Χωρίς Λόγια

Το Επόμενο Βήμα της Εξέλιξης

Το μέλλον είναι αβέβαιο, κρέμεται από μια κλωστή ανάμεσα σε μια αληθινή Χρυσή Εποχή πνευματικής ελευθερίας και μια ψεύτικη εποχή πνευματικής υποδούλωσης. Ό,τι και αν συμβεί τελικά, η προοπτική και ο τρόπος ζωής μας, ακόμη και σε δεκαπέντε χρόνια από τώρα, θα είναι αφάνταστα διαφορετικοί από αυτούς του σήμερα. Εξετάζοντας τις τρέχουσες τάσεις, είναι εύκολο να δούμε ότι τις επόμενες δεκαετίες η κοινωνία θα μεταμορφωθεί από εξωτερικούς παράγοντες, όπως η κλιμάκωση των φυσικών καταστροφών και των οικονομικών αναταραχών, οι αυξανόμενες συγκρούσεις, η ανοιχτή αποκάλυψη της ύπαρξης εξωγήινων και η απελευθέρωση προηγουμένως καταπιεσμένων τεχνολογιών.

Αλλά κάτι άλλο, κάτι μεγαλύτερο συμβαίνει από τις απλές κοινωνικές αλλαγές που οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες. Υπάρχει ένα φαινόμενο πόλωσης, όπου το σκοτάδι γίνεται πιο σκοτεινό ενώ το φως γίνεται πιο φωτεινό. Οι θετικοί άνθρωποι γίνονται πιο θετικοί, ενώ οι αρνητικοί πιο αρνητικοί. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι μετατοπίζονται εσωτερικά, αποκτώντας μεγαλύτερη επίγνωση και πνευματική ενδυνάμωση. Αλλά και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται πιο αδαείς και πνευματικά σκοτεινοί.

Όποιος αποκτά επαρκώς θετικό πνεύμα, πνευματική επίγνωση και ενέργεια, αποκτά πρόσβαση σε δυνάμεις που του επιτρέπουν να βρεθεί σε μια ανώτερη θετική κατάσταση. Αυτό είναι το επόμενο βήμα της εξέλιξης. Είναι πολύ δύσκολο να το πετύχει κανείς αυτό μόνος του, επειδή περιβάλλεται και περιορίζεται από την κατώτερη επίγνωση και τις ενέργειες όλων των άλλων σε αυτόν τον κόσμο. Όσο περισσότεροι όμως οι άνθρωποι πετυχαίνουν, τόσο πιο εύκολο είναι και για τους άλλους.

Αυτό ήδη αρχίζει να παίρνει μορφή. Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο στο πεπρωμένο μας όπου ανοίγει η πόρτα για μια ανώτερη ύπαρξη. Δεν θα αρπάξουν όλοι την ευκαιρία, αλλά μόνο όσοι με τη δική τους αποφασιστικότητα αναζητούν και εφαρμόζουν μια ανώτερη εναλλακτική λύση στον περιορισμένο τρόπο ζωής που προσφέρεται. Αυτό σημαίνει ότι οι πληθυσμιακές ομάδες με θετικό προσανατολισμό καταφέρνουν να εκτοπίσουν την αρνητικότητα και προσπαθούν να μετατρέψουν αυτόν τον κόσμο σε ένα μέρος επίγνωσης και πνευματικής απελευθέρωσης και εισέρχονται μαζί σε μια ανώτερη θετική κατάσταση.

Οι περισσότεροι από εμάς δεν συνειδητοποιούμε πόσο πολύ το μέλλον εξαρτάται από τις αποφάσεις μας. Μπορεί να μην γνωρίζουμε ποιες αποφάσεις είναι οι κρίσιμες, αλλά όσο περισσότερο επιλέγουμε να ακολουθούμε την καρδιά μας και να ενεργούμε με διάκριση, όσο περισσότερο τελικά ενισχύουμε το θετικό μέλλον, τόσο πιο εύκολα ανώτερες θετικές δυνάμεις από αυτό το μέλλον μπορούν να στηρίξουν την πορεία μας.

Οι μέσοι άνθρωποι είναι σχετικά μη πολωμένοι, με την έννοια ότι δεν ενδιαφέρονται να χειραγωγήσουν τους άλλους, αλλά ούτε και να τους βοηθήσουν. Επιθυμούν μόνο να ζήσουν μια άνετη ζωή και δεν ενδιαφέρονται να μάθουν ανώτερες αλήθειες αν αυτές δεν εξυπηρετούν την άνεσή τους. Αυτοί είναι εύτακτοι κάτοικοι του ενεργειακού αγροκτήματος, που δεν αποτελούν ούτε απειλή για τις αρνητικές δυνάμεις ούτε έχουν κρίσιμες συνέπειες για τις θετικές.

Υπάρχουν όμως άνθρωποι που γεννιούνται με τη δυνατότητα να κάνουν τη διαφορά. Δείχνουν μια φυσική περιέργεια για ανώτερες αλήθειες, αναπτύσσουν την επιθυμία στη ζωή να βοηθούν τους άλλους και είναι προικισμένοι με ωριμότητα και ικανότητες που φαίνονται πιο προηγμένες από ό,τι μπορεί να εξηγήσει η κληρονομικότητα ή ο κοινωνικός προγραμματισμός μαζί. Αυτές είναι οι ψυχές - βοηθοί.

Από το βιβλίο του Τομ Μόνταλκ , Περιορισμένη γνώση για αρχάριους

https://montalk.net/

-----------------------------------------

Οι Βοηθοί Ψυχής και η Αποστολή τους

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ και ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ Η ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ 

Η Αλαζονεία της «Μοναδικότητας»

Το θέμα “Εξωγήινοι”, θεωρώ ότι είναι από τα σημαντικότερα και σοβαρότερα θέματα της ανθρωπότητας. 

Η συζήτηση για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής έχει κάνει μια εντυπωσιακή διαδρομή μέσα στον χρόνο. Για δεκαετίες οποιαδήποτε αναφορά σε «ΑΤΙΑ», UFO ή εξωγήινη ζωή αντιμετωπιζόταν σχεδόν αποκλειστικά με καχυποψία, ειρωνεία και απαξίωση. Η πλειοψηφία όσων χλεύαζαν το θέμα βασίζονταν στην πεποίθηση ή τη σιγουριά ότι είμαστε μόνοι στο σύμπαν. Η έλλειψη γνώσης γύρω από το πραγματικό μέγεθος του διαστήματος δημιουργούσε την ψευδαίσθηση ότι η Γη είναι ο μοναδικός πλανήτης που φιλοξενεί ζωή.

Η θεματολογία υποβιβαζόταν συχνά σε «κίτρινο τύπο» ή σε ταινίες επιστημονικής φαντασίας χαμηλού προϋπολογισμού με «πράσινα ανθρωπάκια». Όποιος επιστήμονας ή αστρονόμος μιλούσε ανοιχτά για την πιθανότητα εξωγήινης νοημοσύνης διακινδύνευε την ακαδημαϊκή του φήμη και την καριέρα του. Το στίγμα ήταν τόσο ισχυρό που η έρευνα έμενε στο περιθώριο.

Σήμερα, η στάση της ανθρωπότητας έχει αλλάξει. Η ιδέα δεν θεωρείται πλέον παραλογισμός, αλλά επιστημονικά πιθανή και αναμενόμενη. Η μετατόπιση από τον χλευασμό της άγνοιας στην ώριμη επιστημονική αναζήτηση δείχνει την αλλαγή της ανθρώπινης σκέψης. Σήμερα, δεν αναρωτιόμαστε αν είναι "γελοίο" να υπάρχουν εξωγήινοι, αλλά πότε και με ποιο τρόπο θα ανακαλύψουμε τα πρώτα ίχνη τους. Έτσι το θέμα “Εξωγήινοι” από το απόλυτο ταμπού και την ειρωνεία, έχει μετατραπεί πλέον σε ένα σοβαρό, επιστημονικό και κοινωνικό πεδίο έρευνας.

Αν το σκεφτείς, η επιβεβαίωση της ύπαρξης εξωγήινων προηγμένων πολιτισμών, θα ήταν η μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία του ανθρώπου. Θα άλλαζε ακαριαία τον τρόπο που βλέπουμε τη φιλοσοφία, τη θρησκεία, την επιστήμη και τη θέση μας στο σύμπαν.

Το θέμα είναι ήδη σοβαρό. Η επιστημονική κοινότητα δεν αντιμετωπίζει το θέμα ελαφρά τη καρδία. Αντιθέτως, επενδύονται κεφάλαια. Η Αστροβιολογία και τα τηλεσκόπια όπως το James Webb αναλύουν την ατμόσφαιρα μακρινών εξωπλανητών ψάχνοντας «βιοϋπογραφές», ίχνη οξυγόνου, μεθανίου κ.ά.. Το Πρόγραμμα SETI ακούει στο διάστημα ραδιοσήματα που δεν δικαιολογούνται από φυσικά φαινόμενα.

