Η ΨΥΧΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ

ΣΩΜΑ - ΝΟΥΣ - ΨΥΧΗ

Ο Ψυχικός Νους που είμαστε είναι ένα μικροσκοπικό ολόγραμμα του Παγκόσμιου Νου και όταν γεννιόμαστε για πρώτη φορά, ο Ψυχικός Νους μας είναι εντελώς αθώος και φέρει μέσα του ασυνείδητες αντανακλάσεις του Όλου.

Η Ψυχή μας είναι η αιώνια διαρκής δύναμη που είμαστε! Ζει επ' άπειρον και εκεί καταγράφεται κάθε εμπειρία που έχουμε σε οποιοδήποτε επίπεδο ύπαρξης. Είναι σαν ένας υπολογιστής με άπειρη δύναμη και άπειρη μνήμη!

Κάθε φορά που γεννιόμαστε σε ένα νέο σώμα, κληρονομούμε τον νου του σώματος, τον εγκέφαλο ή τον Σωματικό Νου. Έτσι, όταν ζούμε σε ένα σώμα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε το Νου της Ψυχής και το Νου του Σώματος! Φυσικά, δεν το γνωρίζουμε αυτό, γιατί νιώθουμε να λειτουργούν αυτά τα δύο ως ένα. Ο Νους του Σώματος είναι το αφεντικό και αναμφίβολα, είναι ένας πολύ κυρίαρχος ηγεμόνας. Παίρνει όλη τη δύναμη που μπορεί να συγκεντρώσει και συνήθως ονομάζεται Εγώ!

Η ΨΥΧΗ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙ

Κάθε φορά που γεννιόμαστε σε ένα ανθρώπινο σώμα, γοητευόμαστε από το Σώμα και το Νου. Είμαστε μια Ψυχή που ήρθε για να μάθει σε αυτόν τον κόσμο, αλλά ο Σωματικός μας Νους μας εμποδίζει να μάθουμε οτιδήποτε έχει αιώνια αξία. Ο Σωματικός μας Νους είναι το Εγώ και είναι αυτός που καθυστερεί την Ψυχή από το να εμπλακεί με τα Αιώνια Πράγματα της Ζωής. Ήρθαμε εδώ για να αποκτήσουμε επίγνωση ως Μεγάλη Συνείδηση ​​ή Ψυχή και αυτό τίθεται σε δεύτερη μοίρα από το Εγώ.

Εν τω μεταξύ, αυτός ο Σωματικός Νους μαθαίνει κάθε είδους καλούδια για τον κόσμο και τις επιστήμες και σύντομα νομίζει ότι κάτι ξέρει. Είναι γεμάτος με την λεγόμενη γνώση και του λένε συνεχώς ότι όλη αυτή η γνώση είναι σημαντική και πολύτιμη.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

Φυσικά, όλη αυτή η γνώση χάνεται με τον θάνατο και την επόμενη φορά που θα αναγεννηθούμε ως Ψυχή, ο Σωματικός μας Νους κάνει το ίδιο πράγμα. Καταλαμβάνει τη σκηνή και παίζει πάλι το ρόλο του αφεντικού. Η Ψυχή μας ή η άπειρη Συνείδησή μας δεν γνωρίζει ακόμα τίποτα για την αιώνια ζωή. Το μόνο που κάνουμε είναι να εναλλασσόμαστε μεταξύ της γης και των αστρικών περιοχών και αφού το κάνουμε αυτό χίλιες φορές, ακόμα δεν έχουμε καν συνειδητοποιήσει ότι έχουμε βρεθεί εδώ άλλες εννιακόσιες ενενήντα εννέα φορές πριν. Όλα αυτά επειδή ο Σωματικός Νους είναι ένας τόσο ισχυρός κυβερνήτης και αποφασίζει τι είναι σημαντικό στη ζωή. Επικεντρώνεται στον εαυτό του και δεν αναγνωρίζει ότι υπάρχει ένας αιώνιος Ψυχικός Νους ακριβώς δίπλα του. Φυσικά, αυτός ο Ψυχικός Νους είναι απείρως πιο πολύτιμος επειδή ζει για πάντα και είναι ο πραγματικός κάτοικος του σώματος.

Ο ΨΥΧΙΚΟΣ ΝΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΝΕΤΑΙ

Προκύπτει το ερώτημα, τι κάνουμε με όλη αυτή την ανακύκλωση και τι μαθαίνει πραγματικά αυτός ο Σωματικός Νους; Λοιπόν, ό,τι μαθαίνει ο Σωματικός Νους, έχει αξία μόνο σε μια συγκεκριμένη ζωή. Την επόμενη φορά, όλες οι καταστάσεις ή και οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Ξαφνικά ζούμε σε μια διαφορετική εποχή και οι άνθρωποι δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα. Και τότε, ό,τι μαθαίνεται με μεγάλη προσπάθεια, χάνεται ξανά όταν το σώμα μας πεθαίνει.

Θα πρέπει να υπάρχει ένας καλύτερος τρόπος για να προχωρήσουμε σε αυτό το παιχνίδι της κυκλικής ζωής. Η Ψυχή μας κινείται σε όλο τον κόσμο και δεν πάει πουθενά. Επιστρέφει κάθε διακόσια χρόνια περίπου, αλλά στην πραγματικότητα μένει ακίνητη. Έμαθε για την ανθρώπινη ζωή, αλλά έμαθε πολύ λίγα για το γιατί ζει εξαρχής ή τι υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει με όλα αυτά τα δωρεάν κοσμικά ταξίδια. Ο Ψυχικός Νους πραγματικά δεν λαμβάνει καμία εκπαίδευση. Είναι ακόμα ένα άδειο δοχείο!

ΤΙ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ;

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι μετά από κάθε αναγέννηση χρειάζεται πολύς χρόνος για να συλλογιστεί κανείς αυτή την κατάσταση. Κάπως πρέπει να οργανώσουμε τη νέα μας βάρδια. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν έχει ιδέα τι πραγματικά σημαίνει ζωή και οι θρησκείες μας κάνουν όλους αμαρτωλούς. Επιπλέον, όλοι μας προσπαθούμε να αποκτήσουμε κάθε είδους κοσμικά υλικά αγαθά αλλά πρέπει να τα αφήσουμε πίσω μας όταν φεύγουμε. Τέλεια συμφωνία!

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε; Ποιο είναι το κλειδί για την ανθρώπινη ζωή που θα μας διδάξει κάτι διαχρονικής αξίας; Τι μπορούμε να πάρουμε μαζί μας; Αυτό που παίρνουμε μαζί μας όταν το σώμα μας πεθαίνει είναι αυτό που είμαστε και με το οποίο ήρθαμε. Είναι η Ψυχή μας. Τώρα, τι χρειάζεται η Ψυχή μας για να είναι ευτυχισμένη και να μάθει κάτι πολύτιμο, να καταγράψει και να θυμηθεί; Λοιπόν, πρώτα απ' όλα ο Σωματικός Νους πρέπει να μάθει να είναι ήσυχος για να μπορέσει η Ψυχή να μιλήσει με νόημα. Μόλις το κάνουμε σωστά, θα διαπιστώσουμε ότι όσο πιο ήσυχος γίνεται ο Σωματικός Νους, τόσο περισσότερο συνειδητοποιεί η Ψυχή μας. Και τελικά, ο Σωματικός Νους συνειδητοποιεί ότι ήταν γεμάτος με φανταχτερές ανοησίες που δεν έκαναν τίποτα για χάρη της αιωνιότητας.

Γνωρίζοντας αυτό, έχουμε τότε την ευκαιρία να αποκτήσουμε πραγματική γνώση ή σοφία.

ΜΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΑΠΕΙΡΟΙ ΘΕΟΙ

Τι είναι πραγματικά αυτός ο Ψυχικός Νους; Λοιπόν, είναι μια ολογραφική εικόνα της Δημιουργίας και Όλων Όσων Υπάρχουν. Το καθήκον είναι να αφυπνιστούμε στην απείρως μικρή εικόνα που υπάρχει μέσα μας και να αρχίσουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τις αιώνιες αρχές ή νόμους του σύμπαντος. Λένε: συνεργαστείτε, μοιραστείτε, κατανοήστε και αγαπήστε! Πολύ σύντομα, θα γνωρίσουμε ότι όλοι μας είμαστε πραγματικά Ένα και ότι όλες οι Ψυχές είναι εδώ για να το αποδείξουν ακριβώς αυτό στον εαυτό τους. Έτσι, το καθήκον είναι να αφυπνιστούμε στην αλήθεια που κρύβουμε μέσα μας και να ενεργήσουμε σύμφωνα με αυτήν.

Η ΑΠΟΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΟΥ

Όσο περισσότερο ο Σωματικός Νους ή ο άνθρωπος ακούει την εσωτερική φωνή, τόσο περισσότερο μαθαίνει ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα απλό εργαλείο για να μετακινείται σε αυτή τη γη και να βιοπορίζεται. Το πραγματικό έργο είναι η συνειδητή ανάπτυξη του Ψυχικού Νου ​​για να φωτιστεί τελικά. Πάνω σε αυτό εργαζόμαστε κάθε μέρα και με κάθε ανάσα. Πρέπει να γίνουμε σοφοί με τον εαυτό μας και να θεωρούμε πολύτιμη τη συνειδητή αυτοανάπτυξη. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνουμε ούτως ή άλλως. Οτιδήποτε που είναι καλό γι’ αυτό, είναι αρκετά μεγάλο, διότι η σοφία κάθε ατομικού Ψυχικού Νου τελικά γίνεται η Σοφία του Σύμπαντος και αυτό είναι υπέροχο!

ΣΩΠΗΣΕ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟ, ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

Διότι η Ολογραφική Εικόνα μέσα στον Νου της Ψυχής είναι μια πτυχή ολόκληρου του Ολογράμματος του Σύμπαντος. Αυτό μας έχουν πει όλοι οι Δάσκαλοι κάθε φορά που εμφανίζονταν: Η Αλήθεια είναι μέσα μας. Σιωπήστε και αναγνωρίστε την.

Τι σημαίνουν λοιπόν όλα αυτά; Σημαίνει ότι είμαστε η Αλήθεια, η Πραγματικότητα!  Και ο καθένας από εμάς είναι μια συγκεκριμένη Ολογραφική Εικόνα που μας προσδίδει την Ατομικότητά μας και το Μεγαλείο μας εν Θεώ. Αργά ή γρήγορα φτάνουμε στο σημείο όπου το αναγνωρίζουμε αυτό και γνωρίζουμε ότι «Όλα όσα Είναι» - είναι - Αυτό που Είμαστε.

Το Σύμπαν, λοιπόν, γίνεται μια προσωπική έκφραση του εαυτού μας και η Άπειρη Δημιουργία, γίνεται μια Ατομική Υπόθεση. Ολόκληρη η Δημιουργία είναι το Σπίτι μας και το Έργο μας.

Βιβλιοθήκη Πλειάδων

ΤΟ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

«Το πρώτο σου μέλημα είναι να μην εξαπατήσεις τον εαυτό σου και είσαι το πιο εύκολο άτομο για να εξαπατηθείς».

Όταν ο νομπελίστας φυσικός Ρίτσαρντ Φάινμαν διατύπωνε τη διάσημη αυτή φράση το 1974 σε ομιλία του στο Caltech, δεν αναφερόταν μόνο στα αυστηρά εργαστηριακά πρωτόκολλα. Μιλούσε για μια θεμελιώδη ανθρώπινη αδυναμία. Την τάση μας να ωραϊοποιούμε την πραγματικότητα μας για να προστατεύσουμε τον εγωισμό μας, τις πεποιθήσεις μας ή τις επιθυμίες μας.

Στην επιστήμη, αν ένας ερευνητής ερωτευτεί την υπόθεσή του, θα βρει ασυνείδητα τρόπο να ερμηνεύσει τα δεδομένα έτσι ώστε να την επιβεβαιώσει. Στην καθημερινή ζωή, η ίδια νοητική παγίδα ονομάζεται μεροληψία επιβεβαίωσης. Είναι ο μηχανισμός που μας κάνει να αγνοούμε τα προειδοποιητικά σημάδια σε μια κακή σχέση, να δικαιολογούμε μια αποτυχημένη οικονομική επένδυση ή να καταναλώνουμε αποκλειστικά ειδήσεις που συμφωνούν με τις πολιτικές ή ιδεολογικές μας απόψεις.

Ο εαυτός μας είναι το πιο εύκολο θύμα χειραγώγησης, διότι γνωρίζει ακριβώς ποια «κουμπιά» να πατήσει. Ξέρει τις ανασφάλειές μας, τις επιθυμίες μας και κυρίως, την ανάγκη μας να έχουμε πάντα δίκιο. Η αυτοεξαπάτηση προσφέρει μια στιγμιαία, γλυκιά ανακούφιση από τη γνωστική ασυμφωνία. Το δυσάρεστο δηλαδή συναισθηματικό κενό που δημιουργείται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με αυτό που θα θέλαμε να ισχύει.

Για να προστατευτεί κάποιος από τον ίδιο του τον μυαλό χρειάζεται με ειλικρίνεια να διαχωρίσει τις επιθυμίες του από τα πραγματικά δεδομένα. Η μεγάλη επιθυμία να πετύχει ένα εγχείρημα δεν κάνει τους αριθμούς να βγαίνουν.

Μελέτησε σκόπιμα την αντίθετη άποψη και τα επιχειρήματα που καταρρίπτουν τη δική σου θέση. Αν η θεωρία σου είναι ισχυρή, θα αντέξει στην αμφισβήτηση.

Η αποδοχή του λάθους και η αλλαγή γνώμης μπροστά σε νέα δεδομένα δεν είναι δείγμα αδυναμίας, αλλά γνώρισμα πνευματικής ωριμότητας και προόδου.

Συχνά η ανάγκη του ατόμου να έχει πάντα δίκιο είναι ισχυρότερη από την αλήθεια και την πραγματικότητα με αποτέλεσμα να δικαιολογεί κάποιος τα αδικαιολόγητα απλά και μόνο για να μην παραδεχτεί ένα λάθος. Η ικανότητα να κοιτάς τον καθρέφτη και να αναρωτιέσαι «μήπως κάνω λάθος;» είναι η μόνη άμυνα απέναντι στην ψευδαίσθηση.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

--------------------------

Η Δημιουργική Αβεβαιότητα Πάνω Από τη Δογματική Βεβαιότητα

Ο Απόλλων, ως Νοητός Ήλιος, Φωτίζει την Ψυχή του Μύστη, Διώχνοντας το Σκοτάδι της Αγνοίας, των Παθών και των Ψευδαισθήσεων

"Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ".

Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ανάλογα με την πνευματική, την ποιοτική και την μυητική διαβάθμιση. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς.

Είναι: ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας.

ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται.

ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια.

ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια.

ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας.

[Με τη λέξη “ἄναξ” (=άρχοντας) εννοείται ο Απόλλων.]

Το πρώτο μέρος του αποσπάσματος προέρχεται από ένα διάσημο απόφθεγμα του Αρχαίου φιλοσόφου Ηράκλειτου. Το Απόσπασμα 93: «Ὁ ἄναξ οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει».

