Πως οι Αρχαίοι Έλληνες Βίωναν την Ένωση με το Θείο

ΒΩΜΟΣ - Το κέντρο της λατρείας των Ελλήνων είναι ο βωμός όπου οι εκεί ιεροπραξίες αποσκοπούν στην άμεση επικοινωνία με τους Θεούς. Όταν εγκαινιάζεται ένας νέος βωμός, καλείται το Θείο να τον αποδεχθεί ως πύλη από τον κόσμο των θνητών στον κόσμο των Αθανάτων και αντίστροφα.

ΣΠΟΝΔΕΣ - Οι σπονδές στην Αρχαία Ελλάδα είναι τελετουργικές χύσεις υγρών, όπως οίνου, ύδατος, μελιού, γάλακτος ή ελαίου προς τιμήν των θεών, των ηρώων ή των νεκρών. Αποτελούσαν βασικό μέρος της θρησκευτικής ζωής και συνοδεύονταν από προσευχές ή ευχές. Γίνονταν τόσο σε ιδιωτικές όσο και σε δημόσιες περιστάσεις, πριν από γεύματα, σε θυσίες, σε συμφωνίες (ως ένδειξη ειρήνης και εμπιστοσύνης), αλλά και σε κηδείες. Οι σπονδές συμβόλιζαν την επικοινωνία και τον σεβασμό των ανθρώπων προς το θείο ή τον κόσμο των νεκρών.

ΓΙΟΡΤΕΣ - Οι γιορτές στην Αρχαία Ελλάδα ήταν στενά συνδεδεμένες με τη θρησκεία και την τιμή προς τους θεούς. Κάθε πόλη οργάνωνε εορτές αφιερωμένες σε συγκεκριμένες θεότητες, όπως τα Παναθήναια προς τιμήν της Αθηνάς ή τα Διονύσια προς τιμήν του Διονύσου. Οι γιορτές περιλάμβαναν θυσίες, πομπές, μουσική, χορό και αγώνες, ενώ σε πολλές περιπτώσεις συνδέονταν και με θεατρικές παραστάσεις. Ήταν σημαντικές όχι μόνο για τη λατρεία, αλλά και για την κοινωνική συνοχή, αφού έφερναν τους πολίτες κοντά και ενίσχυαν την κοινή τους ταυτότητα.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Η άμεση επικοινωνία των Ελλήνων με τους Θεούς τους, επιτυγχάνεται μέσα από την προσευχή. Οι καθημερινές προσευχές γίνονται συνήθως το πρωί, ως καθαγιασμός της γιορτής της ημέρας, και απευθύνονται σε έναν ή περισσότερους Θεούς, του οποίου ή των οποίων ζητείται η βοήθεια και η συμπαράσταση. Προσευχή γίνεται και σε σημαντικές στιγμές της ημέρας, όπως λόγου χάρη, πριν από την έναρξη συνελεύσεων, πριν από τα διάφορα γεύματα, πριν από τη λήψη σημαντικών αποφάσεων και τέλος, με το πέρας της ημέρας πριν τον νυκτερινό ύπνο. Ο προσευχόμενος φροντίζει προηγουμένως να είναι καθαρός από φυσικό και ψυχικό ρύπο, για αυτό και της προσευχής προηγείται εξαγνισμός του με αγιασμένο νερό ή θαλάσσιο. Μέσω της προσευχής ζητούν από τη θεότητα συμπαράσταση και βοήθεια στην προσπάθεια να αναχθούν πνευματικώς προς τα Άνω.

Ο Έλληνας δέχεται σαν θείο δώρο την ανατολή του Ήλιου ή τη γόνιμη βροχή και προσεύχεται στις θεότητες, είτε για να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του είτε για να απευθύνει σε αυτές τις διάφορες ικεσίες του. Μέσω της προσευχής επιδιώκεται η ταύτιση και η ένωση με το Θείο. Κάθε δημιουργική πράξη του ανθρώπου, είναι μια Προσευχή, αρκεί να γίνεται ενσυνείδητα και να περιβάλλεται από αγάπη, ανωτερότητα και αρμονία. Πολλές κοινές πράξεις του ανθρώπου όπως η καλλιέργεια της γης, η προσφορά αγάπης προς τον συνάνθρωπο, ακόμα και αυτό το γεύμα γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, έχουν ιερό χαρακτήρα και είναι ισότιμα προς μια Προσευχή.

ΑΘΛΗΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ - Ήταν θεσμός των Ελλήνων να τιμούν τους Θεούς με την τέλεση, αθλητικών ή μουσικών αγώνων. Αθλητικούς αγώνες τελούσαν επίσης και για τους νεκρούς προγόνους ή τους αφηρωισμένους νεκρούς. Στο επίπεδο της καθημερινής ζωής, η επιδίωξη της νίκης στις δοκιμασίες της ανθρώπινης δύναμης και επιδεξιότητας, είχε πάντα τη διπλή σημασία της εκπαίδευσης και της προετοιμασίας για μάχη, αλλά κυρίως οι Ελληνικοί αγώνες αποτελούσαν πράξεις ξεκάθαρα λατρευτικές, δηλαδή ιεροπραξίες.

Οι νικητές των διαφόρων αγώνων, που ουσιαστικά αποτελούσαν τελετουργικές πράξεις μίμησης του διαρκούς αγώνα των Θεών για τη διαμόρφωση και διατήρηση του αρχικού άτακτου Απείρου σε διατεταγμένο Κόσμο, καθώς και για τη μετέπειτα διατήρηση της αρχής τους ως εγγύηση της κοσμικής τελειότητας, αποτελούσαν προσωποποιήσεις της υπέρβασης του ανθρώπινου μέτρου. Η στέψη των νικητών με κορδέλες και κλαδί δάφνης ή ελιάς, συμβόλιζε ότι αποκτούσαν τη θεική αναγνώριση μέσα από μια μυστική σύζευξη του νικητή θνητού με τον Ολύμπιο αθάνατο. Ήταν μια πράξη επικοινωνίας μεταξύ του θείου και της εσωτερικής ανθρώπινης επιθυμίας να αποδείξει ότι μπορεί να φτάσει κάποτε και αυτός μέσα από την αρίστευση, στα Ολύμπια Δώματα.

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ - ΟΡΧΗΣΗ - Η μουσική στην Αρχαία Ελλάδα ήταν το αντίστοιχο της γυμναστικής τέχνης και σήμαινε την αρμονική και τέλεια ανάπτυξη των πνευματικών δυνάμεων του ανθρώπου κάτω από την άμεση εποπτεία των Μουσών. Η μουσική δεν έλειπε από τις κάθε είδους γιορτές προς τιμή των Θεών, όπως και από καμιά ιδιωτική ή δημόσια εκδήλωση των Αρχαίων Ελλήνων. Στις γιορτές των Θεών τραγουδούσαν οι Μούσες σκορπίζοντας κέφι και χαρά. Στις Αρχαίες Ελληνικές γιορτές, στις νίκες, στα συμπόσια, στους γάμους, στους αθλητικούς ή ποιητικούς αγώνες, η παρουσία της μουσικής ήταν αισθητή.

ΥΜΝΟΙ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ - Οι Ορφικοί ύμνοι, οι Ομηρικοί ύμνοι, οι φιλοσοφικοί και μυστηριακοί, λατρευτικοί ύμνοι, τα Καλλιεπή ποιήματα (έπη, Παιάνες, Διθύραμβοι) αποτείνονταν προς τους θεούς και εξυμνούσαν τις εξαιρετικές πράξεις των ηρώων και των Θεών, με σκοπό να διαπαιδαγωγήσουν τους νέους και να διαδώσουν το καλό παράδειγμα με τη μίμηση των αρετών των προγόνων. Οι ύμνοι ήταν γραμμένοι με τρόπο ώστε να αφυπνίζουν τις ψυχές με την ανάμνηση του κόσμου των Ιδεών, και να τις κατευθύνουν να πλησιάσουν προς το Ένα και Αγαθό.

