Πρόκειται για μία από τις πιο διάσημες και αινιγματικές ιστορίες της ιαπωνικής λαογραφίας, γνωστή ως Utsuro bune δηλαδή «Άδειο ή Κούφιο Σκάφος».
Σύμφωνα με τις πιο γνωστές εκδοχές του θρύλου, ψαράδες είδαν ένα αντικείμενο να επιπλέει κοντά στην ακτή και το έσυραν στη στεριά για να το εξετάσουν. Το περιστατικό καταγράφηκε σε τουλάχιστον 11 διαφορετικά ιαπωνικά κείμενα της περιόδου Έντο (όπως το Toen Shōsetsu του 1825 και το Ume no Chiri του 1844) και λέγεται ότι συνέβη τον Φεβρουάριο ή Μάρτιο του 1803 στις ακτές της επαρχίας Χιτάτσι (σημερινός νομός Ιμπαράκι).
Σύμφωνα με τα ιστορικά χρονικά και τις εικονογραφήσεις της εποχής, το σκάφος είχε σφαιρικό ή δισκοειδές σχήμα, παρόμοιο με θυμιατήρι, με ύψος περίπου 3,5 μέτρα και πλάτος 5,5 μέτρα. Το πάνω μέρος ήταν κατασκευασμένο σύμφωνα με τις περιγραφές, από κόκκινο ξύλο με παράθυρα από κρύσταλλο ή γυαλί. Το κάτω μέρος προστατευόταν από μεταλλικές πλάκες ορειχάλκινες ή σιδερένιες και στο εσωτερικό του υπήρχαν παράξενα σύμβολα και άγνωστη γραφή.
Στο σκάφος βρισκόταν νεαρή γυναίκα ηλικίας 18–20 ετών, με πολύ ανοιχτόχρωμο, λευκό ή ροζ δέρμα. Στα πρωτότυπα ιαπωνικά κείμενα όπως το Toen Shōsetsu, η περιγραφή αναφέρει ότι η γυναίκα είχε κόκκινα μαλλιά και φρύδια. Στα μαλλιά είχε πρόσθετη επιμήκυνση (extensions) από λευκές τρέσες ή κορδέλες από άγνωστο λευκό ύφασμα ή λευκή γούνα. Φορούσε άγνωστα, πολυτελή ρούχα και δεν μιλούσε ιαπωνικά. Κρατούσε σφιχτά στα χέρια της ένα τετράγωνο κουτί 60 εκατοστών, το οποίο δεν επέτρεπε σε κανέναν να αγγίξει ή να ανοίξει.
Μέσα στο σκάφος βρέθηκαν λίγο νερό, ψωμί ή κέικ και κρέας συντηρημένο για ταξίδι. Οι ντόπιοι ψαράδες παρατήρησαν ότι η γυναίκα δεν είχε φρέσκα τρόφιμα αλλά τροφή παρασκευασμένη για μακροχρόνια συντήρηση, γεγονός που σήμαινε ότι το σκάφος ταξίδευε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Επειδή οι ψαράδες δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με την άγνωστη γυναίκα και φοβήθηκαν τις πιθανές συνέπειες ή το κόστος μιας επίσημης έρευνας, αποφάσισαν να την επιστρέψουν στο σκάφος της και να το αφήσουν να παρασυρθεί ξανά ανοιχτά στη θάλασσα.
Η Ιαπωνία το 1803 βρισκόταν υπό το καθεστώς απόλυτης απομόνωσης από τον υπόλοιπο κόσμο. Η επαφή με ξένους απαγορευόταν αυστηρά επί ποινή θανάτου. Αν οι ψαράδες αναφέρονταν επίσημα στις αρχές, θα ξεκινούσε μια εξαντλητική, γραφειοκρατική έρευνα. Οι αρχές θα δήμευαν τα εργαλεία τους, θα έκλειναν την περιοχή για ανάκριση και οι φτωχοί χωρικοί θα καταστρέφονταν οικονομικά. Οι χωρικοί προφανώς φοβήθηκαν, και «ξεφορτώθηκαν το πρόβλημα» πριν το μάθουν οι τοπικές αρχές.
Η πληροφορία προέρχεται απευθείας από τις καταγραφές των Ιαπώνων λογίων της εποχής (περίοδος Έντο). Οι λόγιοι όπως ο Kyokutei Bakin δεν ήταν παρόντες στο συμβάν. Έγραψαν για αυτό εκ των υστέρων, συλλέγοντας τις μαρτυρίες, τα σχέδια και τις καταθέσεις των ψαράδων που διέρρευσαν τις επόμενες εβδομάδες και μήνες. Κατέγραψαν τις περιγραφές των ψαράδων για το σχήμα και το περιεχόμενο του σκάφους και έτσι έχουμε τεχνικές λεπτομέρειες για το αντικείμενο.
Η τοπική εξήγηση Ναυαγός, Ξένη Πριγκίπισσα. Ένας γέροντας του χωριού υπέθεσε ότι επρόκειτο για μια ξένη πριγκίπισσα που είχε συνάψει παράνομη σχέση. Σύμφωνα με την εικασία του, ο εραστής της εκτελέστηκε, το κομμένο κεφάλι του τοποθετήθηκε στο κουτί που κρατούσε, και εκείνη εξορίστηκε στη θάλασσα μέσα στο κλειστό σκάφος για να αφεθεί στη μοίρα της. Ορισμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι ίσως επρόκειτο για μια Ρωσίδα ναυαγό, λόγω του ανοιχτού δέρματος, των κόκκινων μαλλιών της. Τέλος λόγω του δισκοειδούς σχήματος του σκάφους, των παραθύρων, των μεταλλικών πλακών και των περίεργων συμβόλων, η ιστορία έγινε εξαιρετικά δημοφιλής στους ερευνητές ΑΤΙΑ ως μία από τις πρώτες καταγεγραμμένες θεάσεις στην ιστορία.
Ο ιστορικός ερευνητής Tanaka Kazuo εξέτασε τα ντοκουμέντα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για Λαογραφικό Μύθο. Συνδυασμό ενός πραγματικού μικρού συμβάντος π.χ. προσάραξη ξένου πλοίου, με προϋπάρχοντες ιαπωνικούς μύθους για θαλάσσια πνεύματα ή εξόριστους. Η θεωρία του Tanaka Kazuo και άλλων λαογράφων όπως ο Yanagita Kunio ότι πρόκειται απλώς για έναν «μύθο που διογκώθηκε από ένα απλό ναυάγιο», αφήνει πολλά κενά που προβληματίζουν τους ερευνητές.
Τα ιαπωνικά χειρόγραφα περιέχουν εξαιρετικά λεπτομερή και συγκεκριμένα τεχνικά σχέδια του σκάφους, όπως μεταλλικές πλάκες στο κάτω μέρος, γυάλινα παράθυρα, στεγανοποίηση. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί γιατί διάφοροι συγγραφείς σε διαφορετικές περιοχές σχεδίασαν σχεδόν το ίδιο παράξενο σφαιρικό αντικείμενο. Αν επρόκειτο για απλό λαϊκό παραμύθι folklore, τα στοιχεία θα άλλαζαν δραματικά από στόμα σε στόμα. Εδώ όμως, η ηλικία της γυναίκας, το κουτί, τα κόκκινα μαλλιά και οι διαστάσεις του σκάφους παραμένουν σχεδόν τα ίδια στις κύριες πηγές. Η εμμονή της γυναίκας να μην αφήνει κανέναν να αγγίξει το κουτί είναι μια πολύ συγκεκριμένη συμπεριφορά που δύσκολα δικαιολογείται ως απλό εφεύρημα μιας φήμες.