Το υπόλοιπο μέρος με τα επίθετα - προσωνυμίες του Απόλλωνα με τα διάφορα στάδια πνευματικής και μυητικής διαβάθμισης των ανθρώπων προέρχεται από το έργο του μεγάλου Αρχαίου Έλληνα βιογράφου και δοκιμιογράφου Πλουτάρχου (45 – 120) και συγκεκριμένα από τα Ηθικά του και τον περίφημο δελφικό του διάλογο «Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς», ο οποίος εκτός από το συγγραφικό του έργο υπήρξε και ισόβιος Αρχιερέας του Μαντείου των Δελφών.

Στο σημείο αυτό του διαλόγου, ο δάσκαλος του Πλουτάρχου, ο Αμμώνιος, εξηγεί πώς ο Απόλλων καθοδηγεί τους ανθρώπους στη φιλοσοφία και τη γνώση χρησιμοποιώντας διαφορετικές ιδιότητες και ονόματα.

Το αυθεντικό Αρχαίο κείμενο έχει ως εξής:

«[...] ὡς Πύθιος μέν ἐστι τοῖς ἀρχομένοις μανθάνειν καὶ διαπυνθάνεσθαι, Δήλιος δὲ καὶ Φαναῖος οἷς ἤδη τι δηλοῦται καὶ ὑποφαίνεται τῆς ἀληθείας, Ἰσμήνιος δὲ τοῖς ἔχουσι τὴν ἐπιστήμην, καὶ Λεσχηνόριος ὅταν ἐνεργῶσι καὶ ἀπολαύωσι χρώμενοι τῷ διαλέγεσθαι καὶ φιλοσοφεῖν πρὸς ἀλλήλους.» ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ

Στο έργο αυτό ο Πλούταρχος εξετάζει τη σημασία των ονομάτων του Απόλλωνα (όπως Λοξίας, Πύθιος, Δήλιος, Φαναίος) σε σχέση με τη γνώση και τη φιλοσοφία. Χρησιμοποιεί ως σύμβολα τις διαφορετικές λατρευτικές ιδιότητες (επικλήσεις) του θεού Απόλλωνα και κάθε όνομα αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο στάδιο συνείδησης και γνώσης.

Η πλήρης ανάλυση, η οποία συνδέει τα δύο αυτά μέρη, αποτελεί μεταγενέστερη νεοπλατωνική και φιλοσοφική ερμηνεία σε μια ελεύθερη, σύγχρονη απόδοση και ενοποίηση αυτών των αποσπασμάτων, όπου παρουσιάεται ανάγλυφα η κλίμακα της πνευματικής μύησης.

Οι 6 Βαθμίδες της Γνώσης αναλυτικότερα

Λοξίας: Ο θεός του «λοξού» και δυσνόητου λόγου. Απευθύνεται σε όσους δεν έχουν ακόμη την πνευματική αντίληψη, τους μη νοούντες να καταλάβουν το βαθύτερο νόημα.

Πύθιος: Ο θεός της αναζήτησης και της ερώτησης από το πυνθάνομαι = πληροφορούμαι. Αφορά αυτούς που ξεκινούν να μαθαίνουν, να ερωτούν και να ψάχνουν την αλήθεια.

Δήλιος: Ο θεός του φωτός που κάνει τα πάντα δήλα φανερά. Αντιστοιχεί στη στιγμή που η Αλήθεια αρχίζει να αποκαλύπτεται.

Φαναίος: Ο θεός που φέρνει στο φως από το φαίνω. Συνδέεται στενά με τον Δήλιο, καθώς η Αλήθεια πλέον διαφαίνεται καθαρά.

Ισμήνιος: Ο θεός ως κάτοχος της γνώσης από το ίσαμι = γνωρίζω. Αντιπροσωπεύει όσους έχουν ήδη κατακτήσει και γνωρίζουν την Αλήθεια.

Λεσχητόριος: Ο θεός της λέσχης, της συγκέντρωσης και του διαλόγου. Αφορά όσους δεν κρατούν την Αλήθεια παθητικά, αλλά τη χρησιμοποιούν ενεργά μέσα από τη φιλοσοφία και τον διάλογο.

Λίγο νωρίτερα στο ίδιο έργο, αλλά και σε άλλα συγγράμματά του, όπως το «Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων», ο Πλούταρχος αναλύει εκτενώς τη φύση του Λοξία, εξηγώντας ότι ο θεός ονομάζεται έτσι επειδή οι χρησμοί του παρουσιάζουν «λοξότητες» και αινίγματα για όσους δεν έχουν καθαρό νου να δουν την αλήθεια.

Στο έργο αυτό, ο Πλούταρχος και οι συνομιλητές του προσπαθούν να ερμηνεύσουν το μυστήριο γύρω από το γράμμα «Ε» (Έψιλον) που ήταν αναρτημένο στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς.

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, αναλύεται πώς ο θεός Απόλλων δεν είναι απλώς ένας μαντικός θεός, αλλά ο καθοδηγητής του ανθρώπινου πνεύματος προς την αληθινή γνώση. Οι διαφορετικές του επικλήσεις (Λοξίας, Πύθιος, κ.λπ.) χρησιμοποιούνται ως μια κλιμακωτή αλληγορία για τα στάδια που περνάει ένας άνθρωπος από την απόλυτη άγνοια μέχρι τη φιλοσοφική φώτιση.

Στην Αρχαία Ελληνική Πνευματικότητα και στα Μυστήρια, ο Απόλλων είναι ο κατεξοχήν θεός της Συνείδησης, του Φωτός, Νοητού και Φυσικού και της Ψυχικής Κάθαρσης. Η Σύνδεση του Απόλλωνα με τη Μυσταγωγία, με τη μυσταγωγική διαδικασία της εξέλιξης του νου, βασίζεται σε τρεις κεντρικούς πυλώνες:

Η γέφυρα από το Σκότος στο Φως. Η Μυσταγωγία είναι η πορεία μεταμόρφωσης του ανθρώπου. Ο Απόλλων ξεκινά ως Λοξίας επειδή ο ανώτερος πνευματικός λόγος φαίνεται «σκοτεινός» και ακατανόητος στον μη μυημένο βέβηλο νου. Μέσα από τη μύηση, ο νους καθαίρεται, «γεννά» ερωτήματα (Πύθιος) και σταδιακά υποδέχεται το Φως της Αλήθειας.

Το «Γνώθι Σαυτόν» ως Μυσταγωγικό Εργαλείο. Το διάσημο Δελφικό Παράγγελμα, που ήταν χαραγμένο στον ναό του, αποτελεί τη βάση κάθε Μυσταγωγίας. Δεν μπορείς να προσεγγίσεις το θείον ή την αντικειμενική Αλήθεια αν δεν γνωρίσεις πρώτα τα βάθη του εαυτού σου.

Η Ταύτιση με τον Ήλιο (Φοίβος). Όπως ο ήλιος φωτίζει τον υλικό κόσμο και διώχνει τα σκοτάδια της νύχτας, έτσι και ο Απόλλων, ως νοητός Ήλιος, φωτίζει την ψυχή του μύστη, διώχνοντας το σκοτάδι της άγνοιας, των παθών και των ψευδαισθήσεων.

https://hellenictheology.gr , degruyterbrill.com/ , www.theoi.com , ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ

-----------------------------------

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ - Η Ερμηνεία του Ηράκλειτου για τη Λέξη «Σημαίνει»

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ: Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ - Η Ερμηνεία του Ηράκλειτου για τη Λέξη «Σημαίνει»

Στο περίφημο Απόσπασμα 93, ο Ηράκλειτος αναφέρει: «Ὁ ἄναξ οὗ τὸ μαντεῖόν ἐστι τὸ ἐν Δελφοῖς οὔτε λέγει οὔτε κρύπτει ἀλλὰ σημαίνει».

[Με τη λέξη “ἄναξ” (=άρχοντας) εννοείται ο Απόλλων.]

Η λέξη «σημαίνει», από το ρήμα σημαίνω, που σημαίνει δίνω ένα σημάδι, ένα σύμβολο, έχει μια πολύ συγκεκριμένη και βαθιά φιλοσοφική ερμηνεία για τον Εφέσιο φιλόσοφο.

Ο θεός Απόλλων δεν «λέγει». Δεν μιλάει με την κοινή, ξεκάθαρη, ανθρώπινη λογική που θα αφαιρούσε το βάθος της αλήθειας, αλλά ούτε και «κρύπτει». Δεν κρατά την αλήθεια τελείως κρυμμένη ή απρόσιτη.

Ο θεός χρησιμοποιεί σήματα, σύμβολα, υπαινιγμούς και αινίγματα ως γέφυρα. Η αλήθεια της φύσης και του σύμπαντος δεν είναι άμεσα ορατή στην επιφάνεια. Είναι μια «αρμονίη αφανής». Κρυφή αρμονία. Το «σημαίνειν» είναι η μέθοδος με την οποία το θείο προσφέρει στον άνθρωπο τα απαραίτητα στοιχεία, αλλά τον αφήνει να εργαστεί πνευματικά για να τα αποκρυπτογραφήσει.

Για τον Ηράκλειτο, η αλήθεια απαιτεί ενεργή συμμετοχή. Ενεργοποίηση του ανθρώπινου Λόγου. Ο χρησμός δεν είναι μια παθητική πληροφορία για το μέλλον. Είναι ένας καθρέφτης του Λόγου, της παγκόσμιας νομοτέλειας. Ο άνθρωπος οφείλει να αναζητήσει το νόημα πίσω από το σήμα, αναπτύσσοντας τη δική του κριτική και φιλοσοφική σκέψη.

gnomikologikon.gr , poeticanet.gr ,  greek-language.gr , http://www.ekivolos.gr/

---------------------------------

Ο Απόλλων, ως Νοητός Ήλιος, Φωτίζει την Ψυχή του Μύστη, Διώχνοντας το Σκοτάδι της Αγνοίας, των Παθών και των Ψευδαισθήσεων

Η Δημιουργική Αβεβαιότητα Πάνω Από τη Δογματική Βεβαιότητα

Ο Αμερικανός φυσικός, Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν (Richard Phillips Feynman,1918 –1988) το 1981, κατά τη διάρκεια της διάσημης τηλεοπτικής του συνέντευξης στην εκπομπή Horizon του BBC (η οποία αργότερα κυκλοφόρησε και ως βιβλίο με τίτλο «The Pleasure of Finding Things Out» / «Η χαρά της ανακάλυψης») είχε πει:

«Μπορώ να ζήσω με την αμφιβολία, την αβεβαιότητα και το να μην γνωρίζω. Νομίζω ότι είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να ζεις χωρίς να γνωρίζεις, παρά να έχεις απαντήσεις που μπορεί να είναι λάθος. Έχω προσεγγίσεις με διαφορετικούς βαθμούς βεβαιότητας για διάφορα πράγματα, αλλά δεν είμαι απολύτως σίγουρος για τίποτα... Δεν με τρομάζει το να μην γνωρίζω πράγματα.» goodreads.com

Για τον Richard Feynman, η αμφιβολία δεν ήταν κατάσταση αδυναμίας, αλλά στάση ελευθερίας. Η παραδοχή «δεν γνωρίζω» αποτελεί το πρώτο και σημαντικότερο βήμα κάθε επιστημονικής ανακάλυψης. Η επιστήμη δεν είναι ένα σύνολο από ακλόνητες αλήθειες, αλλά μια διεργασία. Το να ζεις με αναπάντητα ερωτήματα απαιτεί θάρρος και ανοιχτό μυαλό, αλλά σε κρατάει ελεύθερο. Αντίθετα, το να αποδέχεσαι αδιαμφισβήτητες απαντήσεις προσφέρει μια ψευδαίσθηση ασφάλειας, η οποία όμως φυλακίζει τη σκέψη. Πίστευε ακράδαντα ότι η αμφιβολία δεν είναι αδυναμία, αλλά το πολυτιμότερο εργαλείο για να κατανοήσουμε τον κόσμο. Στην ουσία, ο Feynman τοποθετεί τη δημιουργική αβεβαιότητα πάνω από τη δογματική βεβαιότητα.

Όπως παρατήρησε και ο φιλόσοφος Daniel Dennett‎‎, τα άκαμπτα συστήματα σκέψης βασίζονται σε απαντήσεις που απαγορεύεται να αμφισβητηθούν. Όταν όμως μια ιδέα θεωρείται απόλυτη, η πεποίθηση ότι κατέχουμε την πλήρη αλήθεια σταματά την έρευνα και καταργεί την ανάγκη για αναζήτηση. Η υιοθέτηση μιας λανθασμένης απάντησης είναι επικινδυνότερη από την άγνοια, γιατί κλείνει την πόρτα στη μάθηση και δημιουργεί tην ψευδαίσθηση της γνώσης.

Η σκέψη παύει να εξελίσσεται, επιβάλλεται η ακαμψία και οτιδήποτε νέο αντιμετωπίζεται ως απειλή αντί ως ευκαιρία.

Όταν μια «απάντηση» απαγορεύεται να τεθεί υπό αμφισβήτηση, η σκέψη σταματά και η πρόοδος νεκρώνεται.

Σείριος (Χ.Γ.)

------------------------------

ΤΟ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΟ ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΣΗΣ ΣΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ

Οι Τρεις Τύποι Ανθρώπων κατά τον Πλωτίνο

Ο πρώτος αφορά τους ανθρώπους εκείνους που θεωρούν την επίγεια ζωή σαν την αρχή και το τέλος.

Ο δεύτερος αφορά αυτούς που είναι ικανοί σε κάποιο βαθμό να στρέφουν τη ψυχή τους σε πιο υψηλές αξίες.

Και τέλος υπάρχουν οι σοφοί άνθρωποι των οποίων τα μάτια στρέφονται προς το Φως.

(Πλωτίνος - Εννέαδες)

Η περιγραφή αυτή συνδέεται άμεσα με τη φιλοσοφία του Πλωτίνου στις Εννεάδες, και συγκεκριμένα με τον τρόπο που διακρίνει τις ανθρώπινες ψυχές και την πνευματική τους εξέλιξη. Στο νεοπλατωνικό του σύστημα, ο Πλωτίνος περιγράφει μια σταδιακή άνοδο της ψυχής από τον υλικό κόσμο προς τις ανώτερες βαθμίδες της πραγματικότητας. Αυτοί οι τρεις τύποι ανθρώπων αντιστοιχούν στις εξής φάσεις:

Ο πρώτος τύπος είναι οι άνθρωποι της ύλης που αντιστοιχεί σε εκείνες τις ψυχές που έχουν «βυθιστεί» πλήρως στο σώμα και τον αισθητό κόσμο. Για αυτούς, η υλική πραγματικότητα είναι η μόνη αλήθεια. Ζουν μέσα στην ψευδαίσθηση ότι η επίγεια ζωή είναι η αρχή και το τέλος, αγνοώντας την πραγματική, θεϊκή τους προέλευση.

