ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ

« Να υπάρχεις Ελληνικός δηλώνει τέσσερις τρόπους συμπεριφοράς.
- Ότι δέχεσαι την αλήθεια που έρχεται μέσα από την φύση. Όχι την αλήθεια που φτιάχνει το μυαλό των ανθρώπων.
- Ότι ζεις σύμφωνα με την ηθική της γνώσης. Όχι με την ηθική της δεισιδαιμονίας και των προλήψεων.
- Ότι αποθεώνεις την εμορφιά. Γιατί η εμορφιά είναι δυνατή σαν το νου σου και φθαρτή σαν τη σάρκα σου.
Και κυρίως αυτό.. Ότι αγαπάς τον άνθρωπο. Πως αλλιώς! 
Ο άνθρωπος είναι το πιο τραγικό πλάσμα μέσα στο σύμπαν».
( Δ. Λιαντίνης )

Ο ΑΕΝΑΟΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ: Αμαρτία - Μετάνοια - Άφεση - Αμαρτία. Eνώ ο μύθος είναι η προϊστορία ενός πολιτισμού, η παραβολή (παρα-μύθι, μυθοπλασία) στέλνει πολλαπλό μήνυμα και ειδικά στην Καινή Διαθήκη: 1. Τι πρέπει / δεν πρέπει να κάνεις. 2. Τη σχέση ατόμου-θεού, την ηθική, δηλαδή όχι το ήθος. 3. Δίνει εντολές στην Εξουσία για χειραγώγηση του (κ)οπαδού. Η λέξη παραβολή είχε στην Αρχαιότητα άλλη έννοια (=αυτό που ρίχνουμε μπροστά, λ.χ. σανό). Οι Εβραιοχριστιανοί, που συνέγραψαν τα τέσσερα ευαγγέλια, διαστρέβλωσαν το νόημα της λέξης, η οποία πλέον σήμαινε την διδακτική ιστορία. Και έκαναν κατά κόρο χρήση (16 ο Ματθαίος, 5 ο Μάρκος, 21 ο Λουκάς, ο Ιωάννης μόνο 2 φορές). Γιατί τόση πληθώρα; Υποτίθεται, ότι οι ομιλίες απευθύνονταν σε πλήθος, όχλο, που -δήθεν- δεν καταλάβαινε υψηλές έννοιες (δικαιοσύνη, ελευθερία). Και τι είναι «ήθος» (τιμή, σέβας), θέματα που συζητούσε και ο τελευταίος Έλληνας στην Αγορά; Αποτείνεται σε βλάκες, που, «ενώ ακούν, δεν ακούνε, ούτε παίρνουν χαμπάρι» (Ματθ. 13.14). Βέβαια στο τέλος δίδεται κάποια «ηθική» εξήγηση, συνήθως καμμία ή το ξερό «ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω».

Η παραβολή του Ασώτου: Σύμφωνα με την «Παραβολή του Ασώτου», που είναι μέρος ομιλίας (Λουκ. 15.11): Κάποιος είχε δύο γυιούς. Ο νεώτερος ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας, που του αντιστοιχούσε, και φεύγοντας, «ζων ασώτως», την ξόδεψε όλη. Κατάντησε να τρώει χαρούπια από τους χοίρους. Τότε συνήλθε και σκέφθηκε, «πόσων μισθωτών του πατέρα μου περισσεύει η τροφή, ενώ εγώ λιμοκτονώ». Έτσι γύρισε, τον βλέπει ο πατέρας, τρέχει και τον φιλά, και ο γυιός του λέει: «Πατέρα αμάρτησα κατά ουρανού και ενώπιόν σου, δεν αξίζω να λέγομαι γυιός σου.» Όμως ο πατέρας διέταξε τους δούλους να φέρουν την καλύτερη στολή, δακτυλίδι(!) και το μόσχο το σιτευτό, να θυσιάσουν, να χαρούνε. Ο μεγάλος γυιός επιστρέφοντας από τα χωράφια άκουσε γλέντια. Έμαθε την επιστροφή του ασώτου και έξω φρενών λέει στον πατέρα του: «Τόσα χρόνια σου δουλεύω, ποτέ δεν παρέβηκα εντολή σου, κι ούτε κατσικάκι δεν μου ’δωσες. Κι όταν γύρισε αυτός, που σου ’φαγε το βιος σου με τις πόρνες, του έσφαξες και μόσχο!» «-Παιδί, εσύ είσαι πάντα μαζί μου, και τα εμά σα εστίν. Ας χαρούμε, γιατί απολωλώς ην και ευρέθη». Τέλος. Και καμία εξήγηση.

Ας εξηγήσουμε τώρα τα επίπεδα της παραβολής: Η απλοϊκή: Κάθε πατέρας είναι «ηθικό» να δέχεται τον μετανοιωμένο γυιό του. Η θεολογική: Ο Κύριος-θεός ή ο αντ’ αυτού Κύριος-Ιησούς ή τελικά η αντι-πρόσωπός του Εκκλησία (ιερατείο) δέχεται εις τας αγκάλας τον «άσωτον υιόν», το απολωλός πρόβατον, τη χαμένη δραχμή (Λουκ.15.8): Η θρησκεία της «άδολης αγάπης» ελπίζει -δύο χιλιετίες τώρα- στη μελλοντική κοινωνία της καλοσύνης, την παγκόσμια βασιλεία του θεού. Μια ανεκτική πολιτεία με όλους ίσους ανεξαρτήτως προσόντων (θυμίζει Κομμουνισμό, εβραϊκή κοινότητα, οπαδούς ομάδας / κόμματος). Μοναδική προϋπόθεση εισδοχής η αναφώνηση «ημάρτησα εις ουρανόν και ενώπιόν σου» (ω ιερατείον). Η εξουσιαστική: Πάμπολλα τα ερωτήματα επί του κειμένου: Με ποιό δικαίωμα ο μικρός γυιός ζητά το «αναλογούν μερίδιον» από περιουσία, που δεν έκανε; Γιατί του το δίνει ο πατέρας; Ποιός του έμαθε να ζει ασώτως; Είναι ο πατέρας συνυπεύθυνος; Μήπως το θέλει; Συνεχίζουμε. Αρκεί η δήλωση περί αμαρτίας; Ποιά η τιμωρία του; Γιατί η πρεμούρα του πατρός να δώσει «δαχτυλίδι» και «μόσχο σιτευτό», δηλαδή πολυτέλεια; Τι ρόλο παίζει ο μεγάλος γυιός-δούλος; Τι σημαίνει «τα δικά μου δικά σου» του πατέρα, μήπως μετά θάνατον; Τέλος γιατί πρέπει να χαίρονται για τον αλήτη, που βρέθηκε / αναστήθηκε;

Αντί απαντήσεων θα αναλύσουμε τις κάτωθι λέξεις-κλειδιά. Αμαρτία-Μετάνοια-Άφεση: Η χριστιανική θρησκεία είναι η μόνη, που δέχεται τη μετάνοια και ατιμωρησία (άφεση) εν ζωή, ενώ επισείει τη μεταθανάτια αιώνια τιμωρία. Ξεκινώντας από την επιθυμητή κατάσταση όλων των θρησκειών, την υποταγή (ταπεινότης, υπακοή οι υπέρτατες «αρετές»), προχωρεί στην ανάγκη επαναληπτικής αμαρτίας του ατόμου / οπαδού / πιστού με βάση το εφ’ άπαξ «προπατορικό αμάρτημα» ιουδαϊκής έμπνευσης («αμαρτείν ενώπιον Κυρίου», Παλαιά Διαθήκη, «ουδείς αναμάρτητος», Αποκ.). Είναι τόσες οι εντολές (λ.χ. μη επιθυμήσεις του πλησίον σου) και οι απαγορεύσεις (προγαμιαίες σχέσεις κ.ά.) και τόσο αφύσικες, ώστε ο πιστός να είναι συνεχώς διχασμένος μεταξύ φυσικής επιθυμίας και ιερατικής εντολής. Αποτέλεσμα, κατάθλιψη, ενοχή, τύψεις. Υποχρεωτική εξομολόγηση, μετάνοια / ταπείνωση, άφεση αμαρτιών, προσωρινή σωτηρία, και επιστροφή στην αρχική κατά-σταση της υποταγής. Αναμονή επόμενης αμαρτίας σε έναν αέναο φαύλο κύκλο (βλ. σχήμα). Η έννοια της αμαρτίας δεν υπήρχε στις Αρχαίες κοινότητες. Στην Ελληνική πόλη λ.χ. η καταπάτηση του φυσικού νόμου (ύβρις) είτε του νόμου της Πολιτείας (Ήθος όχι ηθική) συνεπάγεται την τιμωρίαν (Νέμεσις), που επιφέρει την κάθαρση του προσώπου, με ικανοποίηση της Πόλεως και επιστροφή στο Σέβας.

