ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ, Ο ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ!

«Ει θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται» (Κικέρων)

Απόδοσις: Αν οι θεοί συνομιλούν, τη γλώσσα των Ελλήνων χρησιμοποιούν.

Η ρήση αυτή του Κικέρωνα αποτελεί έναν ύμνο προς την Ελληνική Γλώσσα, υποδηλώνοντας την ανωτερότητα την ομορφιά της και την θεϊκή της φύση. 

Η Ελληνική Γλώσσα δεν είναι απλώς ένα σύστημα λέξεων. Είναι μνήμη και πνοή. Είναι ο ήχος της θάλασσας που επαναλαμβάνει αιώνες, η σκιά των βουνών που κρατούν μέσα τους Μύθους και στοχασμούς. Στις συλλαβές της γεννήθηκαν ερωτήματα που ακόμη αντηχούν, τι είναι αλήθεια, τι είναι δικαιοσύνη, τι είναι άνθρωπος.

Μέσα από τη γλώσσα αυτή μίλησε ο Όμηρος και ύφανε κόσμους ηρωικούς. Συλλογίστηκε ο Πλάτων για την ουσία του αγαθού, περπάτησε ο Αριστοτέλης αναζητώντας την αιτία των όντων. Κάθε λέξη έγινε γέφυρα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα.

Η Ελληνική Γλώσσα έχει μέσα της φως, όχι μόνο ως λέξη, αλλά ως εμπειρία. Οι λέξεις Φως (αρχ. Φάος) και φωνή συνδέονται ετυμολογικά και νοηματικά, καθώς η λέξη φωνή πηγάζει από το “φάος” (φως) και τον νου. Φωνή=Το φως του νου, δηλώνοντας την εμφάνιση, την εκδήλωση, και την αλήθεια (Λόγος). Η φωνή είναι το φως του νου, που φαίνει, (φανερώνει) τις σκέψεις. Κάθε λέξη, έχει μέσα της ιστορία, επιστήμη, πληροφορία, γνώση. Κάθε λέξη, περιέχει και μια απάντηση, σε ερωτήματα και απορίες. Είναι η τόλμη να ονομάζεις τον κόσμο και, ονομάζοντάς τον, να τον κατανοείς. Είναι η μουσική της σκέψης, η αρμονία ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα.

Και καθώς περνούν οι αιώνες, εκείνη συνεχίζει, μεταμορφώνεται, μα δεν χάνεται. Σαν ποτάμι που αλλάζει κοίτη, αλλά κρατά το ίδιο νερό της μνήμης. Στα χείλη κάθε ανθρώπου που τη μιλά, η Ελληνική Γλώσσα γίνεται παρόν, γίνεται ζωντανή φιλοσοφία, γίνεται ποίηση που δεν έπαψε ποτέ να αναπνέει.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

--------------------------------------------

ΣΤΙΣ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΓΕ ΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣΟΥΣΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ

Το δακρυσμένο χαμόγελο της Ανδρομάχης (Ομήρου Ιλιάς Ζ 484)

Ποιά άλλη γλώσσα στον κόσμο θα μπορούσε να αποδώσει σε μία μόνο λέξη τόσα πολλά και υψηλά νοήματα;

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Ελληνική Γλώσσα.

Λιβάνιος προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο: Υπέρ των Ελληνικών Ναών

Ο Λιβάνιος ήταν ο πολυγραφότερος συγγραφέας της Αρχαιότητας, ο «μεγαλύτερος ρήτορας και σοφιστής του αιώνα του», το «σταθερό πρότυπο ύφους για όλους τους μεταγενέστερους (βυζαντινούς) ρήτορες, δασκάλους και ανθρώπους των γραμμάτων», δάσκαλος ο ίδιος του Μεγάλου Βασιλείου, του Ιωάννου Χρυσοστόμου, αλλά και του Ιουλιανού. Το τεράστιο σε όγκο έργο του αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ιστορικές πηγές της ύστερης Αρχαιότητας. Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα διάβαινε το κατώφλι του Μεσαίωνα, ο Λιβάνιος υπερασπίστηκε τον Ελληνικό Πολιτισμό και, παραμένοντας πεισματικά εθνικός, επέλεξε την οδό της αντιπαράθεσης με τον μισαλλόδοξο σκοταδισμό των πιστών του χριστιανικού δόγματος. Στην Ελλάδα, το όνομα και το έργο του παραμένουν εδώ και αιώνες στην αφάνεια και η «επίσημη» φιλολογία τον αγνοεί σκανδαλωδώς…

Ο Λόγος «Περί της τιμωρίας Ιουλιανού» («Εκδίκηση για τον Ιουλιανό») απευθύνεται στον Θεοδόσιο που μόλις έχει πάρει την εξουσία (το 379). Έχει προηγηθεί η ήττα των Ρωμαίων σε μάχη με τους Γότθους στην Αδριανούπολη, όπου βρήκε τραγικό θάνατο ο αυτοκράτορας Βάλενς, μέγας διώκτης των εθνικών. Ο Λιβάνιος υποστηρίζει ότι ο Ιουλιανός δολοφονήθηκε από Ρωμαίο στρατιώτη, βαλτό από τους χριστιανούς, ότι μετά τον θάνατο του τα πράγματα στην αυτοκρατορία πήγαν από το κακό στο χειρότερο καθώς οι στρατιωτικές ήττες κι οι υποχωρήσεις των Ρωμαίων διαδέχονταν η μία την άλλη, ότι οι δολοφόνοι έπρεπε να τιμωρηθούν, ότι οι μετέπειτα αυτοκράτορες που τον διαδέχτηκαν όχι μόνο στάθηκαν ανίκανοι στρατιωτικοί αλλά κυβέρνησαν με την τρομοκρατία, εξολοθρεύοντας «μυριάδες διαπρεπείς πολίτες» εθνικούς… Το 386 μ.Χ., τα πάντα έχουν πια κριθεί προ πολλού… Μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της Ελληνικής ιστορίας: Ο πολιτισμός που επί μία χιλιετία λάμπρυνε την ανθρωπότητα, εκπροσωπείται τώρα από έναν μοναχικό γέροντα που βλέποντας τα πάντα γύρω του να γκρεμίζονται, βρήκε το θάρρος να ορθώσει το ανάστημά του και να απευθυνθεί στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, ηθικό αυτουργό των καταστροφών.

Προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο: Υπέρ των ελληνικών ναών (απόσπασμα)

Στα σύνορα με την Περσία βρίσκεται κατεδαφισμένος ένας ναός που όμοιος του δεν υπήρχε, αν κρίνουμε απ’ όλους όσους τον είδαν. Τόσο μεγάλο τον είχαν χτίσει, με πέτρες τεράστιες, που κάλυπτε τόση γη όση και η πόλη. Μέσα στον φόβο του πολέμου, ήταν τουλάχιστον αρκετό για τους κατοίκους ότι αν οι εχθροί κυρίευαν την πόλη, δεν θα έπαιρναν τίποτα περισσότερο, αφού δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν τον ναό εξαιτίας ενός ισχυρού περιβόλου που αντιστάθηκε σε κάθε πολεμική μηχανή. Επιπλέον, ανεβαίνοντας στη στέγη του μπορούσε κανείς να παρατηρεί ένα μεγάλο μέρος της εχθρικής χώρας, πράγμα που είναι σπουδαίο πλεονέκτημα για τους εμπόλεμους. Άκουσα μάλιστα κάποιους, να μαλώνουν για το ποιος ναός έκανε το μεγαλύτερο θαύμα, αυτός που δεν υπάρχει πια ή ο ναός του Σέραπι -που εύχομαι να μην πάθει κι αυτός τα ίδια.

Αλλά αυτός ο καταπληκτικός ναός, -ας μην πω για τα κρυφά θέλγητρα της οροφής του και τα σιδερένια αγάλματα που έχουν χαθεί στο σκοτάδι, μακριά απ’ το φως του ήλιου- αυτός ο ναός χάθηκε και πάει, προς λύπη αυτών που τον είδαν και προς ανακούφιση αυτών που δεν τον είδαν, γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άλλο πράγμα να βλέπεις κι άλλο να ακούς. Πράγματι, αυτοί που δεν τον είδαν δοκίμασαν και τα δύο αισθήματα: Λύπη για το γκρέμισμά του και ανακούφιση για το ότι δεν τον είχαν δει. Όμως, αν κάποιος εξετάσει το πράγμα προσεκτικά, δεν ευθύνεσαι εσύ γι’ αυτό, αλλά ο άνθρωπος που σε παραπλάνησε, (Ο Λιβάνιος αναφέρεται στον έπαρχο Κυνήγιο), ένας αχρείος, μισητός στους θεούς, δειλός και φιλοχρήματος και πληγή για την γη που τον δέχθηκε όταν γεννήθηκε. Ένας άνθρωπος που επωφελήθηκε απ’ το παράλογο φέρσιμο της τύχης, έκανε κατάχρηση της τύχης του, υποδουλώθηκε στη γυναίκα του και της έκανε όλα τις χάρες κι ήταν η γυναίκα του το παν γι’ αυτόν. Κι εκείνη πάλι είχε ανάγκη να υπακούει στο κάθε τι τους ανθρώπους που δίνουν τέτοιες διαταγές και που αποδεικνύουν την αρετή τους με το να ζουν ντυμένοι στα πένθιμα και ακόμη περισσότερο με το να φοράνε ρούχα από τσουβάλια (Εννοεί τους μοναχούς).

Και αν κάποιος έρθει και τους ρωτήσει γιατί τα έκαναν αυτά, αρνούνται κάθε ευθύνη και απαντούν ότι έχουν ενεργήσει σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά και ότι εκείνος οφείλει να απολογηθεί -τέτοια λένε. Αυτοί οφείλουν να μιλήσουν, αυτοί που δεν θα έχουν ποτέ καμιά δικαιολογία για τις πράξεις τους. Γιατί βέβαια, ποια δικαιολογία μπορεί να υπάρξει για τέτοια κακά;

Αλλά θα τους εξετάσω για να αποδείξω την ενοχή τους σ’ αυτά που μόλις ανέφερα. Πείτε μου: Ποιός ο λόγος που γκρεμίσατε αυτόν τον μεγάλο ναό; Επειδή έτσι αποφάσισε ο βασιλιάς;

Καλώς. Οπότε, οι καταστροφείς δεν έκαναν κανένα αδίκημα αφού έπραξαν σύμφωνα με τη θέληση του βασιλιά. Έτσι, όποιος έχει πράξει τα αντίθετα απ’ αυτά που διατάζει ο βασιλιάς, δεν κάνει αδίκημα; Ε, λοιπόν, σ’ αυτή την κατηγορία ανήκετε εσείς, αφού για τα όσα κάνατε δεν ισχύει η παραπάνω δικαιολογία. Για πείτε μου, γιατί ο ναός της Τύχης στέκεται σώος και αβλαβής καθώς και αυτός του Δία, της Αθηνάς και του Διόνυσου; Μήπως επειδή θέλατε να παραμείνουν αυτοί; Όχι, αλλά επειδή κανείς δεν σας έδωσε την εξουσία να ενεργήσετε εναντίον τους. Είχατε πάρει μήπως την εξουσία για εκείνους που καταστρέψατε; Όχι! Γιατί, λοιπόν, δεν πρέπει να τιμωρηθείτε; Πώς αποκαλείτε τις πράξεις σας ως επιβολή τιμωρίας όταν τα θύματα δεν έχουν κάνει τίποτα που να επιδέχεται κατηγορία;

...

Το σύνολο των σωζόμενων γνήσιων επιστολών του Λιβάνιου είναι 1.560. Πολλές απ’ αυτές εκδόθηκαν για πρώτη φορά σε τυπωμένη μορφή το 1499 στη Βενετία από τον Κρητικό, Μάρκο Μουσούρο. Όπως αναφέρει το βυζαντινό λεξικό Σουίδα, ο Λιβάνιος «έγραψεν άπειρα»… Είναι πράγματι ο πολυγραφότερος συγγραφέας της Αρχαιότητας, ίσως του κόσμου ολόκληρου. Σώζονται 60 Λόγοι. Εννέα από τους Λόγους του έχουν ονομαστεί «Ιουλιανικοί»: Είτε απευθύνονται προς τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ιουλιανό είτε μιλούν γι’ αυτόν. Σ’ αυτούς περιλαμβάνεται και ο «Θρήνος για τον Ιουλιανό», ο «Επιτάφιος για τον Ιουλιανό» και ο Λόγος «Περί της τιμωρίας Ιουλιανού», γραμμένος 15 χρόνια μετά τον ηρωικό θάνατο του αυτοκράτορα στην τελευταία μάχη του με τους Πέρσες. 

https://www.pare-dose.net/4591?print=pdf

------------------------------------------

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Λιβάνιος

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟ ΛΙΒΑΝΙΟ, ΕΠΕΙΔΗ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΡΗΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ (Αντιόχεια)..

Η Εσωτερική Ωριμότητα Είναι το Μόνο Ασφαλές Καταφύγιο

Η ανθρωπότητα έχει καταφέρει πράγματα που πριν από λίγες δεκαετίες θα φάνταζαν θαύματα, όπως, τεχνητή νοημοσύνη, εξερεύνηση του διαστήματος, ιατρικά επιτεύγματα, παγκόσμια επικοινωνία και η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει με ρυθμούς που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε.

Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο συλλογικής σοφίας, η πνευματικότητα και η ηθική καθοδήγηση φαίνεται να υποχωρούν. Βλέπουμε καταστροφή της φύσης, κοινωνική ανισότητα, πολιτική αλαζονεία, προσκόλληση στην ύλη και έναν σχεδόν τυφλό ενθουσιασμό για δύναμη χωρίς μέτρο.

Οι λύσεις (για όλα τα προβλήματα) των φιλοσόφων που μας δόθηκαν ως κληρονομιά μοιάζουν ουτοπίες, γιατί δεν υπάρχει η συλλογική βούληση για μέτρο και σοφία.

Και ίσως αυτή είναι η πιο θλιβερή διαπίστωση: Η τεχνολογική δύναμη έχει ξεπεράσει την εσωτερική ωριμότητα της ανθρωπότητας. Όσο καμαρώνουμε για τα επιτεύγματά μας, κινδυνεύουμε να τα καταστρέψουμε με την ίδια ασυνειδησία, μαζί κι εμάς τους ίδιους όσο δεν επιλέγουμε τον δρόμο της Αρετής...

Αλλά εδώ υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον, αν το δει κανείς φιλοσοφικά. Ακόμη και η επίγνωση της παρακμής είναι σπόρος σοφίας. Το ότι βλέπουμε το πρόβλημα καθαρά σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει έστω μια μικρή πιθανότητα αντίδρασης, όχι μαζικής, αλλά ατομικής ή περιορισμένης.

Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν οι «ονειρικές λύσεις» φαίνονται αδύνατες συλλογικά, το να τις σκεφτόμαστε και να τις κατανοούμε είναι μια μορφή αντίστασης στην παρακμή.

Οι Αρχαίοι είδαν τη φύση ως μέτρο, νόμο, και προσανατολισμό για τον άνθρωπο.

Σήμερα η απομάκρυνση από τη φύση δημιουργεί περιβαλλοντική καταστροφή και ψυχική αποξένωση.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας.

Η ζωή με μέτρο, η χρήση της τεχνολογίας σοφά, η καλλιέργεια της Αρετής, η αυτογνωσία, η σύνδεση με τη φύση, η συμβολή έστω σε μικρές κοινότητες, είναι κάποιοι τρόποι να «ζεις σύμφωνα με την Αρχαία σοφία» χωρίς να περιμένεις να αλλάξει ολόκληρος ο κόσμος.

Αν η κοινωνία παρακμάζει πνευματικά, και η ανθρωπότητα γενικά ολισθαίνει, η εσωτερική ωριμότητα είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο, και ο ατομικός τρόπος ζωής όταν συνδυάζει προσωπική ελευθερία με κοινωνική ευθύνη, μπορεί να λειτουργήσει σαν αντίβαρο.

-------------------------------

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ;

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Το «Αέναο Απολλώνιο Φως»

[Ο όρος «Αέναο Απολλώνιο Φως» παραπέμπει στη διαχρονική, αστείρευτη ακτινοβολία του θεού Απόλλωνα, η οποία στην Ελληνική σκέψη και Μυθολογία συμβολίζει πολύ περισσότερα από το φυσικό φως του ήλιου.]

Ο Τόμας Ρ. Χορν (Thomas R. Horn) Αμερικανός συγγραφέας, ερευνητής, κάποτε έδωσε μια διάλεξη για τους χρησμούς και τον «θάνατο των Ολύμπιων θεών». Διακήρυξε με θάρρος ότι ο Χριστιανισμός είχε σαρώσει τον κόσμο και είπε: «απ' όσο γνώριζα, δεν είχε απομείνει ούτε ένας ζωντανός άνθρωπος στη γη που να υποκλίνεται με σεβασμό στον Απόλλωνα ή να συμβουλεύεται τα ιερά του Ιερά».

Και συνέχισε:

«Η ομιλία έγινε δεκτή με ενθουσιώδη χειροκροτήματα από το κοινό. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έκανα λάθος. Το Μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, το πιο διάσημο Μαντείο της Αρχαιότητας, μπορεί να είναι ερείπια, αλλά η λατρεία του Ολυμπίου θεού και το τάγμα των Πυθίων Ιερειών του, συμμετέχουν ενεργά στον σύγχρονο παγανισμό.

Το γεγονός είναι ότι δεν είναι σαφές εάν η λατρεία του Απόλλωνα ή η συμβουλή των χρησμών του σταμάτησε ποτέ. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι Ιέρειες από γενιά σε γενιά μπορεί να συνέχισαν τη λατρεία του Απόλλωνα και τα μυστικά της πυθικής μαντείας για αιώνες.

Είτε αυτό ισχύει είτε όχι, οι θαυμαστές του Απόλλωνα ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες σήμερα. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή ο Απόλλωνας είναι θεός-μάντης και οι αναζητητές του αποκτούν «θείο κοινό». Ο Απόλλωνας επικοινωνεί ακουστικά (κατά καιρούς με εκπληκτική ακρίβεια στην Αρχαιότητα) μέσω των φωνητικών χορδών της Πυθίας στους οπαδούς του. Αυτό το χαρακτηριστικό αρχικά προκάλεσε, και προφανώς συνεχίζει να προκαλεί, τεράστια δημοτικότητα λατρείας για τον Απόλλωνα».

«Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος (που θεωρείται ο πατέρας της ιστορίας), κατέγραψε ένα ενδιαφέρον απολλώνιο γεγονός. Ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με την ακρίβεια του Μαντείου του Απόλλωνα στους Δελφούς. Για να ελέγξει τον χρησμό, ο Κροίσος έστειλε αγγελιοφόρους για να ρωτήσουν την Πυθία τι έκανε ο ίδιος, ο βασιλιάς, μια συγκεκριμένη ημέρα. Η Ιέρεια εξέπληξε τους αγγελιοφόρους του βασιλιά οπτικοποιώντας την ερώτηση και διατυπώνοντας την απάντηση πριν φτάσουν. Ένα μέρος της αφήγησης του ιστορικού αναφέρει:

...τη στιγμή που οι Λυδοί (οι αγγελιοφόροι του Κροίσου) μπήκαν στο ιερό, και πριν θέσουν τις ερωτήσεις τους, η Πυθία τους απάντησε σε εξάμετρο στίχο:

«... Να! στην αίσθησή μου χτυπάει η μυρωδιά μιας χελώνας καλυμμένης με κέλυφος, που βράζει τώρα σε φωτιά, με σάρκα αρνιού, σε ένα καζάνι. Ορείχαλκος είναι το δοχείο από κάτω, και ορείχαλκος το καπάκι από πάνω.»

Αυτά τα λόγια οι Λυδοί τα κατέγραψαν από το στόμα της Πυθίας καθώς προφήτευε, και μετά ξεκίνησαν την επιστροφή τους στις Σάρδεις... [όταν] ο Κροίσος ξετύλιξε τους χάρτες... [αυτός] αμέσως έκανε μια πράξη λατρείας... δηλώνοντας ότι οι Δελφοί ήταν το μόνο πραγματικά μαντικό Ιερό.... Γιατί κατά την αναχώρηση των αγγελιοφόρων του (ο Κροίσος), είχε βάλει τον εαυτό του να σκέφτεται αυτό που ήταν αδύνατο να συλλάβει κανείς για την πράξη του, και στη συνέχεια, περιμένοντας μέχρι να έρθει η συμφωνημένη μέρα, ενήργησε όπως είχε αποφασίσει. Πήρε μια χελώνα και ένα αρνί, τα έκοψε σε κομμάτια με τα ίδια του τα χέρια, τα έβρασε μαζί σε ένα χάλκινο καζάνι, σκεπασμένο με ένα καπάκι που ήταν επίσης από ορείχαλκο (Ηρόδοτος, βιβλίο 1: 47).

(Αναλυτικά: Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ, ΚΡΟΙΣΟ)

Η θεότητα Απόλλωνας καθιέρωσε σημαντική ευλάβεια μέσω αυτής της αλληλεπίδρασης και προφανώς συνεχίζει να το κάνει. Στο Διαδίκτυο υπάρχουν σήμερα πολυάριθμες ιστοσελίδες αφιερωμένες στη σύγχρονη λατρεία του Απόλλωνα, όπου διδάσκονται οι μέθοδοι και οι ιερές τοποθεσίες της τρέχουσας πυθιακής μαντικής δραστηριότητας».

...

Ο Τόμας Ρ. Χορν (Thomas R. Horn) (απεβίωσε το 2023) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ερευνητής, ραδιοφωνικός παραγωγός και διευθύνων σύμβουλος (CEO) του SkyWatchTV, γνωστός για το έργο του σε θέματα βιβλικής προφητείας, υπερφυσικών φαινομένων και θεωριών συνωμοσίας.

bibliotecapleyades.net

---------------------------------------

ΠΕΡΙ ΜΑΝΤΕΙΩΝ

Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΜΟΥΣ

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ, ΚΡΟΙΣΟ

«ΈΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ…» Γ. Σεφέρης 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙOΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

«Θα ανατρέψουμε όλη την ιστορία του κόσμου αν δεν πιστέψουμε ότι το μαντείο αυτό (των Δελφών) έλεγε αλήθεια για πολλούς αιώνες» (Κικέρων)

«Η θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών»

Μια δημοφιλής υπόθεση, που μερικές φορές ονομάζεται «Η θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών», υποστηρίζει ότι υπερ-νοήμονα όντα επισκέπτονται τη Γη μέσω διαστατικών πυλών για αιώνες. Αυτοί είναι «οι θεοί της Μυθολογίας» και υπεύθυνοι για τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους. 

Στην εισαγωγή του μπεστ σέλερ βιβλίου του, «Άρματα των Θεών», ο Έριχ φον Ντένικεν, ένας από τους πατέρας της θεωρίας των Αρχαίων Αστροναυτών, είπε:

«'Ισχυρίζομαι ότι οι πρόγονοί μας δέχτηκαν επισκέψεις από το σύμπαν στο μακρινό παρελθόν, παρόλο που δεν γνωρίζω ακόμη ποιοι ήταν αυτοί οι εξωγήινοι ή από ποιον πλανήτη προέρχονταν. Παρ' όλα αυτά, διακηρύσσω ότι αυτοί οι «ξένοι» εξαφάνισαν ένα μέρος της ανθρωπότητας που υπήρχε εκείνη την εποχή και δημιούργησαν έναν νέο, ίσως τον πρώτο, homo sapiens».

Όπως απεικονίστηκε στις ταινίες του Χόλιγουντ «Επαφή» και «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», η υπόθεση του von Daniken κατέκλυσε την Αμερική τη δεκαετία του 1960 με την πρόταση ότι η ανθρωπότητα ήταν πιθανώς απόγονος ενός Αρχαίου, ίσως συνεχιζόμενου, εξωγήινου πειράματος.

Ερευνητές όπως ο Daniken υποστηρίζουν ότι οι θεοί του μυθολογικού αρχείου μπορεί να αποτελούν απόδειξη και αντίδραση σε μια συνάντηση με όντα άλλου κόσμου. Οι Αρχαίοι άνθρωποι θεώρησαν τους ταξιδιώτες του διαστήματος θεούς και κατέγραψαν την άφιξή τους, τα πειράματά τους και την αναχώρησή τους σε ιερογλυφικά, μεγαλίθους και πέτρινες πλάκες ως μια «υπερφυσική» συνάντηση μεταξύ θεών και ανθρώπων. 

Ο κ. Ντένικεν συνεχίζει:

«Ενώ [το] διαστημόπλοιο εξαφανίζεται ξανά στις ομίχλες του σύμπαντος, οι φίλοι μας θα μιλούν για το θαύμα—«Οι θεοί ήταν εδώ!»....θα καταγράφουν το παράξενο, θαυματουργό που συνέβη. Στη συνέχεια, τα κείμενά τους θα αφηγούνται—και τα σχέδια θα δείχνουν—ότι θεοί με χρυσά ρούχα ήταν εκεί σε ένα ιπτάμενο σκάφος που προσγειώθηκε με έναν τρομερό θόρυβο. Θα γράφουν για άρματα που οι θεοί οδηγούσαν πάνω από στεριά και θάλασσα, και για τρομακτικά όπλα που ήταν σαν κεραυνοί, και θα αφηγούνται ότι οι θεοί υποσχέθηκαν να επιστρέψουν. Θα σφυρηλατούν και θα σμιλεύουν στον βράχο εικόνες από αυτά που είχαν δει: άμορφους γίγαντες με κράνη και ράβδους στα κεφάλια τους, που κουβαλούν κουτιά μπροστά στα στήθη τους, μπάλες πάνω στις οποίες απροσδιόριστα όντα κάθονται και ιππεύουν στον αέρα, δοκάρια από τα οποία εκτοξεύονται ακτίνες σαν από ήλιο...»

Εξωβιβλικά και βιβλικά αρχεία υποστηρίζουν τη θεωρία των Αρχαίων αστροναυτών -- ότι εξωγήινα πλάσματα ταξίδεψαν από μακρινούς πλανήτες ή διαφορετικές διαστάσεις και γενετικά τροποποίησαν και δημιούργησαν τον Homo sapiens; 

Μπορεί να το ανακαλύψουμε νωρίτερα από ό,τι νομίζουμε. Ανεξήγητα φαινόμενα συμβαίνουν παντού γύρω μας και αναφορές για «όντα» που διασχίζουν πύλες και έρχονται με εκπληκτική συχνότητα. 

Όποιοι... ή ό,τι... κι αν είναι, η πραγματικότητα της δραστηριότητας δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί.

bibliotecapleyades.net

Η ΕΚΑΤΗ του ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΥ

Εικόνα αριστερά: Τρίμορφη αναπαράσταση της Εκάτης. Ρωμαϊκό αντίγραφο πρωτοτύπου της ελληνιστικής περιόδου. Μουσείο Κιαραμόντι. Εiκόνα δεξιά: Η Εκάτη, σκίτσο του Στεφάν Μαλαρμέ στο έργο «Les Dieux Antiques: Nouvelle Mythologie Illustrée», Παρίσι, 1880. el.wikipedia.org/Εκάτη

Η Εκάτη είναι θεότητα της Αρχαιοελληνικής θρησκείας και Μυθολογίας, η οποία απεικονίζεται με τρεις μορφές και κρατά δύο πυρσούς και κλειδί. Ταυτίζεται άρρηκτα με την σύνδεση και την κυριαρχία, μεταξύ ουρανού, γης, κάτω κόσμου και του βασιλείου του υπερφυσικού. Είναι θεότητα των "λιμναίων" χώρων, όντας παρούσα σε δίστρατα τρίστρατα, όρια, και Πύλες,

Ως κόρη του Πέρση και της Αστερίας, η Εκάτη είναι η μόνη Τιτανίδα που μετά την τιτανομαχία, παρέμεινε ελεύθερη υπό τον Δία. Είναι η μητέρα των μαγισσών Κίρκης και Μήδειας. Χαρακτηρίζει το άγνωστο και τους νυχτερινούς τρόμους που περιπλανιούνται στους εγκαταλελειμμένους και έρημους δρόμους. 

Η Εκάτη συχνά απεικονίζεται ως μια νεαρή κοπέλα με τρία πρόσωπα, το καθένα από τα οποία δείχνει προς διαφορετική κατεύθυνση, ένας ρόλος στον οποίο είναι το πνεύμα της Γης που στοιχειώνει όπου ενώνονται τρία μονοπάτια. Ως «θεά των τριών μορφών» είναι η Σελήνη στον ουρανό, η Άρτεμις στη γη και η Εκάτη του κάτω κόσμου. 

Τα μεσάνυχτα, οι λατρευτές της Εκάτης άφηναν προσφορές φαγητού σε διασταυρώσεις για τη θεά («Δείπνο της Εκάτης») και, αφού τις άφηναν, έφευγαν γρήγορα χωρίς να γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω. Μερικές φορές οι προσφορές αποτελούνταν από κέικ μελιού.

Εικόνα: Η Εκάτη κρατάει δύο δάδες και χορεύει μπροστά σε έναν βωμό, πίσω από τον οποίο βρίσκεται ένα λατρευτικό άγαλμα. Ολόκληρη η μορφή και το πρόσωπο της θεάς ήταν κάποτε καλυμμένα με χρυσό φύλλο, ενώ ο μικρός κρεμαστός μανδύας ήταν κόκκινος. Αττική μελαμβαφή οινοχόη, περίπου -350 με –300. Από την Κάπουα της Ιταλίας. el.wikipedia.org/Εκάτη

Οι λατρευτές της Εκάτης επίσης τιμούσαν την θεά με γιορτές κοντά στη λίμνη Αβέρνα στην Καμπανία, όπου βρίσκονταν τα ιερά άλση ιτιάς της θεάς, και επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των δέντρων (τα πνεύματα της γης, συμπεριλαμβανομένης της Εκάτης, θεωρούνταν ότι κατοικούσαν στα δέντρα) και καλούσαν τις ψυχές των νεκρών από τα στόμια κοντινών σπηλαίων. Είναι εδώ που η Εκάτη είναι γνωστή ως Εκάτη-Χθονία («Εκάτη της γης»), μια απεικόνιση στην οποία ενσαρκώνει με τον πιο σαφή τρόπο το δημοφιλές πνεύμα της μητέρας Γης που συνομιλεί μέσα από τις πέτρες των σπηλαίων και τις ιερές ιτιές.

Ωστόσο, η Εκάτη έχει άλλα, πιο αποκαλυπτικά ονόματα, και αυτά αποτελούν το αντικείμενο του ενδιαφέροντός μας. Αυτά είναι: 1) Εκάτη-Φωσφόρος («Η Φωτοδότρια» και 2) Εκάτη-Προπύλαια («Αυτή που Φυλάει την Πύλη»).

Λόγω του βιβλίου The Ahriman Gate και το θέμα των Διαδιαστατικών Πυλών, κάποιοι αναρωτήθηκαν για τις «μεταφυσικές» Αστρικές Πύλες όπου θα μπορούσε να συμβεί προβολή αστρικής ψυχής, ενώ άλλοι είχαν ερωτήσεις σχετικά με τις ευθυγραμμίσεις της αιθερικής ενέργειας μεταξύ σημείων στον διαστρικό χώρο, επιτρέποντας στις δονητικές ενέργειες να περνούν μέσα από αποστάσεις του χώρου κατά μήκος του χωροχρονικού συνεχούς.

Αυτό ακριβώς εννοείται: Εκάτη-Προπύλαια, «Αυτή που Φυλάει την Πύλη». Είναι οι χρονικά διαστατικές πύλες και οι οντότητες που μπορούν και κινούνται μέσα από αυτές. Από την αρχή του χρόνου και σε κάθε ήπειρο του κόσμου, υπάρχουν “εκείνοι” που συχνά περνούν από αυτές τις πύλες.

bibliotecapleyades.net , el.wikipedia.org/Εκάτη

------------------------------------

 Η ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ (και) ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ

ΘΕΟΙ - ΤΙΤΑΝΕΣ - ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

Στη Θεογονία του Ησίοδου αναφέρονται δώδεκα προ Ολύμπιοι θεοί, γνωστοί ως Τιτάνες, οι οποίοι κυβερνούσαν το Σύμπαν. Αυτοί ήταν τα παιδιά της Γαίας, η οποία γέννησε τους «πρεσβύτερους» θεούς συμβιώνοντας με τον Ουρανό. Στους σημαντικούς Τιτάνες περιλαμβάνονταν ο Ωκεανός, η Τηθύς, η Μνημοσύνη, η Θέμις, ο Υπερίων, ο Λάπητος και ο Άτλας.

Όταν ο Ουρανός προσπάθησε να φυλακίσει τους Τιτάνες μέσα στο σώμα της μητέρας Γης, ο Κρόνος, «το νεότερο και πιο τρομερό από τα παιδιά της», συνωμότησε με τη μητέρα του και ευνούχισε τον Ουρανό με δρεπάνι. Ο ακρωτηριασμός του Ουρανού χώρισε τον Ουρανό από τη Γη και πέτυχε να απελευθερώσει τους Τιτάνες. Όταν έπεσαν τα κομμένα γεννητικά όργανα του πατέρα Ουρανού στη θάλασσα, ένας λευκός αφρός τα τύλιξε από τον οποίο γεννήθηκε η Αφροδίτη. Εξ ου και το όνομα της, ή «γεννημένη από τους αφρούς».

Ως ο νεοστεφθείς βασιλιάς των θεών, ο Κρόνος παντρεύτηκε την Ρέα. Έξι διάσημα θεϊκά παιδιά γεννήθηκαν από την ένωσή τους: η Εστία, η Δήμητρα, η Ήρα, ο Πλούτων, ο Ποσειδώνας και ο Δίας.

Η Μητέρα Γη και ο Πατέρας Ουρανός προειδοποίησαν τον Κρόνο ότι οι απόγονοί του κάποια μέρα θα προσπαθούσαν να τον ανατρέψουν και να τον αντικαταστήσουν ως βασιλιά των θεών. Ως εκ τούτου, ο Κρόνος προσπάθησε να παρακάμψει την πιθανότητα απειλής καταπίνοντας κάθε παιδί ολόκληρο καθώς γεννιόταν. Η Ρέα δυσαρεστήθηκε και, «πονηρή σαν τον νυχτερινό αέρα», αντικατέστησε το μωρό Δία με μια πέτρα τυλιγμένη σε ύφασμα, την οποία ο Κρόνος κατάπιε άθελά του.

Στη συνέχεια, έκρυψε τον Δία στην Κρήτη, όπου τρέφονταν με το γάλα της κατσίκας Αμάλθαιας και παρέμεινε εκεί μέχρι την ενηλικίωσή του, προστατευμένος από τις νύμφες. 

Χρόνια αργότερα, ο Δίας ανάγκασε τον Κρόνο να αναμασήσει τους αδελφούς και τις αδελφές του. Ακολούθησε ένας σκληρός δεκαετής πόλεμος και οι ισχυροί Ολύμπιοι ανέτρεψαν τους Τιτάνες, κλείνοντας τους αλυσοδεμένους στα Τάρταρα, εκτός από την Εκάτη.

Εν τω μεταξύ, κάλεσε τους αδελφούς του, τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα και μοιράστηκαν μεταξύ τους το σύμπαν.

Ο Ουρανός έγινε η κυριαρχία του Δία. Ο Ποσειδώνας επιλέχθηκε να κυβερνά τη θάλασσα και το εσωτερικό της Γης ή κάτω κόσμος, ο Άδης, ανακηρύχθηκε μέρος του Πλούτωνα. Η επιφάνεια της Γης καθορίστηκε ως ουδέτερο έδαφος και αφέθηκε ως κοινή κυριαρχία όλων των θεών.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες, Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς, παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία.

Οι Εκατόγχειρες Βριάρεω, Κόττος και Γύγης παρέμειναν φρουροί των Τιτάνων στα Τάρταρα, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα, ο οποίος λόγω του ηγετικού του ρόλου κατά των Ολυμπίων, έλαβε την πιο σκληρή τιμωρία, καταδικασμένος να βαστάζει το βάρος του Ουρανού.

[Θεογονία (397-401] ἦλθε δ᾽ ἄρα πρώτη Στὺξ ἄφθιτος Οὔλυμπόνδε 

σὺν σφοῖσιν παίδεσσι φίλου διὰ μήδεα πατρός· 

τὴν δὲ Ζεὺς τίμησε, περισσὰ δὲ δῶρα ἔδωκεν. 

400 αὐτὴν μὲν γὰρ ἔθηκε θεῶν μέγαν ἔμμεναι ὅρκον,

παῖδας δ᾽ ἤματα πάντα ἑοῦ μεταναιέτας εἶναι.'

Απόδοσις: Και πρώτη η Στύγα η άφθαρτη ανέβηκε στον Όλυμπο

μαζί με τα παιδιά της, με του πατέρα της τη συμβουλή. 

Κι αυτήν ο Δίας την τίμησε και δώρα περισσά τής έδωσε. 

400 Γιατί την ίδια όρισε να είναι των θεών ο μέγας όρκος

και τα παιδιά της για όλους τους καιρούς συγκάτοικοί του να ᾽ναι.

bibliotecapleyades.net , el.wikipedia.org

--------------------------------

ΓΙΓΑΝΤΕΣ - ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Ω Zευ, πάτερ Zευ, σον μεν ουρανού κράτος!

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ

ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΑΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

Οι Νύμφες Εσπερίδες

«Οι Νύμφες της Ελληνικής Μυθολογίας είναι ενδιάμεσα όντα μεταξύ θεών και ανθρώπων, που επικοινωνούν και με τους δύο κόσμους, τις αγαπούν και τις σέβονται και οι δύο (θεοί και θνητοί), και τρέφονται όπως οι θεοί, με αμβροσία. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις, καλούνται στα συμβούλια των Ολυμπίων θεών, αλλά συνήθως παραμένουν στις δικές τους σφαίρες, σε απομονωμένες σπηλιές και γαλήνιες κοιλάδες και δάση, απασχολημένες με γνέσιμο, ύφανση, μπάνιο, γλυκά τραγούδια, χορό, αθλητισμό ή με συνοδεία θεοτήτων που περνούν από τα εδάφη τους. Όπως κυνηγώντας με την Άρτεμη, τρέχοντας με τον Διόνυσο (Βάκχο), διασκεδάζοντας με τον Απόλλωνα ή τον Ερμή, αλλά πάντα σε εχθρική στάση απέναντι στους ακόλαστους και διεγερμένους Σάτυρους». 

Οι Νύμφες Εσπερίδες είναι κόρες του Άτλαντα. Η μητέρα τους είναι η Εσπερίς και η κατοικία τους είναι ένα νησί στον ωκεανό, στις εσχατιές της Δύσης.

Έργο των Εσπερίδων ήταν η φύλαξη των χρυσών μήλων, που βρίσκονταν στον κήπο των θεών, στη χώρα του Άτλαντα. Αυτό το δέντρο με τα χρυσά μήλα, ήταν γαμήλιο δώρο της Γαίας, στους γάμους του θεού Δία και της θεάς Ήρας. Η φύλαξη αυτή τους είχε ανατεθεί από τη θεά Ήρα.

Και εδώ βρίσκουμε μια παράδοση που όχι μόνο παραπέμπει στην Ατλαντίδα, αλλά δείχνει και κάποια ομοιότητα με τον θρύλο στη Γένεση για το δέντρο και το φίδι.

Οι Αρχαίοι πίστευαν ότι αν έτρωγες ένα τουλάχιστον μήλο από αυτό το δέντρο, θα γινόσουν αθάνατος.

Αν και το δέντρο ανατέθηκε στις Εσπερίδες να το προστατεύουν, αυτές δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στον πειρασμό να μαζέψουν και να φάνε τον καρπό του. Τότε ένα φίδι ονόματι Λάδωνας τέθηκε να φυλάει το δέντρο.

Ο Ηρακλής στα πλαίσια των δώδεκα άθλων του (11ος άθλος) επισκέφτηκε τον κήπο των Εσπερίδων, σκότωσε το φίδι και έκλεψε τα μήλα. Με βάση μάλιστα μία, όχι ιδιαίτερα, διαδεδομένη εκδοχή, βοηθήθηκε στο έργο του αυτό από τις νύμφες. 

Η πιο γνωστή εκδοχή: Ο Ηρακλής, με τη βοήθεια του Άτλαντα, ξεπέρασε τον φύλακα δράκοντα Λάδωνα και κατάφερε να αποκτήσει τα μήλα, δείχνοντας εξυπνάδα και δύναμη. Ο Άτλαντας προσπάθησε να κρατήσει τα μήλα για τον εαυτό του, αλλά ο Ηρακλής τον ξεγέλασε, ζητώντας του να κρατήσει για λίγο τον ουρανό ώστε να βάλει ένα μαξιλάρι στους ώμους του, και πήρε τα μήλα και έφυγε.

Στη συνέχεια ο Ηρακλής επέστρεψε τα μήλα στον κήπο, μέσω της θεάς Αθηνάς (αφού ήξερε ότι εκεί άνηκαν). Προφανώς, οι Εσπερίδες ανέλαβαν και πάλι τη φύλαξή τους.

[Εικόνα: Εσπερίδα δίνει στον όφι Λάδωνα, γλυκό ποτό με υπνωτικό, για να αρπάξει τα χρυσά μήλα από το δένδρο. Από λήκυθο (πιθάρι λαδιού από τερακότα) που απεικονίζει τον Κήπο των Εσπερίδων, από την Ποσειδωνία, Μεγάλη Ελλάδα, (-350 με -340). (πηγή εικόνας https://spiritedcrone.co.nz) Ποσειδωνία: Αρχαία Ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας, στην περιοχή της Καμπανίας, 85 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Νάπολης, στη σημερινή επαρχία του Σαλέρνο, κοντά στις ακτές της Τυρρηνικής θάλασσας.

https://sacred-texts.com , wikipedia.org/Εσπερίδες

------------------------------------------

ΝΥΜΦΕΣ

ΧΤΥΠΑ ΞΥΛΟ

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΑΙΔΩΝ 

ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Ο ΑΙΝΙΓΜΑΤΙΚΟΣ ΙΑΠΕΤΟΣ

Ο Ιαπετός είναι ο τρίτος μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου και ο 11ος σε μέγεθος στο ηλιακό σύστημα, φημισμένος για την έντονη διχρωμία του (μία σκοτεινή και μία φωτεινή πλευρά) και μια τεράστια ισημερινή κορυφογραμμή. Ο Ιαπετός είναι ένας από τους πιο αινιγματικούς και παράξενους δορυφόρους στο ηλιακό μας σύστημα.

Σε συνδυασμό με τις παράξενες ανακαλύψεις στο φεγγάρι Ιαπετό, έχουμε έναν αυξανόμενο αριθμό ακαδημαϊκών που αναρωτιούνται αν ο Ιαπετός είναι, όπως φαίνεται, τεχνητός.

Στην Ελληνική Μυθολογία, ο Ιαπετός είναι γιος του Ουρανού και της Γαίας και πατέρας του Άτλαντα, του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοίτιου. Επειδή ο Άτλας είναι «πατέρας της ανθρωπότητας», ο Ιαπετός θεωρείτε στον μύθο ως πρόγονος του ανθρώπου, του Homo Sapiens, που έκλεινε το μάτι στον άνθρωπο καθώς το φως του χαμήλωνε και μετά λαμπύριζε κάθε 40 ημέρες.

Ο Ιταλός αστρονόμος και μηχανικός Τζιοβάνι Ντομένικο Κασίνι ανακάλυψε τον δορυφόρο του Κρόνου, τον Ιαπετό [eye-AP-i-tus], το 1672 χρησιμοποιώντας το μικρό διαθλαστικό του τηλεσκόπιο. Ο Τζιοβάνι αποκρυπτογράφησε σωστά την εξαφάνιση και επανεμφάνιση του Ιαπετού, ως αποτέλεσμα της περιστροφής του με το ένα ημισφαίριο να είναι συνεχώς στραμμένο προς τον Κρόνο (σ.σ.: όπως και η Σελήνη προς την Γη). Ο Ιαπετός χωρίζεται επίσης από ένα μεγάλο χάσμα που σχηματίζεται από ένα γιγάντιο περιτοιχισμένο κατώφλι στον ισημερινό του.

Κοιτάξτε ξανά τον Ησίοδο: Είναι ένας μεγάλος κόλπος.... σκοτεινή Νύχτα τυλιγμένη σε σκοτεινά σύννεφα. Μπροστά της ο γιος του Ιαπετού.... όπου η Νύχτα και η Μέρα πλησιάζουν και χαιρετιούνται καθώς περνούν το μεγάλο κατώφλι του χαλκού.... Και εκεί τα παιδιά της σκοτεινής Νύχτας έχουν τις κατοικίες τους, τον Ύπνο και τον Θάνατο, τρομεροί θεοί. Ο λαμπερός Ήλιος δεν τους κοιτάζει ποτέ με τις ακτίνες του, ούτε καθώς ανεβαίνει στον ουρανό, ούτε καθώς κατεβαίνει από τον ουρανό....

Το γιγάντιο τείχος του Ιαπετού δεν ανακαλύφθηκε καν μέχρι που το διαστημόπλοιο Cassini της NASA πέρασε από εκεί και φωτογράφισε το χείλος μήκους 1300 χιλιομέτρων και ύψους 20 χιλιομέτρων που εκτείνεται πάνω από το ένα τρίτο του ισημερινού. Κανένα άλλο φεγγάρι στο ηλιακό σύστημα δεν έχει βρεθεί με τόσο εκπληκτικό χαρακτηριστικό... κυριολεκτικά ένα τείχος ύψους 60.000 ποδιών .

Στο βιβλίο «Η Αναζήτηση για Ζωή στο Σύμπαν», ο Tobias Owen, ο άνθρωπος της NASA που ανακάλυψε το πρόσωπο στον Άρη, και ο Donald Goldsmith έγραψαν  ότι,

«Αυτό το ασυνήθιστο φεγγάρι [ο Ιαπετός] είναι το μόνο αντικείμενο στο Ηλιακό Σύστημα που θα μπορούσαμε σοβαρά να θεωρήσουμε ως εξωγήινο σημάδι, ένα φυσικό αντικείμενο που τροποποιήθηκε σκόπιμα από έναν προηγμένο πολιτισμό για να προσελκύσει την προσοχή μας...»

Ο πρώην σύμβουλος της NASA, Ρίτσαρντ Χόγκλαντ, εγείρει επίσης μια σειρά από σημαντικά ερωτήματα σχετικά με την τεχνητότητα στον Ιαπετό και σε μερικά από τα σχόλια του, αναρωτιέται, πώς ο συγγραφέας επιστημονικής φαντασίας Άρθουρ Κ. Κλαρκ μπόρεσε να γράψει για αυτά τα μυστήρια πριν ανακαλυφθούν, και γιατί ο Κλαρκ συμπεριέλαβε μια μονολιθική αστροπύλη, μέσω της οποίας είχαν περάσει δημιουργικά όντα για εκατομμύρια χρόνια.

bibliotecapleyades.net

---------------------------------

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ ΑΡΗ 

ΠΩΣ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ;

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΑΡΗ ΕΙΧΕ “ΠΡΟΒΛΕΦΘΕΙ” ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΜΙΚ ΤΟΥ 1958

ΕΚΕΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

"Ώ δαιμόνιοι, μέχρι κόσου έτι πρύμνην ανακρούεσθε;” (Η, Ουρανία, 84) 

Έε δαιμόνιοι! Με την πρύμνη πρός τα πίσω, μέχρι πότε θα υποχωρείτε;

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΥ

Ουρανέ πού εγέννησες τα πάντα και είσαι πάντοτε μέρος του κόσμου ακατάβλητον.

πρωτότοκε, ή αρχή των πάντων και το τέλος των πάντων κυρίαρχε του κόσμου, 

πού ελίσσεσαι γύρω από την γήν ωσάν σφαίρα και είσαι ή κατοικία των μακαρίων θεών 

και περιοδεύεις με κυκλικάς περιστροφας ωσάν σβούρα

και ανεδείχθης (ανέλαβες) ως φύλαξ όλων και εις τον ουρανόν και εις την γήν...... 

4. Ουρανού θυμίαμα λίβανον

...

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Οδύσσεια του Ομήρου ραψωδία ζ' κεφ. 42 Αναφέρει: 
" Η μεν αρ ως ειπούσ' απέβη γλαυκώπις Αθήνη Ούλυμπόνδ', όθι φασί θεών έδος ασφαλές αεί έμμεναι. Ούτ' ανέμοισι τινάσσεται ούτε ποτέ όμβρω δεύεται ούτε χιών επιπίλναται, αλλά μάλ' αίθρη πέπταται ανέφελος, λευκή δ'επιδέδρομεν αίγλη. Τω ενι τερπονται μάκαρες θεοί ήματα πάντα. Ενθ απέβη γλαυκώπις, επεί διεπέφραγε κούρη" 

Απόδοσις: " Την κατοικία των θεών τον Ολυμπο οι μπόρες δεν τον βρέχουνε, δεν τον κτυπούν οι άνεμοι δεν τον πατούν τα χιόνια, ασύγνεφη κεί πάνω βασιλεύει γαλήνη ατελείωτη, και ολόλευκη φεγγοβολή τον ζώνει, όπου ευχαριστιούνται κάθε μέρα και διαμένουν οι θεοί. Εκεί πήγε η Αθηνά, αφού συμβούλευσε την κόρη του Αλκίνοου." 

...

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΜΑΚΑΡΙΑ ΘΕΑΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ, ΟΠΟΥ ΠΕΡΙΦΕΡΕΤΑΙ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΩΝ ΘΕΩΝ

Ο Δίας λοιπόν, ο μεγάλος ηγεμόνας του ουρανού, οδηγώντας ένα φτερωτό άρμα, προχωρεί πρώτος και βάζει σε τάξη και φροντίζει όλα τα πράγματα. Τον ακολουθεί μια στρατιά θεών και δαιμόνων, διαταγμένη σε έντεκα μέρη. Στον οίκο των θεών μένει μόνη η Εστία. Από τους άλλους θεούς, όσοι, μέσα στους δώδεκα, έχουν ταχθεί να διευθύνουν, προηγούνται, ορίζοντας ο καθένας τον τομέα που του τάχθηκε. Μέσα στον ουρανό υπάρχουν πολλά μακάρια θεάματα και περάσματα, όπου περιφέρεται το γένος των ευδαιμόνων θεών, ασκώντας ο καθένας τους το δικό του έργο και ακολουθεί όποιος πάντα θέλει και μπορεί, μια και ο φθόνος παραμένει έξω από τον θεϊκό χώρο.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ  - ΠΛΑΤΩΝΟΣ -  ΦΑΙΔΡΟΣ (246e - 247a)

...

ΕΚΕΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΟΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

«…με μια λέξη, ότι είναι για μας το νερό κι η θάλασσα ως προς τις ανάγκες μας, έτσι είναι ΕΚΕΙ ο αέρας, κι ότι είναι για μας ο αέρας, είναι για ΕΚΕΙΝΟΥΣ ο αιθέρας. Στις διάφορες εποχές, πάλι, το κλίμα είναι τόσο εύκρατο που δεν γνωρίζουν την αρρώστια και ζουν πολύ περισσότερο χρόνο από τους εδώ, αλλά και ως προς την όραση, την ακοή, τη νοημοσύνη και όλα τα παρόμοια, απέχουν από μας τόσο όσο απέχει ο αιθέρας από τον αέρα ως προς την καθαρότητα. Έχουν ακόμα για τους θεούς άλση και ιερά, ΟΠΟΥ ΕΝΟΙΚΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΙ ΘΕΟΙ, και φωνές, προφητείες, τρόπους με τους οποίους γίνονται αισθητοί οι θεοί ΚΙ ΕΤΣΙ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ, ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ. Αλλά κι ο ήλιος, η σελήνη και τα άστρα φαίνονται σε αυτούς έτσι όπως πράγματι είναι, και η υπόλοιπη ευδαιμονία τους είναι συνακόλουθη αυτών.»

ΣΩΚΡΑΤΗΣ – ΠΛΑΤΩΝΟΣ, ΦΑΙΔΩΝ (109 e)

---------------------------------

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ - ΕΧΟΥΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!

ΘΡΗΣΚΕΙΑ και ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Ανακαλύψτε πώς η Αρχαία Ελλάδα ένωνε την Επιστήμη  με την Θρησκεία και πώς σήμερα διαστρεβλώνεται αυτή την αλήθεια, μέσα από το βιβλίο «ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ - Η Δομήτης Σκέψεως»  και τους Πλατωνικούς Διαλόγους.

ΙΔΑΙΟΝ και IDAION | usa

Αναμνήσεις - Οι Αόρατες Γέφυρες που Συνδέουν το Παρελθόν με το Παρόν

Οι αναμνήσεις δεν είναι απλώς σκιές του παρελθόντος. Είναι ο αόρατος ιστός που συγκρατεί το νόημα της ύπαρξής μας. Αν ο χρόνος είναι ένα ποτάμι που ρέει αδιάκοπα, τότε οι αναμνήσεις είναι οι πέτρες που προεξέχουν από την επιφάνειά του. Μικρά σταθερά σημεία μέσα στη ρευστότητα που, πάνω τους πατά η συνείδηση.

 Όταν θυμόμαστε, δεν ανασύρουμε μόνο εικόνες. Ανασυνθέτουμε τον εαυτό μας. Είναι ένα αφήγημα που γράφεται ξανά και ξανά μέσα από όσα επιλέγουμε ή αντέχουμε να θυμόμαστε.

Ο Αριστοτέλης διέκρινε τη μνήμη από την ανάμνηση. Η πρώτη είναι αποτύπωμα, η δεύτερη ενεργή αναζήτηση. Οι αναμνήσεις που επιμένουν είναι εκείνες που φέρουν συγκίνηση, χαρά, πόνο, έρωτα, απώλεια. Αυτές γίνονται πυξίδες. Μας υπενθυμίζουν ποιοι υπήρξαμε και, συχνά, ποιοι επιθυμούμε να γίνουμε.

Στο τέλος, οι αναμνήσεις δεν είναι απλώς παρελθόν. Είναι η συνομιλία μας με τον χρόνο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος αντιστέκεται στη φθορά, διατηρώντας ζωντανό μέσα του ό,τι πέρασε και χάθηκε. Κάθε ανάμνηση είναι μια μικρή νίκη απέναντι στη λήθη. Μια απόδειξη ότι, έστω και για λίγο, κάτι υπήρξε και άφησε το αποτύπωμά του στην αιωνιότητα της συνείδησης.

