Η Διπλή Δύναμη της Φύσης

Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι ολόκληρο το σύμπαν είναι μια τεράστια σειρά σωστών μαθηματικά συνδυασμών.

Ο Πλάτωνας δείχνει τη Θεότητα να γεωμετροποιεί.

Ο κόσμος συντηρείται από τον ίδιο νόμο ισορροπίας και αρμονίας πάνω στον οποίο χτίστηκε. Η κεντρομόλος δύναμη δεν θα μπορούσε να εκδηλωθεί χωρίς την φυγόκεντρο στις αρμονικές περιστροφές των σφαιρών. Όλες οι μορφές είναι προϊόν αυτής της διπλής δύναμης στη φύση.

Ή διακόπτεται ή καταστρέφεται η κεντρομόλος κίνηση της γήινης ψυχής που τείνει προς το κέντρο που την έλκει, όταν εμποδίζεται με ένα βάρος ύλης βαρύτερο από αυτό που μπορεί να αντέξει. Έτσι η αρμονία του συνόλου καταστρέφεται και η πρόοδος της ψυχής αναστέλλεται.

Μπορούμε να ορίσουμε ως πνευματικές ενέργειες το πνεύμα ως την φυγόκεντρο και την ψυχή ως την κεντρομόλο. Και οι δύο δυνάμεις παράγουν αποτέλεσμα όταν βρίσκονται σε τέλεια αρμονία. Η παραμικρή απόκλιση από την αρμονία βλάπτει. 

Όταν αυτή καταστρέφεται ανεπανόρθωτα, οι δυνάμεις διαχωρίζονται και η μορφή σταδιακά εκμηδενίζεται.

Η ατομική ζωή μπορεί να συνεχιστεί θετικά μόνο εάν υποστηριχθεί αρμονικά από αυτή τη διπλή δύναμη.

Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893

από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net

Η Ψυχή του Κόσμου

Ο συγγραφέας της ομοιομέρειας (συστήματος φιλοσοφίας), Αναξαγόρας, πίστευε ακράδαντα ότι τα πνευματικά πρωτότυπα όλων των πραγμάτων, καθώς και τα στοιχεία τους, βρίσκονταν στον άπειρο αιθέρα, όπου δημιουργήθηκαν, από όπου εξελίχθηκαν και στη συνέχεια επέστρεψαν από τη γη.

Όπως και οι Ινδουιστές, οι οποίοι είχαν προσωποποιήσει την Ακάσα τους (Ακάσα σημαίνει αιθέρας στην παραδοσιακή ινδουιστική κοσμολογία) και την είχαν μετατρέψει σε θεϊκή οντότητα, οι Έλληνες και οι Λατίνοι είχαν θεοποιήσει τον Αιθέρα. Ο Βιργίλιος αποκαλεί τον Δία, τον Πατέρα Παντοδύναμο Αιθέρα, τον Μάγνο, τον Μέγα Θεό, τον Αιθέρα.

Ο Πυθαγόρας, ο Πλάτωνας, ο Τίμαιος ο Λοκρός και ολόκληρη η Αλεξανδρινή Σχολή αντλούν την ψυχή από την παγκόσμια Ψυχή του Κόσμου και ένα μέρος της τελευταίας ήταν, σύμφωνα με τις δικές τους διδασκαλίες ο αιθέρας. Κάτι τόσο ωραίας φύσης που γίνεται αντιληπτό μόνο από την εσωτερική μας όραση.

Ο Εμπεδοκλής πίστευε ακράδαντα ότι όλοι οι άνθρωποι και τα ζώα έχουν δύο ψυχές και στον Αριστοτέλη βρίσκουμε ότι την μία την αποκαλεί λογική ψυχή, Νους, και την άλλη, ζωική ψυχή.

Σύμφωνα με αυτούς τους φιλοσόφους, η σκεπτόμενη ψυχή προέρχεται από έξω, από την Παγκόσμια Ψυχή (δηλαδή, από μια πηγή ανώτερη - με την κοσμική της έννοια· είναι το Παγκόσμιο Πνεύμα, η έβδομη αρχή του Σύμπαντος στην ολότητά του), και η άλλη από μέσα. Αυτή η θεϊκή και ανώτερη περιοχή, στην οποία εντόπιζαν την αόρατη και υπέρτατη θεότητα, θεωρούνταν από αυτούς (από τον ίδιο τον Αριστοτέλη, ο οποίος δεν ήταν μυημένος) ως πέμπτο στοιχείο, ενώ είναι το έβδομο στην Εσωτερική Φιλοσοφία.

Οι Στωικοί, οι μεγαλύτεροι υλιστές της Αρχαιότητας, εξαιρούσαν τη Θεία Αρχή και τη Θεία Ψυχή από οποιαδήποτε σωματική φύση. Οι σύγχρονοι σχολιαστές και θαυμαστές τους, αρπάζοντας άπληστα αυτή την ευκαιρία, έχτισαν πάνω σε αυτό το έδαφος, την υπόθεση ότι οι Στωικοί δεν πίστευαν ούτε στον Θεό ούτε στην ψυχή, την ουσία της ύλης.

Σίγουρα ο Επίκουρος δεν πίστευε στον Θεό ή την ψυχή όπως την κατανοούσαν οι Αρχαίοι και οι σύγχρονοι θεϊστές. Αλλά ο Επίκουρος, του οποίου η διδασκαλία τον τοποθετούσε πολύ πάνω από τους Στωικούς, παρ' όλα αυτά δίδασκε ότι η ψυχή αποτελείται από μια λεπτή, τρυφερή ουσία που σχηματίζεται από τα πιο λεία, στρογγυλά και λεπτότερα άτομα, μια περιγραφή που μας φέρνει ακόμα στον ίδιο εξιδανικευμένο αιθέρα. Ο Επίκουρος πίστευε περαιτέρω στους Θεούς.

Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893

από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net

-----------------------------------

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα "ΑΙΘΗΡ", ΕΔΩ και ΕΔΩ

Ποιοι ή τι ήταν οι Θεοί, ή Δαίμονες, των Ελλήνων;

Το ανάγλυφο απεικονίζει τον Απόλλωνα να κρατάει κιθάρα και ένα κύπελλο σπονδής, ενώ η Νίκη η φτερωτή θεά του χύνει προσφορά, σπονδή, με τον ομφαλό της Δελφικής γης να βρίσκεται ανάμεσά τους. Ρωμαϊκό αντίγραφο του -1ου αιώνα βασισμένο σε παλαιότερο Ελληνικό πρότυπο. Βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου. 

Ο άνθρωπος είναι αλαζόνας σε αναλογία με την άγνοιά του. Για αρκετούς αιώνες έβλεπε στους αμέτρητους κόσμους που αστράφτουν στο διάστημα σαν τις φυσαλίδες ενός απέραντου ωκεανού, μόνο σαν μικρά κεριά... που η Θεία Πρόνοια τα άναψε, για κανέναν άλλο σκοπό παρά μόνο για να κάνει τη νύχτα πιο ευχάριστη για τον άνθρωπο...

Η αστρονομία έχει διορθώσει αυτή την αυταπάτη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, και ο άνθρωπος τώρα ομολογεί απρόθυμα ότι τα αστέρια είναι κόσμοι, μεγαλύτεροι και πιο ένδοξοι από τον δικό του...

Το μικροσκόπιο, σου δείχνει τα πλάσματα πάνω στο φύλλο. Κανένας μηχανικός σωλήνας δεν έχει εφευρεθεί ακόμη για να ανακαλύψει τα ευγενέστερα και πιο χαρισματικά πράγματα που αιωρούνται στον απεριόριστο αέρα. Κι όμως, ανάμεσα σε αυτά τα τελευταία και τον άνθρωπο υπάρχει μια μυστηριώδης και τρομερή συγγένεια... Αλλά πρώτα, για να διαπεράσεις αυτό το φράγμα, η ψυχή με την οποία ακούς πρέπει να ακονιστεί από έντονο ενθουσιασμό και να καθαριστεί από όλες τις γήινες επιθυμίες...

Όταν προετοιμαστεί έτσι, η επιστήμη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει. Η ίδια η όραση μπορεί να γίνει πιο λεπτή, τα νεύρα πιο οξεία, το πνεύμα πιο ζωντανό και εξωστρεφές, και το ίδιο το στοιχείο - ο αέρας, ο χώρος - μπορεί να γίνει, μέσω ορισμένων μυστικών της ανώτερης χημείας, πιο χειροπιαστό και καθαρό. Και αυτό, επίσης, δεν είναι Μαγεία όπως την αποκαλούν οι εύπιστοι. Όπως έχω πει τόσο συχνά στο παρελθόν, η Μαγεία (μια επιστήμη που παραβιάζει τη Φύση) δεν υπάρχει. Είναι απλώς η επιστήμη με την οποία η Φύση μπορεί να ελεγχθεί. 

Τώρα, στο διάστημα υπάρχουν εκατομμύρια όντα, όχι κυριολεκτικά πνευματικά, γιατί όλα έχουν, όπως τα ζωικά όντα που δεν είναι ορατά με γυμνό μάτι, ορισμένες μορφές ύλης, αν και η ύλη είναι τόσο λεπτή, αέρινη και ανεπαίσθητη, που είναι, σαν να είναι, παρά μια μεμβράνη, μια αραχνοΰφαντη ουσία, που ντύνει το πνεύμα...

Ωστόσο, στην πραγματικότητα, αυτές οι φυλές διαφέρουν πολύ. Μερικές από αυτές έχουν απαράμιλλη σοφία, μερικές φρικτή κακία. Μερικές είναι εχθρικές σαν δαίμονες προς τους ανθρώπους, άλλες είναι ευγενικές σαν αγγελιοφόροι μεταξύ γης και ουρανού.

Μπορούμε τώρα να περάσουμε στους «Θεούς» ή Δαίμονες των Αρχαίων Αιγυπτίων και Ελλήνων, και από αυτούς στους Ντέβας και τους Πίτρις των αρχαιότερων Ινδουιστών Αρρίων.
Ποιοι ή τι ήταν οι Θεοί, ή Δαίμονες, των Ελλήνων;

Το όνομα έχει παραμορφωθεί και μονοπωληθεί από τους Χριστιανούς Πατέρες για δική τους χρήση.

Ακολουθώντας πάντα τα βήματα των παλιών Εθνικών Φιλοσόφων στον πεπατημένο δρόμο των εικασιών τους, ενώ, όπως πάντα, προσπαθούσαν να τους παρουσιάσουν ως νέα μονοπάτια σε παρθένο έδαφος, και οι ίδιοι ως πρωτοπόροι σε ένα μέχρι τότε αδιάβατο δάσος αιώνιων αληθειών - επανέλαβαν το Ζωροαστρικό τέχνασμα: Για να εξαλείψει όλους τους Ινδουιστικούς Θεούς και Θεότητες, ο Ζωροάστρης τους είχε αποκαλέσει όλους Ντεβ και υιοθέτησε το όνομα ως χαρακτηριστικό μόνο των κακών δυνάμεων.

Έτσι έκαναν και οι Χριστιανοί Πατέρες.

Εφάρμοσαν το ιερό όνομα Δαίμων - τα θεϊκό Εγώ του ανθρώπου - στους δαίμονές τους, μια παραποιημένη μυθοπλασία, και έτσι ατιμάστηκαν τα ανθρωπομορφωμένα σύμβολα των φυσικών επιστημών της σοφής Αρχαιότητας, και τα έκαναν όλα απεχθή στα μάτια των αμαθών.

Η εικόνα απεικονίζει τον Έρωτα στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία. Πρόκειται για λεπτομέρεια από αττικό ερυθρόμορφο αγγείο, συγκεκριμένα αρύβαλλο, έργο του Ζωγράφου της Κλινικής, περ. - 480, το οποίο φυλάσσεται στο Μουσείο του Λούβρου, όπου ο φτερωτός θεός εικονίζεται να πετά στον αέρα με χαρακτηριστική χειρονομία των δαχτύλων.  

Τι ήταν πραγματικά οι Θεοί, ή οι Δαίμονες, μπορούμε να μάθουμε από τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα, τον Πλούταρχο και πολλούς άλλους φημισμένους Σοφούς και Φιλοσόφους της προχριστιανικής, καθώς και της μεταχριστιανικής εποχής. Θα δώσουμε μερικές από τις απόψεις τους.

Ο Ξενοκράτης, ο οποίος ανέλυσε πολλές από τις άγραφες θεωρίες και διδασκαλίες του δασκάλου του, και ο οποίος ξεπέρασε τον Πλάτωνα στον ορισμό του για τη διδασκαλία των αόρατων μεγεθών, δίδαξε ότι οι Δαίμονες είναι ενδιάμεσα όντα μεταξύ της θεϊκής τελειότητας και της ανθρώπινης αμαρτωλότητας, και τους χωρίζει σε κατηγορίες, καθεμία από τις οποίες υποδιαιρείται σε πολλές άλλες. Αλλά δηλώνει ρητά ότι η ατομική ή προσωπική Ψυχή είναι ο κορυφαίος φύλακας Δαίμονας κάθε ανθρώπου και ότι κανένας Δαίμονας δεν έχει περισσότερη δύναμη πάνω μας από τον δικό μας.

Έτσι, το Δαιμόνιο του Σωκράτη είναι ο Θεός ή η Θεία Οντότητα που τον ενέπνευσε σε όλη του τη ζωή. Εξαρτάται από τον άνθρωπο είτε να ανοίξει είτε να κλείσει τις αντιλήψεις του στη Θεϊκή φωνή.

Ο Ηρακλείδης, ο οποίος υιοθέτησε πλήρως τις Πυθαγόρειες και Πλατωνικές απόψεις για την ανθρώπινη Ψυχή, τη φύση και τις ικανότητές της, μιλώντας για Πνεύματα, τα αποκαλεί «Δαίμονες με αέρινα και ατμώδη σώματα» και βεβαιώνει ότι οι Ψυχές κατοικούν στον Γαλαξία πριν κατέλθουν «σε γένεση» ή υποσεληνιακή ύπαρξη.

Και πάλι, όταν ο συγγραφέας της Επινομίδας εντοπίζει μεταξύ των υψηλότερων και των κατώτερων Θεών (ενσωματωμένων Ψυχών) τρεις κατηγορίες Δαιμόνων που κατοικούν το σύμπαν με αόρατα όντα (Ο συγγραφέας της Επινομίδας είναι ο Φίλιπποςο Οπούντιος, μαθητής του Πλάτωνα στην Ακαδημία en.wikipedia.org). Είναι πιο λογικός είτε από τους σύγχρονους Επιστήμονές μας, οι οποίοι δημιουργούν μεταξύ των δύο άκρων ένα τεράστιο κενό ύπαρξης, την παιδική χαρά των τυφλών δυνάμεων, είτε από τους Χριστιανούς Θεολόγους, οι οποίοι αποκαλούν κάθε εθνικό Θεό, δαίμονα ή διάβολο.

Από αυτές τις τρεις κατηγορίες, οι δύο πρώτες είναι αόρατες. Τα σώματά τους είναι καθαρός αιθέρας και φωτιά (Πλανητικά Πνεύματα). Οι Δαίμονες της τρίτης κατηγορίας είναι ντυμένοι με ατμώδη σώματα. Συνήθως είναι αόρατοι, αλλά μερικές φορές, καθώς γίνονται συγκεκριμένοι, γίνονται ορατοί για λίγα δευτερόλεπτα. Αυτά είναι τα γήινα πνεύματα ή οι αστρικές μας ψυχές.

Το γεγονός είναι ότι η λέξη Δαίμονας δόθηκε από τους Αρχαίους, και ιδιαίτερα από τους Φιλοσόφους της Αλεξανδρινής σχολής, σε όλα τα είδη πνευμάτων, είτε καλά είτε κακά, ανθρώπινα ή μη, αλλά η ονομασία ήταν συχνά συνώνυμη με αυτή των Θεών ή των αγγέλων.

Για παράδειγμα, οι «Σαμόθρακες» ήταν μια ονομασία των Φανών θεών, οι οποίοι λατρεύονταν στα Μυστήρια της Σαμοθράκης. Θεωρούνται ταυτόσημοι με τους Καβείρους, τους Διόσκουρους και τους Κορύβαντες. Τα ονόματά τους ήταν μυστικιστικά υποδηλώνοντας τον Πλούτωνα, την Δήμητρα, τον Βάκχο και τον Ασκληπιό ή Ερμή, και όλοι τους αναφέρονταν ως Δαίμονες.

Ο Απουλήιος, μιλώντας στην ίδια συμβολική και συγκαλυμμένη γλώσσα, για τις δύο Ψυχές, την ανθρώπινη και τη θεϊκή, λέει: Η ανθρώπινη ψυχή είναι ένας δαίμονας που η γλώσσα μας θα μπορούσε να ονομάσει ιδιοφυΐα. Είναι ένας αθάνατος θεός, αν και κατά μία έννοια γεννιέται ταυτόχρονα με τον άνθρωπο στον οποίο βρίσκεται. Συνεπώς, μπορούμε να πούμε ότι πεθαίνει με τον ίδιο τρόπο που γεννιέται.

Οι Αρχαίοι αποκαλούσαν επίσης θεούς τους επιφανείς άνδρες. Θεοποιούμενοι κατά τη διάρκεια της ζωής τους, ακόμη και τα «κελύφη» τους λατρεύονταν κατά τη διάρκεια ενός μέρους των Μυστηρίων. Η πίστη στους Θεούς και στις Προνύμφες, ήταν μια παγκόσμια πίστη τότε, όπως γίνεται γρήγορα - τώρα. Ακόμα και οι μεγαλύτεροι Φιλόσοφοι, άνθρωποι που πέρασαν στην αιωνιότητα ως οι πιο σκληροί Υλιστές και Άθεοι - μόνο και μόνο επειδή απέρριψαν την ιδέα ενός προσωπικού εξωκοσμικού Θεού όπως ο Επίκουρος για παράδειγμα, πίστευαν σε Θεούς και αόρατα όντα.

