Τι είναι οι Ομαδικές Ψυχές και ποια η Λειτουργία τους;

Οι ομαδικές ψυχές είναι ίσως μια ελάχιστα γνωστή έννοια, αλλά πρέπει να κατανοηθεί για να σχηματιστεί μια ιδέα, για το πώς είναι οι ενσαρκώσεις σε πυκνότητες υψηλότερες από τη δική μας.

Ο ευκολότερος τρόπος για να καταλάβουμε τι είναι μια ομαδική ψυχή είναι μέσω της οικογένειας. Σε μια οικογένεια, όλα τα μέλη μοιράζονται μια κοινή συγγένεια, η οποία βασίζεται, φυσικά, σε έναν δεσμό αίματος, αλλά στην περίπτωση των ομαδικών ψυχών δεν υπάρχει τέτοιος δεσμός αίματος που να ενώνει αυτές τις μεμονωμένες οντότητες, αλλά μάλλον πρόκειται για μια πιο νοητική συγγένεια.

Από την τέταρτη πυκνότητα (διάσταση) και μετά, οι μεμονωμένες ψυχές δεν έχουν την κλειστή και ιδιωτική νοοτροπία όπως αυτή που έχουμε εμείς εδώ τώρα, αλλά είναι συγγενείς ψυχές ενωμένες για να σχηματίσουν μια ενιαία συνείδηση. Η συγγένειά τους υπερβαίνει αυτό που θα μπορούσαμε να εννοήσουμε ως φιλία. Είναι ψυχές με ατομικότητα, αλλά είναι ενωμένες από την ίδια νοοτροπία. Είναι οντότητες με την ίδια σκέψη και τον ίδιο εξελικτικό στόχο, που τις καθιστά μια ενιαία οντότητα. Η καθαρά τηλεπαθητική επικοινωνία κάνει το άτομο να μοιράζεται συνεχώς τις σκέψεις του με άλλους, δημιουργώντας τελικά μια συγγένεια με εκείνα τα άτομα που έχουν ένα παρόμοιο μήνυμα με το δικό του.

Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε συνείδηση ​​είναι προορισμένη για ενότητα με την πηγή από την οποία προήλθε, αλλά στην εξελικτική πορεία, πρέπει σταδιακά να παραμερίσει την ατομικότητά της για να σχηματίσει μια συνείδηση ​​συνειδήσεων.

Όσο υψηλότερη είναι η πυκνότητα, τόσο περισσότερες ψυχές θα αποτελούν μέρος αυτής της ομάδας, σχηματίζοντας τελικά ομάδες στις οποίες ο πληθυσμός ενός πλανήτη σχηματίζει μια ενιαία παγκόσμια συνείδηση.

Αυτές οι ομάδες ψυχών υψηλής πυκνότητας μπορούν να κυβερνούν και να ελέγχουν τα σχέδια ολόκληρων ηλιακών συστημάτων ή ακόμα και να σχηματίζουν συμβούλια μεταξύ αρκετών ομοϊδεατών ομάδων για τον έλεγχο των γαλαξιών. Θα διασφαλίσουν ότι η τάξη και οι νόμοι που διέπουν το σύμπαν δεν παραβιάζονται και ότι η εξελικτική τάξη των κατώτερων διαστάσεων εκτυλίσσεται κανονικά και ομαλά, χωρίς να παρεμβαίνουν άμεσα στη διαδικασία της.

Μερικές από αυτές τις ομαδικές ψυχές μπορεί να διαδραματίζουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο στην εξέλιξη της συνείδησης.

Στη δική μας φυσική πραγματικότητα, η συνείδηση ​​εξελίσσεται μέσω της εμπειρίας των συνεχών ενσαρκώσεων, αλλά αυτές οι ενσαρκώσεις θα ήταν άνευ νοήματος χωρίς περαιτέρω εργαλεία για να εμπλουτίσουν αυτήν την εμπειρία. Γι' αυτό δημιουργήθηκε η δυαδικότητα, στην οποία η μαθησιακή διαδικασία ξεκινά μέσω της μεθόδου δοκιμής και λάθους. Μας δόθηκε η ελεύθερη βούληση ως εργαλείο για να πλοηγηθούμε σε αυτό το περιβάλλον, να επιλέξουμε τι ταίριαζε καλύτερα στη μάθησή μας, να προσπαθήσουμε, και όταν κάνουμε λάθος, να συνειδητοποιήσουμε το λάθος και να ξεκινήσουμε από την αρχή.

Μέσα σε αυτή τη δυαδικότητα, τοποθετήθηκαν δύο πόλοι, ο θετικός και ο αρνητικός, μέσω των οποίων διοχετεύονταν όλες αυτές οι εμπειρίες. Ο θετικός πόλος περιλαμβάνει όλους εκείνους τους τρόπους επίτευξης του ίδιου στόχου, που δεν είναι άλλος από την ενότητα και την εξέλιξη. Η αρνητική πλευρά, περιλαμβάνει ακριβώς τα αντίθετα: το εγώ, τον φόβο και την πνευματική οπισθοδρόμηση.

Για να είναι αποτελεσματική η πολικότητα, οι ψυχές σε χαμηλότερες πυκνότητες θα βιώσουν ένα ευρύ φάσμα αρνητικών εμπειριών, έτσι ώστε αυτή η εμπειρία να ξυπνήσει μέσα τους την επιθυμία να βρουν την αληθινή πορεία προς την πηγή.

Η απάτη και ο πειρασμός μας μπερδεύουν και μας παραπλανούν. Θα χρησιμοποιήσουν όλα τα μέσα για να κάνουμε λάθος επιλογές, αλλά η επιλογή μας είναι αυτή που θα μας κάνει να σκοντάφτουμε στο ίδιο εμπόδιο ξανά και ξανά.

Εμείς πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό το λάθος και να το διορθώσουμε. 

Μόλις η ψυχή ενσαρκωθεί σε υψηλότερη διάσταση, η συνεχής εκπομπή των σκέψεών της θα προσελκύσει άλλες ψυχές που εκπέμπουν τις δικές τους στην ίδια συχνότητα, δημιουργώντας μια αμοιβαία έλξη. Αυτή η αμοιβαία έλξη θα ενταθεί και με τη σειρά της θα προσελκύσει περισσότερες ψυχές που θα εκπέμπουν με τον ίδιο τρόπο, σχηματίζοντας μια ολοένα και μεγαλύτερη ομάδα ατόμων. Εκεί δεν υπάρχει δοκιμή και λάθος. Αντίθετα, η γνώση παίζει μεγαλύτερο ρόλο σε αυτές τις πιο ανεπαίσθητες πυκνότητες.

Επομένως, οι ομαδικές ψυχές θα δημιουργούν και θα παράγουν γνώση σε οτιδήποτε πάνω στο οποίο εργάζονται. Είναι ομαδικές συνειδήσεις που θα φροντίσουν και θα διαφυλάξουν την ισορροπία. Εργάζονται συνεχώς και βιώνουν και τη δική τους εξέλιξη προκειμένου να επιτύχουν την ενότητα. 

Η κλασική αναπαράσταση των αγγέλων, είναι στην πραγματικότητα, μια ομαδική ψυχή υπερβατικών οντοτήτων, σε μια υψηλότερη κατάσταση συνείδησης, που εργάζεται για να προστατεύει και να καθοδηγεί ψυχές που βιώνουν χαμηλότερη πυκνότητα και την επακόλουθη πνευματική τους εξέλιξη μεταξύ των ενσαρκώσεων...

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ – Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Ο Νεοπλατωνισμός διαμορφώθηκε αρχικά τον +3ο αιώνα στην Αλεξάνδρεια από τον Αμμώνιο Σακκά (ο οποίος όμως δεν άφησε γραπτό έργο) και κυρίως από τον μαθητή του Πλωτίνο, τον πιο σημαντικό εκπρόσωπο του Νεοπλατωνισμού, ο οποίος του προσέδωσε και την τελική του μορφή.

Μοναδικός σκοπός της φιλοσοφίας του Πλωτίνου είναι η γνώση της θεότητας, που επιτυγχάνεται με την έκσταση και όχι με τη λογική. Υπαινικτικός στη γραφή, δύσκολος στο ύφος και τη σκέψη, ο Πλωτίνος εκφράζει τον πόθο του μυστικιστή, που συνταράσσεται από το πάθος για να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς της γήινης ύπαρξης και να ομοιωθεί μέσω της έκστασης με τον Θεό.

Η αλληλεπίδραση της Ελληνικής Φιλοσοφίας με τον Χριστιανισμό γέννησε την τελευταία φάση της Ελληνικής Φιλοσοφίας, που είναι γνωστή ως Νεοπλατωνισμός. Τα νεοπλατωνικά συστήματα αποτελούν τις τελευταίες εκφράσεις της Ελληνικής Σκέψης, στον βαθμό που αυτή είχε πλέον κατανοήσει πλήρως τον εαυτό της, δηλαδή την Αρχαία Θρησκεία και τον Αρχαίο Μύθο. 

Ο Νεοπλατωνισμός, λοιπόν, μια εξέλιξη της μεταφυσικής και θρησκευτικής διδασκαλίας του Πλάτωνα, του οποίου οι γνωστότεροι εκπρόσωποι ήταν ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος, υπήρξε η κύρια φιλοσοφική σχολή της Ύστερης Αρχαιότητας. Εμφανίσθηκε περίπου επτά αιώνες μετά την Κλασική Περίοδο του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει τον Πλατωνισμό, παράλληλα με τις νέες θεωρίες, όπως αυτές των Στωικών και των Επικούρειων. 

Ο Νεοπλατωνισμός κυριάρχησε στις Ελληνικές Φιλοσοφικές Σχολές έως το +529, οπότε ο χριστιανός Αυτοκράτορας της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) Ιουστινιανός, εξέδωσε το διάταγμα με το οποίο απαγόρεψε τη λειτουργία των Φιλοσοφικών Σχολών. Το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας των Αθηνών από τον Ιουστινιανό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της γνώσης...

https://enallaktikidrasi.com

---------------------------

Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΣΩΠΑΤΡΟΣ 

Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ 

ΠΡΟΚΛΟΣ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

ΠΡΟΚΛΟΣ - Το έργο του Πρόκλου ήταν πολύ δύσκολο, διότι εκτός από τα εξεζητημένα θέματα της Φιλοσοφίας που διαπραγματευόταν, είχε να αντιμετωπίσει και την πνευματική παρακμή και τον σκοταδισμό που επικρατούσε εκείνη την εποχή στην Αθήνα. 

ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ

Απίστευτη είναι η ταχύτητα με την οποία τα Μαντεία ειδοποιούντο για τα σπουδαία συμβάντα. Αν δεν θέλουμε να αμφιβάλουμε για την αλήθεια των πολυάριθμων αυτών ειδήσεων, πρέπει να εξηγήσουμε το θαύμα με την παρασκευή κάποιου είδους τηλέγραφου. Πηγή: "Τα Μυστήρια της Αρχαιότητος" - Θ. Ι.Λεφάκης (Δόμινος) 1896

............................

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:

Συνέπεσε να γίνουν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ο χαλασμός των Περσών στις Πλαταιές της Βοιωτίας κι ο χαλασμός που ήταν να πάθουν στη Μυκάλη της Μικράς Ασίας νοτιοανατολικά της Σάμου. Η μάχη των Πλαταιών έγινε τις πρωινές ώρες της ημέρας, ενώ της Μυκάλης κατά το απόγευμα.

Η είδηση πως είχε κερδηθεί η νίκη απ᾽ τους Έλληνες του Παυσανία στις Πλαταιές της Βοιωτίας, ήρθε στην Μυκάλη της Μικράς Ασίας, την ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ.

Μόλις ήρθε στους Έλληνες που βρισκόταν εκεί, φτερωτή αυτή η είδηση, ενισχύθηκε πολύ περισσότερο το ηθικό του στρατού και αυθόρμητα, με μεγαλύτερο ενθουσιασμό, επιτάχυναν την επίθεσή τους να μπαίνοντας στον κίνδυνο.

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Το πεδίο μάχης και στη μια και στην άλλη περίπτωση ήταν δίπλα σε τέμενος της Ελευσινίας Δήμητρας, γιατί βέβαια, όπως και προηγουμένως έχω αναφέρει, στις Πλαταιές η μάχη έγινε ακριβώς δίπλα απ᾽ το ναό της Δήμητρας, και στη Μυκάλη έγινε το ίδιο (σ.σ.: τροφή για σκέψη). 

ΗΡΟΔΟΤΟΣ - Ιστορίαι (9.102.1-9.105.1) Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΥΚΑΛΗΣ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ – 479

....................

«ΈΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ…» - Γ. Σεφέρης -

.....................

Το βιβλίο "Τα Μυστήρια της Αρχαιότητος" - Θ. Ι. Λεφάκης (Δόμινος) 1896 χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα και είναι αθησαύριστο, αφού δεν υπάρχει ούτε στον κατάλογο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Με φροντίδα του Θ. Λεφάκη του επονομαζόμενου Δόμινου, συγγραφέα της εμβληματικής μελέτης Περί Ελευσινίων Μυστηρίων και Μαντείων το 1896.

Διατίθεται ελευθέρως σε όσους μελετητές της εσωτερικής οδού επιθυμούν να το διαβάσουν εδώ: https://www.tetraktys.gr

------------------------------

ΠΕΡΙ ΜΑΝΤΕΙΩΝ

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ

Μετά τον θάνατο του Πλωτίνου το 270, ο μαθητής του Αμέλιος ρώτησε τον Απόλλωνα πού βρισκόταν η ψυχή του Πλωτίνου. Τότε ο θεός απάντησε δίνοντας έναν χρησμό υπό τη μορφή ποιήματος. Σε γενικές γραμμές αυτός ανέφερε πως η ψυχή του μεγάλου φιλοσόφου κατοικεί σε ένα μέρος όπου ισχύουν δίκαιοι νόμοι, και παραμένει αγνή και αμόλυντη.

Μολονότι ο Πλωτίνος προσπάθησε πολλές φορές κατά τη γήινη ζωή του (όσο δηλαδή η ψυχή του ζούσε μέσα στο σώμα του) να αντιταχθεί «στην άγρια ταραχή, στις τρικυμίας τη ζάλη», συχνά του φανερωνόταν το όραμα της κατοικίας των μακαρίων, ένα όραμα που έπρεπε να αποτελέσει τον τελικό του στόχο. Το όραμά του αυτό λοιπόν δεν μπορούσε να το σβήσει η ανηθικότητα και η απανθρωπιά της σαρκικής ζωής.

Ο Πλωτίνος, όμως, συνέχισε ο Απόλλων, είχε απαλλαγεί πια από τη διαφθορά και η ψυχή του έδρευε σε έναν τόπο ιερό, μαζί με αυτές του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα, του Αιακού, του Δία, του Μίνωα και του αδελφού του Ραδάμανθυ.

Ο ύμνος προς τιμήν του Πλωτίνου τελείωνε με μια προσφώνηση στις Μούσες να τελειώσουν το τραγούδι τους, αφού αυτός ό,τι είχε να πει με τη χρυσή του λύρα για την άφθαρτη και ευτυχισμένη ψυχή του φιλοσόφου το είχε ολοκληρώσει.

Στη συνέχεια ο Πορφύριος ολοκλήρωσε τον ύμνο του Απόλλωνα σε ύφος πεζό και απλό, συμπληρώνοντας πως η προσωπικότητα του Πλωτίνου διακρινόταν για την ηρεμία, την πραότητα και την καλοσύνη της. Ιδιαίτερο ήταν το χάρισμα της ψυχής του να θεάται διαρκώς το θείο, το οποίο λάτρευε.

Αντίθετα, ο Πορφύριος ομολογούσε πως ο ίδιος έφθασε στο υπέρτατο Ον μόνο μία φορά, σε αντίθεση με τον Πλωτίνο που το προσέγγισε τέσσερις φορές μέσω μιας άρρητης ενεργοποίησης.

Ο Βελισσαρόπουλος σημειώνει πως αυτή η εκστατική κατάσταση μοιάζει με εκείνη των Ινδών φιλοσόφων. Μολονότι διαρκεί λίγο, τόσο οι Ινδοί μύστες όσο και ο Πλωτίνος τον υπόλοιπο χρόνο βίωναν ένα χαρισματικό κλίμα.

Ο Πορφύριος καταλήγει στο συμπέρασμα πως όλα τα γραπτά του δασκάλου του εμποτίζονται από θεϊκή χάρη και επίβλεψη, γεγονός που αποδεικνύει πως μόνο εκείνος από τους κοινούς ανθρώπους αντίκρισε πράγματα θεάρεστα και μεγαλειώδη, δυσπρόσιτα για την υλική υπόσταση.

[EIΚΟΝΑ: Η Θέμιδα χρησμοδοτεί στο μαντείο των Δελφών.

Πηγή: I.Θ. Κακριδής (κείμενα, επιμέλεια), Ελληνική Μυθολογία. Εκδοτική Αθηνών 1986, τ. 3, σ. 39 greek-language.gr ]

https://enallaktikidrasi.com

----------------------------------

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ (232-305) - ΟΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΡΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ #2

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Κατά την περίοδο της οργάνωσης αυτού του σχεδίου, δηλαδή στο πρώτο έτος της βασιλείας του Γαλλιηνού (253-268), ο Πλωτίνος είχε αφοσιωθεί στην έκθεση των φιλοσοφικών του βιβλίων. Ήταν ήδη 48-49 ετών όταν άρχισε να γράφει. Μαθήματα Φιλοσοφίας βέβαια είχε αρχίσει να παραδίδει ήδη από το 244 - 245. Παράλληλα έγραψε όλα του τα έργα κατά περιόδους, σε διάστημα 16 ετών. Συγκεκριμένα, πριν έλθει σε επαφή με τον Πορφύριο είχε ήδη γράψει 21 βιβλία, με θέματα που προέκυπταν από τα σεμινάρια και τις διαλέξεις και κυκλοφορούσαν σε στενό κύκλο.

Ο Πορφύριος μάλιστα αναφέρει πως, επειδή ο Πλωτίνος δεν τα τιτλοφορούσε, όλοι έβαζαν στο καθένα διαφορετικό τίτλο. Γι’ αυτό ο Πορφύριος, κατά τα έξι χρόνια που ήταν μαζί του, τον ανάγκασε (με τη βοήθεια του παλαιότερου μαθητή του Αμέλιου) να γράψει άλλα 24 βιβλία. Η διαδικασία γραφής ακολουθούσε την ίδια οδό: τα βιβλία είχαν ως εισαγωγή τα θέματα που ανέκυπταν κατά τις συζητήσεις τους.

Όταν ο Πορφύριος ήταν στη Σικελία (περί το 268), ο Πλωτίνος του έστειλε άλλα εννέα βιβλία. Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο έγραφε τα έργα του ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος γράφει: «Αφού είχε ολοκληρώσει τη σκέψη του από την αρχή ως το τέλος στο μυαλό του, έπειτα, όταν μετέφερε στο γραπτό όσα είχε σκεφθεί, έγραφε χωρίς διακοπή αυτά που είχε βάλει σε τάξη στην ψυχή του, σαν να τα αντέγραφε από ένα βιβλίο. Αφού, και αν ακόμη στο μεταξύ συνομιλούσε με κάποιον, διατηρούσε παράλληλα με την ομιλία του τη σειρά των σκέψεών του, έτσι ώστε και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ομιλίας και να διατηρεί αδιάκοπα τη σκέψη τους στο προκείμενο ζήτημα. Οπότε, όταν ο συνομιλητής του έφευγε, δεν χρειαζόταν να ξανακοιτάξει αυτά που είχε γράψει, αφού άλλωστε η όρασή του δεν επαρκούσε για επαναλήψεις, αλλά προχωρούσε στη συνέχεια της συγγραφής του, σαν να μην είχε μεσολαβήσει το χρονικό διάστημα της συνομιλίας του. Ήταν λοιπόν παρών συνάμα με τον εαυτό του και με τους άλλους, και ποτέ δεν χαλάρωνε την προσοχή προς τον εαυτό του, παρά μόνο στον ύπνο, τον οποίο εξάλλου ελάττωνε η μειωμένη τροφή – πολλές φορές δεν άγγιζε ούτε ψωμί – και η διαρκής μεταστροφή του προς το νου».

Τα έργα του Πλωτίνου λοιπόν δεν συγκροτήθηκαν με 6άση ένα γενικό πλάνο, και αυτό οφειλόταν (όπως αναφέρει ο Πορφύριος) στην αδυναμία που είχαν τα μάτια του, γι’ αυτό και δεν ξαναδιάβαζε ποτέ όσα είχε γράψει. Η ταχύτητα, μάλιστα, με την οποία του έρχονταν οι ιδέες, τον ανάγκαζε να γράφει τόσο γρήγορα, ώστε το γράψιμό του να γίνεται εξαιρετικά δυσανάγνωστο (ούτε όμως χειριζόταν άψογα τη γλώσσα).

Αν και κατείχε μια επιμελέστερη γνώση της φιλοσοφίας, ο Πλωτίνος δεν διακρινόταν για την τέλεια μόρφωσή του. Η ορθογραφία του ήταν μέτρια και συχνά μπέρδευε ορισμένες λέξεις όταν μιλούσε και έγραφε. Γι’ αυτό δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν κατάφερε να διαμορφώσει τις συζητήσεις του κατά το πρότυπο του σωκρατικού διαλόγου. Οι γνώσεις του επίσης ήταν εγκυκλοπαιδικές, όχι μόνο σε σχέση με το έργο άλλων φιλοσόφων αλλά και σε θέματα γεωμετρίας, μηχανικής, οπτικής και μουσικής.

Το πάθος του ήταν η Φιλοσοφία. Όπως σημειώνει ο Πορφύριος στο έργο του, «όταν μιλούσε, η νόηση φανερωνόταν μέχρι το πρόσωπό του, λάμποντας με το φως της. Ήταν πάντα θελκτικός στην όψη, όμως τότε γινόταν ακόμη πιο ωραίος στη θέαση. Ένας λεπτός ιδρώτας τον κάλυπτε και η πραότητά του έλαμπε από μέσα του ενώ, όταν απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν, έδειχνε την προσήνεια και την πνευματική του ρώμη».

Όσον αφορά τη διδασκαλία του, αυτή ήταν ανοικτή στο ευρύ κοινό – σε αντίθεση με τα γραπτά του, που ήταν διαθέσιμα μόνο σε έναν μικρό κύκλο μαθητών του – και ακολουθούσε μια μορφή συζήτησης βασισμένη σε μια σειρά κειμένων. Ο Αμέλιος μάλιστα παρουσιάζει στον Πορφύριο μια εικόνα του τρόπου διδασκαλίας πριν τον Πλωτίνο. Τα μαθήματα δηλαδή τότε ήταν μπερδεμένα και γεμάτα ανοησίες, ώσπου εμφανίσθηκε ο Πλωτίνος, για να διεγείρει την έρευνα στον κύκλο των συμμετεχόντων.

Όπως μας πληροφορεί ο Πορφύριος (αφότου έγινε μέλος του κύκλου το 263), ο δάσκαλός του χρησιμοποιούσε ποικίλα γραπτά, όπως αυτά του Πλάτωνα και των περιπατητικών, του Νουμήνιου ή του Αλεξάνδρου, ως βάση για να παρουσιάσει τη δική του πραγματεία και διατριβή. Προηγείτο μια ανάγνωση κειμένων διαφόρων Ελλήνων φιλοσόφων, πάνω στα οποία ο Πλωτίνος έκανε τις παρατηρήσεις του. Στη συνέχεια, με αφορμή αυτά εξέθετε μια δική του θεωρία. Σκοπός της προσπάθειας ήταν να διεισδύσουν βαθιά στο νόημα των αποσπασμάτων.

Ο Πλωτίνος ήταν αυστηρά χορτοφάγος και δεν άγγιζε τις τροφές που προέρχονταν από τη σάρκα ζώων. Δεν πήγαινε στα δημόσια λουτρά, αλλά καθημερινά του έκαναν εντριβές κατ’ οίκον. Όταν όμως ενέσκηψε λοιμός στη Ρώμη, πέθαναν οι άνθρωποι που τον φρόντιζαν κατ’ οίκον και διακόπηκε η περιποίηση του σώματός του. Απόρροια αυτής της κατάστασης ήταν να επιδεινωθεί η υγεία του και να του παρουσιασθεί μια μορφή οξείας κυνάγχης, μια νόσος του φάρυγγα. Κατά την απουσία του Πορφύριου στη Σικελία, η υγεία του Πλωτίνου επιδεινωνόταν συνεχώς, και σταδιακά άρχισε να χάνει τη φωνή του, η οποία γινόταν ολοένα και πιο βραχνή. Η όρασή του επίσης μειωνόταν αισθητά και τα χέρια και τα πόδια του γέμισαν έλκη. Τότε άρχισαν να τον αποφεύγουν οι φίλοι του. Απογοητευμένος, λοιπόν, ο Πλωτίνος αποσύρθηκε στην Καμπανία, στο κτήμα του παλαιού του φίλου Ζήθου. Ο,τιδήποτε χρειαζόταν, του το προμήθευε ο φίλος του Καστρίκος από τα κτήματά του στις Μιντούρνες. Ο Πλωτίνος ζούσε πλέον μοναχικά αξιοποιώντας όμως τον χρόνο του για τη συγγραφή των τελευταίων έργων του, τα οποία αφορούν θέματα ηθικής. Στα πρόθυρα του θανάτου του τον επισκέφθηκε ο φίλος και γιατρός του Ευστόχιος (στον οποίο αποκάλυψε την ηλικία του λίγο πριν πεθάνει) ο οποίος έμενε τότε στις Ποτιόλες. Ο Πλωτίνος ήταν 66 ετών όταν πέθανε, στο τέλος του δεύτερου χρόνου της βασιλείας του Κλαυδίου Β’. Λίγο πριν ξεψυχήσει είπε στον Ευστόχιο: «Εσένα περίμενα ακόμη. Προσπαθήστε να αναγάγετε τον θεό μέσα σας στο θείο που ενυπάρχει στο όλο».

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

https://enallaktikidrasi.com

-----------------------------------------

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ (232-305) - ΟΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΡΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ #1

Όλα όσα γνωρίζουμε για τον Πλωτίνο τα οφείλουμε σε έναν μαθητή του από τη Συρία, του οποίου το πραγματικό όνομα ήταν Μάλχος (Βασιλιάς ή Βασίλειος). Αυτός δημοσίευσε τις Εννεάδες του Πλωτίνου 30 χρόνια μετά τον θάνατό του, δηλαδή μεταξύ του 303 και του 305. Η φιλοσοφική δραστηριότητα του Πλωτίνου περιελήφθηκε λοιπόν σε μια συλλογή από 54 πραγματείες σε έξι Εννεάδες, οι οποίες γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των οκτώ τελευταίων χρόνων της ζωής του.

Ο Πορφύριος διαίρεσε το έργο του με βάση το θέμα, ξεκινώντας από το υποτιθέμενο πιο εύκολο υλικό και καταλήγοντας στο πιο δύσκολο. Στην πρώτη Εννεάδα περιλαμβάνονται τα λεγάμενα ηθικά θέματα, ενώ η δεύτερη και η τρίτη περιλαμβάνουν πραγματείες για τη φυσική φιλοσοφία και την κοσμολογία, για τις οποίες παρέχονται κάποιες ορθολογικές εξηγήσεις στην τρίτη Εννεάδα.

Ο Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, στο έργο του «Ελληνες και Ινδοί», σημειώνει πως τα υπομνήματα τα οποία προσέθεσε, οφείλονται στις παρακλήσεις των φίλων του, που ζητούσαν διευκρινίσεις σε διάφορα σημεία. Η τέταρτη Εννεάδα αναφέρεται στην ψυχή ενώ η πέμπτη στον Νου. Ακολουθεί η έκτη, στην οποία περιέχονται θέματα για τους αριθμούς, περί του Ενός και περί των γενών του Όντος. Η θεματική ενότητα της πρώτης, τέταρτης και πέμπτης Εννεάδας είναι κατά κάποιο τρόπο αξιολογότερη από τις υπόλοιπες, αλλά και σε αυτές η προσδοκία μιας συστηματικής πραγμάτευσης εμφανίζεται απατηλή.

Σκοπός του Πορφύριου δεν ήταν να αναφέρει όλα όσα γνώριζε για τον δάσκαλό του, αλλά να αποτυπώσει τις πλευρές του χαρακτήρα του και της σταδιοδρομίας του οι οποίες συνταιριάζονται σε ένα παραστατικό πλαίσιο της ζωής του. Σύμφωνα με τα λόγια του, «ζωγράφισε το πορτραίτο ενός από τους πιο ασυνήθιστους ανθρώπους της εποχής του, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία των άλλων και ταυτόχρονα στον κόσμο του πνεύματος». Διδάσκοντας στη Ρώμη σε μια εποχή η οποία χαρακτηριζόταν από μια απερίγραπτη έλλειψη φιλοσοφίας, το πρόσωπο του Πλωτίνου, με τις εξαιρετικές ικανότητες, έγινε το καταφύγιο όσων ήθελαν να έλθουν σε επαφή μαζί του και να ασχοληθούν συστηματικά με τη φιλοσοφία.

Ειδικότερα ο Πορφύριος, ήδη στις πρώτες γραμμές του Βίου, αναφέρει πως ο Πλωτίνος δεν προκαλούσε ποτέ συζήτηση γύρω από το θέμα των προγόνων του, των γονέων του ή για τον τόπο της γέννησής του. Σύμφωνα με τον Πορφύριο, αυτό οφειλόταν κυρίως στην ασκητική αποστροφή του για τη σωματική του υπόσταση («έμοιαζε να ντρέπεται που βρισκόταν μέσα σε σώμα»). Μόνο κρυφά μπορούσαν να φιλοτεχνήσουν ένα πορτραίτο του Πλωτίνου. Η απάντησή του, όταν του ζήτησε ο μαθητής του Αμέλιος να καθίσει μπροστά σε έναν ζωγράφο, βασίσθηκε στην πλατωνική αρχή «είδωλο ενός ειδώλου»: «Δεν αρκεί που κουβαλάμε το είδωλο με το οποίο η φύση μας έχει περιβάλει αλλά έχεις την απαίτηση να δεχθώ να αφήσω πίσω μου και ένα ανθεκτικότερο στον χρόνο είδωλο του ειδώλου, σαν να πρόκειται για κάτι αξιοθέατο»;

Γι’ αυτό τον λόγο ο Αμέλιος συνωμότησε με τον αξιόλογο ζωγράφο και φίλο του Καρτέριο, ο οποίος αποτύπωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του, κατά τη διάρκεια των διαλέξεών του. Κατόπιν, φιλοτέχνησε από μνήμης ένα πρώτο σχέδιο και με τη βοήθεια του Αμέλιου προέκυψε εν αγνοία του Πλωτίνου ένα άψογο πορτραίτο.

Ο Πλωτίνος είχε και επιστημονικά ενδιαφέροντα. Η ενασχόλησή του με τους κανόνες των αστέρων δεν είχε ιδιαίτερα μαθηματική χροιά. Επιπλέον, αφιέρωσε χρόνο και στην εγκυρότητα των ωροσκοπίων, αλλά μόνο για να πείσει για την αχρηστία και την έλλειψη αξίας τους. Στην πραγματεία «Περί του αν τα άστρα ασκούν κάποια επίδραση», καταδίκαζε την αστρολογία, η οποία σαφώς δεν συμβαδίζει με την επιστημονική αστρονομία. Αμέσως κέρδισε την εκτίμηση και τον σεβασμό του αυτοκράτορα Γαλλιηνού και της συζύγου του Σαλονίνας. Εκμεταλλευόμενος λοιπόν τη συμπάθεια του αυτοκρατορικού ζεύγους, τους πρότεινε να ανοικοδομήσουν μια κατεστραμμένη πόλη στην Καμπανία (κάποτε πόλη των φιλοσόφων) η οποία θα ονομαζόταν Πλατωνόπολις και θα διοικείτο με βάση τους πλατωνικούς νόμους. Επενέβησαν όμως αλλά πρόσωπα του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος από φθόνο ή απλώς από κακεντρέχεια, μοχθηρία ή κάποια άλλη αιτία και ματαίωσαν το σχέδιο. Ο Rist ερμηνεύει αυτή την ενθάρρυνση του Γαλλιηνού ως μια προσπάθεια να αποτελέσει το πλωτινικό σχολείο την «εμπροσθοφυλακή» μιας Ελληνικής Αναγέννησης. Μολονότι όμως ο αυτοκράτορας έδειχνε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του Πλωτίνου, αργότερα αποδείχθηκε πως οι δημόσιες δραστηριότητές του είχαν μικρή σχέση με τη δράση ενός φιλοσόφου. 

https://enallaktikidrasi.com

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

-----------------------------------------------

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ (232-305) - ΟΤΙ ΑΠΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΡΙΧΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ

ΤΟ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ

Νεοπλατωνισμός – Πλωτίνος – Φιλοσοφία – Κοσμολογία – Εν – Νους – Ψυχή – Ύλη

Κεντρικός άξονας, στη σκέψη του Πλωτίνου είναι η οντολογική ιεράρχηση του σύμπαντος σε τέσσερις υποστάσεις. Στην κορυφή βρίσκεται το Εν, η αρχή των πάντων και επέκεινα του όντος, στο οποίο καταλήγουν όλα. Το Εν το ονοματίζει και Πρώτο, Αγαθό ή Θεό και Υπέρκαλον, όχι λόγω της υπερβολικής ομορφιάς του αλλά διότι ίσταται υπεράνω του κάλλους. Συνεπώς, ο Νους και η Ψυχή, ακόμη και η ίδια η Ύλη, πηγάζουν κατά τον Πλωτίνο από αυτή την ακίνητη πρωταρχή, δηλαδή το Εν, το οποίο δεν είναι ενέργεια αλλά δημιουργεί χωρίς να κινείται.

Το γεγονός, βέβαια, πως το Εν δημιουργεί και γεννά τα πάντα δίχως να είναι ούτε κινούμενο ούτε στάσιμο, χωρίς να προσδιορίζεται από χωροχρονικές ιδιότητες, οφείλεται στην πληρότητα και στην τελειότητά του. Επιπλέον το Εν δεν έχει καμία σωματική ιδιότητα, γιατί είναι απεριόριστο και άπειρο.

Η πρώτη απόρροια του Ενός είναι ο Νους. Πρόκειται για την εικόνα του Ενός που προκύπτει από τη στροφή του Ενός προς αυτό το ίδιο. Στον Νου εμφανίζεται για πρώτη φορά η έννοια της πολλότητας και της ετερότητας. Η εμφάνιση αυτή όμως δεν είναι παρά νοητή, και συνίσταται στις ιδέες, στις νοητές ουσίες, οι οποίες ως όλον συνιστούν τον Νου και θα συντελέσουν στη δημιουργία του κόσμου. Ο Νους στον Πλωτίνο φιλοξενεί τις Ιδέες, αντίθετα με τη θεωρία του Πλάτωνα, σύμφωνα με την οποία οι ιδέες είναι ανεξάρτητες και ελεύθερες οντότητες.

Επειδή όμως ο Νους είναι τέλειος, πρέπει να γεννήσει και αυτός κάτι άλλο (σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Πλωτίνου, οτιδήποτε είναι τέλειο παράγει αυτόματα και κάτι άλλο). Το γέννημα αυτό είναι η Ψυχή.