ΜΥΘΟΙ - Μέσα στις μυθολογικές περιγραφές περιλαμβάνονται τα ύψιστα σύμβολα των ανώτερων διανοημάτων των Αρχαίων Ελλήνων. Ο μυθικός ήρωας μέσα από την πάλη του ενάντια στα κατώτερα στοιχεία, αντιπροσωπεύει την εξελικτική ώθηση και είναι η προσωποποίηση της πνευματικοποιητικής ορμής. Η Θεότητα, το εξιδανικευμένο πνεύμα, γίνεται στο συμβολικό επίπεδο.

ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ - ΙΕΡΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ - ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ - Η Γεωμετρία ήταν η ιερότερη επιστήμη των Ελλήνων γιατί την ταύτιζαν με τη θεία αρμονία που υπήρχε μεταξύ του Ουρανού και της Γης και συνόψιζαν τη θεικότητα της ιερής αυτής επιστήμης στο ρητό “Αεί ο Θεός γεωμετρεί”. Δίδασκαν πως μόνο με τα μαθηματικά και ιδιαίτερα με τη Γεωμετρία μπορεί κανείς να φιλοσοφεί και να πλησιάσει το Θείο. Για αυτό το λόγο και τη θεωρούσαν πολύ χρήσιμη στην καθημερινή ζωή.

Πρώτη και θεμελιώδη εφαρμογή της Γεωμετρίας στην αρχιτεκτονική, είναι η χάραξη του περιγράμματος ενός κτιρίου στο έδαφος, για να οικοδομηθεί πάνω στις γραμμές. Για να ολοκληρωθεί όμως το σχήμα του οικοδομήματος ώστε να ικανοποιεί τη λειτουργία και την εσωτερική του νομοτέλεια, θα πρέπει να τηρεί ορισμένες αναλογίες και διαστάσεις. Για τους Αρχαίους Έλληνες, "όπως είναι πάνω είναι και κάτω". Υπάρχει δηλαδή μια αντιστοιχία του Ουρανού και της Γης, των Ουράνιων σωμάτων και κάποιων σημείων κόμβων της Γης όπου συγκεντρώνονται οι ενέργειες.

Τα Αρχαία ιερατεία γνώριζαν τα σημεία αυτά (σ.σ.: ενεργειακοί τόποι) και όριζαν τη θέση ενός ναού, ή μιας ολόκληρης πόλης. Χάραζαν και όριζαν τα όρια ενός ιερού χώρου, ενεργοποιώντας μια αρμονική σχέση με τα αστρικά σώματα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ.

Βλάσης Γ. Ρασσιάς. ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΠΡΑΞΙΕΣ ΤΩΝ - ΕΛΛΗΝΩΝ

Θεοφάνης Μανιάς. ΤΑ ΑΓΝΩΣΤΑ ΜΕΓΑΛΟΥΡΓΗΜΑΤΑ - ΤΩΝ ΑΡΧ. ΕΛΛΗΝΩΝ.

Paul Diel. Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛ. - ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ.

Γράβιγγερ. ΥΜΝΟΙ ΤΩΝ ΑΡΧ.ΕΛΛΗΝΩΝ

Μ.Κοντογιάννη ΤΟ ΙΕΡΟ 

strangehellas

------------------------------------------

ΒΩΜΟΣ , ΠΕΡΙ ΣΠΟΝΔΩΝ , ΣΠΟΝΔΕΣ - ΧΟΕΣ

ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΩΜΟΣ ΑΝΑΚΑΛΥΦΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΕΓΕΣΤΑ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ

Η Επίγνωση Είναι το Πρώτο Βήμα για την Αφαίρεση του Κάρμα

"Το πώς συμπεριφέρονται οι άλλοι σ' εσένα είναι το κάρμα τους. Το πώς εσύ αντιδράς είναι το δικό σου” (Wayne Dyer)

Το αν θα επιλέξουμε να χρησιμοποιήσουμε αυτή την διαρκώς αυξανόμενη συνείδηση ​​ για να καθοδηγήσει τις πράξεις μας, εξαρτάται από εμάς (έχοντας κατά νου τις συνέπειες αν δεν το κάνουμε).

Καθώς προχωρούμε στη ζωή και συλλέγουμε σοφία στη βιβλιοθήκη των εμπειριών μας, αποκτούμε μεγαλύτερη επίγνωση του εαυτού μας και μετά από αυτό, ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ότι αυτό που είμαστε αυτή τη στιγμή δεν είναι αυτό που θα είμαστε στο μέλλον.

Η απλή επίγνωση του εγώ μας, των προηγούμενων πράξεων και των προθέσεών μας, μάς δίνει την ελευθερία να χαράξουμε ένα νέο πεπρωμένο που θα μας απελευθερώσει από το κάρμα μας.

«Ό,τι και να σου συνέβη στο παρελθόν, είναι οι πόροι και οι δυνατότητες που αποκομίζεις από αυτό και είναι η βάση για κάθε αλλαγή.» (Τζόρνταν Μπέλφορτ)

Η επίγνωση είναι το πρώτο βήμα όταν πρόκειται για την αφαίρεση του κάρμα.

Αν δεν έχουμε επίγνωση των πράξεων, των προθέσεων και των συναισθημάτων μας, θα συνεχίσουμε να κάνουμε επιλογές που επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από συναισθήματα, προθέσεις, πράξεις.

Οι άνθρωποι που είναι ασυνείδητοι δεν εξελίσσονται. Αναγκάζονται να μαθαίνουν πράγματα με τον δύσκολο τρόπο στη ζωή, και όσο πιο πεισματάρηδες είναι, τόσο πιο δύσκολο γίνεται γι' αυτούς να απελευθερωθούν από το κάρμα τους. Το να ζεις μια ασυνείδητη ζωή, ακόμα κι αν τη γλιτώσεις με τις επιλογές σου, σε βάζει σε καταστάσεις που δεν σου επιτρέπουν να είσαι ελεύθερος.

Για παράδειγμα, η απληστία θα προσελκύσει τις πιο ασταθείς και υπό όρους φιλίες και σχέσεις επειδή το εγώ θα βασίζεται σε μια ψευδή ταυτότητα φευγαλέων αγαθών, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε άγχος κοινωνικής θέσης. Κάποιος που λειτουργεί έτσι, προσελκύει καταστάσεις όπου οι άνθρωποι λαμβάνουν ασυνείδητες άπληστες αποφάσεις που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντά του. Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα δυσάρεστων σεναρίων που μπορούν και πιθανότατα θα συμβούν ως αποτέλεσμα μιας ασυνείδητης ζωής.

Όσο πιο εγωιστής είναι κάποιος, τόσο πιο δυσαρμονικός γίνεσαι με την ανθρωπότητα. Αυτό το άτομο έχει πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης για τις καταστάσεις που προκαλεί και με την πάροδο του χρόνου θα αυξήσει την πιθανότητα να βρεθεί σε καταστάσεις που αντικατοπτρίζουν τη συμπεριφορά του. Αυτή είναι η πτυχή του κάρμα. Το εξωτερικό περιβάλλον που προσελκύει κάποιος γίνεται το κάρμα του.

Όταν αφαιρείς κάτι από κάποιον ή τον βλάπτεις, προσθέτεις χάος και προκαλείς περισσότερη δυσαρμονία στη ζωή σου και στο συλλογικό. Όταν δείχνεις ενσυναίσθηση και συνεισφέρεις ανιδιοτελώς στο συλλογικό, είσαι σε μεγαλύτερη αρμονία με αυτό. Οι άνθρωποι που έχουν επίγνωση του εαυτού τους βρίσκονται σε πολύ καλύτερη θέση από το ασυνείδητο άτομο. 