Με εκατοντάδες δισεκατομμύρια γαλαξίες, το να είμαστε εντελώς μόνοι μοιάζει στατιστικά απίθανο. Αλλά, συνήθως λέμε ότι το πρόβλημα δεν είναι αν υπάρχουν, αλλά αν μπορούμε να έρθουμε σε επαφή επειδή οι αποστάσεις στο σύμπαν είναι τρομακτικές. Πως ξέρουμε όμως ότι αντιμετωπίζουν την ίδια δυσκολία και εκείνοι;

Η σύγχρονη Φυσική παραδέχεται ότι γνωρίζουμε και ανιχνεύουμε μόλις ένα μικρό ποσοστό της ύλης και της ενέργειας του σύμπαντος, με τη σκοτεινή ύλη και σκοτεινή ενέργεια να καλύπτουν το υπόλοιπο.

Πώς λοιπόν αποκλείουμε το ενδεχόμενο, άλλοι πολιτισμοί να αξιοποιούν φυσικούς νόμους που εμείς δεν έχουμε ακόμη ανακαλύψει και με τρόπους που αγνοούμε, να πραγματοποιούν, ότι για μας είναι αδύνατον;

Εμείς σύμφωνα με τις δικές μας γνώσεις, μπορούμε να μιλάμε μόνο για τις δικές μας δυνατότητες. Αυτό που εμείς αποκαλούμε μεταφυσική, μπορεί να λειτουργεί με φυσικούς νόμους που ακόμη δεν έχουμε ανακαλύψει. Επειδή λοιπόν δεν γνωρίζουμε την τεχνολογία και τις δυνατότητες των άλλων, το μεγάλο πρόβλημα των τρομακτικών αποστάσεων ας το περιορίσουμε στον εαυτό μας. Πάντως όταν κάποιος αναζητά απαντήσεις για ένα τόσο τεράστιο ζήτημα, σπάνια περιμένει να τις βρει έτοιμες στις ειδήσεις των 8, εκτός από μικρόβια από τον Άρη που ακούμε κατά καιρούς...

Το σύμπαν λοιπόν είναι αχανές και οι αποστάσεις ασύλληπτες. Κάποιοι πιστεύουν ότι βρίθει από ζωή και πολιτισμούς, ενώ άλλοι, εγκλωβισμένοι σε δογματικές αντιλήψεις, απορρίπτουν εξ ολοκλήρου την ιδέα θεωρώντας την επικίνδυνη ή αφύσικη. Ο καθένας μάλλον επηρεάζεται και οδηγείται από τις πεποιθήσεις του.

Ίσως τελικά να βρισκόμαστε σε απομόνωση και μέσα στην άγνοια της συμπαντικής μας μοναξιάς καλλιεργήσαμε την αλαζονεία της δήθεν μοναδικότητας. Ίσως οι εξωγήινοι μας κρατούν σε απόσταση διότι ως είδος δεν είμαστε κατάλληλοι για συναναστροφή αφού μολύνουμε το σπίτι μας την Γη, και ακόμη και σε αυτήν την υποτιθέμενη προηγμένη εποχή, κάνουμε πολέμους. Όταν και αν συνετιστούμε ίσως συναντηθούμε με άλλους κόσμους. Ίσως. Έως τότε θα πιστεύουμε ότι είμαστε η κορωνίδα της δημιουργίας και όποιος μιλάει για εξωγήινους, αν και άλλαξαν ως έναν βαθμό οι άνθρωποι τρόπο σκέψης, θα αντιμετωπίζει πάλι ειρωνικά μειδιάματα...

Μπορεί τελικά να ισχύει αυτό που στην επιστήμη και τη φιλοσοφία ονομάζεται «Υπόθεση του Ζωολογικού Κήπου». Αυτή η θεωρία που διατυπώθηκε από τον αστρονόμο John Ball, υποστηρίζει ότι αν εκεί έξω υπάρχουν πολιτισμοί που κατάφεραν να επιβιώσουν και να αναπτυχθούν τεχνολογικά για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, δεν μας πλησιάζουν εσκεμμένα. Είτε μας παρατηρούν από μακριά χωρίς να παρεμβαίνουν, είτε απλώς μας θεωρούν ένα είδος υπερβολικά πρωτόγονο, βίαιο και επικίνδυνο για να έρθουν σε επαφή μαζί μας.

Για αιώνες ο άνθρωπος πιστεύει ότι είναι το επίκεντρο της δημιουργίας. Όπως κάποτε νομίζαμε ότι η Γη είναι το κέντρο του σύμπαντος, έτσι και σήμερα πολλοί δυσκολεύονται να αποδεχτούν ότι μπορεί να είμαστε απλώς ένα «νηπιαγωγείο» στην άκρη ενός τυχαίου γαλαξία. Ένας ανώτερος πολιτισμός που κατάφερε να υπερβεί την αυτοκαταστροφή ίσως βλέπει τις πολεμικές μας συγκρούσεις και την περιβαλλοντική υποβάθμιση ως δείγματα ενός πολιτισμού σε επικίνδυνο, εφηβικό στάδιο. Από τη δική τους σκοπιά, η τεχνολογική μας ανάπτυξη έχει προσπεράσει την ηθική και πνευματική μας ωρίμανση.

Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι ενώ τα τελευταία 40 χρόνια η επιστήμη και η τεχνολογία έκανε τεράστια άλματα προόδου, η πνευματικότητα οπισθοδρόμησε. Μακάρι να κάνω λάθος και αν ναι, είμαι πρόθυμος να αναθεωρήσω.

Η γελοιοποίηση του θέματος “Εξωγήινοι” υπήρξε ιστορικά ένας πολύ βολικός μηχανισμός. Είναι πολύ πιο εύκολο για την ανθρώπινη ψυχολογία να χλευάσει κάτι (χαρακτηριστικό του ανθρώπου είναι, αν κάτι δεν κατανοεί ή αρνείται να το δεχθεί, να το απορρίπτει ως ανύπαρκτο) παρά να έρθει αντιμέτωπη με τη συντριπτική συνειδητοποίηση ότι δεν είναι η κορωνίδα της δημιουργίας.

Στην ουσία, το πρόβλημα μετατοπίζεται από το "Αν υπάρχουν εξωγήινοι" στο "Αν εμείς είμαστε έτοιμοι να τους συναντήσουμε". Και η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Όσο ο πολιτισμός μας στηρίζεται στη βία και την αυτοκαταστροφή, η απομόνωσή μας είναι μάλλον η φυσική συνέπεια των επιλογών μας.

Εσείς τι λέτε;

Σείριος (Χ.Γ.)

-----------------------------------------------------

Η ΑΓΝΩΣΤΗ (για εμάς) ΓΑΛΑΞΙΑΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ…

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΟΛΥ ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η Επιτολή του Σειρίου

Εικόνα: Stellarium

Η εωία (πρωινή) επιτολή του Σειρίου είναι η πρωινή εμφάνιση του άστρου Σειρίου λίγο πριν από την ανατολή του Ήλιου μας. Δεν συμβαίνει σε μία μόνο παγκόσμια ημερομηνία, αλλά εξαρτάται από το γεωγραφικό πλάτος του παρατηρητή.

Στην Αρχαία Ελλάδα συνέβαινε στα τέλη Ιουλίου. Ήταν η περίοδος που οι Αρχαίοι Έλληνες συνέδεαν αυτές τις ημέρες με τα «κυνικά καύματα» δηλαδή τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού. Λόγω της μετάπτωσης των ισημεριών όμως δηλαδή της αργής μετατόπισης του άξονα της Γης, οι ημερομηνίες των αστρονομικών φαινομένων αλλάζουν με την πάροδο των χιλιετιών.

Έτσι στην Ελλάδα, η επιτολή του Σειρίου για το 2026 υπολογίζεται αστρονομικά γύρω στις 9–10 Αυγούστου λίγα λεπτά πριν την αυγή, στον νοτιοανατολικό ορίζοντα. Στην αστρονομία και την Αρχαιότητα, το φαινόμενο αυτό σηματοδοτούσε τις πιο ζεστές ημέρες του Καλοκαιριού, τις κυνάδες ημέρες.

Η επιτολή είναι η πρώτη ημέρα του έτους που ο Σείριος ανατέλλει λίγο πριν από τον Ήλιο περίπου 30-45 λεπτά νωρίτερα. Αυτή η μικρή χρονική διαφορά επιτρέπει στο άστρο να λάμψει στον ανατολικό ορίζοντα μέσα στο λυκαυγές, το πρώτο γλυκό φως της αυγής, λίγο πριν το κρύψει το φως της ημέρας.

