Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

ΑΝΑΚΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ

Όταν ο βασιλιάς Κηφέας προσέβαλε τον Ποσειδώνα, ο θεός έστειλε έναν κατακλυσμό και ένα θαλάσσιο τέρας για να καταστρέψει τη γη. Ο Κηφέας ήλπιζε να κατευνάσει τον δράκο θυσιάζοντας την κόρη του. Αλλά ο Περσέας, καβάλα στο φτερωτό του άλογο τον Πήγασο, νίκησε το τέρας, κερδίζοντας την άδεια του βασιλιά να παντρευτεί την Ανδρομέδα.

Όμορφη πριγκίπισσα, δράκος του χάους, πολεμιστής-ήρωας και χαμένο βασίλειο: τα θέματα είναι συνηθισμένα στην παγκόσμια μυθολογία. Αλλά οι ιστορικές ρίζες των θεμάτων εξακολουθούν να διαφεύγουν από τους ειδικούς που τα μελετούν.

.. με νέα εργαλεία και προοπτικές στις επιστήμες

Σήμερα πολλοί επιστήμονες επανεξετάζουν την Μυθολογία, αναρωτώμενοι αν οι Αρχαίες Ιστορίες καταστροφών έχουν επιστημονική εξήγηση.

Θα μπορούσε η μυθική «επίθεση του δράκου», για παράδειγμα, να αναφέρεται σε μια φυσική καταστροφή που επηρεάζει ολόκληρη τη γη; Η απάντηση σε τέτοια ερωτήματα θα μπορούσε κάλλιστα να προέλθει από τον εκπληκτικό ρόλο του ηλεκτρισμού στο διάστημα.

Όταν κοιτάμε ψηλά στα αστέρια, πιστεύουμε αυτό που βλέπουμε ή βλέπουμε αυτό που πιστεύουμε; Οι πεποιθήσεις και οι υποθέσεις μας είναι σαν τα γυαλιά: μπορούν να μας βοηθήσουν να δούμε πιο καθαρά, αλλά μπορούν επίσης να περιορίσουν το οπτικό μας πεδίο.

Σήμερα, οι περισσότεροι αστρονόμοι μας διαβεβαιώνουν ότι το ηλιακό σύστημα είναι σταθερό και προβλέψιμο. Ωστόσο, οι νέες προοπτικές στις επιστήμες συχνά αποκαλύπτουν ατέλειες σε αντιλήψεις που κάποτε φαίνονταν προφανείς.

Μόλις πριν από μερικές δεκαετίες, όλοι οι άρτια εκπαιδευμένοι επιστήμονες που ασκούσαν τα όριά τους «γνώριζαν» ότι:

  • Ο χώρος είναι άδειος και δεν μπορεί να αγγίξει τον ηλεκτρισμό.
  • Τα μαγνητικά πεδία δεν υπάρχουν στο διάστημα
  • Οι ουρές των κομητών απομακρύνονται από τον Ήλιο λόγω της πίεσης του φωτός
  • Ο Δίας και ο Κρόνος ήταν ψυχροί και ανενεργοί από την πρώιμη ιστορία του ηλιακού συστήματος.
  • Ο πλανήτης Άρης είναι γεωλογικά νεκρός για περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο χρόνια
  • Η Αφροδίτη είναι ο «αδελφός πλανήτης» μας, με θερμοκρασίες κοντά σε αυτές της Γης.
  • Δεν υπάρχουν άλλοι γαλαξίες εκτός από τον δικό μας
  • Δεν υπάρχουν στοιχεία για γεωλογικές διαταραχές της Γης σε ολόκληρο τον πλανήτη στο παρελθόν

Πριν τα νέα ευρήματα διαψεύσουν αυτές τις πεποιθήσεις, ήταν τόσο «προφανώς αληθινές» που αποθάρρυναν τις προκλήσεις.

Το τερατώδες Νεφέλωμα Ταραντούλα, που πήρε το όνομά του από τα πολλά αραχνοειδή νήματα του, είναι ένας από τους αμέτρητους δείκτες μαγνητικών πεδίων στο διάστημα, αποτέλεσμα ηλεκτρικών ρευμάτων.

Η πραγματική κατάσταση στις επιστήμες απαιτεί άνοιγμα σε νέες δυνατότητες.

Η όρασή μας για το σύμπαν αλλάζει πιο γρήγορα από ποτέ, καθώς η εξερεύνηση του διαστήματος τροφοδοτεί μια έκρηξη ανακαλύψεων. Πριν από την έλευση της διαστημικής εποχής, μπορούσαμε να δούμε το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα και να το δούμε σε υπέρυθρες, μικροκύματα και ραδιοκύματα στα μεγάλα μήκη κύματος.

Μπορούμε να δούμε από κοντινή απόσταση τις επιφάνειες πλανητών, φεγγαριών, αστεροειδών και κομητών.
Μπορούμε ακόμη και να τα αγγίξουμε και να τα «γευτούμε» χημικά.

Οι νέες ανακαλύψεις τονίζουν το απροσδόκητο - ένα σημάδι ότι κάτι δεν πάει καλά στο επίπεδο των θεωρητικών υποθέσεων.

Στην πραγματικότητα, δύο από τις πιο εκτεταμένες ανακαλύψεις του περασμένου αιώνα ήρθαν ως μεγάλες εκπλήξεις: ο διαδεδομένος ρόλος των φορτισμένων σωματιδίων ή πλάσματος στο σύμπαν και η υπογραφή μιας κοσμικής καταστροφής σε όλο το ηλιακό μας σύστημα.

Επί αιώνες οι αστρονόμοι υπέθεταν ότι η βαρύτητα είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να γεννήσει άστρα και πλανήτες ή να κατευθύνει τις κινήσεις των ουράνιων σωμάτων.

Με αυτήν την υπόθεση αγνόησαν έναν πολύ πιο ισχυρό παράγοντα στο σύμπαν - τον ηλεκτρισμό. Ένα κρεσέντο στοιχείων υποδηλώνει ότι τα μακρινά αστέρια, ο Ήλιος μας και οι πλανήτες είναι ηλεκτρικά φορτισμένα σώματα. Γνωρίζουμε τώρα ότι το ορατό σύμπαν, εκτός από τη Γη και μερικούς βραχώδεις πλανήτες, φεγγάρια και περιπλανώμενα στερεά αντικείμενα, αποτελείται από πλάσμα υψηλής αγωγιμότητας, μια μορφή ύλης επιφανειακά παρόμοια με ένα αέριο αλλά που περιέχει θετικά και αρνητικά φορτισμένα σωματίδια.

Ένα αέριο δεν θα αντιδράσει ούτε θα δημιουργήσει ηλεκτρομαγνητικές δυνάμεις. Αλλά ένα πλάσμα θα το κάνει.

Οι περισσότεροι αστρονόμοι πιστεύουν ότι οι ηλεκτρικές δυνάμεις δεν ασκούνται στον διαπλανητικό και διαστρικό χώρο. Όταν υπολογίζουν την τεράστια ενέργεια που απαιτείται για να διαχωριστεί το θετικό από το αρνητικό φορτίο, υποθέτουν ότι τα θετικά και τα αρνητικά φορτισμένα σωματίδια βρίσκονται πάντα και παντού σε τέλεια ισορροπία.

Έτσι, τα μοντέλα τους για την εξέλιξη της κοσμικής δομής ασχολούνται μόνο με τη βαρύτητα.

Αλλά η ακριβής ηλεκτρική ουδετερότητα σε όλο το σύμπαν δεν είναι γεγονός, είναι μια επισφαλής υπόθεση.

Αν η υπόθεση είναι λανθασμένη, η ηλεκτρική δύναμη δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί: είναι πολύ ισχυρότερη και πιο ευέλικτη από τη βαρύτητα. Η βαρύτητα έχει μόνο έναν τρόπο οργάνωσης της ύλης - αυτόν της έλξης. Η ηλεκτρική δύναμη μπορεί να έλξει ή να απωθήσει.

Επιπλέον, η ηλεκτρομαγνητική έλξη σε ένα πλάσμα που μεταφέρει ρεύμα μειώνεται γραμμικά με την απόσταση από τον άξονα του ρεύματος, ενώ η βαρύτητα μειώνεται ταχύτερα, με το τετράγωνο της απόστασης.

Σε κάθε προσπάθεια κατανόησης των νέων δεδομένων από το διάστημα, αυτές οι σκέψεις αποκτούν ζωτική σημασία.

Η «μεγάλη εικόνα» του χώρου έχει αλλάξει.

Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών

bibliotecapleyades.net

-----------------------------------------

ΔΑΝΑΗ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΔΑΝΑΗΣ

ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ

ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ #2

Η ΜΕΔΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ

ΣΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ: ΠΕΡΣΕΑΣ

«ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ» Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ  

Ο Μεγάλος Τυφώνας 

Εικόνα:Η Ελληνική αγγειογραφία απεικονίζει την κατάκτηση του Τυφώνα από τον Δία.

Οι Έλληνες ποιητές, ιστορικοί και φιλόσοφοι μιλούσαν συχνά για τον μεγάλο δράκο Τυφώνα ή Τυφωέα, του οποίου η επίθεση σχεδόν κατέστρεψε τον κόσμο.

Η παλαιότερη πηγή μας για την ιστορία του Τυφώνα είναι ο Ησίοδος, του οποίου η αφήγηση χρονολογείται προσωρινά στον -8ον αιώνα. Στη Θεογονία του, ο Ησίοδος θέτει το σκηνικό με φόντο μια κοσμική αναταραχή στη φάση διαμόρφωσης της ιστορίας της γης. Ο Τυφών ήταν παιδί της Γαίας και του Τάρταρου, και συνελήφθη αφού ο Δίας είχε εκδιώξει από τον ουρανό τους πρώην ηγεμόνες του ουρανού, τους Τιτάνες. Κατά τη γέννησή του, το τέρας έβγαλε εκατό κεφάλια φιδιών που έβγαζαν φωτιά και δηλητήριο, με τα σφυρίγματά τους, τους βρυχηθμούς και τα βουητά τους, και κάθε είδους φρικτό ήχο που δονούσαν τον ουρανό στα θεμέλιά του.

Χωρίς την παρέμβαση του Δία, λέει ο ποιητής, ο μεγάλος δράκος θα είχε γίνει ο κυρίαρχος των θεών και των θνητών. Για να αντιμετωπίσει το τέρας, ο Δίας σηκώθηκε με μια βροντή. Τότε «η γη στέναξε από κάτω του, και η θερμότητα και η φλόγα και από τους δύο έφτασε στη σκοτεινή θάλασσα, από τις βροντές και τις αστραπές του Δία και από τη φλόγα του τέρατος, από τις φλεγόμενες βολίδες του και από την καύση και την ανάσα των θυελλωδών ανέμων του».

Η δύναμη του Δία έγκειτο στα κεραυνοβόλα όπλα του: Κρατώντας τα όπλα του, βροντές, αστραπές και τον λαμπερό κεραυνό, έκανε ένα άλμα από τον Όλυμπο και χτύπησε, βάζοντας φωτιά σε όλα εκείνα τα κεφάλια που είχαν τοποθετηθεί πάνω στο τρομερό τέρας. Τότε, μετά τα χτυπήματα του Διός, ο Τυφώνας έπεσε σακατεμένος και η γιγάντια γη στέναξε από κάτω του, και η φλόγα από τον κεραυνοβολημένο μεγάλο άρχοντα, έσβησε...

Η γη καιγόταν στον άνεμο της ζέστης του... και έλιωνε στη λάμψη της φλεγόμενης φωτιάς.

Ανά τους αιώνες, οι μελετητές αναρωτιούνται ποια φυσική εμπειρία θα μπορούσε να έχει προκαλέσει ιστορίες για ένα απειλητικό για τη γη γεγονός στο οποίο ο παράγοντας καταστροφής είναι ένα φίδι ή ένας δράκος. Ήταν η ιστορία μια υπέροχη ηχώ προγονικών αντιπαραθέσεων, όταν οι πρώιμες φυλές αγωνίζονταν να υποτάξουν πλάσματα της ερήμου ή του βάλτου; Ή μήπως η ιστορία αποτύπωνε, στην αρχαϊκή γλώσσα του μύθου, ένα τραυματικό γεγονός - ίσως μια έκρηξη από ένα κοντινό ηφαίστειο ή έναν τυφώνα ή ανεμοστρόβιλο; Κάποιοι έχουν υποστηρίξει ότι η Ελληνική μνήμη του Τυφώνα υποδεικνύει έναν ιδιαίτερα τρομακτικό κομήτη που πλησιάζει τη Γη.

Ο Αρχαίος Ρωμαίος λόγιος Πλίνιος αναφέρει την εμφάνιση ενός «τρομερού κομήτη» ή μιας «μπάλας φωτιάς» κατά τη διάρκεια της βασιλείας ενός θρυλικού Αιγύπτιου βασιλιά ονόματι Τυφώνα .

Αλλά αυτές οι φυσιοκρατικές εικασίες εξετάζουν τις Αρχαίες ιστορίες μία προς μία, μεμονωμένα, και πολύ συχνά αγνοούν τις παραλληλίες εντός και μεταξύ των πολιτισμών. Η εκδοχή του Ησίοδου προσφέρει πολλά στοιχεία που μπορούν να ανατρέξουν στις παλαιότερες θρησκείες της Μεσογείου, της Εγγύς Ανατολής και πέραν αυτής.

Με αυτή την κατεύθυνση της έρευνας, βλέπουμε πώς τα κοσμικά φίδια και δράκοι της αρχετυπικής Μυθολογίας μειώθηκαν προοδευτικά και εντοπίστηκαν μέσω της περιφερειακής αφήγησης.

Ο Τυφών ως τρικέφαλο τέρας με πλεγμένες ουρές φιδιού.

Η μάχη του ήρωα με το φίδι ή δράκο του χάους είναι ένα παγκόσμιο θέμα των Αρχαίων πολιτισμών και η μη αναγνώριση αυτού του γεγονότος θα καταδικάσει κάθε προσπάθεια κατανόησης της ιστορίας του Τυφώνα. Ένα γελοίο τέρας ξένο προς κάθε φυσική εμπειρία σήμερα, αλλά δεδομένων των κοσμικών διαστάσεων, είναι ιθαγενές στις μυθολογίες όλων των πολιτισμών.

Το πλάσμα είναι ένα φλεγόμενο, γενειοφόρο, φτερωτό ή με μακριά μαλλιά φίδι, συχνά με πολλαπλά κεφάλια και στόματα, του οποίου η στριφογυριστή μορφή εμφανίζεται στον ουρανό καθώς το χάος και το σκοτάδι κατακλύζουν τον κόσμο. Η δύναμη και η συνέπεια των εικόνων επιμένουν σε χιλιετίες ανθρώπινης ιστορίας και η συλλογική μνήμη δεν μπορεί να εκλογικευτεί. 

Τι ήταν ο δράκος; Ποιος ήταν ο ήρωας;

Και τι ήταν ο κοσμικός κεραυνός, το όπλο που άφησε το τέρας, κατά τα λόγια των ποιητών, «κεραυνοβολημένο» ή «σημαδεμένο από κεραυνό»;

Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών

bibliotecapleyades.net

Ο Δράκος, ο Ήρωας και ο Κεραυνός

Εικόνα: «Ο Ηρακλής μάχεται τον Αχελώο», Λούβρο, Παρίσι, Γαλλία.

Σαν να μιλούν με μία φωνή, οι Aρχαίοι πολιτισμοί δηλώνοντας ότι φανταστικά θηρία περιπλανιόντουσαν κάποτε στους ουρανούς και οι θεοί πήγαιναν σε πόλεμο εναντίον τους. Στην πιο συνηθισμένη μορφή της ιστορίας, η αναταραχή ξεκίνησε όταν ένα μεγάλο φίδι ή δράκος επιτέθηκε στον κόσμο, φέρνοντας σκοτάδι και παγκόσμια καταστροφή. Ένας θρυλικός πολεμιστής ξεκίνησε στη συνέχεια να αντιμετωπίσει το τέρας σε άμεση μάχη. Η μάχη μαινόταν εν μέσω σεισμού, φωτιάς, ανέμου και πτώσης βράχων, και φαινόταν ότι όλα θα χανόντουσαν. Τότε το μαγικό όπλο του ήρωα, φτιαγμένο από θεούς ή θεϊκούς βοηθούς, πέταξε ανάμεσα στους αντιμαχόμενους, αλλάζοντας την πορεία της μάχης και νικώντας το τέρας.

Από αυτή τη συνάντηση, ο προγονικός πολεμιστής κέρδισε τον τίτλο του «ήρωα». Νίκησε το χάος και έσωσε τον κόσμο από την καταστροφή. Αλλά πώς πέτυχε αυτό το κατόρθωμα το θεϊκό όπλο; Τα λόγια και τα σύμβολα των ίδιων των αφηγητών, όταν τα συνδέσουμε με τις βασικές έννοιες, καθιστούν σαφές ότι το όπλο του ήρωα δεν ήταν ένα συνηθισμένο σπαθί, βέλος ή ρόπαλο. Ήταν ένας κεραυνός και όχι ο γνωστός κεραυνός μιας τοπικής καταιγίδας, αλλά μια αστραπή κοσμικών διαστάσεων .

 Αν και αυτή η αρχική ταυτότητα μπορεί να μην είναι εμφανής σε πολλές από τις μεταγενέστερες εκδοχές της ιστορίας, μπορεί να επιβεβαιωθεί μέσω διαπολιτισμικής σύγκρισης, με ιδιαίτερη προσοχή στις πιο αρχαϊκές μορφές της μνήμης. Όταν εμφανίστηκαν οι μεγάλοι πολιτισμοί του Αρχαίου Κόσμου, ο δράκος, ο ήρωας και ο κοσμικός κεραυνός κυριαρχούσαν ήδη στην ανθρώπινη συνείδηση.

Από το βιβλίο Οι Κεραυνοί των Θεών

bibliotecapleyades.net

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026

Η Ιθάκη μας

Ο άνθρωπος δεν γεννιέται ολοκληρωμένος πνευματικά. Γεννιέται σπόρος. Κουβαλά μέσα του χώμα και ουρανό, αδυναμία και φως. Ο προορισμός του δεν είναι να μείνει ίδιος, αλλά να γίνει καλύτερος απ’ ό,τι ήταν χθες. Να σμιλέψει τον εαυτό του όπως ο τεχνίτης την πέτρα, με υπομονή, με ιδρώτα και με πίστη. 

Ο άνθρωπος είναι μέρος μιας καθολικής συνείδησης και ήρθε εδώ για να κάνει κάτι. Στην αληθινή του ουσία, όχι στο εγώ του. Αλλά στην αληθινή ουσία αυτού που είναι, έχει κάτι πολύ βαθύ να καταφέρει όσο βρίσκεται σε αυτήν την ενσάρκωση. Αλλιώς δεν θα ήταν εδώ... και πρέπει να το βρει. 

Όταν ρώτησαν τον Αναξαγόρα, τι κίνητρο έχει ο άνθρωπος για να ζει, απάντησε: «Για να μπορεί να θαυμάζει τον ουρανό και την τάξη όλου του κόσμου». Η τάξη και η κανονικότητα που υπάρχει στις κινήσεις και στις περιφορές των άστρων πρέπει να γίνει πρότυπο κανονικότητας για την ανθρώπινη ψυχή. Τις βασικές αξίες, αξίες που έχουν σήμερα χαθεί, τις διδάσκει το Σύμπαν.

Επίσης ο Ηράκλειτος μας λέει ότι σε όλους τους ανθρώπους έχει δοθεί η ικανότητα για αυτογνωσία και σωφροσύνη. Γι' αυτό πρέπει ν' ακολουθήσουμε τον κοινό λόγο, γιατί το κοινό είναι Συμπαντικό.

Η αυτοβελτίωση δεν είναι πολυτέλεια των λίγων. Είναι δικαίωμα και χρέος του καθενός. Είναι το ψωμί που ζυμώνουμε με τα λάθη μας, το νερό που καθαρίζει τις σκέψεις μας, το μονοπάτι που ανοίγουμε μέσα στις δυσκολίες. Κάθε μικρή νίκη απέναντι στον φόβο, κάθε συγγνώμη που βγαίνει από καρδιάς, κάθε γνώση που φωτίζει το σκοτάδι, είναι ένα βήμα προς τον πιο αληθινό μας εαυτό.

Κι έτσι, ο άνθρωπος προχωρά. Όχι για να γίνει ανώτερος από τους άλλους, αλλά για να γίνει πιο δίκαιος, πιο σοφός, πιο ανθρώπινος. Γιατί ο αληθινός του προορισμός δεν είναι η τελειότητα, αλλά η διαρκής προσπάθεια. Ένα ταξίδι ανηφορικό, γεμάτο ελπίδα προς την Ιθάκη.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ…

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΗΛΙΟΥ

ΕΧΟΥΜΕ ΓΕΝΝΗΘΕΙ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΟΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

«Ιερόν συμβουλή»
Έχεις την ιερή  υποχρέωση να παρέχεις τη  συμβουλή και τις γνώσεις σου για  την πρόοδο και  βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026

ΓΛΩΣΣΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ, Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΣΚΕΨΕΩΣ, Ο ΠΛΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΝΟΗΣΕΩΣ!

«Ει θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται» (Κικέρων)

Απόδοσις: Αν οι θεοί συνομιλούν, τη γλώσσα των Ελλήνων χρησιμοποιούν.

Η ρήση αυτή του Κικέρωνα αποτελεί έναν ύμνο προς την Ελληνική Γλώσσα, υποδηλώνοντας την ανωτερότητα την ομορφιά της και την θεϊκή της φύση. 

Η Ελληνική Γλώσσα δεν είναι απλώς ένα σύστημα λέξεων. Είναι μνήμη και πνοή. Είναι ο ήχος της θάλασσας που επαναλαμβάνει αιώνες, η σκιά των βουνών που κρατούν μέσα τους Μύθους και στοχασμούς. Στις συλλαβές της γεννήθηκαν ερωτήματα που ακόμη αντηχούν, τι είναι αλήθεια, τι είναι δικαιοσύνη, τι είναι άνθρωπος.

Μέσα από τη γλώσσα αυτή μίλησε ο Όμηρος και ύφανε κόσμους ηρωικούς. Συλλογίστηκε ο Πλάτων για την ουσία του αγαθού, περπάτησε ο Αριστοτέλης αναζητώντας την αιτία των όντων. Κάθε λέξη έγινε γέφυρα ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα.

Η Ελληνική Γλώσσα έχει μέσα της φως, όχι μόνο ως λέξη, αλλά ως εμπειρίαΟι λέξεις Φως (αρχ. Φάος) και φωνή συνδέονται ετυμολογικά και νοηματικά, καθώς η λέξη φωνή πηγάζει από το “φάος” (φως) και τον νου. Φωνή=Το φως του νου, δηλώνοντας την εμφάνιση, την εκδήλωση, και την αλήθεια (Λόγος). Η φωνή είναι το φως του νου, που φαίνει, (φανερώνει) τις σκέψεις. Κάθε λέξη, έχει μέσα της ιστορία, επιστήμη, πληροφορία, γνώση. Κάθε λέξη, περιέχει και μια απάντηση, σε ερωτήματα και απορίες. Είναι η τόλμη να ονομάζεις τον κόσμο και, ονομάζοντάς τον, να τον κατανοείς. Είναι η μουσική της σκέψης, η αρμονία ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα.

Και καθώς περνούν οι αιώνες, εκείνη συνεχίζει, μεταμορφώνεται, μα δεν χάνεται. Σαν ποτάμι που αλλάζει κοίτη, αλλά κρατά το ίδιο νερό της μνήμης. Στα χείλη κάθε ανθρώπου που τη μιλά, η Ελληνική Γλώσσα γίνεται παρόν, γίνεται ζωντανή φιλοσοφία, γίνεται ποίηση που δεν έπαψε ποτέ να αναπνέει.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

--------------------------------------------

ΣΤΙΣ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΛΕΓΕ ΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΑΣΟΥΣΕ ΤΗΝ ΔΑΦΝΗ

Το δακρυσμένο χαμόγελο της Ανδρομάχης (Ομήρου Ιλιάς Ζ 484)

Ποιά άλλη γλώσσα στον κόσμο θα μπορούσε να αποδώσει σε μία μόνο λέξη τόσα πολλά και υψηλά νοήματα;

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Ελληνική Γλώσσα.

Λιβάνιος προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο: Υπέρ των Ελληνικών Ναών

Ο Λιβάνιος ήταν ο πολυγραφότερος συγγραφέας της Αρχαιότητας, ο «μεγαλύτερος ρήτορας και σοφιστής του αιώνα του», το «σταθερό πρότυπο ύφους για όλους τους μεταγενέστερους (βυζαντινούς) ρήτορες, δασκάλους και ανθρώπους των γραμμάτων», δάσκαλος ο ίδιος του Μεγάλου Βασιλείου, του Ιωάννου Χρυσοστόμου, αλλά και του Ιουλιανού. Το τεράστιο σε όγκο έργο του αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ιστορικές πηγές της ύστερης Αρχαιότητας. Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα διάβαινε το κατώφλι του Μεσαίωνα, ο Λιβάνιος υπερασπίστηκε τον Ελληνικό Πολιτισμό και, παραμένοντας πεισματικά εθνικός, επέλεξε την οδό της αντιπαράθεσης με τον μισαλλόδοξο σκοταδισμό των πιστών του χριστιανικού δόγματος. Στην Ελλάδα, το όνομα και το έργο του παραμένουν εδώ και αιώνες στην αφάνεια και η «επίσημη» φιλολογία τον αγνοεί σκανδαλωδώς…

Ο Λόγος «Περί της τιμωρίας Ιουλιανού» («Εκδίκηση για τον Ιουλιανό») απευθύνεται στον Θεοδόσιο που μόλις έχει πάρει την εξουσία (το 379). Έχει προηγηθεί η ήττα των Ρωμαίων σε μάχη με τους Γότθους στην Αδριανούπολη, όπου βρήκε τραγικό θάνατο ο αυτοκράτορας Βάλενς, μέγας διώκτης των εθνικών. Ο Λιβάνιος υποστηρίζει ότι ο Ιουλιανός δολοφονήθηκε από Ρωμαίο στρατιώτη, βαλτό από τους χριστιανούς, ότι μετά τον θάνατο του τα πράγματα στην αυτοκρατορία πήγαν από το κακό στο χειρότερο καθώς οι στρατιωτικές ήττες κι οι υποχωρήσεις των Ρωμαίων διαδέχονταν η μία την άλλη, ότι οι δολοφόνοι έπρεπε να τιμωρηθούν, ότι οι μετέπειτα αυτοκράτορες που τον διαδέχτηκαν όχι μόνο στάθηκαν ανίκανοι στρατιωτικοί αλλά κυβέρνησαν με την τρομοκρατία, εξολοθρεύοντας «μυριάδες διαπρεπείς πολίτες» εθνικούς… Το 386 μ.Χ., τα πάντα έχουν πια κριθεί προ πολλού… Μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές της Ελληνικής ιστορίας: Ο πολιτισμός που επί μία χιλιετία λάμπρυνε την ανθρωπότητα, εκπροσωπείται τώρα από έναν μοναχικό γέροντα που βλέποντας τα πάντα γύρω του να γκρεμίζονται, βρήκε το θάρρος να ορθώσει το ανάστημά του και να απευθυνθεί στον αυτοκράτορα Θεοδόσιο, ηθικό αυτουργό των καταστροφών.

Προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο: Υπέρ των ελληνικών ναών (απόσπασμα)

Στα σύνορα με την Περσία βρίσκεται κατεδαφισμένος ένας ναός που όμοιος του δεν υπήρχε, αν κρίνουμε απ’ όλους όσους τον είδαν. Τόσο μεγάλο τον είχαν χτίσει, με πέτρες τεράστιες, που κάλυπτε τόση γη όση και η πόλη. Μέσα στον φόβο του πολέμου, ήταν τουλάχιστον αρκετό για τους κατοίκους ότι αν οι εχθροί κυρίευαν την πόλη, δεν θα έπαιρναν τίποτα περισσότερο, αφού δεν θα μπορούσαν να καταλάβουν τον ναό εξαιτίας ενός ισχυρού περιβόλου που αντιστάθηκε σε κάθε πολεμική μηχανή. Επιπλέον, ανεβαίνοντας στη στέγη του μπορούσε κανείς να παρατηρεί ένα μεγάλο μέρος της εχθρικής χώρας, πράγμα που είναι σπουδαίο πλεονέκτημα για τους εμπόλεμους. Άκουσα μάλιστα κάποιους, να μαλώνουν για το ποιος ναός έκανε το μεγαλύτερο θαύμα, αυτός που δεν υπάρχει πια ή ο ναός του Σέραπι -που εύχομαι να μην πάθει κι αυτός τα ίδια.

Αλλά αυτός ο καταπληκτικός ναός, -ας μην πω για τα κρυφά θέλγητρα της οροφής του και τα σιδερένια αγάλματα που έχουν χαθεί στο σκοτάδι, μακριά απ’ το φως του ήλιου- αυτός ο ναός χάθηκε και πάει, προς λύπη αυτών που τον είδαν και προς ανακούφιση αυτών που δεν τον είδαν, γιατί σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι άλλο πράγμα να βλέπεις κι άλλο να ακούς. Πράγματι, αυτοί που δεν τον είδαν δοκίμασαν και τα δύο αισθήματα: Λύπη για το γκρέμισμά του και ανακούφιση για το ότι δεν τον είχαν δει. Όμως, αν κάποιος εξετάσει το πράγμα προσεκτικά, δεν ευθύνεσαι εσύ γι’ αυτό, αλλά ο άνθρωπος που σε παραπλάνησε, (Ο Λιβάνιος αναφέρεται στον έπαρχο Κυνήγιο), ένας αχρείος, μισητός στους θεούς, δειλός και φιλοχρήματος και πληγή για την γη που τον δέχθηκε όταν γεννήθηκε. Ένας άνθρωπος που επωφελήθηκε απ’ το παράλογο φέρσιμο της τύχης, έκανε κατάχρηση της τύχης του, υποδουλώθηκε στη γυναίκα του και της έκανε όλα τις χάρες κι ήταν η γυναίκα του το παν γι’ αυτόν. Κι εκείνη πάλι είχε ανάγκη να υπακούει στο κάθε τι τους ανθρώπους που δίνουν τέτοιες διαταγές και που αποδεικνύουν την αρετή τους με το να ζουν ντυμένοι στα πένθιμα και ακόμη περισσότερο με το να φοράνε ρούχα από τσουβάλια (Εννοεί τους μοναχούς).