Το άτομο που συνεχίζει να λαμβάνει εγωιστικές, εγωκεντρικές αποφάσεις, είναι πολύ πιθανό να δεχθεί ένα χαστούκι από την ενοχή που μπορεί ακόμη και να μεγεθυνθεί. Αυτή η ενοχή που βιώνει κανείς δεν πρέπει να γίνει η ταυτότητά του, αλλά μάλλον ένα κάλεσμα αφύπνισης για να ανταποκριθεί στις περιστάσεις και να γίνει ένα πιο εξελιγμένο άτομο. Αυτό είναι το είδος του κάρμα όπου νιώθεις ότι σε κρίνει το μέσα σου και το ίδιο σου το μυαλό, σου λέει ότι δεν είσαι σε αρμονία με τον ανώτερο εαυτό σου. Έτσι αποκτάς επίγνωση των δύο λύκων που μάχονται μέσα σου, ο καλός και ο κακός.

Το κάρμα δεν αφορά μόνο τις κακές πράξεις, αλλά και το πώς νιώθεις για τον εαυτό σου. Τα συναισθήματα έχουν μεγάλη σχέση με το κάρμα σου.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθουμε αδικημένοι, αλλά ο βαθμός στον οποίο βυθιζόμαστε στη θλίψη ή και τον θυμό μπορεί να δημιουργήσει κακό κάρμα για τον εαυτό μας, ακόμα κι αν πραγματικά ήμασταν το θύμα. Η συνεχής ταύτιση με αυτά τα συναισθήματα θα μας επηρεάσει και θα μπορούσε να οδηγήσει σε περισσότερη θλίψη ή θυμό. Έτσι προκαλούμε προβλήματα που δεν υπάρχουν καν, επειδή ταυτιζόμαστε με το σώμα του πόνου συνεχώς.

Το κάρμα είναι συχνά η έλλειψη επίγνωσης του πώς τα πρότυπα συμπεριφοράς μας, μας κρατούν πίσω, τα οποία συχνά προέρχονται από τα συναισθήματά μας. Αυτό μπορεί να αφήσει καρμικά αποτυπώματα που δημιουργούν έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο δυσάρεστων περιστάσεων.

Είναι κάτι πολύ πραγματικό. Δεν είναι μόνο οι πράξεις μας που δημιουργούν κάρμα, αλλά και ο τρόπος που σκεφτόμαστε, ειδικά ο τρόπος που σκεφτόμαστε τον εαυτό μας. Όσο πιο γκρινιάρης και αρνητικός είναι κάποιος, τόσο περισσότερους παρόμοιους ανθρώπους συναντά. Το Εγώ μας και οι πράξεις μας, μας φέρνουν σε συντονισμό με καταστάσεις και ανθρώπους παρόμοιας δόνησης. Έτσι άθελά μας διευκολύνουμε τους τρόπους που οδηγούν σε περισσότερες καρμικές συνέπειες.

Μην προσπαθείς να είσαι ανώτερος από τον συνάνθρωπό σου,

στόχευσε να είσαι ανώτερος από τον παλιό σου εαυτό.

Αυτό που είσαι αυτή τη στιγμή είναι μια διαφορετική ενσάρκωση από αυτό που ήσουν πριν. Αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να υποβιβαστεί, τότε θα περιοριστείς περισσότερο στις συνθήκες του κάρμα σου. Αν εξελιχθείς μέσω της λογικής και της διαίσθησης, θα ξεφύγεις σταδιακά από τις συνθήκες του κάρμα σου. Το κάρμα δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μονοπάτι στο οποίο βάζεις τον εαυτό σου και καθώς αποκτάς μεγαλύτερη επίγνωση των αποφάσεων και των πράξεών σου, θα μάθεις να κάνεις επιλογές που είναι συνειδητές.

Όσο πιο συνειδητές είναι οι επιλογές μας, τόσο περισσότερο θα βρισκόμαστε σε καταστάσεις που μας ωφελούν και λιγότερο σε καταστάσεις που προκαλούν απογοήτευση, θυμό, ενοχή ή θλίψη. Οι επιλογές μας είναι σαν σπόροι, που ο καθένας θα θερίσει την κατάλληλη στιγμή στη ζωή του. Ακόμα και με πράγματα που δεν είναι δικό μας λάθος και προκαλούνται πραγματικά από περιστάσεις, ο τρόπος με τον οποίο τα χειριζόμαστε τελικά επηρεάζει το κάρμα μας.

Η αυτο-μεγέθυνση του εγώ είναι η πηγή όλου του κάρμα. Πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να περάσει από τη διαδικασία του τι χρειάζεται να νιώσουμε, να το αφήσουμε να φύγει και μετά να προχωρήσουμε.  

Στη ζωή, υπάρχει μόνο μία κατεύθυνση… ΜΠΡΟΣΤΑ.

Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν προχωρούν...

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

-------------------------------------------

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΡΜΑ

ΠΕΡΙ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ , ΝΕΜΕΣΙΣ , Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗΣ

ΟΙ 12 ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΟΥΝ ΑΛΛΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΗ ΖΩΗ

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΕΠΟΝΘΟΤΟΣ (κάρμα) ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Αρχαίες Ελληνίδες Ιέρειες, οι Θεματοφύλακες των Ιερών Παραδόσεων

Οι Αρχαίες Ελληνίδες Ιέρειες κατείχαν μια ιδιαίτερα σημαντική και σεβαστή θέση με κύρος επιρροή και ενεργό συμμετοχή στη δημόσια ζωή στην κοινωνία της Αρχαίας Ελλάδας. Υπηρετούσαν σε ναούς αφιερωμένους σε θεότητες και ήταν υπεύθυνες για την τέλεση θρησκευτικών τελετών, θυσιών και εορτών. Η επιλογή τους γινόταν με αυστηρά κριτήρια, που συχνά περιλάμβαναν την κοινωνική καταγωγή, την αγνότητα και την ηθική τους υπόσταση.

Κάθε θεότητα απαιτούσε διαφορετικό τύπο ιερατικής υπηρεσίας, με κάποιες θέσεις να είναι ισόβιες και άλλες ετήσιες.

Όλοι γνωρίζουμε την Πυθία, στο Μαντείο των Δελφών ως μάντισσα του θεού Απόλλωνα. Η Πυθία έδινε τους χρησμούς που καθόριζαν την τύχη πολέμων, την ίδρυση αποικιών και τις πολιτικές αποφάσεις των πόλεων-κρατών.

Εκτός από την Πυθία, υπήρχαν και άλλες Ιέρειες σε σημαντικά Ιερά, όπως η Ιέρεια της Αθηνάς Πολιάδος η οποία κατείχε την πιο σεβαστή θέση στην Αθήνα. Η Ιέρεια αυτή είχε το δικαίωμα να παρεμβαίνει σε πολιτικά ζητήματα και η γνώμη της είχε βαρύνουσα σημασία. Κατοικούσε στο Ερέχθειο, επάνω στην Ακρόπολη.

Οι Ιέρειες της Δήμητρας διαδραμάτιζαν κεντρικό ρόλο στα Ελευσίνια Μυστήρια, μια από τις πιο σημαντικές μυστικιστικές τελετές του Αρχαίου κόσμου, που σχετιζόταν με τον κύκλο της ζωής και του θανάτου.

Οι Ιέρειες της Εστίας όφειλαν να είναι απόλυτα προσηλωμένες στη διατήρηση της Ιεράς Φλόγας.