Ποιός ο καλός πιστός-υπήκοος; Ποιά άτομα θέλει ο Χριστιανισμός για πιστούς; Γιατί τέτοια χαρά για τον «άσωτο»; Ποιοί θα έλθουν στο τραπέζι - δείπνο της Βασιλείας των Ουρανών; Ποιοί οι «ολίγοι εκλεκτοί» (πολλοί οι κλητοί); (Ματθ. 22,14). Πριν απαντήσουμε, ας αναλύσουμε τον ακρογωνιαίο λίθο του, την Αγάπη. Όντως ο Χριστιανισμός αυτο-αποκαλείται θρησκεία της Αγάπης. Υπερασπίζεται τον αδύνατο, βοηθά τον φτωχό, ανέχεται τον απατεώνα. Η σύμπνοια, η μεγαλύτερη αρετή του. «Ο θεός αγάπη εστί», βοά (Ιωάν. 4.8). Καμία θρησκεία δεν ενδιαφέρεται για την αγάπη. Ακόμα και στην ιουδαϊκή το «αγάπα τον πλησίον σου» εντέλλεται για τον γείτονα, το πολύ για τον ομοεθνή. Ξεκινώντας από αυτό η χριστιανική θρησκεία επεκτείνει: «αγαπήσατε αλλήλοις» (μεταξύ μαθητών μόνον) και «αγαπήσατε τους εχθρούς υμών». Τέλος την πλήρη παραίτηση, «στρέψε και την άλλη σιαγόνα» του δούλου του «θεού». Είναι όμως ο θεός-ιερατείο αγάπη; Ο Λουκάς 11.23 ξεκαθαρίζει: «Ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστί» και συνεχίζει απειλώντας, «ο μη συνάγων μετ’ εμού (τι; οπαδούς, εξουσία, περιουσία;) σκορπίζει (=θα τον σκορπίσουμε!)». Ο Παύλος σιγουρεύει, «εάν ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ’ ημών (τολμά είναι);». Και το όλως ιμπεριαλιστικό, «ουκ ήλθον φέρειν ειρήνη αλλά μαχαίραν». Έτσι εξηγείται η λύσσα στην εξόντωση του Ελληνισμού (Κωνσταντίνος, Θεοδόσιος, Ιουστινιανός και επίγονοι), ο ιεραποστολικός αφανισμός των «αθέων» Ινδιάνων, νέγρων κ.ά. λαών, η επίθεση κατά των επιστημών· αποτέλεσμα τα «μαύρα χρόνια» (dark ages). Η Ιερά Εξέτασις της Δύσης με εκατομμύρια νεκρούς «κακόδοξους», «μάγους»… Η σφαγή εκατομμυρίων «αιρετικών» Αριανών, Νεστορι-ανών στην Ανατολή. Το κάψιμο φωτεινών ερευνητών, η κοινωνική εξόντωση χιλιάδων αγωνιστών του 1821 με αφορισμούς, συγγραφέων (Ροΐδη), δασκάλων (Καΐρη). (Βλ. Τα πλήρη κείμενα των αφορισμών του Πατριαρχείου κατά της Ελληνικής Επανάστασης και των αγωνιστών του ’21 μπορείτε να τα διαβάσετε στο βιβλίο Τα υβριστικά κατά των Ελλήνων επίσημα κείμενα της Ορθοδοξίας, το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε δωρεάν από την Ενότητα ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ΔΩΡΕΑΝ). Ποιούς λοιπόν ζητά ο Κύριος (διάβασε ιερατείον) για (κ)οπαδούς; Τους παρανόμους, αλήτες - ασώτους, απατεώνες (τελώνες), ανήθικους (πόρνες), τους ασθενικούς (πραείς), τους βλάκες (πτωχοί τω πνεύματι). Και ο Παύλος, Κορ. Α 127: «Τα μωρά και τα ασθενή εξελέξατο ο Θεός, για να ξεφτιλίση τους σοφούς» και «τα μη όντα διάλεξε, για να καταργήση τα όντα». Σημ.: Εξηγήστε μόνοι σας την φοβερή αυτή φράση! Ιερατείο-Εξουσία. Η Εκκλησία, το ιερατείο θέλει τον άσωτο υιό νικημένο στη στρούγκα (=μάνδρα, Επιφάνιος), συγχωρεμένο αλλά με τύψεις, προσωρινά σωσμένο, αφού το «αμαρτάνειν ανθρώπινον» (Γρηγ.) και η μετάνοια βολική σε κάθε κατε-στημένο. 

Έτσι το ιερατείο χέρι - χέρι με την Εξ-ουσία θέλει τον πολίτη υπήκοο και (κ)οπαδό, δανειοδίαιτο, έρμαιο, ευκο-λόπιστο. Συγκεντρώνει συνεργάτες τους διάφορους «Βαβύληδες, Γιοσάκηδες», όπως και η Εξουσία επίορκους κρατικούς «λειτουργούς» και κομματόσκυλα, που λέει ο λαός (βλ. συνεχή σημερινά σκάνδαλα). Και το κράτος ταυτιζόμενο με το ιερατείο (Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων) απειλεί με το άρθρο 14 του ελέω θεού Συντάγματος «περί προσβολής της Χριστιανικής Θρησκείας» και με νόμους κατά της βλασφημίας.
Όμως ο αγώνας για την αφύπνιση συνεχίζεται. Ο άσωτος υιός δεν μας χρειάζεται.
http://www.freeinquiry.gr/index.php