Και αν κάποιος έρθει και τους ρωτήσει γιατί τα έκαναν αυτά, αρνούνται κάθε ευθύνη και απαντούν ότι έχουν ενεργήσει σύμφωνα με τις διαταγές του βασιλιά και ότι εκείνος οφείλει να απολογηθεί -τέτοια λένε. Αυτοί οφείλουν να μιλήσουν, αυτοί που δεν θα έχουν ποτέ καμιά δικαιολογία για τις πράξεις τους. Γιατί βέβαια, ποια δικαιολογία μπορεί να υπάρξει για τέτοια κακά;

Αλλά θα τους εξετάσω για να αποδείξω την ενοχή τους σ’ αυτά που μόλις ανέφερα. Πείτε μου: Ποιός ο λόγος που γκρεμίσατε αυτόν τον μεγάλο ναό; Επειδή έτσι αποφάσισε ο βασιλιάς;

Καλώς. Οπότε, οι καταστροφείς δεν έκαναν κανένα αδίκημα αφού έπραξαν σύμφωνα με τη θέληση του βασιλιά. Έτσι, όποιος έχει πράξει τα αντίθετα απ’ αυτά που διατάζει ο βασιλιάς, δεν κάνει αδίκημα; Ε, λοιπόν, σ’ αυτή την κατηγορία ανήκετε εσείς, αφού για τα όσα κάνατε δεν ισχύει η παραπάνω δικαιολογία. Για πείτε μου, γιατί ο ναός της Τύχης στέκεται σώος και αβλαβής καθώς και αυτός του Δία, της Αθηνάς και του Διόνυσου; Μήπως επειδή θέλατε να παραμείνουν αυτοί; Όχι, αλλά επειδή κανείς δεν σας έδωσε την εξουσία να ενεργήσετε εναντίον τους. Είχατε πάρει μήπως την εξουσία για εκείνους που καταστρέψατε; Όχι! Γιατί, λοιπόν, δεν πρέπει να τιμωρηθείτε; Πώς αποκαλείτε τις πράξεις σας ως επιβολή τιμωρίας όταν τα θύματα δεν έχουν κάνει τίποτα που να επιδέχεται κατηγορία;

...

Το σύνολο των σωζόμενων γνήσιων επιστολών του Λιβάνιου είναι 1.560. Πολλές απ’ αυτές εκδόθηκαν για πρώτη φορά σε τυπωμένη μορφή το 1499 στη Βενετία από τον Κρητικό, Μάρκο Μουσούρο. Όπως αναφέρει το βυζαντινό λεξικό Σουίδα, ο Λιβάνιος «έγραψεν άπειρα»… Είναι πράγματι ο πολυγραφότερος συγγραφέας της Αρχαιότητας, ίσως του κόσμου ολόκληρου. Σώζονται 60 Λόγοι. Εννέα από τους Λόγους του έχουν ονομαστεί «Ιουλιανικοί»: Είτε απευθύνονται προς τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ιουλιανό είτε μιλούν γι’ αυτόν. Σ’ αυτούς περιλαμβάνεται και ο «Θρήνος για τον Ιουλιανό», ο «Επιτάφιος για τον Ιουλιανό» και ο Λόγος «Περί της τιμωρίας Ιουλιανού», γραμμένος 15 χρόνια μετά τον ηρωικό θάνατο του αυτοκράτορα στην τελευταία μάχη του με τους Πέρσες. 

https://www.pare-dose.net/4591?print=pdf

------------------------------------------

Εμφάνιση αναρτήσεων ταξινομημένων κατά συνάφεια για το ερώτημα Λιβάνιος

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟ ΛΙΒΑΝΙΟ, ΕΠΕΙΔΗ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΡΗΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ (Αντιόχεια)..

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2026

Η Εσωτερική Ωριμότητα Είναι το Μόνο Ασφαλές Καταφύγιο

Η ανθρωπότητα έχει καταφέρει πράγματα που πριν από λίγες δεκαετίες θα φάνταζαν θαύματα, όπως, τεχνητή νοημοσύνη, εξερεύνηση του διαστήματος, ιατρικά επιτεύγματα, παγκόσμια επικοινωνία και η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει με ρυθμούς που δεν προλαβαίνουμε να παρακολουθήσουμε.

Την ίδια στιγμή, σε επίπεδο συλλογικής σοφίας, η πνευματικότητα και η ηθική καθοδήγηση φαίνεται να υποχωρούν. Βλέπουμε καταστροφή της φύσης, κοινωνική ανισότητα, πολιτική αλαζονεία, προσκόλληση στην ύλη και έναν σχεδόν τυφλό ενθουσιασμό για δύναμη χωρίς μέτρο.

Οι λύσεις (για όλα τα προβλήματα) των φιλοσόφων που μας δόθηκαν ως κληρονομιά μοιάζουν ουτοπίες, γιατί δεν υπάρχει η συλλογική βούληση για μέτρο και σοφία.

Και ίσως αυτή είναι η πιο θλιβερή διαπίστωση: Η τεχνολογική δύναμη έχει ξεπεράσει την εσωτερική ωριμότητα της ανθρωπότητας. Όσο καμαρώνουμε για τα επιτεύγματά μας, κινδυνεύουμε να τα καταστρέψουμε με την ίδια ασυνειδησία, μαζί κι εμάς τους ίδιους όσο δεν επιλέγουμε τον δρόμο της Αρετής...

Αλλά εδώ υπάρχει και κάτι ενδιαφέρον, αν το δει κανείς φιλοσοφικά. Ακόμη και η επίγνωση της παρακμής είναι σπόρος σοφίας. Το ότι βλέπουμε το πρόβλημα καθαρά σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχει έστω μια μικρή πιθανότητα αντίδρασης, όχι μαζικής, αλλά ατομικής ή περιορισμένης.

Με άλλα λόγια, ακόμα κι αν οι «ονειρικές λύσεις» φαίνονται αδύνατες συλλογικά, το να τις σκεφτόμαστε και να τις κατανοούμε είναι μια μορφή αντίστασης στην παρακμή.

Οι Αρχαίοι είδαν τη φύση ως μέτρο, νόμο, και προσανατολισμό για τον άνθρωπο.

Σήμερα η απομάκρυνση από τη φύση δημιουργεί περιβαλλοντική καταστροφή και ψυχική αποξένωση.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τα πάντα γύρω μας, αλλά μπορούμε να ελέγξουμε τις αντιδράσεις μας.

Η ζωή με μέτρο, η χρήση της τεχνολογίας σοφά, η καλλιέργεια της Αρετής, η αυτογνωσία, η σύνδεση με τη φύση, η συμβολή έστω σε μικρές κοινότητες, είναι κάποιοι τρόποι να «ζεις σύμφωνα με την Αρχαία σοφία» χωρίς να περιμένεις να αλλάξει ολόκληρος ο κόσμος.

Αν η κοινωνία παρακμάζει πνευματικά, και η ανθρωπότητα γενικά ολισθαίνει, η εσωτερική ωριμότητα είναι το μόνο ασφαλές καταφύγιο, και ο ατομικός τρόπος ζωής όταν συνδυάζει προσωπική ελευθερία με κοινωνική ευθύνη, μπορεί να λειτουργήσει σαν αντίβαρο.

-------------------------------

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ;

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ 

Το «Αέναο Απολλώνιο Φως» 

[Ο όρος «Αέναο Απολλώνιο Φως» παραπέμπει στη διαχρονική, αστείρευτη ακτινοβολία του θεού Απόλλωνα, η οποία στην Ελληνική σκέψη και Μυθολογία συμβολίζει πολύ περισσότερα από το φυσικό φως του ήλιου.]

Ο Τόμας Ρ. Χορν (Thomas R. Horn) Αμερικανός συγγραφέας, ερευνητής, κάποτε έδωσε μια διάλεξη για τους χρησμούς και τον «θάνατο των Ολύμπιων θεών». Διακήρυξε με θάρρος ότι ο Χριστιανισμός είχε σαρώσει τον κόσμο και είπε: «απ' όσο γνώριζα, δεν είχε απομείνει ούτε ένας ζωντανός άνθρωπος στη γη που να υποκλίνεται με σεβασμό στον Απόλλωνα ή να συμβουλεύεται τα ιερά του Ιερά».

Και συνέχισε:

«Η ομιλία έγινε δεκτή με ενθουσιώδη χειροκροτήματα από το κοινό. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι έκανα λάθος. Το Μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, το πιο διάσημο Μαντείο της Αρχαιότητας, μπορεί να είναι ερείπια, αλλά η λατρεία του Ολυμπίου θεού και το τάγμα των Πυθίων Ιερειών του, συμμετέχουν ενεργά στον σύγχρονο παγανισμό.

Το γεγονός είναι ότι δεν είναι σαφές εάν η λατρεία του Απόλλωνα ή η συμβουλή των χρησμών του σταμάτησε ποτέ. Υπάρχουν κάποιες ενδείξεις ότι οι Ιέρειες από γενιά σε γενιά μπορεί να συνέχισαν τη λατρεία του Απόλλωνα και τα μυστικά της πυθικής μαντείας για αιώνες.

Είτε αυτό ισχύει είτε όχι, οι θαυμαστές του Απόλλωνα ανέρχονται σε δεκάδες χιλιάδες σήμερα. Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή ο Απόλλωνας είναι θεός-μάντης και οι αναζητητές του αποκτούν «θείο κοινό». Ο Απόλλωνας επικοινωνεί ακουστικά (κατά καιρούς με εκπληκτική ακρίβεια στην Αρχαιότητα) μέσω των φωνητικών χορδών της Πυθίας στους οπαδούς του. Αυτό το χαρακτηριστικό αρχικά προκάλεσε, και προφανώς συνεχίζει να προκαλεί, τεράστια δημοτικότητα λατρείας για τον Απόλλωνα».

«Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος (που θεωρείται ο πατέρας της ιστορίας), κατέγραψε ένα ενδιαφέρον απολλώνιο γεγονός. Ο Κροίσος, βασιλιάς της Λυδίας, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με την ακρίβεια του Μαντείου του Απόλλωνα στους Δελφούς. Για να ελέγξει τον χρησμό, ο Κροίσος έστειλε αγγελιοφόρους για να ρωτήσουν την Πυθία τι έκανε ο ίδιος, ο βασιλιάς, μια συγκεκριμένη ημέρα. Η Ιέρεια εξέπληξε τους αγγελιοφόρους του βασιλιά οπτικοποιώντας την ερώτηση και διατυπώνοντας την απάντηση πριν φτάσουν. Ένα μέρος της αφήγησης του ιστορικού αναφέρει:

...τη στιγμή που οι Λυδοί (οι αγγελιοφόροι του Κροίσου) μπήκαν στο ιερό, και πριν θέσουν τις ερωτήσεις τους, η Πυθία τους απάντησε σε εξάμετρο στίχο:

«... Να! στην αίσθησή μου χτυπάει η μυρωδιά μιας χελώνας καλυμμένης με κέλυφος, που βράζει τώρα σε φωτιά, με σάρκα αρνιού, σε ένα καζάνι. Ορείχαλκος είναι το δοχείο από κάτω, και ορείχαλκος το καπάκι από πάνω.»

Αυτά τα λόγια οι Λυδοί τα κατέγραψαν από το στόμα της Πυθίας καθώς προφήτευε, και μετά ξεκίνησαν την επιστροφή τους στις Σάρδεις... [όταν] ο Κροίσος ξετύλιξε τους χάρτες... [αυτός] αμέσως έκανε μια πράξη λατρείας... δηλώνοντας ότι οι Δελφοί ήταν το μόνο πραγματικά μαντικό Ιερό.... Γιατί κατά την αναχώρηση των αγγελιοφόρων του (ο Κροίσος), είχε βάλει τον εαυτό του να σκέφτεται αυτό που ήταν αδύνατο να συλλάβει κανείς για την πράξη του, και στη συνέχεια, περιμένοντας μέχρι να έρθει η συμφωνημένη μέρα, ενήργησε όπως είχε αποφασίσει. Πήρε μια χελώνα και ένα αρνί, τα έκοψε σε κομμάτια με τα ίδια του τα χέρια, τα έβρασε μαζί σε ένα χάλκινο καζάνι, σκεπασμένο με ένα καπάκι που ήταν επίσης από ορείχαλκο (Ηρόδοτος, βιβλίο 1: 47).

(Αναλυτικά: Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ, ΚΡΟΙΣΟ)

Η θεότητα Απόλλωνας καθιέρωσε σημαντική ευλάβεια μέσω αυτής της αλληλεπίδρασης και προφανώς συνεχίζει να το κάνει. Στο Διαδίκτυο υπάρχουν σήμερα πολυάριθμες ιστοσελίδες αφιερωμένες στη σύγχρονη λατρεία του Απόλλωνα, όπου διδάσκονται οι μέθοδοι και οι ιερές τοποθεσίες της τρέχουσας πυθιακής μαντικής δραστηριότητας».

...

Ο Τόμας Ρ. Χορν (Thomas R. Horn) (απεβίωσε το 2023) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ερευνητής, ραδιοφωνικός παραγωγός και διευθύνων σύμβουλος (CEO) του SkyWatchTV, γνωστός για το έργο του σε θέματα βιβλικής προφητείας, υπερφυσικών φαινομένων και θεωριών συνωμοσίας.

bibliotecapleyades.net

---------------------------------------

ΠΕΡΙ ΜΑΝΤΕΙΩΝ

Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΗΣΜΟΥΣ

Ο ΧΡΗΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΝΤΕΙΟΥ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ, ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΗΣ ΛΥΔΙΑΣ, ΚΡΟΙΣΟ

«ΈΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟ ΑΔΥΤΟ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΕΝΑ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ…» Γ. Σεφέρης 

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΑΙOΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ ΧΡΗΣΜΟΙ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ

«Θα ανατρέψουμε όλη την ιστορία του κόσμου αν δεν πιστέψουμε ότι το μαντείο αυτό (των Δελφών) έλεγε αλήθεια για πολλούς αιώνες» (Κικέρων)

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

«Η θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών»

Μια δημοφιλής υπόθεση, που μερικές φορές ονομάζεται «Η θεωρία των Αρχαίων Αστροναυτών», υποστηρίζει ότι υπερ-νοήμονα όντα επισκέπτονται τη Γη μέσω διαστατικών πυλών για αιώνες. Αυτοί είναι «οι θεοί της Μυθολογίας» και υπεύθυνοι για τη δημιουργία του ανθρώπινου είδους. 

Στην εισαγωγή του μπεστ σέλερ βιβλίου του, «Άρματα των Θεών», ο Έριχ φον Ντένικεν, ένας από τους πατέρας της θεωρίας των Αρχαίων Αστροναυτών, είπε:

«'Ισχυρίζομαι ότι οι πρόγονοί μας δέχτηκαν επισκέψεις από το σύμπαν στο μακρινό παρελθόν, παρόλο που δεν γνωρίζω ακόμη ποιοι ήταν αυτοί οι εξωγήινοι ή από ποιον πλανήτη προέρχονταν. Παρ' όλα αυτά, διακηρύσσω ότι αυτοί οι «ξένοι» εξαφάνισαν ένα μέρος της ανθρωπότητας που υπήρχε εκείνη την εποχή και δημιούργησαν έναν νέο, ίσως τον πρώτο, homo sapiens».

Όπως απεικονίστηκε στις ταινίες του Χόλιγουντ «Επαφή» και «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», η υπόθεση του von Daniken κατέκλυσε την Αμερική τη δεκαετία του 1960 με την πρόταση ότι η ανθρωπότητα ήταν πιθανώς απόγονος ενός Αρχαίου, ίσως συνεχιζόμενου, εξωγήινου πειράματος.

Ερευνητές όπως ο Daniken υποστηρίζουν ότι οι θεοί του μυθολογικού αρχείου μπορεί να αποτελούν απόδειξη και αντίδραση σε μια συνάντηση με όντα άλλου κόσμου. Οι Αρχαίοι άνθρωποι θεώρησαν τους ταξιδιώτες του διαστήματος θεούς και κατέγραψαν την άφιξή τους, τα πειράματά τους και την αναχώρησή τους σε ιερογλυφικά, μεγαλίθους και πέτρινες πλάκες ως μια «υπερφυσική» συνάντηση μεταξύ θεών και ανθρώπων. 

Ο κ. Ντένικεν συνεχίζει:

«Ενώ [το] διαστημόπλοιο εξαφανίζεται ξανά στις ομίχλες του σύμπαντος, οι φίλοι μας θα μιλούν για το θαύμα—«Οι θεοί ήταν εδώ!»....θα καταγράφουν το παράξενο, θαυματουργό που συνέβη. Στη συνέχεια, τα κείμενά τους θα αφηγούνται—και τα σχέδια θα δείχνουν—ότι θεοί με χρυσά ρούχα ήταν εκεί σε ένα ιπτάμενο σκάφος που προσγειώθηκε με έναν τρομερό θόρυβο. Θα γράφουν για άρματα που οι θεοί οδηγούσαν πάνω από στεριά και θάλασσα, και για τρομακτικά όπλα που ήταν σαν κεραυνοί, και θα αφηγούνται ότι οι θεοί υποσχέθηκαν να επιστρέψουν. Θα σφυρηλατούν και θα σμιλεύουν στον βράχο εικόνες από αυτά που είχαν δει: άμορφους γίγαντες με κράνη και ράβδους στα κεφάλια τους, που κουβαλούν κουτιά μπροστά στα στήθη τους, μπάλες πάνω στις οποίες απροσδιόριστα όντα κάθονται και ιππεύουν στον αέρα, δοκάρια από τα οποία εκτοξεύονται ακτίνες σαν από ήλιο...»

Εξωβιβλικά και βιβλικά αρχεία υποστηρίζουν τη θεωρία των Αρχαίων αστροναυτών -- ότι εξωγήινα πλάσματα ταξίδεψαν από μακρινούς πλανήτες ή διαφορετικές διαστάσεις και γενετικά τροποποίησαν και δημιούργησαν τον Homo sapiens; 

Μπορεί να το ανακαλύψουμε νωρίτερα από ό,τι νομίζουμε. Ανεξήγητα φαινόμενα συμβαίνουν παντού γύρω μας και αναφορές για «όντα» που διασχίζουν πύλες και έρχονται με εκπληκτική συχνότητα. 
Όποιοι... ή ό,τι... κι αν είναι, η πραγματικότητα της δραστηριότητας δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί.

bibliotecapleyades.net

Η ΕΚΑΤΗ του ΥΠΕΡΦΥΣΙΚΟΥ

Εικόνα αριστερά: Τρίμορφη αναπαράσταση της Εκάτης. Ρωμαϊκό αντίγραφο πρωτοτύπου της ελληνιστικής περιόδου. Μουσείο Κιαραμόντι. Εiκόνα δεξιά: Η Εκάτη, σκίτσο του Στεφάν Μαλαρμέ στο έργο «Les Dieux Antiques: Nouvelle Mythologie Illustrée», Παρίσι, 1880. el.wikipedia.org/Εκάτη

Η Εκάτη είναι θεότητα της Αρχαιοελληνικής θρησκείας και Μυθολογίας, η οποία απεικονίζεται με τρεις μορφές και κρατά δύο πυρσούς και κλειδί. Ταυτίζεται άρρηκτα με την σύνδεση και την κυριαρχία, μεταξύ ουρανού, γης, κάτω κόσμου και του βασιλείου του υπερφυσικού. Είναι θεότητα των "λιμναίων" χώρων, όντας παρούσα σε δίστρατα τρίστρατα, όρια, και Πύλες,

Ως κόρη του Πέρση και της Αστερίας, η Εκάτη είναι η μόνη Τιτανίδα που μετά την τιτανομαχία, παρέμεινε ελεύθερη υπό τον Δία. Είναι η μητέρα των μαγισσών Κίρκης και Μήδειας. Χαρακτηρίζει το άγνωστο και τους νυχτερινούς τρόμους που περιπλανιούνται στους εγκαταλελειμμένους και έρημους δρόμους. 

Η Εκάτη συχνά απεικονίζεται ως μια νεαρή κοπέλα με τρία πρόσωπα, το καθένα από τα οποία δείχνει προς διαφορετική κατεύθυνση, ένας ρόλος στον οποίο είναι το πνεύμα της Γης που στοιχειώνει όπου ενώνονται τρία μονοπάτια. Ως «θεά των τριών μορφών» είναι η Σελήνη στον ουρανό, η Άρτεμις στη γη και η Εκάτη του κάτω κόσμου. 

Τα μεσάνυχτα, οι λατρευτές της Εκάτης άφηναν προσφορές φαγητού σε διασταυρώσεις για τη θεά («Δείπνο της Εκάτης») και, αφού τις άφηναν, έφευγαν γρήγορα χωρίς να γυρίσουν να κοιτάξουν πίσω. Μερικές φορές οι προσφορές αποτελούνταν από κέικ μελιού.

Εικόνα: Η Εκάτη κρατάει δύο δάδες και χορεύει μπροστά σε έναν βωμό, πίσω από τον οποίο βρίσκεται ένα λατρευτικό άγαλμα. Ολόκληρη η μορφή και το πρόσωπο της θεάς ήταν κάποτε καλυμμένα με χρυσό φύλλο, ενώ ο μικρός κρεμαστός μανδύας ήταν κόκκινος. Αττική μελαμβαφή οινοχόη, περίπου -350 με –300. Από την Κάπουα της Ιταλίας. el.wikipedia.org/Εκάτη

Οι λατρευτές της Εκάτης επίσης τιμούσαν την θεά με γιορτές κοντά στη λίμνη Αβέρνα στην Καμπανία, όπου βρίσκονταν τα ιερά άλση ιτιάς της θεάς, και επικοινωνούσαν με τα πνεύματα των δέντρων (τα πνεύματα της γης, συμπεριλαμβανομένης της Εκάτης, θεωρούνταν ότι κατοικούσαν στα δέντρα) και καλούσαν τις ψυχές των νεκρών από τα στόμια κοντινών σπηλαίων. Είναι εδώ που η Εκάτη είναι γνωστή ως Εκάτη-Χθονία («Εκάτη της γης»), μια απεικόνιση στην οποία ενσαρκώνει με τον πιο σαφή τρόπο το δημοφιλές πνεύμα της μητέρας Γης που συνομιλεί μέσα από τις πέτρες των σπηλαίων και τις ιερές ιτιές.

Ωστόσο, η Εκάτη έχει άλλα, πιο αποκαλυπτικά ονόματα, και αυτά αποτελούν το αντικείμενο του ενδιαφέροντός μας. Αυτά είναι: 1) Εκάτη-Φωσφόρος («Η Φωτοδότρια» και 2) Εκάτη-Προπύλαια («Αυτή που Φυλάει την Πύλη»).