Στο Ιερό του θεού Διονύσου, στην κορυφή του Παγγαίου, όπως ακριβώς στους Δελφούς, γυναίκα προμάντις έδεινε τους χρησμούς κατά το πρότυπο της Πυθίας («πρόμαντις δὲ ἡ χρέουσα, κατάπερ ἐν Δελφοῖσι, καὶ οὐδὲν ποικιλώτερον» Ηρόδοτος).   

Συνολικά, οι Αρχαίες Ελληνίδες Ιέρειες αποτελούσαν ένα μοναδικό παράδειγμα γυναικείας ενδυνάμωσης, που μπορούσαν να χαίρουν ευρείας αναγνώρισης και απολάμβαναν δημόσιο κύρος, αφήνοντας ένα διαχρονικό αποτύπωμα στην ιστορία και τον πολιτισμό. Στο Θέατρο του Διονύσου στην Αθήνα, οι πρώτες θέσεις (προεδρία) προορίζονταν για τις Ιέρειες.

Οι Ιέρειες δεν ήταν απλώς θρησκευτικοί λειτουργοί. Ήταν οι θεματοφύλακες των Ιερών Παραδόσεων. Ήταν υπεύθυνες για την διοργάνωση εορτών και επόπτευαν μεγάλες πομπές και τελετουργίες, όπως τα Παναθήναια. Τα καθήκοντά τους περιλάμβαναν την τέλεση θυσιών και σπονδών και η παρουσία τους ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση της εύνοιας των θεών.

Η παρουσία των γυναικών στο ιερατείο υπενθυμίζει ότι η Αρχαία Ελληνική κοινωνία, αν και πατριαρχική, αναγνώριζε τη γυναικεία πνευματική ισχύ ως θεμελιώδη λίθο για την επιβίωση και την ευημερία της πόλης.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

------------------------------------

ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΙΕΡΕΙΕΣ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΕΡΑΤΕΙΑΣ

ΜΕΛΙΣΣΕΣ, ΟΙ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ

Ο  Φιλόσοφος Πρόκλος και η Ασκληπιγένεια  

Αλήθειες Και Ψέματα Για Την ΕΛΛΗΝΙΔΑ Των Αρχαίων Χρόνων

Πολλαπλά Σύμπαντα Πολλαπλές Διαστάσεις

Η πιθανότητα πολλαπλών συμπάντων και πολλαπλών διαστάσεων δεν είναι θέμα επιστημονικής φαντασίας. Αυτό είναι ένα ζήτημα για το οποίο έχουν γίνει συζητήσεις σε όλη την ιστορία.

Γράφτηκε γι' αυτό στην Αρχαία Ελλάδα, από τον Αναξίμανδρο και η τάση αυτή δεν έχει σταματήσει. Αυτές οι έννοιες βρίσκονται σχεδόν σε κάθε πολιτισμό που γνωρίζουμε και εκτείνονται σε όλους τους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης.

Σήμερα, υπάρχουν πολλές επιστημονικές θεωρίες που υποστηρίζουν την ιδέα των παράλληλων συμπάντων και των πολλαπλών διαστάσεων πέρα ​​από τις δικές μας, όπως για παράδειγμα η θεωρία χορδών. Πολλοί ερευνητές βασίζουν επίσης τις ιδέες τους για τα παράλληλα σύμπαντα στην κβαντομηχανική, τη μαθηματική περιγραφή των υποατομικών σωματιδίων.

Στην Κβαντομηχανική, πολλαπλές καταστάσεις ύπαρξης για μικροσκοπικά σωματίδια είναι όλες δυνατές ταυτόχρονα - μια «κυματοσυνάρτηση» συμπυκνώνει όλες αυτές τις πιθανότητες. Σε συνδυασμό με αυτές τις θεωρίες υπάρχουν επίσης παράξενα «παραφυσικά» γεγονότα που άνθρωποι έχουν γίνει μάρτυρες όλα αυτά τα χρόνια. Όλοι αυτοί οι παράγοντες και άλλοι συνθέτουν μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Ο Πλάτωνας στο έργο του "Φαίδων" γράφει:

«…με μια λέξη, ότι είναι για μας το νερό κι η θάλασσα ως προς τις ανάγκες μας, έτσι είναι ΕΚΕΙ ο αέρας, κι ότι είναι για μας ο αέρας, είναι για ΕΚΕΙΝΟΥΣ ο αιθέρας. Στις διάφορες εποχές, πάλι, το κλίμα είναι τόσο εύκρατο που δεν γνωρίζουν την αρρώστια και ζουν πολύ περισσότερο χρόνο από τους εδώ, αλλά και ως προς την όραση, την ακοή, τη νοημοσύνη και όλα τα παρόμοια, απέχουν από μας τόσο όσο απέχει ο αιθέρας από τον αέρα ως προς την καθαρότητα. Έχουν ακόμα για τους θεούς άλση και ιερά, ΟΠΟΥ ΕΝΟΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΙ ΘΕΟΙ, και φωνές, προφητείες, τρόπους με τους οποίους γίνονται αισθητοί οι θεοί ΚΙ ΕΤΣΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ, ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ. Αλλά κι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα φαίνονται σε αυτούς έτσι όπως πράγματι είναι, και η υπόλοιπη ευδαιμονία τους είναι συνακόλουθη αυτών.»

ΣΩΚΡΑΤΗΣ – ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΦΑΙΔΩΝ (109 e)

Ο Φιλόστρατος (που αποκαλούνταν «ο Αθηναίος», Έλληνας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορικής περιόδου. κύριος εκπρόσωπος της Δεύτερης Σοφιστικής στο έργο του, «Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον», Βιβλίο 3, 15 όπου ο Απολλώνιος συνομιλεί με τον Ινδό σοφό Λάρχα), εξηγεί:

«Και επέτρεψαν στον Απολλώνιο να κάνει ερωτήσεις· και τους ρώτησε για το τι νόμιζαν ότι αποτελούνταν ο κόσμος· εκείνοι απάντησαν: «Από στοιχεία».

«Είναι τότε τέσσερα;» ρώτησε.

«Όχι τέσσερα», είπε ο Λάρχας, «αλλά πέντε».

«Και πώς είναι δυνατόν να υπάρχει και πέμπτο», είπε ο Απολλώνιος, «δίπλα στο νερό, τον αέρα, τη γη και τη φωτιά;»

«Υπάρχει ο αιθέρας», απάντησε ο άλλος, «τον οποίο πρέπει να θεωρήσουμε ως το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι οι θεοί· γιατί όπως όλα τα θνητά πλάσματα εισπνέουν τον αέρα, έτσι και οι αθάνατες και θεϊκές φύσεις εισπνέουν τον αιθέρα».

«Μήπως», είπε ο Απολλώνιος, «θα θεωρήσω το σύμπαν ως ζωντανό πλάσμα;»

«Ναι», είπε ο άλλος.

Φιλόστρατος «Τα ες τον Τυανέα Απολλώνιον»

Η έρευνα πολλαπλών διαστάσεων, άλλων συμπάντων, καθώς και όντων και κόσμων μέσα στους κόσμους, ήταν πάντα ένα θέμα συναρπαστικό για τους λάτρεις της εναλλακτικής αναζήτησης και της εξερεύνησης του αγνώστου. Και είναι φυσικό να έχει κανείς λαχτάρα για εξερεύνηση και ανακάλυψη. Δεδομένου ότι η ανθρωπότητα έχει γίνει κάπως ρομποτική, όπου όλοι επικεντρώνονται στην επιβίωση και την ένταξη στο σύστημα, φαίνεται ότι αυτού του είδους η εξερεύνηση έχει ατονήσει.
Το βασικό γεγονός ότι όσα αναφέρονται σε αυτό το άρθρο έχουν εξερευνηθεί και μελετηθεί από την καταγεγραμμένη ανθρώπινη ιστορία, σε συνδυασμό με τα σύγχρονα «παραφυσικά» φαινόμενα, υποδηλώνει ότι υπάρχουν έννοιες της πραγματικότητας που δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει.

