....ο άνθρωπος ξεχνά να γίνει Οδυσσέας θαλασσόλυκος ταξιδευτής
και παραμένει έρμαιος αλλοτριωμένος ασθενής
της παγιωμένης κατεστημένης κοινωνικής διαμόρφωσης της Δύσης
και στο έλεος του θεοκρατικού Κύκλωπα στην βαρβαρότητα του πρωτογονισμού της Ανατολής.
Διαβάστε το άρθρο στο https://astrealeonidou.blogspot.com/2026/03/blog-post.html
Η φράση που κοσμούσε τον Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς «γνῶθι σεαυτόν» (που σημαίνει «γνώρισε τον εαυτό σου») ήταν για τον Σωκράτη κάτι πολύ περισσότερο από ένα Δελφικό Παράγγελμα. Ήταν η θεμελιώδης αρχή πάνω στην οποία έχτισε ολόκληρη τη Φιλοσοφία του.
Σύμφωνα με τον Αθηναίο φιλόσοφο, η γνώση του εαυτού, αντί να είναι απλώς μια πράξη επιφανειακής ενδοσκόπησης, είναι ένα μονοπάτι προς μια βαθύτερη αλήθεια: «Μόνο η γνώση που προέρχεται από μέσα μας είναι αληθινή γνώση.»
Σε αντίθεση με τους Σοφιστές όπως ο Πρωταγόρας, ο Γοργίας ή ο Ιππίας, οι οποίοι χρέωναν για τις υπηρεσίες τους και ισχυρίζονταν ότι γνώριζαν τα πάντα, ο Σωκράτης αυτοπροσδιοριζόταν ως αδαής. Αλλά όχι από ψεύτικη σεμνότητα, ή επειδή νόμιζε ότι δεν ήξερε τίποτα στην ουσία, αλλά επειδή κατάλαβε ότι η σοφία ξεκινά με την αναγνώριση της δικής του άγνοιας. Από αυτό το σημείο και μετά, το άτομο είχε επίγνωση των ορίων του μέσα στο μέγεθος που αντιπροσωπεύει η ίδια η γνώση. Αυτή η πνευματική ταπεινότητα θα χαρακτήριζε και τις ιδέες του Πλάτωνα, ως εξαιρετικού μαθητή και οπαδού του φιλοσόφου Σωκράτη.
Η Θεωρία της Ανάμνησης: Ο Σωκράτης πιστεύει ότι η ανθρώπινη ψυχή κατέχει ήδη την γνώση, αλλά την έχει ξεχάσει. Στον διάλογο «Μένων» (στον οποίο ο Πλάτωνας διερευνά τη φύση της αρετής με μια συζήτηση μεταξύ του Μένωνα και του Σωκράτη), ο Σωκράτης καταδεικνύει αυτή τη θέση ρωτώντας έναν αμόρφωτο δούλο μέχρι να καταφέρει να συμπεράνει μόνος του ένα γεωμετρικό θεώρημα. Πώς θα μπορούσε κάποιος χωρίς μόρφωση να ανακαλύψει μια τέτοια μαθηματική αλήθεια; Επειδή, σύμφωνα με τον Σωκράτη, η γνώση βρισκόταν σε αδράνεια στην ψυχή του.
Αυτή η έννοια, γνωστή ως ανάμνηση, υποστηρίζει ότι η μάθηση δεν έχει να κάνει με την απόκτηση κάτι καινούργιου, αλλά με το να θυμηθούμε ό,τι ήδη υπάρχει μέσα μας... Αυτή η ιδέα αμφισβητεί την παραδοσιακή έννοια της μάθησης ως εξωτερικής συσσώρευσης. Ο δάσκαλος δεν μεταδίδει αλήθειες, αλλά μάλλον τις φέρνει στο προσκήνιο μέσα από τον μαθητή μέσω του διαλόγου.
Ο Σωκράτης συνέκρινε το φιλοσοφικό του έργο με εκείνο της μητέρας του Φαιναρέτης, η οποία ήταν μαία. Όπως ακριβώς μια μαία βοηθά στη γέννηση ενός παιδιού, έτσι και Σωκράτης βοηθά στη «γέννηση» ιδεών μέσω της μαιευτικής, μιας μεθόδου βασισμένης σε ερωτήματα που έχουν ως στόχο την κατάρριψη ψευδών πεποιθήσεων και, στην πορεία, την επίτευξη εσωτερικής γνώσης.
Σοφία
και Ενδοσκόπηση - Η Ψυχή ως Πηγή της
Αλήθειας
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Σωκράτης δεν διόρθωνε ούτε κήρυττε, μάλλον, ρωτούσε με ταπεινότητα, αφήνοντας τους συνομιλητές του να αντιμετωπίσουν τις δικές τους αντιφάσεις, προσπαθώντας να αποφύγει την επιβολή ιδεών ή απαντήσεων και προκαλούσε μια εσωτερική αντίδραση στους συνομιλητές του οι οποίοι συνειδητοποιούσαν τις δικές τους αλήθειες. Εδώ, η νοημοσύνη δεν μετράτε με βάση την νοητική ταχύτητα ή την ποσότητα των απομνημονευμένων δεδομένων. Σοφός άνθρωπος δεν είναι αυτός που συσσωρεύει, αλλά αυτός που καταλαβαίνει. Και η κατανόηση απαιτεί να κοιτάξουμε μέσα μας.
Το να γνωρίζεις ότι δεν ξέρεις είναι το πρώτο βήμα προς την αυθεντική γνώση...
Επομένως,
αντί να διδάσκει απόλυτες αλήθειες,
αυτός ο κλασικός φιλόσοφος αφιερώθηκε
στην εξέταση της δικής του ζωής και των
ζωών των άλλων, επανεξετάζοντας συνεχώς
τις πεποιθήσεις, τις αξίες και τις
πράξεις.
Πρόκειται για μια μορφή ηθικής
νοημοσύνης που καλλιεργείται μέσω
της εμπειρίας και του μόνιμου στοχασμού,
όπως η εκμάθηση κολύμβησης ή η εκμάθηση
ενός μουσικού οργάνου. Αυτός
ο τρόπος βάδισης προς τη σοφία, αποτελεί
έναν εφικτό στόχο για όλους, ακόμα κι αν γίνεται ημιτελώς.
Η αρετή δεν είναι ένα χάρισμα που προορίζεται για λίγους και εκλεκτούς φωτισμένους ανθρώπους, όπως πίστευαν οι σοφιστές, αλλά μια δεξιότητα που όλοι μπορούμε να αναπτύξουμε μέσω της λογικής, της ενδοσκόπησης και της σκόπιμης πρακτικής του καλού...