Ο δεύτερος τύπος είναι οι αναζητητές, οι άνθρωποι της αρετής που αρχίζουν να «ξυπνούν» και είναι ικανοί να στρέψουν την ψυχή τους προς τα μέσα και προς τα πάνω, καλλιεργώντας τις αρετές. Αναγνωρίζουν τον κόσμο των ιδεών και των ανώτερων αξιών, αλλά βρίσκονται ακόμα στο στάδιο της ανάβασης.

Ο τρίτος τύπος είναι οι σοφοί οι θεϊκοί άνθρωποι. Οι «σπουδαίοι» ή «θείοι» άνδρες όπως τους αποκαλεί, οι οποίοι έχουν κατορθώσει να απαλλαγούν από τα δεσμά της ύλης. Τα μάτια τους είναι στραμμένα προς το Φως του Νοός και, τελικά, προς την ένωση με το Αγαθό, που αποτελεί την υπέρτατη πηγή των πάντων.

Η ίδια η δημιουργία περιγράφεται από τον Πλωτίνο ως ακτινοβολία φωτός που πηγάζει από το Ένα, περνάει στον Νου, μετά στην Ψυχή και εξασθενεί όσο πλησιάζει στην ύλη. Η επιστροφή του σοφού προς το Φως είναι η πορεία της ψυχής πίσω στην Πηγή την αληθινή πατρίδα.

Η θεωρία αυτή αναπτύσκεται με απόλυτη ακρίβεια στην Πέμπτη Εννεάδα, Ένατο Βιβλίο, Κεφάλαιο 1 (Εννεάδες, V.9.1). Στην πραγματεία που φέρει τον τίτλο «Περὶτοῦ νοῦ καὶ τῶν ἰδεῶν καὶ τοῦ ὄντος». Στο εναρκτήριο αυτό κεφάλαιο, ο Πλωτίνος χρησιμοποιεί μια εξαιρετική παρομοίωση με πουλιά για να περιγράψει ακριβώς τους τρεις τύπους ανθρώπων.

Οι Άνθρωποι της Ύλης είναι τα βαριά πουλιά. Ο Πλωτίνος αναφέρει ότι όλοι οι άνθρωποι από τη γέννησή τους ξεκινούν από τις αισθήσεις. Ο πρώτος τύπος επιλέγει να παραμείνει εκεί σε όλη του τη ζωή, θεωρώντας τις επίγειες ηδονές και λύπες ως το μοναδικό καλό και κακό. Τους παρομοιάζει με βαρύτατα πουλιά που έχουν μαζέψει τόσο πολύ βάρος από τη γη, ώστε είναι αδύνατο να πετάξουν ψηλά, παρά τα φτερά τους.

Οι Άνθρωποι της Αρετής είναι τα πουλιά που καταφέρνουν να υψωθούν λίγο πάνω από τα γήινα, καθώς η ψυχή τους είναι ικανή να στραφεί από το αισθητό προς το νοητό. Έχουν τη δύναμη να αποκολληθούν από την ύλη και να αναζητήσουν ανώτερες αξίες. Αλλά επειδή είναι δύσκολο να αντικρίσουν την απόλυτη αλήθεια, μπορεί εύκολα να ξαναπέσουν χαμηλά.

Οι Θεϊκοί Σοφοί Άνθρωποι είναι αυτοί που με οξυδερκή όραση φτάνουν στο Φως. Υψώνονται πάνω από τα «σύννεφα και την ομίχλη» του υλικού κόσμου και κατορθώνουν να σταθεροποιήσουν το βλέμμα τους στον νοητό κόσμο, επιστρέφοντας στην αληθινή τους πατρίδα, όπως ένας ταξιδιώτης που επιστρέφει σπίτι του μετά από μακρά περιπλάνηση.

https://www.loebclassics.com/display/plotinus-enneas/1966/pb_LCL444.287.xml

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.) 

------------------------------------------

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΟΡΑΣΗ - ΠΛΩΤΙΝΟΣ

ΠΛΩΤΙΝΟΣ: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΡΑΣΤΗ

ΠΛΩΤΙΝΟΣ: ΦΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΙΝΕ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ. Η ΜΝΗΜΗ ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ. (ΠΛΩΤΙΝΟΣ)

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΛΩΤΙΝΟ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΟΔΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΕΛΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΣΘΗΤΟ ΣΤΟΝ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ 

Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΩΡΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ "ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ" ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΡΕΤΗΣ

Ο Οδυσσέας, η Ασπίδα και ο Χρησμός της Τροίας

Πώς γεννήθηκε η σύγχυση με τον Αχιλλέα

Σύμφωνα με τον χρησμό, ο πρώτος Αχαιός που θα πατούσε το πόδι του στο έδαφος της Τροίας θα σκοτωνόταν. Όταν έφτασαν τα πλοία, ο Οδυσσέας, γνωρίζοντας τον χρησμό, πέταξε την ασπίδα του στην ακτή και πάτησε επάνω της, ώστε να μη θεωρηθεί ότι πάτησε πρώτος στο έδαφος. Ο Πρωτεσίλαος πήδηξε αμέσως μετά από το πλοίο του και πάτησε πρώτος πραγματικά το χώμα της Τροίας, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί, όπως προέλεγε ο χρησμός. Ένα κλασικό παράδειγμα της πονηριάς του Οδυσσέα και της μοιραίας εκπλήρωσης του χρησμού.

Το επεισόδιο δεν περιγράφεται στην Ιλιάδα του Ομήρου. Αναφέρεται σε μεταγενέστερες επικές και μυθογραφικές πηγές του Τρωικού Κύκλου. Στα αρχαϊκά Κύπρια Έπη, ο Πρωτεσίλαος παρουσιάζεται ως ένας αγνός, γενναίος και ορμητικός ήρωας που απλώς αψηφά τον κίνδυνο και τον χρησμό, επιλέγοντας συνειδητά να βγει πρώτος στην ακτή για να κερδίσει αιώνια δόξα, γνωρίζοντας το τίμημα. Η μεταγενέστερη παράδοση πρόσθεσε το στοιχείο της ασπίδας για να τονίσει ακόμη περισσότερο την αντίθεση ανάμεσα στην «πολυμήχανη» πονηριά του Οδυσσέα και την ορμητική φιλοπατρία του Πρωτεσίλαου.

Το τέχνασμα του Οδυσσέα με την ασπίδα το γνωρίζουμε κυρίως από μεταγενέστερες λατινικές πηγές και σχολιαστές της ύστερης Αρχαιότητας και του Βυζαντίου, καθώς δεν σώζεται σε παλαιότερα έπη (Κύπρια Έπη). Οι βασικές πηγές από τις οποίες αντλούμε τις πληροφορίες είναι: 

O Ρωμαίος μυθογράφος Υγίνος (1ος / 2ος αι.) που είναι η πιο καθαρή και διάσημη πηγή για το περιστατικό. Αναφέρει ρητά ότι ο Οδυσσέας, γνωρίζοντας τον χρησμό, πέταξε την ασπίδα του στην ακτή και πήδηξε πάνω της. Ο Πρωτεσίλαος, βλέποντάς τον, νόμιζε ότι ο Οδυσσέας είχε πατήσει πρώτος στο έδαφος της Τροίας, με αποτέλεσμα να παρασυρθεί, να πηδήξει απευθείας στο χώμα και να σκοτωθεί.

Ο Γαλάτης - Ρωμαίος ποιητής Αυσόνιος  (4ος αι.) έγραψε ένα επιτύμβιο ποίημα για τον Πρωτεσίλαο, στο οποίο αναφέρει ξεκάθαρα το τέχνασμα του Οδυσσέα με την ασπίδα.

