξομοιώνονται από κάθε άποψη και γίνονται μαζάνθρωποι. Μέσα σε έναν όχλο, ο μορφωμένος και ο αμόρφωτος, ο έξυπνος και ο ηλίθιος, έχουν όμοια ικανότητα κριτικής των πράξεων τους. Οι όχλοι στερούνται μέτρου. Όταν απεχθάνονται μισούν και όταν αγαπούν λατρεύουν. Καταρρίπτουν κάθε φραγμό, γίνονται υπερβολικοί και το μέτρο είναι απαράδεκτο για αυτούς. Τέλος οι όχλοι σαγηνεύονται από αυταπάτες και νοιώθουν την ανάγκη να ακολουθήσουν έναν αρχηγό. Όλα τα παραπάνω τα συναντούμε σε πορείες, πολιτικές συγκεντρώσεις, γήπεδα ακροατήρια κλπ. Ο Πυθαγόρας έλεγε: «Τας λεωφόρους μη βαδίζειν». Δηλαδή να μην συντάσσεσαι με την γνώμη των πολλών. Και «Των δ’ άλλων αρετή ποιού φίλον όστις άριστος» («Χρυσά Έπη») Δηλαδή να κάνεις φίλο σου μόνο όποιον είναι άριστος στην αρετή. (Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο «πολιτική προπαγάνδα» 1970.)

Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap