Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Όταν οι βεβαιότητες της επιστήμης προσκρούουν στο άπειρο της δημιουργίας.

Πού βρίσκεται η βάση της δημιουργίας; Παντού, κοντά και μακρυά. Γιατί κόλλησε ο ανθρώπινος νους στην ερμηνεία της δημιουργίας με το ΒΙG-ΒΑNG (Μεγάλη Έκρηξη) που δεν απαντά σε κανένα ερωτηματικό, αφού για να τη στηρίξει η επιστήμη διατύπωσε ένα πλήθος άλλων θεωριών; Πώς βρέθηκαν οι απώτατοι Γαλαξίες σε 160.000.000.000 έτη φωτός αφού η ακτίνα του σύμπαντος είναι 20.000.000.000 έτη φωτός; Μετά τους απώτατους Γαλαξίες και μέχρι 1.000.000.000.000 έτη φωτός που μας είπε το διαστημικό τηλεσκόπιο ότι υπάρχουν ουράνια σώματα και γαλαξίες τι γίνεται;

Και πάλι ο φωστήρας άνθρωπος που δεν ξέρει τι κρύβει η ζούγκλα του Αμαζονίου και τα βάθη των Ωκεανών, με μια αυθαίρετη παραδοχή χωρίς να χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις, μας είπε ότι στα αρχικά στάδια της μεγάλης έκρηξης τα σώματα διασκορπίστηκαν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Πώς το ξέρουν; Μας είπε ότι η αρχέγονη σφαίρα της δημιουργίας είχε θερμοκρασία 1Ο32 βαθμούς Κελσίου. Ποιος τη μέτρησε; Προκύπτει μόνο από παραδοχές. Γιατί να είναι θερμή και όχι κρύα; Πώς έγινε η έκρηξη χωρίς καμμιά εξωτερική επέμβαση; Γιατί έγινε μια καθορισμένη στιγμή; Ποιός καθόρισε το πρότυπο των φυσικών νόμων; Τι νόημα έχει για το άπειρο σύμπαν η συστολή και διαστολή των διαστάσεών του; Ο χρόνος πώς εκδηλωνόταν πριν την έκρηξη; Ήταν αχωρόΧρονο σύμπαν; Πώς γεννήθηκε ο χρόνος ακαριαία με το χώρο;

Πριν το χρόνο μηδέν πώς εκδηλωνόταν οι διαστάσεις; Τί νόημα μπορούσαν να έχουν οι έννοιες αυτές; Η πηγή είναι αρχή του ποταμού όχι όμως ποτάμι. Η αρχή του χρόνου και των διαστάσεων δεν είναι χρόνος και διαστάσεις. Όμως επειδή δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν με τίποτε την αρχική έκρηξη, εντόπισαν κάποιες ελάχιστες ποσότητες μικροκυμάτων που τις θεώρησαν υπολείμματα αυτής. Αν συνέβαινε αυτό τα μικροκύματα έπρεπε να είναι ανώμαλα. Όμως αυτά που βρήκαν ήταν ομαλά και για να μην πονοκεφαλιάζουν διατύπωσαν τη θεωρία λείανσης των μικροκυμάτων και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε το σύμπαν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε, να αγνοήσουμε την Ευκλείδεια Γεωμετρία και τη Νευτώνεια Φυσική και να επεκτείνουμε τα όρια του μυαλού μας, εξετάζοντας όλα τα ακατανόητα που μας περιβάλουν, αναθεωρώντας όλον τον υποτιθέμενο σαν γνωστό κόσμο των αισθήσεων.

Μια άλλη επιστημονική απορία, την οποία είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας πριν 2600 χρόνια, είναι αυτή που σχετίζεται με τη μικρή μάζα των γαλαξιών σε σχέση με τις ελκτικές δυνάμεις που ασκούνται ώστε τα ουράνια σώματα να πειθαρχούν ακολουθώντας καθορισμένες τροχιές. Η ποσότητα μάζας - ενέργειας που λείπει, είναι της τάξεως του 82% περίπου, γι' αυτό υποψιάζονται την ύπαρξη Σκοτεινής Ύλης, όχι Κουάζαρς, ήτοι σκοτεινές συμπαγείς μάζες, πλανήτες ή νεκρά άστρα που περιφέρονται και αυτά γύρω από το γαλαξία μας, συντηρώντας το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Η σκοτεινή ύλη, των πλανητών, νεκρών άστρων, πρέπει να ισοδυναμεί με την ύλη που βρίσκεται στο στάδιο των δημιουργικών διεργασιών και είναι ορατή. 

Άλλη μια θεωρία που προσπαθεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο της παγκόσμιας έλξης, υπολογίζει στην ύπαρξη μαζικών νετρίνο, γκραβιτονίων, αξιονίων και άλλων σωματιδίων, με τη χρήση των οποίων διατύπωσαν τη θεωρία της «Ασθενούς Αλληλεπίδρασης Σωματιδίων Μεγάλης Μάζας». Αν υπάρχει η σκοτεινή ύλη, που μάλλον υπάρχει με τα νεώτερα στοιχεία, δεν γνωρίζουν από ποιους φυσικούς νόμους διέπεται, αφού το φαινόμενο της ελλείπουσας μάζας παραμένει ανεξήγητο. 

Στον γιγαντιαίο αστερισμό α Κύκνου παρατηρείται θύελλα ενεργείας και ακτινοβολιών που βομβαρδίζουν χωρίς διακοπή τον πλανήτη μας, με μορφή καταιγίδων πυρηνικής ενεργείας. Ραδιοσήματα και ακτινοβολίες, ανεξήγητα αστρικά φαινόμενα, μαύρες τρύπες, ραδιογαλαξίες και άλλα συνθέτουν το κοσμικό αίνιγμα που ρυθμίζει τη ζωή μας. Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα της αγνοίας μας, πρέπει να προστεθεί και η ανεξήγητη φυγή των γαλαξιών με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, καθώς και η εμφάνιση νέων από το πουθενά. Η ταχύτητα φυγής των Γαλαξιών δεν είναι αισθητή στον ανθρώπινο παρατηρητή αφού ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. 

Ο Σπειροειδής Γαλαξίας προσεγγίζει τον αντίστοιχο της Ανδρομέδας με ταχύτητα 792.000 χιλ. την ώρα, απέχουν 2.300.000 έτη φωτός και θα συγκρουστούν αν αυτό γίνει κάποτε μετά από 3.200.000.000 χρόνια (για τα γήινα δεδομένα τεράστιο διάστημα για τον συμπαντικό χρόνο του απείρου όμως είναι μικρό). 

Οι Γαλαξίες ανάλογα με τον αριθμό τους ταξινομούνται σε ομάδες, υποσμήνη, σμήνη και υπερσμήνη και φαίνεται να συνδέονται μέσω δικτύου ύλης ή με κάποιες ακατανόητες αστρικές γέφυρες, δηλαδή κάποια άστρα που δεν ανήκουν σε γαλαξίες και δεν μπορούν να ερμηνεύσουν οι αστρονόμοι, γι' αυτό πάλι αυθαίρετα και χωρίς αποδείξεις κατασκεύασαν κάποιες υποθετικές κενές σφαίρες χώρου πάνω στις οποίες επικάθονται τα σμήνη. Αν στην παραδοξότητα αυτή προστεθεί και το γεγονός ότι οι γαλαξίες συμπεριφέρονται σαν παχύρρευστα υλικά ενώ αποτελούνται από λεπτή ύλη, τότε το μυστήριο μεγαλώνει και οι γνώσεις μας εξανεμίζονται.

Το σύμπαν είναι μια ζωντανή οντότητα που έχει τη δυνατότητα δημιουργίας και ανάπλασης των συμπαντικών κυττάρων της ύλης του. Δημιουργεί μόνο του τη ζωή. Ίσως μπορεί και δημιουργεί και έξω από την ύλη πραγματικότητες που ούτε τις διανοείται ο άνθρωπος, που αυτοθαυμάζεται με ανακοινώσεις ότι «Το σύμπαν έλυσε τη σιωπή του», ενώ αγνοεί τη δομή, τη φύση, το σχήμα του και αμέτρητα άλλα μυστικά. Άλλη αυθαιρεσία των επιστημόνων είναι το σχήμα του σύμπαντος, που το καθόρισαν σε σφαίρα ακτίνας 20.000.000.000 ετών φωτός· και αυτά που βρίσκονται εκτός της ακτίνος αυτής που ανήκουν; Ο παλμός του σύμπαντος δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός από τον άνθρωπο του δικού μας χωροχρόνου, αφού δεν έχει σχήμα και μορφή, είναι μαθηματική έννοια.

Γεράσιμος Καλογεράκης - Η Επιστροφή Των Θεών, σελ. 41 – 42, 1η έκδοση έτος 2000, Εκδόσεις ΔΙΟΝ 

[Ανάρτηση τιμής ένεκεν εις μνήμην του συγγραφέα]

-------------------------

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ - ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ

Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Όλοι έχουν την ίδια δυνατότητα να γίνουν τέλειοι, αλλά κάποιοι θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο από άλλους, αν είναι νεότερες ψυχές επειδή έχουν πολλή μάθηση μπροστά τους. Μερικοί από εκείνους με τις νεότερες ψυχές βρίσκονται στις πρώτες ακατέργαστες ζωές τους ως άνθρωποι.