Ο Έρωτας ως νεαρός, φτερωτός άνδρας με μακριά, κυματιστά μαλλιά πιασμένα επάνω σε κότσο. Κάθεται πάνω σε έναν τετράγωνο λίθινο βωμό ή βάθρο και κρατά στο απλωμένο χέρι του ένα στεφάνι, πιθανόν από μύρτο. Πρόκειται για λεπτομέρεια από Αρχαίο Ελληνικό ερυθρόμορφο αγγείο, συγκεκριμένα από Απουλικό ερυθρόμορφο γναθιαίο τύπο, όπως μια καθιστή λύκυθος της ύστερης κλασικής περιόδου, περίπου του -350, η οποία φυλάσσεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης. 

Ανατρέχοντας πολύ πίσω στην Αρχαιότητα, από το μεγάλο σύνολο των φιλοσόφων των προχριστιανικών εποχών, μπορούμε να αναφέρουμε τον Κικέρωνα, ως κάποιον που μπορεί να κατηγορηθεί λιγότερο για δεισιδαιμονία και ευπιστία. Μιλώντας για εκείνους που αποκαλεί Θεούς και οι οποίοι είναι είτε ανθρώπινα είτε ατμοσφαιρικά πνεύματα, λέει:

Γνωρίζουμε ότι από όλα τα ζωντανά όντα ο άνθρωπος είναι ο καλύτερα σχηματισμένος και, καθώς οι θεοί ανήκουν σε αυτόν τον αριθμό, πρέπει να έχουν ανθρώπινη μορφή... Δεν εννοώ ότι οι θεοί έχουν σώμα και αίμα μέσα τους, αλλά λέω ότι φαίνονται σαν να είχαν σώματα με αίμα μέσα τους...

Ο Επίκουρος, για τον οποίο τα κρυμμένα πράγματα ήταν τόσο απτά σαν να τα είχε αγγίξει με τα δάχτυλά του, μας διδάσκει ότι οι θεοί δεν είναι γενικά ορατοί, αλλά ότι είναι νοητοί. Ότι δεν είναι σώματα που έχουν μια ορισμένη στερεότητα... αλλά ότι μπορούμε να τα αναγνωρίσουμε από τις φευγαλέες εικόνες τους, ότι καθώς υπάρχουν αρκετά άτομα στον άπειρο χώρο για να παράγουν τέτοιες εικόνες, αυτές παράγονται μπροστά μας και μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε τι είναι αυτά τα ευτυχισμένα, αθάνατα όντα.

Αν, στραφούμε από την Ελλάδα και την Αίγυπτο στην Ινδία, και ανακρίνουμε τους Βραχμάνους και τις πιο αξιοθαύμαστες φιλοσοφίες τους, θα τους βρούμε να αποκαλούν τους Θεούς τους και τα Δαιμονικά τους με τόσο μεγάλο αριθμό και ποικιλία ονομασιών, που τα τριάντα τρία εκατομμύρια αυτών των Θεοτήτων θα χρειάζονταν μια ολόκληρη βιβλιοθήκη για να περιέχει μόνο τα ονόματα και τα χαρακτηριστικά τους.

Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893

από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net

----------------------------------------------

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα "ΔΑΙΜΩΝ"  ΕΔΩ και ΕΔΩ

Γιατί Δαιμονοποιούμε την Αρχαία Ελληνική Κοσμοθέαση;

Οι Πρόγονοί μας Εντόπισαν τον Νόμο της Εξέλιξης σε Ολόκληρο το Σύμπαν

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ 

Οι Πρόγονοί μας Εντόπισαν τον Νόμο της Εξέλιξης σε Ολόκληρο το Σύμπαν

ΕΙΚΟΝΑ: Αιθέρας - Πρωταρχικός θεός της ανώτερης ατμόσφαιρας. Ο Αιθέρας παλεύει με έναν Γίγαντα που έχει λιονταρίσιο κεφάλι, μέρος της απεικόνισης της Γιγαντομαχίας στο Βωμό της Περγάμου, -181. https://el.wikipedia.org

Ο Παγκόσμιος Αιθήρ ήταν, στα μάτια των Αρχαίων, ένας απέραντος ωκεανός, γεμάτος σαν τις οικείες μας γήινες θάλασσες, με Θεούς, Πλανητικά Πνεύματα, τερατώδη και μικρά πλάσματα, και που είχε σε κάθε μόριό του τα σπέρματα της ζωής από το δυναμικό μέχρι το πιο ανεπτυγμένο.

Έτσι, πίστευαν ότι οι διάφορες φυλές των Πλανητικών, των Στοιχειωδών και άλλων Πνευμάτων κατοικούσαν στα διάφορα τμήματα του μεγάλου αιθερικού ωκεανού και ότι ήταν ακριβώς προσαρμοσμένες στις αντίστοιχες συνθήκες τους.
Σύμφωνα με τις Αρχαίες διδασκαλίες, κάθε μέλος αυτού του ποικίλου αιθερικού πληθυσμού, από τους υψηλότερους «Θεούς» μέχρι τα άψυχα Στοιχειώδη, εξελίχθηκε από την αδιάκοπη κίνηση που ενυπάρχει στο αστρικό φως.

Το φως είναι δύναμη, και η τελευταία παράγεται από τη θέληση. Καθώς αυτή η θέληση προέρχεται από μια νοημοσύνη που δεν μπορεί να σφάλλει, διότι είναι απόλυτη και αμετάβλητη και δεν έχει τίποτα από τα υλικά όργανα της ανθρώπινης σκέψης μέσα της, όντας η υπερλεπτή αγνή εκπόρευση της ίδιας της ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ, προχωρά από την αρχή του χρόνου, σύμφωνα με αμετάβλητους νόμους, για να εξελίξει το στοιχειώδες ύφασμα που απαιτείται για τις επόμενες γενιές αυτού που ονομάζουμε ανθρώπινες φυλές.

Όλοι οι τελευταίοι, είτε ανήκουν σε αυτόν τον πλανήτη είτε σε κάποιον άλλον από τις μυριάδες στο διάστημα, έχουν τα γήινα σώματά τους εξελιχθεί σε αυτή τη μήτρα από τα σώματα μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αυτών των στοιχειωδών όντων, του αρχέγονου σπέρματος των Θεών, και των ανθρώπων που έχουν πεθάνει στους ορατούς κόσμους.

Στην Αρχαία Φιλοσοφία δεν υπήρχε κανένας κρίκος που να έλειπε, κανένα κενό που να γεμίζει με όγκους υλιστικών εικασιών που κατέστησαν απαραίτητες από την παράλογη προσπάθεια επίλυσης μιας εξίσωσης με ένα μόνο σύνολο ποσοτήτων. Oι «αδαείς» πρόγονοί μας εντόπισαν τον νόμο της εξέλιξης σε ολόκληρο το σύμπαν.

Όπως με τη σταδιακή πρόοδο από το αστρικό νέφος στην ανάπτυξη του φυσικού σώματος του ανθρώπου, ο κανόνας ισχύει, έτσι και από τον Παγκόσμιο Αιθέρα μέχρι το ενσαρκωμένο ανθρώπινο πνεύμα, ανίχνευσαν μια αδιάκοπη σειρά οντοτήτων.

Αυτές οι εξελίξεις ήταν από τον κόσμο του Πνεύματος στον κόσμο της ακατέργαστης Ύλης και μέσω αυτού πίσω στην πηγή των πάντων.

 Η «καταγωγή των ειδών» ήταν για αυτούς μια κάθοδος από το Πνεύμα, την πρωταρχική πηγή των πάντων, στην «υποβάθμιση της Ύλης». Σε αυτή την πλήρη αλυσίδα εκτυλίξεων, τα στοιχειώδη, πνευματικά όντα είχαν μια τόσο ξεχωριστή θέση, ενδιάμεσα μεταξύ των άκρων, όσο ο χαμένος κρίκος του κ. Δαρβίνου μεταξύ του πιθήκου και του ανθρώπου.

Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893

από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net

-----------------------------

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα "ΑΙΘΗΡ", ΕΔΩ και ΕΔΩ

Τα Κέντρα Μαντείας - Από το κλασσικό έργο του Ρόμπερτ Τεμπλ «Το Μυστήριο του Σειρίου»

Ο Ρίτσαρντ Άλεν λέει περαιτέρω για την πόλη Κάνωπο:

«Το όνομά της είναι αυτό του αρχιπλοηγού του στόλου του Μενελάου, ο οποίος, κατά την επιστροφή του από την καταστροφή της Τροίας, έφτασε στην Αίγυπτο, όπου, δώδεκα μίλια βορειοανατολικά από την Αλεξάνδρεια, ο Κάνωπος πέθανε και τιμήθηκε, σύμφωνα με τον Σκύλακα, με ένα μνημείο που ανήγειρε ο ευγνώμων κύριός του, δίνοντας το όνομά του στην πόλη και σε αυτό το λαμπρό αστέρι, το οποίο εκείνη την εποχή ανέβηκε περίπου 7,5 μοίρες πάνω από τον ορίζοντα.»