Η ψυχή βρίσκεται στη μέση, ανάμεσα στον Νου και στον επιστητό κόσμο. Φωτίζεται δηλαδή από τον Νου αλλά επηρεάζεται και εξαρτάται από τον υλικό κόσμο. Αυτή η ίση απόστασή της από τον νοητό και τον υλικό κόσμο είναι και η αιτία του μερισμού και της διχοτόμησής της.

Από τη μια πλευρά δηλαδή προσφεύγει στον νοητό κόσμο, όπου διατηρεί την ενότητά της, αλλά από την άλλη έλκεται από το σώμα, εμπλέκεται μαζί του και επιμερίζεται.

Εντούτοις, η ψυχή ποτέ δεν λησμονεί την ουράνια και ασώματη ζωή της, παρά τη λαγνεία και τη μέθη που προκαλούν τα πάθη της επίγειας ζωής.

Η Ύλη είναι η κατώτερη βαθμίδα στην κλίμακα της οντολογικής ιεραρχίας, γι’ αυτό και η πιο υποχθόνια και σκοτεινή, λόγω της μακρινής απόστασής της από το Εν. Η ύπαρξή της συνίσταται στη διείσδυση της ψυχής μέσα της. Συνεπώς, πριν συμ6εί αυτό, η ύλη είναι ανύπαρκτη, είναι μη ον. Όταν λοιπόν η δημιουργική ψυχή εισέρχεται μέσα της, αποκτώντας ταυτόχρονα μορφή, η ύλη δεν χάνει ουσιαστικά την ιδιότητά της. Η κάθοδος της ψυχής προς το σώμα, δηλαδή την ύλη, σηματοδοτεί την είσοδό της στον αισθητό κόσμο. Η ύλη λοιπόν αυτή καθ' αυτή θεωρείται έννοια αρνητική και κακή, γιατί στερείται «την αρετή, το κάλλος, τη σοφία, τη μορφή, την ποιότητα».

Συνεπώς, προορισμός κάθε ανθρώπου είναι η λύτρωση και ο καθαρμός της ψυχής του. Το εγχείρημα αυτό 6έ6αια – η άνοδος της Ψυχής προς το Εν – είναι δύσκολο. Απαιτείται εγκατάλειψη των γήινων και φθαρτών και στροφή προς τον νοητό κόσμο και το Εν. Οι ιδέες ασφαλώς είναι άπειρες και θεωρούνται ουσίες, απαραίτητες για τη σκέψη και τον λόγο του ανθρώπου, δεν αποτελούν όμως τον τελικό προορισμό και τον απόλυτο στόχο. Αυτός υλοποιείται μόνο με τη θέα της πρώτης αρχής μέσω της έκστασης, της αποφυγής δηλαδή των ανθρωπίνων και της σύλληψης ενός κάλλους ανύπαρκτου, που ενδημεί επέκεινα των νοητών, στη σφαίρα του Ενός.

Για τον Πλωτίνο, ουσιαστικά είναι η έκσταση εκείνη που συμβάλλει στην όραση του Ενός και στη σύλληψη ενός ύψιστου κάλλους. Κάτι αντίστοιχο είχε 6ιώσει και ο Πλωτίνος, ο οποίος βρισκόταν σε πλήρη ηρεμία, δεν είχε κανένα αίσθημα και καμία επιθυμία και αποστρεφόταν τα ωραία πράγματα, γιατί ακριβώς τα είχε υπερβεί. Άφηνε πίσω του όχι μόνο τον κόσμο της εμπειρίας αλλά και όλα τα νοήματα, τις ιδέες, γιατί δεν γνώριζε απλώς τον Θεό, τον ζούσε και συγχωνευόταν μαζί του.

Ο άνθρωπος, βέβαια, πρέπει να καταβάλει ο ίδιος προσπάθεια, ώστε να μπορέσει να γίνει άξιος μιας τέτοιας ένθεης κατάστασης. Πρέπει να αποσείσει κάθε αισθησιακότητα και κάθε άλλη δική του βούληση. Είναι ανάγκη να ξεφύγει από τις επιμέρους σχέσεις που τον καθορίζουν και να ξαναγυρίσει στην καθαρή, στην απλή ουσία του. Αυτή ακριβώς η απλότητα καθιστά την ψυχή ομοούσια του θείου. Μόνο εάν ο άνθρωπος υψωθεί ως τη θεότητα θα συμμετάσχει στη θεϊκή θεωρία.

Δυστυχώς, στην επίγεια ζωή αυτή η κατάσταση διαρκεί μόνο ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό συμβαίνει γιατί η απροσδιοριστία του Ενός προξενεί φόβο στην ψυχή, εξαιτίας της πεπερασμένης φύσης της. Η έκσταση, λοιπόν, είναι στιγμιαία, αλλά μέσα σε αυτά τα λίγα λεπτά η ψυχή χάνει την ετερότητά της και κάθε μέρος της εφάπτεται, γίνεται ένα με το Εν.

https://enallaktikidrasi.com

--------------------------------

Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ

Πλωτίνος - Η θέαση του κάλλους

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΟΡΑΣΗ - ΠΛΩΤΙΝΟΣ

Οι τρεις τύποι ανθρώπων - Πλωτίνος

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΠΛΩΤΙΝΟΥ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. (ΠΛΩΤΙΝΟΣ)

Η Εξελικτική Διαδικασία της Ψυχής

Για να κατανοήσουμε απλώς την εξελικτική διαδικασία της ψυχής, κατά την οποία η ψυχή αναπτύσσεται και εξελίσσεται μέσω των εμπειριών των ενσαρκώσεων, περνώντας από διαφορετικές πυκνότητες, ο πιο διδακτικός τρόπος για να το κατανοήσουμε αυτό, είναι λαμβάνοντας υπόψη τον κύκλο του νερού.

Το νερό, όταν παίρνει τη μορφή πάγου, θα κάνει την “ενσάρκωσή” του πυκνότερη, λίγο πολύ αυτό που είμαστε τώρα.

Στη συνέχεια, χάρη στην ηλιακή ακτινοβολία, το νερό μεταμορφώνεται και χάνει το πυκνότερο φυσικό του σώμα και αποκτά ένα πιο λεπτό σώμα, όπως την υγρή του μορφή, με το οποίο μπορεί να ρέει και να ζει με διαφορετικούς τρόπους, σε διαφορετικά περιβάλλοντα εμπειρίας.

Στη συνέχεια, και χάρη και πάλι στην ηλιακή ακτινοβολία, το νερό μεταμορφώνεται για άλλη μια φορά, παίρνοντας μια ακόμη πιο ανεπαίσθητη μορφή, και γίνεται ατμός. Αυτή η μορφή μπορεί να θεωρηθεί μία από τις πιο ανεπαίσθητες φυσικές του μορφές.

Μέσω της ηλιακής δράσης λοιπόν, το νερό μεταμορφώνεται και εξελίσσεται από μια πολύ πυκνή μορφή, όπως πάγος, σε μια πολύ ανεπαίσθητη, ως ατμός ή υγρασία στον αέρα.