Οι γηραιότερες ψυχές είναι δάσκαλοι γνώσης και σοφίας, έχοντας ξεπεράσει τους περιορισμούς και την άγνοια που εξακολουθούν να υπάρχουν στους άλλους. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα της ύπαρξης.

Πώς προέκυψαν η ζωή και η πραγματικότητα; Αμφιβάλλω αν κάποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτό πλήρως και με ακρίβεια. Αλλά αν μπορέσουμε να λάβουμε υπόψη όλα τα γεγονότα και τις παρατηρήσεις και να καταλήξουμε σε κάτι που τα εξηγεί λογικά και με συνέπεια, θα έχουμε μια αρκετά καλή θεωρία για να ξεκινήσουμε. Η επιστήμη έχει κάποιες απαντήσεις, αλλά περιορίζεται αποκλειστικά στα φυσικά πράγματα, παραλείποντας οτιδήποτε έχει να κάνει με το νου και την ψυχή.

Θεωρίες όπως η ακόλουθη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τόσο τα φυσικά όσο και τα πνευματικά δεδομένα. Αν η φυσική πραγματικότητα είναι δημιουργία κάποιου πράγματος πέρα ​​από αυτήν, τότε αυτό το κάτι πρέπει να είναι πέρα ​​ από το φυσικό. Πρέπει να είναι ο νους ή η συνείδηση. 

Παρατηρήστε πώς τα όνειρά μας δεν δημιουργούν το μυαλό μας, αλλά το μυαλό μας δημιουργεί το όνειρο. Στα όνειρα, μερικές φορές μπορείτε να εντοπίσετε την ακολουθία των γεγονότων μέχρι να φτάσετε στο σημείο όπου ξεκίνησαν όλα, δηλαδή όταν αποκοιμηθήκατε. Η επιστήμη μπορεί να εντοπίσει το σύμπαν μέχρι τη Μεγάλη Έκρηξη, αλλά όχι παραπέρα, επειδή πέρα ​​από αυτό το σημείο η ύλη, η ενέργεια, ο χώρος και ο χρόνος όπως τα γνωρίζουμε δεν υπήρχαν επειδή δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί.

Αυτό που υπήρχε πριν και συνεχίζει να υπάρχει πέρα ​​από τη φυσική πραγματικότητα είναι ένας νους τόσο άπειρος που κρύβει μέσα του τη δύναμη να δημιουργήσει όλα όσα μπορούν ποτέ να δημιουργηθούν και τη δυνατότητα να βιώσει κάθε τελευταίο κομμάτι αυτής της δημιουργίας. Μπορούμε να ονομάσουμε αυτόν τον νου Θεό ή Δημιουργό.

Μόλις αποκοιμηθείτε, το μυαλό σας στρέφεται προς τα μέσα και προβάλλει το ονειροπόλο, το ονειρικό τοπίο και τους πολλαπλούς χαρακτήρες των ονείρων που φαίνεται να έχουν δικό τους μυαλό, παρά το γεγονός ότι είναι προβολές του ίδιου μυαλού. Το όνειρο είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα μόνο μυαλό μπορεί να βιώσει τον εαυτό του ως ξεχωριστά όντα. Στην αρχή, ο Δημιουργός ήταν επίσης ένα μόνο μυαλό, άπειρος αλλά μόνος.

Η πραγματικότητά μας ονειρεύτηκε να υπάρξει από τον Δημιουργό, ώστε να μπορέσει να εξερευνήσει τον μοναδικό, άπειρο εαυτό της μέσα από έναν άπειρο αριθμό πεπερασμένων νοών. Ένα από αυτά τα πεπερασμένα μυαλά έγινες εσύ μετά από μια μακρά διαδικασία ανάπτυξης, και ο νους ή το πνεύμα σου θα συνεχίσει να αναπτύσσεται προς το άπειρο μέχρι να συγχωνευθεί με τον άπειρο νου του Δημιουργού.

Τότε το ταξίδι σας μέσα στην πραγματικότητα θα έχει τελειώσει, αλλά θα ήταν απλώς ένα μονοπάτι ανάμεσα σε έναν άπειρο αριθμό διαφορετικών μονοπατιών που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Δημιουργός για να βιώσει τον εαυτό του. Το φυσικό σύμπαν παρέχει χώρο και ύλη, έτσι ώστε τα ξεχωριστά μυαλά να μπορούν να έχουν σώματα στα οποία να βιώνουν τον εαυτό τους, τον κόσμο και ο ένας τον άλλον.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα από ένα σύμπαντα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άπειρα από αυτά, ένα για κάθε πιθανή διάταξη ύλης, κάθε στιγμή στο χρόνο. Αυτό που βλέπουμε ως ένα σύμπαν που αλλάζει με την πάροδο του χρόνου είναι στην πραγματικότητα μια ακολουθία στατικών συμπάντων που είναι το καθένα ελαφρώς διαφορετικό από το προηγούμενο, παρόμοια με το πώς μια ταινία που προβάλλεται σε μια κινηματογραφική οθόνη φαίνεται να κινείται, αλλά αντίθετα είναι μια ακολουθία στατικών εικόνων που προβάλλονται σε γρήγορη διαδοχή. Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν για κάθε χρονική στιγμή, αλλά και ένα για κάθε πιθανότητα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αν την επόμενη στιγμή συμβεί κάτι, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είχε συμβεί με ένα εκατομμύριο άλλους τρόπους, υπάρχουν ένα εκατομμύριο και ένα διαφορετικά σύμπαντα μόνο για εκείνη τη στιγμή.

Τώρα, σκεφτείτε όλες τις στιγμές που εκτείνονται από την αρχή έως το τέλος του χρόνου και θα έχετε μια ιδέα για το πόσα σύμπαντα υπάρχουν. Και όλα αυτά δημιουργήθηκαν με τη σκέψη του Δημιουργού κατά τη γέννηση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, όλα όσα έχουν, θα μπορούσαν ή θα υπάρχουν φυσικά, υπάρχουν ήδη. Αυτά τα σύμπαντα σχηματίζουν έναν αμετάβλητο αλλά απείρως πολύπλοκο πίνακα πιθανοτήτων. Μπορούμε να τον ονομάσουμε «πίνακα φράκταλ πραγματικότητας» επειδή τα φράκταλ είναι μοτίβα που παραμένουν λεπτομερή ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά τα εστιάζετε, επομένως είναι απείρως πολύπλοκα, ενώ ένας πίνακας είναι μια διατεταγμένη διάταξη στοιχείων ή ένα μέσο στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί κάτι.

Χωρίς τη συνείδηση ​​να παίζει τον ρόλο της, ο πίνακας της φράκταλ πραγματικότητας θα παρέμενε μια ανενεργή συλλογή πιθανοτήτων, μια απλή σκέψη του Δημιουργού. Αυτό που δίνει κίνηση σε όλα αυτά είναι η συνείδηση ​​που καθορίζει συνεχώς ποιο σύμπαν θα βιώσει στη συνέχεια, και αυτή η διαδικασία είναι που δημιουργεί τον χρόνο.

Μπορεί να παρατηρήσετε ότι ο χρόνος φαίνεται να συνεχίζεται μόνος του χωρίς να επιλέγετε κουραστικά την επόμενη στιγμή στην ύπαρξή του. Αυτό συμβαίνει επειδή εξ ορισμού η επιλογή που επιτρέπει τον χρόνο γίνεται για εσάς από κάτι που είναι γνωστό ως συμπαντική συνείδηση, η οποία είναι μια πανταχού παρούσα αλλά πρωτόγονη συνειδητή ενέργεια που διαπερνά την πραγματικότητα. Για να κάνουμε μια μεταφορά μέσω βιντεοπαιχνιδιών, η συμπαντική συνείδηση ​​είναι ο υπολογιστής που τρέχει το παιχνίδι, ο πίνακας φράκταλ πραγματικότητας είναι ο κώδικας του παιχνιδιού και εμείς είμαστε οι χαρακτήρες του παιχνιδιού.

Η ζωή δεν εξελίχθηκε από την ύλη αλλά μέσω αυτής. Η ύλη απλώς παρέχει σώματα για να τα καταλάβει και να τα χρησιμοποιήσει η συνειδητή ενέργεια ως όργανο εμπειρίας. Όσο πιο προηγμένη είναι η συνείδηση, τόσο πιο περίπλοκο πρέπει να είναι το σώμα για να την εκφράσει.