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Κείμενα νόμων του «βυζαντίου» αποδεικνύουν μία μαρτυρική και αιματοβαμμένη ζωή. Δεν υπάρχει χώρος, για να παρουσιάσουμε το σύνολο των νόμων, που περιέχει η φρικτή αυτή νομοθεσία, άλλωστε σκοπός της παρούσας έρευνας είναι να αναδειχθούν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έζησε το Ελληνικό Έθνος στα 1.100 χρόνια της Βυζαντινής σκλαβιάς. Θα περιοριστούμε λοιπόν ενδεικτικά σε κείμενα των νόμων, που περιέχονται στο πρώτο από τα συνολικώς 60 βιβλία των «Βασιλικών». «Τα κατά χριστιανών συγγράμματα Πορφυρίου και άλλων αιρετικών καιέσθωσαν, ...οι δε τα λεχθέντα βιβλία έχοντες και αναγιγνώσκοντες, εσχάτως τιμωρείσθωσαν.» («Νομοκάνων» Φωτίου, τίτλ. ιβ΄, κεφ. 2 και 3.) Μελετώντας τα κείμενα παρατηρούμε, ότι δεν αρκούνται μόνο στην παράθεση των άρθρων και διατάξεων, αλλά και περιέχουν εντελώς ξένα προς νομικά κείμενα αποσπάσματα με ύβρεις εναντίον των Ελλήνων, που χαρακτηρίζονται «μυσαροί», «αλιτήριοι» κ.λπ. Αλλά το πιο εντυπωσιακό στοιχείο τους είναι οι τρομερές ποινές, που προβλέπουν τα άρθρα αυτά κατά των Ελλήνων: «αδικήματα» όπως το έθιμο της παρατήρησης της «σπάλας» του αρνιού επέσυραν την ποινή της σταύρωσης (!), η «εμμονή εις την πλάνην των Ελλήνων» την ποινή του θανάτου και ταυτόχρονα της δήμευσης της περιουσίας από τα μοναστήρια, η τέλεση από τρίτους σε κάποιο κτήμα κάποιας Ελληνικής τελετής την ποινή (στον… ιδιοκτήτη του κτήματος!) των σωματικών βασανιστηρίων (;) και στη συνέχεια των ισόβιων καταναγκαστικών έργων σε ορυχεία κ.λπ. κ.λπ

 Προφανώς βρισκόμαστε μπροστά στις πιο τραγικές σελίδες μιας άγνωστης περιόδου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους, περιόδου μαρτυρικής, αιματοβαμμένης, ακραίας βαρβαρότητας, την οποία έζησαν οι πρόγονοί μας κάτω από την σπάθη του δημίου του Ελληνισμού, δηλαδή του Βυζαντίου, το οποίο οι σημερινοί Έλληνες εξακολουθούμε και σήμερα να το θεωρούμε «Ελληνικό». Παραθέτουμε δειγματoληπτικά παραγράφους άρθρων και διατάξεις από την ανθελληνική νομοθεσία του πρώτου βιβλίου. Πρόκειται για ιστορικά ντοκουμέντα απόλυτης αποδεικτικής ισχύος, και γι’ αυτό τα δημοσιεύουμε στην πρωτότυπη γλωσσική μορφή τους.

Συγγράμματα Ελλήνων: Καύση επί της πυράς. «Δει τα Πορφυρίου και των ομοίων αυτού συγγράμματα πυρί καίεσθαι» (παρ. 3).

Έθιμο παρατήρησης «σπάλας» του αρνιού: Ποινή σταύρωσης! «Μηδείς τολμάτω θυσίαν ούτε ποιείν, ως εφοράν το ήπαρ και τα σπλάχνα του θυομένου θρέμματος δια το επαγγέλεσθαι τα μέλλοντα, ει δε τις τολμήσει τι τοιούτο ποιήσαι, επήρτηται αυτώ τιμωρία της σταυρώσεως, είτε περί ενεστώτων, είτε περί μελλόντων δια της σπλαγχνοσκοπίας περιεργάζεται» (παρ. 12). Για να θεσπίζουν τέτοιους νόμους με προβλεπόμενη ποινή την σταύρωση τον ι΄ αιώνα, σημαίνει, ότι δεν είχαν καταφέρει ακόμη να εξαλείψουν τη θρησκεία και τα αρχαία έθιμα.  Στο Βυζάντιο ακόμα κι αυτούς που ήταν χριστιανοί, αλλά αρνούνταν την Παλαιά Διαθήκη, τους κατηγορούσαν «επί ελληνισμώ», αδίκημα για το οποίο ο βυζαντινός νόμος προέβλεπε την ποινή του θανάτου με βασανιστικό τρόπο. Οι Παυλικιανοί, που εμφανίστηκαν κι έδρασαν στη Μ. Ασία, αρνούνταν την Παλαιά Διαθήκη, την τριαδικότητα του θεού, την ιερωσύνη, το βάπτισμα και τη θεία ευχαριστία, ονόμαζαν δε «Ρωμαίους» τους ορθόδοξους Έλληνες. Επί τρεις αιώνες (ζ΄, η΄, θ΄) υπέστησαν επανειλημμένους διωγμούς από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες. Απόηχο της δράσης τους βρίσκουμε στον Ακριτικό κύκλο, χωρίς όμως οι αναφορές, που περιέχονται στα έπη του Διγενή να επιτρέπουν ταυτίσεις και ιστορικά συμπεράσματα. Υποστηρίχτηκε ακόμη, ότι ρωσσικά ακριτικά τραγούδια, μεταφρασμένα από τα Ελληνικά, διασώζουν τον πυρήνα μιας «Παυλικιανής εποποιίας». Στην παραπάνω μικρογραφία από τη χρονογραφία του Ιωάννη Σκυλίτζη εικονίζονται σκηνές από τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια των Παυλικιανών.