Ο Σερ Νόρμαν Λόκιερ στο βιβλίο του «Η Αυγή της Αστρονομίας» περιγράφει Αρχαίους αιγυπτιακούς ναούς προσανατολισμένους στην ανατολή του άστρου Κάνωπου [Λόκιερ, Σερ Νόρμαν. Η Αυγή της Αστρονομίας, Λονδίνο, 1894. (Επανεκδόθηκε τη δεκαετία του 1960 από τις Εκδόσεις MIT στις ΗΠΑ, εισαγωγή από τον καθηγητή ντε Σαντιγιάνα.)].

Σημειώστε στην παραπάνω ιστορία του πλοηγού Κάνωπου ότι τα ονόματα της πόλης και του άστρου λέγεται ότι έχουν την ίδια προέλευση και ότι προέρχονται από τον διάσημο πιλότο ενός στόλου, τον άνθρωπο στο τιμόνι που οδηγεί το πηδάλιο στο πρώτο πλοίο. Για άλλη μια φορά, με έναν άλλο τρόπο, το άστρο και ο τόπος ταυτίζονται με το πηδάλιο, το οποίο ήταν το άλλο όνομα για το ίδιο άστρο.

Τώρα ας επιστρέψουμε στην προβολή μας της Αργούς στην επιφάνεια της γης. Τοποθετούμε την πρύμνη του πλοίου και το πηδάλιο του στην προφανή θέση - τον Κάνωπο. (Ανατολικά από την αρχική πόλη Μπεχντέτ.)
Τώρα πρέπει να εξετάσουμε τη Δωδώνη. Μας λένε ότι βελανιδιά από τη Δωδώνη τοποθετήθηκε «στη μέση της καρίνας» της Αργούς από την Αθηνά. Προφανώς, εκτεινόταν σε όλο το μήκος του πλοίου.

Αναφέρεται επίσης ως στην πλώρη, όπως λέει ο Άλεν γι' αυτό:

Η Μυθολογία αναφέρει ότι η Αργώ κατασκευάστηκε από τον Γλαύκο ή τον Άργο για τον Ιάσονα, αρχηγό των πενήντα Αργοναυτών, των οποίων ο αριθμός ήταν ίσος με αυτόν των κουπιών του πλοίου, με τη βοήθεια της Παλλάδας Αθηνάς, η οποία η ίδια τοποθέτησε στην πλώρη ένα κομμάτι από την ομιλούσα βελανιδιά της Δωδώνης. Έτσι, η Αργώ «προικίστηκε με τη δύναμη να προειδοποιεί και να καθοδηγεί τους αρχηγούς που αποτελούν το πλήρωμά της». Μετέφερε την περίφημη αποστολή από την Ιωλκό της Θεσσαλίας στην Αία της Κολχίδας, αναζητώντας το χρυσόμαλλο δέρας, και όταν το ταξίδι τελείωσε η Αθηνά έβαλε το πλοίο στον ουρανό.

Κατά τις μετρήσεις με την προβολή της Αργούς, κάποιος αν το κάνει αυτό από την τοποθεσία Behdet, η οποία βρίσκεται λίγο ανατολικά του Κάνωπου στη βόρεια μεσογειακή ακτή της Αιγύπτου, ήταν κοινή κλασική Ελληνική πρακτική να σκεφτόμαστε τον Κάνωπο στη θέση του ξεχασμένου Behdet.

Λοιπόν, αν προβάλουμε την Αργώ στη γη με το πηδάλιο της στην Κάνωπο (στην πραγματικότητα τον Μπεχντέτ), βάζουμε το άλλο άκρο στη Δωδώνη επειδή η βελανιδιά στην πλώρη προήλθε από εκεί. Η Κάνωπος-Μπεχντέτ πήρε το όνομά της από το πηδάλιο, και η Δωδώνη παρήγαγε την πλώρη. Επομένως, δεν φαντασιωνόμαστε απλώς όταν προβάλλουμε την εικόνα της Αργούς με τέτοιο τρόπο ώστε το πηδάλιο να βρίσκεται στην Κάνωπο και η πλώρη να βρίσκεται στην πηγή της πλώρης.

Ο HW Parke στο βιβλίο του «Οι Χρησμοί του Δία» συνδέει συγκεκριμένα τα πουλιά που έστειλε ο Ιάσονας στη Δωδώνη. Τόσο η Δωδώνη όσο και οι Δελφοί ισχυρίζονται ότι ο Δευκαλίωνας προσάραξε το σκάφος του στις κορυφές των βουνών, στις τοποθεσίες τους.

Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ μας λέει:

[2.55.1]   οι προφήτισσες της Δωδώνης λένε τα ακόλουθα: δυο μαύρες περιστέρες πέταξαν από τη Θήβα της Αιγύπτου, και πήγαν η μια στη Λιβύη, η άλλη κοντά τους· [2.55.2] η δεύτερη αυτή πήγε και κάθισε σε μια ιερή βελανιδιά και μίλησε με φωνή ανθρώπινη και είπε ότι έπρεπε να ιδρύσουν εκεί μαντείο του Δία, και οι Δωδωναίοι θεώρησαν ότι τούτο ήταν γι᾽ αυτούς θεϊκό άγγελμα, και έπραξαν ανάλογα. [2.55.3] Η περιστέρα πάλι που έφυγε και πήγε στους Λίβυους, τους πρόσταξε, λένε, να ιδρύσουν το μαντείο του Άμμωνα, που είναι κι αυτό του Δία. Όλα αυτά μου τα είπαν οι ιέρειες των Δωδωναίων, που η μεγαλύτερή τους λεγόταν Προμένεια, η νεότερή της Τιμαρέτη και η νεότερη απ᾽ όλες Νικάνδρη· μαζί τους συμφώνησαν και οι άλλοι Δωδωναίοι που είχαν σχέση με το ιερό.

ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἱστορίαι ΒΙΒΛΙΟ Β: ΕΥΤΈΡΠΗ [2.55.1] 

Είναι πραγματικά ενδιαφέρον να δούμε πόσο φιλικός ήταν ο Ηρόδοτος με τις ιέρειες της Δωδώνης, καθώς ο Πλούταρχος αιώνες αργότερα επρόκειτο να είναι εξίσου φιλικός με την ιέρεια Κλεία των Δελφών. Προφανώς, αυτές οι ιέρειες ήταν πολύ καλές πληροφοριοδότες για τους επίδοξους ιστορικούς. 

Με τα μαντεία πιθανότατα συνδεόταν και ένας «κώδικας δέντρων». Η Δωδώνη είχε τη Βελανιδιά της. Οι Δελφοί συνδέονταν με τη Δάφνη. Και μαθαίνουμε από τις Ελεγείες του ποιητή του 6ου αιώνα, Θέογνη (5-8), και από τους Ομηρικούς Ύμνους, ότι το μαντείο του Απόλλωνα στη Δήλο συνδεόταν ειδικά με τον Φοίνικα.

Πηγή: Ρόμπερτ Τεμπλ, από το βιβλίο του «Το Μυστήριο του Σειρίου»

bibliotecapleyades.net

greek-language.gr/ ΗΡΟΔΟΤΟΣ Ἱστορίαι ΒΙΒΛΙΟ Β: ΕΥΤΈΡΠΗ [2.55.1] 

--------------------------------

Σχόλιο: Ο Κάνωπος είναι ο δεύτερος φωτεινότερος αστέρας ολόκληρης της νυχτερινής ουράνιας σφαίρας μετά τον Σείριο και ανήκει στον αστερισμό Τρόπιδα. Στην Ελλάδα είναι ορατός μόνο από τις νότιες περιοχές, κυρίως από την Κρήτη. Περισσότερα στη Βικιπαίδεια.

Ήταν επίσης σημαντική Aρχαία παραθαλάσσια πόλη στο Δέλτα του Νείλου, ανατολικά της Αλεξάνδρειας, που αποτελούσε σπουδαίο εμπορικό λιμάνι πριν από την ίδρυση της Αλεξάνδρειας. Δείτε σχετικά στη Βικιπαίδεια.

Σύμφωνα με την παράδοση, ο Κάνωπος ήταν ο πλοηγός του Μενέλαου κατά την επιστροφή από την Τροία, ο οποίος πέθανε στην Αίγυπτο από δάγκωμα φιδιού και προς τιμήν του ονομάστηκαν η πόλη και το αστέρι. Περισσότερα στη Βικιπαίδεια.

Στωϊκή Φιλοσοφία: Αντίδοτο στο άγχος #3

Συνέχεια από το ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Υπενθυμίστε στον εαυτό σας: δεν υπάρχει λόγος για να αναβάλλετε τα πράγματα

Η κάθε μας μέρα θα ξεκινούσε πολύ καλύτερα, αν διαβάζαμε το παρακάτω απόσπασμα από τον Μάρκο Αυρήλιο:

«Όταν σηκώνεσαι με κακή διάθεση το πρωί, έχε πρόχειρη την σκέψη: «Σηκώνομαι για να επιτελέσω το έργο του ανθρώπου. Και στεναχωριέμαι ακόμη, που πάω να κάνω αυτό για το οποίο γεννήθηκα και βγήκα στον κόσμο; Ή μήπως γεννήθηκα για να μένω ξαπλωμένος και να ζεσταίνομαι μες στα στρώματα;

 – «Μα αυτό με ευχαριστεί περισσότερο!»