Η ανθρωπότητα στο σύνολό της τελικά θα αποφοιτήσει σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε υπεράνθρωπη, εξωγήινη ή αγγελική μορφή, αλλά ακόμη και τώρα αυτή η αποφοίτηση είναι δυνατή για άτομα που φτάνουν σε ένα επαρκές επίπεδο πνευματικής προόδου κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Συνοψίζοντας, οι δυνατότητες που παρέχονται από τον πίνακα φράκταλ πραγματικότητας επιλέγονται και ζωντανεύουν από την παγκόσμια συνείδηση ​​για να παράγουν φυσική πραγματικότητα. Η φυσική πραγματικότητα παρέχει ένα μέσο ανάπτυξης για να αναπτυχθεί και να συμπυκνωθεί η ζωή σε ατομικά μυαλά που διανύουν ένα μακρύ ταξίδι συνειδητής προόδου, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στην ενοποίηση με τον Δημιουργό. Σκεφτείτε ότι τόσο το φυσικό σώμα όσο και o μη φυσικός νους αποτελείται από συνείδηση, αλλά η ύλη είναι «παγωμένη» συνείδηση, ενώ ο νους είναι «ενεργή» συνείδηση.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ , Περιορισμένη γνώση για αρχάριους

--------------------------------------------

Περισσότερες αναρτήσεις από το ίδιο βιβλίο ΕΔΩ και ΕΔΩ

Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Εξωπολιτική - Πνευματική και Υλική Πραγματικότητα

Καθώς η κοινωνία ενός πλανήτη που φέρει ζωή ωριμάζει και εξελίσσεται, αρχίζει να κατανοεί το Σύμπαν ως ένα ιερό βασίλειο. Η κατανόηση ότι το Σύμπαν είναι ιερό και πνευματικό στη φύση του είναι θεμελιώδης για την εξέλιξη ενός ανώτερου νοήμονος είδους. Στον πυρήνα του, το Σύμπαν δημιουργείται ως ένας τόπος για την ανάπτυξη Ψυχών.

Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις παρέχουν βασικές έννοιες για την κατανόηση του πώς το Σύμπαν και η προηγμένη κοινωνία του είναι «πνευματικής» και όχι μόνο «φυσικής» κατάστασης. Μπορεί να ρωτήσετε αν υπάρχει κάποια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του πνευματικού και του υλικού. Κάποιοι λένε ότι ο πνευματικός κόσμος είναι στην πραγματικότητα πιο «πραγματικός» από τον υλικό κόσμο. Φαίνεται ότι η ψυχή, μια πνευματική οντότητα στις περισσότερες παραδόσεις της Γης, συνυπάρχει στον υλικό κόσμο του σώματος. Αυτό που γνωρίζουμε ως «πνευματικό» και «υλικό» μπορεί να είναι απλώς άλλες λέξεις για τις διαστάσεις ενέργειας-ζωής.

Ο Οδηγός Χρήστη μας λέει ότι εξελιγμένα διαστατικά όντα, που προέρχονται από «πνευματικούς» τομείς στο Σύμπαν, βρίσκονται μόνιμα στη Γη, ως μέρος της παρουσίας της Συμπαντικής κοινωνίας. Αυτά τα όντα εκτελούν λειτουργίες παρακολούθησης του πλανήτη μας, του πειραματικού μας κόσμου, και επιβολής της καραντίνας. Αν και κατά καιρούς μπορεί να φαίνεται ότι τα ανθρώπινα γεγονότα στον πλανήτη μας είναι χαοτικά, αυτά τα διαστατικά πνευματικά όντα είναι κρίσιμα για την εξέλιξη της Γης και, τελικά, για την επανένταξή μας στην κοινωνία του Σύμπαντος.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε βυθισμένοι σε μια πολύ πραγματική πνευματική-υλική οικολογία γύρω από τη Γη. Αυτή η πνευματική-υλική οικολογία, βασισμένη στις δίδυμες ενεργειακές αρχές της ανακλαστικότητας και της διαστατικότητας, μπορεί να είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε αντιληπτική επίγνωση της κοινωνίας του Σύμπαντος και της καραντίνας της Γης. Οι προηγμένοι πολιτισμοί μπορούν να μας παρακολουθούν από μακριά μέσω της ανακλαστικότητας και μπορούν να ταξιδέψουν στη Γη χωρίς να τους παρατηρούμε, πλοηγούμενοι στις πολλαπλές διαστάσεις του Σύμπαντος.

Υπάρχει επίσης μια βαθύτερη πραγματικότητα στην επιβολή της καραντίνας της Γης από την κοινωνία του Σύμπαντος και την παρακολούθηση της εξέλιξης της Γης. Πιο προηγμένοι πολιτισμοί μέσα στο Σύμπαν μπορούν να βασίζονται σε άλλες «διαστάσεις». Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις θα ονόμαζαν αυτές τις προηγμένες διαστάσεις «πνευματικές» ή «Ουράνιες».

Η πνευματική-υλική μας οικολογία διευκολύνει μια κοινωνία του Σύμπαντος να επικοινωνεί με έναν ολοένα και πιο συνειδητοποιημένο ανθρώπινο πληθυσμό. Η κοινωνία του Σύμπαντος διαθέτει την τεχνολογία για να ωθήσει ψυχολογικά την ανθρωπότητα σε μαζική επίγνωση πολιτισμών ανώτερης νοημοσύνης, μέσω ενός τρόπου επικοινωνίας που η ψυχολογία μας αποκαλεί «περιφερειακή υπόδειξη». «Η κοινωνία του σύμπαντος χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα ψυχολογικής ενίσχυσης για να επικοινωνεί υποσυνείδητα με τους ανθρώπους.»

Η Εξωπολιτική υποστηρίζει ότι κάθε νοήμων ζωή στο Σύμπαν υπόκειται στον Παγκόσμιο Νόμο, όπως όλη η ανθρώπινη ζωή στη Γη υπόκειται σε αυτό που οι φιλόσοφοι αποκαλούν φυσικό νόμο. Η Εξωπολιτική υποστηρίζει επίσης την ύπαρξη μιας Συμπαντικής κυβέρνησης. Έτσι, οι εξωγήινοι επισκέπτες της Γης υπόκεινται τόσο στους Παγκόσμιους νόμους της δικαιοσύνης, όσο και στις συγκεκριμένες οδηγίες μιας Συμπαντικής κυβέρνησης.

Στη Γη, μπορεί να υπάρχουν καταστάσεις συγκρούσεων και καταστροφών ωστόσο, η εξέλιξη του διεθνούς δικαίου και της φυσικής δικαιοσύνης διατηρεί την εξέλιξή μας. Η ίδια κατάσταση ισχύει και όσον αφορά τη θέση της Γης στο Σύμπαν. Μπορεί να υπάρχουν εξωγήινοι επισκέπτες που βλέπουν τον πλανήτη μας ως οικονομικό και γενετικό έπαθλο. Όποιες και αν είναι οι συγκεκριμένες προθέσεις τους, υπόκεινται στον Παγκόσμιο Νόμο και στα αρχαία σχέδια της Συμπαντικής κυβέρνησης για αυτόν τον πλανήτη. Μπορούμε καλύτερα να υπερασπιστούμε τη θέση μας απέναντι σε αυτούς τους επισκέπτες μέσω της Εξωπολιτικής. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε ένα πυκνοκατοικημένο Σύμπαν και ότι μπορούμε να έχουμε τη δύναμη του Συμπαντικού νόμου με το μέρος μας.

Από το βιβλίο του Alfred Lambremont Webre «Εξωπολιτική: Πολιτική, Διακυβέρνηση και Νόμος στο Σύμπαν»  

----------------------------------------

Εισαγωγή στην Εξωπολιτική

Η Βρεφική Ηλικία της Εξωπολιτικής

Η Άγνωστη Συμπαντική Κληρονομιά

Κοινές Ψυχές σε Εξωγήινους και Γήινους;

ΠΟΤΕ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΟΙ ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ;

[Στο παρόν άρθρο επιχειρώ να συνδυάσω την επιστημονική ακαδημαϊκή άποψη με την ελεύθερη κριτική σκέψη.]

Ο Ορφέας θεωρείται μυθολογικό πρόσωπο και στην Αρχαία Μυθολογική Παράδοση, τοποθετείται στην Ηρωική Εποχή, δηλαδή πριν από τον Τρωικό Πόλεμο (το, πού τοποθετείται χρονικά αυτή η εποχή, είναι άλλο ζήτημα...). Θεωρείται σύγχρονος του Ιάσονα και του Ηρακλή, και συμμετείχε στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Οι Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Πίνδαρος τον τοποθετούν γενιές πριν από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

Ο Ορφέας λοιπόν σύμφωνα με την επίσημη άποψη είναι μυθολογικό πρόσωπο, αλλά οι Ορφικοί Ύμνοι και τα Ορφικά Κείμενα είναι απολύτως υπαρκτά ιστορικά και φιλολογικά μνημεία.

Όμως η επίσημη άποψη λέει ότι οι Ορφικοί Ύμνοι, δεν γράφτηκαν στην Αρχαιότητα από τον Ορφέα. Η συλλογή των 87 Ορφικών Ύμνων που διασώζεται μέχρι σήμερα χρονολογείται, κατά τη σχεδόν ομόφωνη γνώμη των σύγχρονων ιστορικών και φιλολόγων, μεταξύ του 2ου και του 3ου αιώνα μ.Χ.. Είναι δηλαδή των Ρωμαϊκών χρόνων, της Ύστερης Αρχαιότητας.

Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται στο ότι οι Ύμνοι χρησιμοποιούν σύνθετες λέξεις, επιθετικούς προσδιορισμούς και γραμματικούς τύπους που δεν υπήρχαν στην Κλασική εποχή του -5ου αι. ούτε στην Ελληνιστική και εμφανίζουν ισχυρές ομοιότητες με το λεξιλόγιο ποιητών της Ύστερης Αρχαιότητας όπως ο Νόννος ο Πανοπολίτης. Αν και είναι γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο, δηλαδή τη φόρμα του Ομήρου, η ρυθμική τους δομή ακολουθεί τους κανόνες στιχουργίας που διαμορφώθηκαν στους ρωμαϊκούς χρόνους.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι έχουμε τα Ορφικά Ελάσματα τις Χρυσές Πλάκες του -5ο με -3ου αι. Κλασική και Ελληνιστική Εποχή δηλαδή. Είναι μικρά, λεπτά φύλλα χρυσού που τοποθετούνταν στους τάφους μυημένων στον Ορφισμό. Βρέθηκαν στη Μακεδονία, Θεσσαλία, Κρήτη, Κάτω Ιταλία.

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, είναι εύρημα που χρονολογείται γύρω στο -340 και είναι ο Αρχαιότερος σωζόμενος πάπυρος στην Ευρώπη, αλλά το κείμενο που περιέχει συντάχθηκε γύρω στο -420 με -400 και αποτελεί μια αλληγορική και φιλοσοφική ερμηνεία ενός παλαιότερου Ορφικού Ύμνου για τη δημιουργία του κόσμου (Θεογονία).

Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Ηρόδοτος αναφέρουν συχνά «ορφικές τελετές» ή παλαιότερα ορφικά ποιήματα.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιάμβλιχος στο «Περί του Πυθαγορικού Βίου», αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας μελέτησε τη διδασκαλία του Ορφέα στη Θράκη και μυήθηκε στα Ορφικά Μυστήρια. Μάλιστα, παραδίδει ότι ο Πυθαγόρας έλεγε πως έγραψε ένα έργο βασισμένο στους Ορφικούς Ύμνους / διδασκαλίες, το οποίο ονόμαζε «Ιερός Λόγος» ή «Περί Θεών», υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε τη σοφία του από την Ορφική Παράδοση.

Αν οι 87 Ορφικοί Ύμνοι με την μορφή που τους γνωρίζουμε, γράφτηκαν τα Υστεροελληνιστικά ή Πρωτοβυζαντινά χρόνια, αποκλείεται οι συγγραφείς αυτής της εποχής να προσάρμοσαν και να απέδωσαν τους Ορφικούς Ύμνους στην γλώσσα της εποχής τους αντιγράφοντας τα παλαιότερα ή τα πρωτότυπα κείμενα που πιθανόν να χάθηκαν; Αποκλείεται αυτό το ενδεχόμενο; Μάλιστα, κάπως έτσι διασώθηκε η Αρχαία Μυστικιστική Γραμματεία. Το σενάριο της ανασύνθεσης και επανεγγραφής είναι πολύ πιθανό και βάσιμο και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες.

Μήπως οι ποιητές και ιερείς της μεταχριστιανικής εποχής είχαν στα χέρια τους ή γνώριζαν Αρχαιότερους Ορφικούς Ύμνους, επικλήσεις και ιερούς λόγους που χάθηκαν με την πάροδο των αιώνων; Από τα παλαιότερα αυτά κείμενα, πιθανόν έγραψαν από την αρχή νέους στίχους στη γλώσσα, το ύφος και τη φιλοσοφική αισθητική της δικής τους εποχής. Αυτή η διαδικασία ήταν ο κανόνας στην Αρχαιότητα και υπάρχουν παράλληλα ιστορικά παραδείγματα. Σε κάθε εποχή, οι αοιδοί προσάρμοζαν τη γλώσσα στους ακροατές τους, διατηρώντας όμως τον πυρήνα της ιστορίας.

Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης απέδειξαν ότι ιερά κείμενα ξαναγράφονταν, εμπλουτίζονταν και προσαρμόζονταν κατά περιόδους, ενώ τα παλαιότερα πρωτότυπα φθείρονταν και χάνονταν.

Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανό οι Ορφικοί Ύμνοι που διασώζονται σήμερα να αποτελούν τη νεότερη εκδοχή μιας πολύ Αρχαιότερης παράδοσης, της οποίας τα πρωτότυπα γραπτά κείμενα χάθηκαν, ή από τη φθορά του χρόνου όπως πάπυροι που καταστράφηκαν, ή από την πυρπόληση, καταστροφή, και κατεδάφιση Αρχαίων βιβλιοθηκών κατά την προσφιλή τους μέθοδο... εκείνη την εποχή, ή ακόμη επειδή μεταδίδονταν αυστηρά ως μυστικά προφορικά λόγια μεταξύ των μυημένων.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η αξία αυτών των κειμένων είναι αδιαμφισβήτητη. Σε αντίθεση με μεταγενέστερες μεσαιωνικές, θρησκευτικές και λαϊκές αντιλήψεις περί «επίπεδης Γης», τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου, διασώζοντας μια βαθιά κοσμολογική γνώση που ταξίδεψε μέσα στους αιώνες.

Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΙΚΟΝΑ: Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΓΝΟΤΟΥ - ΘΡΑΚΕΣ ΑΚΟΥΝ ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟ ΟΡΦΕΑ  ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΛΥΡΑ  Detail from an Athenian red-figure clay vase, about 450 BC. Berlin, Staatliche Museen 3172. © Staatliche Museen, Berlin Licence Plate 11 UK 1007 177 ellinondiktyo

----------------------------------

ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΡΒΕΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Η Πυθία των Δελφών προς τον Αλέξανδρο: «ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ» (Είσαι ανίκητος παιδί μου)

ΕΙΚΟΝΑ: Ο Αλέξανδρος στο Mαντείο των Δελφών, Λουί Ζαν Φρανσουά Λαγκρενέ 1789

Πλούταρχος: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14 (απόδοσις):

Επειδή (ο Αλέξανδρος) ήθελε να συμβουλευτεί τον θεό σχετικά με την εκστρατεία, πήγε στους Δελφούς και επειδή έτυχε να είναι αποφράδες ημέρες, κατά τις οποίες δεν επιτρεπόταν να δίνεται χρησμός, πρώτα έστειλε ανθρώπους να προσκαλέσουν την πρωθιέρεια. Όταν όμως εκείνη αρνήθηκε και προέβαλε ως δικαιολογία τον νόμο, ανέβηκε ο ίδιος με τη βία στον ναό και την έσερνε, κι εκείνη, σαν να νικήθηκε από την επιμονή του, είπε: «Είσαι αήττητος, παιδί μου». Ακούγοντας αυτό ο Αλέξανδρος είπε ότι δεν χρειάζεται πλέον άλλο μαντείο, αλλά ότι έχει τον χρησμό που ήθελε από αυτήν.

Όταν ξεκίνησε για την εκστρατεία, φάνηκε ότι συνέβησαν και άλλα σημάδια από τους θεούς, και το ξόανο του Ορφέα στα Λείβηθρα, που ήταν φτιαγμένο από κυπαρισσόξυλο, έβγαλε πολύ ιδρώτα εκείνες τις ημέρες. Και ενώ όλοι φοβήθηκαν το σημάδι, ο Αρίστανδρος τους παρακινούσε να έχουν θάρρος, επειδή θα κατορθώσει πράξεις δοξασμένες και περιβόητες, οι οποίες θα προσφέρουν πολύ ιδρώτα και κόπο στους ποιητές και τους μουσικούς για να τις υμνήσουν.

Το Ιερό Πρωτότυπο:

[14] Βουλόμενος δὲ τῷ θεῷ χρήσασθαι περὶ τῆς στρατείας, ἦλθεν εἰς Δελφούς, καὶ κατὰ τύχην ἡμερῶν ἀποφράδων οὐσῶν, ἐν αἷς οὐ νενόμισται θεμιστεύειν, πρῶτον μὲν ἔπεμπε παρακαλῶν τὴν πρόμαντιν. ὡς δ’ ἀρνουμένης καὶ προϊσχομένης τὸν νόμον αὐτὸς ἀναβὰς βίᾳ πρὸς τὸν ναὸν εἷλκεν αὐτήν, ἡ δ’ ὥσπερ ἐξηττημένη τῆς σπουδῆς εἶπεν· "ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ," τοῦτ’ ἀκούσας ὁ Ἀλέξανδρος οὐκέτ’ ἔφη χρῄζειν ἑτέρου μαντεύματος, ἀλλ’ ἔχειν ὃν ἐβούλετο παρ’ αὐτῆς χρησμόν.

Ἐπεὶ δ’ ὥρμησε πρὸς τὴν στρατείαν, ἄλλα τ’ ἐδόκει σημεῖα παρὰ τοῦ δαιμονίου γενέσθαι, καὶ τὸ περὶ Λείβηθρα τοῦ Ὀρφέως ξόανον (ἦν δὲ κυπαρίττινον) ἱδρῶτα πολὺν ὑπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἀφῆκε. φοβουμένων δὲ πάντων τὸ σημεῖον, Ἀρίστανδρος ἐκέλευε θαῤῥεῖν, ὡς ἀοιδίμους καὶ περιβοήτους κατεργασόμενον πράξεις, αἳ πολὺν ἱδρῶτα καὶ πόνον ὑμνοῦσι ποιηταῖς καὶ μουσικοῖς παρέξουσι.

Πλουτάρχου: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14

ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΠΕΡΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ;

Ο Πλάτων είναι ο πρώτος που διατυπώνει ρητά την ιδέα μιας τεράστιας ηπείρου που περικλείει τον αληθινό Ωκεανό: «Τότε γαρ πορεύσιμον ην το εκεί πέλαγος... η τε νήσος άμα και των άλλων νήσων συνεγγύγνοτο τοις πορευομένοις, εκ δε των νήσων την καταντικρύ πάσαν ήπειρον την περί τον αληθινόν εκείνον πόντον...»

Αφού περιγράψει την Ατλαντίδα, αναφέρει ότι πέρα από αυτήν υπήρχαν άλλα νησιά, και από αυτά μπορούσε κανείς να περάσει στην «απέναντι ήπειρο» (καταντικρύ πάσαν ήπειρον), η οποία περιβάλλει το πραγματικό πέλαγος. Πλάτων - Τίμαιος (24e–25a)

Διογένης προς Αλέξανδρο

«...ἐὰν δὲ ᾖς ἐπιθυμητὴς καὶ πολύχρυσος καὶ πολλὰ μὲν ἀγρούς, πολλὰ δὲ σώματα, πολλὰ δὲ ἔθνη ἐθέλῃς ἔχειν, οὐδέποτέ σοι ἔσται τὸ βασιλεύειν ἱκανόν, οὐδὲ ἂν τὴν Εὐρώπην λάβῃς ἅπασαν, οὐδὲ ἂν τὴν Ἀσίαν, οὐδὲ ἂν τὴν Λιβύην· οὐδ’ ἂν τὸν Ὠκεανὸν διανηξάμενος μείζω τῆς Ἀσίας ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...»

Απόδοση:

«...αν όμως είσαι γεμάτος επιθυμίες και λαχταράς πολύ χρυσάφι, κι αν θέλεις να έχεις στην κατοχή σου πολλά κτήματα, πολλούς δούλους και πολλά έθνη, ποτέ δεν θα σου είναι αρκούντως αρκετή η βασιλεία, ούτε αν κατακτήσεις ολόκληρη την Ευρώπη, ούτε αν κατακτήσεις την Ασία, ούτε τη Λιβύη (Αφρική), ούτε ακόμη κι αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο (ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς) μεγαλύτερη από την Ασία...»

Tο απόσπασμα βρίσκεται στον 4ο Λόγο («Περί Βασιλείας» / De Regno IV) του Δίωνος Χρυσοστόμου (παράγραφοι 49–50).

Πλούταρχος: Περί του εμφανoμένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης (941a)

Σε αυτό το έργο, ο Πλούταρχος μεταφέρει έναν μύθο, μιά αφήγηση για τη γεωγραφία του Ατλαντικού. Αναφέρει ότι σε απόσταση πέντε ημερών πλεύσης δυτικά από τη Βρετανία υπάρχουν νησιά, και πιο πέρα βρίσκεται «η μεγάλη ήπειρος, από την οποία η μεγάλη θάλασσα περιβάλλεται σε κύκλο».

Αριστοτέλης: Περί Κόσμου (392b) και Περί Ουρανού

Στο Περί Κόσμου αναφέρεται ότι ο γνωστός κόσμος, Ευρώπη, Ασία, Λιβύη (=Αφρική), είναι στην πραγματικότητα ένα «νησί» περιβαλλόμενο από τον Ωκεανό, και είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και άλλες παρόμοιες ή μεγαλύτερες οικουμένες (ήπειροι) στην άλλη πλευρά της Γης.

Επομένως, η ιδέα μιας ηπείρου πέρα από τον Ωκεανό δεν ήταν άγνωστη στον Αρχαίο Ελληνικό στοχασμό, ή ως μαθηματική αναγκαιότητα λόγω της σφαιρικότητας της Γης ή ως διατηρημένη προγονική παράδοση.

Σείριος (Χ.Γ.)

Η ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΟΓΕΝΗ - ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΞΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ

Ο Πλούταρχος περιγράφει τη συνάντησή τους στην Κόρινθο, όπου ο Αλέξανδρος πλησιάζει τον Διογένη ενώ εκείνος λιαζόταν και τον ρωτάει αν χρειάζεται κάτι. Ο Διογένης απαντά «Μικρόν από του ηλίου μετάστηθι» (παραμέρισε λίγο να μη μου κρύβεις τον ήλιο). 

Επίσης, εκεί καταγράφεται και η περίφημη φράση του Αλεξάνδρου: «Είμη Αλέξανδρος ήμην, Διογένης αν ήμην» (Αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν ο Διογένης).

Απόδοση του αποσπάσματος

[14] Όταν οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στον Ισθμό και ψήφισαν να εκστρατεύσουν εναντίον των Περσών μαζί με τον Αλέξανδρο, αυτός ανακηρύχθηκε αρχιστράτηγος. Και ενώ πολλοί πολιτικοί άνδρες και φιλόσοφοι τον συνάντησαν και τον συγχαίρονταν, ήλπιζε ότι θα έκανε το ίδιο και ο Διογένης ο Σινωπέας, που διέτριβε στην περιοχή της Κορίνθου. Επειδή όμως εκείνος, δίνοντας ελάχιστη σημασία στον Αλέξανδρο, περνούσε την ώρα του στο Κράνειο, πήγε ο ίδιος προς αυτόν· έτυχε μάλιστα εκείνος να είναι ξαπλωμένος στον ήλιο. Και αφού ανακάθισε λίγο, καθώς πλησίαζαν τόσοι άνθρωποι, κοίταξε επίμονα τον Αλέξανδρο. Όταν λοιπόν εκείνος τον χαιρέτησε, του απηύθυνε τον λόγο και τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι, «Παραμέρισε λίγο», είπε, «από τον ήλιο». Προς αυτό λέγεται ότι ο Αλέξανδρος επηρεάστηκε τόσο πολύ και θαύμασε τη περιφρόνηση και το μεγαλείο του άνδρα, ώστε, ενώ αυτοί που τον συνόδευαν περιγελούσαν και κορόιδευαν καθώς έφευγαν, εκείνος είπε: «Κι όμως εγώ, αν δεν ήμουν Αλέξανδρος, θα ήθελα να ήμουν Διογένης».

Πλούταρχος – Βίοι Παράλληλοι (Αλέξανδρος, κεφάλαιο 14)

Κατά έναν περίεργο τρόπο η φράση του Διογένους “παραμέρισε λίγο να μη μου κρύβεις τον ήλιο”, είναι η κυρίως γνωστή και συνήθως σταματούμε εδώ χωρίς να επεκτεινόμαστε στην υπόλοιπη συζήτηση, η οποία είναι πραγματική διάλεξη πολιτικής κοινωνιολογίας. Στη συζήτησή τους, ο Διογένης εξηγεί στον Αλέξανδρο τη σωκρατική κυνική αντίληψη περί γνώσης. Του λέει ότι δεν μπορεί κάποιος να ασκήσει ένα λειτούργημα ή μια τέχνη αν δεν τη γνωρίζει. Όταν ο Διογένης υπονοεί ότι ένας βασιλιάς που δεν κατέχει τη γνώση της βασιλείας δεν είναι πραγματικός βασιλιάς, ο Αλέξανδρος ταράζεται και ανησυχεί μήπως θεωρηθεί αδαής.

Το Αρχαίο Κείμενο (Δίων Χρυσόστομος, Λόγος 4, 28-30):

«...ἐταράχθη οὖν ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ἠγωνίασε μή πως οὐκ εἰδὼς φαίνηται τὸ βασιλεύειν... ἠρώτησεν οὖν· “Τίς οὖν ἐστιν ὁ διδάσκων τὴν βασιλικὴν τέχνην, ἢ ποῖ βαδιστέον ἐστὶ τῷ μαθησομένῳ;”...»

Απόδοση:

«...Ταράχθηκε λοιπόν ο Αλέξανδρος και αγωνιούσε μήπως φανεί ότι δεν γνωρίζει πώς να βασιλεύει... Ρώτησε λοιπόν: “Ποιος είναι λοιπόν αυτός που διδάσκει τη βασιλική τέχνη ή πού πρέπει να μεταβεί εκείνος που θέλει να τη μάθει;”...»

Στο ερώτημα ο Διογένης απαντά, πως η μόρφωση είναι δυο ειδών. Εκείνη που διαθέτει ο άνθρωπος από την φύση, την «θεία», και εκείνη που αποκτά από τους ανθρώπους την «ανθρώπινη». Δηλαδή η έμφυτη και η επίκτητη. Για να γίνει όμως κάποιος σωστά μορφωμένος, είναι απαραίτητο να προστεθεί η ανθρώπινη στην θεία. Δηλαδή ο κυβερνήτης ο βασιλεύς ο ιατρός πρέπει να έχει το ταλέντο, την έμφυτο κλίση να κυβερνήσει να βασιλεύει να ιατρεύει κλπ.

Η άποψη αυτή του Διογένους επικρατεί σήμερα στην παιδαγωγική επιστήμη και αποτελεί την βάση του επαγγελματικού προσανατολισμού. 

Ο Διογένης εξηγεί στον Αλέξανδρο ότι η βασιλεία δεν εξαρτάται από τις εξωτερικές κατακτήσεις, αλλά από την εσωτερική ελευθερία και την κυριαρχία επί των επιθυμιών. Ότι η βασιλική τέχνη δεν διδάσκεται σε κάποια συγκεκριμένη σχολή ούτε αγοράζεται με χρήματα. Του εξηγεί ότι είναι η γνώση της αρετής, της αυτοκυριαρχίας και της δικαιοσύνης είναι μια σοφία που αποκτάται με την εσωτερική καλλιέργεια και την άσκηση της ψυχής.

Διογένης προς Αλέξανδρο

«...ἐὰν δὲ ᾖς ἐπιθυμητὴς καὶ πολύχρυσος καὶ πολλὰ μὲν ἀγρούς, πολλὰ δὲ σώματα, πολλὰ δὲ ἔθνη ἐθέλῃς ἔχειν, οὐδέποτέ σοι ἔσται τὸ βασιλεύειν ἱκανόν, οὐδὲ ἂν τὴν Εὐρώπην λάβῃς ἅπασαν, οὐδὲ ἂν τὴν Ἀσίαν, οὐδὲ ἂν τὴν Λιβύην· οὐδ’ ἂν τὸν Ὠκεανὸν διανηξάμενος μείζω τῆς Ἀσίας ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...»

Απόδοση:

«...αν όμως είσαι γεμάτος επιθυμίες και λαχταράς πολύ χρυσάφι, κι αν θέλεις να έχεις στην κατοχή σου πολλά κτήματα, πολλούς δούλους και πολλά έθνη, ποτέ δεν θα σου είναι αρκούντως αρκετή η βασιλεία, ούτε αν κατακτήσεις ολόκληρη την Ευρώπη, ούτε αν κατακτήσεις την Ασία, ούτε τη Λιβύη (Αφρική), ούτε ακόμη κι αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο μεγαλύτερη από την Ασία...»

Το απόσπασμα βρίσκεται στον 4ο Λόγο («Περί Βασιλείας» / De Regno IV) του Δίωνος Χρυσοστόμου (παράγραφοι 49–50).

Το «Ὠκεανὸν διανηξάμενος ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...» δηλαδή “αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο” πως σας φαίνεται;

Σείριος (Χ.Γ.)

ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ ΟΡΧΗΣΙΣ ΣΠΟΥΔΑΙΑ

Εικόνα: Ερυθρόμορφη υδρία που απεικονίζει δύο νεαρά κορίτσια να εξασκούνται στον χορό υπό την επίβλεψη μιας γυναίκας και ενός άνδρα δασκάλου.  The Trustees of The British Museum (CC BY-NC-SA)

O χορός γεννήθηκε από πολλές και διαφορετικές ανάγκες του ανθρώπου. Nα ξορκίσει τους φόβους του, να εξευμενίσει τους θεούς, να εκφράσει τον έρωτά του και κυρίως να επικοινωνήσει. Ο χορός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρωταρχική καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου. Την ιερότητα του χορού αισθανόταν οι Αρχαίοι Έλληνες, αναφέρεται ότι η σημερινή λέξη χορός αποδίδεται στην Αρχαία Ελληνική λέξη, «όρχησις». «Όλη η γη θα χορέψει», όπως έλεγε και ο Ευριπίδης. 

Στην Αρχαία Ελλάδα, αναφέρεται ότι υπήρχαν περίπου 200 χοροί, θρησκευτικοί, πολεμικοί, γιορταστικοί θεατρικοί. Ο Πλάτωνας, στους Νόμους αναφέρει ότι ο χορός πηγάζει από τη φυσική επιθυμία όλων των νεαρών πλασμάτων, να κινήσουν το σώμα τους, για να εκφράσουν την ιδιαίτερη χαρά τους, δίνοντας μάλιστα και ένα συσχετισμό των εννοιών χορός και χαρά. Χωρίζει την όρχηση στην Διονυσιακή και την Απολλώνια, την οποία την ονομάζει σπουδαία. 

Απολλώνια όρχησις (χορός) χαρακτηρίζεται ως σπουδαία σοβαρή, αξιοπρεπής και με ηθική αξία σύμφωνα με την πλατωνική φιλοσοφία και την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Στους Νόμους του Πλάτωνα, η τέχνη του χορού (όρχησις) χωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες. Την Απολλώνια (ή Σπουδαία) η οποία αντιπροσωπεύει την αρμονία, την τάξη, το μέτρο, την ομορφιά και την πειθαρχία του σώματος και του πνεύματος. Σκοπός της είναι να εξυψώσει την ψυχή και να εκφράσει το καλό και το ωραίο. Την Διονυσιακή που συνδέεται με την έκσταση, τον ενθουσιασμό, το πάθος, το ένστικτο και την απελευθέρωση από τα κοινωνικά δεσμά.

Χαρακτηριστικά της Απολλώνιας Όρχησης

Θεωρείται Θεϊκής Προέλευσης, δώρο του θεού Απόλλωνα και των Μουσών προς τους ανθρώπους, για να τους προσφέρει ανάπαυλα από τους πόνους της ζωής. Ο ρόλος είναι παιδευτικός. Στην Αρχαιότητα αποτελούσε βασικό πυλώνα της παιδείας των νέων, καθώς καλλιεργούσε ταυτόχρονα το σώμα (μέσω της γυμναστικής) και την ψυχή (μέσω της μουσικής και του ρυθμού). Η Απολλώνια δύναμη και πλαστικότητα ήταν αυτή που έβαλε «μέτρο» και ποιητική μορφή στην άγρια διονυσιακή ορμή, οδηγώντας στη γέννηση της τραγωδίας.

Αυτά αναπτύσσονται αναλυτικά στο έβδομο βιβλίο του έργου Νόμοι (814e - 816d), όπου ο Πλάτωνας ορίζει τη «σπουδαία» όρχηση ως εκείνη που μιμείται τις κινήσεις των όμορφων και ευγενικών σωμάτων και ψυχών, χωρίζοντάς την περαιτέρω σε Πολεμική (Πυρρίχη) που μιμείται τις κινήσεις της μάχης και Ειρηνική που εκφράζει τη σωφροσύνη, την ευγνωμοσύνη και τη λατρεία προς τους θεούς, όπως οι Απολλώνιοι χοροί.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ NOMOI  Ζ (814e - 816d)  Σε απόδοση το απόσπασμα.

[814e] Τώρα λοιπόν, όσον αφορά την ικανότητα στην παλαίστρα, ας θεωρηθεί ότι έχουν λεχθεί από εμάς όσα ειπώθηκαν μέχρι εδώ. σχετικά όμως με την άλλη κίνηση ολόκληρου του σώματος, της οποίας το μεγαλύτερο μέρος αν κάποιος αποκαλούσε «όρχηση» (χορό) θα μιλούσε ορθά, πρέπει να θεωρούμε ότι υπάρχουν δύο είδη της. Το ένα που μιμείται τα πιο ωραία σώματα προς το σεμνό σοβαρό και το άλλο που μιμείται τα πιο άσχημα προς το ευτελές, και πάλι, υπάρχουν δύο άλλα είδη του ευτελούς και δύο του σπουδαίου.

Του σπουδαίου λοιπόν το ένα μέρος είναι εκείνο που αφορά σώματα μεν καλά, ψυχή δε ανδρεία, όταν βρίσκονται εμπλεγμένα στον πόλεμο και σε βίαιους κόπους, και το άλλο είναι εκείνο της ψυχής σώφρονος που βρίσκεται σε ευπραγίες και σε μετροεπείς ηδονές. [815a] Αν αποκαλούσε κάποιος αυτή την όρχηση ειρηνική σύμφωνα με τη φύση της, θα μιλούσε ορθά. Την πολεμική λοιπόν από αυτές, που είναι διαφορετική από την ειρηνική, ορθά θα την αποκαλούσε κάποιος «πυρρίχη», επειδή μιμείται την προφύλαξη από όλα τα χτυπήματα και τις βολές ακοντίων ή βελλών με αποφυγές, με κάθε υποχώρηση, με αναπηδήματα προς τα πάνω και με χαμηλώματα, καθώς και τις εναντίες σε αυτές κινήσεις, δηλαδή εκείνες που φέρονται προς επιθετικές στάσεις, επιχειρώντας να μιμηθούν τις βολές των τόξων και των ακοντίων και όλων των χτυπημάτων. [815b] Το δε ορθό και το σθεναρό σε αυτές, όταν γίνεται μίμηση των αγαθών σωμάτων και ψυχών, καθιστώντας ως επί το πλείστον ευθύγραμμα τα μέλη του σώματος, ένα τέτοιο πράγμα είναι ορθό, ενώ το αντίθετο από αυτά δεν πρέπει να το αποδεχόμαστε ως ορθό.

Την ειρηνική όρχηση πρέπει με αυτόν τον τρόπο πάλι να την εξετάζει κανείς για κάθε περίπτωση, εάν ορθώς ή όχι σύμφωνα με τη φύση κατανοεί την καλή όρχηση και παραμένει σε αυτήν, όπως ταιριάζει σε άνδρες που ζουν με ευνομία. [815c] Πρέπει λοιπόν πρώτα να διαχωρίσουμε την αμφισβητούμενη όρχηση από την αναμφισβήτητη. Ποια είναι λοιπόν αυτή και με ποιον τρόπο πρέπει να τεμαχίσουμε χωριστά την καθεμία;

Όταν η όρχηση είναι βακχική και τα πλάσματα που ακολουθούν αυτήν, τα οποία ονομάζοντας Νύμφες, Πάνες, Σειληνοί και Σατύροι, όπως λένε, μιμούνται μεθυσμένους, τελώντας καθαρμούς και κάποιες τελετές, όλο αυτό το γένος της όρχησης ούτε ως ειρηνικό ούτε ως πολεμικό ούτε τι τέλος πάντων θέλει να είναι είναι εύκολο να καθοριστεί. [815d] Μου φαίνεται όμως ότι ο σχεδόν ορθότερος τρόπος να τη διορίσουμε είναι αυτός. Αφού τη θέσουμε χωριστά από την πολεμική και χωριστά από την ειρηνική, να πούμε ότι αυτό το γένος της όρχησης δεν ταιριάζει στην πολιτεία, και αφού το αφήσουμε να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται, να επανέλθουμε τώρα στην πολεμική και στην ειρηνική ως αναμφισβήτητα δική μας.

Το γένος της ειρηνικής μούσας, που στις ορχήσεις τιμά τους θεούς και τα παιδιά των θεών, θα γινόταν ένα συνολικό γένος, που δημιουργείται από την ιδέα ότι κάποιος ευημερεί. [815e] Αυτό όμως θα μπορούσαμε να το διαιρέσουμε στα δύο. Το ένα μέρος είναι αυτών που έχουν διαφύγει από κάποιους κόπους και κινδύνους προς τα αγαθά, το οποίο έχει μεγαλύτερες ηδονές, ενώ το άλλο είναι εκείνο όπου υπάρχει διατήρηση και αύξηση των προηγούμενων αγαθών, το οποίο κατέχει ηδονές πραότερες από εκείνες.

Σε τέτοιες λοιπόν καταστάσεις κάθε άνθρωπος μετακινεί τις κινήσεις του σώματος περισσότερο όταν οι ηδονές είναι μεγαλύτερες, και λιγότερο όταν είναι ελάσσονες [816a] και ο κοσμιότερος, όντας περισσότερο γυμνασμένος στην ανδρεία, παρουσιάζει λιγότερες κινήσεις, ενώ αυτός που είναι δειλός και αγύμναστος στη σωφροσύνη παρουσιάζει μεγαλύτερες και σφοδρότερες μεταβολές της κίνησης. Γενικά δε, όταν βγάζει φωνή, είτε σε ωδές είτε σε λόγους, κανένας άνθρωπος δεν είναι απολύτως ικανός να παρέχει ησυχία στο σώμα του. Γι' αυτό η μίμηση των λεγομένων μέσω σχημάτων στάσεων/κινήσεων δημιούργησε ολόκληρη την ορχηστική τέχνη. Ο ένας λοιπόν από εμάς κινείται αρμονικά και ο άλλος αδιάφορα λανθασμένα πλημμελώς σε όλα αυτά.

[816b] Πολλά λοιπόν άλλα από τα παλαιά ονόματα πρέπει να τα επαινούμε αναλογιζόμενοι ότι έχουν τεθεί καλώς και σύμφωνα με τη φύση, ένα δε από αυτά είναι και το όνομα σχετικά με τις ορχήσεις αυτών που ευημερούν, αλλά είναι μέτριοι απέναντι στις ηδονές. Πόσο ορθά και ταυτόχρονα μουσικά την ονόμασε όποιος κι αν ήταν, και δίνοντας σε όλες αυτές ένα όνομα σύμφωνα με τον λόγο, την ονόμασε «εμμέλεια» και καθιέρωσε έτσι δύο είδη των καλών ορχήσεων, το μεν πολεμικό «πυρρίχη», το δε ειρηνικό «εμμέλεια», [816c] αποδίδοντας στο καθένα το πρέπον και αρμόζον όνομα.

Αυτά λοιπόν πρέπει ο νομοθέτης να τα εξηγεί σε γενικές γραμμές, ο δε νομοφύλακας να τα αναζητά και, αφού τα ερευνήσει, συνθέτοντας την όρχηση μαζί με την υπόλοιπη μουσική και διανέμοντας σε όλες τις εορτές των θυσιών στο καθένα το πρόσφορο το κατάλληλο, αφού τα καθιερώσει έτσι όλα με τάξη, στο εξής να μην μετακινεί τίποτα που σχετίζεται είτε με την όρχηση είτε με την ωδή, [816d] ώστε με τις ίδιες ηδονές κατά τον ίδιο τρόπο η ίδια πόλη και οι πολίτες να διάγουν και να ζουν καλώς και ευτυχισμένα.

ΠΛΑΤΩΝΟΣ NOMOI  Ζ (814e - 816d) 

Ολόκληρο το πρωτότυπο κείμενο του εβδόμου βιβλίου σε ψηφιακή μορφή PDF στο Αρχείο του users.sch.gr.

ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ – ΓΙΟΒΑΝΝΑ

Μουσική: Γιάννης Σπανός -  Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου

Με τη φωνή της Γιοβάννας κυκλοφόρησε το 1967

Γιοβάννα - Yovanna

Μετάδοση Αρνητικών Ειδήσεων και Ψυχική Υγεία

Από την Mental Health America

Βομβαρδιζόμαστε με την πιο δραματική κάλυψη ειδήσεων που μπορούν να βρουν οι πηγές των μέσων ενημέρωσης για να προσελκύσουν κλίκ θεαματικότητα/ακροαματικότητα.

Σύμφωνα με έρευνα 266 θεραπευτών από την GrowTherapy, το 99,6% δήλωσε ότι η παρακολούθηση ή η ανάγνωση δυσάρεστων ειδήσεων μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην ψυχική υγεία.

Πώς επηρεάζει η αρνητική ειδησεογραφία την ψυχική υγεία;

Η παρακολούθηση ανατριχιαστικών ειδήσεων ξεκινά την αντίδραση «μάχης ή φυγής» του σώματος. Στη συνέχεια, απελευθερώνεται αδρεναλίνη, όπως και η ορμόνη του στρες, η κορτιζόλη. Όταν το σώμα μας βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, βιώνουμε τα ίδια συμπτώματα που μπορεί να βιώναμε αν βρισκόμασταν υπό απειλή. Αυτά τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ταχυκαρδία, ρηχή αναπνοή, στομαχικές διαταραχές κ.λπ.

Οι ειδήσεις αυξάνουν τα συμπτώματα κατάθλιψης και άγχους. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι εμφάνισαν αύξηση των συμπτωμάτων μετά από μόλις 14 λεπτά παρακολούθησης ειδήσεων. Αυτά τα συμπτώματα επιδεινώνονται όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι δεν έχουν την ικανότητα να βελτιώσουν τις καταστάσεις για τις οποίες μαθαίνουν στις ειδήσεις.

Η εξάρτηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τις ειδήσεις μπορεί να οδηγήσει σε εθιστική συμπεριφορά. Αυτό είναι σημαντικό να σημειωθεί, καθώς περισσότερο από το 50% των Αμερικανών λαμβάνουν τα νέα τους μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Οι τίτλοι που παραπλανούν τα κλικ και οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης έχουν σχεδιαστεί για να σας κάνουν να επιστρέφετε για περισσότερα, καθιστώντας δύσκολο να σταματήσετε να επιστρέφετε στις εφαρμογές για τις ειδήσεις σας.

Μπορεί να είναι δύσκολο να ξεφύγει κανείς από το χάος της συνεχούς ειδησεογραφικής κάλυψης αλλά οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις σε όλους μας μπορεί να περιλαμβάνουν τη μειωμένη ικανότητα αντιμετώπισης των στρεσογόνων παραγόντων της καθημερινής ζωής.

Τι μπορούμε, λοιπόν, να κάνουμε για να στηρίξουμε τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον απέναντι στην αρνητική ειδησεογραφία; Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε την ψυχική μας υγεία;

Αφιερώστε λίγο χρόνο για να σκεφτείτε ποια θέματα προκαλούν συμπτώματα άγχους και κατάθλιψης. Μόλις καταλάβετε τι έχει τον ισχυρότερο αντίκτυπο σε εσάς, μπορείτε να περιορίσετε την κατανάλωση του περιεχόμενο που σας προκαλεί στα μέσα ενημέρωσης.

Δοκιμάστε να διαβάσετε ειδήσεις αντί να παρακολουθήσετε βίντεο, καθώς μελέτες δείχνουν ότι αυτό μπορεί να είναι λιγότερο ενοχλητικό, εν μέρει λόγω των λιγότερο ενοχλητικών εικόνων που περιέχουν τα γραπτά άρθρα.

Να είστε προσεκτικοί με τις πηγές σας. Μερικές φορές, αυτό που μοιάζει με είδηση ​​μπορεί να βασίζεται περισσότερο σε γνώμες παρά σε γεγονότα, επομένως το από πού αντλείτε τα νέα σας μπορεί να κάνει μεγάλη διαφορά.

Περιορίστε τον χρόνο σας με τις ειδήσεις. Σχεδιάστε μια ευχάριστη δραστηριότητα όπως να ασχοληθείτε με ένα χόμπι, για να χαλαρώσετε. Αναλάβετε δράση συμμετέχοντας σε μια ομάδα που ασχολείται με τα θέματα που σας ενδιαφέρουν περισσότερο. Αυτό μπορεί να σας βοηθήσει να νιώσετε τη δύναμη να κάνετε αλλαγές αντί να νιώθετε αβοήθητοι για τον κόσμο γύρω σας. Ενισχύστε την αισιοδοξία στη ζωή σας κάνοντας πράγματα που σας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση.

https://mhanational.org

-------------------------------

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑΣ

“ΚΑΠΟΙΟΙ” ΤΡΕΦΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΣΤΙΑΖΟΥΝ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ;

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΡΟΘΥΜΟΙ ΝΑ ΕΠΙΔΟΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ;

Index librorum prohibitorum: Τα Απαγορευμένα Βιβλία του Βατικανού

Γαλιλαίος, Βολταίρος, Καζαντζάκης μπήκαν στην πιο γνωστή λίστα λογοκρισίας στην Ιστορία. Τέσσερα διάσημα συγγράμματα που μπήκαν στην λίστα των απαγορευμένων και δύο που "γλίτωσαν".

https://el.wikipedia.org/wiki/Index_Librorum_Prohibitorum

Ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο λογοκρισίας και απαγόρευσης βιβλίων στην Ιστορία να είναι αυτό που αφορά ασφαλώς στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Μέχρι την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1440, η γνώση ήταν προνόμιο λίγων: Τα χειρόγραφα βιβλία ήταν πανάκριβα και φυλάσσονταν κυρίως σε μοναστήρια και αυλές βασιλιάδων.

Η τυπογραφία ανέτρεψε το κατεστημένο και τα λόγια των συγγραφέων άρχισαν να μεταδίδονται και στα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Όμως με τη γνώση έρχονται η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση, έννοιες που ουδέποτε συμπάθησε η Καθολική Εκκλησία. Μεσω της Ιεράς Εξέτασης επιχείρησε να ελέγξει τα συγγράματα που εκδίδονταν και να προλάβει να εμποδίσει την κυκλοφορία όσων έκρινε ότι ήταν “αιρετικά”. Ο όγκος ωστόσο των εκδόσεων ήταν τόσο μεγάλος που το Βατικανό αναγκάστηκε όχι μόνο να δημιουργήσει ξεχωριστό παράρτημα (σ.σ.: με το όνομα “Ιερή Συγκέντρωση του Ευρετηρίου”), που να ασχολείται αποκλειστικά με τα έντυπα αλλά και να εισαγάγει μια “μαύρη λίστα” βιβλίων, η ανάγνωση ή κατοχή των οποίων αποτελούσε βλασφημία και εγκληματική πράξη.

Ο κατάλογος ιδρύθηκε το 1557 από τον Πάπα Παύλο Δ’ και έφερε τον τίτλο «Index Librorum Prohibitorum» (δηλαδή Πίνακας (ή Ευρετήριο) Απαγορευμένων Βιβλίων). Περιείχε όλα τα βιβλία που η Καθολική Εκκλησία έκρινε ως αντιχριστιανικά ή κατά την άποψή της, περιείχαν προκλητικές σεξουαλικές λεπτομέρειες. Οποιοσδήποτε καθολικός διάβαζε ένα από τα απαγορευμένα βιβλία, θα αφοριζόταν.

Είναι προφανές βέβαια ότι το βασικό κριτήριο απαγόρευσης ενός βιβλίου αποτελούσε το κατά πόσο εναντιωνόταν στις αρχές και τα κηρύγματά της Εκκλησίας και όχι η πολιτιστική ή επιστημονική του αξία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η απαγόρευση δεν ίσχυε μόνο στις παπικές περιοχές επιρροής: Κάθε βασίλειο είχε το δικό του κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων, που ορίζονταν ανεξάρτητα από το Βατικανό. Στη Γαλλία, περισσότεροι από 800 συγγραφείς και εκδότες φυλακίστηκαν στη Βαστίλη μέχρι την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, το 1789. Ο πρώτος κατάλογος απαγόρευε όλα τα έργα του Λούθηρου και των υπόλοιπων προτεσταντών μεταρρυθμιστών. Τα έργα των Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων δέχθηκαν διορθώσεις και αφαιρέθηκαν όσα κομμάτια αναφέρονταν σε παγανιστικές και ειδωλολατρικές διδασκαλίες, που δεν συμβάδιζαν τον χριστιανισμό.

Απαγορεύτηκαν σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι φιλόσοφοι, όπως ο Καρτέσιος, ο Σπινόζα, ο Λοκ, ο Ρουσό, ο Βολταίρος και ο Καντ. Δηλαδή απαγορεύτηκαν οι διανοούμενοι, πάνω στα έργα των οποίων βασίστηκε ο σύγχρονος ευρωπαϊκός πολιτισμός. Συμπεριλαμβάνονταν και συγγραφείς όπως οι Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ουγκό και Ζολά.

Ειδικότερα, μεταξύ των διάσημων συγγραφέων που περιλήφθηκαν στον κατάλογο ήταν οι:

• Γαλιλαίος Γαλιλέι

• Φράνσις Μπέικον

• Ονορέ ντε Μπαλζάκ

• Τζιάκομο Καζανόβα

• Νικόλαος Κοπέρνικος

• Ρενέ Ντεκάρτ

• Ντενί Ντιντερό

• Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας)

• Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)

• Ντεζιντέριους Έρασμος

• Μαρκήσιος ντε Σάντ

• Γκυστάβ Φλωμπέρ

• Τόμας Χομπς

• Βίκτωρ Ουγκό

• Ντέιβιντ Χιουμ

• Ιμμάνουελ Καντ

• Νίκος Καζαντζάκης

• Τζον Λοκ

• Νικολό Μακιαβέλι

• Καρλ Μαρξ

• Τζον Μίλτον

• Μπλεζ Πασκάλ

• Ζαν Ζακ Ρουσώ

• Γεωργία Σάνδη

• Ζαν-Πωλ Σαρτρ

• Βολταίρος

• Εμίλ Ζολά

• Σιμόν ντε Μποβουάρ

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μελέτες του Δαρβίνου ουδέποτε συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο, παρά τις έντονες αντιδράσεις που είχαν προκαλέσει όταν παρουσιάστηκαν σε επιστημονικές επιτροπές. Μια ακόμη ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι η πρώτη γυναίκα που μπήκε στη λίστα το 1569 (κυρίως λόγω των λουθεριανών πεποιήσεών της) ήταν η Μαγδαλένα Χέιμαρ για το παιδικό βιβλίο “Κυριακάτικες επιστολές όλου του χρόνου”.

Η λίστα των απαγορευμένων ανανεωνόταν συνεχώς από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα. Το τέλος της ήρθε το 1966, όταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Στ’ αποφάσισε την κατάργησή της, υποστηρίζοντας ότι τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία γίνονταν οι προσθήκες στη λίστα, είχαν χάσει την ισχύ τους. Στις 14 Ιουνίου του 1966, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Βατικανού η εξής παπική δήλωση: «Αν και η επίσημη απαγόρευση καταργείται, ο Κατάλογος διατηρεί την ηθική του ισχύ, με την έννοια ότι δίδαξε στους Χριστιανούς να φυλάσσονται από τα γραπτά που διακινδυνεύουν την πίστη και το ήθος τους. Η επιτηδευμένη παραβίαση αυτού του καθήκοντος είναι αμαρτία, ακόμα και αν δεν επιφέρει εκκλησιαστική τιμωρία».

Τέσσερα από τα πιο γνωστά συγγράμματα που “έκρυψε” από τους πιστούς η Καθολική Εκκλησία καθώς και δύο που “γλίτωσαν” τη λογοκρισία:

ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ – ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ” ΤΟΥ ΓΑΛΙΛΑΙΟΥ

ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΟΒΑ

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ – ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Εκτός λίστας η “Καλύβα του Μπαρμπά Θωμά”

Εκτός και “Ο Αγών Μου” του Αδόλφου Χίτλερ. 

Χρησιμοποίησε ως δικαιολογία το απόσπασμα από την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους, που έλεγε ότι η κρατική εξουσία προέρχεται από το Θεό και πρέπει να την υπακούν…

https://www.news247.gr

--------------------------------------------

ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