Η Κάθοδος των Μυρίων, ο Θρίαμβος του Ελληνικού Πεζικού και η Προσωπική Οδύσσεια του Ξενοφώντα #1

Η Κάθοδος των Μυρίων (-401 με –399) αποτελεί ένα από τα πιο ένδοξα κεφάλαια της Ελληνικής στρατιωτικής ιστορίας. Δικαίως χαρακτηρίζεται ως ο θρίαμβος του Ελληνικού Πεζικού, καθώς αποτελεί μία από τις πιο ένδοξες στρατιωτικές επιχειρήσεις υποχώρησης στην παγκόσμια ιστορία. Περίπου 13.000 Έλληνες μισθοφόροι, οπλίτες και πελταστές διέσχισαν χιλιάδες χιλιόμετρα εχθρικού εδάφους, επιδεικνύοντας την ανωτερότητα της Ελληνικής πολεμικής τέχνης.

Οι Έλληνες προσλήφθηκαν από τον Πέρση πρίγκιπα Κύρο τον Νεότερο για να ανατρέψουν τον αδελφό του, Βασιλιά Αρταξέρξη Β΄. Το Ελληνικό πεζικό νίκησε κατά κράτος στο πεδίο της μάχης, στα Κούναξα (-401) αλλά ο Κύρος σκοτώθηκε και η νίκη μετατράπηκε σε στρατηγικό αδιέξοδο.
Ο Πέρσης σατράπης Τισσαφέρνης δολοφόνησε με δόλο τους Έλληνες στρατηγούς, ανάμεσά τους και τον Κλέαρχο, αλλά το στράτευμα δεν διαλύθηκε. Εξέλεξε νέους ηγέτες, με κυριότερους τον Ξενοφώντα ο οποίος κατέγραψε το έπος στο έργο του «Κύρου Ανάβασις» και τον Χειρίσοφο.

Θεωρήθηκε «Θρίαμβος του Ελληνικού Πεζικού» διότι οι Έλληνες εφάρμοσαν το «κοίλον τετράπλευρο». Μια σχηματισμένη ζώνη άμυνας που προστάτευε τα γυναικόπαιδα και τα εφόδια στο κέντρο, ενώ οι πελταστές αντιμετώπιζαν αποτελεσματικά τους Πέρσες τοξότες. Ο στρατός λειτουργούσε ως μια «κινητή δημοκρατική πόλη». Οι αποφάσεις για την πορεία, τις μάχες και την επιμελητεία λαμβάνονταν σε συνελεύσεις των στρατιωτών. Διέσχισαν τις αφιλόξενες και παγωμένες περιοχές της Καρδουχίας, σημερινό Κουρδιστάν και της Αρμενίας, αντιμετωπίζοντας συνεχείς ενέδρες από άγριες φυλές.

Η κραυγή «Θάλαττα! Θάλαττα!» που έβγαλαν οι εξουθενωμένοι στρατιώτες όταν αντίκρισαν τον Εύξεινο Πόντο στην Τραπεζούντα σηματοδότησε τη σωτηρία τους. Περίπου 8.600 Έλληνες επέζησαν και επέστρεψαν στην πατρίδα. Η επιχείρηση αυτή άλλαξε την ιστορία, καθώς λειτούργησε ως ο απόλυτος προάγγελος της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου 66 χρόνια αργότερα. Απέδειξε στον Ελληνικό κόσμο ότι η Περσική Αυτοκρατορία, παρά το τεράστιο μέγεθός της, ήταν ένας «γίγαντας με πήλινα πόδια» που δεν μπορούσε να αναχαιτίσει το πειθαρχημένο Ελληνικό Πεζικό.

Η γεωγραφική διαδρομή των Μυρίων χωρίζεται σε δύο μεγάλα μέρη, συνολικής απόστασης περίπου 6.000 έως 6.500 χιλιομέτρων. Την πορεία προς το εσωτερικό της Ασίας και την επική υποχώρηση και επιστροφή. Διέσχισαν εκτάσεις που σήμερα ανήκουν στην Τουρκία, τη Συρία και το Ιράκ.

Το στράτευμα ξεκίνησε την άνοιξη του -401 από τις Σάρδεις κοντά στα παράλια της Μικράς Ασίας και κινήθηκε νοτιοανατολικά μέσω των Φρυγικών πεδιάδων, πέρασε το Ικόνιο, διέσχισε τις Πύλες της Κιλικίας το στενό πέρασμα προς τη Συρία και έφτασε στην παραθαλάσσια Ισσό. Από την Ισσό προχώρησαν ανατολικά προς τη Βαβυλωνία, διέσχισαν τον Ευφράτη ποταμό στο ύψος της Θάψακου και βάδισαν νότια, παράλληλα με τον ποταμό, μέσα από την έρημο της Συρίας και τερμάτισαν στα Κούναξα, περίπου 70-80 χλμ. βόρεια της Βαβυλώνας, στο σημερινό Ιράκ, όπου δόθηκε η ομώνυμη μάχη. Μετά τη μάχη και την προδοσία των Περσών, οι Έλληνες αποκλείστηκαν στην καρδιά της αυτοκρατορίας. Η επιστροφή μέσω της ερήμου ήταν αδύνατη, οπότε αποφάσισαν να κινηθούν προς τα βόρεια, αναζητώντας τη θάλασσα. Κούναξα ➔ Ποταμός Τίγρης ➔ Βουνά Καρδουχίας ➔ Αρμενία➔ Όρος Θήχης ➔ Τραπεζούντα.

Ξεκινώντας από τα Κούναξα, πέρασαν τον ποταμό Ζαπάτα και κινήθηκαν βόρεια κατά μήκος του Τίγρη ποταμού, περνώντας δίπλα από τα ερείπια της αρχαίας Νινευή. Μπήκαν στα δύσβατα και αφιλόξενα βουνά των Καρδούχων, σημερινό Ιρακινό και Τουρκικό Κουρδιστάν, όπου για 7 ημέρες δέχονταν συνεχείς ενέδρες από τους ντόπιους. Πέρασαν τον ποταμό Κεντρίτη και εισήλθαν στην Αρμενία. Εκεί αντιμετώπισαν τρομερό ψύχος, βαθύ χιόνι και εξάντληση από το κρύο και την πείνα.
Αφού πέρασαν από την πλούσια πόλη Γυμνιάδα, πιθανώς το σημερινό Μπαϊμπούρτ της Τουρκίας στα βορειοδυτικά της Μικράς Ασίας, ανέβηκαν στο όρος Θήχης. Από εκεί αντίκρισαν για πρώτη φορά το γαλάζιο του Ευξείνου Πόντου. Κατέβηκαν στην Ελληνική αποικία της Τραπεζούντας, έχοντας ολοκληρώσει το πιο επικίνδυνο κομμάτι της πορείας.

Εκατοντάδες στρατιώτες πέθαναν από υποθερμία ή έπαθαν κρυοπαγήματα από το ψύχος της Αρμενίας. Ο Ξενοφώντας περιγράφει σκηνές όπου στρατιώτες έχαναν τα δάχτυλα των ποδιών τους ή τυφλώνονταν από τη συνεχή αντανάκλαση του ήλιου στο χιόνι. Πολλοί κατέρρεαν από λιμοκτονία και εξάντληση λόγω του ακραίου κρύου, παρουσιάζοντας ζαλάδες και αδυναμία να σταθούν στα πόδια τους. Όσοι έμεναν πίσω λόγω κόπωσης ή τραυματισμών έπεφταν στα χέρια των εχθρικών φυλών ή των Περσών και εξανδραποδίζονταν. Κατά την Κάθοδο, οι Μύριοι δεν αντιμετώπισαν τον τακτικό περσικό στρατό, αλλά ανεξάρτητες, πολεμοχαρείς φυλές που δεν αναγνώριζαν την εξουσία του Μεγάλου Βασιλιά.

Οι Καρδούχοι ήταν η πιο επικίνδυνη φυλή που συνάντησαν. Ζούσαν στα ορεινά περάσματα και αρνήθηκαν κάθε πρόταση εκεχειρίας. Χρησιμοποιούσαν τεράστια τόξα σχεδόν 1,5 μέτρο μήκος και τα βέλη τους διαπερνούσαν τις Ελληνικές ασπίδες και τους θώρακες. Εφάρμοζαν ανταρτοπόλεμο. Δεν έδιναν μάχη σώμα με σώμα, αλλά έστηναν ενέδρες στα στενά περάσματα και κυλούσαν τεράστιους βράχους από τις βουνοκορφές πάνω στους Έλληνες. Οι 7 ημέρες που έκαναν οι Έλληνες για να διασχίσουν τη χώρα, τους κόστισαν περισσότερο από όλες τις μάχες εναντίον των Περσών.

Μια φυλή που ζούσε στα υψίπεδα του Πόντου και της Αρμενίας, γνωστή από την Αρχαιότητα για την ικανότητά της στη μεταλλουργία και την επεξεργασία του σιδήρου, ήταν οι Χάλυβες. Ο Ξενοφώντας τους περιγράφει ως τους πιο γενναίους πολεμιστές που συνάντησαν μετά τους Καρδούχους. Φορούσαν λινούς θώρακες και κρατούσαν μεγάλα δόρατα και μαχαίρια. Αντί να κρυφτούν, προκαλούσαν ανοιχτά τους Έλληνες σε μάχη. Όταν σκότωναν κάποιον εχθρό, του έκοβαν το κεφάλι και τραγουδούσαν και χόρευαν επιδεικτικά μπροστά στο Ελληνικό στράτευμα.

Οι Μοσσύνοικοι ζούσαν κοντά στον Εύξεινο Πόντο και το όνομά τους σήμαινε «αυτοί που ζουν σε ξύλινους πύργους» (μόσσυνες). Ήταν η πιο «αλλόκοτη» φυλή κατά τον Ξενοφώντα. Έκαναν δημόσια πράγματα που οι Έλληνες έκαναν μόνο ιδιωτικά, ενώ μιλούσαν και γελούσαν μόνοι τους. Ζούσαν με βραστά κάστανα και παστωμένο κρέας δελφινιού. Οι Έλληνες πολεμήσουν μια εχθρική ομάδα Μοσσυνοίκων, κερδίζοντας εύκολα τη μάχη χάρη στην πειθαρχία της φάλαγγας.

Η Συγκλονιστική Σκηνή: «Θάλαττα! Θάλαττα!»
Η κορύφωση της Ανάβασης (Βιβλίο 4, Κεφάλαιο 7) αποτελεί μια από τις πιο φορτισμένες στιγμές στην παγκόσμια λογοτεχνία. Ο Ξενοφών βρισκόταν στην οπισθοφυλακή όταν άκουσε τις πρώτες κραυγές από την κορυφή του όρους Θήχης.
Ακούγοντας τη μεγάλη φασαρία, νόμισε ότι η εμπροσθοφυλακή δεχόταν επίθεση από νέους εχθρούς. Καβάλησε το άλογό του και έσπευσε να βοηθήσει.
Καθώς πλησίαζε, άκουγε καθαρά τους στρατιώτες να φωνάζουν ρυθμικά: «Θάλαττα! Θάλαττα!» (Θάλασσα! Θάλασσα!).

Οι στρατιώτες, οι λοχαγοί και οι στρατηγοί ξέσπασαν σε δάκρυα, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον. Με αυθόρμητο τρόπο, μάζεψαν πέτρες και έστησαν έναν τεράστιο τύμβο, πάνω στον οποίο τοποθέτησαν λάφυρα ασπίδες και δορές ως ευχαριστήρια προσφορά στους θεούς που τους οδήγησαν πίσω στον Ελληνικό Κόσμο.

Η οδύσσεια δεν τελείωσε στην Τραπεζούντα, καθώς οι Μύριοι έπρεπε να βρουν τρόπο να γυρίσουν στην κυρίως Ελλάδα. Κινήθηκαν δυτικά κατά μήκος των νοτίων παραλίων της Μαύρης Θάλασσας, Κερασούντα, Κοτύωρα, Σινώπη, Ηράκλεια. Ένα μέρος του στρατού κινήθηκε με πλοία και ένα άλλο πεζοί. Πέρασαν στον Βόσπορο (Βυζάντιο), πολέμησαν για ένα διάστημα ως μισθοφόροι στη Θράκη για λογαριασμό του βασιλιά Σεύθη, και κατέληξαν στην Πέργαμο της Μικράς Ασίας, όπου οι εναπομείναντες στρατιώτες ενσωματώθηκαν στον σπαρτιατικό στρατό του Θίβρωνα.

Από τους περίπου 13.000 Έλληνες που ξεκίνησαν από τις Σάρδεις, περίπου 8.600 είχαν καταφέρει να φτάσουν στην Τραπεζούντα και στην Πέργαμο έφτασαν ζωντανοί περίπου 6.000 με 5.000 άνδρες. Οι απώλειες ήταν τεράστιες, αλλά για τα δεδομένα μιας τέτοιας υποχώρησης, το ποσοστό επιβίωσης θεωρείται στρατιωτικό θαύμα. Οι θάνατοι δεν προήλθαν μόνο από τις μάχες, αλλά κυρίως από τις κακουχίες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

https://www.protothema.gr , https://archive.apan.gr , http://asiaminor.ehw.gr , https://www.historical-quest.com

13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ - ΗΜΕΡΑ ΤΙΜΗΣ και ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ

ΣΤΙΣ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1904 Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.

"ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ, ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΞΟΔΕΨΕΤΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΑ, ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΚΑΨΕΤΕ ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΠΙΘΕΣ ΑΠΛΕΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ, ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΟΥ"

- ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ -

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΕΤΕΙΣ ΕΥΕΛΠΙΔΕΣ

Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η νίκη. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, ν΄ αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου, ο πόλεμος. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για την Μεγάλη Ιδέα. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών. Αυτοί οι Ευέλπιδες, οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.

Νεαρέ Εύελπι μάθε και εξασκήσου να είσαι απλός, ολιγόλογος, συγκρατημένος, σεμνός. Λίγα λόγια πολλά έργα. Ανθρωπιά μεγάλη, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή. Όποιος σε κοιτά, τα μάτια του σε γεμίζουν παλλικάρι. Περισσότερο να προσβάλλεσαι όταν σε κυριεύει ο πόνος. Μη θυμώνεις, χειρότερα είναι να χτυπήσεις έστω και εάν μόλις κρατιέσαι με έναν κόμπο στο λαιμό. Να φύγεις είναι δειλία. Μόνος σου αποφάσισες να γίνεις Αξιωματικός.

Απελπισία, ύστερα γελάς και από την μια μεριά στην άλλη γίνεσαι άνδρας, δηλαδή μαθαίνεις να κρατάς μέσα σου τον πόνο και την απορία, έτσι χωρίς να φαίνεται, αλλά να επιμένεις πάντα στον σκοπό σου, στα όνειρά σου.

Αν προχωρήσω, ακολουθείστε με…

Αν υποχωρήσω, σκοτώστε με…

Αν σκοτωθώ, εκδικηθείτε με…

Παύλος Μελάς (Μίκης Ζέζας), Ανθυπολοχαγός Πυροβολικού, Τάξις 1891

Γιατί Δαιμονοποιούμε την Αρχαία Ελληνική Κοσμοθέαση;

Ακόμη και σήμερα που ο άνθρωπος έχει πρόσβαση στη γνώση και υποτίθεται ότι εξελίχθηκε, υπάρχουν συγκεκριμένοι κύκλοι και άτομα που διατυπώνουν ισχυρισμούς ότι στα Ελευσίνια Μυστήρια τελούνταν σατανιστικές τελετές. Επίσης, το εσωτερικό δαιμόνιο που μιλούσε στον Σωκράτη, το αποκαλούν "δαίμονα μέσα του" με την σημερινή αρνητική έννοια του όρου.

Αυτές τις αντιλήψεις τις συναντάμε συχνά στον δημόσιο λόγο και την παραφιλολογία οι οποίες τείνουν να δαιμονοποιούν συλλήβδην την Αρχαία Ελληνική θρησκεία και Κοσμοθέαση, βλέπουν κάθε πολυθεϊστική λατρεία και κυρίως την Αρχαιοελληνική ως υποκινούμενη από τον Σατανά ενώ στερούνται οποιασδήποτε επιστημονικής, ιστορικής ή αρχαιολογικής βάσης.

Επειδή τα Ελευσίνια Μυστήρια ήταν απόρρητα για του αμύητους, χρησιμοποιούν το πέπλο του μυστηρίου και της μυστικότητας για να προβάλουν αυθαίρετα σενάρια όπως «λατρεία του διαβόλου» ή «όργια επικλήσεων δαιμόνων».

Η σύγχρονη ιστορική και αρχαιολογική επιστήμη ξεκαθαρίζει ότι τα Ελευσίνια Μυστήρια δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα παραπάνω. Η έννοια του Σατανά δεν υπήρχε στην Αρχαία Ελληνική Κοσμοθέαση. Πρόκειται για έννοια των μονοθειστικών θρησκειών, η οποία μεταφέρθηκε εκ των υστέρων στην Αρχαιότητα από τους επικριτές της. Ως έννοια προϋποθέτει την ύπαρξη του Χριστιανισμού αφού ο Σατανάς είναι ιδέα της αβρααμικής παράδοσης. Στην Αρχαία Ελλάδα ούτε Σατανάς υπήρχε, ούτε η πάλη μεταξύ ενός «απόλυτου Καλού» και ενός «απόλυτου Κακού», όπως στις μεταγενέστερες ιουδαιοχριστιανικές αντιλήψεις.

Τα Ιερά Ελευσίνια Μυστήρια ήταν αφιερωμένα στη Δήμητρα και την Περσεφόνη και το κεντρικό τους θέμα (από όσα ξέρουμε) ήταν ο κύκλος της ζωής, η αναγέννηση της φύσης, η απαλλαγή από τον φόβο του θανάτου και η ψυχοπνευματική άνοδος για το κοινό καλό. Στα Μυστήρια μπορούσαν να μυηθούν όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως φύλου ή κοινωνικής τάξης, με μοναδική προϋπόθεση να μην έχουν διαπράξει φόνο.