– Γεννήθηκες, λοιπόν, μόνο για την ευχαρίστηση; Μόνο για να παθαίνεις και όχι για να ενεργείς; Δε βλέπεις τα μικρά φυτά, τα σπουργίτια, τα μυρμήγκια, τις αράχνες, τις μέλισσες, που το καθένα τους επιτελεί το έργο του συμβάλλοντας, στο μέτρο που του αναλογεί, στην τάξη του κόσμου; Κι εσύ από την άλλη δε θες να κάνεις αυτά που αναλογούν στους ανθρώπους. Δε βιάζεσαι να κάνεις αυτό που υπαγορεύει η φύση σου.

– «Ναι, μα πρέπει να αναπαυόμαστε κιόλας».

– Πρέπει, συμφωνώ. Ακόμα και γι ‘αυτό η φύση έχει δώσει το σωστό μέτρο, όπως μας έδωσε και το μέτρο του φαγητού και του πιοτού. Εσύ όμως πας να ξεπεράσεις το μέτρο, προχωράς πέρα από το αρκετό -στις πράξεις όχι ακόμη, αλλά μέχρι εκεί που σε παίρνει. Είναι που δεν αγαπάς τον εαυτό σου, αλλιώς, και τη φύση σου θα αγαπούσες και τη βούλησή της. Εδώ, άλλοι άνθρωποι αγαπούν την τέχνη τους τόσο πολύ που τα δίνουν όλα γι’ αυτήν και μένουν νηστικοί και άλουστοι. Εσύ την φύση σου την εκτιμάς λιγότερο απ’ ότι ο χαράκτης εκτιμά τη χαρακτική, ο χορευτής το χορό, ο φιλάργυρος τα λεφτά, και ο ματαιόδοξος τα ψίχουλα της δόξας. Ετούτοι, πάνω στην προσπάθειά τους, προτιμούν να μη φάνε και να μη κοιμηθούν, παρά να μείνουν στάσιμα αυτά που τους ενδιαφέρουν.»  

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο E,1.

Να είστε παρόντες σε ό,τι κάνετε

« …κλαίμε και οδυρόμαστε επειδή, τάχα, η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή κι επειδή, σα να μην έφτανε μόνον αυτό, τα χρόνια που μας είναι γραμμένο να ζήσουμε περνούν με μεγάλη ταχύτητα – χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. […] ξοδεύουμε τα χρόνια μας όχι απολαμβάνοντας τη ζωή, αλλά σπαταλώντας την σε προετοιμασίες οι οποίες υποτίθεται πως θα μας επιτρέψουν να τη χαρούμε στο απώτερο μέλλον. […] στην πραγματικότητα, η ζωή κάθε άλλο παρά μικρή είναι σ’ εμάς φαίνεται μικρή, επειδή ένα μεγάλο μέρος της το ξοδεύουμε άσκοπα.» 

– Σενέκας, Περί βραχύτητας του βίου.

Δεν είναι ότι ζούμε σε μια εποχή που πολλά πράγματα μας αποσπούν την προσοχή, αλλά μάλλον σε μια εποχή όπου εμείς αφηνόμαστε να μας αποσπάσουν πολλά πράγματα. Αντί να είμαστε συνειδητά παρόντες σε ό,τι κάνουμε, προτιμάμε να είμαστε «κολλημένοι» στην οθόνη του κινητού μας, «κοινωνικά δικτυωμένοι», αλλά όχι ζώντας ουσιαστικά. 

Κατά τη διάρκεια της ημέρας αφιερώστε λίγες στιγμές, για να ηρεμήσετε. Δεν έχει σημασία πού είστε. Απλά κλείστε το κινητό σας τηλέφωνο, πάρτε μερικές βαθιές ανάσες και σκεφτείτε τη σειρά των γεγονότων που συνέβησαν καθ ‘όλη τη διάρκεια της ημέρας. Γιατί, όπως έλεγε ο Σωκράτης, «Η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο».

Να θυμάστε ότι ο χρόνος είναι η πιο πολύτιμη πηγή

«Μη συμπεριφέρεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις χιλιάδες χρόνια. Το μοιραίο έχει κιόλας γαντζωθεί πάνω σου. Όσο ζεις, κι όσο είναι στο χέρι σου, γίνε άνθρωπος καλός.» 

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο Δ,17.

Ο θάνατος για τους Στωϊκούς ήταν στην πρώτη γραμμή των σκέψεών τους. Συνειδητοποίησαν την εφήμερη φύση των ανθρώπων και πως αυτό επηρεάζει σχεδόν όλες τις όψεις της ζωής μας. Είναι αγχωτικό να συνειδητοποιείς ότι έχεις ζήσει συγκεκριμένο αριθμό ωρών και ότι οι ώρες που θα έρθουν, δεν είναι εγγυημένα όσες αυτές που έχεις ζήσει. Όταν το σκεφτούμε αυτό, μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ότι η κάθε μέρα είναι πραγματικά  μια ευκαιρία, για να μάθουμε να εκτιμούμε ειλικρινά τι είμαστε ικανοί να επιτύχουμε και το πώς εμείς είμαστε οι κύριοι υπεύθυνοι για την ποιότητα της ζωής μας.

Μια τέτοια συνειδητοποίηση μπορεί να μας κινητοποιήσει να βάλουμε καθημερινά σε πρώτη προτεραιότητα τον αυτοσεβασμό, την ευγένεια, την ηθική, τη γενναιοδωρία, την αυτογνωσία, την προσοχή μας.

Επιστροφή στο ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

1. Επίκτητος, Εγχειρίδιον, Εκδ. ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, 2005

2. Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Εκδ. ΘΥΡΑΘΕΝ, 2008

3. Σενέκας, Περί της συντομίας της ζωής, Εκδ. Πατάκης, 2005

4. Pierre Hadot, Philosophy as a Way of Life – Spiritual Exercises From Socrates to Foucault, Εκδ. John Wiley and Sons Ltd, 1995

https://www.filosofikilithos.gr

Στωϊκή Φιλοσοφία: Αντίδοτο στο άγχος #2

Συνέχεια από το ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

«Έχουμε δυο αυτιά και ένα στόμα, για να ακούμε διπλάσια από όσο μιλάμε» Επίκτητος

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε όλα όσα συμβαίνουν σε εμάς, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τον τρόπο αντίδρασής μας

Ο Επίκτητος χώρισε όλη την ανθρώπινη εμπειρία σε δύο τομείς: στα πράγματα που μπορούμε να ελέγξουμε και στα πράγματα που είναι πέρα από τον έλεγχό μας. Δεν ελέγχουμε τους άλλους ανθρώπους, τον καιρό, τα οικονομικά μας, το σώμα και την υγεία μας, τη φήμη μας, τα περασμένα ή τα μελλοντικά γεγονότα. Το μόνο πράγμα στο οποίο μπορούμε να έχουμε πλήρη έλεγχο είναι οι πεποιθήσεις μας, αν επιλέξουμε να το κάνουμε. Αλλά, συχνά προσπαθούμε να ασκούμε τον πλήρη έλεγχο πάνω σε κάτι εξωτερικό και στη συνέχεια αισθανόμαστε ανασφαλείς και θυμωμένοι, όταν αποτύχουμε. Ή αδυνατούμε να αναλάβουμε την ευθύνη για τις δικές μας σκέψεις και πεποιθήσεις και χρησιμοποιούμε τις εξωτερικές συνθήκες σαν άλλοθι. Η εστίαση σε αυτά που μπορούμε να ελέγξουμε είναι ένας πολύ καλός τρόπος, για να μειώσουμε το άγχος και να ενισχύσουμε την αυτονομία μας στις χαοτικές καταστάσεις, όταν εμφανίζονται.

Αναγνωρίστε ότι όλα τα συναισθήματα  προέρχονται από το εσωτερικό σας

«Σήμερα ξέφυγα απ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Μάλλον, έδιωξα όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Γιατί δεν βρίσκονταν έξω από εμένα, μα μέσα μου, στην ιδέα που σχηματίζω για τα πράγματα»  — Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο Θ’, 13.

Δεν είναι οι εξωτερικές δυνάμεις που μας κάνουν να νιώθουμε οτιδήποτε. Τα συναισθήματά μας δημιουργούνται από αυτά που λέμε οι ίδιοι στον εαυτό μας. Ένα λεωφορείο που δεν έρχεται στην ώρα του, πολλά αναπάντητα e-mails ή μια εξέταση που πρέπει να δώσουμε, όλα αυτά δεν είναι απαραίτητα πηγές άγχους. Είναι οι ίδιες οι σκέψεις μας, που τις κάνουν τέτοιες.

Πολλοί από εμάς θεωρούμε υπεύθυνα για το άγχος μας εξωτερικά αντικείμενα ή καταστάσεις, επειδή είναι εύκολο να το κάνουμε, αλλά η αλήθεια είναι ότι όλες οι συγκρούσεις αρχίζουν μέσα μας, στη σκέψη μας.

Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε ένα εμπόδιο ή μια δύσκολη κατάσταση και θα αισθανθείτε άγχος, μην κοιτάξετε τι είναι γύρω σας. Αντίθετα, κοιτάξτε μέσα σας. Όπως είπε και ο Επίκτητος: «Τους ανθρώπους τους ταράζουν όχι τα πράγματα, αλλά οι δοξασίες τους για τα πράγματα».

Αναγνωρίστε ότι η ζωή συνεχίζεται και μετά την αποτυχία

«Μήπως αυτό που σου’ λαχε σε εμποδίζει να είσαι δίκαιος, μεγαλόψυχος, εγκρατής, γνωστικός, προσεκτικός στην κρίση σου, αψευδής, σεμνός, γενναιόδωρος, και τα’ άλλα, που όταν συνυπάρχουν, τότε η ανθρώπινη φύση διασφαλίζει ό,τι της ανήκει; Να θυμάσαι λοιπόν τούτη την αρχή, όταν κάτι σου προξενεί λύπη: ότι δεν πρόκειται για κακοτυχία, αντίθετα είναι ευτύχημα τ’ ότι το υπομένεις με γενναιότητα.»

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο Δ’, 49. 

Μπορείτε να περάσετε μήνες ή και χρόνια αφοσιωμένοι σε ένα έργο και στο τέλος μπορεί να το επικρίνουν ή χειρότερα να το αγνοήσουν. Όμως, το να ξεπεράσει κανείς μια τέτοια αποτυχία μπορεί να είναι ένα μεγάλο μάθημα ζωής και να αποκομίσει τεράστια δύναμη. Στην ταινία Πόλεμος των Άστρων: Οι τελευταίοι Τζεντάι, λέει  ο δάσκαλος Yoda (στον μαθητή του Luke): «Να μεταβιβάσεις αυτά που έχεις μάθει. Τη Δύναμη, τη Γνώση. Αλλά και την αδυναμία, τη βλακεία και την αποτυχία επίσης. Ναι, κυρίως την αποτυχία. Ο μεγαλύτερος δάσκαλος είναι η αποτυχία».

Να μη βασανίζεστε για μικροπράγματα

«Να εξαλείφεις τις παραστάσεις που έρχονται να εντυπωθούν στο νου, λέγοντας συνεχώς στον εαυτό σου: Τώρα δα από μένα εξαρτάται το να μην υπάρξει μέσα σε τούτη την ψυχή καμία αχρειότητα, μήτε επιθυμία, μήτε ταραχή. Βλέπω τα πάντα ως έχουν, και χειρίζομαι το καθετί ανάλογα με την αξία του. Μην την ξεχνάς αυτή την εξουσία που σου ‘δωσε η Φύση.»  

Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο H, 29.

Από τις μεγαλύτερες πηγές άγχους για τον σύγχρονο άνθρωπο είναι ότι περνά το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του, ανησυχώντας για τα πάντα. Πάρα πολλά μικροπράγματα διαρκώς τον «τρελαίνουν». Είναι πολύ σημαντικό να βρούμε τρόπους, να ξεχωρίζουμε τα σηµαντικά από τα ασήµαντα. Βλάπτουμε τον εαυτό μας, αν τον αφήνουμε να ταράζεται από πράγματα που, αν τα εξετάσουμε πιο προσεκτικά, δεν έχουν και τόσο μεγάλη σημασία. Σκεφτείτε, όταν για παράδειγμα οδηγάμε στο δρόμο, είναι τόσο σημαντική η παραμικρή παραβίαση του ΚΟΚ, ώστε να μας ταράζει και να μας βγάζει συχνά εκτός εαυτού; Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα μικροπραγμάτων που εμφανίζονται κάθε μέρα στη ζωή μας. Μπορεί να χρειάζεται να περιμένουμε πολύ ώρα σε μια ουρά, να υποστούμε μιαν άδικη κριτική, να γρατζουνίσουν το αυτοκίνητό μας. Θα κερδίσουμε πάρα πολλά, αν μάθουμε να μην ανησυχούμε για πράγματα ελάχιστης σημασίας.

Η Συνέχεια στο ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

https://www.filosofikilithos.gr

Στωϊκή Φιλοσοφία: Αντίδοτο στο άγχος #1

«Σήμερα ξέφυγα απ’ όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Μάλλον, έδιωξα όλες τις δύσκολες καταστάσεις. Γιατί δεν βρίσκονταν έξω από εμένα, μα μέσα μου, στην ιδέα που σχηματίζω για τα πράγματα»

 – Μάρκος Αυρήλιος, Τα εις εαυτόν, Βιβλίο Θ’, 13.

Στις μέρες μας, έχουμε την τάση να θεωρούμε τη φιλοσοφία σαν μια καθαρά διανοητική δραστηριότητα, στην οποία μπορούμε κάλλιστα να επιδοθούμε από την άνεση της πολυθρόνας μας. Αντίθετα, για τους αρχαίους η φιλοσοφία ήταν μια πρακτική άσκηση.

Οι Στωϊκοί, για παράδειγμα, διακήρυτταν κατηγορηματικά ότι η φιλοσοφία δεν συνίσταται στο να διδάσκεις αφηρημένες θεωρίες, αλλά είναι κυρίως μια τέχνη του να ζεις. Είναι μια σοβαρή αντιμετώπιση και ένας καθορισμένος τρόπος ζωής, στον οποίο μετέχει ολόκληρη η ύπαρξη. Η φιλοσοφική πράξη δεν τοποθετείται απλά στο νοητικό επίπεδο, αλλά σε εκείνο του εαυτού και της ύπαρξης. Είναι μια διαδικασία προόδου που μας επιτρέπει να είμαστε πιο ολοκληρωμένοι, όπως και το να γίνουμε καλύτεροι. Είναι μια μετατροπή που αλλάζει ριζικά τη ζωή μας, αλλάζει τη ζωή αυτού που τη διασχίζει. Υψώνει το άτομο από έναν ευτελή τρόπο ζωής, από την «κόλαση» της ασυνειδησίας και την εξουθένωση της στενοχώριας, σε μια αυθεντικότερη στάση ζωής, μέσα στην οποία επιτυγχάνει αυτοεπίγνωση, ακριβέστερη οπτική του κόσμου, εσωτερική γαλήνη και ελευθερία. 

Σύμφωνα με την οπτική όλων των φιλοσοφικών σχολών, η πρωταρχική αιτία για τα δεινά, τις διαταραχές και την ασυνειδησία της ανθρωπότητας ήταν τα πάθη, που σημαίνει αχαλίνωτες επιθυμίες και υπερβολικές φοβίες. Διδασκόταν ότι οι άνθρωποι τοποθετούν εμπόδια στο δρόμο που οδηγεί στην αληθινή φύση τους, διότι κυριεύονται από τις ανησυχίες ή τα άγχη τους. Έτσι, λοιπόν, η φιλοσοφία μπορεί να είναι ένα θεραπευτικό μέσο για την ίαση των παθών. Κάθε σχολή είχε τη δική της μέθοδο «θεραπείας», ωστόσο όλες τους συνέδεσαν τις θεραπευτικές τους τεχνικές σε μια πρωτοφανή μεταμόρφωση στον τρόπο αντίληψης και υπόστασης του ατόμου.

Μια από τις πιο πρακτικές σχολές φιλοσοφίας ήταν αυτή του Στωικισμού. Για τους Στωϊκούς, όλες οι συμφορές της ανθρωπότητας προέρχονται από το γεγονός ότι ο άνθρωπος επιζητεί διαρκώς την απόκτηση ή και διατήρηση πραγμάτων στην κατοχή του, τα οποία μοιραία είτε θα χάσει είτε δεν θα είναι σε θέση να διατηρήσει, καθώς και από το γεγονός ότι προσπαθεί να αποφύγει δυσάρεστες ή αγχωτικές καταστάσεις, οι οποίες όμως είναι αναπόφευκτες. Επομένως, η αποστολή της φιλοσοφίας είναι να εκπαιδεύσει τους ανθρώπους, ώστε να αναζητούν μόνο τα θετικά στοιχεία, τα οποία μπορούν να διατηρηθούν, όπως και να προσπαθήσουν να αποφεύγουν μόνο εκείνα τα αρνητικά, τα οποία πρακτικά μπορούν να αποφύγουν.

Αν μπορέσουμε να εφαρμόσουμε στη ζωή μας κάποιες από τις συμβουλές των Στωϊκών, θα δούμε μια σαφή βελτίωση της ποιότητας της ζωής μας. Χωρίς μια φιλοσοφία, που να καθοδηγεί το έργο και τη ζωή μας, θα μπαίνουμε διαρκώς στον πειρασμό να υποκύπτουμε  στις δικαιολογίες και τους περισπασμούς μας. Θα κάνουμε το λάθος να ενεργούμε σύμφωνα με τις διαθέσεις μας και όχι με τις αρχές μας.