Ελληνικά ιερά: Δήμευση υπέρ της Εκκλησίας. «Πάντας τους τόπους, ούστινας τοις ιεροίς η πλάνη των παλαιών (= Ελλήνων) αφωσίωσε, τη ιδική ημών ουσία βουλόμεθα συνάπτεσθαι... Ταύτα δε, άτινα πολλαίς διατάξεσιν εις την προσκυνητήν εκκλησίαν εβουλήθημεν ανήκειν, ηχριστιανική εκκλησία εαυτή διεκδικείτω» (παρ. 15). Έτσι άρχισε να γιγαντώνεται η εκκλησιαστική περιουσία.

Προσευχή στα Ελληνικά ιερά: Ποινή δήμευσης όλης της περιουσίας και εξορία. «Μηδείς εν διαθέσει και ψυχή προσκυνούντος η ευχομένου τα πάλαι (=ελληνικά) κεκλεισμένα ιερά νυν θρησκευέτω· απέστω της ημετέρας γενεάς το τοις αθεμίτοις και καταράτοις ειδώλοις την προτέραν τιμήν αποδίδοσθαι, η στεφανούσθαι ασεβείς των ιερών παραστάδας, η τοις βεβήλοις βωμοίς ανάπτεσθαι πυρσούς... ως δημοσίω δικαστηρίω υπεύθυνος γεγονώς του τηλικούτου δράματος την νόμιμον υπομενέτω κατηγορίαν και ελεγχόμενος δημευέσθω πάσαν αυτού ουσίαν και εξοριζέσθω» (παρ. 17). Δήμευση περιουσίας κι εξορία σε όποιον έκανε οτιδήποτε στα «πάλαι κεκλεισμένα ιερά», όσα δηλαδή δεν είχαν ακόμη κατεδαφίσει (βλ. «Η Θαμμένη Ελλάδα»).

 Ελληνική τελετή σε ξένο κτήμα τελούμενη από τρίτους: Ποινή δήμευσης περιουσίας (του ιδιοκτήτη!) σωματικά βασανιστήρια (του ιδιοκτήτη του κτήματος) και ισόβια καταναγκαστικά έργα σε μεταλλείο (του ιδιοκτήτη)! «Όσα πολλάκις τοις της ελληνικής θρησκείας απηγορεύσαμεν, μηδείς επιχειρείτω του λοιπού ποιείν, ειδώς ως δημοσίω εγκλήματι περιπίπτει ο τούτοις τολμών επιχειρείν, επί τούτου δε βουλόμεθα τα τοιαύτα δράματα εκκόπτεσθαι, ότι, καν εν αλλοτρίω αγρώ η οίκω τι τοιούτό ποτε αμαρτηθείη, ειδότων των δεσποτών του οίκου η του κτήματος, αυτός μεν ο οίκος η το χωρίον τω ταμείω προσκυρωθήσεται (= θα δημευθή)· οι δε τούτων δεσπόται υπέρ ων όλως ειδότες συνεχώρησάν τι τοιούτο γενέσθαι, ει μεν αξία τινί η στρατεία κοσμούνται, της αξίας και της στρατείας εκπίπτουσιν, αλλά δημευθέντες τιμωρούνται· ιδιωτικής δε τύχης υπάρχοντες μετά τας του σώματος βασάνους τοις έργοις των μετάλλων διηνεκώς παραδοθήσονται» (παρ. 18). Δηλαδή κι αυτός, στην κατοχή του οποίου ήταν το μέρος, όπου είχε πραγματοποιηθεί τελετή, να καταδικάζεται σε ισόβια αναγκαστικά έργα σε ορυχεία. «Ζητούντες καθ’ εαυτούς η παρά των επισκόπων μανθάνοντες κωλυέτωσαν οι άρχοντες τα παρά των Ελλήνων, και γενόμενα δε τιμωρείτωσαν η μη δυνάμενοι μηνυέτωσαν και προσκυρούτωσαν όσα προσώποις ελληνικοίς δεδώρηται η καταλέλειπται τοις πολιτικοίς δικαίοις· πάντων όσα κατ’ αυτών η υπέρ των εκκλησιών προεισενήνεκται κυρίων όντων και εντεύθεν βεβαιουμένων» (παρ. 19).