Σπουδαίοι φιλόσοφοι και τραγικοί όπως ο Πλάτωνας, ο Πίνδαρος και ο Κικέρων εξυμνούσαν τα Μυστήρια για την ηθική και πνευματική ανύψωση που προσέφεραν στον άνθρωπο. Οι ισχυρισμοί περί σατανισμού στα Αρχαία Μυστήρια, Ελευσίνια και άλλα, αποτελούν αναχρονισμό και προϊόν προκατάληψης που σκοπό έχουν να τρομάξουν ή να εντυπωσιάσουν το κοινό, διαστρεβλώνοντας την ιστορική πραγματικότητα ενός από τους πιο σεβάσμιους θεσμούς του Αρχαίου κόσμου.

Για το «Δαιμόνιον» του Σωκράτη, άκουσα ο ίδιος, να λέγεται ότι του Σωκράτη του μιλούσε ο δαίμονας, με τη σημερινή αρνητική σημασία της λέξης. Στην Αρχαία Ελλάδα η λέξη «Δαίμων» δεν είχε καμία σχέση με το «κακό πνεύμα» ή τον διάβολο. Σε αυτό το ιστολόγιο, αυτά έχουν εξαντληθεί.

Ο Σωκράτης έλεγε ότι το «δαιμόνιον» ήταν μια εσωτερική φωνή που τον απέτρεπε από το να κάνει κάτι λάθος. Δέν του έλεγε τι να κάνει, αλλά τι να μην κάνει. Σήμερα, θα μπορούσαμε να το ερμηνεύσουμε ως μια μορφή εσωτερικής καθοδήγησης, διαίσθησης ή ηθικής προειδοποίησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι γνωρίζουμε με βεβαιότητα πώς ακριβώς το αντιλαμβανόταν ο ίδιος ο Σωκράτης.

Η λέξη δαίμων (όπως και πολλές άλλες λέξεις) απέκτησε κακή σημασία αιώνες αργότερα, με την σταδιακή επικράτηση και θεσμική επιβολή του Χριστιανισμού, όταν οι θεοί των Ελλήνων χαρακτηρίστηκαν ως «δαίμονες». Βλέπουμε να εφαρμόζονται αναχρονιστικά, σύγχρονες, χριστιανοκεντρικές ή μεταγενέστερες έννοιες όπως ο «Σατανάς», σε εποχές που δεν υπήρχαν καν αυτές οι ιδέες και κρίνεται μια Αρχαία λέξη με βάση τη σημερινή της αρνητική σημασία. Αυτό είναι σημασιολογική μεταβολή. Προσεγγίζεται η Αρχαία ιστορία με δογματική καχυποψία ή πανικό, βλέποντας «σκοτεινές δυνάμεις» πίσω από καθετί το ακατανόητο ή το μυστηριακό και η άγνοια της ετυμολογίας και της ιστορίας, οδηγεί σε τέτοιες αυθαίρετες ερμηνείες.

Η μισαλλοδοξία ο φανατισμός και η άγνοια, αποτελούν τις κύριες κινητήριες δυνάμεις πίσω από αυτές τις θεωρίες. Όταν ο φόβος για το διαφορετικό υπερισχύει της κριτικής σκέψης, η ιστορική έρευνα υποχωρεί μπροστά στις προκατασκευασμένες αντιλήψεις. Καλλιεργείται η αντίληψη ότι οτιδήποτε βρίσκεται εκτός του δικού μας δογματικού πλαισίου είναι αυτόματα κακό, διαβολικό ή επικίνδυνο. Έτσι, μια Αρχαία φιλοσοφική ή λατρευτική παράδοση δεν εξετάζεται ως προϊόν της εποχής της, αλλά δαιμονοποιείται για να ενισχυθεί το αίσθημα υπεροχής της «δικής μας» πίστης διότι η κατανόηση του διαφορετικού απαιτεί πνευματικό κόπο και αυτοκριτική.

Όταν η πίστη ή μια ιδεολογία μετατρέπεται σε φανατισμό, ο άνθρωπος παύει να αναζητά την αλήθεια και αναζητά μόνο επιβεβαίωση των προκαταλήψεών του. Και το εύφορο έδαφος πάνω στο οποίο ριζώνουν και γιγαντώνονται ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία είναι η άγνοια. Όταν κάποιος αγνοεί την ιστορική εξέλιξη των εννοιών (όπως η λέξη δαίμων), γίνεται εύκολα χειραγωγήσιμος από όσους χρησιμοποιούν τον φόβο για να επιβληθούν. Η άγνοια από μόνη της είναι απλώς έλλειψη γνώσης. Όταν όμως συνδυαστεί με τον φανατισμό, μετατρέπεται σε επίμονη άρνηση της αλήθειας και ο άνθρωπος αρνείται να μάθει επειδή η νέα γνώση απειλεί τις βεβαιότητές του.

Με την ιστορική γνώση οι φανατικές αφηγήσεις καταρρέουν, διότι δεν αντέχουν μπροστά στην αλήθεια της ιστορίας. Η καλύτερη απάντηση είναι η ψύχραιμη παράθεση των ιστορικών δεδομένων και η διάκριση ανάμεσα στο πώς χρησιμοποιούνταν οι λέξεις τότε και πώς χρησιμοποιούνται σήμερα. Το να βαφτίσει κανείς οτιδήποτε άγνωστο ή αλλότριο ως «σατανικό», προσφέρει μια γρήγορη, εύκολη αλλά παντελώς στρεβλή απάντηση, αλλά η μελέτη της ιστορίας απαιτεί χρόνο, διάβασμα, μελέτη και κριτική σκέψη.

«Εν μόνον αγαθόν είναι, την επιστήμην, και εν μόνον κακόν, την αμαθίαν.» — Σωκράτης (Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων, II.31) Υπάρχει μόνο ένα καλό, η γνώση, και μόνο ένα κακό, η άγνοια.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΑΝΩΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ, ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΕΠΟΜEΝΩΣ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΑ – ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ

“Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις”, μας λέει ο Αντισθένης. Ονομάτων επίσκεψις σημαίνει η έρευνα των λέξεων. Οι λέξεις εκτός από την ορθογραφία, μεταφέρουν και την ιστορία τους. Είναι ομιλούσες. Ονόματα = λέξεις και λέξεις = γλώσσα. Σύμφωνα λοιπόν με τον Πλάτωνα, ή καλύτερη εξήγηση είναι ότι υπάρχει κάποια δύναμη ανώτερη από την ανθρώπινη, πού μας έδωσε την γλώσσα.

Η αναφορά αυτή στον Κρατύλο του Πλάτωνος απαντάται σε δύο κομβικά σημεία του διαλόγου, όπου διατυπώνεται η ιδέα ότι η γλώσσα και τα ονόματα δεν φτιάχτηκαν από τυχαίους ανθρώπους, αλλά από ανώτερους ειδικούς δημιουργούς ή ακόμα και από θεούς.

Ο Σωκράτης εξηγεί στον Ερμογένη ότι το όνομα είναι ένα εργαλείο (ὄργανον) για τη διδασκαλία και τον διαχωρισμό της ουσίας των πραγμάτων και καταλήγει ότι, όπως δεν μπορεί ο καθένας να φτιάξει ένα καλό εργαλείο (π.χ. ο καθένας δεν είναι ξυλουργός ή σιδεράς), έτσι και τα ονόματα (=λέξεις) δεν τα φτιάχνει ένας τυχαίος άνθρωπος:

ΣΩ. Ούκ άρα παντός ανδρός, ώ Έρμόγενες, όνομα θέσθαι [εστίν] αλλά τίνος ονοματονργού· ούτος δ' εστίν, ώς έοικεν, ό νομοθέτης, ός δή τών δημιουργών σπανιότατος εν άνθρώποις γίγνεται. (389d-390a)

Απόδοσις: Επομένως 'Ερμογένη, δεν είναι δουλειά κάθε ανθρώπου να βάζει το όνομα, άλλα κάποιου δημιουργού ονομάτων. Κι αυτός, καθώς φαίνεται, ο νομοθέτης είναι από όλους τους ανθρώπους ο πιο σπάνιος στον κόσμο.

Η γλώσσα δημιουργήθηκε από τον νομοθέτη ή ονοματουργό, ο οποίος περιγράφεται ως ο πιο σπάνιος και ειδικός δημιουργός ανάμεσα στους ανθρώπους, που αποτυπώνει τη φύση των πραγμάτων στους φθόγγους.

Στο 438c του διαλόγου, ο Σωκράτης πιέζει τον Κρατύλο με το εξής ερώτημα: «Αν οι άνθρωποι έφτιαξαν τα πρώτα ονόματα για να γνωρίσουν τα πράγματα, πώς γνώριζαν τα πράγματα πριν υπάρξουν τα ονόματα;»

Ο Κρατύλος, για να ξεπεράσει το παράδοξο, επικαλείται μια ανώτερη, θεϊκή δύναμη:

KP. Οϊμαι μεν εγώ τον άληθέστατον λόγον περί τούτων εϊναι, ώ Σώκρατες, μείζω τινά δύναμιν εϊναι ή ανθρωπείαν τήν θεμένην τα πρώτα ονόματα τοις πράγμασιν, ώστε άναγκαϊον είναι αυτά ορθώς έχειν (438c).

Απόδοσις: Εγώ νομίζω, Σωκράτη, ότι ή καλύτερη εξήγηση ως προς αυτά είναι ότι υπάρχει κάποια δύναμη ανώτερη από την ανθρώπινη, πού έδωσε τα πρώτα ονόματα, και επομένως αυτά είναι ορθά.

Η ονοματοθεσία ήταν έργο ανώτερο της ανθρώπινης φύσης, θεϊκό, κι έτσι τα πρώτα ονόματα κατασκευάστηκαν ορθά και αλάνθαστα. Μεταξύ 397c και 398a, αναφέρονται οι παλαιοί «χρυσοί άνθρωποι» οι σοφοί δαήμονες ως εκείνοι που έδωσαν τα αρχικά ονόματα, επειδή ήταν ανώτεροι σε σοφία άγιοι δαίμονες της Γης, αγαθοί, αρωγοί, φύλακες των θνητών.

Εσπουδάσθαι γάρ ενταύθα μάλιστα πρέπει τήν θέσιν τών ονομάτων ίσως δ' ένια αυτών καί ύπο θειοτέρας δυνάμεως ή τής τών ανθρώπων ετέθη. (397c)

Απόδοσις: Γιατί εδώ κυρίως πρέπει να εξετάσουμε με προσοχή τη θέση των ονομάτων, ίσως μερικά απ' αυτά να δόθηκαν από κάποια πιό θεϊκή δύναμη παρά από την ανθρώπινη. Και απαντά ο Ερμoγένης: “Μου φαίνεται ότι έχεις δίκιο, Σωκράτη”.

ΣΩ. Ξέρεις λοιπόν ποιοι είναι οι δαίμονες, κατά τον Ησίοδο;

ΕΡΜ. Δέν ξέρω.

ΣΩ. Δέν ξέρεις ούτε ότι λέει ότι στην αρχή γεννήθηκε το χρυσό γένος των ανθρώπων;

ΕPM. Μάλιστα, αυτό το ξέρω.

ΣΩ. Λέει λοιπόν γι' αυτό: «'Αφ' ότου ή μοίρα σκέπασε αυτό το γένος, τους καλούμε: οι άγιοι δαίμονες τής γης, αγαθοί, αρωγοί, φύλακες των θνητών (έσθλοί, άλεξίκακοι, φύλακες θνητών ανθρώπων) - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ 398a.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

Σχετικές Αναρτήσεις από το έργο του ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΡΑΤΥΛΟΣ

ΘΕΟΦΑΝΩ ΠΟΛΥΜΕΡΗ - ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΚΥΡΙΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΩΝΥΜΙΩΝ ΤΩΝ ΟΜΗΡΙΚΩΝ ΕΠΩΝ

Παρουσίαση βιβλίου στον ΙΑΝΟ 26 Νοε 2016. Οι εκδόσεις Ήλεκτρον παρουσιάζουν το βιβλίο "Ετυμολογία Κυρίων Ονομάτων και Τοπωνυμίων των Ομηρικών Επών" της Θεωφανούς Πολυμέρη.

Τό παρόν σύγγραμμα ἐμπεριέχει τίς ἐτυμολογήσεις τῶν κυρίων ὀνομάτων καί τοπωνυμίων πού ἀναφέρονται στά Ὁμηρικά Ἒπη, τά ὁποῖα φθάνουν τον ἀριθμό τῶν χιλίων πεντακοσίων. Ὁ ἀναγνώστης, πέρα ἀπό τό διαχρονικό «ἐγχειρίδιο χρήσεως ὡς πρός τίς δυσκολίες τῆς ζωῆς» πού ἀποτελεῖ ὁ Ὁμηρικός Λόγος, τόν τρόπο δηλαδή διά τοῦ ὁποίου ὁ Ἓλλην Ἂνθρωπος ὀφείλει νά ἀνταπεξέρχεται στίς προκλήσεις, θά ἀνακαλύψῃ καί τήν λογική, βάσει τῆς ὁποίας ὁ σοφός ὀνοματοθέτης σέ πανάρχαιες ἐποχές ὠνόμασε πόλεις, τόπους καί πρόσωπα. Τά Ὁμηρικά Ἒπη ὑπῆρξαν πάντοτε καί θά εἶναι ἐς ἀεί ἡ Βίβλος τῶν Ἑλλήνων, ἀφοῦ μέσα ἀπό αὐτά προκύπτει τό Ἑλληνικό ἀξιακό σύστημα τό ὁποίον ὡδήγησε στο «Ἑλληνικό Θαῦμα». Ἡ μελέτη τῆς Ἑλληνίδος γλώσσης ἀποτελεῖ φορέα ἢθους καί ὂργανον ἐκγυμνάσεως τοῦ ἀνθρωπίνου ἐγκεφάλου καί θά διαμορφώνη εὐφυεῖς πολίτας διαθέτοντας κριτικήν σκέψιν.

ΘΕΟΦΑΝΩ ΠΟΛΥΜΕΡΗ

Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Όταν οι βεβαιότητες της επιστήμης προσκρούουν στο άπειρο της δημιουργίας.

Πού βρίσκεται η βάση της δημιουργίας; Παντού, κοντά και μακρυά. Γιατί κόλλησε ο ανθρώπινος νους στην ερμηνεία της δημιουργίας με το ΒΙG-ΒΑNG (Μεγάλη Έκρηξη) που δεν απαντά σε κανένα ερωτηματικό, αφού για να τη στηρίξει η επιστήμη διατύπωσε ένα πλήθος άλλων θεωριών; Πώς βρέθηκαν οι απώτατοι Γαλαξίες σε 160.000.000.000 έτη φωτός αφού η ακτίνα του σύμπαντος είναι 20.000.000.000 έτη φωτός; Μετά τους απώτατους Γαλαξίες και μέχρι 1.000.000.000.000 έτη φωτός που μας είπε το διαστημικό τηλεσκόπιο ότι υπάρχουν ουράνια σώματα και γαλαξίες τι γίνεται;

Και πάλι ο φωστήρας άνθρωπος που δεν ξέρει τι κρύβει η ζούγκλα του Αμαζονίου και τα βάθη των Ωκεανών, με μια αυθαίρετη παραδοχή χωρίς να χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις, μας είπε ότι στα αρχικά στάδια της μεγάλης έκρηξης τα σώματα διασκορπίστηκαν με ταχύτητα μεγαλύτερη από αυτή του φωτός. Πώς το ξέρουν; Μας είπε ότι η αρχέγονη σφαίρα της δημιουργίας είχε θερμοκρασία 1Ο32 βαθμούς Κελσίου. Ποιος τη μέτρησε; Προκύπτει μόνο από παραδοχές. Γιατί να είναι θερμή και όχι κρύα; Πώς έγινε η έκρηξη χωρίς καμμιά εξωτερική επέμβαση; Γιατί έγινε μια καθορισμένη στιγμή; Ποιός καθόρισε το πρότυπο των φυσικών νόμων; Τι νόημα έχει για το άπειρο σύμπαν η συστολή και διαστολή των διαστάσεών του; Ο χρόνος πώς εκδηλωνόταν πριν την έκρηξη; Ήταν αχωρόΧρονο σύμπαν; Πώς γεννήθηκε ο χρόνος ακαριαία με το χώρο;

Πριν το χρόνο μηδέν πώς εκδηλωνόταν οι διαστάσεις; Τί νόημα μπορούσαν να έχουν οι έννοιες αυτές; Η πηγή είναι αρχή του ποταμού όχι όμως ποτάμι. Η αρχή του χρόνου και των διαστάσεων δεν είναι χρόνος και διαστάσεις. Όμως επειδή δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν με τίποτε την αρχική έκρηξη, εντόπισαν κάποιες ελάχιστες ποσότητες μικροκυμάτων που τις θεώρησαν υπολείμματα αυτής. Αν συνέβαινε αυτό τα μικροκύματα έπρεπε να είναι ανώμαλα. Όμως αυτά που βρήκαν ήταν ομαλά και για να μην πονοκεφαλιάζουν διατύπωσαν τη θεωρία λείανσης των μικροκυμάτων και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Αν θέλουμε να καταλάβουμε το σύμπαν πρέπει να ξεχάσουμε αυτά που ξέρουμε, να αγνοήσουμε την Ευκλείδεια Γεωμετρία και τη Νευτώνεια Φυσική και να επεκτείνουμε τα όρια του μυαλού μας, εξετάζοντας όλα τα ακατανόητα που μας περιβάλουν, αναθεωρώντας όλον τον υποτιθέμενο σαν γνωστό κόσμο των αισθήσεων.

Μια άλλη επιστημονική απορία, την οποία είχε διατυπώσει ο Πυθαγόρας πριν 2600 χρόνια, είναι αυτή που σχετίζεται με τη μικρή μάζα των γαλαξιών σε σχέση με τις ελκτικές δυνάμεις που ασκούνται ώστε τα ουράνια σώματα να πειθαρχούν ακολουθώντας καθορισμένες τροχιές. Η ποσότητα μάζας - ενέργειας που λείπει, είναι της τάξεως του 82% περίπου, γι' αυτό υποψιάζονται την ύπαρξη Σκοτεινής Ύλης, όχι Κουάζαρς, ήτοι σκοτεινές συμπαγείς μάζες, πλανήτες ή νεκρά άστρα που περιφέρονται και αυτά γύρω από το γαλαξία μας, συντηρώντας το νόμο της παγκόσμιας έλξης. Η σκοτεινή ύλη, των πλανητών, νεκρών άστρων, πρέπει να ισοδυναμεί με την ύλη που βρίσκεται στο στάδιο των δημιουργικών διεργασιών και είναι ορατή. 