Η Συνέχεια στο ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ 

https://www.filosofikilithos.gr

Η Σελήνη ως «Άλλη Γη» - Ορφικοί, Πυθαγόρειοι και ο Πλούταρχος Απέναντι στο Κοσμικό Μυστήριο

«μήσατο δ' ἄλλην γαῖαν ἀπείριτον, ἥν τε Σελήνην ἀθάνατοι κλήιζουσιν, ἐπιχθόνιοι δέ τε Μήνην,ἣ πόλλ' οὔρε' ἔχει, πόλλ' ἄστεα, πολλὰ μέλαθρα.»

«Και δημιούργησε (ο Δίας) μια άλλη γη απέραντη, που οι αθάνατοι την ονομάζουν Σελήνη και οι θνητοί Μήνη, η οποία έχει πολλά όρη, πολλές πόλεις και πολλά μέλαθρα (αρχοντικά/παλάτια).»

Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει διασωθεί χάρη στον νεοπλατωνικό φιλόσοφο Πρόκλο. Ο Πρόκλος εισάγει τους στίχους εξηγώντας πώς οι Πυθαγόρειοι και ο Θεολόγος Ορφέας έβλεπαν τα στοιχεία της φύσης στον ουρανό, θεωρώντας τη Σελήνη ως μια ουράνια, αιθέρια εκδοχή της Γης. Η αναφορά αυτή προέρχεται από τα Ορφικά Αποσπάσματα, τα οποία διασώθηκαν και παρατίθενται από τον Πρόκλο στα σχόλιά του στον Τίμαιο του Πλάτωνα

Ο Πρόκλος χρησιμοποιεί αυτούς τους ορφικούς στίχους για να υποστηρίξει τη θεωρία των κοσμικών αναλογιών στον πλανητικό ιστό. Όπως στη Γη υπάρχουν στερεά στοιχεία, έτσι και στον ουρανό υπάρχουν «αιθέριες γαίες» που γεφυρώνουν τον υλικό με τον πνευματικό κόσμο, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά ενότητα του πλατωνικού Τιμαίου με τη μυστική ορφική θεολογία. 

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι η Σελήνη είναι μια γη σαν τη δική μας, κατοικημένη από όντα πιο μεγαλόσωμα και όμορφα.

Ο Ορφέας (Ορφική Θεογονία) στα ορφικά κείμενα αναφέρει ότι η Σελήνη θεωρείται ουράνια γη, πλασμένη από τον Δημιουργό με δικά της φυσικά στοιχεία.

Ο Πλούταρχος αναφέρει εκτενώς τις θεωρίες ότι η Σελήνη διαθέτει γεωγραφία, όρη, χαράδρες και πιθανούς κατοίκους. Από τα Ηθικά του Πλουτάρχου Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης (937e – 938c), ακολουθεί το ακριβές Αρχαίο κείμενο και η νεοελληνική του απόδοση.

Το Αρχαίο Κείμενο
[937e] ...πρότερον δ' ἂν ἡδέως ἀκούσαιμι περὶ τῶν οἰκεῖν λεγομένων ἐπὶ τῆς σελήνης, οὐκ εἰ κατοικοῦσί τινες ἀλλ' εἰ δυνατὸν ἐκεῖ κατοικεῖν. εἰ γὰρ οὐ δυνατόν, ἄλογον καὶ τὸ γῆν εἶναι τὴν σελήνην. δόξει γὰρ πρὸς οὐθὲν ἀλλὰ μάτην γεγονέναι μήτε καρποὺς ἐκφέρουσα [937f] μήτ' ἀνθρώποις τισὶν ἕδραν παρέχουσα καὶ γένεσιν καὶ δίαιταν...
[938a] Καὶ γὰρ γελοῖον περὶ μονῆς τῶν ἐκεῖ διαπορεῖν, εἰ μὴ γένεσιν μηδὲ σύστασιν ἔχειν δύνανται. ὅπου γὰρ Αἰγύπτιοι καὶ Τρωγλοδῦται, οἷς ἡμέρας μιᾶς ἀκαρὲς ἵσταται κατὰ κορυφὴν ὁ ἥλιος ἐν τροπαῖς εἶτ' ἄπεισιν, ὀλίγον ἀπέχουσι τοῦ κατακεκαῦσθαι ξηρότητι τοῦ περιέχοντος, ἦπου τοὺς ἐπὶ τῆς σελήνης εἰκός ἐστι δώδεκα θερείας ὑπομένειν ἔτους ἑκάστου, κατὰ μῆνα τοῦ ἡλίου πρὸς κάθετον αὐτοῖς ἐφισταμένου καὶ στηρίζοντος, ὅταν ᾖ πανσέληνος; πνεύματά γε μὴν καὶ νέφη καὶ ὄμβρους, ὧν χωρὶς οὔτε γένεσις φυτῶν ἔστιν οὔτε σωτηρία γενομένοις, [938b] ἀμήχανον ἐκεῖ διανοηθῆναι συνιστάμενα διὰ θερμότητα καὶ λεπτότητα τοῦ περιέχοντος...
[938c] Ταῦτα τοῦ Θέωνος εἰπόντος «κάλλιστα» γε' ἔφην «και ἄριστα τῇ παιδιᾷ τοῦ λόγου τὰς ὀφρῦς ἡμῶν ἔλυσας... εὐθὺς οὖν τὸ πρῶτον οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστιν, εἰ μὴ κατοικοῦσιν ἄνθρωποι [938d] τὴν σελήνην, μάτην γεγονέναι καὶ πρὸς μηθέν. οὐδὲ γὰρ τήνδε τὴν γῆν δι' ὅλης ἐνεργὸν οὐδὲ προσοικουμένην ὁρῶμεν, ἀλλὰ μικρὸν αὐτῆς μέρος... γόνιμόν ἐστι ζῴων καὶ φυτῶν... [938e] ...οὐδὲν οὖν κωλύει καὶ τὴν σελήνην ζῴων μὲν ἔρημον εἶναι... [938f] Ἐπεὶ τῶν γ' εἰρημένων οὐδέν, ὦ φίλε Θέων, ἀδύνατον δείκνυσι τὴν λεγομένην ἐπ' αὐτῆς οἴκησιν...»

Νεοελληνική Απόδοση: (Ο Θέων παίρνει τον λόγο και εκφράζει τις αμφιβολίες του): «...Πριν όμως, θα ήθελα πολύ ευχάριστα να ακούσω για όσα λέγονται σχετικά με αυτούς που κατοικούν πάνω στη Σελήνη· όχι αν πράγματι κατοικεί κανείς εκεί, αλλά αν είναι καν δυνατόν να κατοικήσει. Διότι αν αυτό είναι αδύνατο, τότε είναι παράλογο να θεωρούμε ότι η Σελήνη είναι μια γη. Θα φανεί τότε ότι δημιουργήθηκε άσκοπα και μάταια, αφού ούτε καρπούς παράγει, ούτε προσφέρει σε κάποιους ανθρώπους τόπο διαμονής, γέννησης και διατροφής...

Είναι μάλιστα γελοίο να συζητάμε για τη διαμονή των πλασμάτων εκεί, αν αυτά δεν μπορούν καν να γεννηθούν ούτε να υπάρξουν ως οργανισμοί. Διότι, αν οι Αιγύπτιοι και οι Τρωγλοδύτες, πάνω από τα κεφάλια των οποίων ο ήλιος στέκεται έστω και για μια ελάχιστη στιγμή κατά το θερινό ηλιοστάσιο και μετά απομακρύνεται, κοντεύουν να καούν εντελώς από την ξηρασία του περιβάλλοντος, πώς είναι φυσικό οι κάτοικοι της Σελήνης να αντέχουν δώδεκα καλοκαίρια κάθε χρόνο, αφού κάθε μήνα ο ήλιος στέκεται κάθετα ακριβώς από πάνω τους και τους καίει όταν έχει πανσέληνο;
Επιπλέον, είναι αδύνατον να φανταστούμε ότι σχηματίζονται εκεί άνεμοι, σύννεφα και βροχές –χωρίς τα οποία δεν υπάρχει ούτε γέννηση φυτών ούτε σωτηρία για όσα έχουν γεννηθεί– εξαιτίας της μεγάλης θερμότητας και της λεπτότητας της ατμόσφαιρας...»

(Ο Λαμπρίας —που εκφράζει τις απόψεις του Πλουτάρχου— απαντά):

«Όταν ο Θέων είπε αυτά, του είπα: "Με το χαριτωμένο σου ύφος μας έκανες να γελάσουμε και μας χαλάρωσες... Ευθύς εξαρχής, λοιπόν, δεν είναι καθόλου αναγκαίο, ακόμη κι αν δεν κατοικούν άνθρωποι στη Σελήνη, αυτή να έχει γίνει μάταια και χωρίς σκοπό. Διότι ούτε κι αυτή εδώ τη δική μας Γη τη βλέπουμε να είναι εξ ολοκλήρου αξιοποιημένη ή κατοικημένη. Αντίθετα, μόνο ένα μικρό μέρος της, σαν κάποιες άκρες ή χερσόνησοι που εξέχουν από τον βυθό, είναι γόνιμο για ζώα και φυτά, ενώ τα υπόλοιπα μέρη είναι έρημα και άκαρπα από τους χειμώνες και τις ξηρασίες, και το μεγαλύτερο μέρος της είναι βυθισμένο μέσα στη μεγάλη θάλασσα...
Επομένως, τίποτα δεν εμποδίζει τη Σελήνη, ακόμη κι αν είναι έρημη από ζωντανά πλάσματα, να προσφέρει αντανακλάσεις στο φως που διαχέεται γύρω της... Από όσα είπες όμως, φίλε Θέωνα, κανένα δεν αποδεικνύει ότι είναι αδύνατον να υπάρχει η λεγόμενη κατοίκηση πάνω σε αυτήν...»