 Γιά πρώην εκχριστιανισθέντες και τώρα ελληνίζοντες: Ποινή θάνατος. «Πάντων των επιτιμίων, όσα παρά των προβεβασιλευκότων κατά τηςελληνικής ηπείληται πλάνης ή υπέρ της ορθοδόξου πίστεως εισενήνεκται, κυρίων και βεβαίων διηνεκώς όντων τε και δια της παρούσης ευσεβούς νομοθεσίας φυλαττομένων, επειδή τινες εύρηνται τη των ανοσίων και μυσαρών Ελλήνων κατεχόμενοι πλάνη κακείνα πράττοντες, άπερ εις δικαίαν οργήν κινεί τον φιλάνθρωπον θεόν, ουδέ τα περί τούτων αδιόρθωτα καταλιπείν υπέστημεν, αλλά γνόντες, ως την του αληθινού και μόνου θεού καταλιμπάνοντες προσκύνησιν ειδώλοις αλογίστω πλάνη θυσίας προσέφερον και πάσης ανοσιότητος μεστάς εορτάς επετέλουν, τους μεν ήδη ταύτα ημαρτηκότας μετά το αξιωθήναι του αγίου βαπτίσματος προς τα ελεγχθέντα αυτών αμαρτήματα εκδικήσει τη προσηκούση και ταύτα φιλανθρωπότερον υπεβάλομεν· του δε λοιπού δια του παρόντος νόμου προαγορεύομεν άπασιν, ως οι μεν γινόμενοι χριστιανοί και του αγίου και σωτηριώδους αξιούμενοι καθ’ οιονδήποτε χρόνον βαπτίσματος, ει φανείεν έτι τη των Ελλήνων εμμένοντες πλάνη, τιμωρίαις εσχάταις (=ποινή θανάτου) υποβληθήσονται. Όσοι δε μήπω του προσκυνητού βαπτίσματος ηξιώθησαν, τούτους προσήκει καταδήλους εαυτούς ποιείν η κατά την βασιλεύουσαν ταύτην πόλιν η εν επαρχίαις διάγοντας, και προσιέναι ταις αγιωτάταις εκκλησίαις άμα γαμεταίς και παισί και παντί τω κατ’ αυτούς οίκω και διδάσκεσθαι την αληθινήν των χριστιανών πίστιν, ούτω δε εκδιδαχθέντας και καθαρώς αποβαλόντας την προτέραν πλάνην αξιούσθαι του σωτηριώδους βαπτίσματος, η τούτων ολιγωρούντας ειδέναι, ως ούτε μεθέξουσί τινος των της ημετέρας πολιτείας, ούτε ουσίας κινητής η ακινήτου κύριοι είναι συγχωρηθήσονται, αλλά παντός αφαιρεθέντες πράγματος εν ενδεία καταληφθήσονται (ολοκληρωτική αφαίρεση περιουσίας) προς τω και ταις αρμοδίαις υποβληθήσονται ποιναίς.»

 Διδασκαλία Ελληνικών: Ποινή εξορία ή θάνατος. «Παν δε μάθημα παρά των νοσούντων την των ανοσίων Ελλήνων μανίαν διδάσκεσθαι κωλύομεν, ώστε μη κατά τούτο προσποιείσθαι αυτούς παιδεύειν τους εις αυτούς αθλίως φοιτώντας, ταις δε αληθείαις τας των δήθεν παιδευομένων διαφθείρειν ψυχάς, αλλά μηδέν εκ του δημοσίου σιτήσεως απολαύειν αυτούς, ουκ έχοντας παρρησίαν, ουδέ εκ θείων γραμμάτων η πραγματικών, τοιούτου τινός άδειαν αυτοίς εκδικείν. Είτε γαρ ενταύθά τις, είτε κατά χώραν φανείη (= νοσών την των Ελλήνων μανίαν) τοιούτος ων και μη προσδραμών ταις αγιωτάταις ημών εκκλησίαις μετά των οικείων, ως είρηται, παίδων και γαμετών, ταις προδηλουμέναις υποπεσείται ποιναίς και τας μεν αυτών ουσίας εκδικήσει το δημόσιον, αυτοί δε εξορία παραδοθήσονται· ει δε τις εμφωλεύων τη ημετέρα πολιτεία θυσίας και ειδωλολατρίας αμαρτάνων αλώ, ούτος ταις εσχάταις υπαχθήσεται τιμωρίαις (=ποινή θανάτου)» (παρ. 20.)

Άρνηση νηπιοβαπτισμού: Ποινή: δήμευση περιουσίας και στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων. «Θέλει τους Έλληνας βαπτίζεσθαι και τα τέκνα αυτών χωρίς αναβολής μικρά όντα, τα δε τέλεια προδιδάσκεσθαι κατά τους κανόνας και τας γραφάς» (Νομ. Φωτ. τίτλ. α  κεφ. ε ). «Κακείνο δε νομοθετούμεν, ώστε και τα τούτων τέκνα μικράς ηλικίας όντα και δίχα τινός αναβολής τυγχάνειν του σωτηριώδους βαπτίσματος, ως των ήδη την ηλικίαν προβεβηκότων δεομένων του προεδρεύειν ταις αγιωτάταις εκκλησίαις κατά τους θείους κανόνας και τας θείας εκδιδάσκεσθαι γραφάς, ούτω τε γνησίας αντιλαμβάνεσθαι μετανοίας και την παλαιάν (των Ελλήνων) αποσεισαμένους πλάνην του προσκυνητού τυγχάνειν βαπτίσματος. Τούτον γαρ τον τρόπον βεβαίως αν δέξαιντο και διαφυλάξειεν την αληθινήν των ορθοδόξων πίστιν και ου πάλιν επί την παλαιάν μεταβάλοιεν πλάνη. Όσοι δε αν προφάσει του στρατείαν η αξίωμα η ουσίαν έχειν αυτοί μεν εσχηματισμένως προσήλθον η προσέλθουν τω σωτηριώδει βαπτίσματι, τας δε αυτών γαμετάς η παίδας η τους άλλους τους κατά τον αυτών όντας οίκον επί της Ελληνικής καταλείψαιεν πλάνης, τούτους προστάττομεν δημεύεσθαί τε και καθάπαξ μη μετέχειν της ημετέρας πολιτείας, αλλά και τιμωρίαις υποβάλλεσθαι ταις αυτών αξίαις, ως αυτόθεν όντας φανερούς, μη καθαρά πίστει του αγίου τυχείν βαπτίσματος· ταύτα τοίνυν επί τοις αλιτηρίοις Έλλησι ...δεδήλωται, νομοθετούμεν» (παρ. 20).

Συγγραφή μαθηματικών έργων: Καύση των βιβλίων και εξορία του συγγραφέως. «Οι μαθηματικοί τας οικείας βίβλους εν όψεσι των επισκόπων καιέτωσαν, ούτω τε τη ορθοδόξω θρησκεία παραδιδόσθωσαν, μηδεμίαν επανόδου προς την οικείαν πλάνην ελπίδα φυλάττοντες· μη ανεχόμενοι δε και της Ρώμης (= Κωνσταντινούπολης) αυτής και της εκάστη πόλη διαγωγής εκβληθήσονται· ει γαρ μετά ταύτα η εν πόλει φανώσι η ταις αυτών χρώμενοι διδασκαλίαις εξοριζέσθωσαν» (παρ. 21). Η ανωτέρω τοιχογραφία βρίσκεται στην μονή Τιμίου Προδρόμου στις Σέρρες. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς; Η τοιχογραφία εναρμονίζεται πλήρως με το απόσπασμα του Λουκά: 27. «…πλην τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντας με βασιλεύσαι επ αυτούς αγάγετε ωδε και κατασφάξατε εμπροσθεν μου». (Λουκάς 19/ιθ: 12-17). («αλλά και τους εχθρούς μου εκείνους που δεν ηθέλησαν να βασιλεύσω επ’ αυτών, φέρετε τους εδώ και κατασφάξατε τους εμπρός μου»). Όπως φαίνεται από τι ίνα νικήσει δεν είχαν καταφέρει να εξαλείψουν ακόμη ειδωλολάτρας και εθνικους.

Τα εξοντωτικά άρθρα κατά των Ελλήνων από την Βυζαντινή νομοθεσία –όχι των πρώτων χριστιανικών, αλλά– των μεταγενέστερων αιώνων, που παραθέσαμε, δεν καταργήθηκαν ποτέ και αποτελούν την πιο σύγχρονη και αναμφισβήτητη απόδειξη, ότι το Βυζάντιο ουδέποτε εξελληνίστηκε, αντιθέτως παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερό στον ανθελληνικό ιδεολογικό του προσανατολισμό.