Μια Διαχρονική Κληρονομιά: Ο Σωκράτης μας υπενθυμίζει ότι η νοημοσύνη δεν είναι η νοητική ταχύτητα, ούτε η επανάληψη γεγονότων, ούτε η συσσώρευση ακαδημαϊκών τίτλων, αλλά μάλλον, η ικανότητα να αμφισβητείς, έχοντας πάντα επίγνωση ότι η σοφία δεν διδάσκεται, αλλά αφυπνίζεται.
Από
τη Sarah Romero
21 Νοεμβρίου 2025
---------------------------------------------
Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ
Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΕΝΩΝ
Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ (ΔΙΑΛΟΓΟΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ - ΜΕΝΩΝ)
ΟΥΤΕ ΑΣΠΡΟ ΟΥΤΕ ΜΑΥΡΟ ΑΛΛΑ, ΚΑΘΟΛΟΥ ΠΡΟΒΑΤΟ
H σύγχρονη δυτική επιστήμη δεν ήρθε να προσθέσει πάρα ανούσιες έως και βάρβαρες λεπτομέρειες. Διότι όλη την ουσία της Φυσικής, Αρχαίας και σύγχρονης, την διατύπωσε – συμπληρώνοντας τον Δημόκριτο – με τέλειο τρόπο ο Επίκουρος. Ο ίδιος ήταν απασχολημένος κατά κύριο λόγο με την συγγραφή των βιβλίων του. Έγραψε κάπου τριακόσια βιβλία και σήμερα εμείς θα πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας σε κατάσταση πνευματικής πτώχευσης, εφόσον από το τεράστιο έργο του Επίκουρου σώθηκαν μόνο σαράντα τέσσερις ορισμοί της φιλοσοφίας του, με τίτλο Κύριαι Δόξαι και τρεις επιστολές.
Όχι. Για την απώλεια των συγγραμμάτων του Επίκουρου δεν ευθύνεται μόνον η γνωστή ρασοφόρα μεσαιωνική λαίλαπα. Ήδη από την εποχή του, οι εχθροί του, έκαναν κάθε τι για να παραποιήσουν, να πλαστογραφήσουν και να αφανίσουν τα έργα του. Κατά τον Επίκουρο, η συνειδητοποίηση της φυσικής αλήθειας, οδηγεί κατ αρχήν στην κατάργηση του φόβου. Στην απαλλαγή του Ανθρώπου από των φόβο των Θεών, τον φόβο της Εξουσίας, τον φόβο της Αγνοίας και τον φόβο του θανάτου.
Γράφει ο Επίκουρος στην Επιστολή προς Μενοικέα, υπογραμμίζοντας ότι ο θάνατος, το χειρότερο κακό που θα μπορούσαμε να φοβόμαστε, δεν μας αφορά καθόλου, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, δεν υπάρχει θάνατος, κι όταν επέλθει ο θάνατος, δεν το καταλαβαίνουμε, επειδή έχουμε πάψει να υπάρχουμε. Καθόλου λοιπόν δεν πρέπει να μας εντυπωσιάζει η μετά θάνατον ανυπαρξία, όπως ακριβώς δεν μας εντυπωσιάζει και η πριν από την γέννηση ανυπαρξία. Η δεύτερη δεν μας απασχολεί άρα ούτε και η πρώτη.
Και τότε ποιος είναι ο σκοπός της ζωής; Κατά τον Επίκουρο, ένας και μοναδικός: Η Ηδονή. Ποια ηδονή; Ιδού ο ορισμός του Επίκουρου: ΜΗΤΕ ΑΛΓΕΙΝ ΚΑΤΑ ΣΩΜΑ ΜΗΤΕ ΤΑΡΑΤΤΕΣΘΑΙ ΚΑΤΑ ΨΥΧΗΝ.
Εάν λοιπόν φροντίζουμε να μην πονάει το σώμα μας και να μην ταράζεται η ψυχή μας, τότε είμαστε σε θέση να απολαμβάνουμε την χαρά της Ζωής, κι αυτή ακριβώς η χαρά είναι η Επικούρεια Ηδονή. Βεβαίως η Επικούρεια Διδασκαλία δεν αποκλείει καμία άλλη έννοια του όρου ηδονή, αρκεί να μην κάνει το σώμα και την ψυχή να υποφέρουν από πόνο και φόβο. Διότι η χειρότερη συμφορά του σώματος είναι ο πόνος και της ψυχής ο φόβος.
«ΤΟ ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΚΑΙ ΑΦΘΑΡΤΟΝ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΑΛΛΩ ΠΑΡΕΧΕΙ,ΩΣΤΕ ΟΥΤΕ ΟΡΓΑΙΣ ΟΥΤΕ ΧΑΡΙΣΙ ΣΥΝΕΧΕΤΑΙ,ΕΝ ΑΣΘΕΝΕΙ ΓΑΡ ΠΑΝ ΤΟ ΤΟΙΟΥΤΟΝ».
Οι απαλλαγμένοι από τον φόβο Επικούρειοι δεν γίνονται σε καμία περίπτωση «υπήκοοι» της πολιτικής εξουσίας, ούτε «ποίμνιο» της όποιας πνευματικής. Ξέρουν να απολαμβάνουν την Χαρά της Ζωής, στα μικρά και τα ταπεινά, γνωρίζοντας σε βάθος την ουσία όλων των πραγμάτων. Στρέφουν την πλάτη τους στην εξουσία, και όσο πληθαίνουν, τόσο η κάθε μορφής εξουσία (πολιτική ή θρησκευτική) κινδυνεύει (ειδικά η θρησκευτική). Γι' αυτό καταπολεμήθηκε, γι' αυτό κατασυκοφαντήθηκε, γι' αυτό σπιλώθηκε ανά τους αιώνες η διδασκαλία του ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ.
Πηγή: Περ. Ιερά Ελλάς, τευχ. 4ον σελ. 12, του Μάριου Βερέττα
----------------------------
ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΠΥΡΟ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ
Εμφάνιση παλαιότερων αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ.
Μέχρι το ασυνείδητο να γίνει συνειδητό, αυτό θα καθοδηγεί τη ζωή σου, και εσύ θα το ονομάζεις πεπρωμένο... Καρλ Γιουνγκ
(σ.σ.: Τα Ακασικά Αρχεία θεωρούνται η «βιβλιοθήκη» του σύμπαντος. Οτιδήποτε δημιουργήθηκε, υπήρχε πρώτα εκεί ως δυνατότητα.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Νίκολα Τέσλα, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Στίβεν Χόκινγκ, ακόμα και ο Στιβ Τζομπς, ...μπόρεσαν να δημιουργήσουν τις επαναστατικές τεχνολογίες, τις επιστημονικές θεωρίες και τους πολύπλοκους αλγόριθμους που δημιούργησαν; Αυτοί οι άνθρωποι, μαζί με πολλούς άλλους, ήταν αιώνες μπροστά από την εποχή τους στην επίλυση προβλημάτων και στη μαθηματική σκέψη. Τόσο μπροστά μάλιστα, που κάποιοι εικάζουν ότι πρέπει να είχαν κάποιο μυστικό.
Λοιπόν, είχαν.
Είχαν ενεργοποιήσει
ένα μέρος του υποσυνείδητου νου που
συνδέεται άμεσα με το ενοποιημένο
πεδίο της συνείδησης.
Η τρέχουσα κατάσταση της ανθρωπότητας ωστόσο, έγκειται στο ασυνείδητο μέρος του νου, το οποίο αντανακλά προγραμματισμένη συμπεριφορά που έχει τροφοδοτηθεί με το κουτάλι, από τα κοινωνικά και εκπαιδευτικά συστήματα και τα θρησκευτικά δόγματα κατήχησης. Αυτά μπλοκάρουν αποτελεσματικά τον προγραμματισμό που υπάρχει στη βάση δεδομένων αποθήκευσης του ασυνείδητου, γνωστή ως τα Ακασικά Αρχεία ή ο νους του Θεού. Μπλοκάρουν τον φυσικό προγραμματισμό και μειώνουν την πιθανότητα ανάπτυξης της αυθεντικής μας δύναμης, για την έμφυτη ικανότητα για την αληθινή και καθολική μας αυτογνωσία.
Βλέπετε, όσο περισσότερο γεμίζουμε το ποτήρι μας με την εκπαίδευσή τους, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να βρούμε αυτή τη γνώση στη δική μας τράπεζα δεδομένων.
Επειδή το μυαλό είναι διαδραστικό, γνωρίζοντας τη μνήμη και τις σκέψεις μόνο μέσω συμβόλων, τα Ακασικά Αρχεία είναι μια συμβολική αναπαράσταση που χρησιμοποιεί το μυαλό για να δείξει την κατανόηση, ότι κάθε σκέψη που έχει ποτέ γίνει, υπάρχει στη συλλογική συνείδηση. Τα Ακασικά Αρχεία δεν βρίσκονται έξω από εμάς, σε ένα μέρος στο οποίο πρέπει να ταξιδέψουμε για να ξεκλειδώσουμε τα μυστικά του σύμπαντος. Αντίθετα, τα Ακασικά Αρχεία υπάρχουν μέσα μας όλη την ώρα και είναι πάντα προσβάσιμα.
Κάθε φορά που βιώνουμε μια λάμψη διαίσθησης ή συγχρονικότητας, συνδεόμαστε με τα Ακασικά Αρχεία της «ανώτερης σκέψης». Οι συγχρονικότητες είναι ένα καλό παράδειγμα αυτής της ασυνείδητης διαδικασίας σκέψης που εκδηλώνεται στην τρέχουσα πραγματικότητά μας και είναι πολύ συνηθισμένος μεταξύ των πνευματικών αφυπνίσεων.
Τώρα λοιπόν που καταλαβαίνουμε πώς συσχετίζονται το συνειδητό και το ασυνείδητο μυαλό μεταξύ τους, καθώς και πώς το ασυνείδητό μας μας στέλνει σήματα με τη μορφή ουσιαστικών συμπτώσεων, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτές τις πληροφορίες για να ενισχύσουμε την ασυνείδητη μνήμη μας στην κατάσταση αφύπνισης και να έχουμε πρόσβαση στα Ακασικά Αρχεία της απεριόριστης γνώσης.
Αυξήστε τη δόνησή σας
Κάθε σκέψη που κάνουμε, είτε θετική είτε αρνητική, έχει μια μοναδική δόνηση.
Τα Ακασικά Αρχεία λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μια συγκεκριμένη ιδέα από τη συλλογική συνείδηση, πρέπει να βρισκόμαστε σε δονητική ευθυγράμμιση με αυτή τη σκέψη.
LJ Vanier
----------------------------------------------------
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ!
Ο ΑΙΘΕΡΑΣ, ΑΚΑΣΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ, ΚΑΙ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΦΥΣΙΚΗ
ΑΙΘΗΡ: ΤΟ ΚΟΣΜΙΚΟ ΡΕΥΣΤΟ ΠΟΥ ΠΛΗΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΜΕΣΩ ΕΝΟΣ ΚΩΔΙΚΑ ΑΡΙΘΜΩΝ
Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑΣ-Ο Νόμος της Έλξης και της Εκδήλωσης
Ο Θ. Κολοκοτρώνης διηγείται τον παρακάτω διάλογο με το στρατηγό Χάμιλτον:
Μίαν φοράν, όταν επήραμεν το Ναύπλιον, ήλθε ο Άμιλτων να με ιδή. Μου είπε ότι: “Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμόν και η Αγγλία να μεσιτεύση”.
Εγώ του αποκρίθηκα ότι: “Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπετάν Άμιλτων, ποτέ συμβιβασμόν δεν εκάμαμεν με τον Τούρκο. Άλλους έκοψε, άλλους εσκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς εμείς, εζούσαμεν ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε. Η φρουρά του είχε παντοτινόν πόλεμον με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήταν πάντοτε ανυπότακτα”.
Με είπε: “Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;”.
“Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι κλέφτες, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά”. Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ “ΔΙΗΓΗΣΙΣ ΣΥΜΒΑΝΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΛΗΣ”
-----------------------------------
Ο Δρόσος Κόκκινος, αγωνιστής του ‘21, αφηγείται την παρακάτω σκηνή:
Ήμην εις την σκηνήν του Καραϊσκάκη και υπηρέτουν αυτόν συντρώγοντα μετά του Γενναίου -του υιού του Θ. Κολοκοτρώνη- ότε ήκουσα τον εξής διάλογον:
- “Γενναίε, του λέγει ο Καραϊσκάκης, να μου κάνης την χάριν να μην εκτίθεσαι εις τας μάχας”.
- “Συ, γιατί εκτίθεσαι;” του λέγει ο Γενναίος.
- “Έτσι το λέω κι έτσι είναι, απήντησεν ο Καραϊσκάκης. Αν πας εσύ, πάει ο Γέρος. Και αν πάη ο Γέρος πάει η Ελλάς, ενώ σαν εμένα έχει και άλλους το έθνος”.
“Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ Θ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ” Εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ
-------------------------------------
Ο Κολοκοτρώνης πρωτοπάτησε το πόδι του στη Μάνη, αρχίζοντας η Επανάσταση. Από εκεί τράβηξε με Μανιάτες και Μεσσήνιους για την Τριπολιτσά, με σκοπό να την πολιορκήσει. Στο δρόμο, με το πρώτο τουφέκι που κάνανε με τους Τούρκους, ο κόσμος άμαχος κι άπειρος φοβήθηκε και σκόρπισε. Οι άλλοι καπετάνιοι είπανε στον Κολοκοτρώνη:
-Τι θα κάνουμε πια εδώ; Να πάμε κατά το Λιοντάρι, να δούμε τι γίνεται κι εκείνος ο κόσμος.
- Εγώ δεν πάω πουθενά! είπε ο Κολοκοτρώνης. Αν θέλετε εσείς τραβάτε. Εγώ θα μείνω εδώ, να με φάνε τα πουλιά της πατρίδας μου, που με ξέρουνε.
(Ο Γέρων Κολοκοτρώνης, Φιλήμονος Δοκίμιον Ιστορικόν) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ
------------------------------------------------
ΟΠΩΣ ΠΑΛΑΙΑ ΟΙ ΑΧΑΙΟΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΟΚΛΟ !
ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 1821 - 1830
Ο ευκολότερος τρόπος για να καταλάβουμε τι είναι μια ομαδική ψυχή είναι μέσω της οικογένειας. Σε μια οικογένεια, όλα τα μέλη μοιράζονται μια κοινή συγγένεια, η οποία βασίζεται, φυσικά, σε έναν δεσμό αίματος, αλλά στην περίπτωση των ομαδικών ψυχών δεν υπάρχει τέτοιος δεσμός αίματος που να ενώνει αυτές τις μεμονωμένες οντότητες, αλλά μάλλον πρόκειται για μια πιο νοητική συγγένεια.
Από την τέταρτη πυκνότητα (διάσταση) και μετά, οι μεμονωμένες ψυχές δεν έχουν την κλειστή και ιδιωτική νοοτροπία όπως αυτή που έχουμε εμείς εδώ τώρα, αλλά είναι συγγενείς ψυχές ενωμένες για να σχηματίσουν μια ενιαία συνείδηση. Η συγγένειά τους υπερβαίνει αυτό που θα μπορούσαμε να εννοήσουμε ως φιλία. Είναι ψυχές με ατομικότητα, αλλά είναι ενωμένες από την ίδια νοοτροπία. Είναι οντότητες με την ίδια σκέψη και τον ίδιο εξελικτικό στόχο, που τις καθιστά μια ενιαία οντότητα. Η καθαρά τηλεπαθητική επικοινωνία κάνει το άτομο να μοιράζεται συνεχώς τις σκέψεις του με άλλους, δημιουργώντας τελικά μια συγγένεια με εκείνα τα άτομα που έχουν ένα παρόμοιο μήνυμα με το δικό του.
Όσο υψηλότερη είναι η πυκνότητα, τόσο περισσότερες ψυχές θα αποτελούν μέρος αυτής της ομάδας, σχηματίζοντας τελικά ομάδες στις οποίες ο πληθυσμός ενός πλανήτη σχηματίζει μια ενιαία παγκόσμια συνείδηση.
Στη δική μας φυσική πραγματικότητα, η συνείδηση εξελίσσεται μέσω της εμπειρίας των συνεχών ενσαρκώσεων, αλλά αυτές οι ενσαρκώσεις θα ήταν άνευ νοήματος χωρίς περαιτέρω εργαλεία για να εμπλουτίσουν αυτήν την εμπειρία. Γι' αυτό δημιουργήθηκε η δυαδικότητα, στην οποία η μαθησιακή διαδικασία ξεκινά μέσω της μεθόδου δοκιμής και λάθους. Μας δόθηκε η ελεύθερη βούληση ως εργαλείο για να πλοηγηθούμε σε αυτό το περιβάλλον, να επιλέξουμε τι ταίριαζε καλύτερα στη μάθησή μας, να προσπαθήσουμε, και όταν κάνουμε λάθος, να συνειδητοποιήσουμε το λάθος και να ξεκινήσουμε από την αρχή.
Μέσα σε αυτή τη δυαδικότητα, τοποθετήθηκαν δύο πόλοι, ο θετικός και ο αρνητικός, μέσω των οποίων διοχετεύονταν όλες αυτές οι εμπειρίες. Ο θετικός πόλος περιλαμβάνει όλους εκείνους τους τρόπους επίτευξης του ίδιου στόχου, που δεν είναι άλλος από την ενότητα και την εξέλιξη. Η αρνητική πλευρά, περιλαμβάνει ακριβώς τα αντίθετα: το εγώ, τον φόβο και την πνευματική οπισθοδρόμηση.
Μόλις η ψυχή ενσαρκωθεί σε υψηλότερη διάσταση, η συνεχής εκπομπή των σκέψεών της θα προσελκύσει άλλες ψυχές που εκπέμπουν τις δικές τους στην ίδια συχνότητα, δημιουργώντας μια αμοιβαία έλξη. Αυτή η αμοιβαία έλξη θα ενταθεί και με τη σειρά της θα προσελκύσει περισσότερες ψυχές που θα εκπέμπουν με τον ίδιο τρόπο, σχηματίζοντας μια ολοένα και μεγαλύτερη ομάδα ατόμων. Εκεί δεν υπάρχει δοκιμή και λάθος. Αντίθετα, η γνώση παίζει μεγαλύτερο ρόλο σε αυτές τις πιο ανεπαίσθητες πυκνότητες.
Επομένως, οι ομαδικές ψυχές θα δημιουργούν και θα παράγουν γνώση σε οτιδήποτε πάνω στο οποίο εργάζονται. Είναι ομαδικές συνειδήσεις που θα φροντίσουν και θα διαφυλάξουν την ισορροπία. Εργάζονται συνεχώς και βιώνουν και τη δική τους εξέλιξη προκειμένου να επιτύχουν την ενότητα.
Η κλασική αναπαράσταση των αγγέλων, είναι στην πραγματικότητα, μια ομαδική ψυχή υπερβατικών οντοτήτων, σε μια υψηλότερη κατάσταση συνείδησης, που εργάζεται για να προστατεύει και να καθοδηγεί ψυχές που βιώνουν χαμηλότερη πυκνότητα και την επακόλουθη πνευματική τους εξέλιξη μεταξύ των ενσαρκώσεων...
Μοναδικός σκοπός της φιλοσοφίας του Πλωτίνου είναι η γνώση της θεότητας, που επιτυγχάνεται με την έκσταση και όχι με τη λογική. Υπαινικτικός στη γραφή, δύσκολος στο ύφος και τη σκέψη, ο Πλωτίνος εκφράζει τον πόθο του μυστικιστή, που συνταράσσεται από το πάθος για να απελευθερωθεί από τους περιορισμούς της γήινης ύπαρξης και να ομοιωθεί μέσω της έκστασης με τον Θεό.
Η αλληλεπίδραση της Ελληνικής Φιλοσοφίας με τον Χριστιανισμό γέννησε την τελευταία φάση της Ελληνικής Φιλοσοφίας, που είναι γνωστή ως Νεοπλατωνισμός. Τα νεοπλατωνικά συστήματα αποτελούν τις τελευταίες εκφράσεις της Ελληνικής Σκέψης, στον βαθμό που αυτή είχε πλέον κατανοήσει πλήρως τον εαυτό της, δηλαδή την Αρχαία Θρησκεία και τον Αρχαίο Μύθο.
Ο Νεοπλατωνισμός, λοιπόν, μια εξέλιξη της μεταφυσικής και θρησκευτικής διδασκαλίας του Πλάτωνα, του οποίου οι γνωστότεροι εκπρόσωποι ήταν ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος, ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος, υπήρξε η κύρια φιλοσοφική σχολή της Ύστερης Αρχαιότητας. Εμφανίσθηκε περίπου επτά αιώνες μετά την Κλασική Περίοδο του Σωκράτη, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσει τον Πλατωνισμό, παράλληλα με τις νέες θεωρίες, όπως αυτές των Στωικών και των Επικούρειων.
Ο Νεοπλατωνισμός κυριάρχησε στις Ελληνικές Φιλοσοφικές Σχολές έως το +529, οπότε ο χριστιανός Αυτοκράτορας της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) Ιουστινιανός, εξέδωσε το διάταγμα με το οποίο απαγόρεψε τη λειτουργία των Φιλοσοφικών Σχολών. Το κλείσιμο της Πλατωνικής Ακαδημίας των Αθηνών από τον Ιουστινιανό αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της γνώσης...
---------------------------
Ο ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ
ΠΡΟΚΛΟΣ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ
Απίστευτη είναι η ταχύτητα με την οποία τα Μαντεία ειδοποιούντο για τα σπουδαία συμβάντα. Αν δεν θέλουμε να αμφιβάλουμε για την αλήθεια των πολυάριθμων αυτών ειδήσεων, πρέπει να εξηγήσουμε το θαύμα με την παρασκευή κάποιου είδους τηλέγραφου. Πηγή: "Τα Μυστήρια της Αρχαιότητος" - Θ. Ι.Λεφάκης (Δόμινος) 1896
............................
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ:
Συνέπεσε να γίνουν ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ο χαλασμός των Περσών στις Πλαταιές της Βοιωτίας κι ο χαλασμός που ήταν να πάθουν στη Μυκάλη της Μικράς Ασίας νοτιοανατολικά της Σάμου. Η μάχη των Πλαταιών έγινε τις πρωινές ώρες της ημέρας, ενώ της Μυκάλης κατά το απόγευμα.
ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Το πεδίο μάχης και στη μια και στην άλλη περίπτωση ήταν δίπλα σε τέμενος της Ελευσινίας Δήμητρας, γιατί βέβαια, όπως και προηγουμένως έχω αναφέρει, στις Πλαταιές η μάχη έγινε ακριβώς δίπλα απ᾽ το ναό της Δήμητρας, και στη Μυκάλη έγινε το ίδιο (σ.σ.: τροφή για σκέψη).
ΗΡΟΔΟΤΟΣ - Ιστορίαι (9.102.1-9.105.1) Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΥΚΑΛΗΣ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ – 479
....................
«ΈΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ…» - Γ. Σεφέρης -
.....................
Το βιβλίο "Τα Μυστήρια της Αρχαιότητος" - Θ. Ι. Λεφάκης (Δόμινος) 1896 χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα και είναι αθησαύριστο, αφού δεν υπάρχει ούτε στον κατάλογο της Εθνικής Βιβλιοθήκης.
------------------------------
Μετά τον θάνατο του Πλωτίνου το 270, ο μαθητής του Αμέλιος ρώτησε τον Απόλλωνα πού βρισκόταν η ψυχή του Πλωτίνου. Τότε ο θεός απάντησε δίνοντας έναν χρησμό υπό τη μορφή ποιήματος. Σε γενικές γραμμές αυτός ανέφερε πως η ψυχή του μεγάλου φιλοσόφου κατοικεί σε ένα μέρος όπου ισχύουν δίκαιοι νόμοι, και παραμένει αγνή και αμόλυντη.
Μολονότι ο Πλωτίνος προσπάθησε πολλές φορές κατά τη γήινη ζωή του (όσο δηλαδή η ψυχή του ζούσε μέσα στο σώμα του) να αντιταχθεί «στην άγρια ταραχή, στις τρικυμίας τη ζάλη», συχνά του φανερωνόταν το όραμα της κατοικίας των μακαρίων, ένα όραμα που έπρεπε να αποτελέσει τον τελικό του στόχο. Το όραμά του αυτό λοιπόν δεν μπορούσε να το σβήσει η ανηθικότητα και η απανθρωπιά της σαρκικής ζωής.
Ο Πλωτίνος, όμως, συνέχισε ο Απόλλων, είχε απαλλαγεί πια από τη διαφθορά και η ψυχή του έδρευε σε έναν τόπο ιερό, μαζί με αυτές του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα, του Αιακού, του Δία, του Μίνωα και του αδελφού του Ραδάμανθυ.
Ο ύμνος προς τιμήν του Πλωτίνου τελείωνε με μια προσφώνηση στις Μούσες να τελειώσουν το τραγούδι τους, αφού αυτός ό,τι είχε να πει με τη χρυσή του λύρα για την άφθαρτη και ευτυχισμένη ψυχή του φιλοσόφου το είχε ολοκληρώσει.
Στη συνέχεια ο Πορφύριος ολοκλήρωσε τον ύμνο του Απόλλωνα σε ύφος πεζό και απλό, συμπληρώνοντας πως η προσωπικότητα του Πλωτίνου διακρινόταν για την ηρεμία, την πραότητα και την καλοσύνη της. Ιδιαίτερο ήταν το χάρισμα της ψυχής του να θεάται διαρκώς το θείο, το οποίο λάτρευε.
Ο Βελισσαρόπουλος σημειώνει πως αυτή η εκστατική κατάσταση μοιάζει με εκείνη των Ινδών φιλοσόφων. Μολονότι διαρκεί λίγο, τόσο οι Ινδοί μύστες όσο και ο Πλωτίνος τον υπόλοιπο χρόνο βίωναν ένα χαρισματικό κλίμα.
Ο Πορφύριος καταλήγει στο συμπέρασμα πως όλα τα γραπτά του δασκάλου του εμποτίζονται από θεϊκή χάρη και επίβλεψη, γεγονός που αποδεικνύει πως μόνο εκείνος από τους κοινούς ανθρώπους αντίκρισε πράγματα θεάρεστα και μεγαλειώδη, δυσπρόσιτα για την υλική υπόσταση.
[EIΚΟΝΑ: Η Θέμιδα χρησμοδοτεί στο μαντείο των Δελφών.
----------------------------------
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.
Κατά την περίοδο της οργάνωσης αυτού του σχεδίου, δηλαδή στο πρώτο έτος της βασιλείας του Γαλλιηνού (253-268), ο Πλωτίνος είχε αφοσιωθεί στην έκθεση των φιλοσοφικών του βιβλίων. Ήταν ήδη 48-49 ετών όταν άρχισε να γράφει. Μαθήματα Φιλοσοφίας βέβαια είχε αρχίσει να παραδίδει ήδη από το 244 - 245. Παράλληλα έγραψε όλα του τα έργα κατά περιόδους, σε διάστημα 16 ετών. Συγκεκριμένα, πριν έλθει σε επαφή με τον Πορφύριο είχε ήδη γράψει 21 βιβλία, με θέματα που προέκυπταν από τα σεμινάρια και τις διαλέξεις και κυκλοφορούσαν σε στενό κύκλο.
Ο Πορφύριος μάλιστα αναφέρει πως, επειδή ο Πλωτίνος δεν τα τιτλοφορούσε, όλοι έβαζαν στο καθένα διαφορετικό τίτλο. Γι’ αυτό ο Πορφύριος, κατά τα έξι χρόνια που ήταν μαζί του, τον ανάγκασε (με τη βοήθεια του παλαιότερου μαθητή του Αμέλιου) να γράψει άλλα 24 βιβλία. Η διαδικασία γραφής ακολουθούσε την ίδια οδό: τα βιβλία είχαν ως εισαγωγή τα θέματα που ανέκυπταν κατά τις συζητήσεις τους.
Όταν ο Πορφύριος ήταν στη Σικελία (περί το 268), ο Πλωτίνος του έστειλε άλλα εννέα βιβλία. Όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο έγραφε τα έργα του ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος γράφει: «Αφού είχε ολοκληρώσει τη σκέψη του από την αρχή ως το τέλος στο μυαλό του, έπειτα, όταν μετέφερε στο γραπτό όσα είχε σκεφθεί, έγραφε χωρίς διακοπή αυτά που είχε βάλει σε τάξη στην ψυχή του, σαν να τα αντέγραφε από ένα βιβλίο. Αφού, και αν ακόμη στο μεταξύ συνομιλούσε με κάποιον, διατηρούσε παράλληλα με την ομιλία του τη σειρά των σκέψεών του, έτσι ώστε και να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της ομιλίας και να διατηρεί αδιάκοπα τη σκέψη τους στο προκείμενο ζήτημα. Οπότε, όταν ο συνομιλητής του έφευγε, δεν χρειαζόταν να ξανακοιτάξει αυτά που είχε γράψει, αφού άλλωστε η όρασή του δεν επαρκούσε για επαναλήψεις, αλλά προχωρούσε στη συνέχεια της συγγραφής του, σαν να μην είχε μεσολαβήσει το χρονικό διάστημα της συνομιλίας του. Ήταν λοιπόν παρών συνάμα με τον εαυτό του και με τους άλλους, και ποτέ δεν χαλάρωνε την προσοχή προς τον εαυτό του, παρά μόνο στον ύπνο, τον οποίο εξάλλου ελάττωνε η μειωμένη τροφή – πολλές φορές δεν άγγιζε ούτε ψωμί – και η διαρκής μεταστροφή του προς το νου».
Τα έργα του Πλωτίνου λοιπόν δεν συγκροτήθηκαν με 6άση ένα γενικό πλάνο, και αυτό οφειλόταν (όπως αναφέρει ο Πορφύριος) στην αδυναμία που είχαν τα μάτια του, γι’ αυτό και δεν ξαναδιάβαζε ποτέ όσα είχε γράψει. Η ταχύτητα, μάλιστα, με την οποία του έρχονταν οι ιδέες, τον ανάγκαζε να γράφει τόσο γρήγορα, ώστε το γράψιμό του να γίνεται εξαιρετικά δυσανάγνωστο (ούτε όμως χειριζόταν άψογα τη γλώσσα).
Αν και κατείχε μια επιμελέστερη γνώση της φιλοσοφίας, ο Πλωτίνος δεν διακρινόταν για την τέλεια μόρφωσή του. Η ορθογραφία του ήταν μέτρια και συχνά μπέρδευε ορισμένες λέξεις όταν μιλούσε και έγραφε. Γι’ αυτό δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι δεν κατάφερε να διαμορφώσει τις συζητήσεις του κατά το πρότυπο του σωκρατικού διαλόγου. Οι γνώσεις του επίσης ήταν εγκυκλοπαιδικές, όχι μόνο σε σχέση με το έργο άλλων φιλοσόφων αλλά και σε θέματα γεωμετρίας, μηχανικής, οπτικής και μουσικής.
Το πάθος του ήταν η Φιλοσοφία. Όπως σημειώνει ο Πορφύριος στο έργο του, «όταν μιλούσε, η νόηση φανερωνόταν μέχρι το πρόσωπό του, λάμποντας με το φως της. Ήταν πάντα θελκτικός στην όψη, όμως τότε γινόταν ακόμη πιο ωραίος στη θέαση. Ένας λεπτός ιδρώτας τον κάλυπτε και η πραότητά του έλαμπε από μέσα του ενώ, όταν απαντούσε στις ερωτήσεις που του υποβάλλονταν, έδειχνε την προσήνεια και την πνευματική του ρώμη».
Όσον αφορά τη διδασκαλία του, αυτή ήταν ανοικτή στο ευρύ κοινό – σε αντίθεση με τα γραπτά του, που ήταν διαθέσιμα μόνο σε έναν μικρό κύκλο μαθητών του – και ακολουθούσε μια μορφή συζήτησης βασισμένη σε μια σειρά κειμένων. Ο Αμέλιος μάλιστα παρουσιάζει στον Πορφύριο μια εικόνα του τρόπου διδασκαλίας πριν τον Πλωτίνο. Τα μαθήματα δηλαδή τότε ήταν μπερδεμένα και γεμάτα ανοησίες, ώσπου εμφανίσθηκε ο Πλωτίνος, για να διεγείρει την έρευνα στον κύκλο των συμμετεχόντων.
Όπως μας πληροφορεί ο Πορφύριος (αφότου έγινε μέλος του κύκλου το 263), ο δάσκαλός του χρησιμοποιούσε ποικίλα γραπτά, όπως αυτά του Πλάτωνα και των περιπατητικών, του Νουμήνιου ή του Αλεξάνδρου, ως βάση για να παρουσιάσει τη δική του πραγματεία και διατριβή. Προηγείτο μια ανάγνωση κειμένων διαφόρων Ελλήνων φιλοσόφων, πάνω στα οποία ο Πλωτίνος έκανε τις παρατηρήσεις του. Στη συνέχεια, με αφορμή αυτά εξέθετε μια δική του θεωρία. Σκοπός της προσπάθειας ήταν να διεισδύσουν βαθιά στο νόημα των αποσπασμάτων.
Ο Πλωτίνος ήταν αυστηρά χορτοφάγος και δεν άγγιζε τις τροφές που προέρχονταν από τη σάρκα ζώων. Δεν πήγαινε στα δημόσια λουτρά, αλλά καθημερινά του έκαναν εντριβές κατ’ οίκον. Όταν όμως ενέσκηψε λοιμός στη Ρώμη, πέθαναν οι άνθρωποι που τον φρόντιζαν κατ’ οίκον και διακόπηκε η περιποίηση του σώματός του. Απόρροια αυτής της κατάστασης ήταν να επιδεινωθεί η υγεία του και να του παρουσιασθεί μια μορφή οξείας κυνάγχης, μια νόσος του φάρυγγα. Κατά την απουσία του Πορφύριου στη Σικελία, η υγεία του Πλωτίνου επιδεινωνόταν συνεχώς, και σταδιακά άρχισε να χάνει τη φωνή του, η οποία γινόταν ολοένα και πιο βραχνή. Η όρασή του επίσης μειωνόταν αισθητά και τα χέρια και τα πόδια του γέμισαν έλκη. Τότε άρχισαν να τον αποφεύγουν οι φίλοι του. Απογοητευμένος, λοιπόν, ο Πλωτίνος αποσύρθηκε στην Καμπανία, στο κτήμα του παλαιού του φίλου Ζήθου. Ο,τιδήποτε χρειαζόταν, του το προμήθευε ο φίλος του Καστρίκος από τα κτήματά του στις Μιντούρνες. Ο Πλωτίνος ζούσε πλέον μοναχικά αξιοποιώντας όμως τον χρόνο του για τη συγγραφή των τελευταίων έργων του, τα οποία αφορούν θέματα ηθικής. Στα πρόθυρα του θανάτου του τον επισκέφθηκε ο φίλος και γιατρός του Ευστόχιος (στον οποίο αποκάλυψε την ηλικία του λίγο πριν πεθάνει) ο οποίος έμενε τότε στις Ποτιόλες. Ο Πλωτίνος ήταν 66 ετών όταν πέθανε, στο τέλος του δεύτερου χρόνου της βασιλείας του Κλαυδίου Β’. Λίγο πριν ξεψυχήσει είπε στον Ευστόχιο: «Εσένα περίμενα ακόμη. Προσπαθήστε να αναγάγετε τον θεό μέσα σας στο θείο που ενυπάρχει στο όλο».
-----------------------------------------
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.
Ο Πορφύριος διαίρεσε το έργο του με βάση το θέμα, ξεκινώντας από το υποτιθέμενο πιο εύκολο υλικό και καταλήγοντας στο πιο δύσκολο. Στην πρώτη Εννεάδα περιλαμβάνονται τα λεγάμενα ηθικά θέματα, ενώ η δεύτερη και η τρίτη περιλαμβάνουν πραγματείες για τη φυσική φιλοσοφία και την κοσμολογία, για τις οποίες παρέχονται κάποιες ορθολογικές εξηγήσεις στην τρίτη Εννεάδα.
Ο Δημήτρης Βελισσαρόπουλος, στο έργο του «Ελληνες και Ινδοί», σημειώνει πως τα υπομνήματα τα οποία προσέθεσε, οφείλονται στις παρακλήσεις των φίλων του, που ζητούσαν διευκρινίσεις σε διάφορα σημεία. Η τέταρτη Εννεάδα αναφέρεται στην ψυχή ενώ η πέμπτη στον Νου. Ακολουθεί η έκτη, στην οποία περιέχονται θέματα για τους αριθμούς, περί του Ενός και περί των γενών του Όντος. Η θεματική ενότητα της πρώτης, τέταρτης και πέμπτης Εννεάδας είναι κατά κάποιο τρόπο αξιολογότερη από τις υπόλοιπες, αλλά και σε αυτές η προσδοκία μιας συστηματικής πραγμάτευσης εμφανίζεται απατηλή.
Σκοπός του Πορφύριου δεν ήταν να αναφέρει όλα όσα γνώριζε για τον δάσκαλό του, αλλά να αποτυπώσει τις πλευρές του χαρακτήρα του και της σταδιοδρομίας του οι οποίες συνταιριάζονται σε ένα παραστατικό πλαίσιο της ζωής του. Σύμφωνα με τα λόγια του, «ζωγράφισε το πορτραίτο ενός από τους πιο ασυνήθιστους ανθρώπους της εποχής του, ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία των άλλων και ταυτόχρονα στον κόσμο του πνεύματος». Διδάσκοντας στη Ρώμη σε μια εποχή η οποία χαρακτηριζόταν από μια απερίγραπτη έλλειψη φιλοσοφίας, το πρόσωπο του Πλωτίνου, με τις εξαιρετικές ικανότητες, έγινε το καταφύγιο όσων ήθελαν να έλθουν σε επαφή μαζί του και να ασχοληθούν συστηματικά με τη φιλοσοφία.
Ειδικότερα ο Πορφύριος, ήδη στις πρώτες γραμμές του Βίου, αναφέρει πως ο Πλωτίνος δεν προκαλούσε ποτέ συζήτηση γύρω από το θέμα των προγόνων του, των γονέων του ή για τον τόπο της γέννησής του. Σύμφωνα με τον Πορφύριο, αυτό οφειλόταν κυρίως στην ασκητική αποστροφή του για τη σωματική του υπόσταση («έμοιαζε να ντρέπεται που βρισκόταν μέσα σε σώμα»). Μόνο κρυφά μπορούσαν να φιλοτεχνήσουν ένα πορτραίτο του Πλωτίνου. Η απάντησή του, όταν του ζήτησε ο μαθητής του Αμέλιος να καθίσει μπροστά σε έναν ζωγράφο, βασίσθηκε στην πλατωνική αρχή «είδωλο ενός ειδώλου»: «Δεν αρκεί που κουβαλάμε το είδωλο με το οποίο η φύση μας έχει περιβάλει αλλά έχεις την απαίτηση να δεχθώ να αφήσω πίσω μου και ένα ανθεκτικότερο στον χρόνο είδωλο του ειδώλου, σαν να πρόκειται για κάτι αξιοθέατο»;
Γι’ αυτό τον λόγο ο Αμέλιος συνωμότησε με τον αξιόλογο ζωγράφο και φίλο του Καρτέριο, ο οποίος αποτύπωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του, κατά τη διάρκεια των διαλέξεών του. Κατόπιν, φιλοτέχνησε από μνήμης ένα πρώτο σχέδιο και με τη βοήθεια του Αμέλιου προέκυψε εν αγνοία του Πλωτίνου ένα άψογο πορτραίτο.
Ο Πλωτίνος είχε και επιστημονικά ενδιαφέροντα. Η ενασχόλησή του με τους κανόνες των αστέρων δεν είχε ιδιαίτερα μαθηματική χροιά. Επιπλέον, αφιέρωσε χρόνο και στην εγκυρότητα των ωροσκοπίων, αλλά μόνο για να πείσει για την αχρηστία και την έλλειψη αξίας τους. Στην πραγματεία «Περί του αν τα άστρα ασκούν κάποια επίδραση», καταδίκαζε την αστρολογία, η οποία σαφώς δεν συμβαδίζει με την επιστημονική αστρονομία. Αμέσως κέρδισε την εκτίμηση και τον σεβασμό του αυτοκράτορα Γαλλιηνού και της συζύγου του Σαλονίνας. Εκμεταλλευόμενος λοιπόν τη συμπάθεια του αυτοκρατορικού ζεύγους, τους πρότεινε να ανοικοδομήσουν μια κατεστραμμένη πόλη στην Καμπανία (κάποτε πόλη των φιλοσόφων) η οποία θα ονομαζόταν Πλατωνόπολις και θα διοικείτο με βάση τους πλατωνικούς νόμους. Επενέβησαν όμως αλλά πρόσωπα του αυτοκρατορικού περιβάλλοντος από φθόνο ή απλώς από κακεντρέχεια, μοχθηρία ή κάποια άλλη αιτία και ματαίωσαν το σχέδιο. Ο Rist ερμηνεύει αυτή την ενθάρρυνση του Γαλλιηνού ως μια προσπάθεια να αποτελέσει το πλωτινικό σχολείο την «εμπροσθοφυλακή» μιας Ελληνικής Αναγέννησης. Μολονότι όμως ο αυτοκράτορας έδειχνε μεγάλο σεβασμό για το πρόσωπο του Πλωτίνου, αργότερα αποδείχθηκε πως οι δημόσιες δραστηριότητές του είχαν μικρή σχέση με τη δράση ενός φιλοσόφου.
-----------------------------------------------
Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Πλωτίνος.
.jpg)
Ο ΗΦΑΙΣΤΟΣ, Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙ Ο ΑΡΗΣ - Η ιδέα της αιθερικής πραγματικότητας που υφαίνει ως δίχτυ ο Ήφαιστος με το πυρ του, αποτελεί μια κορύφωση για την Ελληνική Μυθολογία – ΚΛΙΚ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ
.jpg)
Η απόσταση του Σειρίου από την Γη είναι 2,76 Parsec* (όπου Parsec ισοδυναμεί με 3,26 έτη φωτός) ή 8,9976 έτη φωτός. Δηλαδή κατά προσέγγιση, περίπου ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ. Η εννεάδα (9) ήταν το σήμα κατατεθέν των αρχαίων Ελλήνων.
Ο Θειοφόρος Ησίοδος μέσα από την Θεογονία του, κωδικοποιεί την απόσταση Σειρίου – Γης, με την περιγραφή της πτώσεως των υδάτων της Στυγός. Λέει λοιπόν πως 9 ολόκληρα ημερονύκτια πέφτει το νερό και την δέκατη ημέρα φτάνει στα Τάρταρα. Το φάως (=φως), ταξιδεύει από τον Σείριο στην Γη 9 ολόκληρα έτη και φτάνει στο δέκατο έτος. Λέει ακόμη, πως ο ιερότερος όρκος των Θεών, είναι το νερό της Στυγός και μάλιστα όχι τόσο τα 9/10 των τμημάτων αυτής, αλλά κυρίως το Δέκατο. Θέλοντας να υποδείξει την τοποθεσία αφίξεως του φωτός (σύμφωνα με τα παραπάνω) στον Σείριο. Να λοιπόν ο ιερότερος όρκος πάσης φύσεως ελλόγου όντος.
Το φάσμα του Σειρίου (α Μεγ. Κυνός) είναι περίπου 450 nm (νανόμετρα) ενώ του συνοδού, γύρω στα 550 nm. Το α είναι θερμό αστέρι και το φάσμα του του δίδει το κυανόλευκο χρώμα, ενώ ο συνοδός είναι ψυχρότερο άστρο έχοντας το πορτοκαλί χρώμα φάσματος. Ωστόσο, ως φαινομενικό οπτικό φάσμα, εμείς εισπράττουμε συνδυασμό και των δυο φασμάτων, δηλαδή το σμαραγδί (περίπου στα 500 nm).
Να λοιπόν, από πού πηγάζει και η λατρεία των Αρχαίων Ελλήνων για τους σμαράγδους λίθους!
Τέλος, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι ο Σωκράτης έπαιρνε όρκο στον Αστερισμό του Κυνός , «Μα τον Κύνα…», λέγει στο έργο του Πλάτωνος «ΓΟΡΓΙΑΣ».
.jpg)