Ο λόγιος και γραμματικός του Βυζαντίου Ιωάννης Τζέτζης (Σχόλια στον Λυκόφρονα) (12ος αιώνας) διασώζει στα εκτενή σχόλιά του παλαιότερες μυθογραφικές παραδόσεις που έχουν χαθεί. Περιγράφει αναλυτικά πώς ο πολυμήχανος Οδυσσέας χρησιμοποίησε την ασπίδα του και με την εξυπνάδα του παρέκαμψε τον χρησμό.

Γιατί συγχέεται η πράξη αυτή του Οδυσσέα, με τον Αχιλλέα;

Η σύγχυση ανάμεσα στον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα ως προς το επεισόδιο με την ασπίδα δεν είναι Αρχαία, αλλά νεότερη, παιδαγωγική και αφηγηματική. Οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτιδα, ήταν εκείνη που έδωσε την αρχική προειδοποίηση για τον χρησμό, ενώ παράλληλα η «Ασπίδα του Αχιλλέα» αποτελεί το πιο διάσημο όπλο ολόκληρης της Ελληνικής Μυθολογίας. 

Σε μεταγενέστερη τέχνη και σχολικά βοηθήματα υπάρχει σύγχυση από εικονογραφία και παραφράσεις. Η σκηνή της απόβασης συχνά δείχνει τον Αχιλλέα σε περίοπτη θέση, χωρίς να αποσαφηνίζεται ποιος πατά πρώτος. Αυτό ευνόησε τη λανθασμένη ταύτιση.

Σε ορισμένες σύγχρονες, πρόχειρες αναδιατυπώσεις του μύθου στο διαδίκτυο, ακόμη και σε παλαιότερες εκδοχές ανοιχτών εγκυκλοπαιδειών, αναφέρεται εκ παραδρομής ότι «ο Οδυσσέας ή ο Αχιλλέας έριξε την ασπίδα». Αυτή η ανακρίβεια διαιωνίζει τη σύγχυση στους αναγνώστες.

Καμία Αρχαία πηγή δεν αποδίδει την πράξη της ασπίδας στον Αχιλλέα. Ο Αχιλλέας αναφέρεται ως ο κορυφαίος ήρωας. Ο ρόλος του είναι καθαρά πολεμικός. Γνωρίζει τη μοίρα του και δεν την αποφεύγει με τεχνάσματα. Η μεγαλοσύνη του έγκειται στην αποδοχή, όχι στην παράκαμψη. Αυτό είναι το δομικό στοιχείο του χαρακτήρα του. Ο Αχιλλέας μπαίνει στη μάχη ως ο απόλυτος πολεμιστής και δεν ξεγελά χρησμούς. Τους εκπληρώνει.

Όπου αναφέρεται το τέχνασμα με την ασπίδα (όπως είδαμε πιο πάνω), αποδίδεται ρητά στον Οδυσσέα.

https://www.theoi.com , https://topostext.org , https://www.historiascripta.org , https://www.facebook.com/groups/ , wikipedia/Protesilaus , wikipedia/ΚύπριαΈπη , wikipedia/Odysseus

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

Σφαιρικός Κεραυνός - Ένα Αίνιγμα που Αψηφά την Επιστήμη

Ο σφαιρικός κεραυνός είναι ένα σπάνιο, ανεξήγητο ατμοσφαιρικό ηλεκτρικό φαινόμενο που εμφανίζεται ως μια φωτεινή, αιωρούμενη σφαίρα κατά τη διάρκεια καταιγίδων. Σε αντίθεση με τον συνηθισμένο κεραυνό που διαρκεί κλάσματα του δευτερολέπτου, ο σφαιρικός κεραυνός μπορεί να παραμείνει ορατός από μερικά δευτερόλεπτα έως και πάνω από ένα λεπτό, κινούμενος αργά στον αέρα ή κατά μήκος επιφανειών.

Είναι σφαίρα με διάμετρο συνήθως από 10 έως 40 εκατοστά, με χρώμα που ποικίλλει όπως κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί, μπλε ή λευκό. Αιωρείται και κινείται οριζόντια, ενώ έχει αναφερθεί ότι εισέρχεται ακόμη και σε κλειστούς χώρους. Υπάρχουν πολυάριθμες αναφορές αυτοπτών μαρτύρων που περιγράφουν σφαιρικούς κεραυνούς να περνούν μέσα από τοίχους, κλειστά παράθυρα ή τζάμια, συχνά χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος ή ζημιά. Αυτό είναι ένα από τα πιο αινιγματικά χαρακτηριστικά των αναφορών. Ακριβώς αυτές οι αναφορές για πέρασμα μέσα από συμπαγή εμπόδια είναι που έκαναν το φαινόμενο να φαίνεται υπερφυσικό, τροφοδοτώντας τις θεωρίες για «οντότητες» ή ανεξήγητες δυνάμεις. Εξαφανίζεται είτε αθόρυβα είτε με μια μικρή έκρηξη και χαρακτηριστική οσμή θείου ή όζοντος.

Ο όρος «σφαιρικός κεραυνός» είναι μια περιγραφική συμβατική ετικέτα που δόθηκε επειδή το φαινόμενο εμφανίζεται σχεδόν πάντα κατά τη διάρκεια καταιγίδων και έχει σφαιρικό σχήμα. Οι επιστήμονες δεν έχουν αποκρυπτογραφήσει πλήρως τη φύση του. Η συμβατική αυτή ονομασία δόθηκε για να κατηγοριοποιηθούν εκατοντάδες ιστορικές αναφορές.

Ο σφαιρικός κεραυνός είναι ένα αυτόνομο φωτεινό φαινόμενο που εκπέμπει δικό του φως, παράγει θερμότητα, αλληλεπιδρά με το περιβάλλον και γίνεται ορατό με γυμνό μάτι από πολλούς παρατηρητές ταυτόχρονα. Πολλοί αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν ότι ο σφαιρικός κεραυνός φαίνεται να αποφεύγει εμπόδια, να στρίβει σε διαδρόμους ή να ακολουθεί ανθρώπους.

Όταν η επιστήμη δεν έχει μια πλήρη, οριστική και εργαστηριακά αποδεδειγμένη απάντηση για κάτι, παραμένει ανοιχτό το ενδεχόμενο η πραγματικότητα να ξεπερνά τα σημερινά μας πλαίσια. Ονομασίες όπως «σφαιρικός κεραυνός», «σκοτεινή ύλη» ή «σκοτεινή ενέργεια» είναι ουσιαστικά επιστημονικές παραδοχές που λένε ότι «Βλέπουμε ένα αποτέλεσμα, αλλά δεν γνωρίζουμε την πλήρη του αιτία».

Ενώ όλες οι υποθέσεις, από άγνωστη φυσική συμπαντικών διαστάσεων μέχρι τεχνολογία ή άγνωστες μορφές ενέργειας, μπορούν να σταθούν ως θεωρητικά σενάρια, η επιστήμη λειτουργεί με έναν συγκεκριμένο κανόνα. Απορρίπτει ή βάζει στην άκρη υποθέσεις για τις οποίες δεν υπάρχουν μετρήσιμα στοιχεία, προτιμώντας τις εξηγήσεις που βασίζονται σε όσα στοιχεία ήδη γνωρίζουμε μέχρι τώρα, για την ύλη και την ενέργεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επιστήμη κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Σημαίνει απλώς ότι κινείται βήμα-βήμα με βάση τα εργαλεία που τώρα διαθέτει.

Ίσως μια μέρα, με την πρόοδο της τεχνολογίας και την επιστημονική έρευνα, να καταφέρουμε να ξεκλειδώσουμε τα μυστικά του. Μέχρι τότε, ο σφαιρικός κεραυνός θα παραμένει ένα από τα πιο συναρπαστικά μυστήρια. Αν η ιστορία μας έχει διδάξει κάτι, είναι ότι αυτό που σήμερα ονομάζουμε «πάνω από τις γνώσεις του ανθρώπου», στο μέλλον μπορεί να αποδειχθεί μια εντελώς νέα πτυχή της πραγματικότητας που απλώς δεν είχαμε ακόμα τα μάτια ή τα όργανα να δούμε.