Δεν είμαστε πολύ διαφορετικοί, και παρόλο που η διαδικασία μπορεί να μας φαίνεται πιο αργή, όπως το νερό πρέπει να περάσουμε από μια διαδικασία για να πραγματοποιηθεί η μεταμόρφωσή μας.

Αποτελούμαστε από ένα πολύ υψηλό ποσοστό νερού και η ηλιακή ακτινοβολία παίζει κρίσιμο ρόλο σε αυτή τη διαδικασία, καθώς τροφοδοτούμαστε από το φως του και το χρειαζόμαστε για να τροφοδοτήσουμε το δικό μας φως.

Το νερό, όπως και εμείς, μπορεί να παραμείνει παγωμένο σε ένα παγόβουνο για χιλιάδες χρόνια. Μπορεί να περνάει τον ίδιο χρόνο ρέοντας μέσα από ποτάμια και κανάλια, ήρεμα ή με ορμή ή λιμνάζοντας σε μια λακκούβα, αλλά ξέρει ότι αργά ή γρήγορα θα επιστρέψει στην πιο ανεπαίσθητη μορφή του και θα ανέβει στον ουρανό για να συγχωνευθεί με την ομάδα του (τα σύννεφα), τα οποία θα εκκενωθούν ξανά και θα "ενσαρκωθεί" σε διαφορετικές μορφές όταν και όπου το χρειάζεται περισσότερο.

Εμείς, όπως το νερό, είμαστε αθάνατοι και αιώνιοι. Δεν έχει σημασία αν ζούμε παγωμένοι, αν πρέπει να περάσουμε μέσα από υπονόμους και να λερωθούμε με τα χειρότερα. Αργά ή γρήγορα, όπως το νερό, μεταμορφωνόμαστε, παίρνουμε την πιο ανεπαίσθητη φυσική μας μορφή και απαλλάσσουμε τον εαυτό μας από όλη τη βρωμιά που θα μπορούσε να μας κρατήσει στάσιμους.

Τελικά σηκωνόμαστε και περιμένουμε στα αιθερικά πεδία, μέχρι να προσφέρουμε ξανά την αγάπη μας, όπου κι αν την έχουν περισσότερο ανάγκη, αλλά και σε εμάς τους ίδιους, και στον σκοπό μας...

Rubén Torres
bibliotecapleyades.net

---------------------------

ΕΝΕΡΓΕΙΑ – ΨΥΧΗ – ΝΕΡΟ

ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΤΟ ΝΕΡΟ ΑΚΟΥΕΙ, ΔΙΑΒΑΖΕΙ, ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ

Η ΦΥΣΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΑΝ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΠΕΠΟΝΘΟΤΟΣ (κάρμα) ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΟΥ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Στην αόρατη ζυγαριά του κόσμου, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι ισορροπούν, γεννιέται η Εαρινή Ισημερία. Μια στιγμή που δεν ανήκει ούτε στη νύχτα ούτε στη μέρα, αλλά στην αιώνια αρμονία που διέπει το σύμπαν.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, με το βλέμμα στραμμένο τόσο προς τον ουρανό εξερευνώντας τον, όσο και προς τα ενδότερα της ψυχής φιλοσοφώντας, έβλεπαν σε αυτή τη λεπτή ισορροπία την ίδια την τάξη του Κόσμου. Τον Λόγο (του Ηρακλείτου) που ενώνει τα αντίθετα χωρίς να τα αναιρεί. Όπως ο Απόλλων και ο Διόνυσος, έτσι και το φως με το σκοτάδι στην Ισημερία δεν μάχονται, αλλά συνυπάρχουν σε έναν ρυθμό Ιερό. Όπως η ψυχή του Έλληνα που είναι ταυτόχρονα Απολλώνια και Διονυσιακή.

Κατά την Εαρινή Ισημερία είναι η ώρα που η μάνα Γη ανασαίνει βαθύτερα και οι σπόροι θαμμένοι στο σιωπηλό σκοτάδι, νιώθουν το κάλεσμα του φωτός. Όμως δεν είναι μόνο η φύση που αναγεννάται, αλλά και ο άνθρωπος, ...άν θελήσει να αφουγκραστεί, να αφυπνιστεί και να εξυψωθεί. Διότι η ισορροπία αυτή δεν είναι μόνο εξωτερική. Είναι και μια υπενθύμιση της εσωτερικής αρμονίας που οφείλει να καλλιεργήσει.

Στην Ισημερία, ο χρόνος μοιάζει να στέκεται για μια στιγμή, για μια ανάσα. Και μέσα σε αυτή τη μικρή αιωνιότητα, ο άνθρωπος καλείται να θυμηθεί, πως δεν είναι ούτε φως ούτε σκιά, αλλά το πέρασμα ανάμεσά τους. Πως η σοφία δεν βρίσκεται στην υπεροχή του ενός, αλλά στη γνώση της ισορροπίας και των αέναων κύκλων, με στόχο την ψυχοπνευματική ανέλιξη. 

Έτσι, η Άνοιξη δεν έρχεται μόνο ως εποχή, αλλά ως ευκαιρία και ως υπόσχεση. Ότι από την ισότητα των αντιθέτων γεννιέται η ζωή. Ότι κάθε τέλος κρύβει μια νέα αρχή. Και ότι μέσα στον κύκλο του Κόσμου, ο άνθρωπος μπορεί έστω για μια στιγμή να σταθεί στο κέντρο του, ήρεμος και συντονισμένος με την αρμονία των πάντων.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-------------------------------------------

Η ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ.

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ - Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Όμηρος, ο Πρώτος Λογοτέχνης - Με την Συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Έκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την παιδεία. Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας. Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος.

Η Δήμητρα Λιάτσα είναι συγγραφεύς των βιβλίων: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), εκδόσεις Δήλιος.

Ο Αλκαίος είναι συγγραφεύς δύο βιβλίων. Του βιβλίου "Ο Δρόμος του ηγέτη" (Εξαντληθέν) και του βιβλίου "Το μυστικό πεπρωμένο της Ελλάδος". Εκδόσεις Δήλιος.

Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ

Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ

Ομήρου Οδύσσεια: ΕΔΩ

Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ

Ομηρικός Κύκλος

ΑΡΧΕΤΥΠΑ

Την έννοια του αρχετύπου εισήγαγε τόσο ο Ηράκλειτος, που αντιμετώπιζε την ψυχή ως την αρχετυπική πρώτη αρχή, όσο και ο Πυθαγόρας, που θεωρούσε τον αριθμό αρχετυπικό στοιχείο του κόσμου. Η έννοια αυτή δομήθηκε από τον Πλάτωνα στη θεωρία των μορφών, όπου υποστηρίζει ότι η ουσία ενός πράγματος ή μιας έννοιας είναι η υποκείμενη μορφή ή ιδέα του και ότι αληθινή γνώση αποκτάται όταν η ψυχή φτάσει στην ανάμνηση των αρχέτυπων ιδεών.

Ο Πλωτίνος αναφέρει την έκφραση «πολύ αρχετυπώτερον και αληθέστερον», ενώ ο Διονύσιος Αλικαρνασσεύς λέει: «αρχέτυπον της αληθείας».

Ο όρος αρχέτυπο συναντάται στα Ερμητικά κείμενα.