Γιατί η οπτική του UFO είναι μια εξαιρετικά δυνατή υπόθεση
Το 1803 δεν υπήρχε ο όρος «UFO», ούτε η ιδέα των εξωγήινων με τη σημερινή μορφή. Αν κάποιος το 1803 ήθελε να κατασκευάσει ένα ψέμα ή ένα λαϊκό παραμύθι, θα περιέγραφε ένα ξύλινο καράβι με πανιά, έναν δράκο, ένα θαλάσσιο πνεύμα ή έναν δαίμονα. Αντί για αυτό, οι μάρτυρες περιέγραψαν με εκπληκτική τεχνική ακρίβεια ένα αντικείμενο που μοιάζει με σύγχρονη κάψουλα διαστήματος σφαιρικό δισκοειδές, με μεταλλικό κάτω μέρος και κρύσταλλα στο πάνω μέρος, άγνωστη γραφή σύμβολα στο εσωτερικό, στοιχεία εντελώς παράξενα για παραδοσιακή ιαπωνική βάρκα.
Όταν άνθρωποι του 19ου αιώνα περιγράφουν ένα τεχνολογικό κατασκεύασμα που δεν ταιριάζει με την τεχνολογία της δικής τους εποχής ούτε καν της υπόλοιπης ανθρωπότητας το 1803, η υπόθεση ενός UFO παύει να είναι απλή επιστημονική φαντασία. Γίνεται μια από τις ελάχιστες εξηγήσεις που δικαιολογούν γιατί το αντικείμενο περιγράφηκε με τόσο «τεχνολογικό» τρόπο, δεκαετίες πριν από την εφεύρεση των πρώτων σύγχρονων υποβρυχίων ή διαστημικών συσκευών.
Όταν οι λόγιοι όπως ο Kyokutei Bakin έμαθαν για το συμβάν, πήραν συνεντεύξεις από τους χωρικούς, συνέλεξαν τα σχέδια που είχαν σχεδιάσει οι αυτόπτες μάρτυρες και τα συμπεριέλαβαν στα βιβλία τους. Αυτή η λεπτομέρεια κάνει την υπόθεση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Αν οι ψαράδες έλεγαν ψέματα ή αντέγραφαν κάποια φήμη, πώς κατάφεραν να περιγράψουν με τόσο συνεπή τρόπο μια κατασκευή που έμοιαζε με μεταλλική κάψουλα; Όλα τα ανεξάρτητα σχέδια δείχνουν ένα κυκλικό δισκοειδές σκάφος που μοιάζει με ιαπωνικό θυμιατήρι (kōro).
Το γεγονός ότι διαφορετικοί συγγραφείς σε διαφορετικά μέρη της Ιαπωνίας σχεδίασαν σχεδόν το ίδιο ακριβώς σχήμα «ιπτάμενου δίσκου» ή «επίπλεοντος δίσκου» πάνω από 140 χρόνια πριν από το Roswell (1947), είναι ο κύριος λόγος που η ιστορία παραμένει τόσο διάσημη παγκοσμίως. Οι άνθρωποι του 1803 προσπάθησαν να περιγράψουν κάτι παντελώς ξένο γι΄αυτούς, χρησιμοποιώντας τις έννοιες που είχαν τότε διαθέσιμες, παρομοιάζοντας το σκάφος με θημιατήρι ή κουτί τσαγιού.
Οι διανοούμενοι της περιόδου Έντο συγκέντρωναν παράξενα περιστατικά, τα λεγόμενα Kaidan, καταγράφοντας πιστά τις μαρτυρίες, δημιουργώντας ουσιαστικά τα πρώτα «δημοσιογραφικά» αρχεία της εποχής.
unboxholics.com , en.wikipedia.org , mymodernmet.com , nippon.com , hyakumonogatari.com , reddit.com , discoveryuk.com
.jpg)
.jpg)
.jpg)