Το φαινόμενο λειτουργεί αστρονομικά ως εξής. Για περίπου 70 ημέρες πριν από την επιτολή, ο Σείριος ανατέλλει κατά τη διάρκεια της ημέρας και «ταξιδεύει» μαζί με τον Ήλιο στον ουρανό, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να τον δούμε καθόλου. Αυτή είναι η περίοδος αφάνειας. [Στον νυχτερινό ουρανό τον βλέπουμε κατά την διάρκεια του Χειμώνα.] Η πραγματική αστρονομική ευθυγράμμιση ή σύνοδος, όπου ο Ήλιος μας και ο Σείριος έχουν το ίδιο γεωγραφικό μήκος, συμβαίνει νωρίτερα, αλλά τότε ο Σείριος είναι εντελώς αόρατος. 

Καθώς η Γη κινείται, ο Σείριος αρχίζει να «ξεπερνά» τον Ήλιο. Η επιτολή είναι η στιγμή που το άστρο έχει προλάβει να ανέβει μόλις λίγες μοίρες πάνω από τον ορίζοντα, ενώ ο Ήλιος μας βρίσκεται ακόμη κάτω από αυτόν, περίπου 7-11 μοίρες κάτω από τον ορίζοντα. Έτσι, ο Σείριος γίνεται ορατός σαν μια λαμπερή κουκκίδα για ελάχιστα λεπτά, πριν «σβήσει» από την επίσημη ανατολή του Ήλιου.

Στον σύγχρονο Εσωτερισμό και την Εναλλακτική Αναζήτηση, αναφέρεται ως μια ετήσια συμπαντική ενεργειακή αφύπνιση και ερμηνεύεται ως κοσμική λήψη συχνοτήτων και πνευματική αναβάθμιση.

https://radio899.gr/ , https://whenthecurveslineup.com/ 

-------------------------------

ΤΑ ΚΥΝΙΚΑ ΚΑΥΜΑΤΑ

Ο ΑΡΙΣΤΑΙΟΣ ΤΑ ΚΥΝΙΚΑ ΚΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΣΕΙΡΙΟΣ

ΑΝΑΦΟΡΑ (ΑΝΑΦΟΡΕΣ) ΣΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ - ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΥΝΟΣ !!!

ΚΑΥΣΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ – ΤΑ ΚΥΝΙΚΑ ΚΑΥΜΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΣΕΙΡΙΟΣ

"Με τις Αθάνατες Θεές Φριχτά μοιάζει στην όψη"

Η φράση αυτή αναφέρεται στην Ελένη και βρίσκεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, στη Ραψωδία Γ (στίχοι 156-158). Πρόκειται για τη περίφημη σκηνή της «Τειχοσκοπίας», όπου οι Δημογέροντες σοφοί της Τροίας κάθονται πάνω στα τείχη της πόλης, βλέπουν την Ελένη να πλησιάζει και ψιθυρίζουν μεταξύ τους.

Στο Ιερό πρωτότυπο, ο Όμηρος γράφει:

«οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς

τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·

αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔικεν·»

Σε νεοελληνική απόδοση: «Δεν είναι αδικία (δεν είναι παράξενο) που οι Τρώες και οι καλλικνήμιδες Αχαιοί υποφέρουν τόσα βάσανα τόσον καιρό για μια τέτοια γυναίκα. Φριχτά (τρομερά/απίστευτα) μοιάζει στην όψη με τις αθάνατες θεές.»

Γιατί λέει «φριχτά», αἰνῶς; Η λέξη αἰνῶς στην ομηρική σημαίνει φοβερά, σε βαθμό που προκαλεί δέος ή τρόμο. Οι δημογέροντες αναγνωρίζουν ότι η ομορφιά της Ελένης δεν είναι απλώς ανθρώπινη, αλλά θεική. Μια ομορφιά τόσο υπερβολική που γίνεται επικίνδυνη, καταστροφική και φριχτή, καθώς εξαιτίας της χύνεται τόσο αίμα.

Μάθημα του Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου. LiantinisORG

----------------------------------

Τι είναι Αρχέτυπο; Τι Σημαίνει; 

ΑΡΧΕΤΥΠΑ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

Τι είναι Αρχέτυπο; Τι Σημαίνει;

Το αρχέτυπο είναι ένα αιώνιο ανεξίτηλο σύμβολο της κυτταρικής μας μνήμης. Είναι μια θεμελιώδης, διαχρονική έννοια, συμβολική μορφή ή αφήγηση που εγγράφεται βαθιά στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Είναι τα σταθερά σημεία αναφοράς που ταξιδεύουν μέσα στους αιώνες όπως ο Οδυσσέας, το αρχέτυπο του πολυμήχανου ταξιδευτή και του νόστου. Η Αντιγόνη, το αρχέτυπο της ηθικής αντίστασης απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Η Παναγία, το αρχέτυπο της προστασίας και του θρήνου.

Η σημασία του αιωνίου αρχετύπου είναι μεγάλη για έναν λαό. Προσφέρει μια κοινή γλώσσα, αξίες και νόημα. Είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του. Συμπυκνώνει ηθικά διδάγματα, στάσεις ζωής, υπαρξιακές απαντήσεις, προσανατολισμό και αξίες που βοήθησαν τον συγκεκριμένο λαό να επιβιώσει ιστορικά. Λειτουργεί ως ένας πολιτισμικός φάρος σε περιόδους κρίσης, προσφέροντας σταθερότητα, ψυχική ασφάλεια και αίσθηση ανήκειν.

Έχει το δικαίωμα η τέχνη να παραποιεί ή να αλλοιώνει ένα αρχέτυπο;

Το ερώτημα αν δικαιούται κανείς, στο όνομα της ελευθερίας της τέχνης, να αλλοιώσει τα χαρακτηριστικά ενός αρχετύπου προκαλεί τη διαμάχη ανάμεσα στην καλλιτεχνική ελευθερία και τον σεβασμό της πολιτισμικής κληρονομιάς.

Από την πλευρά της ελευθερίας της τέχνης, η απάντηση είναι ναι, ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα.

Από την άλλη όμως, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα όταν ένα αρχέτυπο απογυμνώνεται από τα χαρακτηριστικά του χάριν εντυπωσιασμού ή ιδεολογικής σκοπιμότητας. Τότε παύει να λειτουργεί ως αρχέτυπο και γίνεται ένα, κενό περιεχομένου σύμβολο με κίνδυνο αποξένωσης. Διότι η αλλοίωση των συλλογικών συμβόλων αποκόπτει έναν λαό από τις ρίζες του, προκαλώντας πολιτισμική σύγχυση και αποδόμηση.

Η ελευθερία της τέχνης ορίζει ότι δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε έναν δημιουργό να παρέμβει σε ένα αρχέτυπο. Αλλά το δικαίωμα στην παρέμβαση δεν σημαίνει ασυλία από την κριτική. Ο καλλιτέχνης είναι ελεύθερος να πειράξει το αρχέτυπο, αλλά η κοινωνία και το κοινό είναι επίσης ελεύθεροι να κρίνουν αν η αλλοίωση αυτή είχε βαθύτερο καλλιτεχνικό νόημα ή αν ήταν απλώς μια επιπόλαιη, προκλητική ή ατυχής παρέμβαση.

Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

ΑΡΧΕΤΥΠΑ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

"Με τις Αθάνατες Θεές Φριχτά μοιάζει στην όψη" 

"ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΓΊΝΑΝΕ ΦΡΟΥΡΟΙ"

ΤΑ ΔΕΝΔΡΑ ΓΊΝΑΝΕ ΦΡΟΥΡΟΙ - Ελλάνιον Όρος. Μυστική ανάβαση στο Όρος των Ελλήνων | ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ, Αθήνα 2025 

Μελοποίηση επεξεργασία ήχου, μοντάζ και παραγωγή: Λάζαρος Αναστασιάδης.

 Ποίηση: Γιώργος Λαθύρης - Ιαλυσσός. 

Λήψεις: Μάριος Καραμάνης.

Βυζαίνοντας τὴν ἀσάλευτη πέτρα,

θ’ἀντέξουμε καὶ τοῦτον τὸν βαρὺ ἄνεμο,

τοῦτο τὸ τυφωνικὸ πνεῦμα τῶν καιρῶν…

Γιατὶ ὅ,τι ἔχει ρίζες, μένει πάντα στὴν ἑστία του·

δὲν φεύγει, δὲν ἐγκαταλείπει, δὲν λιποτακτεῖ,

ἀλλὰ τηρεῖ τὸ «ἕκαστος ἐφ’ ᾧ ἐτάχθη»!…

Σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου τὰ δένδρα γίνανε φρουροὶ

κι οἱ ἄνθρωποι, φεῦ, φτερὰ στὸν ἄνεμο!

Ἰαλυσσός - Γ. Λ.

ADP productions Lazaros Anastasiadis

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης καταδικάστηκε από το Πατριαρχείο τον 18ο αιώνα, γιατί δίδασκε Φιλοσοφία και Μαθηματικά.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΥΚΛΕΙΔΗ: Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΙΤΗ.

Εικόνα: Συλλογή Γ. Ζαβίρα, από την εισαγωγή στη λογική του Μεθοδίου Ανθρακίτη.