Τα αρχέτυπα είναι παγκόσμια, έμφυτα πρότυπα σκέψης, συμπεριφοράς και εικόνων που κατοικούν στο συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας, σύμφωνα με τον Carl Jung. Λειτουργούν ως βασικά «καλούπια» που διαμορφώνουν μύθους, όνειρα και την ανθρώπινη εμπειρία, αντιπροσωπεύοντας θεμελιώδεις ρόλους (π.χ. Ήρωας, Σοφός, Μητέρα) που αναγνωρίζονται σε όλους τους πολιτισμούς.

Δεν είναι προσωπικά, αλλά κληρονομημένα από το ανθρώπινο γένος και κοινά σε όλους. Εκδηλώνονται μέσα από σύμβολα, μύθους, θρησκευτικές παραδόσεις και καλλιτεχνικές εκφράσεις. Λειτουργούν ως εσωτερικά μοντέλα που επηρεάζουν τις αντιδράσεις και τις επιλογές μας.

Παραδείγματα Αρχετύπων
Σύμφωνα με τον Jung και τους μεταγενέστερους μελετητές, μερικά από τα πιο γνωστά αρχέτυπα είναι:

• Ο Ήρωας: Αναζητά τη νίκη, τη δόξα και την υπέρβαση των δυσκολιών.

• Η Μητέρα: Αντιπροσωπεύει τη φροντίδα, τη ζεστασιά και τη δημιουργία.

• Ο Σοφός: Αναζητά την αλήθεια, τη γνώση και τη σοφία.

• Η Σκιά: Αντιπροσωπεύει τις κρυφές, σκοτεινές ή αντικοινωνικές πλευρές της ανθρώπινης φύσης. 

Τα αρχέτυπα βοηθούν τους ανθρώπους να κατανοήσουν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Εμφανίζονται έντονα σε μεταβατικές περιόδους της ζωής (αρχετυπικά όνειρα) και αφήνουν μια αίσθηση δέους ή βαθιάς γνώσης. 

«Ελληνικά Αρχέτυπα»

Πρόκειται για τα πρώτα βιβλία που τυπώθηκαν, κυρίως στην Ιταλία (Βενετία) από Έλληνες λογίους και τυπογράφους κατά τον 15ο και 16ο αιώνα. Περιλαμβάνουν κλασικά έργα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας, όπως τα Ομηρικά Έπη, έργα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα, γραμματικές και λεξικά.

Αρχέτυπα Ελλήνων Θεών (Ψυχολογικά Πρότυπα)
Σύμφωνα με την ψυχολογία του Καρλ Γιούνγκ, οι Αρχαίοι Ελληνικοί Θεοί αντιπροσωπεύουν θεμελιώδη αρχέτυπα (πρότυπα συμπεριφοράς και προσωπικότητας) που συντονίζουν τη ζωή μας: 

• Δίας: Το αρχέτυπο του κυρίαρχου, του πατέρα, της εξουσίας και της επέκτασης.

• Αθηνά: Το αρχέτυπο της σοφίας, της στρατηγικής σκέψης, της λογικής και της χειραφέτησης.

• Απόλλωνας: Το αρχέτυπο της τάξης, της λογικής, της τέχνης και της αυτοπειθαρχίας.

• Αφροδίτη: Το αρχέτυπο της αγάπης, της ομορφιάς, της δημιουργικότητας και της έλξης.

• Ποσειδώνας: Το αρχέτυπο του συναισθήματος, του ασυνείδητου και της διαίσθησης.

• Ερμής: Το αρχέτυπο του αγγελιοφόρου, της επικοινωνίας και της ευελιξίας. 

Αρχέτυπα στην Ελληνική Πεζογραφία & Μυθολογία

• Το αρχέτυπο της Μητέρας: Συχνά συνδεδεμένο με τη γη, τη θυσία και την προστασία.

• Ο Ήρωας/Οδυσσέας: Το αρχέτυπο της περιπέτειας, της νοσταλγίας και της επιστροφής. 

Τα αρχέτυπα αυτά λειτουργούν ως υποσυνείδητα πρότυπα που καθοδηγούν τις ανθρώπινες αντιδράσεις και την κατανόηση του κόσμου. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ

ΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ

ΤΑ ΑΡΧEΤΥΠΑ ΤΗΣ ΨΥΧHΣ ΜΑΣ

ΑΛΤΑΝΗ - Οδυσσεύς - Σωκράτης, Ελλήνων αρχέτυπα 

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΕΛΙΞΗ ΜΑΣ ΕΑΝ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΣΤΟΥΜΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΜΑΣ;

«Ας σκάσουν οι ζηλόφθονες!»: Ψηφιδωτό 1.500 ετών με αυτή την επιγραφή ανακαλύφθηκε στη Σύεδρα της Μικράς Ασίας

Μια σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη ήρθε στο φως στην Aρχαία πόλη Σύεδρα κοντά στην Αλάνια της Αττάλειας, στην Τουρκία. Οι ανασκαφές αποκάλυψαν ένα μωσαϊκό που χρονολογείται μεταξύ 4ου και 6ου αιώνα μ.Χ., με την εντυπωσιακή επιγραφή στα Αρχαία Ελληνικά «να σκάσουν οι ζηλόφθονοι», προκαλώντας μεγάλο ενδιαφέρον στους αρχαιολόγους.

Η Σύεδρα με ιστορία που εκτείνεται σε περίπου 3.000 χρόνια, είναι μια τυπική περίπτωση Ελληνικής αποικιακής πόλης της Μικράς Ασίας που πέρασε διαδοχικά από ελληνιστική, ρωμαϊκή και βυζαντινή περίοδο, αποτελώντας σημαντικό κέντρο της Κιλικίας. 

Το μωσαϊκό εντοπίστηκε σε μία από τις μεγαλύτερες κατοικίες της Αρχαίας πόλης και πρόκειται για έργο εξαιρετικής διατήρησης, διακοσμημένο με γεωμετρικά και φυτικά μοτίβα, το οποίο εκτιμάται ότι κατασκευάστηκε ανάμεσα στον 4ο και τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Το μωσαϊκό, συνολικής επιφάνειας περίπου 15 τετραγωνικών μέτρων, ξεχωρίζει για τις δύο επιγραφές του στα Αρχαία Ελληνικά. Η πρώτη, στο κεντρικό τμήμα, μεταφράζεται ως «χρησιμοποίησέ το με τύχη» ή «με καλοτυχία». Η δεύτερη, κοντά στην είσοδο, περιλαμβάνει τη φράση «να σκάσουν οι ζηλόφθονοι», φράση που παραπέμπει σε σύγχρονη λαϊκή έκφραση, υπογραμμίζοντας το πολιτισμικό βάθος και τη διαχρονικότητα της έκφρασης.

Το κτήριο είναι τριώροφο και περιλαμβάνει πολυάριθμα δωμάτια γύρω από μια κεντρική αυλή. Χρησιμοποιήθηκε από τον 2ο έως τον 7ο αιώνα μ.Χ., ενώ υπέστη αλλεπάλληλες επεκτάσεις και τροποποιήσεις από τους εκάστοτε ιδιοκτήτες του. Η κάλυψη του μωσαϊκού σε μεταγενέστερους χρόνους συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρησή του σε άριστη κατάσταση. 

Περισσότερα: https://www.tanea.gr & https://www.huffingtonpost.gr/