ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΕΠΟΜEΝΩΣ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΑ – ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ

“Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις”, μας λέει ο Αντισθένης. Ονομάτων επίσκεψις σημαίνει η έρευνα των λέξεων. Οι λέξεις εκτός από την ορθογραφία, μεταφέρουν και την ιστορία τους. Είναι ομιλούσες. Ονόματα = λέξεις και λέξεις = γλώσσα. Σύμφωνα λοιπόν με τον Πλάτωνα, ή καλύτερη εξήγηση είναι ότι υπάρχει κάποια δύναμη ανώτερη από την ανθρώπινη, πού μας έδωσε την γλώσσα.

Η αναφορά αυτή στον Κρατύλο του Πλάτωνος απαντάται σε δύο κομβικά σημεία του διαλόγου, όπου διατυπώνεται η ιδέα ότι η γλώσσα και τα ονόματα δεν φτιάχτηκαν από τυχαίους ανθρώπους, αλλά από ανώτερους ειδικούς δημιουργούς ή ακόμα και από θεούς.

Ο Σωκράτης εξηγεί στον Ερμογένη ότι το όνομα είναι ένα εργαλείο (ὄργανον) για τη διδασκαλία και τον διαχωρισμό της ουσίας των πραγμάτων και καταλήγει ότι, όπως δεν μπορεί ο καθένας να φτιάξει ένα καλό εργαλείο (π.χ. ο καθένας δεν είναι ξυλουργός ή σιδεράς), έτσι και τα ονόματα (=λέξεις) δεν τα φτιάχνει ένας τυχαίος άνθρωπος:

ΣΩ. Ούκ άρα παντός ανδρός, ώ Έρμόγενες, όνομα θέσθαι [εστίν] αλλά τίνος ονοματονργού· ούτος δ' εστίν, ώς έοικεν, ό νομοθέτης, ός δή τών δημιουργών σπανιότατος εν άνθρώποις γίγνεται. (389d-390a)

Απόδοσις: Επομένως 'Ερμογένη, δεν είναι δουλειά κάθε ανθρώπου να βάζει το όνομα, άλλα κάποιου δημιουργού ονομάτων. Κι αυτός, καθώς φαίνεται, ο νομοθέτης είναι από όλους τους ανθρώπους ο πιο σπάνιος στον κόσμο.

Η γλώσσα δημιουργήθηκε από τον νομοθέτη ή ονοματουργό, ο οποίος περιγράφεται ως ο πιο σπάνιος και ειδικός δημιουργός ανάμεσα στους ανθρώπους, που αποτυπώνει τη φύση των πραγμάτων στους φθόγγους.

Στο 438c του διαλόγου, ο Σωκράτης πιέζει τον Κρατύλο με το εξής ερώτημα: «Αν οι άνθρωποι έφτιαξαν τα πρώτα ονόματα για να γνωρίσουν τα πράγματα, πώς γνώριζαν τα πράγματα πριν υπάρξουν τα ονόματα;»

Ο Κρατύλος, για να ξεπεράσει το παράδοξο, επικαλείται μια ανώτερη, θεϊκή δύναμη:

KP. Οϊμαι μεν εγώ τον άληθέστατον λόγον περί τούτων εϊναι, ώ Σώκρατες, μείζω τινά δύναμιν εϊναι ή ανθρωπείαν τήν θεμένην τα πρώτα ονόματα τοις πράγμασιν, ώστε άναγκαϊον είναι αυτά ορθώς έχειν (438c).

Απόδοσις: Εγώ νομίζω, Σωκράτη, ότι ή καλύτερη εξήγηση ως προς αυτά είναι ότι υπάρχει κάποια δύναμη ανώτερη από την ανθρώπινη, πού έδωσε τα πρώτα ονόματα, και επομένως αυτά είναι ορθά.

Η ονοματοθεσία ήταν έργο ανώτερο της ανθρώπινης φύσης, θεϊκό, κι έτσι τα πρώτα ονόματα κατασκευάστηκαν ορθά και αλάνθαστα. Μεταξύ 397c και 398a, αναφέρονται οι παλαιοί «χρυσοί άνθρωποι» οι σοφοί δαήμονες ως εκείνοι που έδωσαν τα αρχικά ονόματα, επειδή ήταν ανώτεροι σε σοφία άγιοι δαίμονες της Γης, αγαθοί, αρωγοί, φύλακες των θνητών.

Εσπουδάσθαι γάρ ενταύθα μάλιστα πρέπει τήν θέσιν τών ονομάτων ίσως δ' ένια αυτών καί ύπο θειοτέρας δυνάμεως ή τής τών ανθρώπων ετέθη. (397c)

Απόδοσις: Γιατί εδώ κυρίως πρέπει να εξετάσουμε με προσοχή τη θέση των ονομάτων, ίσως μερικά απ' αυτά να δόθηκαν από κάποια πιό θεϊκή δύναμη παρά από την ανθρώπινη. Και απαντά ο Ερμoγένης: “Μου φαίνεται ότι έχεις δίκιο, Σωκράτη”.

ΣΩ. Ξέρεις λοιπόν ποιοι είναι οι δαίμονες, κατά τον Ησίοδο;

ΕΡΜ. Δέν ξέρω.

ΣΩ. Δέν ξέρεις ούτε ότι λέει ότι στην αρχή γεννήθηκε το χρυσό γένος των ανθρώπων;

ΕPM. Μάλιστα, αυτό το ξέρω.

ΣΩ. Λέει λοιπόν γι' αυτό: «'Αφ' ότου ή μοίρα σκέπασε αυτό το γένος, τους καλούμε: οι άγιοι δαίμονες τής γης, αγαθοί, αρωγοί, φύλακες των θνητών (έσθλοί, άλεξίκακοι, φύλακες θνητών ανθρώπων) - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ 398a.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

Σχετικές Αναρτήσεις από το έργο του ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ

ΘΕΟΦΑΝΩ ΠΟΛΥΜΕΡΗ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ ΤΩΝ ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ

Παρουσίαση βιβλίου στον ΙΑΝΟ 26 Νοε 2016. Οι εκδόσεις Ήλεκτρον παρουσιάζουν το βιβλίο "Ετυμολογία Κυρίων Ονομάτων και Τοπωνυμίων των Ομηρικών Επών" της Θεωφανούς Πολυμέρη.

Τό παρόν σύγγραμμα ἐμπεριέχει τίς ἐτυμολογήσεις τῶν κυρίων ὀνομάτων καί τοπωνυμίων πού ἀναφέρονται στά Ὁμηρικά Ἒπη, τά ὁποῖα φθάνουν τον ἀριθμό τῶν χιλίων πεντακοσίων. Ὁ ἀναγνώστης, πέρα ἀπό τό διαχρονικό «ἐγχειρίδιο χρήσεως ὡς πρός τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς» πού ἀποτελεῖ ὁ Ὁμηρικός Λόγος, τόν τρόπο δηλαδή διά τοῦ ὁποίου ὁ Ἓλλην Ἂνθρωπος ὀφείλει νά ἀνταπεξέρχεται στίς προκλήσεις, θά ἀνακαλύψῃ καί τήν λογική, βάσει τῆς ὁποίας ὁ σοφός ὀνοματοθέτης σέ πανάρχαιες ἐποχές ὠνόμασε πόλεις, τόπους καί πρόσωπα. Τά Ὁμηρικά Ἒπη ὑπῆρξαν πάντοτε καί θά εἶναι ἐς ἀεί ἡ Βίβλος τῶν Ἑλλήνων, ἀφοῦ μέσα ἀπό αὐτά προκύπτει τό Ἑλληνικό ἀξιακό σύστημα τό ὁποίον ὡδήγησε στο «Ἑλληνικό Θαῦμα». Ἡ μελέτη τῆς Ἑλληνίδος γλώσσης ἀποτελεῖ φορέα ἢθους καί ὂργανον ἐκγυμνάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου καί θά διαμορφώνη εὐφυεῖς πολίτας διαθέτοντας κριτικήν σκέψιν.

ΘΕΟΦΑΝΩ ΠΟΛΥΜΕΡΗ

Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Όταν οι βεβαιότητες της επιστήμης προσκρούουν στο άπειρο της δημιουργίας.

Πού βρίσκεται η βάση της δημιουργίας; Παντού, κοντά και μακρυά. Γιατί κόλλησε ο ανθρώπινος νους στην ερμηνεία της δημιουργίας με το ΒΙG-ΒΑNG (Μεγάλη Έκρηξη) που δεν απαντά σε κανένα ερωτηματικό, αφού για να τη στηρίξει η επιστήμη διατύπωσε ένα πλήθος άλλων θεωριών; Πώς βρέθηκαν οι απώτατοι Γαλαξίες σε 160.000.000.000 έτη φωτός αφού η ακτίνα του σύμπαντος είναι 20.000.000.000 έτη φωτός; Μετά τους απώτατους Γαλαξίες και μέχρι 1.000.000.000.000 έτη φωτός που μας είπε το διαστημικό τηλεσκόπιο ότι υπάρχουν ουράνια σώματα και γαλαξίες τι γίνεται;

Και πάλι ο φωστήρας άνθρωπος που δεν ξέρει τι κρύβει η ζούγκλα του Αμαζονίου και τα βάθη των Ωκεανών, με μια αυθαίρετη παραδοχή χωρίς να χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις, μας είπε ότι στα αρχικά στάδια της μεγάλης έκρηξης τα σώματα διασκορπίστηκαν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Πώς το ξέρουν; Μας είπε ότι η αρχέγονη σφαίρα της δημιουργίας είχε θερμοκρασία 1Ο32 βαθμούς Κελσίου. Ποιος τη μέτρησε; Προκύπτει μόνο από παραδοχές. Γιατί να είναι θερμή και όχι κρύα; Πώς έγινε η έκρηξη χωρίς καμμιά εξωτερική επέμβαση; Γιατί έγινε μια καθορισμένη στιγμή; Ποιός καθόρισε το πρότυπο των φυσικών νόμων; Τι νόημα έχει για το άπειρο σύμπαν η συστολή και διαστολή των διαστάσεών του; Ο χρόνος πώς εκδηλωνόταν πριν την έκρηξη; Ήταν αχωρόΧρονο σύμπαν; Πώς γεννήθηκε ο χρόνος ακαριαία με το χώρο;

Πριν το χρόνο μηδέν πώς εκδηλωνόταν οι διαστάσεις; Τί νόημα μπορούσαν να έχουν οι έννοιες αυτές; Η πηγή είναι αρχή του ποταμού όχι όμως ποτάμι. Η αρχή του χρόνου και των διαστάσεων δεν είναι χρόνος και διαστάσεις. Όμως επειδή δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν με τίποτε την αρχική έκρηξη, εντόπισαν κάποιες ελάχιστες ποσότητες μικροκυμάτων που τις θεώρησαν υπολείμματα αυτής. Αν συνέβαινε αυτό τα μικροκύματα έπρεπε να είναι ανώμαλα. Όμως αυτά που βρήκαν ήταν ομαλά και για να μην πονοκεφαλιάζουν διατύπωσαν τη θεωρία λείανσης των μικροκυμάτων και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε το σύμπαν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε, να αγνοήσουμε την Ευκλείδεια Γεωμετρία και τη Νευτώνεια Φυσική και να επεκτείνουμε τα όρια του μυαλού μας, εξετάζοντας όλα τα ακατανόητα που μας περιβάλουν, αναθεωρώντας όλον τον υποτιθέμενο σαν γνωστό κόσμο των αισθήσεων.

Μια άλλη επιστημονική απορία, την οποία είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας πριν 2600 χρόνια, είναι αυτή που σχετίζεται με τη μικρή μάζα των γαλαξιών σε σχέση με τις ελκτικές δυνάμεις που ασκούνται ώστε τα ουράνια σώματα να πειθαρχούν ακολουθώντας καθορισμένες τροχιές. Η ποσότητα μάζας - ενέργειας που λείπει, είναι της τάξεως του 82% περίπου, γι' αυτό υποψιάζονται την ύπαρξη Σκοτεινής Ύλης, όχι Κουάζαρς, ήτοι σκοτεινές συμπαγείς μάζες, πλανήτες ή νεκρά άστρα που περιφέρονται και αυτά γύρω από το γαλαξία μας, συντηρώντας το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Η σκοτεινή ύλη, των πλανητών, νεκρών άστρων, πρέπει να ισοδυναμεί με την ύλη που βρίσκεται στο στάδιο των δημιουργικών διεργασιών και είναι ορατή. 

Άλλη μια θεωρία που προσπαθεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο της παγκόσμιας έλξης, υπολογίζει στην ύπαρξη μαζικών νετρίνο, γκραβιτονίων, αξιονίων και άλλων σωματιδίων, με τη χρήση των οποίων διατύπωσαν τη θεωρία της «Ασθενούς Αλληλεπίδρασης Σωματιδίων Μεγάλης Μάζας». Αν υπάρχει η σκοτεινή ύλη, που μάλλον υπάρχει με τα νεώτερα στοιχεία, δεν γνωρίζουν από ποιους φυσικούς νόμους διέπεται, αφού το φαινόμενο της ελλείπουσας μάζας παραμένει ανεξήγητο. 

Στον γιγαντιαίο αστερισμό α Κύκνου παρατηρείται θύελλα ενεργείας και ακτινοβολιών που βομβαρδίζουν χωρίς διακοπή τον πλανήτη μας, με μορφή καταιγίδων πυρηνικής ενεργείας. Ραδιοσήματα και ακτινοβολίες, ανεξήγητα αστρικά φαινόμενα, μαύρες τρύπες, ραδιογαλαξίες και άλλα συνθέτουν το κοσμικό αίνιγμα που ρυθμίζει τη ζωή μας. Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα της αγνοίας μας, πρέπει να προστεθεί και η ανεξήγητη φυγή των γαλαξιών με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, καθώς και η εμφάνιση νέων από το πουθενά. Η ταχύτητα φυγής των Γαλαξιών δεν είναι αισθητή στον ανθρώπινο παρατηρητή αφού ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. 

Ο Σπειροειδής Γαλαξίας προσεγγίζει τον αντίστοιχο της Ανδρομέδας με ταχύτητα 792.000 χιλ. την ώρα, απέχουν 2.300.000 έτη φωτός και θα συγκρουστούν αν αυτό γίνει κάποτε μετά από 3.200.000.000 χρόνια (για τα γήινα δεδομένα τεράστιο διάστημα για τον συμπαντικό χρόνο του απείρου όμως είναι μικρό). 

Οι Γαλαξίες ανάλογα με τον αριθμό τους ταξινομούνται σε ομάδες, υποσμήνη, σμήνη και υπερσμήνη και φαίνεται να συνδέονται μέσω δικτύου ύλης ή με κάποιες ακατανόητες αστρικές γέφυρες, δηλαδή κάποια άστρα που δεν ανήκουν σε γαλαξίες και δεν μπορούν να ερμηνεύσουν οι αστρονόμοι, γι' αυτό πάλι αυθαίρετα και χωρίς αποδείξεις κατασκεύασαν κάποιες υποθετικές κενές σφαίρες χώρου πάνω στις οποίες επικάθονται τα σμήνη. Αν στην παραδοξότητα αυτή προστεθεί και το γεγονός ότι οι γαλαξίες συμπεριφέρονται σαν παχύρρευστα υλικά ενώ αποτελούνται από λεπτή ύλη, τότε το μυστήριο μεγαλώνει και οι γνώσεις μας εξανεμίζονται.

Το σύμπαν είναι μια ζωντανή οντότητα που έχει τη δυνατότητα δημιουργίας και ανάπλασης των συμπαντικών κυττάρων της ύλης του. Δημιουργεί μόνο του τη ζωή. Ίσως μπορεί και δημιουργεί και έξω από την ύλη πραγματικότητες που ούτε τις διανοείται ο άνθρωπος, που αυτοθαυμάζεται με ανακοινώσεις ότι «Το σύμπαν έλυσε τη σιωπή του», ενώ αγνοεί τη δομή, τη φύση, το σχήμα του και αμέτρητα άλλα μυστικά. Άλλη αυθαιρεσία των επιστημόνων είναι το σχήμα του σύμπαντος, που το καθόρισαν σε σφαίρα ακτίνας 20.000.000.000 ετών φωτός· και αυτά που βρίσκονται εκτός της ακτίνος αυτής που ανήκουν; Ο παλμός του σύμπαντος δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός από τον άνθρωπο του δικού μας χωροχρόνου, αφού δεν έχει σχήμα και μορφή, είναι μαθηματική έννοια.

Γεράσιμος Καλογεράκης - Η Επιστροφή Των Θεών, σελ. 41 – 42, 1η έκδοση έτος 2000, Εκδόσεις ΔΙΟΝ 

[Ανάρτηση τιμής ένεκεν εις μνήμην του συγγραφέα]

-------------------------

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ - ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ

Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Όλοι έχουν την ίδια δυνατότητα να γίνουν τέλειοι, αλλά κάποιοι θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο από άλλους, αν είναι νεότερες ψυχές επειδή έχουν πολλή μάθηση μπροστά τους. Μερικοί από εκείνους με τις νεότερες ψυχές βρίσκονται στις πρώτες ακατέργαστες ζωές τους ως άνθρωποι.

Οι γηραιότερες ψυχές είναι δάσκαλοι γνώσης και σοφίας, έχοντας ξεπεράσει τους περιορισμούς και την άγνοια που εξακολουθούν να υπάρχουν στους άλλους. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα της ύπαρξης.

Πώς προέκυψαν η ζωή και η πραγματικότητα; Αμφιβάλλω αν κάποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτό πλήρως και με ακρίβεια. Αλλά αν μπορέσουμε να λάβουμε υπόψη όλα τα γεγονότα και τις παρατηρήσεις και να καταλήξουμε σε κάτι που τα εξηγεί λογικά και με συνέπεια, θα έχουμε μια αρκετά καλή θεωρία για να ξεκινήσουμε. Η επιστήμη έχει κάποιες απαντήσεις, αλλά περιορίζεται αποκλειστικά στα φυσικά πράγματα, παραλείποντας οτιδήποτε έχει να κάνει με το νου και την ψυχή.

Θεωρίες όπως η ακόλουθη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τόσο τα φυσικά όσο και τα πνευματικά δεδομένα. Αν η φυσική πραγματικότητα είναι δημιουργία κάποιου πράγματος πέρα ​​από αυτήν, τότε αυτό το κάτι πρέπει να είναι πέρα ​​ από το φυσικό. Πρέπει να είναι ο νους ή η συνείδηση. 