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης (Καμινιά Ιωαννίνων, 1660 - Ιωάννινα, 1736 ή 1749) ήταν Έλληνας κληρικός, θεολόγος, παιδαγωγός και μαθηματικός. Κατέχει διαπρεπή θέση στον πρώιμο Νεοελληνικό Διαφωτισμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα και είναι από τους πρώτους που δίδαξε νεότερα μαθηματικά.

 Ο Κωνσταντίνος Κούμας αναφέρει: «Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης έφερε περί το 1708 από την Ιταλία τας γεωμετρικάς επιστήμας, ικανάς να ανάψωσι το φως του Λόγου και να διερεθίσωσιν επί πλέον την έμφυτον του ανθρώπου φιλομάθειαν...»

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης συνέβαλλε αποφασιστικά στον νέο προσανατολισμό της Ελληνικής Παιδείας του 18ου αιώνα. Δίδαξε αυτός για πρώτη φορά φιλοσοφία και σύγχρονα μαθηματικά κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα  εντός ελλαδικού χώρου. Δεν διστάζει να κρίνει με αυστηρότητα τη συμπεριφορά του κλήρου, και με σκληρή γλώσσα επικρίνει την κατάχρηση του αφορισμού. Ο Μανουήλ Γεδεών αναφέρει τον Μεθόδιο Ανθρακίτη ως προδρομική φυσιογνωμία και συμπληρώνει «...ούτος δε εραδιουργείτο προς το Πατριαρχείον... Είναι η απαρχή του νεοελληνικού διαφωτισμού».

Η προσπάθειά του όμως για εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Παιδείας συνάντησε αντιδράσεις. Ο Μακάριος ο Πάτμιος έγραφε «...ο κύρ Μεθόδιος τρίγωνα και τετράγωνα διδάσκει τους μαθητάς του και την άλλην πολυάσχολον ματαιοπονίαν της Μαθηματικής». Κατηγορήθηκε ακόμη και ως αιρετικός και εξαιτίας αυτών των συκοφαντικών κατηγοριών, η Σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τον κάλεσε σε απολογία.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1723 υπό τον Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄ συνήλθε σε Σύνοδο και καταδίκασε τον Ανθρακίτη, αφορίζοντάς τον, με αποτέλεσμα ο Ανθρακίτης αρχικά να εγκαταλείψει την Καστοριά το 1719, και να μεταβεί στη Σιάτιστα όπου επρόκειτο να διδάξει για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια. Τελικά πάρθηκε απόφαση να καούν τα φιλοσοφικά του δοκίμια, καθώς και οποιοδήποτε αντίγραφο που τυχόν θα βρισκόταν, και επιπλέον τού απαγόρευσαν να διδάσκει. Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης καταδικάστηκε από το Πατριαρχείο τον 18ο αιώνα, γιατί δίδασκε Φιλοσοφία και Μαθηματικά.

Σε επιστολή του προς τους προκρίτους των Ιωαννίνων, που έγραψε μετά τη δίκη του, αναφέρει:

«Γενομένης συνόδου παρεστάθηκα έμπροσθέν τους. Πόσοι ήσαν δέν δύναμαι να μετρήσω. Μού παρουσίασαν τα τετράδια διδασκαλίας μου με γνώμες από αρχαίους φιλοσόφους και την Γεωμετρίαν τού Ευκλείδου. “Είναι δικά σου;”... “Δέν είναι δικές μου γνώμες, είναι γνώμες των φιλοσόφων.” Τα κατεδίκασαν και τα έκαυσαν. Την άλλην Κυριακήν άναψαν φωτιά εις τρία μέρη της αυλής των Πατριαρχείων. Ολόγυρα, δια να ευχαριστηθούν το σωτήριον θέαμα, ευρίσκοντο κληρικοί και λαός άπειρος, γεμιτζήδες, παπουτσήδες, ραφτάδες. Συναθροίζουν Λογικές, Φυσικές, Ευκλείδην και έτερα Μαθηματικά και τα ρίπτουν στις πυρές. Οι φλόγες αντιφέγγισαν στα πρόσωπά τους, όχι όμως το φως μα τα σκοτάδια... Μού ζήτησαν να ομολογήσω, ότι παρεκινήθην από σατανικήν συνεργίαν, εθελοκακίαν και φρενοβλάβειαν και να τα αναθεματίσω ως δυσσεβή και γέμοντα πάσης βλασφημίας και ότι ουδέποτε πλέον θα διδάξω, ειδάλλως θα είμαι υπόδικος τω αιωνίω αναθέματι.»

(Δ. Φωτιάδης, «Η Επανάσταση του ’21», τ. Α , σελ. 160. Το επίσημο κείμενο τής καθαίρεσης τού Μεθοδίου τού Ανθρακίτου, Ιερεμίου Γ’, «Καθαίρεσις διεξοδική τού κακοΜεθοδίου, του όντος από την επαρχίαν Αχρίδος, δια τα μιαρά και ασεβείας γέμοντα συγγράμματα αυτού», εκδ. 1720, τ. 3, σελ. 868-873).

https://blogger.googleusercontent.com/ - ΕΙΚΟΝΑ , https://el.wikipedia.org/

[σ.σ.: Τα Μαθηματικά μέχρι τότε η Εκκλησία τα ανεχόταν ή και τα χρησιμοποιούσε, π.χ. για τον υπολογισμό του Πάσχα. Όμως, την εποχή του Ανθρακίτη τον 18ο αιώνα, τα Μαθηματικά και η Φυσική άλλαξαν χαρακτήρα. Η νέα αυτή προσέγγιση έλεγε: «Για να θεωρήσω κάτι αληθινό, πρέπει να το αποδείξω με τη λογική και τα μαθηματικά, όχι επειδή το είπε κάποιος κάποτε, μια αυθεντία ή ένα παλιό βιβλίο».

Αυτό ακριβώς τρομοκράτησε το Πατριαρχείο. Αν ένας μαθητής μαθαίνει να αμφισβητεί κάτι, μέχρι να το αποδείξει μαθηματικά, αύριο θα αμφισβητήσει τα δόγματα. Αυτός ήταν ο πραγματικός φόβος. Βάφτισαν λοιπόν τη γνώση «Αίρεση» και κατηγόρησαν τον Ανθρακίτη όχι ως μαθηματικό, αλλά ως «αιρετικό» επειδή έφερνε ξένα δυτικά δόγματα, που στην ουσία ήταν Αρχαία Ελληνική γνώση που κάποτε διώχθηκε και για αιώνες ξεχάστηκε. Γιατί η γνώση θα οδηγούσε στην «αθεΐα» και στην απώλεια της ψυχής.....

Τα Μαθηματικά και η Φυσική δεν ήταν απλά μαθήματα. Ήταν το όχημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ο Ανθρακίτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Ιώσηπος Μοισιόδακας και αργότερα ο Αδαμάντιος Κοραής δεν δίδασκαν μαθηματικά μόνο για να λύνουν εξισώσεις οι μαθητές. Τα δίδασκαν για να γυμνάσουν την κριτική σκέψη, να διώξουν τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις και να προετοιμάσουν το Γένος για την πνευματική και εθνική του απελευθέρωση.

Η εξουσία φοβήθηκε την αμφισβήτηση που γεννά η ορθολογική σκέψη και τα Μαθηματικά ήταν η πιο κοφτερή λεπίδα αυτού του ορθολογισμού. Ήταν το εργαλείο της αφύπνισης.]

----------------------------------

Οι πατάτες για τους εχθρούς του Καποδίστρια, ήσαν απηγορευμένος καρπός,

Tα γεγονότα που οδήγησαν στο κλείσιμο του Ανώτερου Παρθεναγωγείου του Βόλου το 1911

Είμαστε Μόνοι στο Σύμπαν;

Υπάρχουν αντικρουόμενα ανθρώπινα συναισθήματα που δρουν εδώ. Από την μια πλευρά, ήμασταν πάντα πολύ αλαζόνες. Μας αρέσει μάλλον να πιστεύουμε ότι είμαστε η κορονίδα της δημιουργίας και ότι εμείς βρισκόμαστε στο κέντρο του σύμπαντος. Από την άλλη όμως, πολλοί από εμάς θα θέλαμε τη συντροφιά φιλικών ειδών από άλλους γαλαξίες.

Είναι πολύ ζοφερή η σκέψη να υποθέτουμε ή να πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι στο σύμπαν. Αυτή η σκέψη υπήρχε σε ορισμένους πολιτισμούς, αλλά όχι σε όλους. Η ιδέα ότι δεν είμαστε μόνοι στο σύμπαν μαινόταν στην Αρχαία Ελλάδα πριν από 2000 και πλέον χρόνια. Οι Έλληνες ατομικιστές πίστευαν ότι δεν είμαστε μοναδικοί. 

Υποστήριζαν ότι το σύμπαν δεν είναι τίποτα άλλο παρά άφθαρτα σωματίδια που κινούνται στο κενό. Αυτό τους οδήγησε στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν εξωγήινα όντα, επειδή αν τα άτομα μπορούν να ενωθούν σε ορισμένους συνδυασμούς για να σχηματίσουν ζωή εδώ στη Γη, τότε θα μπορούσαν να το κάνουν και σε άλλους κόσμους. Η μελέτη των Αρχαίων φιλοσόφων όπως ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης κ.ά. θα μπορούσε να λειτουργήσει επικουρικά σε αυτή την αναζήτηση νέων κόσμων από τον άνθρωπο.

«Οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν ήδη κατανοήσει τις βασικές αρχές που διέπουν την αναζήτηση ζωής σε κάποιο άλλο μέρος του Σύμπαντος. Κάποιος θα μπορούσε να μάθει πολλά σε αυτό το θέμα εάν διαβάσει τον Δημόκριτο». Πολ Ντέιβις, Φυσικός

Αποδέχεται γενικά ο Χριστιανισμός την ιδέα εξωγήινης ζωής;

Οι Χριστιανοί παραδοσιακά μισούσαν την ιδέα ότι θα μπορούσε να υπάρχει νοήμων ζωή αλλού. Αυτό τους προκαλεί κάθε είδους δογματικές δυσκολίες. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο σοβαρό σε άλλες θρησκείες, αλλά ο Χριστιανισμός έχει ιδιαίτερη δυσκολία, νομίζω, με τη ζωή αλλού στο σύμπαν, επειδή ο Ιησούς Χριστός παραδοσιακά θεωρείται ο Σωτήρας μόνο της ανθρωπότητας, κάτι που είναι δύσκολο για οποιαδήποτε εξωγήινα όντα των οποίων το ηθικό ή πνευματικό ανάστημα μπορεί να επισκιάζει αυτό των ανθρώπων.

Από συνομιλία με τους Paul Davies και Phillip Adams

Πριν από περισσότερα από 400 χρόνια, ο Τζορντάνο Μπρούνο, έγραψε ότι:

 «Στο διάστημα υπάρχουν αμέτρητες γαίες που περιστρέφονται γύρω από άλλους ήλιους, οι οποίοι μπορεί να φέρουν πάνω τους πλάσματα παρόμοια ή και ανώτερα από αυτά στη δική μας ανθρώπινη Γη». 

Ο Μπρούνο κάηκε στην πυρά, στη Ρώμη, το έτος 1600 και αξίζει να μείνει στη μνήμη μας.

Σερ Μάρτιν Ράιλ Άγγλος ραδιοαστρονόμος 

από την ιστοσελίδα FirstScience μέσω bibliotecapleyades.net/

---------------------------------------

Τζορντάνο Μπρούνο, Ένας από τους πιο Τολμηρούς Στοχαστές της Αναγέννησης

ΦΥΣΙΚΟΣ ΠΟΛ ΝΤΕΙΒΙΣ: Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΝΟΗΜΟΝΩΝ ΕΞΩΓΗΙΝΩΝ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΒΑΘΙΑ ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΓΗΙΝΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

Το θαύμα στη Φατίμα της Πορτογαλίας, στις 13 Οκτωβρίου 1917

Στο παρόν άρθρο δεν θα περιοριστούμε απλώς στην περιγραφή του περιστατικού, αλλά βάσει των στοιχείων, θα προσπαθήσουμε να εξάγουμε πιθανά συμπεράσματα.

13 Μαϊου 1917. Τρία βοσκόπουλα, η Λουκία Ντος Σάντος και τα ξαδέλφια της, Φρανσίσκο και Ζασίντα Μάρκο από το χωριό Φάτιμα της Πορτογαλίας ανέφεραν ότι είδαν μια γυναίκα πάνω σε σύννεφο. Όταν η Λουκία τη ρώτησε από πού έρχεται, εκείνη απάντησε: «Έρχομαι από τον ουρανό». Στην ερώτηση της Λουκίας, ποια ήταν, δεν είπε το όνομά της, αλλά ζήτησε από τα παιδιά να έρχονται στο ίδιο σημείο την ίδια ώρα, στις 13 κάθε μήνα, έως τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Τα παιδιά το ανέφεραν στους κατοίκους του χωριού και όσοι τα πίστεψαν, πήγαιναν κάθε 13 του μήνα για να παρακολουθήσουν από κοντά το “θαύμα”. Ωστόσο, κανένας δεν έβλεπε κάτι εκτός από τα τρία παιδιά.
Οι εμφανίσεις του φαινομένου στα τρία παιδιά ξεκίνησαν 13 Μαΐου και μετά από αλλεπάλληλες συναντήσεις, το τελευταίο γεγονός έλαβε χώρα στις 13 Οκτωβρίου και έχει μείνει στην ιστορία ως το «Θαύμα του Ήλιου» (Milagre do Sol).

Ήταν το αποκορύφωμα της σειράς εμφανίσεων στα τρία μικρά βοσκόπουλα, τα οποία θεώρησαν και πίστεψαν ότι τους παρουσιάστηκε η Παναγία. Τα παιδιά είχαν μεταφέρει το μήνυμα ότι την ημέρα εκείνη θα γινόταν ένα μεγάλο θαύμα «ώστε να πιστέψουν όλοι». Λόγω αυτής της προειδοποίησης, στο σημείο Cova da Iria είχε συγκεντρωθεί ένα τεράστιο πλήθος που υπολογίζεται μεταξύ 50.000 και 70.000 ανθρώπων. Ανάμεσά τους δεν υπήρχαν μόνο πιστοί, αλλά και πολλοί σκεπτικιστές, άθεοι, επιστήμονες και δημοσιογράφοι της εποχής που είχαν πάει για να διαψεύσουν το γεγονός.

Τι ακριβώς συνέβη σύμφωνα με τις μαρτυρίες

Εκείνη την ημέρα έβρεχε καταρρακτωδώς και ο κόσμος ήταν μέσα στις λάσπες, μούσκεμα μέχρι το κόκκαλο. Το μεσημέρι, η Λουκία (ένα από τα παιδιά) φώναξε στον κόσμο να κοιτάξει τον ουρανό. Τότε συνέβησαν τα εξής:

Τα βαριά σύννεφα διαλύθηκαν ξαφνικά και εμφανίστηκε ένας ασημένιος, φωτεινός δίσκος, τον οποίο όλοι μπορούσαν να κοιτάξουν κατάματα χωρίς να τυφλώνονται ή να πονούν τα μάτια τους. Ο δίσκος άρχισε να περιστρέφεται τρελά γύρω από τον εαυτό του σαν πύρινος τροχός. Καθώς στροβιλιζόταν, εκτόξευε μεγάλες δέσμες φωτός με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου (κόκκινο, κίτρινο, μοβ, μπλε), βάφοντας το τοπίο, τα σύννεφα και τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Ξαφνικά, φάνηκε να «αποκολλάται» από τον ουρανό και να κάνει μια ζιγκ-ζαγκ πορεία, πέφτοντας απειλητικά προς τη Γη. Το πλήθος τρομοκρατήθηκε, πολλοί γονάτισαν στις λάσπες εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους, νομίζοντας ότι ήρθε το τέλος του κόσμου. Μετά από περίπου 10 λεπτά, ο ήλιος επέστρεψε στη φυσιολογική του θέση (σ.σ.: θεώρησαν ότι αυτό το πολύχρωμο φωτεινό αντικείμενο που στροβιλίζονταν, ήταν ό ήλιος). Όταν ο κόσμος συνήλθε από το σοκ, διαπίστωσε έκπληκτος ότι τα ρούχα τους, που πριν ήταν μούσκεμα από τη βροχή, καθώς και το λασπωμένο έδαφος, είχαν στεγνώσει τελείως μέσα σε αυτά τα λίγα λεπτά.

Το φαινόμενο έγινε ορατό ακόμα και από ανθρώπους που βρίσκονταν σε γειτονικά χωριά, σε απόσταση πολλών χιλιομέτρων. Μετά από πολυετή έρευνα, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, το 1930, αναγνώρισε επίσημα το γεγονός ως «θαύμα άξιο πίστης».

Όσοι προσπάθησαν να δώσουν μια ορθολογική εξήγηση μίλησαν για ομαδική παραίσθηση ή υστερία λόγω της έντονης θρησκευτικής προσμονής του πλήθους, για οπτικές παρενέργειες στο μάτι μετά από παρατεταμένη έκθεση στο ηλιακό φως, ή για σπάνια ατμοσφαιρικά/μετεωρολογικά φαινόμενα όπως παρήλιο ή στρώματα στρατοσφαιρικής σκόνης που άλλαξαν το φως του ήλιου. Ωστόσο, καμία θεωρία δεν έχει γίνει καθολικά αποδεκτή ως πλήρης εξήγηση για το σύνολο των μαρτυριών, συμπεριλαμβανομένου του ξαφνικού στεγνώματος των ρούχων.