Άλλη μια θεωρία που προσπαθεί να ερμηνεύσει το φαινόμενο της παγκόσμιας έλξης, υπολογίζει στην ύπαρξη μαζικών νετρίνο, γκραβιτονίων, αξιονίων και άλλων σωματιδίων, με τη χρήση των οποίων διατύπωσαν τη θεωρία της «Ασθενούς Αλληλεπίδρασης Σωματιδίων Μεγάλης Μάζας». Αν υπάρχει η σκοτεινή ύλη, που μάλλον υπάρχει με τα νεώτερα στοιχεία, δεν γνωρίζουν από ποιους φυσικούς νόμους διέπεται, αφού το φαινόμενο της ελλείπουσας μάζας παραμένει ανεξήγητο. 

Στον γιγαντιαίο αστερισμό α Κύκνου παρατηρείται θύελλα ενεργείας και ακτινοβολιών που βομβαρδίζουν χωρίς διακοπή τον πλανήτη μας, με μορφή καταιγίδων πυρηνικής ενεργείας. Ραδιοσήματα και ακτινοβολίες, ανεξήγητα αστρικά φαινόμενα, μαύρες τρύπες, ραδιογαλαξίες και άλλα συνθέτουν το κοσμικό αίνιγμα που ρυθμίζει τη ζωή μας. Μέσα σ' αυτόν τον κυκεώνα της αγνοίας μας, πρέπει να προστεθεί και η ανεξήγητη φυγή των γαλαξιών με ταχύτητες μεγαλύτερες του φωτός, καθώς και η εμφάνιση νέων από το πουθενά. Η ταχύτητα φυγής των Γαλαξιών δεν είναι αισθητή στον ανθρώπινο παρατηρητή αφού ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. 

Ο Σπειροειδής Γαλαξίας προσεγγίζει τον αντίστοιχο της Ανδρομέδας με ταχύτητα 792.000 χιλ. την ώρα, απέχουν 2.300.000 έτη φωτός και θα συγκρουστούν αν αυτό γίνει κάποτε μετά από 3.200.000.000 χρόνια (για τα γήινα δεδομένα τεράστιο διάστημα για τον συμπαντικό χρόνο του απείρου όμως είναι μικρό). 

Οι Γαλαξίες ανάλογα με τον αριθμό τους ταξινομούνται σε ομάδες, υποσμήνη, σμήνη και υπερσμήνη και φαίνεται να συνδέονται μέσω δικτύου ύλης ή με κάποιες ακατανόητες αστρικές γέφυρες, δηλαδή κάποια άστρα που δεν ανήκουν σε γαλαξίες και δεν μπορούν να ερμηνεύσουν οι αστρονόμοι, γι' αυτό πάλι αυθαίρετα και χωρίς αποδείξεις κατασκεύασαν κάποιες υποθετικές κενές σφαίρες χώρου πάνω στις οποίες επικάθονται τα σμήνη. Αν στην παραδοξότητα αυτή προστεθεί και το γεγονός ότι οι γαλαξίες συμπεριφέρονται σαν παχύρρευστα υλικά ενώ αποτελούνται από λεπτή ύλη, τότε το μυστήριο μεγαλώνει και οι γνώσεις μας εξανεμίζονται.

Το σύμπαν είναι μια ζωντανή οντότητα που έχει τη δυνατότητα δημιουργίας και ανάπλασης των συμπαντικών κυττάρων της ύλης του. Δημιουργεί μόνο του τη ζωή. Ίσως μπορεί και δημιουργεί και έξω από την ύλη πραγματικότητες που ούτε τις διανοείται ο άνθρωπος, που αυτοθαυμάζεται με ανακοινώσεις ότι «Το σύμπαν έλυσε τη σιωπή του», ενώ αγνοεί τη δομή, τη φύση, το σχήμα του και αμέτρητα άλλα μυστικά. Άλλη αυθαιρεσία των επιστημόνων είναι το σχήμα του σύμπαντος, που το καθόρισαν σε σφαίρα ακτίνας 20.000.000.000 ετών φωτός· και αυτά που βρίσκονται εκτός της ακτίνος αυτής που ανήκουν; Ο παλμός του σύμπαντος δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός από τον άνθρωπο του δικού μας χωροχρόνου, αφού δεν έχει σχήμα και μορφή, είναι μαθηματική έννοια.

Γεράσιμος Καλογεράκης - Η Επιστροφή Των Θεών, σελ. 41 – 42, 1η έκδοση έτος 2000, Εκδόσεις ΔΙΟΝ 

[Ανάρτηση τιμής ένεκεν εις μνήμην του συγγραφέα]

-------------------------

ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ - ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ

Οι άνθρωποι βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης. Όλοι έχουν την ίδια δυνατότητα να γίνουν τέλειοι, αλλά κάποιοι θα χρειαστούν περισσότερο χρόνο από άλλους, αν είναι νεότερες ψυχές επειδή έχουν πολλή μάθηση μπροστά τους. Μερικοί από εκείνους με τις νεότερες ψυχές βρίσκονται στις πρώτες ακατέργαστες ζωές τους ως άνθρωποι.

Οι γηραιότερες ψυχές είναι δάσκαλοι γνώσης και σοφίας, έχοντας ξεπεράσει τους περιορισμούς και την άγνοια που εξακολουθούν να υπάρχουν στους άλλους. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο άκρα της ύπαρξης.

Πώς προέκυψαν η ζωή και η πραγματικότητα; Αμφιβάλλω αν κάποιος μπορεί να απαντήσει σε αυτό πλήρως και με ακρίβεια. Αλλά αν μπορέσουμε να λάβουμε υπόψη όλα τα γεγονότα και τις παρατηρήσεις και να καταλήξουμε σε κάτι που τα εξηγεί λογικά και με συνέπεια, θα έχουμε μια αρκετά καλή θεωρία για να ξεκινήσουμε. Η επιστήμη έχει κάποιες απαντήσεις, αλλά περιορίζεται αποκλειστικά στα φυσικά πράγματα, παραλείποντας οτιδήποτε έχει να κάνει με το νου και την ψυχή.

Θεωρίες όπως η ακόλουθη θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τόσο τα φυσικά όσο και τα πνευματικά δεδομένα. Αν η φυσική πραγματικότητα είναι δημιουργία κάποιου πράγματος πέρα ​​από αυτήν, τότε αυτό το κάτι πρέπει να είναι πέρα ​​ από το φυσικό. Πρέπει να είναι ο νους ή η συνείδηση. 

Παρατηρήστε πώς τα όνειρά μας δεν δημιουργούν το μυαλό μας, αλλά το μυαλό μας δημιουργεί το όνειρο. Στα όνειρα, μερικές φορές μπορείτε να εντοπίσετε την ακολουθία των γεγονότων μέχρι να φτάσετε στο σημείο όπου ξεκίνησαν όλα, δηλαδή όταν αποκοιμηθήκατε. Η επιστήμη μπορεί να εντοπίσει το σύμπαν μέχρι τη Μεγάλη Έκρηξη, αλλά όχι παραπέρα, επειδή πέρα ​​από αυτό το σημείο η ύλη, η ενέργεια, ο χώρος και ο χρόνος όπως τα γνωρίζουμε δεν υπήρχαν επειδή δεν είχαν ακόμη δημιουργηθεί.

Αυτό που υπήρχε πριν και συνεχίζει να υπάρχει πέρα ​​από τη φυσική πραγματικότητα είναι ένας νους τόσο άπειρος που κρύβει μέσα του τη δύναμη να δημιουργήσει όλα όσα μπορούν ποτέ να δημιουργηθούν και τη δυνατότητα να βιώσει κάθε τελευταίο κομμάτι αυτής της δημιουργίας. Μπορούμε να ονομάσουμε αυτόν τον νου Θεό ή Δημιουργό.

Μόλις αποκοιμηθείτε, το μυαλό σας στρέφεται προς τα μέσα και προβάλλει το ονειροπόλο, το ονειρικό τοπίο και τους πολλαπλούς χαρακτήρες των ονείρων που φαίνεται να έχουν δικό τους μυαλό, παρά το γεγονός ότι είναι προβολές του ίδιου μυαλού. Το όνειρο είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα μόνο μυαλό μπορεί να βιώσει τον εαυτό του ως ξεχωριστά όντα. Στην αρχή, ο Δημιουργός ήταν επίσης ένα μόνο μυαλό, άπειρος αλλά μόνος.

Η πραγματικότητά μας ονειρεύτηκε να υπάρξει από τον Δημιουργό, ώστε να μπορέσει να εξερευνήσει τον μοναδικό, άπειρο εαυτό της μέσα από έναν άπειρο αριθμό πεπερασμένων νοών. Ένα από αυτά τα πεπερασμένα μυαλά έγινες εσύ μετά από μια μακρά διαδικασία ανάπτυξης, και ο νους ή το πνεύμα σου θα συνεχίσει να αναπτύσσεται προς το άπειρο μέχρι να συγχωνευθεί με τον άπειρο νου του Δημιουργού.

Τότε το ταξίδι σας μέσα στην πραγματικότητα θα έχει τελειώσει, αλλά θα ήταν απλώς ένα μονοπάτι ανάμεσα σε έναν άπειρο αριθμό διαφορετικών μονοπατιών που θα μπορούσε να ακολουθήσει ο Δημιουργός για να βιώσει τον εαυτό του. Το φυσικό σύμπαν παρέχει χώρο και ύλη, έτσι ώστε τα ξεχωριστά μυαλά να μπορούν να έχουν σώματα στα οποία να βιώνουν τον εαυτό τους, τον κόσμο και ο ένας τον άλλον.

Αλλά υπάρχουν περισσότερα από ένα σύμπαντα. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν άπειρα από αυτά, ένα για κάθε πιθανή διάταξη ύλης, κάθε στιγμή στο χρόνο. Αυτό που βλέπουμε ως ένα σύμπαν που αλλάζει με την πάροδο του χρόνου είναι στην πραγματικότητα μια ακολουθία στατικών συμπάντων που είναι το καθένα ελαφρώς διαφορετικό από το προηγούμενο, παρόμοια με το πώς μια ταινία που προβάλλεται σε μια κινηματογραφική οθόνη φαίνεται να κινείται, αλλά αντίθετα είναι μια ακολουθία στατικών εικόνων που προβάλλονται σε γρήγορη διαδοχή. Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν για κάθε χρονική στιγμή, αλλά και ένα για κάθε πιθανότητα που μπορεί να φανταστεί κανείς. Αν την επόμενη στιγμή συμβεί κάτι, αλλά θα μπορούσε κάλλιστα να είχε συμβεί με ένα εκατομμύριο άλλους τρόπους, υπάρχουν ένα εκατομμύριο και ένα διαφορετικά σύμπαντα μόνο για εκείνη τη στιγμή.

Τώρα, σκεφτείτε όλες τις στιγμές που εκτείνονται από την αρχή έως το τέλος του χρόνου και θα έχετε μια ιδέα για το πόσα σύμπαντα υπάρχουν. Και όλα αυτά δημιουργήθηκαν με τη σκέψη του Δημιουργού κατά τη γέννηση της πραγματικότητας. Με άλλα λόγια, όλα όσα έχουν, θα μπορούσαν ή θα υπάρχουν φυσικά, υπάρχουν ήδη. Αυτά τα σύμπαντα σχηματίζουν έναν αμετάβλητο αλλά απείρως πολύπλοκο πίνακα πιθανοτήτων. Μπορούμε να τον ονομάσουμε «πίνακα φράκταλ πραγματικότητας» επειδή τα φράκταλ είναι μοτίβα που παραμένουν λεπτομερή ανεξάρτητα από το πόσο βαθιά τα εστιάζετε, επομένως είναι απείρως πολύπλοκα, ενώ ένας πίνακας είναι μια διατεταγμένη διάταξη στοιχείων ή ένα μέσο στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί κάτι.

Χωρίς τη συνείδηση ​​να παίζει τον ρόλο της, ο πίνακας της φράκταλ πραγματικότητας θα παρέμενε μια ανενεργή συλλογή πιθανοτήτων, μια απλή σκέψη του Δημιουργού. Αυτό που δίνει κίνηση σε όλα αυτά είναι η συνείδηση ​​που καθορίζει συνεχώς ποιο σύμπαν θα βιώσει στη συνέχεια, και αυτή η διαδικασία είναι που δημιουργεί τον χρόνο.

Μπορεί να παρατηρήσετε ότι ο χρόνος φαίνεται να συνεχίζεται μόνος του χωρίς να επιλέγετε κουραστικά την επόμενη στιγμή στην ύπαρξή του. Αυτό συμβαίνει επειδή εξ ορισμού η επιλογή που επιτρέπει τον χρόνο γίνεται για εσάς από κάτι που είναι γνωστό ως συμπαντική συνείδηση, η οποία είναι μια πανταχού παρούσα αλλά πρωτόγονη συνειδητή ενέργεια που διαπερνά την πραγματικότητα. Για να κάνουμε μια μεταφορά μέσω βιντεοπαιχνιδιών, η συμπαντική συνείδηση ​​είναι ο υπολογιστής που τρέχει το παιχνίδι, ο πίνακας φράκταλ πραγματικότητας είναι ο κώδικας του παιχνιδιού και εμείς είμαστε οι χαρακτήρες του παιχνιδιού.

Η ζωή δεν εξελίχθηκε από την ύλη αλλά μέσω αυτής. Η ύλη απλώς παρέχει σώματα για να τα καταλάβει και να τα χρησιμοποιήσει η συνειδητή ενέργεια ως όργανο εμπειρίας. Όσο πιο προηγμένη είναι η συνείδηση, τόσο πιο περίπλοκο πρέπει να είναι το σώμα για να την εκφράσει.

Η ανθρωπότητα στο σύνολό της τελικά θα αποφοιτήσει σε αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε υπεράνθρωπη, εξωγήινη ή αγγελική μορφή, αλλά ακόμη και τώρα αυτή η αποφοίτηση είναι δυνατή για άτομα που φτάνουν σε ένα επαρκές επίπεδο πνευματικής προόδου κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Συνοψίζοντας, οι δυνατότητες που παρέχονται από τον πίνακα φράκταλ πραγματικότητας επιλέγονται και ζωντανεύουν από την παγκόσμια συνείδηση ​​για να παράγουν φυσική πραγματικότητα. Η φυσική πραγματικότητα παρέχει ένα μέσο ανάπτυξης για να αναπτυχθεί και να συμπυκνωθεί η ζωή σε ατομικά μυαλά που διανύουν ένα μακρύ ταξίδι συνειδητής προόδου, πλησιάζοντας όλο και περισσότερο στην ενοποίηση με τον Δημιουργό. Σκεφτείτε ότι τόσο το φυσικό σώμα όσο και o μη φυσικός νους αποτελείται από συνείδηση, αλλά η ύλη είναι «παγωμένη» συνείδηση, ενώ ο νους είναι «ενεργή» συνείδηση.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ , Περιορισμένη γνώση για αρχάριους

--------------------------------------------

Περισσότερες αναρτήσεις από το ίδιο βιβλίο ΕΔΩ και ΕΔΩ

Το Κοσμικό Αίνιγμα και τα Όρια του Ανθρώπινου Νου

Εξωπολιτική - Πνευματική και Υλική Πραγματικότητα

Καθώς η κοινωνία ενός πλανήτη που φέρει ζωή ωριμάζει και εξελίσσεται, αρχίζει να κατανοεί το Σύμπαν ως ένα ιερό βασίλειο. Η κατανόηση ότι το Σύμπαν είναι ιερό και πνευματικό στη φύση του είναι θεμελιώδης για την εξέλιξη ενός ανώτερου νοήμονος είδους. Στον πυρήνα του, το Σύμπαν δημιουργείται ως ένας τόπος για την ανάπτυξη Ψυχών.

Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις παρέχουν βασικές έννοιες για την κατανόηση του πώς το Σύμπαν και η προηγμένη κοινωνία του είναι «πνευματικής» και όχι μόνο «φυσικής» κατάστασης. Μπορεί να ρωτήσετε αν υπάρχει κάποια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του πνευματικού και του υλικού. Κάποιοι λένε ότι ο πνευματικός κόσμος είναι στην πραγματικότητα πιο «πραγματικός» από τον υλικό κόσμο. Φαίνεται ότι η ψυχή, μια πνευματική οντότητα στις περισσότερες παραδόσεις της Γης, συνυπάρχει στον υλικό κόσμο του σώματος. Αυτό που γνωρίζουμε ως «πνευματικό» και «υλικό» μπορεί να είναι απλώς άλλες λέξεις για τις διαστάσεις ενέργειας-ζωής.

Ο Οδηγός Χρήστη μας λέει ότι εξελιγμένα διαστατικά όντα, που προέρχονται από «πνευματικούς» τομείς στο Σύμπαν, βρίσκονται μόνιμα στη Γη, ως μέρος της παρουσίας της Συμπαντικής κοινωνίας. Αυτά τα όντα εκτελούν λειτουργίες παρακολούθησης του πλανήτη μας, του πειραματικού μας κόσμου, και επιβολής της καραντίνας. Αν και κατά καιρούς μπορεί να φαίνεται ότι τα ανθρώπινα γεγονότα στον πλανήτη μας είναι χαοτικά, αυτά τα διαστατικά πνευματικά όντα είναι κρίσιμα για την εξέλιξη της Γης και, τελικά, για την επανένταξή μας στην κοινωνία του Σύμπαντος.

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε βυθισμένοι σε μια πολύ πραγματική πνευματική-υλική οικολογία γύρω από τη Γη. Αυτή η πνευματική-υλική οικολογία, βασισμένη στις δίδυμες ενεργειακές αρχές της ανακλαστικότητας και της διαστατικότητας, μπορεί να είναι ένας βασικός λόγος για τον οποίο εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε αντιληπτική επίγνωση της κοινωνίας του Σύμπαντος και της καραντίνας της Γης. Οι προηγμένοι πολιτισμοί μπορούν να μας παρακολουθούν από μακριά μέσω της ανακλαστικότητας και μπορούν να ταξιδέψουν στη Γη χωρίς να τους παρατηρούμε, πλοηγούμενοι στις πολλαπλές διαστάσεις του Σύμπαντος.