Παρατηρήστε πώς τα όνειρά μας δεν δημιουργούν το μυαλό μας, αλλά το μυαλό μας δημιουργεί το όνειρο. Στα όνειρα, μερικές φορές μπορείτε να εντοπίσετε την ακολουθία των γεγονότων μέχρι να φτάσετε στο σημείο όπου ξεκίνησαν όλα, δηλαδή όταν αποκοιμηθήκατε. Η επιστήμη μπορεί να εντοπίσει το σύμπαν μέχρι τη Μεγάλη Έκρηξη, αλλά όχι παραπέρα, επειδή πέρα ​​από αυτό το σημείο η ύλη, η ενέργεια, ο χώρος και ο χρόνος όπως τα γνωρίζουμε δεν υπήρχαν επειδή δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί.

Αυτό που υπήρχε πριν και συνεχίζει να υπάρχει πέρα ​​από τη φυσική πραγματικότητα είναι ένας νους τόσο άπειρος που κρύβει μέσα του τη δύναμη να δημιουργήσει όλα όσα μπορούν ποτέ να δημιουργηθούν και τη δυνατότητα να βιώσει κάθε τελευταίο κομμάτι αυτής της δημιουργίας. Μπορούμε να ονομάσουμε αυτόν τον νου Θεό ή Δημιουργό.

Μόλις αποκοιμηθείτε, το μυαλό σας στρέφεται προς τα μέσα και προβάλλει το ονειροπόλο, το ονειρικό τοπίο και τους πολλαπλούς χαρακτήρες των ονείρων που φαίνεται να έχουν δικό τους μυαλό, παρά το γεγονός ότι είναι προβολές του ίδιου μυαλού. Το όνειρο είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα μόνο μυαλό μπορεί να βιώσει τον εαυτό του ως ξεχωριστά όντα. Στην αρχή, ο Δημιουργός ήταν επίσης ένα μόνο μυαλό, άπειρος αλλά μόνος.

Η πραγματικότητά μας ονειρεύτηκε να υπάρξει από τον Δημιουργό, ώστε να μπορέσει να εξερευνήσει τον μοναδικό, άπειρο εαυτό της μέσα από έναν άπειρο αριθμό πεπερασμένων νοών. Ένα από αυτά τα πεπερασμένα μυαλά έγινες εσύ μετά από μια μακρά διαδικασία ανάπτυξης, και ο νους ή το πνεύμα σου θα συνεχίσει να αναπτύσσεται προς το άπειρο μέχρι να συγχωνευθεί με τον άπειρο νου του Δημιουργού.

Τότε το ταξίδι σας μέσα στην πραγματικότητα θα έχει τελειώσει, αλλά θα ήταν απλώς ένα μονοπάτι ανάμεσα σε έναν άπειρο αριθμό διαφορετικών μονοπατιών που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Δημιουργός για να βιώσει τον εαυτό του. Το φυσικό σύμπαν παρέχει χώρο και ύλη, έτσι ώστε τα ξεχωριστά μυαλά να μπορούν να έχουν σώματα στα οποία να βιώνουν τον εαυτό τους, τον κόσμο και ο ένας τον άλλον.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα από ένα σύμπαντα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άπειρα από αυτά, ένα για κάθε πιθανή διάταξη ύλης, κάθε στιγμή στο χρόνο. Αυτό που βλέπουμε ως ένα σύμπαν που αλλάζει με την πάροδο του χρόνου είναι στην πραγματικότητα μια ακολουθία στατικών συμπάντων που είναι το καθένα ελαφρώς διαφορετικό από το προηγούμενο, παρόμοια με το πώς μια ταινία που προβάλλεται σε μια κινηματογραφική οθόνη φαίνεται να κινείται, αλλά αντίθετα είναι μια ακολουθία στατικών εικόνων που προβάλλονται σε γρήγορη διαδοχή. Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν για κάθε χρονική στιγμή, αλλά και ένα για κάθε πιθανότητα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αν την επόμενη στιγμή συμβεί κάτι, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είχε συμβεί με ένα εκατομμύριο άλλους τρόπους, υπάρχουν ένα εκατομμύριο και ένα διαφορετικά σύμπαντα μόνο για εκείνη τη στιγμή.

Τώρα, σκεφτείτε όλες τις στιγμές που εκτείνονται από την αρχή έως το τέλος του χρόνου και θα έχετε μια ιδέα για το πόσα σύμπαντα υπάρχουν. Και όλα αυτά δημιουργήθηκαν με τη σκέψη του Δημιουργού κατά τη γέννηση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, όλα όσα έχουν, θα μπορούσαν ή θα υπάρχουν φυσικά, υπάρχουν ήδη. Αυτά τα σύμπαντα σχηματίζουν έναν αμετάβλητο αλλά απείρως πολύπλοκο πίνακα πιθανοτήτων. Μπορούμε να τον ονομάσουμε «πίνακα φράκταλ πραγματικότητας» επειδή τα φράκταλ είναι μοτίβα που παραμένουν λεπτομερή ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά τα εστιάζετε, επομένως είναι απείρως πολύπλοκα, ενώ ένας πίνακας είναι μια διατεταγμένη διάταξη στοιχείων ή ένα μέσο στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί κάτι.

Χωρίς τη συνείδηση ​​να παίζει τον ρόλο της, ο πίνακας της φράκταλ πραγματικότητας θα παρέμενε μια ανενεργή συλλογή πιθανοτήτων, μια απλή σκέψη του Δημιουργού. Αυτό που δίνει κίνηση σε όλα αυτά είναι η συνείδηση ​​που καθορίζει συνεχώς ποιο σύμπαν θα βιώσει στη συνέχεια, και αυτή η διαδικασία είναι που δημιουργεί τον χρόνο.

Μπορεί να παρατηρήσετε ότι ο χρόνος φαίνεται να συνεχίζεται μόνος του χωρίς να επιλέγετε κουραστικά την επόμενη στιγμή στην ύπαρξή του. Αυτό συμβαίνει επειδή εξ ορισμού η επιλογή που επιτρέπει τον χρόνο γίνεται για εσάς από κάτι που είναι γνωστό ως συμπαντική συνείδηση, η οποία είναι μια πανταχού παρούσα αλλά πρωτόγονη συνειδητή ενέργεια που διαπερνά την πραγματικότητα. Για να κάνουμε μια μεταφορά μέσω βιντεοπαιχνιδιών, η συμπαντική συνείδηση ​​είναι ο υπολογιστής που τρέχει το παιχνίδι, ο πίνακας φράκταλ πραγματικότητας είναι ο κώδικας του παιχνιδιού και εμείς είμαστε οι χαρακτήρες του παιχνιδιού.

Η ζωή δεν εξελίχθηκε από την ύλη αλλά μέσω αυτής. Η ύλη απλώς παρέχει σώματα για να τα καταλάβει και να τα χρησιμοποιήσει η συνειδητή ενέργεια ως όργανο εμπειρίας. Όσο πιο προηγμένη είναι η συνείδηση, τόσο πιο περίπλοκο πρέπει να είναι το σώμα για να την εκφράσει.

Η ανθρωπότητα στο σύνολό της τελικά θα αποφοιτήσει σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε υπεράνθρωπη, εξωγήινη ή αγγελική μορφή, αλλά ακόμη και τώρα αυτή η αποφοίτηση είναι δυνατή για άτομα που φτάνουν σε ένα επαρκές επίπεδο πνευματικής προόδου κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Συνοψίζοντας, οι δυνατότητες που παρέχονται από τον πίνακα φράκταλ πραγματικότητας επιλέγονται και ζωντανεύουν από την παγκόσμια συνείδηση ​​για να παράγουν φυσική πραγματικότητα. Η φυσική πραγματικότητα παρέχει ένα μέσο ανάπτυξης για να αναπτυχθεί και να συμπυκνωθεί η ζωή σε ατομικά μυαλά που διανύουν ένα μακρύ ταξίδι συνειδητής προόδου, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στην ενοποίηση με τον Δημιουργό. Σκεφτείτε ότι τόσο το φυσικό σώμα όσο και o μη φυσικός νους αποτελείται από συνείδηση, αλλά η ύλη είναι «παγωμένη» συνείδηση, ενώ ο νους είναι «ενεργή» συνείδηση.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ , Περιορισμένη γνώση για αρχάριους

--------------------------------------------

Περισσότερες αναρτήσεις από το ίδιο βιβλίο ΕΔΩ και ΕΔΩ

Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Εξωπολιτική - Πνευματική και Υλική Πραγματικότητα

Καθώς η κοινωνία ενός πλανήτη που φέρει ζωή ωριμάζει και εξελίσσεται, αρχίζει να κατανοεί το Σύμπαν ως ένα ιερό βασίλειο. Η κατανόηση ότι το Σύμπαν είναι ιερό και πνευματικό στη φύση του είναι θεμελιώδης για την εξέλιξη ενός ανώτερου νοήμονος είδους. Στον πυρήνα του, το Σύμπαν δημιουργείται ως ένας τόπος για την ανάπτυξη Ψυχών.

Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις παρέχουν βασικές έννοιες για την κατανόηση του πώς το Σύμπαν και η προηγμένη κοινωνία του είναι «πνευματικής» και όχι μόνο «φυσικής» κατάστασης. Μπορεί να ρωτήσετε αν υπάρχει κάποια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του πνευματικού και του υλικού. Κάποιοι λένε ότι ο πνευματικός κόσμος είναι στην πραγματικότητα πιο «πραγματικός» από τον υλικό κόσμο. Φαίνεται ότι η ψυχή, μια πνευματική οντότητα στις περισσότερες παραδόσεις της Γης, συνυπάρχει στον υλικό κόσμο του σώματος. Αυτό που γνωρίζουμε ως «πνευματικό» και «υλικό» μπορεί να είναι απλώς άλλες λέξεις για τις διαστάσεις ενέργειας-ζωής.

Ο Οδηγός Χρήστη μας λέει ότι εξελιγμένα διαστατικά όντα, που προέρχονται από «πνευματικούς» τομείς στο Σύμπαν, βρίσκονται μόνιμα στη Γη, ως μέρος της παρουσίας της Συμπαντικής κοινωνίας. Αυτά τα όντα εκτελούν λειτουργίες παρακολούθησης του πλανήτη μας, του πειραματικού μας κόσμου, και επιβολής της καραντίνας. Αν και κατά καιρούς μπορεί να φαίνεται ότι τα ανθρώπινα γεγονότα στον πλανήτη μας είναι χαοτικά, αυτά τα διαστατικά πνευματικά όντα είναι κρίσιμα για την εξέλιξη της Γης και, τελικά, για την επανένταξή μας στην κοινωνία του Σύμπαντος.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε βυθισμένοι σε μια πολύ πραγματική πνευματική-υλική οικολογία γύρω από τη Γη. Αυτή η πνευματική-υλική οικολογία, βασισμένη στις δίδυμες ενεργειακές αρχές της ανακλαστικότητας και της διαστατικότητας, μπορεί να είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε αντιληπτική επίγνωση της κοινωνίας του Σύμπαντος και της καραντίνας της Γης. Οι προηγμένοι πολιτισμοί μπορούν να μας παρακολουθούν από μακριά μέσω της ανακλαστικότητας και μπορούν να ταξιδέψουν στη Γη χωρίς να τους παρατηρούμε, πλοηγούμενοι στις πολλαπλές διαστάσεις του Σύμπαντος.

Υπάρχει επίσης μια βαθύτερη πραγματικότητα στην επιβολή της καραντίνας της Γης από την κοινωνία του Σύμπαντος και την παρακολούθηση της εξέλιξης της Γης. Πιο προηγμένοι πολιτισμοί μέσα στο Σύμπαν μπορούν να βασίζονται σε άλλες «διαστάσεις». Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις θα ονόμαζαν αυτές τις προηγμένες διαστάσεις «πνευματικές» ή «Ουράνιες».

Η πνευματική-υλική μας οικολογία διευκολύνει μια κοινωνία του Σύμπαντος να επικοινωνεί με έναν ολοένα και πιο συνειδητοποιημένο ανθρώπινο πληθυσμό. Η κοινωνία του Σύμπαντος διαθέτει την τεχνολογία για να ωθήσει ψυχολογικά την ανθρωπότητα σε μαζική επίγνωση πολιτισμών ανώτερης νοημοσύνης, μέσω ενός τρόπου επικοινωνίας που η ψυχολογία μας αποκαλεί «περιφερειακή υπόδειξη». «Η κοινωνία του σύμπαντος χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα ψυχολογικής ενίσχυσης για να επικοινωνεί υποσυνείδητα με τους ανθρώπους.»

Η Εξωπολιτική υποστηρίζει ότι κάθε νοήμων ζωή στο Σύμπαν υπόκειται στον Παγκόσμιο Νόμο, όπως όλη η ανθρώπινη ζωή στη Γη υπόκειται σε αυτό που οι φιλόσοφοι αποκαλούν φυσικό νόμο. Η Εξωπολιτική υποστηρίζει επίσης την ύπαρξη μιας Συμπαντικής κυβέρνησης. Έτσι, οι εξωγήινοι επισκέπτες της Γης υπόκεινται τόσο στους Παγκόσμιους νόμους της δικαιοσύνης, όσο και στις συγκεκριμένες οδηγίες μιας Συμπαντικής κυβέρνησης.

Στη Γη, μπορεί να υπάρχουν καταστάσεις συγκρούσεων και καταστροφών ωστόσο, η εξέλιξη του διεθνούς δικαίου και της φυσικής δικαιοσύνης διατηρεί την εξέλιξή μας. Η ίδια κατάσταση ισχύει και όσον αφορά τη θέση της Γης στο Σύμπαν. Μπορεί να υπάρχουν εξωγήινοι επισκέπτες που βλέπουν τον πλανήτη μας ως οικονομικό και γενετικό έπαθλο. Όποιες και αν είναι οι συγκεκριμένες προθέσεις τους, υπόκεινται στον Παγκόσμιο Νόμο και στα αρχαία σχέδια της Συμπαντικής κυβέρνησης για αυτόν τον πλανήτη. Μπορούμε καλύτερα να υπερασπιστούμε τη θέση μας απέναντι σε αυτούς τους επισκέπτες μέσω της Εξωπολιτικής. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε ένα πυκνοκατοικημένο Σύμπαν και ότι μπορούμε να έχουμε τη δύναμη του Συμπαντικού νόμου με το μέρος μας.

Από το βιβλίο του Alfred Lambremont Webre «Εξωπολιτική: Πολιτική, Διακυβέρνηση και Νόμος στο Σύμπαν»  

----------------------------------------

Εισαγωγή στην Εξωπολιτική

Η Βρεφική Ηλικία της Εξωπολιτικής

Η Άγνωστη Συμπαντική Κληρονομιά

Κοινές Ψυχές σε Εξωγήινους και Γήινους;

ΠΟΤΕ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΟΙ ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ;

[Στο παρόν άρθρο επιχειρώ να συνδυάσω την επιστημονική ακαδημαϊκή άποψη με την ελεύθερη κριτική σκέψη.]

Ο Ορφέας θεωρείται μυθολογικό πρόσωπο και στην Αρχαία Μυθολογική Παράδοση, τοποθετείται στην Ηρωική Εποχή, δηλαδή πριν από τον Τρωικό Πόλεμο (το, πού τοποθετείται χρονικά αυτή η εποχή, είναι άλλο ζήτημα...). Θεωρείται σύγχρονος του Ιάσονα και του Ηρακλή, και συμμετείχε στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Οι Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Πίνδαρος τον τοποθετούν γενιές πριν από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

Ο Ορφέας λοιπόν σύμφωνα με την επίσημη άποψη είναι μυθολογικό πρόσωπο, αλλά οι Ορφικοί Ύμνοι και τα Ορφικά Κείμενα είναι απολύτως υπαρκτά ιστορικά και φιλολογικά μνημεία.

Όμως η επίσημη άποψη λέει ότι οι Ορφικοί Ύμνοι, δεν γράφτηκαν στην Αρχαιότητα από τον Ορφέα. Η συλλογή των 87 Ορφικών Ύμνων που διασώζεται μέχρι σήμερα χρονολογείται, κατά τη σχεδόν ομόφωνη γνώμη των σύγχρονων ιστορικών και φιλολόγων, μεταξύ του 2ου και του 3ου αιώνα μ.Χ.. Είναι δηλαδή των Ρωμαϊκών χρόνων, της Ύστερης Αρχαιότητας.

Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται στο ότι οι Ύμνοι χρησιμοποιούν σύνθετες λέξεις, επιθετικούς προσδιορισμούς και γραμματικούς τύπους που δεν υπήρχαν στην Κλασική εποχή του -5ου αι. ούτε στην Ελληνιστική και εμφανίζουν ισχυρές ομοιότητες με το λεξιλόγιο ποιητών της Ύστερης Αρχαιότητας όπως ο Νόννος ο Πανοπολίτης. Αν και είναι γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο, δηλαδή τη φόρμα του Ομήρου, η ρυθμική τους δομή ακολουθεί τους κανόνες στιχουργίας που διαμορφώθηκαν στους ρωμαϊκούς χρόνους.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι έχουμε τα Ορφικά Ελάσματα τις Χρυσές Πλάκες του -5ο με -3ου αι. Κλασική και Ελληνιστική Εποχή δηλαδή. Είναι μικρά, λεπτά φύλλα χρυσού που τοποθετούνταν στους τάφους μυημένων στον Ορφισμό. Βρέθηκαν στη Μακεδονία, Θεσσαλία, Κρήτη, Κάτω Ιταλία.

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, είναι εύρημα που χρονολογείται γύρω στο -340 και είναι ο Αρχαιότερος σωζόμενος πάπυρος στην Ευρώπη, αλλά το κείμενο που περιέχει συντάχθηκε γύρω στο -420 με -400 και αποτελεί μια αλληγορική και φιλοσοφική ερμηνεία ενός παλαιότερου Ορφικού Ύμνου για τη δημιουργία του κόσμου (Θεογονία).

Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Ηρόδοτος αναφέρουν συχνά «ορφικές τελετές» ή παλαιότερα ορφικά ποιήματα.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιάμβλιχος στο «Περί του Πυθαγορικού Βίου», αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας μελέτησε τη διδασκαλία του Ορφέα στη Θράκη και μυήθηκε στα Ορφικά Μυστήρια. Μάλιστα, παραδίδει ότι ο Πυθαγόρας έλεγε πως έγραψε ένα έργο βασισμένο στους Ορφικούς Ύμνους / διδασκαλίες, το οποίο ονόμαζε «Ιερός Λόγος» ή «Περί Θεών», υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε τη σοφία του από την Ορφική Παράδοση.

Αν οι 87 Ορφικοί Ύμνοι με την μορφή που τους γνωρίζουμε, γράφτηκαν τα Υστεροελληνιστικά ή Πρωτοβυζαντινά χρόνια, αποκλείεται οι συγγραφείς αυτής της εποχής να προσάρμοσαν και να απέδωσαν τους Ορφικούς Ύμνους στην γλώσσα της εποχής τους αντιγράφοντας τα παλαιότερα ή τα πρωτότυπα κείμενα που πιθανόν να χάθηκαν; Αποκλείεται αυτό το ενδεχόμενο; Μάλιστα, κάπως έτσι διασώθηκε η Αρχαία Μυστικιστική Γραμματεία. Το σενάριο της ανασύνθεσης και επανεγγραφής είναι πολύ πιθανό και βάσιμο και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες.

Μήπως οι ποιητές και ιερείς της μεταχριστιανικής εποχής είχαν στα χέρια τους ή γνώριζαν Αρχαιότερους Ορφικούς Ύμνους, επικλήσεις και ιερούς λόγους που χάθηκαν με την πάροδο των αιώνων; Από τα παλαιότερα αυτά κείμενα, πιθανόν έγραψαν από την αρχή νέους στίχους στη γλώσσα, το ύφος και τη φιλοσοφική αισθητική της δικής τους εποχής. Αυτή η διαδικασία ήταν ο κανόνας στην Αρχαιότητα και υπάρχουν παράλληλα ιστορικά παραδείγματα. Σε κάθε εποχή, οι αοιδοί προσάρμοζαν τη γλώσσα στους ακροατές τους, διατηρώντας όμως τον πυρήνα της ιστορίας.

Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης απέδειξαν ότι ιερά κείμενα ξαναγράφονταν, εμπλουτίζονταν και προσαρμόζονταν κατά περιόδους, ενώ τα παλαιότερα πρωτότυπα φθείρονταν και χάνονταν.

Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανό οι Ορφικοί Ύμνοι που διασώζονται σήμερα να αποτελούν τη νεότερη εκδοχή μιας πολύ Αρχαιότερης παράδοσης, της οποίας τα πρωτότυπα γραπτά κείμενα χάθηκαν, ή από τη φθορά του χρόνου όπως πάπυροι που καταστράφηκαν, ή από την πυρπόληση, καταστροφή, και κατεδάφιση Αρχαίων βιβλιοθηκών κατά την προσφιλή τους μέθοδο... εκείνη την εποχή, ή ακόμη επειδή μεταδίδονταν αυστηρά ως μυστικά προφορικά λόγια μεταξύ των μυημένων.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η αξία αυτών των κειμένων είναι αδιαμφισβήτητη. Σε αντίθεση με μεταγενέστερες μεσαιωνικές, θρησκευτικές και λαϊκές αντιλήψεις περί «επίπεδης Γης», τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου, διασώζοντας μια βαθιά κοσμολογική γνώση που ταξίδεψε μέσα στους αιώνες.

Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΙΚΟΝΑ: Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΓΝΟΤΟΥ - ΘΡΑΚΕΣ ΑΚΟΥΝ ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟ ΟΡΦΕΑ  ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΛΥΡΑ  Detail from an Athenian red-figure clay vase, about 450 BC. Berlin, Staatliche Museen 3172. © Staatliche Museen, Berlin Licence Plate 11 UK 1007 177 ellinondiktyo

----------------------------------

ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΡΒΕΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΓΕΝΗ - ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ

Ο Πλούταρχος περιγράφει τη συνάντησή τους στην Κόρινθο, όπου ο Αλέξανδρος πλησιάζει τον Διογένη ενώ εκείνος λιαζόταν και τον ρωτάει αν χρειάζεται κάτι. Ο Διογένης απαντά «Μικρόν από του ηλίου μετάστηθι» (παραμέρισε λίγο να μη μου κρύβεις τον ήλιο). 

Επίσης, εκεί καταγράφεται και η περίφημη φράση του Αλεξάνδρου: «Είμη Αλέξανδρος ήμην, Διογένης αν ήμην» (Αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν ο Διογένης).

Απόδοση του αποσπάσματος

[14] Όταν οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στον Ισθμό και ψήφισαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Περσών μαζί με τον Αλέξανδρο, αυτός ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος. Και ενώ πολλοί πολιτικοί άνδρες και φιλόσοφοι τον συνάντησαν και τον συγχαίρονταν, ήλπιζε ότι θα έκανε το ίδιο και ο Διογένης ο Σινωπέας, που διέτριβε στην περιοχή της Κορίνθου. Επειδή όμως εκείνος, δίνοντας ελάχιστη σημασία στον Αλέξανδρο, περνούσε την ώρα του στο Κράνειο, πήγε ο ίδιος προς αυτόν· έτυχε μάλιστα εκείνος να είναι ξαπλωμένος στον ήλιο. Και αφού ανακάθισε λίγο, καθώς πλησίαζαν τόσοι άνθρωποι, κοίταξε επίμονα τον Αλέξανδρο. Όταν λοιπόν εκείνος τον χαιρέτησε, του απηύθυνε τον λόγο και τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, «Παραμέρισε λίγο», είπε, «από τον ήλιο». Προς αυτό λέγεται ότι ο Αλέξανδρος επηρεάστηκε τόσο πολύ και θαύμασε τη περιφρόνηση και το μεγαλείο του άνδρα, ώστε, ενώ αυτοί που τον συνόδευαν περιγελούσαν και κορόιδευαν καθώς έφευγαν, εκείνος είπε: «Κι όμως εγώ, αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

Πλούταρχος – Βίοι Παράλληλοι (Αλέξανδρος, κεφάλαιο 14)

Κατά έναν περίεργο τρόπο η φράση του Διογένους “παραμέρισε λίγο να μη μου κρύβεις τον ήλιο”, είναι η κυρίως γνωστή και συνήθως σταματούμε εδώ χωρίς να επεκτεινόμαστε στην υπόλοιπη συζήτηση, η οποία είναι πραγματική διάλεξη πολιτικής κοινωνιολογίας. Στη συζήτησή τους, ο Διογένης εξηγεί στον Αλέξανδρο τη σωκρατική κυνική αντίληψη περί γνώσης. Του λέει ότι δεν μπορεί κάποιος να ασκήσει ένα λειτούργημα ή μια τέχνη αν δεν τη γνωρίζει. Όταν ο Διογένης υπονοεί ότι ένας βασιλιάς που δεν κατέχει τη γνώση της βασιλείας δεν είναι πραγματικός βασιλιάς, ο Αλέξανδρος ταράζεται και ανησυχεί μήπως θεωρηθεί αδαής.

Το Αρχαίο Κείμενο (Δίων Χρυσόστομος, Λόγος 4, 28-30):

«...ἐταράχθη οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἠγωνίασε μή πως οὐκ εἰδὼς φαίνηται τὸ βασιλεύειν... ἠρώτησεν οὖν· “Τίς οὖν ἐστιν ὁ διδάσκων τὴν βασιλικὴν τέχνην, ἢ ποῖ βαδιστέον ἐστὶ τῷ μαθησομένῳ;”...»

Απόδοση:

«...Ταράχθηκε λοιπόν ο Αλέξανδρος και αγωνιούσε μήπως φανεί ότι δεν γνωρίζει πώς να βασιλεύει... Ρώτησε λοιπόν: “Ποιος είναι λοιπόν αυτός που διδάσκει τη βασιλική τέχνη ή πού πρέπει να μεταβεί εκείνος που θέλει να τη μάθει;”...»

Στο ερώτημα ο Διογένης απαντά, πως η μόρφωση είναι δυο ειδών. Εκείνη που διαθέτει ο άνθρωπος από την φύση, την «θεία», και εκείνη που αποκτά από τους ανθρώπους την «ανθρώπινη». Δηλαδή η έμφυτη και η επίκτητη. Για να γίνει όμως κάποιος σωστά μορφωμένος, είναι απαραίτητο να προστεθεί η ανθρώπινη στην θεία. Δηλαδή ο κυβερνήτης ο βασιλεύς ο ιατρός πρέπει να έχει το ταλέντο, την έμφυτο κλίση να κυβερνήσει να βασιλεύει να ιατρεύει κλπ.

Η άποψη αυτή του Διογένους επικρατεί σήμερα στην παιδαγωγική επιστήμη και αποτελεί την βάση του επαγγελματικού προσανατολισμού. 

Ο Διογένης εξηγεί στον Αλέξανδρο ότι η βασιλεία δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές κατακτήσεις, αλλά από την εσωτερική ελευθερία και την κυριαρχία επί των επιθυμιών. Ότι η βασιλική τέχνη δεν διδάσκεται σε κάποια συγκεκριμένη σχολή ούτε αγοράζεται με χρήματα. Του εξηγεί ότι είναι η γνώση της αρετής, της αυτοκυριαρχίας και της δικαιοσύνης είναι μια σοφία που αποκτάται με την εσωτερική καλλιέργεια και την άσκηση της ψυχής.

Διογένης προς Αλέξανδρο

«...ἐὰν δὲ ᾖς ἐπιθυμητὴς καὶ πολύχρυσος καὶ πολλὰ μὲν ἀγρούς, πολλὰ δὲ σώματα, πολλὰ δὲ ἔθνη ἐθέλῃς ἔχειν, οὐδέποτέ σοι ἔσται τὸ βασιλεύειν ἱκανόν, οὐδὲ ἂν τὴν Εὐρώπην λάβῃς ἅπασαν, οὐδὲ ἂν τὴν Ἀσίαν, οὐδὲ ἂν τὴν Λιβύην· οὐδ’ ἂν τὸν Ὠκεανὸν διανηξάμενος μείζω τῆς Ἀσίας ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...»

Απόδοση:

«...αν όμως είσαι γεμάτος επιθυμίες και λαχταράς πολύ χρυσάφι, κι αν θέλεις να έχεις στην κατοχή σου πολλά κτήματα, πολλούς δούλους και πολλά έθνη, ποτέ δεν θα σου είναι αρκούντως αρκετή η βασιλεία, ούτε αν κατακτήσεις ολόκληρη την Ευρώπη, ούτε αν κατακτήσεις την Ασία, ούτε τη Λιβύη (Αφρική), ούτε ακόμη κι αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο μεγαλύτερη από την Ασία...»

Το απόσπασμα βρίσκεται στον 4ο Λόγο («Περί Βασιλείας» / De Regno IV) του Δίωνος Χρυσοστόμου (παράγραφοι 49–50).

Το «Ὠκεανὸν διανηξάμενος ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...» δηλαδή “αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο” πως σας φαίνεται;

Σείριος (Χ.Γ.)

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΟΡΧΗΣΙΣ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

Εικόνα: Ερυθρόμορφη υδρία που απεικονίζει δύο νεαρά κορίτσια να εξασκούνται στον χορό υπό την επίβλεψη μιας γυναίκας και ενός άνδρα δασκάλου.  The Trustees of The British Museum (CC BY-NC-SA)

O χορός γεννήθηκε από πολλές και διαφορετικές ανάγκες του ανθρώπου. Nα ξορκίσει τους φόβους του, να εξευμενίσει τους θεούς, να εκφράσει τον έρωτά του και κυρίως να επικοινωνήσει. Ο χορός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρωταρχική καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου. Την ιερότητα του χορού αισθανόταν οι Αρχαίοι Έλληνες, αναφέρεται ότι η σημερινή λέξη χορός αποδίδεται στην Αρχαία Ελληνική λέξη, «όρχησις». «Όλη η γη θα χορέψει», όπως έλεγε και ο Ευριπίδης. 

Στην Αρχαία Ελλάδα, αναφέρεται ότι υπήρχαν περίπου 200 χοροί, θρησκευτικοί, πολεμικοί, γιορταστικοί θεατρικοί. Ο Πλάτωνας, στους Νόμους αναφέρει ότι ο χορός πηγάζει από τη φυσική επιθυμία όλων των νεαρών πλασμάτων, να κινήσουν το σώμα τους, για να εκφράσουν την ιδιαίτερη χαρά τους, δίνοντας μάλιστα και ένα συσχετισμό των εννοιών χορός και χαρά. Χωρίζει την όρχηση στην Διονυσιακή και την Απολλώνια, την οποία την ονομάζει σπουδαία. 

Απολλώνια όρχησις (χορός) χαρακτηρίζεται ως σπουδαία σοβαρή, αξιοπρεπής και με ηθική αξία σύμφωνα με την πλατωνική φιλοσοφία και την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Στους Νόμους του Πλάτωνα, η τέχνη του χορού (όρχησις) χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες. Την Απολλώνια (ή Σπουδαία) η οποία αντιπροσωπεύει την αρμονία, την τάξη, το μέτρο, την ομορφιά και την πειθαρχία του σώματος και του πνεύματος. Σκοπός της είναι να εξυψώσει την ψυχή και να εκφράσει το καλό και το ωραίο. Την Διονυσιακή που συνδέεται με την έκσταση, τον ενθουσιασμό, το πάθος, το ένστικτο και την απελευθέρωση από τα κοινωνικά δεσμά.

Χαρακτηριστικά της Απολλώνιας Όρχησης

Θεωρείται Θεϊκής Προέλευσης, δώρο του θεού Απόλλωνα και των Μουσών προς τους ανθρώπους, για να τους προσφέρει ανάπαυλα από τους πόνους της ζωής. Ο ρόλος είναι παιδευτικός. Στην Αρχαιότητα αποτελούσε βασικό πυλώνα της παιδείας των νέων, καθώς καλλιεργούσε ταυτόχρονα το σώμα (μέσω της γυμναστικής) και την ψυχή (μέσω της μουσικής και του ρυθμού). Η Απολλώνια δύναμη και πλαστικότητα ήταν αυτή που έβαλε «μέτρο» και ποιητική μορφή στην άγρια διονυσιακή ορμή, οδηγώντας στη γέννηση της τραγωδίας.

Αυτά αναπτύσσονται αναλυτικά στο έβδομο βιβλίο του έργου Νόμοι (814e - 816d), όπου ο Πλάτωνας ορίζει τη «σπουδαία» όρχηση ως εκείνη που μιμείται τις κινήσεις των όμορφων και ευγενικών σωμάτων και ψυχών, χωρίζοντάς την περαιτέρω σε Πολεμική (Πυρρίχη) που μιμείται τις κινήσεις της μάχης και Ειρηνική που εκφράζει τη σωφροσύνη, την ευγνωμοσύνη και τη λατρεία προς τους θεούς, όπως οι Απολλώνιοι χοροί.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ NOMOI  Ζ (814e - 816d)  Σε απόδοση το απόσπασμα.

[814e] Τώρα λοιπόν, όσον αφορά την ικανότητα στην παλαίστρα, ας θεωρηθεί ότι έχουν λεχθεί από εμάς όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ. σχετικά όμως με την άλλη κίνηση ολόκληρου του σώματος, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος αν κάποιος αποκαλούσε «όρχηση» (χορό) θα μιλούσε ορθά, πρέπει να θεωρούμε ότι υπάρχουν δύο είδη της. Το ένα που μιμείται τα πιο ωραία σώματα προς το σεμνό σοβαρό και το άλλο που μιμείται τα πιο άσχημα προς το ευτελές, και πάλι, υπάρχουν δύο άλλα είδη του ευτελούς και δύο του σπουδαίου.

Του σπουδαίου λοιπόν το ένα μέρος είναι εκείνο που αφορά σώματα μεν καλά, ψυχή δε ανδρεία, όταν βρίσκονται εμπλεγμένα στον πόλεμο και σε βίαιους κόπους, και το άλλο είναι εκείνο της ψυχής σώφρονος που βρίσκεται σε ευπραγίες και σε μετροεπείς ηδονές. [815a] Αν αποκαλούσε κάποιος αυτή την όρχηση ειρηνική σύμφωνα με τη φύση της, θα μιλούσε ορθά. Την πολεμική λοιπόν από αυτές, που είναι διαφορετική από την ειρηνική, ορθά θα την αποκαλούσε κάποιος «πυρρίχη», επειδή μιμείται την προφύλαξη από όλα τα χτυπήματα και τις βολές ακοντίων ή βελλών με αποφυγές, με κάθε υποχώρηση, με αναπηδήματα προς τα πάνω και με χαμηλώματα, καθώς και τις εναντίες σε αυτές κινήσεις, δηλαδή εκείνες που φέρονται προς επιθετικές στάσεις, επιχειρώντας να μιμηθούν τις βολές των τόξων και των ακοντίων και όλων των χτυπημάτων. [815b] Το δε ορθό και το σθεναρό σε αυτές, όταν γίνεται μίμηση των αγαθών σωμάτων και ψυχών, καθιστώντας ως επί το πλείστον ευθύγραμμα τα μέλη του σώματος, ένα τέτοιο πράγμα είναι ορθό, ενώ το αντίθετο από αυτά δεν πρέπει να το αποδεχόμαστε ως ορθό.

Την ειρηνική όρχηση πρέπει με αυτόν τον τρόπο πάλι να την εξετάζει κανείς για κάθε περίπτωση, εάν ορθώς ή όχι σύμφωνα με τη φύση κατανοεί την καλή όρχηση και παραμένει σε αυτήν, όπως ταιριάζει σε άνδρες που ζουν με ευνομία. [815c] Πρέπει λοιπόν πρώτα να διαχωρίσουμε την αμφισβητούμενη όρχηση από την αναμφισβήτητη. Ποια είναι λοιπόν αυτή και με ποιον τρόπο πρέπει να τεμαχίσουμε χωριστά την καθεμία;

Όταν η όρχηση είναι βακχική και τα πλάσματα που ακολουθούν αυτήν, τα οποία ονομάζοντας Νύμφες, Πάνες, Σειληνοί και Σατύροι, όπως λένε, μιμούνται μεθυσμένους, τελώντας καθαρμούς και κάποιες τελετές, όλο αυτό το γένος της όρχησης ούτε ως ειρηνικό ούτε ως πολεμικό ούτε τι τέλος πάντων θέλει να είναι είναι εύκολο να καθοριστεί. [815d] Μου φαίνεται όμως ότι ο σχεδόν ορθότερος τρόπος να τη διορίσουμε είναι αυτός. Αφού τη θέσουμε χωριστά από την πολεμική και χωριστά από την ειρηνική, να πούμε ότι αυτό το γένος της όρχησης δεν ταιριάζει στην πολιτεία, και αφού το αφήσουμε να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, να επανέλθουμε τώρα στην πολεμική και στην ειρηνική ως αναμφισβήτητα δική μας.

Το γένος της ειρηνικής μούσας, που στις ορχήσεις τιμά τους θεούς και τα παιδιά των θεών, θα γινόταν ένα συνολικό γένος, που δημιουργείται από την ιδέα ότι κάποιος ευημερεί. [815e] Αυτό όμως θα μπορούσαμε να το διαιρέσουμε στα δύο. Το ένα μέρος είναι αυτών που έχουν διαφύγει από κάποιους κόπους και κινδύνους προς τα αγαθά, το οποίο έχει μεγαλύτερες ηδονές, ενώ το άλλο είναι εκείνο όπου υπάρχει διατήρηση και αύξηση των προηγούμενων αγαθών, το οποίο κατέχει ηδονές πραότερες από εκείνες.

Σε τέτοιες λοιπόν καταστάσεις κάθε άνθρωπος μετακινεί τις κινήσεις του σώματος περισσότερο όταν οι ηδονές είναι μεγαλύτερες, και λιγότερο όταν είναι ελάσσονες [816a] και ο κοσμιότερος, όντας περισσότερο γυμνασμένος στην ανδρεία, παρουσιάζει λιγότερες κινήσεις, ενώ αυτός που είναι δειλός και αγύμναστος στη σωφροσύνη παρουσιάζει μεγαλύτερες και σφοδρότερες μεταβολές της κίνησης. Γενικά δε, όταν βγάζει φωνή, είτε σε ωδές είτε σε λόγους, κανένας άνθρωπος δεν είναι απολύτως ικανός να παρέχει ησυχία στο σώμα του. Γι' αυτό η μίμηση των λεγομένων μέσω σχημάτων στάσεων/κινήσεων δημιούργησε ολόκληρη την ορχηστική τέχνη. Ο ένας λοιπόν από εμάς κινείται αρμονικά και ο άλλος αδιάφορα λανθασμένα πλημμελώς σε όλα αυτά.

[816b] Πολλά λοιπόν άλλα από τα παλαιά ονόματα πρέπει να τα επαινούμε αναλογιζόμενοι ότι έχουν τεθεί καλώς και σύμφωνα με τη φύση, ένα δε από αυτά είναι και το όνομα σχετικά με τις ορχήσεις αυτών που ευημερούν, αλλά είναι μέτριοι απέναντι στις ηδονές. Πόσο ορθά και ταυτόχρονα μουσικά την ονόμασε όποιος κι αν ήταν, και δίνοντας σε όλες αυτές ένα όνομα σύμφωνα με τον λόγο, την ονόμασε «εμμέλεια» και καθιέρωσε έτσι δύο είδη των καλών ορχήσεων, το μεν πολεμικό «πυρρίχη», το δε ειρηνικό «εμμέλεια», [816c] αποδίδοντας στο καθένα το πρέπον και αρμόζον όνομα.

Αυτά λοιπόν πρέπει ο νομοθέτης να τα εξηγεί σε γενικές γραμμές, ο δε νομοφύλακας να τα αναζητά και, αφού τα ερευνήσει, συνθέτοντας την όρχηση μαζί με την υπόλοιπη μουσική και διανέμοντας σε όλες τις εορτές των θυσιών στο καθένα το πρόσφορο το κατάλληλο, αφού τα καθιερώσει έτσι όλα με τάξη, στο εξής να μην μετακινεί τίποτα που σχετίζεται είτε με την όρχηση είτε με την ωδή, [816d] ώστε με τις ίδιες ηδονές κατά τον ίδιο τρόπο η ίδια πόλη και οι πολίτες να διάγουν και να ζουν καλώς και ευτυχισμένα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ NOMOI  Ζ (814e - 816d) 

Ολόκληρο το πρωτότυπο κείμενο του εβδόμου βιβλίου σε ψηφιακή μορφή PDF στο Αρχείο του users.sch.gr.

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Απόσπασμα από τον Ορφικό Ύμνο Φύσεως

ὠκυλόχεια, μάκαιρα, πολύσπορος, ὡριὰς ὁρμή,

παντοτεχνές, πλάστειρα, πολύκτιτε, πότνιε δαῖμον,20

ἀιδίη, κινησιφόρος, πολύπειρε, περίφρων,

ἀενάῳ στροφάλιγγι θοὸν ῥύμα δινεύουσα,

πάνρυτε, κυκλοτερής, ἀλλοτριομορφοδίαιτε,

Εσύ που βοηθάς γρήγορα να παραχθούν τα προϊόντα, μακάρια, πολύσπορη, με ορμή την κατάλληλη ώρα,

παντοτεχνίτρα, δημιουργείς, πλάθεις τα πάντα, σεβάσμιε δαίμονα,

αιώνια, φορέα της κίνησης, με τεράστια πείρα, πάνσοφη,

που δινίζεις τη γρήγορη ροή με αέναη ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ,

εσύ που ρέεις από παντού, ΟΛΟΣΤΡΟΓΓΥΛΗ, και συνέχεια αλλάζεις μορφή

Στον Ορφικό Ύμνο στη Φύση, οι λέξεις «στροφάλιγγι» «δινεύουσα» (περιστροφή δίνη) και «κυκλοτερής» (ολοστρόγγυλη σφαιρική) δεν είναι απλώς ποιητικά κοσμητικά επίθετα, αλλά εκφράζουν τη σαφή κοσμολογική αντίληψη των Ορφικών για τη σφαιρικότητα και την αέναη περιστροφή της Γης και του Σύμπαντος. Η λέξη «Κυκλοτερής» (Ολοστρόγγυλη / Σφαιρική) παράγεται από το κύκλος + τείρω (τορνεύω, στρογγυλεύω). Δηλώνει αυτό που είναι τέλεια διαμορφωμένο σε σφαιρικό ή κυκλικό σχήμα. «Αενάῳ στροφάλιγγι» (Αέναη περιστροφή / Δίνη). Η στροφάλιγξ είναι ο άξονας, ο στρόβιλος ή η τροχιά περιστροφής.

Στην Ορφική και Πυθαγόρεια φιλοσοφία, η σφαίρα θεωρείτο το τελειότερο από όλα τα γεωμετρικά σχήματα, επειδή είναι απόλυτα συμμετρικό και δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Αποδίδοντας στη Φύση τον χαρακτηρισμό κυκλοτερής, ο Ύμνος περιγράφει τόσο τη μορφή της ίδιας της Γης όσο και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου. Η Φύση παρουσιάζεται ως ουράνια και γήινη που περιστρέφεται ασταμάτητα και η κίνηση αυτή είναι κυκλική, σφαιρική. Οι εποχές εναλλάσσονται σε κύκλο, τα ουράνια σώματα περιστρέφονται σε σφαιρικές τροχιές, και η ίδια η Γη συμμετέχει σε αυτή τη δινική περιστροφική κίνηση.

Η Γη και όλη η Φύση είναι σφαιρική (κυκλοτερής) ακριβώς επειδή περιστρέφεται (στροφάλιγγι δινεύουσα) αιώνια γύρω από τον εαυτό της και γύρω από το κοσμικό κέντρο συνδέοντας την μορφή με την κίνηση. Στους ορφικούς ύμνους, η Φύση («Φύσις») ταυτίζεται συχνά με την ίδια τη συμπαντική τάξη. Επομένως, τονίζοντας την περιστροφή και τη σφαιρικότητα, τονίζεται η κοσμολογική σημασία στο κείμενο.

Aντίθετα με την μεταγενέστερη μεσαιωνική, θρησκευτική και λαϊκή αντίληψη περί "επίπεδης Γης", τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

Ο Ορφικός Ύμνος στη Φύση 

Φθινοπωρινή Ισημερία

Η Φθινοπωρινή Ισημερία του 2026 θα σημειωθεί στην Ελλάδα στις 23 Σεπτεμβρίου, στις 03:05 όπου γίνεται η αστρονομική αλλαγή της εποχής από το Καλοκαίρι στο Φθινόπωρο. 

Στο σημείο όπου το φως και το σκοτάδι ακουμπούν το ένα το άλλο σε μια τέλεια, πρόσκαιρη ισορροπία, η Φθινοπωρινή Ισημερία στέκεται ως ο σιωπηλός αρχιτέκτονας του χρόνου. Είναι η στιγμή που η φύση παίρνει μια βαθιά ανάσα, κοιτάζει πίσω της το λαμπερό Καλοκαίρι και ετοιμάζεται να πιάσει την παλέτα με τα φθινοπωρινά χρώματα.

Η Ισημερία δεν είναι απλώς μια αστρονομική σύμπτωση. Είναι μια φιλοσοφική υπενθύμιση της ρευστότητας. Μας διδάσκει ότι η τελειότητα δεν κατοικεί στην αιώνια διάρκεια, αλλά στη στιγμιαία αρμονία. Όλα στον κόσμο αυτό κινούνται σε κύκλους. Τα δέντρα δεν θρηνούν για τα φύλλα που χάνουν, γιατί γνωρίζουν ενστικτωδώς ότι η απογύμνωση δεν είναι θάνατος, αλλά η απαραίτητη προετοιμασία για αναγέννηση.

Καθώς οι σκιές μεγαλώνουν και ο αέρας αποκτά εκείνη την αιχμηρή, καθαρή δροσιά, καλούμαστε κι εμείς να κάνουμε τον δικό μας εσωτερικό απολογισμό. Τι είναι αυτό που θερίσαμε από τους καρπούς των προηγούμενων μηνών. Και τι χρειάζεται να αφήσουμε να πέσει σαν ξερό φύλλο, ώστε να ελαφρύνουμε το βήμα μας για το εσωτερικό μας ταξίδι.

Το Φθινόπωρο μας προσφέρει τη γλυκιά μελαγχολία της σοφίας και μας θυμίζει πως υπάρχει μια ανείπωτη ομορφιά, μια ποίηση και μια βαθιά αλήθεια στην αποδοχή του αέναου κυκλικού ρυθμού της ζωής, των πάντων στη φύση και της ψυχής βεβαίως, αφού τα πάντα είναι μέρος του Όλου, υπακούοντας σε έναν συμπαντικό νόμο που έχουμε ξεχάσει....

-----------------------------------

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - Η ΘΕΙΑ ΠΝΟΗ ΣΤΗ ΓΑΙΑ

Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Η ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ (ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΝΟΗΣΗΣ)

Φιλοσοφία - Η Πρακτική της Ελευθερίας

Οι σωστές ερωτήσεις είναι το πρώτο βήμα για μια συνειδητή και ουσιαστική ζωή.

Η φιλοσοφία παρόλο που συχνά θεωρείται αφηρημένη ή θεωρητική, αποτελεί ένα από τα πιο πρακτικά και πολύτιμα εργαλεία για την καθημερινή ζωή του ανθρώπου. Είναι ένας «οδηγός επιβίωσης» για το πνεύμα και τη σκέψη. Σε ένα σύγχρονο κόσμο γεμάτο ηθικά διλήμματα, η φιλοσοφία μας δείχνει πως να διακρίνουμε το σωστό από το λάθος. Μας βοηθά να απαντήσουμε ερωτήματα όπως, πώς πρέπει να συμπεριφέρομαι στους άλλους, ποιες είναι οι υποχρεώσεις μου ή πώς να διαχειριστώ ένα δίλημμα.

Η φιλοσοφία παρέχει ψυχική ανθεκτικότητα. Ο Στωικισμός, για παράδειγμα, διδάσκει τον διαχωρισμό μεταξύ αυτών που μπορούμε να ελέγξουμε και αυτών που δεν μπορούμε. Βοηθά στην αντιμετώπιση του άγχους, της απώλειας, της αποτυχίας και του φόβου του θανάτου, προσφέροντας εσωτερική γαλήνη.

Οργανώνει τον τρόπο που επεξεργαζόμαστε τις πληροφορίες, εντοπίζει σφάλματα και αποδομεί ψεύτικα επιχειρήματα.

Προστατεύει τον άνθρωπο από τη χειραγώγηση, π.χ. από ειδήσεις, διαφημίσεις, πολιτική ρητορική και βελτιώνει την ικανότητα να εκφράζει επιχειρήματα με σαφήνεια.

Εξετάζει τις έννοιες της δικαιοσύνης και της ελευθερίας και ασχολείται με τα θεμελιώδη ερωτήματα της ύπαρξης. Έτσι βοηθά το άτομο να ορίσει τις δικές του αξίες, να βρει τον προσωπικό του σκοπό στη ζωή και να μην ζει «στον αυτόματο πιλότο» υιοθετώντας ιδέες άλλων.

«Ο ανεξέταστος βίος ου βιωτός ανθρώπω» Σωκράτης.

Η φιλοσοφία ωφελεί τον άνθρωπο στην καθημερινότητά του προσφέροντας Αυτογνωσία, Πνευματική Ανεξαρτησία και Ενσυναίσθηση. Μας πιέζει να αναρωτηθούμε «Γιατί πιστεύω αυτό που πιστεύω;», οδηγώντας σε βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας και μας απελευθερώνει από τα στερεότυπα, τις δογματικές πεποιθήσεις και τις κοινωνικές πιέσεις.

Μαθαίνει στον εγκέφαλο να αναλύει σύνθετα προβλήματα, να βλέπει πολλές οπτικές γωνίες και να βρίσκει τις σωστές λύσεις.

Επίσης γινόμαστε πιο ανεκτικοί και ανοιχτοί στις απόψεις των άλλων.

«ενδέχεται και άλλως έχειν» (δηλαδή «μπορεί να είναι και αλλιώς» 

λέει ο Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» και την «Ρητορική».

Η φιλοσοφία δεν προσφέρει πάντα έτοιμες απαντήσεις, αλλά μας μαθαίνει να κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις και αυτό είναι το πρώτο βήμα για μια συνειδητή και ουσιαστική ζωή. Είναι ανοιχτή έρευνα, ξεκινά από την αμφισβήτηση, δεν δέχεται καμία αλήθεια ως αδιαμφισβήτητη και απαιτεί λογικά επιχειρήματα, αποδείξεις και διαρκή επανεξέταση.

Δεν ξεκινά από την αποδοχή μιας έτοιμης αλήθειας, αλλά στέκεται απέναντι σε κάθε μορφή δογματισμού και τυφλής υπακοής, είτε αυτή είναι πολιτική, κοινωνική ή ιδεολογική.

Στη Φιλοσοφία ενθαρρύνεται η ανεξάρτητη κριτική σκέψη. Ο άνθρωπος καλείται να χτίσει το δικό του σύστημα αξιών μέσα από τη λογική. Η κριτική σκέψη δεν πρέπει να περιορίζεται από όρια. Κάθε περιορισμός εμποδίζει την πνευματική ανεξαρτησία.

Στη Φιλοσοφία η ηθική είναι αποτέλεσμα της λογικής και ο άνθρωπος πράττει το καλό επειδή κατανοεί την αξία της δικαιοσύνης και η ηθική δεν είναι επιβεβλημένη έξωθεν λόγω αμοιβής ή τιμωρίας.

Όταν ρώτησαν τον Αριστοτέλη τι κέρδισε από τη φιλοσοφία, εκείνος απάντησε: «Τὸ ἀνεπιτάκτως ποιεῖν ἅ τινες διὰ τὸν ἀπὸ τῶν νόμων φόβον ποιοῦσιν.» Δηλαδή: «Το να κάνω οικειοθελώς, χωρίς να μου το επιβάλλει κανείς, όλα όσα οι άλλοι τα κάνουν μόνο από τον φόβο των νόμων.» (Διογένη Λαερτίου, «Βίοι καὶ γνῶμαι τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ εὐδοκιμησάντων», Βιβλίο 5).

Η Φιλοσοφία σε βοηθάει να αντέχεις την πραγματικότητα (π.χ. Στωικισμός), αλλά απαιτεί προσωπικό αγώνα και δεν παρέχει «έτοιμες» απαντήσεις. Η ευκολία μιας έτοιμης απάντησης, είναι παραίτηση από την ελεύθερη βούληση και την ανεξάρτητη κριτική σκέψη.

Οι έτοιμες απαντήσεις δεν έπεσαν από τον ουρανό αλλά διαμορφώθηκαν, ψηφίστηκαν και επιβλήθηκαν από ανθρώπους σε συγκεκριμένες εποχές και ιστορικές συνθήκες, πολιτικών και εξουσιαστικών σκοπιμοτήτων.

Το άτομο πρέπει να διαμορφώσει το δικό του νόημα μέσα από τη δική του σκέψη και δράση χωρίς «δεκανίκια» και να αναλάβει το βάρος της ευθύνης των επιλογών του. Η φιλοσοφία γεννήθηκε ελεύθερη και μπόρεσε να ανθήσει ακριβώς επειδή δεν υπήρχε περιορισμός ή καταναγκασμός. Ο καθένας μπορούσε με ελεύθερη έρευνα να αμφισβητήσει, να αναλύσει και να φιλοσοφήσει χωρίς φόβο.

Σείριος (Χ.Γ.)

---------------------------------------

"ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ" 

Η Διαδρομή για τη Δημιουργία της Δικής σου Φιλοσοφίας 

ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΕΙΣ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΕ ΕΦΟΔΙΟ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ!!!

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, ΩΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΟΡΘΟΥ ΛΟΓΟΥ - Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

“ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ, ΦΑΡΜΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ” ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΤΩΝ ΛΟΓΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ

ΓΥΡΩ ΜΑΣ ΚΥΛΑΝΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΠΟΤΑΜΙΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ  ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΞΕΠΛΥΝΟΥΝ ΤΟΝ ΡΥΠΟ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ ΜΑΣ

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΑΝΕΥ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ ΑΦΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟ ΘΗΣΑΥΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΟ ΒΑΛΣΑΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΑΡΜΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