Αυτές οι έννοιες θα αψηφούν πάντα αυτά που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και θα αμφισβητούν τα τρέχοντα συστήματα πεποιθήσεων, κάτι που είναι άβολο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πριν από αιώνες η εκκλησία καταδίκασε και φυλάκισε επιστήμονες των οποίων οι ανακαλύψεις απειλούσαν την αποδεκτή άποψη της «πραγματικότητας»...

«Όλη η αισθητή ύλη προέρχεται από μια πρωτογενή ουσία ή λεπτότητα πέρα ​​από τη σύλληψη, που γεμίζει όλο το χώρο, την ακάσα ή φωτεινό αιθέρα, η οποία επηρεάζεται από την ζωογόνο Πράνα ή δημιουργική δύναμη, καλώντας σε ύπαρξη, σε ατελείωτους κύκλους, όλα τα πράγματα και τα φαινόμενα.» 

Νίκολα Τέσλα Το Μεγαλύτερο Επίτευγμα του Ανθρώπου, 1907

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

----------------------------------------

ΠΥΛΗ ΕΙΣΟΔΟΥ ΣΕ ΑΛΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ;

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ, ΑΛΛΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ

Μπορούν τα παράλληλα σύμπαντα να εξηγήσουν το φαινόμενο Déjà Vu;

Η ΕΥΡΥΝΟΜΗ Η ΘΕΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ , ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ – ΣΥΜΠΑΝΤΑ - ΚΟΣΜΟΙ

ΠΟΛΛΑΠΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ , ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ  , ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

ΠΑΡAΛΛΗΛΟΙ ΚOΣΜΟΙ – ΠΑΡAΛΛΗΛΕΣ ΖΩEΣ , ΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ

ΟΙ ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΝΑ" , ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ - Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΧΟΡΔΩΝ

ΤΕΧΝΗΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ - ΗΛΙΟΙ – ΠΛΑΝΗΤΕΣ- ΔΙΑΣΤΡΙΚΑ ΤΑΞΙΔΙΑ - ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ, ΜΗΠΩΣ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ;;;

Ο ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΟΣ ΦΥΣΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΕΞΗΓΕΙ: EΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΔΥΝΗΤΙΚΑ, 10 ΕΙΣ ΤΗΝ 500στή ΕΙΔΗ ΣΥΜΠΑΝΤΩΝ

Κόσμος

Θεωρητικό Μέγεθος του Σύμπαντος

Ο Πυθαγόρας είναι ο πρώτος που εφάρμοσε τον όρο Κόσμος στην τάξη του Σύμπαντος, από την Ελληνική λέξη «κόσμος», που σημαίνει τάξη ή κόσμημα, στολίδι και είναι το αντίθετο του Χάους. Ο Κόσμος μπορεί να οριστεί ως ένα πολύπλοκο και εύτακτο σύστημα, όπως το Σύμπαν. Χρησιμοποιείται συχνά ως συνώνυμο του Σύμπαντος λαμβάνοντας υπόψη την τάξη που διαθέτει. Με την πιο γενική έννοια, «Κόσμος» είναι ένα οργανωμένο και αρμονικό σύστημα.

Η περιοχή που είναι ορατή από τη Γη είναι μια σφαίρα με ακτίνα περίπου 46 δισεκατομμυρίων ετών φωτός, με βάση το πού έχει οδηγήσει η διαστολή του χώρου τα πιο μακρινά αντικείμενα που παρατηρήθηκαν. Το «παρατηρήσιμο» Σύμπαν περιέχει περίπου 300 εξάκις εκατομμύρια αστέρια (Οι Βασικές Αρχές της Σύγχρονης Αστροφυσικής) και περισσότερους από 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες.

Για λόγους σύγκρισης, η διάμετρος ενός τυπικού γαλαξία είναι 30.000 έτη φωτός και η τυπική απόσταση μεταξύ δύο γειτονικών γαλαξιών είναι 3 εκατομμύρια έτη φωτός. Για παράδειγμα, ο Γαλαξίας μας έχει διάμετρο περίπου 100.000 έτη φωτός και ο πλησιέστερος αδελφός γαλαξίας μας, ο Γαλαξίας της Ανδρομέδας, βρίσκεται περίπου 2,5 εκατομμύρια έτη φωτός μακριά.

Οι τυπικοί γαλαξίες κυμαίνονται από νάνους γαλαξίες, έως εκατό εκατομμύρια αστέρια, μέχρι γιγάντιους γαλαξίες με χίλια τρισεκατομμύρια αστέρια, όλοι σε τροχιά γύρω από το κέντρο μάζας του γαλαξία.

Το μέγεθος του Σύμπαντος είναι άγνωστο. Μπορεί να είναι άπειρο. 

Απλά, ανακαλύπτουμε ότι δεν αποτελούμε το κέντρο του κόσμου…

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

--------------------------------------------

« AΡΜΟΝΙΑ ΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ »

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.... 

ΑΠΛΑ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ…

Από την Αίρεση στην Αποδοχή: Η Αόρατη Πορεία των Αντισυμβατικών Ιδεών

Ιδέες που κάποτε απορρίπτονταν ως αίρεση διεκδικούν θέση στον επιστημονικό διάλογο και όσα αγνοήθηκαν χθες ίσως εξηγηθούν αύριο.

«Η προσκόλληση της ψυχής στον εγκέφαλο, δηλαδή ο χωροχρονικός της περιορισμός, δεν είναι πλέον τόσο αυτονόητος και αδιαμφισβήτητος όσο μας έχουν οδηγήσει να πιστεύουμε μέχρι τώρα... Δεν είναι μόνο επιτρεπτό να αμφισβητούμε την απόλυτη εγκυρότητα της αντίληψης του χωροχρόνου· είναι μάλιστα, ενόψει των διαθέσιμων δεδομένων, επιτακτικό να το κάνουμε.»

- Καρλ Γιουνγκ, Ψυχολογία και Αποκρυφισμός -

Στην επιστήμη, η αποδοχή νέων ιδεών ακολουθεί μια προβλέψιμη, τετραβάθμια ακολουθία:

• Στο Στάδιο 1, οι σκεπτικιστές διακηρύσσουν με σιγουριά ότι η ιδέα είναι αδύνατη επειδή παραβιάζει τους Νόμους της Επιστήμης. Αυτό το στάδιο μπορεί να διαρκέσει από χρόνια έως αιώνες, ανάλογα με το πόσο η ιδέα αμφισβητεί την συμβατική επιστημονική άποψη.

• Στο Στάδιο 2, οι σκεπτικιστές παραδέχονται απρόθυμα ότι η ιδέα είναι εφικτή, αλλά δεν είναι πολύ ενδιαφέρουσα και τα ισχυριζόμενα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά αδύναμα.

• Το Στάδιο 3 ξεκινά όταν το κυρίαρχο ρεύμα συνειδητοποιεί ότι η ιδέα δεν είναι μόνο σημαντική, αλλά τα αποτελέσματά της είναι πολύ ισχυρότερα και πιο διάχυτα από ό,τι φανταζόταν προηγουμένως.

• Το Στάδιο 4 επιτυγχάνεται όταν οι ίδιοι επικριτές που συνήθιζαν να αποκηρύσσουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον για την ιδέα,  αρχίζουν να διακηρύσσουν ότι αυτοί τη σκέφτηκαν πρώτοι.

Τελικά, κανείς δεν θυμάται ότι η ιδέα κάποτε θεωρούνταν επικίνδυνη αίρεση.

Η πιο σημαντική ένδειξη μιας μετάβασης από το Στάδιο 1 στο Στάδιο 2 μπορεί να φανεί στις σταδιακά μεταβαλλόμενες στάσεις εξέχοντων σκεπτικιστών.

Σε ένα βιβλίο του 1995, γεμάτο με διαπεραστικό σκεπτικισμό, ο αείμνηστος Καρλ Σάγκαν του Πανεπιστημίου Κορνέλ διατήρησε την αποστολή του σε όλη του τη ζωή να εκπαιδεύει το κοινό σχετικά με την επιστήμη, στην προκειμένη περίπτωση καταρρίπτοντας την δημοφιλή υστερία για τις απαγωγές από εξωγήινους, τους επαφικούς, τους θεραπευτές με πίστη, το «πρόσωπο» στον Άρη και σχεδόν οτιδήποτε άλλο βρίσκεται στο τμήμα των περισσότερων βιβλιοπωλείων.

Έπειτα, σε μία παράγραφο ανάμεσα σε 450 σελίδες, βρίσκουμε μια εκπληκτική παραδοχή:

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπάρχουν τρεις ισχυρισμοί στον τομέα της ESP (Εξωτερικής Λογισμικής) οι οποίοι, κατά τη γνώμη μου, αξίζουν σοβαρής μελέτης:

(1) ότι μόνο με τη σκέψη οι άνθρωποι μπορούν (μόλις) να επηρεάσουν τις γεννήτριες τυχαίων αριθμών στους υπολογιστές

(2) ότι τα άτομα με ήπια αισθητηριακή στέρηση μπορούν να λαμβάνουν σκέψεις ή εικόνες που «προβάλλονται» σε αυτά

(3) ότι τα μικρά παιδιά μερικές φορές αναφέρουν λεπτομέρειες μιας προηγούμενης ζωής, οι οποίες κατόπιν ελέγχου αποδεικνύονται ακριβείς και τις οποίες δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν με κανέναν άλλο τρόπο εκτός από τη μετενσάρκωση.

Οι επιστημονικές μέθοδοι είναι εξαιρετικά ισχυρά εργαλεία για την υπέρβαση των προσωπικών προκαταλήψεων και την κατασκευή λειτουργικών μοντέλων της «αλήθειας». 

Έχουμε κάθε λόγο να περιμένουμε ότι οι ίδιες μέθοδοι που μας έδωσαν μια καλύτερη κατανόηση των γαλαξιών και των γονιδίων, θα ρίξουν επίσης φως σε εμπειρίες που περιγράφονται από μυστικιστές σε όλη την ιστορία.

Από το βιβλίο “Το Συνειδητό Σύμπαν". του Dean Radin, πρώτο μέρος, πρώτο κεφάλαιο.

https://www.bibliotecapleyades.net

Όταν η Γλώσσα Αλλοιώνεται η Ταυτότητα Ραγίζει

Η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο επικοινωνίας. Είναι ο κώδικας της σκέψης και ο φορέας της ιστορικής μνήμης. 

Αλλά αυτό που συμβαίνει σήμερα, δηλαδή η υποκατάσταση Ελληνικών λέξεων από ξενικούς όρους (όπως π.χ. αντί για πρόκληση, ακούμε να λένε challenge) οδηγεί στον «λεξιλογικό θάνατο». Αυτή η σταδιακή αλλοίωση δημιουργεί μια γενιά που σκέφτεται με ξένα πρότυπα (αφού η γλώσσα διαμορφώνει τη σκέψη), που αποξενώνεται από τα κείμενα της Αρχαίας αλλά και νεότερης Γραμματείας και έτσι χάνει το αίσθημα της ιδιοπροσωπίας και της συνέχειας.

Όταν αγνοείται η βαθιά γνώση της μητρικής γλώσσας, οι επόμενες γενιές χάνουν την ικανότητα να εκφράσουν λεπτές έννοιες και συναισθήματα με ακρίβεια.

Είναι μια μορφή πνευματικής υποτέλειας, όπου η μόδα προηγείται και εκτοπίζει την ουσία. Χωρίς γερά θεμέλια στη γλώσσα, η εθνική ταυτότητα μετατρέπεται σε ένα άμορφο μείγμα παγκοσμιοποιημένης κουλτούρας.

Γλωσσολόγοι προειδοποιούν ότι ο βομβαρδισμός από αγγλικούς όρους στην καθομιλουμένη, μπορεί να οδηγήσει σε αλλοίωση, φθορά και στον ευτελισμό της Ελληνικής Γλώσσας. Η επόμενη γενιά δεν ξέρω τι γλώσσα θα μιλάει... αν δεν γίνουν αντιληπτές οι μελλοντικές επιπτώσεις αυτής της ...μόδας.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

--------------------------------

Εμφάνιση σχετικών αναρτήσεων με θέμα την Ελληνική Γλώσσα.

ΕΝΑ «ΦΡΑΓΜΑ» ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΞΕΝΩΝ ΟΡΩΝ ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ!

ΤΟ DΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΤΟΝ ΚΡΑΔΑΣΜΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ και ΚΑΘΕ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ ΛΕΞΗ

ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ, Ο ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ! 

ΕΙΝΑΙ ΣΟΦΟΣ Ο ΕΛΛΗΝ ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΟΙ ΘΥΓΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ, ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ. Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΔΙΟΤΙ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.

Τα Στάδια της Ανθρώπινης Εξέλιξης

Η Ανθρωπότητα Δεν Είναι, και Ποτέ Δεν Ήταν, Χωρισμένη ή Αποκομμένοι Από το Κοσμικό Πλαίσιο

Σύμφωνα με τις παραδόσεις της αέναης σοφίας, ένα σύστημα αντιστοιχιών συνδέει όχι μόνο τον Κόσμο με τη δική μας γήινη ύπαρξη, αλλά και διάφορες διαστάσεις της πραγματικότητας που λειτουργούν ανεπαίσθητα στον μη εξελιγμένο άνθρωπο. Η θεμελιώδης διδασκαλία της αέναης παράδοσης αφορά την ανθρώπινη ανάπτυξη.

Με άλλα λόγια, είναι ένα σύνολο γνώσης που υφίσταται μέσω των ανθρώπων και μεταδίδεται μέσω της ανθρωπότητας και του ανθρώπινου πολιτισμού.

Οι έννοιες του μυστικισμού, της πνευματικότητας ή της θρησκείας είναι απλώς ορατές μορφές ή οχήματα μετάδοσης. Η μετάδοση αυτή λειτουργεί με μια ικανότητα εγγενή στην ανθρωπότητα και οι άνθρωποι που εργάζονται μέσα σε αυτήν είναι αφοσιωμένοι σε μια εξελικτική δραστηριότητα. Η εξέλιξη των ανθρώπων μπορεί να περιγραφεί ως η διεκπεραίωση των ακόλουθων σταδίων:

• ΕΠΙΓΝΩΣΗ: της δυσκολίας μας και της περιορισμένης προοπτικής μας.

• ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ: εργασία με τον εαυτό μας και «περπάτημα στο μονοπάτι». 

• ΑΝΤΙΛΗΨΗ: Απόκτηση αντικειμενικής κατανόησης.

Το πρώτο στάδιο (η Επίγνωση) συνίσταται στην προσοχή μας στους διάφορους παράγοντες από τους οποίους εξαρτόμαστε και στις πολλαπλές ψευδείς προσωπικότητες που επιδεικνύουμε. Αυτή η φάση απαιτεί ειλικρινή και εστιασμένη αυτοεξερεύνηση και παρατήρηση.

Το δεύτερο στάδιο (η Προετοιμασία) ασχολείται με την ικανότητά μας να λαμβάνουμε. Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται «απαλλαγή» από τα πράγματα που έχουμε υιοθετήσει στην καθημερινή ζωή και μας αποσπούν την προσοχή, όπως απόψεις, άχρηστες σκέψεις, αποκτημένες συμπεριφορές κ.λπ.

Το τρίτο στάδιο (η Αντίληψη) γίνεται αντιληπτό σύμφωνα με την ικανότητα του ατόμου. Είναι γνωστό ως Αλήθεια. Δεν υπάρχει χώρος για πεποιθήσεις ή άλλα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά. Δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα περισσότερο γι' αυτό.

Αυτά τα στάδια, αποτελούν στοιχεία της πορείας της ανθρώπινης εξέλιξης βελτιώνοντας την ανθρώπινη συνείδηση, έτσι ώστε να μπορεί να λειτουργεί σύμφωνα με μια συμμετοχική ολοκληρωμένη συνείδηση, η οποία αντιστοιχεί στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου όντος μέσα στον άνθρωπο. Η αντίληψη που αποκτάται από μια ολοκληρωμένη προοπτική είναι εξελικτική της ανθρώπινης ανάπτυξης σε αυτόν τον πλανήτη, δίνοντας στο άτομο μια μοναδική προοπτική για το μακροπρόθεσμο μέλλον σε κοσμική κλίμακα. Αυτό έχει ονομαστεί ενεργοποίηση της ευρύτερης χωροχρονικής προοπτικής όπου γίνεται αντιληπτό ότι, η ανθρωπότητα δεν είναι, και δεν υπήρξε ποτέ, ξεχωριστή ή αποσυνδεδεμένη από το κοσμικό πλαίσιο.

Η εξέλιξη και η ολοκλήρωση, είναι αναγκαιότητα και εγγενές μέρος του ανθρώπινου δυναμικού και οι Διαχρονικές Παραδόσεις υπάρχουν, όπως υπήρχαν πάντα, για να εξυπηρετούν αυτόν τον σκοπό.

Ωστόσο, το ερώτημα ήταν και είναι, αν το άτομο επιλέγει να αναζητήσει τη δική του εξέλιξη...

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

-----------------------------

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ 

ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ – ΠΑΛΑΙΧΘΩΝ 

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΨΥΧΗ 

ΣΕ ΠΟΙΟ ΒΑΘΜΟ ΑΥΤΟΜΥΗΣΗΣ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ;;;

Τι είναι οι Ομαδικές Ψυχές και ποια η Λειτουργία τους;

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ και ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ 

Γιατί η Ρητορική Χρειάζεται τη Φιλοσοφία

Στον έργο "Φαίδρος" του Πλάτωνος, στο σημείο 269e, η συζήτηση στρέφεται στη ρητορική τέχνη και τις προϋποθέσεις για την απόκτησή της, με τον Σωκράτη να επισημαίνει ότι η ρητορική, όπως και η ιατρική, απαιτεί βαθιά κατανόηση της φύσης των πραγμάτων.

Ο Σωκράτης τονίζει ότι αν κάποιος διδάσκει ρητορική χωρίς να γνωρίζει την αλήθεια (τη φύση του θέματος), η τέχνη του θα είναι «άτεχνος». 

Το χωρίο αυτό εντάσσεται στη πλατωνική κριτική προς τους σοφιστές και τη ρητορική της εποχής, η οποία βασιζόταν στο πιθανό και όχι στο αληθινό. 

Ο Πλάτων υποστηρίζει ότι ο αληθινός ρήτορας πρέπει να είναι φιλόσοφος και να γνωρίζει τη φύση της ψυχής. 

(ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)

----------------------

Πλάτωνος Φαίδρος 269e - 270a

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Διόλου απίθανο, καλέ μου φίλε, να ’ναι ο Περικλής αυτός που απ’ όλους τους ρήτορες έχει αγγίξει την τελειότητα στη ρητορική.

ΦΑΙΔΡΟΣ: Πώς έτσι;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Όλες οι τέχνες, όσες είναι σπουδαίες, χρειάζονται επιπλέον ατελείωτες συζητήσεις και αιθέριες θεωρητικές αναζητήσεις για τη φύση των πραγμάτων· τούτη η υψηλή πνοή και η καθολική ευστοχία, που τις χαρακτηρίζει, κάπου από εδώ φαίνεται να εισχωρεί μέσα τους. Κι αυτό το πράγμα το απόκτησε και ο Περικλής κοντά στα φυσικά χαρίσματά του. Γιατί από τη συνάντησή του με τον Αναξαγόρα, έναν άνθρωπο τέτοιας, νομίζω, λογής, πήρε υψηλή θεωρητική γνώση και προχώρησε ίσαμε τη φύση του νου και της διάνοιας, αυτά τα ζητήματα που τόσο επίμονα συζητούσε και ο Αναξαγόρας, και από εκεί έφερε στην τέχνη των λόγων ό,τι είναι χρήσιμο γι’ αυτήν.

(Αποδ. Ν.Μ. Σκουτερόπουλος)

Το Αρχαίο Πρωτότυπο

Κινδυνεύει, ὦ ἄριστε, εἰκότως Περικλῆς πάντων τελεώτατος εἰς τὴν ῥητορικὴν γενέσθαι.

–Τί δή;

– Πᾶσαι ὅσαι μεγάλαι τῶν τεχνῶν προσδέονται ἀδολεσχίας καὶ μετεωρολογίας φύσεως πέρι· τὸ γὰρ ὑψηλόνουν τοῦτο καὶ πάντῃ τελεσιουργὸν ἔοικεν ἐντεῦθέν ποθεν εἰσιέναι. ὃ καὶ Περικλῆς τῷ εὐφυὴς εἶναι ἐκτήσατο· προσπεσὼν γὰρ οἶμαι τοιούτῳ ὄντι Ἀναξαγόρᾳ, μετεωρολογίας ἐμπλησθεὶς καὶ ἐπὶ φύσιν νοῦ τε καὶ διανοίας ἀφικόμενος, ὧν δὴ πέρι τὸν πολὺν λόγον ἐποιεῖτο Ἀναξαγόρας, ἐντεῦθεν εἵλκυσεν ἐπὶ τὴν τῶν λόγων τέχνην τὸ πρόσφορον αὐτῇ. 

Πλάτων, Φαίδρος 269e - 270a

Το απόσπασμα προέρχεται από το βιβλίο Οι σοφιστές και ο Σωκράτης Συγγραφή Χλόη Μπάλλα, Καλλιόπη Παπαμανώλη

-------------------------------

ΑΝΑΞΑΓΟΡΑΣ

Πώς οι Σοφιστές Επαινούν όσα Διδάσκουν...

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ: ΠΕΡΙΚΛΗΣ - Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ Ο ΑΡΙΣΤΟΣ 

Πώς οι Σοφιστές Επαινούν όσα Διδάσκουν...

Πώς οι σοφιστές επαινούν όσα διδάσκουν με σκοπό την πειθώ, χωρίς να γνωρίζουν ή να τους ενδιαφέρει αν ωφελούν ή βλάπτουν την ψυχή.

Οι σοφιστές στην Αρχαία Ελλάδα, ιδιαίτερα κατά τον -5ο αιώνα, επαινούσαν τα διδάγματά τους (κυρίως τη ρητορική) με σκοπό την πειθώ, εστιάζοντας στην πρακτική χρησιμότητα (επιτυχία, πολιτική δύναμη) και όχι στην ηθική καλλιέργεια της ψυχής. Η προσέγγισή τους βασιζόταν στον σχετικισμό («πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπος»), υποστηρίζοντας ότι η αλήθεια είναι υποκειμενική και, επομένως, η πειστικότητα είναι ανώτερη από την αντικειμενική αλήθεια.