Μέχρι σήμερα, το «Θαύμα της Φατίμα» παραμένει ένα από τα πιο διάσημα και πολυσυζητημένα μυστήρια του 20ού αιώνα, μετατρέποντας την περιοχή σε ένα από τα μεγαλύτερα θρησκευτικά προσκυνήματα στον κόσμο. Η γυναικεία αυτή μορφή ήταν ορατή μόνο στα τρία παιδιά, καθώς το πλήθος που συγκεντρωνόταν κάθε μήνα δεν μπορούσε ούτε να τη δει ούτε να την ακούσει. Τα παιδιά και ο κόσμος που τα πίστευε υπέθεταν ότι πρόκειται για την Παναγία. Την αποκαλούσαν «Η Κυρία».

Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα της ίδιας της Λουκίας, ο διάλογος στην πρώτη εμφάνιση (13 Μαΐου 1917) εξελίχθηκε ακριβώς ως εξής:

Λουκία: «Από πού είστε, Κυρία;»

Η Κυρία: «Είμαι από τον ουρανό».

Λουκία: «Και τι θέλετε από μένα;»

Η Κυρία: «Ήρθα να σου ζητήσω να έρχεσαι εδώ για έξι συνεχόμενους μήνες, στις 13 του μηνός, την ίδια ακριβώς ώρα».

Η «Κυρία» απέφυγε εσκεμμένα να πει το όνομά της στην αρχή. Κράτησε την ταυτότητά της κρυφή και ζήτησε από τα παιδιά υπομονή και πίστη, δίνοντάς τους «ραντεβού» κάθε μήνα. Η Λουκία επέμεινε και στους επόμενους μήνες. Για παράδειγμα, τον Ιούλιο τη ρώτησε ξανά: «Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μας πείτε ποια είστε και να κάνετε ένα θαύμα για να μας πιστέψουν όλοι». Η απάντηση ήταν πάλι: «Συνεχίστε να έρχεστε κάθε μήνα. Τον Οκτώβριο θα σας πω ποια είμαι και τι θέλω, και θα κάνω ένα θαύμα». Η απάντηση, λοιπόν, στο «ποια ήταν» δεν δόθηκε τον Μάιο, αλλά καθυστέρησε 5 μήνες. Δόθηκε τελικά στις 13 Οκτωβρίου 1917, όταν πλέον αποκάλυψε στα παιδιά: «Είμαι η Κυρία του Ροδαρίου».

Μήπως το ότι ήταν η Παναγία ήταν υπόθεση των παιδιών; Και μήπως το «Η Κυρία του Ροδαρίου» είναι μεταγενέστερη προσθήκη στην ιστορία; Αυτές ακριβώς οι δύο ερωτήσεις αποτελούν τα πιο ισχυρά επιχειρήματα των σκεπτικιστών, των ιστορικών και των ερευνητών που μελετούν το φαινόμενο έξω από το θεολογικό πλαίσιο.

Ας τις εξετάσουμε αντικειμενικά, βασιζόμενοι στα ιστορικά ντοκουμέντα της εποχής.

Ήταν η «Παναγία» υπόθεση των παιδιών; Ναι, σε πολύ μεγάλο βαθμό στην αρχή.

Στις πρώτες ανακρίσεις που έγιναν στα παιδιά από τον τοπικό ιερέα και τις αρχές τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1917, τα παιδιά δεν χρησιμοποίησαν τη λέξη «Παναγία». Περιέγραφαν αυτό που έβλεπαν ως «μια όμορφη Κυρία ντυμένη στα λευκά» ή «μια Κυρία από τον ουρανό». Η Λουκία, μάλιστα, είχε περιγράψει αρχικά ότι η φιγούρα φορούσε μια φούστα που έφτανε μέχρι το γόνατο και είχε ένα τζάκετ με χρυσές γραμμές. Μια περιγραφή που δεν θύμιζε καθόλου την κλασική εικονογραφία της Παναγίας.

Πώς προέκυψε η «Παναγία»; Τα παιδιά ήταν βαθιά θρησκευόμενα καθολικά, μεγαλωμένα σε ένα απομονωμένο, συντηρητικό χωριό. Όταν είδαν μια λαμπερή γυναικεία φιγούρα να κατεβαίνει από τον ουρανό, η θρησκευτική τους υποδομή, το «πολιτισμικό τους φίλτρο», τα οδήγησε αυτόματα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για την Παναγία. Οι γονείς τους, οι συγχωριανοί τους και οι ιερείς άρχισαν αμέσως να μιλούν για την «Παναγία», και αυτή η ιδέα εντυπώθηκε και στα ίδια τα παιδιά.

Είναι το «Κυρία του Ροδαρίου» μεταγενέστερη προσθήκη; Εδώ βρίσκεται η πιο σοβαρή ιστορική αμφισβήτηση. Υπάρχουν δύο εκδοχές της ιστορίας. Αυτή που γράφτηκε το 1917 και αυτή που γράφτηκε τη δεκαετία του 1930-40.

Η επίσημη (μεταγενέστερη) εκδοχή. Στα «Απομνημονεύματα» της Λουκίας, τα οποία άρχισε να γράφει από το 1935 και μετά, σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, όντας πλέον κλεισμένη σε μοναστήρι, η ίδια καταγράφει ότι στις 13 Οκτωβρίου 1917 η Κυρία είπε τη φράση: «Είμαι η Κυρία του Ροδαρίου».

Η ιστορική/κριτική εκδοχή (Τα ντοκουμέντα του 1917)

Όταν οι ερευνητές ανατρέχουν στα πρωτογενή έγγραφα του 1917, στις γραπτές καταθέσεις που έδωσαν τα παιδιά αμέσως μετά τα γεγονότα στον ιερέα της ενορίας, τον Manuel Marques Ferreira, η εικόνα αλλάζει. Στις επίσημες σημειώσεις του ιερέα από τις 13 Οκτωβρίου 1917, η Λουκία δεν αναφέρει ότι η φιγούρα είπε «Είμαι η Κυρία του Ροδαρίου». Επίσης, ο τύπος της εποχής, εφημερίδες όπως η Ο Século που είχαν ανταποκριτές εκεί, δεν κατέγραψε καμία τέτοια συγκεκριμένη αυτοσύσταση την ίδια ημέρα.

Το συμπέρασμα της Ιστορικής Έρευνας

Οι περισσότεροι ανεξάρτητοι ιστορικοί συγκλίνουν στο εξής. Το 1917, τα παιδιά είδαν «κάτι», είτε αυτό ήταν ένα άγνωστο φαινόμενο, είτε προϊόν της φαντασίας τους, είτε μια πνευματική εμπειρία, το οποίο ερμήνευσαν ως Παναγία με βάση τις καθολικές τους καταβολές. Ο τίτλος «Κυρία του Ροδαρίου» είναι πολύ πιθανό να ενσωματώθηκε στην αφήγηση μεταγενέστερα. Μετά το 1917, η Λουκία πέρασε δεκαετίες υπό την απόλυτη καθοδήγηση και τον έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας και θεολόγων. Είναι πολύ πιθανό οι αναμνήσεις της να «εμπλουτίστηκαν» ή να διαμορφώθηκαν με τα χρόνια, ώστε η ιστορία να αποκτήσει μια πιο ξεκάθαρη, δογματικά ορθή θεολογική μορφή. Αυτό φαίνεται ένα λογικό σενάριο της «σταδιακής διαμόρφωσης» μιας θρησκευτικής ιστορίας με το πέρασμα του χρόνου.

Ο Ιούλιος Καίσαρας είπε: “Ο καθένας αυτό που πιστεύει, αυτό νομίζει”. Οι άνθρωποι πιστεύουν πρόθυμα αυτό που επιθυμούν. Αν τα ίδια παιδιά ζούσαν στην Aρχαία Ελλάδα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έβλεπαν την Αθηνά ή την Άρτεμη και αν ζούσαν στην Ινδία, θα έβλεπαν μια ινδουιστική θεότητα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει την τάση να «ντύνει» το άγνωστο με τις εικόνες, τις λέξεις και τις θρησκευτικές παραστάσεις που ήδη γνωρίζει για να μπορέσει να το ερμηνεύσει.

Υπάρχει όμως και ο ασημένιος δίσκος ο οποίος παραπέμπει αλλού και ανοίγεται μια τεράστια και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση, την οποία πολλοί ερευνητές έχουν αναλύσει εκτενώς. Αν αφαιρέσει κανείς το θρησκευτικό «φίλτρο» της εποχής, η περιγραφή των γεγονότων της 13ης Οκτωβρίου 1917 θυμίζει έντονα αυτό που στη σύγχρονη εποχή ονομάζουμε UFO / UAP (Άγνωστης Ταυτότητας Ιπτάμενα Φαινόμενα).

Σκεφτείτε τις ίδιες τις μαρτυρίες των εφημερίδων και των επιστημόνων του 1917, χωρίς τη θεολογική ορολογία. Ένας «ασημένιος δίσκος» με καθαρές γραμμές που ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο ουρανό. Ένα αντικείμενο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, κάνει ελιγμούς ζιγκ-ζαγκ και στροβιλίζεται γύρω από τον εαυτό του. Εκπομπή πολύχρωμων ακτίνων φωτός σαν προβολείς ή θερμική ενέργεια. Μια ξαφνική εκπομπή θερμότητας που στέγνωσε τα ρούχα χιλιάδων ανθρώπων και το έδαφος μέσα σε ελάχιστα λεπτά, κάτι που παραπέμπει σε κάποιου είδους ακτινοβολία ή ενέργεια.

Μάλιστα, ο Πορτογάλος ιστορικός Fina d'Armada και ο ερευνητής Joaquim Fernandes έγραψαν ολόκληρα βιβλία όπως το Heavenly Lights, εξετάζοντας τα αρχεία της Φατίμα υπό το πρίσμα της Φαινομενολογίας των UFO. Υποστήριξαν ότι αν το περιστατικό συνέβαινε τη δεκαετία του 1950 ή του 1960, ο παγκόσμιος τύπος δεν θα μιλούσε για «θαύμα της Παναγίας», αλλά για μια μαζική «στενή επαφή τρίτου τύπου».

Το 1917 που δεν υπήρχε ο όρος «ιπτάμενος δίσκος» ούτε η έννοια των εξωγήινων στη λαϊκή κουλτούρα, η μόνη διαθέσιμη «γλώσσα» για να περιγραφεί ένα τέτοιο σοκαριστικό φαινόμενο στον ουρανό ήταν η θρησκευτική.

Αλλά αν το καλοσκεφτείτε, η περιγραφή ενός «ασημένιου δίσκου με ξεκάθαρα όρια» που κάνει ελιγμούς, αλλάζει χρώματα, εκπέμπει θερμότητα και τελικά «απογειώνεται» και χάνεται στον ουρανό, ταιριάζει «γάντι» με τη σύγχρονη ορολογία των UAP. Μάλιστα, αυτή η θεωρία ενισχύεται από δύο πολύ συγκεκριμένες λεπτομέρειες των γεγονότων της Φατίμα που συχνά παραλείπονται από τις θρησκευτικές αφηγήσεις. Κατά τη διάρκεια των προηγούμενων εμφανίσεων (τον Σεπτέμβριο), μάρτυρες ανέφεραν ότι από τον ουρανό έπεφταν λευκές νιφάδες ή φωτεινά «πέταλα» που έλιωναν πριν αγγίξουν το έδαφος. Στη σύγχρονη έρευνα των UFO, το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «μαλλί της γριάς» ή angel hair και είναι ένα κατάλοιπο που έχει αναφερθεί επανειλημμένα σε θεάσεις ιπτάμενων αντικειμένων, το οποίο αποδίδεται σε ιονισμό της ατμόσφαιρας ή υπολείμματα ενέργειας. Πολλοί από το πλήθος ανέφεραν ότι πριν εμφανιστεί ο «χορός του ήλιου», του ασημένιου δίσκου δηλαδή, ακούστηκε ένας περίεργος, χαμηλός βόμβος ή ένας ήχος που έμοιαζε με το πέταγμα ενός τεράστιου σμήνους μελισσών, ο οποίος φαινόταν να έρχεται από τον ουρανό.

Το 1917 η ανθρωπότητα δεν είχε τα εννοιολογικά εργαλεία για να περιγράψει μια τέτοια «επίσκεψη». Όπως ακριβώς είπε ο Ιούλιος Καίσαρας “Ο καθένας αυτό που πιστεύει, αυτό νομίζει”. Δεν υπήρχε η κουλτούρα της επιστημονικής φαντασίας, ούτε η ιδέα των διαστημοπλοίων. Όταν 70.000 άνθρωποι σε μια αγροτική, βαθιά θρησκευόμενη χώρα βλέπουν ένα σκάφος ή μια τεχνολογία που αψηφά τους γνωστούς νόμους της φυσικής, η μόνη «λογική» εξήγηση που μπορεί να δώσει το μυαλό τους για να μην τρελαθεί είναι, «Θαύμα».

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς το ίδιο ακριβώς γεγονός μπορεί να θεωρηθεί ως η μεγαλύτερη θρησκευτική αποκάλυψη του 20ού αιώνα αλλά και η πιο μαζική θέαση UAP στην καταγεγραμμένη ιστορία. Πάντως κάτι συνέβη στον ουρανό εκείνη την ημέρα και το γεγονός το είδαν και άτομα από τα γύρω χωριά, αυτό είναι το μόνο σίγουρο κι εδώ το μυαλό πάει σε τεχνολογική/εξωγενή εκδοχή. Ένα αντικείμενο ή ένα φαινόμενο UAP (άγνωστης φύσης) που εξέπεμψε τεράστια ποσά θερμικής ενέργειας/ακτινοβολίας, στεγνώνοντας το έδαφος και τα ρούχα προκαλώντας τα οπτικά εφέ.

Υπάρχει και το Ψυχολογικό «Λογισμικό», και εδώ κολλάει ο Καίσαρας που αναφέρθηκε πιό πάνω. Το πλήθος περίμενε καιρό για αυτή τη συγκεκριμένη μέρα. Είχαν πάει εκεί ξέροντας ότι θα δουν ένα θαύμα. Όταν είσαι σε μια κατάσταση ακραίας συναισθηματικής φόρτισης, βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο, και ξαφνικά ο ουρανός ανοίγει και εμφανίζεται ένα περίεργο φως, το μυαλό σου δεν θα σκεφτεί «κοίτα, ένα UAP» ή «τι ενδιαφέρον μετεωρολογικό φαινόμενο». Το μυαλό σου θα κάνει τη σύνδεση με αυτό που λαχταρά η ψυχή σου: «Η Παναγία μας εισάκουσε».

Πιστεύω ότι η Φατίμα ήταν ένα πραγματικό, άγνωστο εξωτερικό φαινόμενο (πιθανότατα τεχνολογικής ή σπάνιας φυσικής φύσης) το οποίο «έπεσε» πάνω σε εύφορη ψυχολογική γη. Η ανθρώπινη ανάγκη για πίστη και το θρησκευτικό φίλτρο της εποχής πήραν αυτό το ακατέργαστο, σοκαριστικό γεγονός και το μετέτρεψαν σε θαύμα.

Αν το ίδιο πράγμα συνέβαινε σήμερα, το YouTube και το TikTok θα είχαν γεμίσει με βίντεο για «εξωγήινους» ή «μυστικά στρατιωτικά όπλα». Το γεγονός παρέμεινε το ίδιο, η εποχή άλλαξε!

Με τον όρο «εξωτερικό φαινόμενο» εννοώ κυρίως κάτι που συνέβη έξω από το μυαλό των ανθρώπων, δηλαδή ένα αντικειμενικό, χειροπιαστό γεγονός στον φυσικό κόσμο και όχι μια απλή ομαδική παραίσθηση. Τώρα, ως προς το αν αυτό το φαινόμενο προερχόταν εκτός Γης, είναι μια πολύ ισχυρή πιθανότητα.

Ας το δούμε εντελώς ανοιχτά και χωρίς προκαταλήψεις. Αν δεχτούμε τις μαρτυρίες για τον «ασημένιο δίσκο» που έκανε ελιγμούς και εξέπεμπε ελεγχόμενη ενέργεια, τότε η υπόθεση μιας εξωγήινης ή εξωδιάστατης τεχνολογίας είναι απόλυτα λογική.

Το 1917 η ανθρωπότητα βρισκόταν στα σπάργανα της αεροπλοΐας. Οι αδελφοί Ράιτ είχαν πετάξει μόλις 14 χρόνια πριν και δεν υπήρχε καμία γήινη τεχνολογία που να μπορεί να κατασκευάσει έναν ιπτάμενο δίσκο, να τον κινήσει με τέτοιες ταχύτητες και να στεγνώσει μια ολόκληρη κοιλάδα από τη λάσπη μέσα σε δέκα λεπτά. Επομένως, αν ήταν σκάφος, ήταν ξεκάθαρα εκτός Γης εξαιρετικά προηγμένου πολιτισμού και μια από τις πιο μαζικές στενές επαφές στην ιστορία.

Αν ήταν φυσικό φαινόμενο, είναι ένα επιστημονικό αίνιγμα που αψηφά τη μετεωρολογία. Αλλά αν επρόκειτο για ένα εξαιρετικά σπάνιο φυσικό/ατμοσφαιρικό φαινόμενο της ίδιας της Γης πως εξηγείται η ανθρώπινη μορφή που μιλά; Αν ήταν απλώς ένα φυσικό φαινόμενο όπως ένας σφαιρικός κεραυνός ή μια ατμοσφαιρική αντανάκλαση, η φύση δεν παίρνει ανθρώπινη μορφή και σίγουρα δεν μιλάει, ούτε δίνει «ραντεβού» μήνες πριν.

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε και το εξής. Σύμφωνα με τις καταθέσεις του 1917, εκτός από τα τρία παιδιά, κανένας από τους χιλιάδες παρευρισκόμενους δεν άκουσε ποτέ τη φωνή ούτε είδε γυναικεία μορφή παρά μόνο την παράδοξη και εντυπωσιακή εμφάνιση του ιπτάμενου δίσκου που θεώρησαν ότι ήταν ο ήλιος.

Οι ψυχολόγοι που μελέτησαν την περίπτωση αναφέρουν ότι η «συνομιλία» δεν έγινε μέσω ηχητικών κυμάτων στον αέρα, αλλά τα παιδιά «άκουγαν» στο μυαλό τους την ομιλία της οντότητας.

Σήμερα η εναλλακτική πληροφόρηση λέει ότι οι υπερβατικές οντότητες ανωτέρων διαστάσεων, συντονίζονται με το δυναμικό του ανθρώπου που θέλουν, ώστε να γίνουν μόνο από αυτούς αντιληπτοί. Ίσως έτσι εξηγείται το γεγονός ότι οι άλλοι δεν είδαν την γυναικεία μορφή.

Σύμφωνα με την εναλλακτική θεώρηση, μια οντότητα ανώτερης διάστασης δεν χρειάζεται να «υλοποιηθεί» στον τρισδιάστατο υλικό μας κόσμο για να μιλήσει. Αντίθετα, «κουρδίζει» ή συντονίζει τη συχνότητά της με το ενεργειακό ή πνευματικό δυναμικό συγκεκριμένων ανθρώπων, στην προκειμένη περίπτωση, των παιδιών. Τα παιδιά λειτουργούν ως «δέκτες», σαν ραδιόφωνο που πιάνει μια συγκεκριμένη συχνότητα, ενώ οι υπόλοιποι 70.000 άνθρωποι γύρω τους, μην όντας συντονισμένοι, δεν λαμβάνουν κανένα σήμα. Αυτό εξηγεί απόλυτα γιατί κανείς άλλος δεν είδε τη μορφή και κανείς άλλος δεν άκουσε τη φωνή.

Φωτογραφία που δημοσιεύτηκε σε ιταλική εφημερίδα της εποχής

Τώρα όσο για το αν ίσχυε το δημοσίευμα ότι έγινε θαύμα μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους, πρέπει να κάνουμε έναν πολύ σημαντικό διαχωρισμό ανάμεσα σε δύο διαφορετικά πράγματα που συνέβησαν εκείνη την ημέρα. Η ανθρωπόμορφη οντότητα δεν εμφανίστηκε μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους. Τα δημοσιεύματα της εποχής που μιλούσαν για «εμφάνιση της Παναγίας σε 70.000 άτομα» είναι ανακριβή. Η μορφή ήταν ορατή αποκλειστικά και μόνο στα τρία παιδιά. Για το πλήθος, η οντότητα ήταν εντελώς αόρατη. Επομένως, το κομμάτι της «επικοινωνίας» ήταν μια αυστηρά ιδιωτική, συντονισμένη εμπειρία.

Το Φαινόμενο του Ήλιου (Ο Ασημένιος Δίσκος). Εδώ είναι που περιπλέκεται η ιστορία. Ενώ η μορφή παρέμεινε κρυφή από το πλήθος, ο «χορός του ήλιου», ο ασημένιος δίσκος έγιναν ορατά από τις χιλιάδες των παρευρισκόμενων, καθώς και από ανθρώπους σε απόσταση χιλιομέτρων. Με βάση τη θεωρία των ανώτερων διαστάσεων, αυτό μπορεί να ερμηνευτεί ως εξής.

Το «αποτύπωμα» της διάστασης. Η οντότητα συντονίστηκε με τα παιδιά για να επικοινωνήσει, αλλά η ίδια η διαδικασία εισόδου ή αλληλεπίδρασης μιας ανώτερης διάστασης με τον δικό μας τρισδιάστατο χώρο άφησε ένα «ενεργειακό αποτύπωμα» στον ουρανό. Τον ασημένιο δίσκο, τις λάμψεις, τη θερμότητα. Αυτό το αποτύπωμα ήταν πλέον ένα φυσικό γεγονός, ορατό σε όλους.

Επομένως αν το δούμε μέσα από αυτό το πρίσμα, τα δημοσιεύματα είχαν δίκιο ότι «κάτι συγκλονιστικό συνέβη που το είδαν χιλιάδες» (το ηλιακό φαινόμενο), αλλά είχαν άδικο στο ότι «η Παναγία εμφανίστηκε σε όλους».

Τώρα πώς γίνεται να στέκεσαι δίπλα σε κάποιον, εκείνος να βλέπει και να ακούει μια οντότητα, κι εσύ να βλέπεις μόνο τον ουρανό και τις λάσπες; Η θεωρία του επιλεκτικού συντονισμού όπως είπαμε, λύνει αυτό το παράδοξο της Φατίμα.

Αμέσως παρακάτω ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο του Kurt Johmann, «Ο Υπολογιστής Μέσα Σου», τέταρτη έκδοση 1998, που μιλά για το θέμα αυτό.

9.7 Θαύματα στη Φατιμά
Όσον αφορά τα UFO και τη θρησκεία, πολλοί ερευνητές UFO έχουν υποστηρίξει ότι οι επιβάτες UFO έχουν διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση και τη διατήρηση τουλάχιστον ορισμένων από τις ιστορικές θρησκείες.

Τα στοιχεία για αυτόν τον ισχυρισμό περιλαμβάνουν το ευρέως αναφερόμενο θαύμα στη Φατίμα της Πορτογαλίας, το οποίο συνέβη στις 13 Οκτωβρίου 1917, και το παρακολούθησαν περίπου 70.000 άνθρωποι. Αυτός ο μεγάλος αριθμός μαρτύρων ήταν το άμεσο αποτέλεσμα μιας μεθοδικής ακολουθίας ολοένα και μεγαλύτερων θαυμάτων που συνέβησαν στην ίδια τοποθεσία, η οποία ήταν ένα βοσκότοπος που ονομαζόταν Κόβα ντα Ίρια, 2,5 χιλιόμετρα από το χωριό Φατίμα.

Η σειρά των εκδηλώσεων είχε τις ακόλουθες ημερομηνίες και κατά προσέγγιση αριθμό συμμετεχόντων:

• 13 Μαΐου με συμμετοχή 3 ατόμων

• 13 Ιουνίου με 50 συμμετοχές

• 13 Ιουλίου, με 4.500 συμμετέχοντες

• 13 Αυγούστου με 18.000 συμμετέχοντες

• 13 Σεπτεμβρίου με 30.000 συμμετέχοντες

• 13 Οκτωβρίου, με 70.000 συμμετέχοντες

Στις 13 Μαΐου, τρία παιδιά, που εργάζονταν ως βοσκοί, προφανώς συναντήθηκαν και συνομίλησαν με έναν Επιστάτη, ο οποίος εμφανίστηκε ως γυναίκα που αιωρούνταν στην κορυφή ενός δέντρου.

Η γυναίκα φορούσε λαμπερά, όμορφα ρούχα. Τα παιδιά, όντας Καθολικά, πίστευαν ότι ήταν η Παναγία. Μεταξύ άλλων, αυτός ο Επιστάτης τους είπε να επιστρέφουν στο ίδιο σημείο κάθε μήνα, την 13η ημέρα. Στις 13 Οκτωβρίου 1917, στην τοποθεσία Cova da Iria, την καθορισμένη ώρα του μεσημεριού, εμφανίστηκε ένα γιγάντιο, λαμπερό UFO, το οποίο είχε ένα επίπεδο, δισκοειδές σχήμα. Αυτό το UFO ελίσσεται για περίπου δέκα λεπτά, αλλάζοντας χρώματα, περιστρεφόμενο και μερικές φορές έπεφτε πιο κοντά στο έδαφος, κάτι που τρόμαξε πολύ το κοινό.

-------------------------------------

Κλείνω με το εξής. Αν ήταν η Παναγία, ήταν ένα θεϊκό θαύμα. Αν ήταν εξωγήινο σκάφος, ήταν μια από τις πιο μαζικές στενές επαφές στην ιστορία. Αν ήταν φυσικό φαινόμενο, ήταν ένα επιστημονικό αίνιγμα που αψηφά τη μετεωρολογία. Ανάλογα με το ποιο βιβλίο επιλέγει κανείς να ανοίξει. Ο κάθε άνθρωπος κουβαλά διαφορετικά βιώματα, εμπειρίες, συναισθήματα και πολιτισμικό υπόβαθρο. Αυτό σημαίνει ότι το ίδιο κείμενο μπορεί να προκαλέσει εντελώς διαφορετικές σκέψεις σε διαφορετικούς ανθρώπους. Γι’ αυτό, τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΠΗΓΕΣ: https://en.wikipedia.org/ , https://tandirection.com/ , https://fatimachurchabq.org/ , https://www.reddit.com , https://americaneedsfatima.org/ , https://www.ncregister.com/ , https://www.bibliotecapleyades.net/ , https://www.mixanitouxronou.gr/ , https://www.sansimera.gr/