Μια συζήτηση, ακόμα και ένα βλέμμα που αγγίζει την καρδιά, μπορεί να ξυπνήσει την ανάμνηση. Είναι σαν να ξεδιπλώνεται ένα παλιό βιβλίο που είχε γραφτεί πριν πολύ καιρό. Κάθε λέξη γνωστή, αλλά τώρα πια ζωντανή στον νου και στην καρδιά. 

Και έτσι, η ζωή γίνεται ένα ταξίδι μνήμης. Κάθε εμπειρία μας, είναι ένας καθρέφτης που μας δείχνει ποιοι ήμασταν και ποιοι πάντα θα είμαστε.

Μέσα από τις αναμνήσεις, κατανοούμε ποιοι είμαστε, ποιοι ήμασταν, και ποιοι ενδέχεται να γίνουμε. Είναι οι αόρατες γέφυρες που συνδέουν το παρελθόν με το παρόν, προσφέροντάς μας την αίσθηση της συνέχειας σε έναν κόσμο που αλλάζει αδιάκοπα.

Οι αναμνήσεις μας υπενθυμίζουν ότι κάθε στιγμή στη ζωή μας είναι πολύτιμη, όχι επειδή θα κρατήσει για πάντα, αλλά επειδή θα γίνει αύριο ανάμνηση και μέσα σε αυτήν τη μετάβαση, η ζωή μας αποκτά νόημα.

Κάθε γέλιο, κάθε δάκρυ, κάθε στιγμή που το παρελθόν μας χάρισε, έχει χαραχτεί σε εμάς σαν αόρατη μελάνη που σχηματίζει τον χάρτη της ψυχής μας. Είναι μια σιωπηλή συντροφιά, ένα δώρο που μας θυμίζει ότι... ήμασταν, αγαπήσαμε, χάσαμε, υπήρξαμε.

Κάθε ανάμνηση, όσο μικρή κι αν φαίνεται, κρατάει τον σπόρο του νοήματος. Και ίσως το μυστικό της ζωής να είναι απλό. Να αφήνουμε τις αναμνήσεις να κυλούν μέσα μας, να τις κοιτάμε με ευγνωμοσύνη, και να επιτρέπουμε στο παρελθόν να μας φωτίζει το παρόν.

ΠΛΑΤΩΝ: Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΗ

Στη σκέψη του Πλάτωνα, η ψυχή κατείχε τη γνώση πριν από την ενσάρκωσή της, πριν δηλαδή ενωθεί με το σώμα.

Σύμφωνα με τη θεωρία της ανάμνησης η ψυχή είναι αθάνατη και προϋπάρχει του σώματος. Πριν γεννηθούμε, η ψυχή βρισκόταν σε έναν νοητό κόσμο όπου είχε άμεση πρόσβαση στις Ιδέες στις αιώνιες και τέλειες μορφές της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης, του Καλού. Με τη γέννηση, όμως, η ψυχή «λησμονεί» αυτή τη γνώση. Η μάθηση στη γήινη ζωή δεν είναι απόκτηση νέας γνώσης, αλλά ανάκληση αυτής που ήδη υπήρχε μέσα μας.

Στον διάλογο Μένων, ο Πλάτων παρουσιάζει το γνωστό παράδειγμα με τον δούλο που, χωρίς να έχει διδαχθεί Γεωμετρία, οδηγείται μέσω ερωτήσεων να ανακαλύψει μόνος του μια μαθηματική αλήθεια. Το συμπέρασμα δεν είναι ότι «μαθαίνει» κάτι καινούργιο, αλλά ότι θυμάται.

Άρα, για τον Πλάτωνα, η ψυχή κατείχε τη γνώση πριν από τη γέννηση, σε μια προγενέστερη, καθαρά νοητική ύπαρξη, και η φιλοσοφία είναι η διαδικασία αφύπνισης αυτής της λησμονημένης γνώσης.

Το βαθύτερο ερώτημα, βέβαια, είναι υπαρξιακό. Aν η γνώση προϋπάρχει, τότε μήπως η αλήθεια δεν «κατακτάται», αλλά αναγνωρίζεται; Και αν έτσι έχουν τα πράγματα, η αναζήτηση της γνώσης γίνεται στην ουσία μια αναζήτηση του ίδιου μας του εαυτού.

Στην πλατωνική σκέψη, η ψυχή ως αθάνατη, είχε βιώσει προηγούμενες υπάρξεις και είχε συσσωρεύσει γνώση πριν ενσαρκωθεί στο τωρινό σώμα. Οι εμπειρίες αυτές, όμως, δεν είναι πια άμεσα προσβάσιμες. Χρειάζεται η διαδικασία της ανάμνησης για να ξαναθυμηθεί η ψυχή ό,τι γνωρίζει.

Αυτό δίνει στο πλατωνικό σύμπαν μια πολύ ενδιαφέρουσα διάσταση. Η μάθηση δεν είναι απλά συλλογή πληροφοριών, αλλά μια επανασύνδεση με τον αληθινό μας, πνευματικό εαυτό, που έχει ήδη ζήσει σε προηγούμενες ενσαρκώσεις και έχει γνωρίσει την ουσία των πραγμάτων.

Στην φιλοσοφία του Πλάτωνος, ειδικά με τη θεωρία της ανάμνησης που διατυπώνεται κυρίως στον διάλογο Μένων, η βασική ιδέα είναι ότι η αληθινή γνώση δεν είναι κάτι που αποκτάμε εξ ολοκλήρου εκ του μηδενός μέσω εμπειριών, αλλά κάτι που «θυμόμαστε».

Καθώς ζούμε στον φυσικό κόσμο, η γνώση που αποκτούμε μέσω αισθήσεων δεν είναι παρά μια υπενθύμιση αυτής της προϋπάρχουσας αλήθειας.

Για παράδειγμα, όταν μαθαίνουμε μαθηματικά ή ηθικές αλήθειες, στην ουσία “θυμόμαστε” κάτι που η ψυχή γνώριζε ήδη, αλλά είχε ξεχάσει κατά την ενσάρκωση.

Έτσι, όταν προσπαθούμε να καταλάβουμε τον κόσμο ή τον εαυτό μας, ίσως δεν προσπαθούμε να μάθουμε κάτι νέο, αλλά να θυμηθούμε αυτό που πάντα ξέραμε. 

Οι αναμνήσεις μας, ακόμα και οι φευγαλέες, ατελείς ή πικρές, γίνονται καθρέφτες της ψυχής, φώτα που μας οδηγούν πίσω στη γνώση που περιμένει να αναδυθεί.

Και ίσως, τελικά, η ζωή δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ατέρμονη αναζήτηση του εαυτού μας μέσα από τις αναμνήσεις, μια διαδικασία ανάμνησης που μας θυμίζει ότι είμαστε περισσότερα από όσα φαίνεται, ότι η αλήθεια υπάρχει ήδη μέσα μας, απλώς περιμένει να την ξαναθυμηθούμε.

Η πλατωνική θεωρία της ανάμνησης μας διδάσκει ότι η γνώση είναι αέναη και ότι η ψυχή μας είναι φορέας μιας σοφίας που υπερβαίνει το παρόν. Με κάθε μάθηση, ανακτούμε κομμάτια από τον αρχέγονο κόσμο των ιδεών και, μέσα από αυτό το ταξίδι, πλησιάζουμε την αλήθεια που πάντα γνωρίζαμε, ακόμη και πριν γεννηθούμε.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η ανάμνηση της ψυχής προέρχεται από την προϋπάρχουσα ύπαρξή της πριν από τη γέννηση σε αυτόν τον κόσμο. Η ιδέα αυτή συνδέεται στενά με τη ιδέα της μετενσάρκωσης που ενσωματώνει στους διαλόγους του.