Στη συνέχεια του έργου, ο Πλούταρχος αναλύει πώς οι οργανισμοί εκεί, αν υπάρχουν, θα ήταν ανάλαφροι και προσαρμοσμένοι στην παντελή έλλειψη βροχής, τρεφόμενοι από τον καθαρό αιθέρα.

Οι απόψεις του Πλουτάρχου (και του διαλόγου)
Ο Πλούταρχος αντιμετωπίζει το θέμα με επιστημονική επιφύλαξη, αλλά τάσσεται υπέρ της δυνατότητας ύπαρξης ζωής, υποστηρίζοντας ότι η Σελήνη δεν δημιουργήθηκε τυχαία ή ως άγονος βράχος, αλλά για να επιτελεί κάποιο σκοπό στο σύμπαν.
Υποστηρίζει ότι αν υπάρχουν κάτοικοι στη Σελήνη, αυτοί δεν είναι δυνατόν να μοιάζουν με τους ανθρώπους της Γης. Εφόσον οι κλιματικές συνθήκες, η ατμόσφαιρα και το περιβάλλον της Σελήνης είναι εντελώς διαφορετικά, οι οργανισμοί εκεί θα πρέπει να είναι προσαρμοσμένοι αναλόγως με διαφορετική φύση. Είναι ανάλαφροι, ευκίνητοι και σκληραγωγημένοι, ικανοί να επιβιώνουν με ελάχιστη τροφή ή υγρασία. Τρέφονται ενδεχομένως από τις αναθυμιάσεις και τις ατμοσφαιρικές αναθυμιάσεις όπως υπέθεταν οι Αρχαίοι για ορισμένα ουράνια σώματα.

Απαντώντας σε όσους ισχυρίζονταν ότι το περιβάλλον της Σελήνης είναι υπερβολικά θερμό ή ξηρό για ζωή, ο Πλούταρχος φέρνει παραδείγματα από τη Γη. Όπως υπάρχουν ζώα και φυτά που ζουν στην έρημο ή μέσα σε ακραίες συνθήκες, έτσι και στη Σελήνη η φύση έχει διαμορφώσει κατάλληλες μορφές ζωής προσαρμοσμένες στο περιβάλλον.

Για τον Πλούταρχο, η ύπαρξη κατοίκων δικαιώνει την πρόνοια της Φύσης. Όπως η Γη κατοικείται από γήινα όντα και η θάλασσα από θαλάσσια, έτσι και ο «ουράνιος γεώδης κόσμος» της Σελήνης είναι φυσικό να έχει τους δικούς του κατοίκους δίνοντας θεολογική και κοσμολογική διάσταση.

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι η Σελήνη είναι μια «αντίχθων», μια δεύτερη Γη. Υποστήριζαν ότι οι κάτοικοί της οι Σεληνίτες, είναι 15 φορές μεγαλύτεροι και ομορφότεροι από τους ανθρώπους της Γης, ενώ τα ζώα εκεί δεν αποβάλλουν περιττώματα.

Ο Αναξαγόρας ήταν από τους πρώτους που δίδαξε ότι η Σελήνη έχει πεδιάδες, όρη, χαράδρες και κατοικείται από όντα παρόμοια με τα γήινα.

Οι Στωικοί αντιμετώπιζαν το ζήτημα με σκεπτικισμό, θεωρώντας τη Σελήνη σώμα πύρινο ή αεριώδες, οπότε η ύπαρξη οργανικής ζωής με τη γήινη έννοια ήταν γι' αυτούς αδύνατη.

Οι Μυστηριακές Παραδόσεις των Ορφικών, παρομοίαζαν τη Σελήνη με ουράνια πολιτεία («πολλάς δ' ανά άστεα, πολλά μέλαθρα»), θεωρώντας την τόπο διαμονής ψυχών ή δαιμόνων μετά τον θάνατο.

Η σύνδεση της Σελήνης με τις Ψυχές σε μια Μυθική Διάσταση.

Στο κλείσιμο του έργου (942F κ.ε.), ο Πλούταρχος εισάγει έναν εσχατολογικό μύθο από τον εισαγωγέα Σύλλα, σύμφωνα με τον οποίο η Σελήνη αποτελεί ενδιάμεσο σταθμό των ψυχών. Η Γη παρέχει το σώμα, η Σελήνη την ψυχή και ο Ήλιος τον νου. Οι ψυχές των ενάρετων ανθρώπων μετά τον θάνατο εξαγνίζονται στη Σελήνη πριν ανέβουν ψηλότερα, ενώ ορισμένες παρέχουν προστασία ή χρησμούς στους ανθρώπους ως «δαίμονες».

Η σύγκριση ανάμεσα στον Πλούταρχο και στον Λουκιανό ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τη Σελήνη αποτελεί μια συναρπαστική αντιπαράθεση. Από τη μία έχουμε τη φιλοσοφική και επιστημονική προσπάθεια του φιλοσόφου διανοητή Πλουτάρχου και από την άλλη τη φανταστική, λογοτεχνία του ρήτορα, φιλοσόφου, βιογράφου, ποιητή και σαττιρικού συγγραφέα Λουκιανού.

Η Φιλοσοφική Σελήνη του Πλουτάρχου

Στο έργο του «Περὶ τοῦ ἐμφαινομένου προσώπῳ τῷ κύκλῳ τῆς σελήνης», ο Πλούταρχος εξετάζει τη Σελήνη μέσα από το πρίσμα της φυσικής φιλοσοφίας, της αστρονομίας και της θεολογίας. Η βασική του θέση είναι ότι η Σελήνη είναι ένας στερεός, γήινος κόσμος, γεμάτος βουνά, χαράδρες και κοιλάδες, και όχι κάποιο αιθέριο ή τέλειο «θεϊκό» σώμα ασυμβίβαστο με τη φθορά. Χρησιμοποιεί γεωμετρικές αναλογίες, τη θεωρία των σκιών, τις εκλείψεις και τη φυσική των βαρύτερων και ελαφρύτερων σωμάτων για να αποδείξει την υπόθεσή του. Ακόμη και όταν εισάγει μυθολογικά ή εσχατολογικά στοιχεία, όπως τον μύθο για τις ψυχρές ψυχές που καταφτάνουν στη Σελήνη, το κάνει με φιλοσοφική διάθεση, συνδέοντας τη Σελήνη με την κοσμική αρμονία και την Πρόνοια.

Η Φανταστική και Σατιρική Σελήνη του Λουκιανού

Στο έργο του «Αληθινὴ Ἱστορία» ο Λουκιανός γράφει το αρχαιότερο γνωστό δείγμα επιστημονικής φαντασίας και διαστημικού ταξιδιού. Το πλοίο του Λουκιανού παρασύρεται από έναν τεράστιο ανεμοστρόβιλο και φτάνει στη Σελήνη, η οποία αποδεικνύεται κατοικημένη από εξωπραγματικά όντα. Στη Σελήνη βρίσκεται σε εξέλιξη ένας τεράστιος πόλεμος ανάμεσα στον Ενδυμίων (τον βασιλέα των Σεληνιτών) και τον Φαέθοντα (τον βασιλέα του Ήλιου) για την κυριαρχία πάνω στον Εωσφόρο δηλαδή την Αφροδίτη. Στρατιώτες καβαλούν τεράστιους «γύπες-ιππείς», πολεμούν με αραχνοειδή δίκτυα.

Παρά την τεράστια διαφορά στο ύφος, και οι δύο συγγραφείς αξιοποιούν τη φαντασία της Σελήνης ως τόπου. Ο Πλούταρχος τη φαντάζεται ως έναν πραγματικό, φυσικό κόσμο παρόμοιο με τη Γη, δίνοντας ώθηση στην αστρονομική σκέψη. Ενώ ο Λουκιανός παίρνει αυτή την ιδέα, ότι η Σελήνη είναι κόσμος, και την απογειώνει στη σφαίρα του εξωπραγματικού, προφητεύοντας με έναν τρόπο τη σημερινή λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

Ηθικά του Πλουτάρχου Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης

https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/684

-------------------------------------

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ - ΜΙΑ ΠΑΡΑΔΟΞΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΧΡΥΣΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Ο ΦΡΙΞΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΗ ΕΠΙ ΟΧΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ - ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΕΝΑΛΙΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗ… «ΤΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗ ΓΕΙΤΟΝΑ…»

 Ο ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΜΑΣ ΕΔΙΔΕ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΜΟΛΙΣ ΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΒΑΡΥΤΗΤΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΤΟΥ