Παιχνίδι που Ονομάζεται Ζωή

Η ζωή είναι σαν ένα παιχνίδι ρόλων στον υπολογιστή που εσείς (ως Ανώτερος Εαυτός) βοηθάτε να σχεδιαστεί και στη συνέχεια να βιωθεί. Η γενική πλοκή του παιχνιδιού έχει αποφασιστεί εκ των προτέρων, αλλά το πώς θα εξελιχθεί στην πραγματικότητα εξαρτάται από το πόσο καλά παίζετε και τις επιλογές που κάνετε.

Ποιο είναι το νόημα αυτού του παιχνιδιού; Είναι να βιώσετε και να κατανοήσετε καλύτερα τον εαυτό σας, τους άλλους και την πραγματικότητα. Οτιδήποτε περνάτε στη ζωή και σας επηρεάζει προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, υπάρχει για να εξυπηρετήσει αυτόν τον σκοπό.

Αυτές οι εμπειρίες υπάρχουν για να σας βοηθήσουν να γίνετε πιο έξυπνοι και σοφοί. Περιέχουν μαθήματα εκμάθησης και οργανώνονται για εσάς από τον σχεδιαστή του παιχνιδιού, τον Ανώτερο Εαυτό που σχεδίασε και μπορεί ακόμα να κάνει αλλαγές στο παιχνίδι καθώς το παίζετε.
Για να σας δώσω μια καλύτερη ιδέα για το τι είδους μαθήματα μιλάω, ακολουθούν μερικές ιδέες:

Μαθαίνεις τι είσαι πραγματικά ικανός να κάνεις ξεπερνώντας τους φόβους σου.

Μαθαίνεις τη σοφία του πώς να χειρίζεσαι πολύπλοκες καταστάσεις για το καλό όλων των εμπλεκομένων.

Μαθαίνεις πώς νιώθουν οι άλλοι όταν τους πληγώνεις με εγωιστικές επιλογές.

Μαθαίνεις πώς να ξεχωρίζεις τι είναι καλό και αληθινό από το σκοτεινό και το ψεύτικο.

Μαθαίνεις πώς το να ακολουθείς τα σκοτεινά κομμάτια του εαυτού σου, φέρνει πόνο και ατυχία, αλλά το να ακολουθείς ό,τι καλό έχεις μέσα σου φέρνει γαλήνη.

Μαθαίνεις τι έχει πραγματικά νόημα και αξία και ποιες είναι οι ψευδαισθήσεις που δεν κάνουν την ψυχή σου ευτυχισμένη.

Μαθαίνεις πώς λειτουργεί η πραγματικότητα και πώς υπάρχουν τόσοι πολλοί περιορισμοί που μπορείς να ξεπεράσεις αν τους καταλάβεις και δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό.

Μαθαίνεις τι πραγματικά σημαίνει αγάπη.

Εσύ, ο Κατώτερος Εαυτός, δεν αποφασίζεις ποια μαθήματα χρειάζεσαι, αλλά αποφασίζεις τον χρόνο και τον τρόπο της εμπειρίας που είναι απαραίτητα για να μάθεις ένα συγκεκριμένο μάθημα.

Για παράδειγμα, αν έχετε ανοιχτό μυαλό και σας αρέσει να μαθαίνετε, η εμπειρία μπορεί να είναι εύκολη και συναρπαστική, επειδή αυτό είναι το μόνο που χρειάζεστε για να καταλάβετε το νόημα. Αλλά αν είστε αμετακίνητοι και κολλημένοι στη σκέψη σας, η εμπειρία μπορεί να είναι πιο σκληρή, ώστε το μάθημα να σας προσπεράσει. Αν μια εμπειρία δεν σας μεταφέρει το μήνυμά της με επιτυχία, θα επαναληφθεί παρόμοια αλλά υπό διαφορετικές συνθήκες, ώστε να έχετε μια άλλη ευκαιρία.

Όσο όμως το αγνοείς, τόσο πιο επώδυνη γίνεται η επόμενη επαναλαμβανόμενη εμπειρία. Έτσι, το κλειδί για να έχεις μια ευκολότερη και πιο συναρπαστική ζωή είναι να δώσεις προσοχή σε αυτά που μπορούν να σε διδάξουν οι εμπειρίες σου και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσεις όσα μαθαίνεις για να κάνεις καλύτερες επιλογές στο μέλλον. Αυτά τα μαθήματα απλώς σε κάνουν να καταλάβεις ό,τι δεν έβλεπες πριν, αλλάζοντας έτσι την προσέγγισή σου στη ζωή προς το καλύτερο.

Αλλά αν το ίδιο κακό επεισόδιο συνεχίζεται, τότε υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνεις, ή αν το καταλαβαίνεις, κάτι δεν εφαρμόζεις στην πράξη.

Δεν είναι πάντα εύκολο να καταλάβεις τι μπορεί να είναι αυτό, αλλά ζήτα από τον Ανώτερο Εαυτό σου να σε κατανοήσει και ίσως η απάντηση έρθει σε λίγες μέρες ως συνειδητοποίηση, ή ζήτα από κάποιον σοφότερο από εσένα κάποιες προτάσεις.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ "Περιορισμένη γνώση για αρχάριους"

μέσω bibliotecapleyades.net

-----------------------------------

Ο Στοχασμός Είναι το Μέρος Όπου Συμβαίνει η Μαγεία

Ο Στοχασμός Είναι το Μέρος Όπου Συμβαίνει η Μαγεία

Μια από τις πιο γνωστές και χαρακτηριστικές διαπιστώσεις του Ηρακλείτου!

"Οὐ γάρ φρονέουσι τοιαῦτα πολλοί, ὁκόσοι ἐγκυρεύσιν, ουδέ μαθόντες γιγνώσκουσιν, εωυτοίσι δε δοκέουσιν". (Απόσπασμα Β17 DK)

Σε ελεύθερη απόδοση: «Οι πολλοί δεν καταλαβαίνουν αυτά που συναντούν, ούτε τα μαθαίνουν όταν τα ακούνε, αν και οι ίδιοι νομίζουν ότι καταλαβαίνουν».

Ουσιαστικά, ο «Σκοτεινός» φιλόσοφος καυτηριάζει το γεγονός ότι οι άνθρωποι ζουν μέσα στην άγνοια και παρασύρονται από τις αισθήσεις και τις ψευδαισθήσεις τους, ενώ την ίδια στιγμή έχουν την ψευδαίσθηση ότι σκέφτονται και κατέχουν την αλήθεια.

arxeion-politismou.gr , greek-language.gr , efhmeris.gr

--------------------

Το φαγητό είναι άχρηστο αν δεν το χωνέψεις. Το ίδιο ισχύει και για τις ιδέες που δεν συλλογίζεσαι. Στοχασμός σημαίνει συλλογισμός, συναρμολόγηση των κομματιών του παζλ, σκέψη ερωτήσεων και πιθανών απαντήσεων, ανατροπή ιδεών στο μυαλό σου και εύρεση οποιασδήποτε ταιριάζει. Είναι σαν ένα ταξίδι στο μυαλό σου σε ένα σαφάρι σκέψης, αναζητώντας νέες γνώσεις.

Αυτό που πραγματικά συμβαίνει όταν συλλογίζεστε είναι ότι ανοίγετε τον εαυτό σας σε μηνύματα από τα βαθύτερα επίπεδα του νου σας, μερικές φορές ακόμη και από τον Ανώτερο Εαυτό.

Συνήθως έχετε τυχαίες σκέψεις, συζητήσεις, αναμνήσεις και τραγούδια που περνούν από το μυαλό σας όλη μέρα σαν ένα τρελό τσίρκο ανάμεσα στα αυτιά σας. Έτσι το μυαλό σας δεν ξεφεύγει ποτέ από το χάος. Και όπως παρατηρείτε ανθρώπους να πηδούν και να φωνάζουν στις θέσεις τους, η προσοχή σας αποσπάται και δεν είναι ολοκληρωμένη.

Ο διαλογισμός είναι η ηρεμία και η εστίαση του μυαλού σας, ώστε να έχετε επίγνωση του εαυτού σας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αφιερώνετε λίγα λεπτά για να ηρεμήσετε το μυαλό σας. Όταν γίνεται καθημερινά, σας βοηθά να έχετε μεγαλύτερη επίγνωση, βελτιώνει την ενέργεια και την ηρεμία σας, ενισχύει την ικανότητά σας να συγκεντρώνεστε και σας κάνει πιο καθαρούς στοχαστές.

Μακροπρόθεσμα, ο διαλογισμός μπορεί επίσης να ενεργοποιήσει τις ψυχικές σας δυνάμεις, αλλά αυτό συμβαίνει μόνο όταν το περιμένετε λιγότερο και είστε έτοιμοι να τις χρησιμοποιήσετε υπεύθυνα.

Αλλά πάνω απ 'όλα, ο διαλογισμός βοηθά στη δημιουργία και την ενίσχυση της σύνδεσης μεταξύ του Κατώτερου και του Ανώτερου Εαυτού.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ , Περιορισμένη γνώση για αρχάριους

μέσω bibliotecapleyades.net

-----------------------------------

ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΑΛΤΑΝΗ - ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

ΑΥΤΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ 

Ο ΑΝΩΤΕΡΟΣ (ή ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ) ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ 

ΑΛΤΑΝΗ: ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΟΥΜΕ, ΝΟΥ ΚΑΙ ΨΥΧΗ, ΜΕ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗ

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΔΙΑ-ΛΟΓΙΣΜΟΣ - Η ΜΥΗΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΝΙΟΧΟΝ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΠΟΛΛΩΝΑ 

ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Αν η Συνείδηση μπορεί να υπάρχει χωρίς το σώμα, τότε πού ήταν η Συνείδηση πριν γεννηθείς; Και τι συμβαίνει στη Συνείδηση μετά τον θάνατο του σώματος;

Στο μεταξύ, το μυαλό σου σκέφτεται, αισθάνεται και ζει μέσα από έναν προσωρινό χαρακτήρα, όπως ακριβώς θα έκανες σε ένα όνειρο. Το να γεννιέσαι είναι παρόμοιο με το πώς ένας ηθοποιός αναλαμβάνει έναν προσωρινό ρόλο σε μια ταινία. Ο ίδιος ηθοποιός παίζει διαφορετικούς ρόλους σε διαφορετικές ταινίες και ομοίως το μυαλό γεννιέται σε διαφορετικά σώματα σε διαφορετικές ζωές.

[σ.σ.: «Να συλλογίζεσαι ότι είσαι υποκριτής του δράματος, που ο ποιητής θέλει. Αν είναι σύντομο το δράμα, συντόμου. Αν μακρόν, μάκρου, αν θέλει να υποκρίνεσαι πτωχό, υποκρίνου. Αν χωλό θέλει να υποκρίνεσαι, αν άρχοντα θέλει, αν θέλει ιδιώτη. Διότι εις την εξουσία σου είναι το να υποκριθείς καλά το πρόσωπο που σου εδόθη. Αλλά στην εξουσία άλλου είναι να εκλέξει το πρόσωπο που θα υποδυθείς.» (Επικτήτου «Εγχειριδιον», ΙΖ’).]

Tο πνεύμα τελικά επιστρέφει στη μη φυσική διάσταση από την οποία προήλθε. Ρόμπερτ Μονρόε, Ρέιμοντ Μούντι, Βίκτορ Ζάμιτ, η ζωή μετά θάνατον, θάνατος και μετά θάνατον ζωή. (Οι Ρόμπερτ Μονρόε, Ρέιμοντ Μούντι και Βίκτορ Ζάμιτ είναι τρεις από τους σημαντικότερους ερευνητές και συγγραφείς διεθνώς στο πεδίο τωνμεταθανάτιων εμπειριών, της επιβίωσης της συνείδησης μετά τον θάνατο και των εξωσωματικών ταξιδιών. Αν και προέρχονται από διαφορετικούς επαγγελματικούς χώρους (επιχειρήσεις, ιατρική και νομική), το έργο τους συνέβαλε καθοριστικά στο να μετατραπεί η μελέτη της μεταθανάτιας ζωής από ένα θέμα ταμπού σε αντικείμενο συστηματικής έρευνας.) Εκεί το πνεύμα συλλογίζεται τη ζωή που μόλις έζησε και, αφού θέσει κάποιους στόχους για το τι θα κάνει την επόμενη φορά, βρίσκει το σωστό σώμα την κατάλληλη στιγμή και αναγεννιέται.

Αυτό ονομάζεται μετενσάρκωση. Είναι σαν να πηγαίνεις σε ένα ηλεκτρονικό κατάστημα. Περπατάς τριγύρω, βρίσκεις το σωστό μηχάνημα, παίζεις για λίγο και μετά, όταν τελειώσει το παιχνίδι, ψάχνεις για ένα διαφορετικό παιχνίδι να παίξεις.
Αλλά ακόμα και ενώ παίζεις, είσαι ακόμα εκεί έξω από το παιχνίδι, είναι απλώς ένα μέρος του μυαλού σου που προς το παρόν είναι απορροφημένο στον έλεγχο του χαρακτήρα του παιχνιδιού. Ομοίως, παρόλο που βρισκόμαστε εδώ σε αυτή τη φυσική διάσταση, υπάρχει ένα μεγαλύτερο μέρος του εαυτού μας πιο πάνω σε υψηλότερη διάσταση που βυθίζει μόνο ένα μικρό μέρος του εαυτού του στο σώμα σου.

Αυτό το μικρό μέρος είναι αυτό που σκέφτεστε και νιώθετε αυτή τη στιγμή. Ας ονομάσουμε αυτό το μεγαλύτερο μέρος Ανώτερο Εαυτό και το μικρότερο Κατώτερο Εαυτό. Ο Ανώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι όταν είσαι πλήρως ξύπνιος έξω από αυτό το όνειρο που ονομάζεται ζωή. Ο Κατώτερος Εαυτός είναι αυτός που είσαι μέσα στο όνειρο. Επομένως, θα ήταν πιο σωστό να πούμε ότι η μετενσάρκωση είναι απλώς ο Ανώτερος Εαυτός που επεκτείνει μέρη του εαυτού του σε διαφορετικά σώματα διαδοχικά σε διαφορετικές χρονικές στιγμές κατά τη γέννηση και τραβάει αυτά τα μέρη πίσω κατά τη διάρκεια του θανάτου.

Είμαστε σαν μαριονέτες. Η μαριονέτα είναι αυτό που είμαστε σε αυτή τη ζωή και αυτός που κινεί τα νήματα είναι ο Ανώτερος Εαυτός μας.

Γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να γεννηθούν σε αυτόν τον κόσμο; Υπάρχουν τόσες απαντήσεις όσοι και οι άνθρωποι. Κάποιοι άνθρωποι έρχονται εδώ για να κάνουν κάτι, να βιώσουν κάτι, να μάθουν πράγματα που δεν μπορούν έξω από αυτόν τον κόσμο. Είναι ο ίδιος λόγος που οι άνθρωποι παίζουν παιχνίδια ή βλέπουν ταινίες, μπορούν να βιώσουν πράγματα που δεν θα μπορούσαν διαφορετικά.

Το να είσαι ζωντανός στη γη σε ένα φυσικό σώμα μπορεί να είναι δύσκολο. Η ζωή είναι σαν μια διαδρομή μετ' εμποδίων, ένα πρόγραμμα προπόνησης με βάρη ή ένα ταχύρυθμο μάθημα σε ένα δύσκολο θέμα. Εκτός από τη διασκέδαση και τη χαρά του να είσαι ζωντανός, υπάρχει επίσης θυμός, φόβος και βάσανα. Αλλά τα αρνητικά στοιχεία είναι αυτά που κάνουν το παιχνίδι απαιτητικό και μοναδικό. Η ζωή είναι "σωματική" διάπλαση για την ψυχή, και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε στη ζωή είναι τα βάρη που ενισχύουν τους πνευματικούς μας "μύες", αν έχουμε τη δύναμη να τις χειριστούμε.

Ένας άλλος λόγος που κάποιος μπορεί να έρθει εδώ είναι για να βοηθήσει άλλους να ξυπνήσουν. Σκεφτείτε έναν φοιτητή που επιστρέφει στο λύκειο για να βοηθήσει άλλους μαθητές να μάθουν πράγματα που ο ίδιος έχει ήδη κατακτήσει. Το πρόβλημα είναι ότι η γέννηση σβήνει τις αναμνήσεις, από πού προέρχεστε και ποιοι πραγματικά είστε, σαν ο φοιτητής να πηγαίνει στο λύκειο έχοντας ξεχάσει ότι έχει ήδη αποφοιτήσει. Τα θέματα μπορεί να του φαίνονται παράξενα οικεία και εύκολα, και με αυτόν τον τρόπο μπορεί ακόμα να βοηθήσει τους άλλους. Αλλά αν παρασυρθεί από τις περισπασμούς που συνοδεύουν το να είναι μαθητής λυκείου, μπορεί να ξεχάσει ακόμη και αυτά που έμαθε στο πανεπιστήμιο, ίσως και να αποτύχει.

Αυτός είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζουν αυτές οι ψυχές- βοηθοί όταν ενσαρκώνονται στη γη. Μπορεί να αποσπαστούν τόσο πολύ στη ζωή που να μην ανακαλύψουν ποτέ την ανώτερη γνώση μέσα τους, αποτυγχάνοντας να κάνουν αυτό για το οποίο ήρθαν εδώ, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γνώση για να βοηθήσουν τους άλλους.

Ίσως είστε μια ψυχή - βοηθός. Αν σας αρέσει να καταλαβαίνετε πράγματα, να συλλογίζεστε τα μυστήρια του σύμπαντος και νιώθετε χαρούμενοι όταν άλλοι άνθρωποι βρίσκουν τρόπους να βελτιώσουν τη ζωή τους και τον εαυτό τους, τότε πιθανότατα είστε μια ψυχή - βοηθός. Αν ναι, είναι πολύ σημαντικό να αφιερώσετε λίγο χρόνο σκεπτόμενοι, διαβάζοντας, μαθαίνοντας για ανώτερες αλήθειες, προκειμένου να εξοικειωθείτε με το ποιοι πραγματικά είστε και τι πραγματικά γνωρίζετε. Στην ουσία, ήδη γνωρίζετε αυτές τις αλήθειες, αλλά τις έχετε ξεχάσει.

Η ανάμνηση είναι δύσκολη επειδή, σε σύγκριση με τον Ανώτερο Εαυτό σας, ο Κατώτερος Εαυτός είναι λίγο αφηρημένος, επομένως η ανάκτηση αυτού που γνωρίζετε βαθιά μέσα σας είναι παρόμοια με την εκμάθησή του για πρώτη φορά. Η διαφορά είναι ότι αν κάποια αλήθεια βρίσκεται ήδη μέσα σας, η εκμάθησή της θα ξανά έρθει πιο γρήγορα με μια συναρπαστική αίσθηση αναγνώρισης. Θα νιώσετε κάτι ξεχωριστό όταν τελικά καταλάβετε αυτό που ήδη γνωρίζετε βαθιά μέσα σας.

Είναι η αίσθηση ότι μπορείτε να αναγνωρίσετε την αλήθεια.

Όταν το μυαλό και η καρδιά συμφωνούν με μια ιδέα, δώσε προσοχή.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ, Περιορισμένη γνώση για αρχάριους.

από Montalk μέσω bibliotecapleyades.net

Τα περισσότερα προβλήματά του ο άνθρωπος τα δημιουργεί μόνος του (Δημόκριτος)

Οι άνθρωποι κατηγορούν την «κακή τους τύχη» ή τη μοίρα για τα δεινά τους, ενώ στην πραγματικότητα τα περισσότερα προέρχονται από τις δικές τους επιλογές, την απληστία ή την έλλειψη μέτρου.

Αν και ο Δημόκριτος είναι παγκοσμίως γνωστός για την ατομική του θεωρία, ότι τα πάντα αποτελούνται από άτομα και κενό, ένα τεράστιο μέρος του έργου του ήταν αφιερωμένο στην Ηθική και την ανθρώπινη ευτυχία. Η ιδέα αυτή βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας του Δημόκριτου, του σπουδαίου αυτού προσωκρατικού φιλοσόφου.

Ο Δημόκριτος πίστευε ότι η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα εξωτερικά αγαθά, τα πλούτη ή την τύχη, αλλά από την εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου.

«Άνθρωποι τύχης είδωλον επλάσαντο πρόφασιν ιδίης αβουλίης.»

Απόσπασμα 119

«Οι άνθρωποι έπλασαν το είδωλο της τύχης, ως πρόφαση ως δικαιολογία, για τη δική τους αβουλία, έλλειψη σκέψης, ή θέλησης. Γιατί σπάνια η τύχη τα βάζει με τη φρόνηση, και τα περισσότερα πράγματα στη ζωή τα κατευθύνει η συνετή οξυδέρκεια».

Ο Δημόκριτος υποστήριζε ότι ο άνθρωπος αυτοκαταστρέφεται κυρίως για τρεις λόγους.

Οι άνθρωποι επιθυμούν πάντα περισσότερα από όσα χρειάζονται, με αποτέλεσμα να γεμίζουν άγχος και δυσαρέσκεια. Έλλειψη μέτρου.

Δεν γνωρίζουν τι είναι πραγματικά καλό για την ψυχή τους και κυνηγούν εφήμερες απολαύσεις που τελικά τους βλάπτουν. Άγνοια.

Αντί να κοιτάξουν μέσα τους και να διορθώσουν τα λάθη τους, είναι πιο εύκολο να ρίξουν το φταίξιμο στις συνθήκες ή στους άλλους. Μετατόπιση ευθυνών.

Για τον Δημόκριτο, η λύση είναι η λογική και το μέτρο. Αν ο άνθρωπος μάθει να ελέγχει τις επιθυμίες του και να σκέφτεται ώριμα, γλιτώνει από το 90% των προβλημάτων που ο ίδιος δημιουργεί.

http://www.ekivolos.gr/ , https://www.gnomikologikon.gr

-------------------------------------------

ΟΙ ΑΠΕΙΡΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΑ "ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΝΑ"

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣ

Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ - ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΑΛΗΣ ΖΩΗΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ

ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ: «ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΤΟΥ»

Διαβάστε εδώ το κείμενο της παράξενης επιστολής των συμπολιτών του Δημόκριτου, προς τον Ιπποκράτη...

ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΕΝΟΣ ΑΓΑΘΟΥ ΝΟΥ, ΝΑ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ - ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Αιθερικό και Αστρικό Σώμα

Το αιθερικό σώμα είναι λεπτοφυές ενεργειακό σώμα. Μοιάζει με ένα φάσμα που ακτινοβολεί, ένα αντίγραφο του φυσικού σώματος.

Είναι ένα μοτίβο ενέργειας που καθοδηγεί τα βιολογικά κύτταρα να αναπτύσσονται και να συμπεριφέρονται με οργανωμένο τρόπο, διατηρώντας μας ζωντανούς και υγιείς. Σκεφτείτε το αιθερικό σώμα σαν το πεδίο ενός μαγνήτη που τραβάει μια δέσμη μικροσκοπικών μεταλλικών κομματιών, στρέφοντάς τα σε ένα εύτακτο μοτίβο. Το αιθερικό σώμα κάνει το ίδιο πράγμα στα κύτταρα του φυσικού σώματος.

Χωρίς το αιθερικό, το φυσικό σώμα θα κατέρρεε. Οι άνθρωποι που χάνουν τα άκρα τους σε ατυχήματα συχνά συνεχίζουν να αισθάνονται κάτι εκεί, παρόλο που το φυσικό άκρο έχει χαθεί. Αισθάνονται το αιθερικό μέρος που παρέμεινε άθικτο. Κανονικά το αιθερικό επικαλύπτει το φυσικό σώμα, αλλά κατά τη διάρκεια του ύπνου μπορεί να επεκταθεί και να αιωρείται λίγο πιό πέρα από το φυσικό.

Η ενέργεια από την οποία αποτελείται το αιθερικό σώμα είναι η ενέργεια της ζωτικής δύναμης. Τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά έχουν μεγάλη ποσότητα ζωτικής δύναμης επειδή είναι ζωντανά και όλοι γνωρίζουν ότι τα φρέσκα είναι πιο υγιεινά από τα μαγειρεμένα, αν και δεν γνωρίζουν όλοι ότι συμβαίνει επειδή το μαγείρεμα αφαιρεί την αιθερική ενέργεια της ζωτικής δύναμης από το φαγητό.

Το αστρικό σώμα είναι πιο εκλεπτυσμένο. Κάνει στο αιθερικό σώμα ό,τι κάνει το αιθερικό στο φυσικό. Επηρεάζει το σχήμα και τη συμπεριφορά του αιθερικού. Αυτό που κάνει το αστρικό σώμα διαφορετικό είναι ότι αντί να ασχολείται με την ενέργεια της ζωτικής δύναμης, το αστρικό ασχολείται με τη συναισθηματική και δημιουργική ενέργεια. Αντί να κινεί τα κύτταρα του σώματός, κινεί τα συναισθήματα. Τα είδη των συναισθημάτων που έχουμε συχνά, καθορίζουν το σχήμα και το χρώμα του αστρικού μας σώματος.

Αλλά επειδή το αστρικό είναι τόσο κοντά στο νου, η εμφάνισή του είναι συχνά πιο συμβολική από οτιδήποτε άλλο (αστρικό σώμα, αστρικό επίπεδο, αύρα). Για παράδειγμα, ένα θυμωμένο ή κακό άτομο θα έχει ένα αστρικό σώμα στραβό και τρομακτικό, παρόλο που το φυσικό σώμα φαίνεται φυσιολογικό.

Συνοψίζοντας, ο νους επηρεάζει το αστρικό, το αστρικό επηρεάζει το αιθερικό και το αιθερικό επηρεάζει το υλικό σώμα. Με αυτόν τον τρόπο, ο νους μπορεί να ελέγξει το σώμα. Αν κάνουμε αρνητικές σκέψεις όλη την ώρα, αυτό θα επηρεάσει το αστρικό σώμα και θα το γεμίσει με αρνητικά συναισθήματα, τα οποία στη συνέχεια θα επηρεάσουν το αιθερικό κάνοντάς το πιο σκοτεινό και πιο αδύναμο, κάτι που με την πάροδο του χρόνου προκαλεί προβλήματα στο φυσικό σώμα.

Επομένως, είναι σημαντικό να αποφεύγονται όσο είναι δυνατόν το άγχος, οι άχρηστες αρνητικές σκέψεις και τα άσχημα συναισθήματα. Αν καταναλώνουμε περισσότερες ζωντανές τροφές όπως φρούτα και λαχανικά, εστιάζουμε στα χαρούμενα πράγματα της ζωής που μας γεμίζουν με ευγνωμοσύνη και σταματήσουμε να ανησυχούμε για αυτά που δεν μπορούμε να αλλάξουμε (σ.σ.: ...και για αυτά που διορθώνονται όπως λέει ο Επίκτητος), τότε μπορεί να μειώσουμε σημαντικά κάποια προβλήματα...

[σ.σ.: Ο Δημόκριτος είπε: «Άνθρωποι τύχης είδωλον επλάσαντο πρόφασιν ιδίης αβουλίης.» Με απλά λόγια, οι άνθρωποι κατηγορούν την κακή τους τύχη ή τη μοίρα για τα δεινά τους, ενώ στην πραγματικότητα τα περισσότερα προβλήματά τους προέρχονται από τις δικές τους επιλογές.]

από Montalk μέσω bibliotecapleyades.net

--------------------------

ΤΑ ΤΡΙΑ ΣΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ και Άλλες Σχετικές Αναρτήσεις

Οι Αρχαίοι Έλληνες βρήκαν τα πάντα εκτός από την θρησκεία (;;;)

Όλοι έχουμε ακούσει αυτή τη φράση κατά καιρούς η οποία λέγεται ως απολογητικό επιχείρημα υπέρ του Χριστιανισμού. Όσοι χρησιμοποιούν αυτή τη φράση δεν έχουν σκοπό να μειώσουν την Αρχαία Ελλάδα. Αντίθετα, παραδέχονται το μεγαλείο της. Λέγοντας όμως «...εκτός από τη θρησκεία», εδώ ακριβώς μπαίνει το θεολογικό επιχείρημα της ανωτερότητας.

Αμέσως τώρα θα εξετάσουμε και θα αναλύσουμε αν η φράση αυτή ως επιχείρημα μπορεί να σταθεί ιστορικά και φιλοσοφικά.

Αυτό το επιχείρημα είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο, γιατί εκ πρώτης όψεως ακούγεται έξυπνο. Αναγνωρίζει το μεγαλείο των Αρχαίων Ελλήνων στην επιστήμη και τη φιλοσοφία, αλλά κρατάει τα «σκήπτρα» της απόλυτης αλήθειας για τη θρησκεία. Στην πραγματικότητα, όμως, το επιχείρημα αυτό πάσχει από μια βασική λογική και ιστορική πλάνη. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν «έχασαν» τη θρησκεία. Δεν τους ξέφυγε. Αντίθετα, την Φιλοσόφησαν.

Το επιχείρημα υποθέτει λανθασμένα ότι, ενώ οι Αρχαίοι Έλληνες ανέπτυξαν επιστήμη που προχωρούσε, είχαν μια «πρωτόγονη» θρησκεία που απλώς ξέμεινε πίσω.

Η αλήθεια όμως είναι ότι οι Έλληνες εφήρμοσαν τη φιλοσοφία και την κριτική σκέψη πάνω στην ίδια τη θρησκεία.

Ο Ξενοφάνης (-6ος αι.) αποδόμησε τον ανθρωπομορφισμό των θεών. 

Ο Πλάτωνας μίλησε για το «Αγαθόν», μια ανώτερη, άυλη, ηθική και νοητή αρχή που διέπει το σύμπαν. 

Ο Αριστοτέλης εισήγαγε την έννοια του «Πρώτου Κινούντος Ακινήτου», μιας πρώτης αιτίας που κινεί τα πάντα χωρίς να κινείται η ίδια. 

Ο Αναξίμανδρος, εύστοχα και ξεκάθαρα, ονόμασε την συμπατική νοημοσύνη, αυτό που λέμε Θεό, Άπειρον. «Αποκλείεται ως πρώτη αρχή των όντων πάσα γνωστή ουσία, διότι εφ όσον θα ήταν γνωστή, αυτομάτως παύει να είναι Άπειρος». Το Άπειρο κατά τον Αναξίμανδρο, το οποίο είναι ποιοτικώς ακαθόριστο και ποσοτικώς απεριόριστο είναι αδύνατον να κατανοηθεί από την ανθρώπινη νοημοσύνη και τις ανθρώπινες αισθήσεις, οι οποίες έχουν περιορισμένες δυνατότητες με αρχή και τέλος. 

Ο Επίκουρος είπε, «Το μακάριο και άφθαρτο Ον (ο θεός) ούτε το ίδιο γνωρίζει ενοχλήσεις ούτε σε άλλους προξενεί ενοχλήσεις. Ώστε δεν επηρεάζεται ούτε από θυμούς ούτε από ευχαριστίες. Γιατί όλα αυτά είναι γνωρίσματα ενός αδύναμου όντος».

Αυτές οι δύο ρήσεις (του Αναξιμάνδρου και του Επίκουρου) συμπυκνώνουν με εκπληκτική ακρίβεια μια ολόκληρη φιλοσοφική στάση απέναντι στο Θείο, κόβοντας τον δρόμο σε ανθρωπομορφικές υπερβολές και δογματικές προκαταλήψεις. 

Όταν η σκέψη φτάνει σε τέτοιο βάθος, τα πολλά λόγια περισσεύουν.

Επομένως, οι Αρχαίοι Έλληνες ανακάλυψαν τη φιλοσοφική θεολογία. Ανέβασαν την έννοια του θείου στο υψηλότερο δυνατό πνευματικό επίπεδο, απογυμνώνοντάς την από τις δεισιδαιμονίες. Για τον Αρχαίο Έλληνα, η θρησκεία ήταν «Ορθοπραξία», δηλαδή σωστή συμπεριφορά και τρόπος ζωής. Δεν υπήρχαν δόγματα, δεν υπήρχαν αιρέσεις, δεν υπήρχε «ιερά εξέταση», ούτε ιερά βιβλία που έπρεπε να πιστέψεις τυφλά. Υπήρχε η ελευθερία να στοχάζεσαι. Η θρησκεία τους ήταν μια ποιητική και πολιτική γιορτή που τους ένωνε (ομότροπον, ομόθρησκον Ηρόδοτος Ιστορίαι, βιβλίο Η΄ Ουρανία, 144).

Με δυο λόγια το να λες ότι οι Αρχαίοι Έλληνες βρήκαν τα πάντα εκτός από τη θρησκεία, είναι ιστορικά άστοχο. Οι Έλληνες δεν απέτυχαν στη θρησκεία. Απλώς αρνήθηκαν να την εγκλωβίσουν σε ένα δογματικό τοίχος. Αντί να επιβάλουν μια "αποκλειστική αλήθεια" για τη θρησκεία, άφησαν ορθάνοιχτο τον δρόμο στη φιλοσοφία, επιτρέποντας στο πνεύμα να αναζητά ελεύθερα το θείο στο διηνεκές.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΑΝΙΣΤΗΚΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Το παράδοξο και ταυτόχρονα ιστορικά αδιαμφισβήτητο είναι ότι η δήθεν «αποτυχημένη» σκέψη των Ελλήνων για την θρησκεία, έγινε το θεμέλιο πάνω στο οποίο πάτησε ο ίδιος ο Χριστιανισμός για να χτίσει τη θεολογία του. Δανείστηκε τη σκέψη των Αρχαίων Ελλήνων για να εξηγήσει τον Θεό του και εδώ κρύβεται η μεγαλύτερη ειρωνεία. Αν οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν «αποτύχει» στο θέμα της θρησκείας, τότε γιατί ο Χριστιανισμός χρειάστηκε τα πνευματικά εργαλεία της Ελληνικής φιλοσοφίας για να αρθρώσει τη θεολογία του και να διατυπώσει τα δικά του δόγματα;

Όταν οι Πατέρες της Εκκλησίας όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ή αργότερα ο Θωμάς ο Ακινάτης στη Δύση, θέλησαν να εξηγήσουν τι είναι, ο Θεός, η Αγία Τριάδα, η ψυχή και η μεταφυσική, δεν χρησιμοποίησαν ιουδαϊκές έννοιες. Η εβραϊκή παράδοση δεν διέθετε το κατάλληλο λεξιλόγιο για αφηρημένη μεταφυσική ανάλυση.

Χρησιμοποίησαν την ορολογία, τα εργαλεία και τη λογική του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των Στωικών. Λέξεις κλειδιά του χριστιανικού δόγματος, όπως «Λόγος» (Εν αρχή ην ο Λόγος), «Ουσία», «Υπόστασις», «Ψυχή», είναι αυτούσια δάνεια από την Ελληνική φιλοσοφική αναζήτηση γύρω από το θείο. Οι όροι που χρησιμοποιήθηκαν για να εξηγηθεί το δόγμα της Αγίας Τριάδας, τρεις υποστάσεις, μία ουσία, είναι καθαρός Αριστοτέλης.

«Φύσις» και «Πρόσωπον». Χωρίς αυτούς τους όρους, η Χριστολογία, το πώς ενώθηκαν οι δύο φύσεις στο πρόσωπο του Χριστού, δεν θα μπορούσε να διατυπωθεί.

«Λόγος». Η περίφημη έναρξη του Ευαγγελίου του Ιωάννη («Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος») είναι μια έννοια που πήραν αυτούσια από τον Ηράκλειτο και τους Στωικούς, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τον «Λόγο» για να περιγράψουν την κοσμική λογική που διέπει το σύμπαν.

Χωρίς την Ελληνική σκέψη και τις λέξεις-θεμέλια όπως «Ουσία» και «Υπόσταση», δεν θα μπορούσε να στηριχθεί το θεολογικό οικοδόμημα που ξέρουμε σήμερα και ο Χριστιανισμός, δεν θα είχε τη γλώσσα να εκφράσει τα δόγματά του. Θα είχε παραμείνει μια τοπική ιουδαϊκή εσχατολογική αίρεση που ήταν στο ξεκίνημά του, με τη μορφή μιας απλής ηθικής διδασκαλίας και μιας συλλογής από ιστορίες και παραβολές, αλλά δεν θα γινόταν ποτέ παγκόσμιο θεολογικό και φιλοσοφικό σύστημα.

Οι μεγάλες Οικουμενικές Σύνοδοι που καθόρισαν τι είναι «ορθόδοξο» και τι «αίρεση» έγιναν με όρους σκληρής Ελληνικής λογικής. Οι επίσκοποι που συγκρούστηκαν εκεί όπως ο Μέγας Αθανάσιος εναντίον του Αρείου, ήταν άνθρωποι με βαθύτατη Ελληνική παιδεία. Χρησιμοποιούσαν τους κανόνες της αριστοτελικής λογικής και της πλατωνικής διαλεκτικής για να αποδείξουν αν ο Υιός είναι «ομοούσιος» ή «ομοιούσιος» με τον Πατέρα. Αν τους στερούσες αυτή τη φιλοσοφική μεθοδολογία, δεν θα μπορούσαν να διατυπώσουν τις απόψεις τους, πόσο μάλλον να γράψουν το πίστεύω.

Η ιδέα ότι ο άνθρωπος έχει μια άυλη, αθάνατη ψυχή που φυλακίζεται στο σώμα και απελευθερώνεται με τον θάνατο, δεν είναι ιουδαϊκή. Στην Παλαιά Διαθήκη, ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως ενιαία ψυχοσωματική οντότητα. Η θεωρία για την αθανασία και την πνευματική φύση της ψυχής είναι καθαρός Πλάτωνας (σκέψου τον Φαίδωνα). Αν αφαιρέσει κανείς το υπόβαθρο της Ελληνικής φιλοσοφίας, η χριστιανική δογματική χάνει τα νοητικά εργαλεία με τα οποία εκφράστηκε.

Όλα αυτά γράφτηκαν για να καταρριφθεί το επιχείρημα που αναγράφεται στον τίτλο του άρθρου.

Όταν λοιπόν κάποιοι σήμερα χρησιμοποιούν υποτιμητικά τον όρο «ειδωλολάτρες» για τους Αρχαίους Έλληνες, ξεχνούν ότι η ίδια η πίστη τους μιλάει, σκέφτεται και αναπνέει μέσα από τα πνευματικά πνευμόνια της Αρχαίας Ελλάδας.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-------------------------------------------

ΠΩΣ ΘΑ ΕΒΛΕΠΕ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η Ιστορία Χωρίς Φίλτρα - Χριστιανισμός και Αρχαία Ελλάδα 

Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΞΑΣΙΑ 

Ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες;;; Προσκυνούσαν πράγματι πέτρες;;; 

Είναι Εντάξει να ΜΗΝ «Ταιριάζεις» - Απλώς να Είσαι ΕΣΥ!

Οι άνθρωποι που προσπαθούν να ενταχθούν και να συμμορφωθούν με την κοινωνία είναι συνήθως από τους πιο υποτακτικούς και ελεγχόμενους ανθρώπους που θα συναντήσετε ποτέ. 

Τείνουν να ακολουθούν το ποίμνιο και επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από τις απόψεις των άλλων ανθρώπων αντί να διατυπώνουν τις δικές τους, ανεξάρτητα από το τι σκέφτονται οι άλλοι. Φαίνεται να ενδιαφέρονται περισσότερο για το τι σκέφτονται οι άλλοι για αυτούς παρά για το πώς αισθάνονται οι ίδιοι για τον εαυτό τους.

Για τους κομφορμιστές, δηλαδή τα άτομα που προσαρμόζουν τη συμπεριφορά, τις αξίες και τις απόψεις τους σύμφωνα με τους κυρίαρχους κοινωνικούς κανόνες, τις προσδοκίες μιας ομάδας ή την παράδοση, η μόνη κριτική σκέψη που απαιτείται περιλαμβάνει τον τρόπο με τον οποίο οι άλλοι άνθρωποι μπορεί να βλέπουν τις αντιλήψεις τους.

Συνειδητοποιούμε ότι πολλά από όλα όσα μας έχουν διδάξει στην ιστορία, είτε δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, είτε είναι κάποιας μορφής προπαγάνδα. Μεγάλο μέρος της αληθινής μας ιστορίας και της καταγωγής μας ως είδος, έχει κρυφτεί, παρά τα απτά στοιχεία που δείχνουν ότι η ανθρωπότητα υπάρχει στη γη εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Αυτό είναι μέρος του συστήματος κατήχησης που συνήθως αναφέρεται ως δημόσια εκπαίδευση.

Αν αμφισβητήσεις οποιαδήποτε επίσημη «ιστορία» που σου διδάσκεται στο σχολείο, τότε σε περιφρονούν επειδή δεν συμμορφώνεσαι με τις επίσημες προσδοκίες μάθησης. Ως μαθητές, δεν αμφισβητούμε την εξουσία και δεχόμαστε πρόθυμα τα μαθήματα του δασκάλου μας ως αλήθεια. Το μυαλό μας έχει την τάση να αναμασά αυτά τα μαθήματα για να αποφοιτούμε κάθε χρόνο. Στο σχολείο, εκτός από τους μαθητές, συμμορφώνονται και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί, έχοντας ελάχιστη ελευθερία να αποκλίνουν από τα σχολικά βιβλία. Υπάρχουν και άλλοι κλάδοι που δεν διαφέρουν.

Τα μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν συνεχώς δυσάρεστα νέα, ωστόσο όσοι «ταιριάζουν» παρακολουθούν τις βραδινές ειδήσεις σε καθημερινή βάση, ακολουθούμενες από τα αγαπημένα τους τηλεοπτικά «προγράμματα», τα οποία τους απομακρύνουν ακόμη περισσότερο από το να βρουν τον εαυτό τους. 

Μέσω τηλεοπτικών εκπομπών ριάλιτι και διαφημίσεων, οι άνθρωποι μαθαίνουν τι να σκέφτονται, πώς να ενεργούν, τι να φάνε, τι να πιούν, τι να ακούσουν και τι να αγοράσουν. Η τηλεόραση είναι υπεύθυνη για την προετοιμασία του νου ώστε να σκέφτεται με συγκεκριμένους τρόπους. Για παράδειγμα, μια τυπική διαφήμιση δεν θα προσπαθήσει μόνο να πουλήσει ένα προϊόν, αλλά και μια εικόνα, μια κοινωνική προσδοκία. Μια διαφήμιση πουλάει ένα προιόν σε συσκευασία αλουμινίου, αλλά πουλάει επίσης σεξουαλικά υπονοούμενα, στερεότυπα, συστήματα πεποιθήσεων, συστήματα αξιών, στο κοινό-στόχο στο οποίο θέλουν να πουλήσουν και πώς αυτό το κοινό "υποτίθεται" ότι πρέπει να φαίνεται.

Η ίδια διαφήμιση δεν πρόκειται να πει για την τοξικότητα του αλουμινίου στη συσκευασία ή για γενετικά τροποποιημένο συστατικά, ούτε για τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της κατανάλωσης αυτού του προϊόντος. Και σχεδόν όλοι είναι πάντα χαρούμενοι και χαμογελαστοί όταν προσπαθούν να σας πουλήσουν αυτό το προϊόν. Υποσυνείδητα σου λένε ότι αν δεν είσαι έτσι, τότε δεν ταιριάζεις.

Οι άνθρωποι υποτιμούν όσους δεν ακολουθούν το ποίμνιο

Στην ψυχολογία, οι άνθρωποι συχνά αντικατοπτρίζουν αυτό που φοβούνται μέσα τους. Αυτό το φαινόμενο στην ψυχολογία είναι γνωστό ως προβολή, ένας αμυντικός μηχανισμός που περιέγραψε αρχικά ο Φρόιντ. Ουσιαστικά, το άτομο αποδίδει ασυνείδητα τα δικά του ανεπιθύμητα συναισθήματα, ελαττώματα ή φόβους σε κάποιον άλλον, προκειμένου να μην αντιμετωπίσει την ίδια του την εσωτερική πραγματικότητα.

Απλώς να είσαι ΕΣΥ!

Οι μη συμμορφούμενοι είναι πιο πιθανό να χρησιμοποιούν κριτική σκέψη και να ερευνούν θέματα για να βρουν μια κατάλληλη απάντηση, σε αντίθεση με το να υποθέτουν ότι οι αρμόδιοι θα μας φροντίζουν και πάντα θα μας προστατεύουν...

Όσοι δεν συμμορφώνονται είναι επίσης πιο πιθανό να αναζητήσουν απαντήσεις εσωτερικά, επειδή οι εξωτερικές απαντήσεις είναι συχνά κατασκευασμένες. 

Αν νιώθεις ότι δεν «ταιριάζεις» με το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας και οι πράξεις σου είναι σεβαστές, υπεύθυνες και βασίζονται στην αγάπη, τότε πιθανότατα είσαι στο σωστό δρόμο!

Gregg Prescott 
από in5d μέσω bibliotecapleyades.net/

-------------------------------------------

ΝΑΥΑΓΙΟ, ΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΜΟΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΑΚΤΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ

Ομαδική σκέψη – δεξιότητα ή αδυναμία; - Το Πείραμα Συμμόρφωσης (βίντεο)

«ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ ΟΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΜΟΙΑΖΕΙ» (Πλάτων, Πολιτεία 494a–b)

ΟΙ ΠΡΟΙΚΙΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ, OΤΑΝ ΔΕΝ ΤYΧΟΥΝ ΚΑΛHΣ ΑΝΑΤΡΟΦHΣ... (ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑ)

ΠΩΣ ΘΑ ΕΒΛΕΠΕ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Το να φανταστούμε τον Πλάτωνα στη σημερινή Ελλάδα, είναι ένα ενδιαφέρον φιλοσοφικό και προφανώς υποθετικό σενάριο που φέρνει έναν στοχαστή του παρελθόντος να κρίνει το παρόν. Είναι βέβαια "αντίστροφος αναχρονισμός", όμως μπορούμε να κάνουμε μια βάσιμη και τεκμηριωμένη εικασία για το πώς θα αντιδρούσε, με βάση πάντα τα έργα του.

Ο Πλάτων ασκούσε ήδη έντονη κριτική στους συμπολίτες του στην Αθήνα του -4ου αιώνα. Θεωρούσε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι καθοδηγούνται από συνήθειες, επιθυμίες, ρητορική και κοινωνικές πιέσεις παρά από φιλοσοφική εξέταση. Η περίφημη αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία βασίζεται ακριβώς στην ιδέα ότι οι πολλοί συγχέουν τις σκιές με την πραγματικότητα.

Από αυτή την άποψη, είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι θα ασκούσε κριτική και στην δική μας κοινωνία. Ίσως να τον προβλημάτιζαν, η περιορισμένη ενασχόληση πολλών ανθρώπων με τη φιλοσοφία και τα κλασικά κείμενα, η κυριαρχία της μαζικής ενημέρωσης και των συνθημάτων, η τάση αποδοχής απόψεων λόγω αυθεντίας ή κοινωνικής πίεσης, η πολιτική πόλωση και η επιφανειακή δημόσια συζήτηση. Θα θαύμαζε το εύρος της διαθέσιμης γνώσης που βέβαια δεν είναι ακριβώς γνώση, αλλά καταιγισμός πληροφοριών και θα αναρωτιόταν αν αυτή η γνώση/πληροφορία συνοδεύεται από σοφία.

Στο γεγονός ότι οι άνθρωποι ακολουθούν μια πολιτική, κοινωνική, ή θρησκευτική αυθεντία χωρίς προσωπική εξέταση των πεποιθήσεών τους και στο άκουσμα του όρου «ποίμνιο», τότε είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι ο Πλάτων θα έβλεπε θετικά αυτό το φαινόμενο.

Αν ο Πλάτων επισκεπτόταν τη σημερινή Ελλάδα, η πρώτη του αντίδραση στην αλλαγή θρησκείας θα ήταν φιλοσοφική. Ίσως η πρώτη του ερώτηση να μην ήταν «γιατί δεν ακολουθείτε την Ελληνική θρησκεία;» όπως ρώτησαν κάποτε οι Καλάς.

Πρώτα θα τον απασχολούσε αν η νέα πίστη κάνει τους πολίτες ενάρετους, σοφότερους και δικαιότερους.

Αναλύοντας τη χριστιανική θεολογία, θα αναγνώριζε αμέσως δικά του εννοιολογικά εργαλεία. Η χρήση της πλατωνικής φιλοσοφίας στη διαμόρφωση δογμάτων, όπως η Αγία Τριάδα, θα τον οδηγούσε να εξετάσει κριτικά αν ο Χριστιανισμός «δανείστηκε» στοιχεία ή αν ανακάλυψε ανεξάρτητα παρόμοιες αλήθειες.

Ως προς τα υπερφυσικά όπως παρθενογένεση και ανάσταση, ο Πλάτων δεν θα ξαφνιαζόταν καθώς και η Αρχαία παράδοση είναι γεμάτη από παρόμοιους μύθους και θα έψαχνε να βρει τους συμβολισμούς. Θα εντόπιζε όμως μια βασική φιλοσοφική διαφορά. Στον έργο του "Φαίδων", αθανασία σημαίνει απελευθέρωση της ψυχής από το σώμα. Στον Χριστιανισμό, η ανάσταση αφορά την αποκατάσταση του ανθρώπου ως ενότητας ψυχής και σώματος. Ένας πλατωνικός θα δυσκολευόταν να δεχτεί τη σωματική επιστροφή και θα ρωτούσε: «Γιατί η ψυχή να επιστρέψει στο σώμα;»

Το χριστιανικό δόγμα βέβαια έχει την απάντηση, αλλά εδώ προσπαθούμε να μαντέψουμε τι θα έλεγε ο Πλάτων.

Με το γνωστό σωκρατικό του ύφος, δεν θα απέρριπτε ούτε θα αποδεχόταν δογματικά τίποτα, αλλά θα έθετε ερωτήματα: «Πώς γνωρίζετε ότι συνέβη; Είναι λογικά συνεπές;» Πιθανότατα θα αντιμετώπιζε τα θαύματα με σκεπτικισμό ως ιστορικά γεγονότα, αναζητώντας το βαθύτερο ηθικό τους νόημα. Αυτό που ίσως τον εξέπληττε περισσότερο θα ήταν ότι μια σύγχρονη κοινωνία με αναπτυγμένη επιστήμη αποδέχεται αυτά τα γεγονότα ως κυριολεκτική ιστορία.

Συζητώντας με τους σημερινούς Έλληνες, θα ρωτούσε: «Πιστεύετε επειδή εξετάσατε αυτά τα θέματα φιλοσοφικά ή επειδή τα παραλάβατε από την παράδοση;» Τελικά, η κριτική του δεν θα αφορούσε το τι πιστεύουν οι άνθρωποι, αλλά το αν η πίστη τους βασίζεται σε συνειδητή «γνώση» ή σε άκριτη «γνώμη».

Ολόκληρη η σωκρατική μέθοδος βασίζεται στην αμφισβήτηση των παραδομένων βεβαιοτήτων. Ο Σωκράτης περιφέρεται στην Αθήνα ρωτώντας ανθρώπους που είναι βέβαιοι ότι γνωρίζουν τι είναι δικαιοσύνη, αρετή ή ευσέβεια και συχνά αποκαλύπτει ότι δεν έχουν εξετάσει πραγματικά τις πεποιθήσεις τους. Από αυτή την άποψη, αν ο Πλάτων έβλεπε ανθρώπους να λένε «Το πιστεύω επειδή έτσι μου το δίδαξαν», ή «Το πιστεύω επειδή το δέχεται η Εκκλησία», ή «Το πιστεύω επειδή το πιστεύουν όλοι γύρω μου», και το συχνό «Έτσι τα βρήκαμε έτσι θα τα αφήσουμε», πιθανότατα θα θεωρούσε ότι αυτό ανήκει περισσότερο στη σφαίρα της δόξας (γνώμης) παρά της γνώσης.

Αν τώρα τον φανταστούμε να παρατηρεί ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης κοινωνίας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά γενικά, να δέχεται και να υιοθετεί πεποιθήσεις άλλων, χωρίς ιδιαίτερη εξέταση, νομίζω ότι η αντίδρασή του θα ήταν κάτι κοντά στο, «Οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν μέσα στο σπήλαιο και να παίρνουν τις σκιές για πραγματικότητα». Αυτή είναι ίσως η πιο πλατωνική κριτική που μπορεί να διατυπωθεί απέναντι στην έννοια της μαζοποίησης, επειδή οι περισσότεροι αρκούνται σε παραδεδομένες βεβαιότητες αντί να υποβάλουν τις πεποιθήσεις τους σε διαλεκτικό έλεγχο.

Αν διαβάσει κανείς τους διαλόγους του, φαίνεται ότι είχε ήδη αρκετά χαμηλή εκτίμηση για το πόσο συχνά οι άνθρωποι σκέφτονται πραγματικά κριτικά. Ίσως λοιπόν να μην έβλεπε αποκλειστικά μια σύγχρονη παρακμή αλλά περισσότερο μια συνέχεια της ανθρώπινης φύσης. Η αλληγορία του σπηλαίου στην Πολιτεία πράγματι μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως «συμπυκνωμένη απάντηση» σε ερωτήσεις για το πώς θα έβλεπε ο Πλάτων την σημερινή ανθρώπινη κατάσταση. Οι περισσότεροι άνθρωποι σχηματίζουν πεποιθήσεις από εικόνες, παραδόσεις και κοινωνικές αναπαραστάσεις, όχι από άμεση φιλοσοφική εξέταση.

Για κάποιον που δεν γνωρίζει την αλληγορία του μύθου του σπηλαίου, χρειάζεται εξήγηση και ανοίγει μια ολόκληρη συζήτηση για γνώση, παιδεία και πραγματικότητα. Για κάποιον που τη γνωρίζει όμως, μπορεί να λειτουργήσει ως συμπυκνωμένη θέση, ότι δηλαδή οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν μέσα σε κατασκευασμένες αντιλήψεις που τις θεωρούν πραγματικότητα.

Ως «απάντηση» στο αρχικό ερώτημα για το πώς θα έβλεπε ο Πλάτων τη σύγχρονη κοινωνία είναι απολύτως εύλογη, γιατί μεταφέρει ακριβώς τη βασική του οπτική για τη σχέση γνώμης και γνώσης. Ο Πλάτων δεν παρουσιάζει τον μύθο του σπηλαίου στατικά ή μοιρολατρικά. Το σπήλαιο δεν είναι η τελική περιγραφή της ανθρωπότητας, αλλά η κατάσταση από την οποία κάποιοι μπορούν να εξέλθουν μέσω παιδείας και φιλοσοφικής μεταστροφής.

Αν ο Πλάτων «έβλεπε» ότι λίγοι άνθρωποι έχουν διαβάσει απευθείας τα έργα του, πιθανότατα θα έκανε μια διάκριση που ταιριάζει πολύ στη σκέψη του. Από τη μία, η άμεση φιλοσοφική γνώση διάλογος, κατανόηση εννοιών όπως το αγαθό, η δικαιοσύνη, η αλήθεια. Από την άλλη, η έμμεση γνώμη παράδοση, αποσπάσματα, σχολικές απλουστεύσεις, κοινωνικές αναπαραστάσεις. Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος ο Πλάτων δεν θα έδινε τόσο βάρος στο «έχω διαβάσει τα κείμενα» όσο στο «έχω κατανοήσει φιλοσοφικά το περιεχόμενο». Στους διαλόγους του, η γνώση δεν ταυτίζεται με την ανάγνωση αλλά με τη διαλεκτική κατανόηση.

Άρα πιθανότατα θα παρατηρούσε κάτι σαν, «Οι περισσότεροι δεν έχουν έρθει ποτέ σε άμεση επαφή με τη φιλοσοφία μου» αλλά ταυτόχρονα και «Ακόμη κι όσοι με διαβάζουν, συχνά δεν έχουν ανέβει από τη γνώμη στη γνώση». Με άλλα λόγια, για τον Πλάτωνα το πιο κρίσιμο θα ήταν το επίπεδο κατανόησης. Πιθανότατα θα έλεγε ότι το ίδιο πρόβλημα υπήρχε και στην εποχή του με τη φιλοσοφία γενικά. Οι πολλοί άκουγαν αποσπάσματα, ρητορικές εκδοχές ή απλοποιήσεις των ιδεών, χωρίς να συμμετέχουν στη διαλεκτική διεργασία που ο ίδιος θεωρούσε ουσιώδη. Οπότε ναι, θα το παρατηρούσε και μάλλον θα το ενέτασσε σε κάτι πιο γενικό και πιο απαισιόδοξο για την ανθρώπινη σχέση με τη φιλοσοφία συνολικά.

Θα παρατηρούσε επίσης ότι πολλοί γνωρίζουν λεπτομέρειες θρησκευτικών κειμένων, αλλά αγνοούν την ίδια τους την ιστορική ή φιλοσοφική παράδοση, και αυτό θα το ενέτασσε σε αυτό που ήδη συζητούσε στην εποχή του. Τη διαφορά ανάμεσα στη γνώμη (δόξα) και στη καλλιεργημένη γνώση (επιστήμη/νόησις).

Θα μπορούσε να το δει περίπου έτσι. Από τη μιά η αποστήθιση γενεαλογιών ή θρησκευτικών λεπτομερειών (όπως τονίζει και ο Δ. Λιαντίνης στο βιβλίο του Γκέμμα) και από την άλλη η άγνοια της φιλοσοφικής και ιστορικής παράδοσης. Αυτό είναι ένδειξη του τι θεωρεί μια κοινωνία σημαντικό να γνωρίζει.

Αν όμως τον φανταστούμε πιο «σωκρατικά ενοχλημένο», ίσως να ρωτούσε, «Και τι σας ωφελεί να τα γνωρίζετε αυτά με τόση ακρίβεια, αν δεν γνωρίζετε τι είναι δίκαιο, καλό ή σοφό;» Θα έθετε μιά ιεράρχηση γνώσης.

Τι θεωρεί μια κοινωνία άξιο να μάθει και τι να μπει σε δεύτερη μοίρα.

Σείριος

----------------------------------

ΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕ Ο ΠΛΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΓΛΩΣΣΑ;

Η Ιστορία Χωρίς Φίλτρα - Χριστιανισμός και Αρχαία Ελλάδα 

Η ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΟΞΑΣΙΑ 

Ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες;;; Προσκυνούσαν πράγματι πέτρες;;; 

Carl Sagan Cosmos (1980) Επεισόδιο 7 – Πως οι Αρχαίοι Έλληνες Έθεσαν τις Βάσεις της Σύγχρονης Επιστήμης

To έβδομο επεισόδιο της σειράς "Cosmos" με Ελληνικούς υπότιτλους. Ο Carl Sagan εξετάζει τις διάφορες μυθολογίες για τα αστέρια και τον Γαλαξία μας, και τη σταδιακή αποκάλυψη της αληθινής τους φύσης. Ταξιδεύει στην Σάμο και επικεντρώνεται στο έργο των Αρχαίων Ελλήνων επιστημόνων και αστρονόμων της Ιωνίας, όπως του Θαλή, του Αναξίμανδρου, του Δημόκριτου άλλα και του Πυθαγόρα που έθεσαν τις βάσεις της σύγχρονης επιστήμης.

cosmosgrsubs

Υπάρχει μία έκδοσις της ποιήσεως του Ὁμήρου που αποκαλείται «ἐκ τοῦ νάρθηκος» τοῦ Ἀλεξάνδρου

Υπάρχει μία έκδοσις της ποιήσεως του Ὁμήρου που αποκαλείται «ἐκ τοῦ νάρθηκος» τοῦ Ἀλεξάνδρου, που σημείωσε μαζί με τον Καλλισθένη καὶ τον Ἀνάξαρχον και έβαλε σε ειδική θήκη (νάρθηκα) που βρήκε στο Περσικό θησαυροφυλάκιο. (Στράβων 13 στ. 594)

φέρεται γοῦν τις διόρθωσις τῆς Ὁμήρου ποιήσεως, ἡ ἐκ τοῦ νάρθηκος λεγομένη, τοῦ Ἀλεξάνδρου μετὰ τῶν περὶ Καλλισθένη καὶ Ἀνάξαρχον ἐπελθόντος καὶ σημειωσαμένου τινά, ἔπειτα καταθέντος εἰς νάρθηκα, ὃν ηὗρεν ἐν τῆι Περσικῆι γάζηι πολυτελῶς κατεσκευασμένον. (STRAB. XIII p. 594)

Μετά τη μάχη της Ισσού το -333, ο Μέγας Αλέξανδρος κυρίευσε τα λάφυρα και τα προσωπικά υπάρχοντα του Πέρση βασιλιά Δαρείου Γ'. Ανάμεσα στα αποκτήματα υπήρχε μια εξαιρετικά πολυτελής και διακοσμημένη θήκη (ή κασετίνα). Όταν ο Αλέξανδρος ρώτησε τους στρατηγούς του τι θα έπρεπε να τοποθετηθεί μέσα στο πολύτιμο αυτό κουτί, αποφάσισε ότι το πιο άξιο αντικείμενο για να φυλαχθεί εκεί ήταν τα έργα του Ομήρου.

Η συγκεκριμένη έκδοση είναι γνωστή στην ιστορία ως η «Ιλιάδα του Νάρθηκα». Ο ίδιος ο Αλέξανδρος συνήθιζε να διαβάζει τα έπη του Ομήρου καθημερινά και μάλιστα ταξίδευε έχοντας μαζί του αυτό το αντίγραφο, το οποίο είχε διορθωθεί και σχολιαστεί παλαιότερα από τον δάσκαλό του, τον Αριστοτέλη. Το έργο του Ομήρου βρισκόταν πάντα κάτω από το μαξιλάρι του μαζί με το ξίφος του, θεωρώντας την Ιλιάδα ως ένα πολύτιμο εγχειρίδιο στρατηγικής και ηθικής.

Η επιστημονική κοινότητα επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της καταγραφής στην Αρχαία Γραμματεία. Η συγκεκριμένη ιστορία καταγράφεται κυρίως στα κείμενα του Πλούταρχου ("Βίοι Παράλληλοι: Αλέξανδρος") καθώς και στα "Γεωγραφικά" του Στράβωνα.

Ήταν από τη φύση του λάτρης της λογοτεχνίας, της μάθησης και της ανάγνωσης. Σκεπτόμενος και αποκαλώντας την Ιλιάδα «φορητό θησαυροφυλάκιο στρατιωτικής αριστείας», πήρε το διορθωμένο από τον Αριστοτέλη αντίγραφο, το οποίο ο λαός αποκαλεί αντίγραφο σε νάρθηκα και το κρατούσε πάντα με ένα στιλέτο κάτω από το μαξιλάρι του.

~Πλούταρχος~

ΕΙΚΟΝΑ: Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου. Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen).

ermioni3.blogspot.com/ , reddit.com/ , penguinrandomhouse.ca/