Αντιμετώπιζαν τη «σοφία» ως εμπόρευμα. Όπως ένας έμπορος τροφίμων επαινεί το εμπόρευμά του για να το πουλήσει, έτσι και οι σοφιστές επαινούσαν τη διδασκαλία τους ως απαραίτητη για την επιτυχία. Παρουσίαζαν τη ρητορική ως το «κλειδί» για την κυριαρχία στις συνελεύσεις και τα δικαστήρια, υποσχόμενοι να κάνουν τον «ήττω λόγον κρείττω» (να κάνουν το αδύναμο επιχείρημα ισχυρό) πείθοντας ότι η τέχνη τους προσφέρει άμεσα αποτελέσματα, ανεξάρτητα από το αν το περιεχόμενο είναι αληθές.

Χρησιμοποιούσαν εντυπωσιακά σχήματα λόγου, συναισθηματική φόρτιση και εριστική λογική (ερωταπαντήσεις) για να δελεάσουν το ακροατήριο, αντί να αναζητήσουν την αλήθεια. 

Η αδιαφορία για το αν ωφελούν ή βλάπτουν την ψυχή:

Για πολλούς σοφιστές, η ρητορική ήταν μια «αξιακά ουδέτερη» τέχνη, όπως οι πολεμικές τέχνες, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε για καλό είτε για κακό και δεν πίστευαν σε απόλυτες ηθικές αξίες. Στόχος ήταν η νίκη, όχι η αρετή. Επαινούσαν τη ρητορική ως εργαλείο επιτυχίας, παρακάμπτοντας το ηθικό ζήτημα της ωφέλειας της ψυχής, καθώς για αυτούς η πραγματικότητα ήταν ρευστή και η πειθώ η ύψιστη τέχνη. Ενδιαφέρονταν για το τι «δουλεύει» στην καθημερινότητα και την πολιτική, όχι για το αν η ψυχή γίνεται καλύτερη. 

Κατά τον Πλάτωνα, αυτό ισοδυναμούσε με την πώληση «ψεύτικης γνώσης», η οποία βλάπτει την ψυχή, καθώς την τρέφει με εντυπώσεις και όχι με αλήθεια. Ο Πλάτωνας τους περιγράφει σκωπτικά ως «έμμισθους κυνηγούς πλουσίων νέων», οι οποίοι ενδιαφέρονταν μόνο για τα δίδακτρα (αμοιβή) και τη φήμη τους, αδιαφορώντας αν η διδασκαλία τους προκαλεί σύγχυση ή ηθική κατάπτωση στους μαθητές τους.

Σήμερα, που η πληροφορία διακινείται εύκολα σαν γνώση και συχνά αντιμετωπίζεται ως προϊόν, γεννιέται ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι όλα πραγματικά ωφέλιμα;

ΠΛΑΤΩΝ - Πρωταγόρας 313 c - e

...έναν άνθρωπο που, όπως ομολογείς, ούτε τον ξέρεις [313c] ούτε ποτέ ώς τώρα συζήτησες μαζί του· και τον αποκαλείς σοφιστή, βλέπεις όμως ότι δε ξέρεις τί είναι σοφιστής, αυτός δηλαδή που στα χέρια του πας να εμπιστευτείς τον εαυτό σου.

Άκουσε αυτός τα λόγια μου και είπε: Από τα λεγόμενά σου αυτό βγαίνει, Σωκράτη.

Λοιπόν, Ιπποκράτη, μήπως ο σοφιστής τυχαίνει να είναι κάτι σαν μεγαλέμπορος ή μικρέμπορος τροφίμων που τρέφουν την ψυχή; γιατί εμένα μια τέτοια εντύπωση μου δίνει.

Και με τί τρέφεται η ψυχή, Σωκράτη;

Με τί άλλο, είπα εγώ, με μαθήματα. Και μη μας γελάσει ο σοφιστής, φίλε μου, παινεύοντας την πραμάτεια του, όπως κάνουν αυτοί που έχουν να κάνουν με τις τροφές του σώματος, [313d] ο μεγαλέμπορος κι ο μικρέμπορος. Γιατί βέβαια κι αυτοί ούτε οι ίδιοι τους ξέρουν τί είναι ωφέλιμο και τί βλαβερό για το σώμα από τα φορτία που μεταφέρουν —κι όμως επαινούν όλα τα εμπορεύματά τους— ούτε οι πελάτες τους, εκτός αν τύχει και είναι κάποιος γυμναστής ή γιατρός. Ολόιδια κι αυτοί που σέρνουν μαζί τους τα μαθήματα από πόλη σε πόλη και τα πουλούν χοντρικά και λιανικά σ᾽ όποιον τα λαχταρά· παινεύουν βέβαια όλα όσα πουλούν, μπορεί όμως μερικοί, καλέ μου φίλε, να μη ξέρουν ποιό από τα όσα πουλούν είναι ωφέλιμο και ποιό βλαβερό [313e] για την ψυχή·

ὃν οὔτε γιγνώσκεις, ὡς φῄς, οὔτε [313c] διείλεξαι οὐδεπώποτε, σοφιστὴν δ᾽ ὀνομάζεις, τὸν δὲ σοφιστὴν ὅτι ποτ᾽ ἔστιν φαίνῃ ἀγνοῶν, ᾧ μέλλεις σαυτὸν ἐπιτρέπειν; ― Καὶ ὃς ἀκούσας, Ἔοικεν, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ἐξ ὧν σὺ λέγεις. ― Ἆρ᾽ οὖν, ὦ Ἱππόκρατες, ὁ σοφιστὴς τυγχάνει ὢν ἔμπορός τις ἢ κάπηλος τῶν ἀγωγίμων, ἀφ᾽ ὧν ψυχὴ τρέφεται; φαίνεται γὰρ ἔμοιγε τοιοῦτός τις. ― Τρέφεται δέ, ὦ Σώκρατες, ψυχὴ τίνι; ― Μαθήμασιν δήπου, ἦν δ᾽ ἐγώ. καὶ ὅπως γε μή, ὦ ἑταῖρε, ὁ σοφιστὴς ἐπαινῶν ἃ πωλεῖ ἐξαπατήσῃ ἡμᾶς, ὥσπερ οἱ περὶ τὴν τοῦ σώματος τροφήν, ὁ [313d] ἔμπορός τε καὶ κάπηλος. καὶ γὰρ οὗτοί που ὧν ἄγουσιν ἀγωγίμων οὔτε αὐτοὶ ἴσασιν ὅτι χρηστὸν ἢ πονηρὸν περὶ τὸ σῶμα, ἐπαινοῦσιν δὲ πάντα πωλοῦντες, οὔτε οἱ ὠνούμενοι παρ᾽ αὐτῶν, ἐὰν μή τις τύχῃ γυμναστικὸς ἢ ἰατρὸς ὤν. οὕτω δὲ καὶ οἱ τὰ μαθήματα περιάγοντες κατὰ τὰς πόλεις καὶ πωλοῦντες καὶ καπηλεύοντες τῷ ἀεὶ ἐπιθυμοῦντι ἐπαινοῦσιν μὲν πάντα ἃ πωλοῦσιν, τάχα δ᾽ ἄν τινες, ὦ ἄριστε, καὶ τούτων ἀγνοοῖεν ὧν πωλοῦσιν ὅτι χρηστὸν ἢ πονηρὸν [313e] πρὸς τὴν ψυχήν·

ΠΛΑΤΩΝ - Πρωταγόρας 313 c - e

https://www.greek-language.gr

-----------------------------------------

Γιατί η Ρητορική Χρειάζεται τη Φιλοσοφία