Εσείς τι πιστεύετε για τον σφαιρικό κεραυνό;

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

Οι Γνωστικές Δυνάμεις της Ψυχής

Ο Μιλτιάδης μας εξηγεί και ο Αλκαίος, η Δήμητρα και ο Εκαταίος σχολιάζουν τις γνωστικές δυνάμεις της ψυχής.

Δεύτερο Μέρος

Ομηρικός Κύκλος

Η Αρχιτεκτονική της Αυτόνομης Ψυχής

Η ευτυχία του ανθρώπου είναι αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση. Αλίμονο αν η ευτυχία του καθενός εξαρτάται από κάποιον άλλον άνθρωπο.

Η ευτυχία, όταν γίνεται εξάρτημα στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, παύει να είναι καταφύγιο και μετατρέπεται σε ομηρία. Γίνεται ένας εύθραυστος κόσμος, έτοιμος να ραγίσει με την παραμικρή ανάσα ή την απομάκρυνση του άλλου. Αλίμονο πράγματι στον ταξιδιώτη της ζωής που αφήνει το τιμόνι της δικής του γαλήνης σε άλλα χέρια, γιατί τότε καταδικάζει τον εαυτό του σε μια διαρκή συναισθηματική εξορία.

Οι Στωικοί φιλόσοφοι, όπως ο Επίκτητος και ο Μάρκος Αυρήλιος, μας δίδαξαν την εσωτερική αρχιτεκτονική της ευτυχίας. Η ουσιαστική ευτυχία (η ευδαιμονία) ορίστηκε ως η κατάσταση της ψυχής που δεν κλονίζεται από τις εξωτερικές συνθήκες.

Η ψυχή του ανθρώπου είναι ένας εσωτερικός ναός. Αν τα θεμέλια αυτού του ναού χτιστούν πάνω στις διαθέσεις, τις αποφάσεις ή την αναγκαία παρουσία κάποιου άλλου, ο ναός είναι καταδικασμένος να καταρρεύσει.
Η αληθινή ευτυχία δεν είναι ένα δώρο που μας προσφέρεται από έξω, αλλά μια εσωτερική πηγή που αναβλύζει από την αυτογνωσία, την αποδοχή και την εσωτερική αρμονία. Είναι η ικανότητα να στέκεσαι μόνος σου κάτω από τον έναστρο ουρανό και να νιώθεις πλήρης, όχι επειδή δεν σου λείπει τίποτα, αλλά επειδή δεν σου λείπει ο εαυτός σου.

Αυτή η εσωτερική αυτονομία δεν είναι ούτε εγωισμός ούτε άρνηση του ερωτικού πάθους. Δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος γίνεται μια ψυχρή, απόρθητη ακρόπολη που φοβάται να αγγίξει ή να αγγιχτεί. Το να έχεις βρει την ευτυχία μέσα σου δεν σε εμποδίζει να βουτήξεις με ορμή στη δίνη του έρωτα. Αντιθέτως, σε προστατεύει από το να πνιγείς μέσα σε αυτήν. Ο εγωιστικός έρωτας απαιτεί από τον άλλον να γίνει ή σωτηρία του, ή το κτήμα του, ενώ η αυτόνομη ψυχή, προσφέρει το περίσσευμα της εσωτερικής της πληρότητας. Έτσι το πάθος παύει να είναι αγώνας επιβίωσης και γίνεται γιορτή χωρίς αλυσίδες

Όσοι δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, αδυνατούν να συλλάβουν αυτή την αλήθεια. Αναζητούν έναν σύντροφο όχι για να μοιραστούν το φως τους, αλλά επειδή τρέμουν τη σιωπή και τη μοναξιά τους, γαντζώνονται από τον άλλον με την ελπίδα ότι θα τους χαρίσει την ευτυχία, που οι ίδιοι αρνούνται να χτίσουν. Και όταν η ψευδαίσθηση καταρρεύσει, αρνούνται να αναλάβουν την δική τους ευθύνη και με ευκολία καταφεύγουν στο «εσύ φταις», φορτώνοντας στον άλλον το βάρος μιας εσωτερικής ερημιάς που μόνο οι ίδιοι θα μπορούσαν να ανθοφορήσουν.

Όταν η ευτυχία σου εξαρτάται αποκλειστικά από κάποιον άλλον, αυτό που ονομάζεις «αγάπη» κινδυνεύει να γίνει και πολλές φορές γίνεται ανάγκη, εξάρτηση και φόβος μήπως χάσεις την πηγή της χαράς σου. Αντίθετα, όταν δύο αυτόνομοι άνθρωποι, γεμάτοι από το δικό τους εσωτερικό φως και γαλήνη συναντιούνται, δεν ζητούν ο ένας από τον άλλον να τους «σώσει» ή να τους «συμπληρώσει». Συναντιούνται σαν δύο ολόκληροι κόσμοι. Η παρουσία του άλλου δεν είναι η προϋπόθεση της ευτυχίας, αλλά η ομορφιά της μοιρασιάς της. Όπως δύο δέντρα που μεγαλώνουν δίπλα-δίπλα, οι ρίζες τους είναι αυτόνομες και βαθιές, αλλά τα κλαδιά τους μπλέκονται στον ίδιο αέρα και τα φύλλα τους τραγουδούν το ίδιο τραγούδι.

Το να είναι η ευτυχία εσωτερική υπόθεση δεν σημαίνει απομόνωση ή σκληρότητα απέναντι στους άλλους. Σημαίνει συνάντηση με τον Εαυτό και σοφία. Σημαίνει πως κατανοείς ότι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο θα περάσεις κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σου αναπνοή, είσαι εσύ και μόνο εσύ ξέρεις πως πραγματικά νιώθεις σε κάθε πτυχή της ζωής σου. Η ευτυχία είναι η τέχνη του να είσαι σε ειρήνη με τη σιωπή σου, να αντέχεις τη μοναξιά σου και να τη μεταμορφώνεις σε μοναχικότητα. Μια κατάσταση πληρότητας όπου η παρουσία του άλλου είναι ευλογία, αλλά η απουσία του δεν είναι η καταστροφή.

Ίσως αυτή η στάση ζωής να φαντάζει δύσκολη και ναι, είναι δύσκολη όταν λείπει η αυτογνωσία και η αυτοκριτική. Και σε έναν κόσμο μαθημένο να λειτουργεί με την ευκολία της εξάρτησης, μάλλον τέτοια «δέντρα» σπανίζουν γύρω μας. Όμως, η γνώση αυτής της σπανιότητας δεν είναι λόγος συμβιβασμού. Είναι η υπέρτατη προστασία σου. Ακόμα κι αν ένα παρόμοιο δέντρο αργήσει να φανεί στον ορίζοντα, η δική σου ρίζα παραμένει βαθιά και ο ίσκιος κάτω από τα δικά σου κλαδιά είναι πάντα ένας τόπος γαλήνης, ελευθερίας και εσωτερικού φωτός.

Η «Αρχιτεκτονική της Αυτόνομης Ψυχής» θα μπορούσε να είναι ένας φιλοσοφικός όρος που περιγράφει πώς ένας άνθρωπος χτίζει τον εσωτερικό του κόσμο για να παραμείνει ανεξάρτητος, ισορροπημένος και αυθεντικός, μακριά από εξωτερικές πιέσεις και την κάθε χειραγώγηση. Δεν πρόκειται για στάσιμη κατάσταση, αλλά για μια συνεχή εσωτερική «οικοδόμηση» με θεμέλια της αυτόνομη ψυχική αυτογνωσία.