Υπάρχει επίσης μια βαθύτερη πραγματικότητα στην επιβολή της καραντίνας της Γης από την κοινωνία του Σύμπαντος και την παρακολούθηση της εξέλιξης της Γης. Πιο προηγμένοι πολιτισμοί μέσα στο Σύμπαν μπορούν να βασίζονται σε άλλες «διαστάσεις». Οι ανθρώπινες θρησκευτικές παραδόσεις θα ονόμαζαν αυτές τις προηγμένες διαστάσεις «πνευματικές» ή «Ουράνιες».

Η πνευματική-υλική μας οικολογία διευκολύνει μια κοινωνία του Σύμπαντος να επικοινωνεί με έναν ολοένα και πιο συνειδητοποιημένο ανθρώπινο πληθυσμό. Η κοινωνία του Σύμπαντος διαθέτει την τεχνολογία για να ωθήσει ψυχολογικά την ανθρωπότητα σε μαζική επίγνωση πολιτισμών ανώτερης νοημοσύνης, μέσω ενός τρόπου επικοινωνίας που η ψυχολογία μας αποκαλεί «περιφερειακή υπόδειξη». «Η κοινωνία του σύμπαντος χρησιμοποιεί ένα πρόγραμμα ψυχολογικής ενίσχυσης για να επικοινωνεί υποσυνείδητα με τους ανθρώπους.»

Η Εξωπολιτική υποστηρίζει ότι κάθε νοήμων ζωή στο Σύμπαν υπόκειται στον Παγκόσμιο Νόμο, όπως όλη η ανθρώπινη ζωή στη Γη υπόκειται σε αυτό που οι φιλόσοφοι αποκαλούν φυσικό νόμο. Η Εξωπολιτική υποστηρίζει επίσης την ύπαρξη μιας Συμπαντικής κυβέρνησης. Έτσι, οι εξωγήινοι επισκέπτες της Γης υπόκεινται τόσο στους Παγκόσμιους νόμους της δικαιοσύνης, όσο και στις συγκεκριμένες οδηγίες μιας Συμπαντικής κυβέρνησης.

Στη Γη, μπορεί να υπάρχουν καταστάσεις συγκρούσεων και καταστροφών ωστόσο, η εξέλιξη του διεθνούς δικαίου και της φυσικής δικαιοσύνης διατηρεί την εξέλιξή μας. Η ίδια κατάσταση ισχύει και όσον αφορά τη θέση της Γης στο Σύμπαν. Μπορεί να υπάρχουν εξωγήινοι επισκέπτες που βλέπουν τον πλανήτη μας ως οικονομικό και γενετικό έπαθλο. Όποιες και αν είναι οι συγκεκριμένες προθέσεις τους, υπόκεινται στον Παγκόσμιο Νόμο και στα αρχαία σχέδια της Συμπαντικής κυβέρνησης για αυτόν τον πλανήτη. Μπορούμε καλύτερα να υπερασπιστούμε τη θέση μας απέναντι σε αυτούς τους επισκέπτες μέσω της Εξωπολιτικής. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε ένα πυκνοκατοικημένο Σύμπαν και ότι μπορούμε να έχουμε τη δύναμη του Συμπαντικού νόμου με το μέρος μας.

Από το βιβλίο του Alfred Lambremont Webre «Εξωπολιτική: Πολιτική, Διακυβέρνηση και Νόμος στο Σύμπαν»  

----------------------------------------

Εισαγωγή στην Εξωπολιτική

Η Βρεφική Ηλικία της Εξωπολιτικής

Η Άγνωστη Συμπαντική Κληρονομιά

Κοινές Ψυχές σε Εξωγήινους και Γήινους;

ΠΟΤΕ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΟΙ ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ;

[Στο παρόν άρθρο επιχειρώ να συνδυάσω την επιστημονική ακαδημαϊκή άποψη με την ελεύθερη κριτική σκέψη.]

Ο Ορφέας θεωρείται μυθολογικό πρόσωπο και στην Αρχαία Μυθολογική Παράδοση, τοποθετείται στην Ηρωική Εποχή, δηλαδή πριν από τον Τρωικό Πόλεμο (το, πού τοποθετείται χρονικά αυτή η εποχή, είναι άλλο ζήτημα...). Θεωρείται σύγχρονος του Ιάσονα και του Ηρακλή, και συμμετείχε στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Οι Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Πίνδαρος τον τοποθετούν γενιές πριν από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

Ο Ορφέας λοιπόν σύμφωνα με την επίσημη άποψη είναι μυθολογικό πρόσωπο, αλλά οι Ορφικοί Ύμνοι και τα Ορφικά Κείμενα είναι απολύτως υπαρκτά ιστορικά και φιλολογικά μνημεία.

Όμως η επίσημη άποψη λέει ότι οι Ορφικοί Ύμνοι, δεν γράφτηκαν στην Αρχαιότητα από τον Ορφέα. Η συλλογή των 87 Ορφικών Ύμνων που διασώζεται μέχρι σήμερα χρονολογείται, κατά τη σχεδόν ομόφωνη γνώμη των σύγχρονων ιστορικών και φιλολόγων, μεταξύ του 2ου και του 3ου αιώνα μ.Χ.. Είναι δηλαδή των Ρωμαϊκών χρόνων, της Ύστερης Αρχαιότητας.

Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται στο ότι οι Ύμνοι χρησιμοποιούν σύνθετες λέξεις, επιθετικούς προσδιορισμούς και γραμματικούς τύπους που δεν υπήρχαν στην Κλασική εποχή του -5ου αι. ούτε στην Ελληνιστική και εμφανίζουν ισχυρές ομοιότητες με το λεξιλόγιο ποιητών της Ύστερης Αρχαιότητας όπως ο Νόννος ο Πανοπολίτης. Αν και είναι γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο, δηλαδή τη φόρμα του Ομήρου, η ρυθμική τους δομή ακολουθεί τους κανόνες στιχουργίας που διαμορφώθηκαν στους ρωμαϊκούς χρόνους.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι έχουμε τα Ορφικά Ελάσματα τις Χρυσές Πλάκες του -5ο με -3ου αι. Κλασική και Ελληνιστική Εποχή δηλαδή. Είναι μικρά, λεπτά φύλλα χρυσού που τοποθετούνταν στους τάφους μυημένων στον Ορφισμό. Βρέθηκαν στη Μακεδονία, Θεσσαλία, Κρήτη, Κάτω Ιταλία.

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, είναι εύρημα που χρονολογείται γύρω στο -340 και είναι ο Αρχαιότερος σωζόμενος πάπυρος στην Ευρώπη, αλλά το κείμενο που περιέχει συντάχθηκε γύρω στο -420 με -400 και αποτελεί μια αλληγορική και φιλοσοφική ερμηνεία ενός παλαιότερου Ορφικού Ύμνου για τη δημιουργία του κόσμου (Θεογονία).

Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Ηρόδοτος αναφέρουν συχνά «ορφικές τελετές» ή παλαιότερα ορφικά ποιήματα.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιάμβλιχος στο «Περί του Πυθαγορικού Βίου», αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας μελέτησε τη διδασκαλία του Ορφέα στη Θράκη και μυήθηκε στα Ορφικά Μυστήρια. Μάλιστα, παραδίδει ότι ο Πυθαγόρας έλεγε πως έγραψε ένα έργο βασισμένο στους Ορφικούς Ύμνους / διδασκαλίες, το οποίο ονόμαζε «Ιερός Λόγος» ή «Περί Θεών», υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε τη σοφία του από την Ορφική Παράδοση.

Αν οι 87 Ορφικοί Ύμνοι με την μορφή που τους γνωρίζουμε, γράφτηκαν τα Υστεροελληνιστικά ή Πρωτοβυζαντινά χρόνια, αποκλείεται οι συγγραφείς αυτής της εποχής να προσάρμοσαν και να απέδωσαν τους Ορφικούς Ύμνους στην γλώσσα της εποχής τους αντιγράφοντας τα παλαιότερα ή τα πρωτότυπα κείμενα που πιθανόν να χάθηκαν; Αποκλείεται αυτό το ενδεχόμενο; Μάλιστα, κάπως έτσι διασώθηκε η Αρχαία Μυστικιστική Γραμματεία. Το σενάριο της ανασύνθεσης και επανεγγραφής είναι πολύ πιθανό και βάσιμο και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες.

Μήπως οι ποιητές και ιερείς της μεταχριστιανικής εποχής είχαν στα χέρια τους ή γνώριζαν Αρχαιότερους Ορφικούς Ύμνους, επικλήσεις και ιερούς λόγους που χάθηκαν με την πάροδο των αιώνων; Από τα παλαιότερα αυτά κείμενα, πιθανόν έγραψαν από την αρχή νέους στίχους στη γλώσσα, το ύφος και τη φιλοσοφική αισθητική της δικής τους εποχής. Αυτή η διαδικασία ήταν ο κανόνας στην Αρχαιότητα και υπάρχουν παράλληλα ιστορικά παραδείγματα. Σε κάθε εποχή, οι αοιδοί προσάρμοζαν τη γλώσσα στους ακροατές τους, διατηρώντας όμως τον πυρήνα της ιστορίας.

Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης απέδειξαν ότι ιερά κείμενα ξαναγράφονταν, εμπλουτίζονταν και προσαρμόζονταν κατά περιόδους, ενώ τα παλαιότερα πρωτότυπα φθείρονταν και χάνονταν.

Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανό οι Ορφικοί Ύμνοι που διασώζονται σήμερα να αποτελούν τη νεότερη εκδοχή μιας πολύ Αρχαιότερης παράδοσης, της οποίας τα πρωτότυπα γραπτά κείμενα χάθηκαν, ή από τη φθορά του χρόνου όπως πάπυροι που καταστράφηκαν, ή από την πυρπόληση, καταστροφή, και κατεδάφιση Αρχαίων βιβλιοθηκών κατά την προσφιλή τους μέθοδο... εκείνη την εποχή, ή ακόμη επειδή μεταδίδονταν αυστηρά ως μυστικά προφορικά λόγια μεταξύ των μυημένων.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η αξία αυτών των κειμένων είναι αδιαμφισβήτητη. Σε αντίθεση με μεταγενέστερες μεσαιωνικές, θρησκευτικές και λαϊκές αντιλήψεις περί «επίπεδης Γης», τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου, διασώζοντας μια βαθιά κοσμολογική γνώση που ταξίδεψε μέσα στους αιώνες.

Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΙΚΟΝΑ: Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΓΝΟΤΟΥ - ΘΡΑΚΕΣ ΑΚΟΥΝ ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟ ΟΡΦΕΑ  ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΛΥΡΑ  Detail from an Athenian red-figure clay vase, about 450 BC. Berlin, Staatliche Museen 3172. © Staatliche Museen, Berlin Licence Plate 11 UK 1007 177 ellinondiktyo

----------------------------------

ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΡΒΕΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Η Πυθία των Δελφών προς τον Αλέξανδρο: «ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ» (Είσαι ανίκητος παιδί μου)

ΕΙΚΟΝΑ: Ο Αλέξανδρος στο Mαντείο των Δελφών, Λουί Ζαν Φρανσουά Λαγκρενέ 1789

Πλούταρχος: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14 (απόδοσις):

Επειδή (ο Αλέξανδρος) ήθελε να συμβουλευτεί τον θεό σχετικά με την εκστρατεία, πήγε στους Δελφούς και επειδή έτυχε να είναι αποφράδες ημέρες, κατά τις οποίες δεν επιτρεπόταν να δίνεται χρησμός, πρώτα έστειλε ανθρώπους να προσκαλέσουν την πρωθιέρεια. Όταν όμως εκείνη αρνήθηκε και προέβαλε ως δικαιολογία τον νόμο, ανέβηκε ο ίδιος με τη βία στον ναό και την έσερνε, κι εκείνη, σαν να νικήθηκε από την επιμονή του, είπε: «Είσαι αήττητος, παιδί μου». Ακούγοντας αυτό ο Αλέξανδρος είπε ότι δεν χρειάζεται πλέον άλλο μαντείο, αλλά ότι έχει τον χρησμό που ήθελε από αυτήν.

Όταν ξεκίνησε για την εκστρατεία, φάνηκε ότι συνέβησαν και άλλα σημάδια από τους θεούς, και το ξόανο του Ορφέα στα Λείβηθρα, που ήταν φτιαγμένο από κυπαρισσόξυλο, έβγαλε πολύ ιδρώτα εκείνες τις ημέρες. Και ενώ όλοι φοβήθηκαν το σημάδι, ο Αρίστανδρος τους παρακινούσε να έχουν θάρρος, επειδή θα κατορθώσει πράξεις δοξασμένες και περιβόητες, οι οποίες θα προσφέρουν πολύ ιδρώτα και κόπο στους ποιητές και τους μουσικούς για να τις υμνήσουν.

Το Ιερό Πρωτότυπο:

[14] Βουλόμενος δὲ τῷ θεῷ χρήσασθαι περὶ τῆς στρατείας, ἦλθεν εἰς Δελφούς, καὶ κατὰ τύχην ἡμερῶν ἀποφράδων οὐσῶν, ἐν αἷς οὐ νενόμισται θεμιστεύειν, πρῶτον μὲν ἔπεμπε παρακαλῶν τὴν πρόμαντιν. ὡς δ’ ἀρνουμένης καὶ προϊσχομένης τὸν νόμον αὐτὸς ἀναβὰς βίᾳ πρὸς τὸν ναὸν εἷλκεν αὐτήν, ἡ δ’ ὥσπερ ἐξηττημένη τῆς σπουδῆς εἶπεν· "ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ," τοῦτ’ ἀκούσας ὁ Ἀλέξανδρος οὐκέτ’ ἔφη χρῄζειν ἑτέρου μαντεύματος, ἀλλ’ ἔχειν ὃν ἐβούλετο παρ’ αὐτῆς χρησμόν.

Ἐπεὶ δ’ ὥρμησε πρὸς τὴν στρατείαν, ἄλλα τ’ ἐδόκει σημεῖα παρὰ τοῦ δαιμονίου γενέσθαι, καὶ τὸ περὶ Λείβηθρα τοῦ Ὀρφέως ξόανον (ἦν δὲ κυπαρίττινον) ἱδρῶτα πολὺν ὑπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἀφῆκε. φοβουμένων δὲ πάντων τὸ σημεῖον, Ἀρίστανδρος ἐκέλευε θαῤῥεῖν, ὡς ἀοιδίμους καὶ περιβοήτους κατεργασόμενον πράξεις, αἳ πολὺν ἱδρῶτα καὶ πόνον ὑμνοῦσι ποιηταῖς καὶ μουσικοῖς παρέξουσι.

Πλουτάρχου: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14

ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΗΠΕΙΡΟ ΠΕΡΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΑΤΛΑΝΤΙΚΟ;

Ο Πλάτων είναι ο πρώτος που διατυπώνει ρητά την ιδέα μιας τεράστιας ηπείρου που περικλείει τον αληθινό Ωκεανό: «Τότε γαρ πορεύσιμον ην το εκεί πέλαγος... η τε νήσος άμα και των άλλων νήσων συνεγγύγνοτο τοις πορευομένοις, εκ δε των νήσων την καταντικρύ πάσαν ήπειρον την περί τον αληθινόν εκείνον πόντον...»

Αφού περιγράψει την Ατλαντίδα, αναφέρει ότι πέρα από αυτήν υπήρχαν άλλα νησιά, και από αυτά μπορούσε κανείς να περάσει στην «απέναντι ήπειρο» (καταντικρύ πάσαν ήπειρον), η οποία περιβάλλει το πραγματικό πέλαγος. Πλάτων - Τίμαιος (24e–25a)

Διογένης προς Αλέξανδρο

«...ἐὰν δὲ ᾖς ἐπιθυμητὴς καὶ πολύχρυσος καὶ πολλὰ μὲν ἀγρούς, πολλὰ δὲ σώματα, πολλὰ δὲ ἔθνη ἐθέλῃς ἔχειν, οὐδέποτέ σοι ἔσται τὸ βασιλεύειν ἱκανόν, οὐδὲ ἂν τὴν Εὐρώπην λάβῃς ἅπασαν, οὐδὲ ἂν τὴν Ἀσίαν, οὐδὲ ἂν τὴν Λιβύην· οὐδ’ ἂν τὸν Ὠκεανὸν διανηξάμενος μείζω τῆς Ἀσίας ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς...»

Απόδοση:

«...αν όμως είσαι γεμάτος επιθυμίες και λαχταράς πολύ χρυσάφι, κι αν θέλεις να έχεις στην κατοχή σου πολλά κτήματα, πολλούς δούλους και πολλά έθνη, ποτέ δεν θα σου είναι αρκούντως αρκετή η βασιλεία, ούτε αν κατακτήσεις ολόκληρη την Ευρώπη, ούτε αν κατακτήσεις την Ασία, ούτε τη Λιβύη (Αφρική), ούτε ακόμη κι αν διασχίσεις τον Ωκεανό και πατήσεις σε άλλη ήπειρο (ἤπειρον ἑτέραν ἐπέλθῃς) μεγαλύτερη από την Ασία...»

Tο απόσπασμα βρίσκεται στον 4ο Λόγο («Περί Βασιλείας» / De Regno IV) του Δίωνος Χρυσοστόμου (παράγραφοι 49–50).

Πλούταρχος: Περί του εμφανoμένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης (941a)

Σε αυτό το έργο, ο Πλούταρχος μεταφέρει έναν μύθο, μιά αφήγηση για τη γεωγραφία του Ατλαντικού. Αναφέρει ότι σε απόσταση πέντε ημερών πλεύσης δυτικά από τη Βρετανία υπάρχουν νησιά, και πιο πέρα βρίσκεται «η μεγάλη ήπειρος, από την οποία η μεγάλη θάλασσα περιβάλλεται σε κύκλο».

Αριστοτέλης: Περί Κόσμου (392b) και Περί Ουρανού

Στο Περί Κόσμου αναφέρεται ότι ο γνωστός κόσμος, Ευρώπη, Ασία, Λιβύη (=Αφρική), είναι στην πραγματικότητα ένα «νησί» περιβαλλόμενο από τον Ωκεανό, και είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν και άλλες παρόμοιες ή μεγαλύτερες οικουμένες (ήπειροι) στην άλλη πλευρά της Γης.

Επομένως, η ιδέα μιας ηπείρου πέρα από τον Ωκεανό δεν ήταν άγνωστη στον Αρχαίο Ελληνικό στοχασμό, ή ως μαθηματική αναγκαιότητα λόγω της σφαιρικότητας της Γης ή ως διατηρημένη προγονική παράδοση.

Σείριος (Χ.Γ.)