Λόγω του βιβλίου The Ahriman Gate και το θέμα των Διαδιαστατικών Πυλών, κάποιοι αναρωτήθηκαν για τις «μεταφυσικές» Αστρικές Πύλες όπου θα μπορούσε να συμβεί προβολή αστρικής ψυχής, ενώ άλλοι είχαν ερωτήσεις σχετικά με τις ευθυγραμμίσεις της αιθερικής ενέργειας μεταξύ σημείων στον διαστρικό χώρο, επιτρέποντας στις δονητικές ενέργειες να περνούν μέσα από αποστάσεις του χώρου κατά μήκος του χωροχρονικού συνεχούς.

Αυτό ακριβώς εννοείται: Εκάτη-Προπύλαια, «Αυτή που Φυλάει την Πύλη». Είναι οι χρονικά διαστατικές πύλες και οι οντότητες που μπορούν και κινούνται μέσα από αυτές. Από την αρχή του χρόνου και σε κάθε ήπειρο του κόσμου, υπάρχουν “εκείνοι” που συχνά περνούν από αυτές τις πύλες.

bibliotecapleyades.net , el.wikipedia.org/Εκάτη

------------------------------------

 Η ΘΕΑ ΕΚΑΤΗ (και) ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ

ΘΕΟΙ - ΤΙΤΑΝΕΣ - ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

Στη Θεογονία του Ησίοδου αναφέρονται δώδεκα προ Ολύμπιοι θεοί, γνωστοί ως Τιτάνες, οι οποίοι κυβερνούσαν το Σύμπαν. Αυτοί ήταν τα παιδιά της Γαίας, η οποία γέννησε τους «πρεσβύτερους» θεούς συμβιώνοντας με τον Ουρανό. Στους σημαντικούς Τιτάνες περιλαμβάνονταν ο Ωκεανός, η Τηθύς, η Μνημοσύνη, η Θέμις, ο Υπερίων, ο Λάπητος και ο Άτλας.

Όταν ο Ουρανός προσπάθησε να φυλακίσει τους Τιτάνες μέσα στο σώμα της μητέρας Γης, ο Κρόνος, «το νεότερο και πιο τρομερό από τα παιδιά της», συνωμότησε με τη μητέρα του και ευνούχισε τον Ουρανό με δρεπάνι. Ο ακρωτηριασμός του Ουρανού χώρισε τον Ουρανό από τη Γη και πέτυχε να απελευθερώσει τους Τιτάνες. Όταν έπεσαν τα κομμένα γεννητικά όργανα του πατέρα Ουρανού στη θάλασσα, ένας λευκός αφρός τα τύλιξε από τον οποίο γεννήθηκε η Αφροδίτη. Εξ ου και το όνομα της, ή «γεννημένη από τους αφρούς».

Ως ο νεοστεφθείς βασιλιάς των θεών, ο Κρόνος παντρεύτηκε την Ρέα. Έξι διάσημα θεϊκά παιδιά γεννήθηκαν από την ένωσή τους: η Εστία, η Δήμητρα, η Ήρα, ο Πλούτων, ο Ποσειδώνας και ο Δίας.

Η Μητέρα Γη και ο Πατέρας Ουρανός προειδοποίησαν τον Κρόνο ότι οι απόγονοί του κάποια μέρα θα προσπαθούσαν να τον ανατρέψουν και να τον αντικαταστήσουν ως βασιλιά των θεών. Ως εκ τούτου, ο Κρόνος προσπάθησε να παρακάμψει την πιθανότητα απειλής καταπίνοντας κάθε παιδί ολόκληρο καθώς γεννιόταν. Η Ρέα δυσαρεστήθηκε και, «πονηρή σαν τον νυχτερινό αέρα», αντικατέστησε το μωρό Δία με μια πέτρα τυλιγμένη σε ύφασμα, την οποία ο Κρόνος κατάπιε άθελά του.

Στη συνέχεια, έκρυψε τον Δία στην Κρήτη, όπου τρέφονταν με το γάλα της κατσίκας Αμάλθαιας και παρέμεινε εκεί μέχρι την ενηλικίωσή του, προστατευμένος από τις νύμφες. 

Χρόνια αργότερα, ο Δίας ανάγκασε τον Κρόνο να αναμασήσει τους αδελφούς και τις αδελφές του. Ακολούθησε ένας σκληρός δεκαετής πόλεμος και οι ισχυροί Ολύμπιοι ανέτρεψαν τους Τιτάνες, κλείνοντας τους αλυσοδεμένους στα Τάρταρα, εκτός από την Εκάτη.

Εν τω μεταξύ, κάλεσε τους αδελφούς του, τον Πλούτωνα και τον Ποσειδώνα και μοιράστηκαν μεταξύ τους το σύμπαν.

Ο Ουρανός έγινε η κυριαρχία του Δία. Ο Ποσειδώνας επιλέχθηκε να κυβερνά τη θάλασσα και το εσωτερικό της Γης ή κάτω κόσμος, ο Άδης, ανακηρύχθηκε μέρος του Πλούτωνα. Η επιφάνεια της Γης καθορίστηκε ως ουδέτερο έδαφος και αφέθηκε ως κοινή κυριαρχία όλων των θεών.

Κατά τη διάρκεια του πολέμου ο Ωκεανός και οι Τιτανίδες, Θεία, Ρέα, Θέμις, Μνημοσύνη, Φοίβη και Τηθύς, παρέμειναν ουδέτεροι, και γι' αυτό δεν τιμωρήθηκαν από τον Δία.

Οι Εκατόγχειρες Βριάρεω, Κόττος και Γύγης παρέμειναν φρουροί των Τιτάνων στα Τάρταρα, μέχρι τη στιγμή που ο Δίας τους απελευθέρωσε όλους, εκτός από τον Άτλαντα, ο οποίος λόγω του ηγετικού του ρόλου κατά των Ολυμπίων, έλαβε την πιο σκληρή τιμωρία, καταδικασμένος να βαστάζει το βάρος του Ουρανού.

[Θεογονία (397-401] ἦλθε δ᾽ ἄρα πρώτη Στὺξ ἄφθιτος Οὔλυμπόνδε 

σὺν σφοῖσιν παίδεσσι φίλου διὰ μήδεα πατρός· 
τὴν δὲ Ζεὺς τίμησε, περισσὰ δὲ δῶρα ἔδωκεν. 
400 αὐτὴν μὲν γὰρ ἔθηκε θεῶν μέγαν ἔμμεναι ὅρκον,
παῖδας δ᾽ ἤματα πάντα ἑοῦ μεταναιέτας εἶναι.'

Απόδοσις: Και πρώτη η Στύγα η άφθαρτη ανέβηκε στον Όλυμπο

μαζί με τα παιδιά της, με του πατέρα της τη συμβουλή. 
Κι αυτήν ο Δίας την τίμησε και δώρα περισσά τής έδωσε. 
400 Γιατί την ίδια όρισε να είναι των θεών ο μέγας όρκος
και τα παιδιά της για όλους τους καιρούς συγκάτοικοί του να ᾽ναι.

bibliotecapleyades.net , el.wikipedia.org

--------------------------------

ΓΙΓΑΝΤΕΣ - ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Ω Zευ, πάτερ Zευ, σον μεν ουρανού κράτος!

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΙΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΙΓΑΝΤΕΣ

ΟΙ ΓΙΓΑΝΤΕΣ ΚΑΙ Ο ΕΥΡΥΜΕΔΟΝΤΑΣ, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΩΝ ΓΙΓΑΝΤΩΝ

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αρχειοθήκη ιστολογίου