Η αυτονομία της ψυχής προσφέρει την ικανότητα να βιώνετε τον πόνο χωρίς να καταρρέει η προσωπικότητά σας. Λειτουργεί ως εσωτερική πυξίδα για την λήψη αποφάσεων με βάση το προσωπικό σας ηθικό σύστημα και όχι την κοινή γνώμη. Μετατρέπει την μοναξιά σε γόνιμο χώρο δημιουργίας και στοχασμού για το ξεκαθάρισμα των πεποιθήσεων. Έτσι διαχωρίζετε ποιες ιδέες είναι πραγματικά δικές σας και ποιες σας επιβλήθηκαν από την οικογένεια ή την κοινωνία. 

Μια αυτόνομη ψυχή δεν κατηγορεί τις συνθήκες. Γίνετε ο αποκλειστικός ρυθμιστής της μοίρας της. Το φιλτράρισμα των πληροφοριών και των ερεθισμάτων προσφέρει τη μέγιστη δυνατή ελευθερία να είστε ο εαυτός σας, ακόμα και όταν όλος ο κόσμος ζητά να γίνετε κάποιος άλλος.

Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------------------

Η Δύναμη της Ευδαιμονίας - Καταστάσεις Ροής και Γνώση του Εαυτού 

Τα περισσότερα προβλήματά του ο άνθρωπος τα δημιουργεί μόνος του (Δημόκριτος)

Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΜΟΝΟ ΑΝΟΗΣΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΦΕΡΝΕΙ.

Θεά Αθηνά, Κόρη του Κεραυνού

Ιωάννης Αντιώτης / Ioannis Antiotis

Η Λογική και η Φύση ως Κριτήρια της Αλήθειας

Η λογική ελέγχει αν μια σκέψη είναι δομημένη σωστά, αλλά χρειάζεται την παρατήρηση και την εμπειρία για να επιβεβαιώσει το περιεχόμενό της. Στις φυσικές επιστήμες, το κριτήριο της αλήθειας απαιτεί παρατήρηση, πειράματα, επαλήθευση. Η λογική εξασφαλίζει ότι τα συμπεράσματά μας είναι έγκυρα από τις υποθέσεις χωρίς αντιφάσεις. Αν οι κανόνες της λογικής παραβιαστούν, η πρόταση είναι ψευδής ή ασυνάρτητη.

Η φύση; Είναι κριτήριο της αλήθειας; Ενώ η λογική εξασφαλίζει την εσωτερική συνέπεια των σκέψεών μας, η φύση, δηλαδή η αντικειμενική πραγματικότητα, είναι ο τελικός «κριτής» για το αν οι θεωρίες μας ισχύουν στον πραγματικό κόσμο. Πώς λειτουργεί η Φύση ως Κριτήριο. Στις φυσικές επιστήμες, μια θεωρία θεωρείται αληθής μόνο αν επιβεβαιώνεται από παρατηρήσεις και πειράματα στη φύση. Αν η φύση συμπεριφέρεται διαφορετικά από αυτό που προβλέπει η θεωρία, η θεωρία είναι ψευδής. 

«Δεν έχει σημασία πόσο όμορφη είναι η θεωρία σου, ούτε πόσο έξυπνος είσαι. 

Αν δεν συμφωνεί με το πείραμα, δηλαδή τη φύση, είναι λάθος.» 

Richard Feynman

Η φύση υπάρχει και παρέχει δεδομένα, αλλά η ερμηνεία τους απαιτεί ανθρώπινη νόηση και λογική, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις, επιθυμίες ή ιδεολογίες. Η αλήθεια για τον φυσικό κόσμο απαιτεί τη συνεργασία και των δύο. Η λογική διαμορφώνει την υπόθεση και η φύση τη δοκιμάζει.

Όπως διατύπωσε ο φιλόσοφος Karl Popper, μια επιστημονική θεωρία δεν μπορεί ποτέ να «αποδειχθεί» οριστικά αληθής για πάντα. Μπορεί μόνο να υποστηρίζεται ισχυρά, μέχρι να βρεθεί ένα δεδομένο που θα τη διευρύνει, ή θα την διαψεύσει.

Αλλά αν η αλήθεια είναι προσωρινή, σημαίνει ότι στο μέλλον μπορεί να αλλάξει, άρα η προσωρινή αλήθεια, δεν ήταν αλήθεια. Το μπέρδεμα προκύπτει επειδή συγχέουμε την Αντικειμενική Αλήθεια με την Ανθρώπινη Γνώση. Η Αντικειμενική Αλήθεια είναι Αμετάβλητη. Η πραγματικότητα, οι νόμοι της φύσης και τα γεγονότα δεν αλλάζουν επειδή αλλάζει η γνώμη μας. Η Γη περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο ακόμα κι όταν όλοι πίστευαν το αντίθετο. Η ίδια η Αλήθεια δεν είναι ποτέ προσωρινή. Η Ανθρώπινη Γνώση είναι Προσωρινή. Αυτό που αποκαλούμε «επιστημονική αλήθεια» μιας εποχής είναι στην πραγματικότητα το καλύτερο μοντέλο που διαθέτουμε για να περιγράψουμε την αλήθεια με βάση τα δεδομένα που έχουμε εκείνη τη στιγμή.

Η απόλυτη Αλήθεια υπάρχει. Εμείς βρισκόμαστε στο σκοτάδι και κρατάμε έναν φακό, τις θεωρίες μας. Καθώς δυναμώνει ο φακός, νέα εργαλεία, καλύτερη λογική, βλέπουμε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες του δωματίου. Το δωμάτιο, “Αλήθεια”, δεν αλλάζει. Η εικόνα που σχηματίζουμε εμείς γίνεται όλο και πιο καθαρή.

Αν αναζητάμε την Αντικειμενική Αλήθεια, τότε οτιδήποτε μεταβάλλεται, καταρρέει ή εξαρτάται από τα όρια της εκάστοτε εποχής, δεν είναι η ίδια η Αλήθεια, αλλά οι ανθρώπινες υποθέσεις γι' αυτήν. Αυτό το συμπέρασμα οδηγεί τη φιλοσοφία σε μια πολύ καθαρή διάκριση ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα και στον τρόπο που την προσλαμβάνουμε. Η Αντικειμενική Αλήθεια δεν εξελίσσεται, δεν βελτιώνεται και δεν αλλάζει γνώμη. Είναι ανεξάρτητη από τον άνθρωπο. Η βαρύτητα λειτουργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και πριν την περιγράψει ο Νεύτωνας.

Η κατάρρευση των θεωριών του παρελθόντος δεν αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι σχετική. Αποδεικνύει ότι οι ανθρώπινες κατασκευές ήταν ατελείς. Το Συμπέρασμα είναι ότι η αντικειμενική αλήθεια υπάρχει και είναι μία. Ο άνθρωπος, λόγω της εξελικτικής και τεχνολογικής του φύσης, δεν κατέχει την αλήθεια ως «κτήμα», αλλά τη μεταχειρίζεται ως όριο στο οποίο πλησιάζει, απορρίπτοντας κάθε φορά τις αυταπάτες του παρελθόντος. 

Σήμερα πιστεύεις ότι υπάρχουν αλήθειες που χρειάζονται αναθεώρηση;

Σείριος (Χ.Γ.)

------------------------------------------------

ΕΦΑΡΜΟΣΤΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ 

Ο ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ» 

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Η ΦΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΤΟ ΨΕΜΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟ ΝΤΥΜΕΝΟ ΣΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