Έγραψε στις 29.04.2009 ο/η: Λάζαρης Γιάννης

 Αναδημοσίευση από http://emmanouilpapas.blogspot.gr

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΜΑΣ

Τα Ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται και γράφεται συνεχώς επί 4.000 τουλάχιστον συναπτά έτη, καθώς ο Arthur Evans διέκρινε τρείς φάσεις στην ιστορία της Μινωικής γραφής, εκ των οποίων η πρώτη από το -2000 ως το -1650. Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει και να πει ότι τα Αρχαία και τα Νέα Ελληνικά είναι διαφορετικές γλώσσες, αλλά κάτι τέτοιο φυσικά και είναι τελείως αναληθές. Ο ίδιος ο Οδυσσέας Ελύτης είπε «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία Ελληνική γλώσσα. Το να λέει ο Έλληνας ποιητής, ακόμα και σήμερα, ο ουρανός, η θάλασσα, ο ήλιος, η σελήνη, ο άνεμος, όπως το έλεγαν η Σαπφώ και ο Αρχίλοχος, δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι πολύ σπουδαίο. Επικοινωνούμε κάθε στιγμή μιλώντας με τις ρίζες που βρίσκονται εκεί. Στα Αρχαία.». Ο μεγάλος διδάσκαλος του γένους Αδαμάντιος Κοραής είχε πει «Όποιος χωρίς την γνώση της Αρχαίας επιχειρεί να μελετήσει και να ερμηνεύσει την Νέαν, ή απατάται ή απατά.». Ενώ ο Γιώργος Σεφέρης γράφει «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε την ίδια γλώσσα.».
Παρόλο που πέρασαν χιλιάδες χρόνια, όλες οι Ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Μπορεί να μην διατηρήθηκαν ατόφιες, άλλα έχουν μείνει στην γλώσσα μας μέσω των παραγώγων τους. Μπορεί να λέμε νερό αντί για ύδωρ αλλά λέμε υδροφόρα, υδραγωγείο και αφυδάτωση. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε το ρήμα δέρκομαι (βλέπω) αλλά χρησιμοποιούμε την λέξη οξυδερκής. Μπορεί να μην χρησιμοποιούμε την λέξη αυδή (φωνή) αλλά παρόλα αυτά λέμε άναυδος και απήυδησα. Τα παραδείγματα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε εδώ είναι πραγματικά αμέτρητα.
Η Γραμμική Β’ είναι και αυτή καθαρά Ελληνική, γνήσιος πρόγονος της Αρχαίας Ελληνικής. Ο Άγγλος αρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις αποκρυπτογράφησε βάση κάποιων ευρημάτων την γραφή αυτή και απέδειξε την Ελληνικότητά της. Μέχρι τότε φυσικά όλοι αγνοούσαν πεισματικά έστω και το ενδεχόμενο να ήταν Ελληνική... Το γεγονός αυτό έχει τεράστια σημασία καθώς πάει τα Ελληνικά αρκετούς αιώνες ακόμα πιο πίσω στα βάθη της ιστορίας. Αυτή η γραφή σίγουρα ξενίζει, καθώς τα σύμβολα που χρησιμοποιεί είναι πολύ διαφορετικά από το σημερινό Αλφάβητο. Παρόλα αυτά η προφορά είναι παραπλήσια, ακόμα και με τα Νέα Ελληνικά. Για παράδειγμα η λέξη «TOKOSOTA» σημαίνει «Τοξότα» (κλητική). Είναι γνωστό ότι «κ» και «σ» στα Ελληνικά μας κάνει «ξ» και με μια απλή επιμεριστική ιδιότητα όπως κάνουμε και στα μαθηματικά βλέπουμε ότι η λέξη αυτή εδώ και τόσες χιλιετίες δεν άλλαξε καθόλου. Ακόμα πιο κοντά στην Νεοελληνική, ο «άνεμος», που στην Γραμμική Β’ γράφεται «ANEMO», καθώς και «ράπτης», «έρημος» και «τέμενος» που είναι αντίστοιχα στην Γραμμική Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», και πολλά άλλα παραδείγματα.
Πηγές: «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ» της Α. Τζιροπούλου – Ευσταθίου «ΕΙΣ ΟΙΩΝΟΣ ΑΡΙΣΤΟΣ, ΑΜΥΝΕΣΘΑΙ ΠΕΡΙ ΓΛΩΣΣΗΣ» του Α. Αντωνάκου ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑ» Τεύχος 5 (Δεκέμβριος 2003) http://palio.antibaro.gr/index.php

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

ΑΠΟ ΤΟ ΕΞΕΡΕΤΙΚΟ ΚΑΝΑΛΙ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΗ ΠΗΛΕΥΣ

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΕΛΛΗΝΑ ΒΑΣΙΛΙΑ. Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΕΙΝΑΙ ΓΑΛΛΟ-ΙΑΠΩΝΙΚΗ ΜΕ ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΦΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΙΤΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΘΕΣΕ Ο ΠΗΛΕΥΣ .

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ ΓΡΑΦΙΚΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΑΡΙΣΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΠΑΛΑΤΙΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ.
Η ΓΑΛΛΙΚΗ ΑΥΤΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ «ΦΟΙΝΙΚΙΖΕΙ» ΑΛΛΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΤΑ ΠΗΓΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΑΛΑ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΑΥΤΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΜΑΚΕΔΟΝΑ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. ΔΙΝΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΕΜΦΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΣΙΑΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΕΙΡΑΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗΣ "ΕΥΡΑΣΙΑΣ" ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΗΛΕΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ!!!

Ο ΠΗΛΕΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ AΠΟ ΤΟ CANALSAT 5 ΩΣ ΕΧΕΙ: Ο Αλέξανδρος ήταν ο βασιλιάς της Μακεδονίας ενός μικρού βασιλείου της Ελλάδας. Ήταν μόλις είκοσι όταν άρχισε ένα από τα πιο αγαπημένα του όνειρα και της ιστορίας: να ενώσει την Ανατολή και τη Δύση. Απέδειξε πως ήταν μια πολιτική και στρατιωτική ιδιοφυΐα και κατόρθωσε να κατακτήσει τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής του. Μια αυτοκρατορία που έφθασε στα σύνορα της Ινδίας. Σέ ηλικια μόλις δεκατριών ετών, επέβαλε ένα νέο όραμα στον κόσμο. Η σειρά μας ξεκινά 2 300 χρόνια πριν από την έναρξη της μεγάλης κατάκτησης του: με την αποχώρηση του από την Μακεδονία, ο Αλέξανδρος και ο στρατός του επικεφαλής για την μεγάλη αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών της Περσίας. Πάλεψε αξέχαστες μάχες εναντίον του Δαρείου και κατέλαβε μια περιοχή που εκτείνεται από το Αφγανιστάν προς την Ινδία. Ο Αλέξανδρος ανακαλύπτει την ευφυΐα και το καθαρό μεγαλείο της Περσικών και των αιγυπτιακών πολιτισμών. Η εμπειρία του αυτή , είχε μια βαθιά επίδραση πάνω του - γοητεύτηκε από τις διάφορες μορφές διακυβέρνησης ... Όταν ο στρατός του μετά την επίτευξη την νίκης στον Ινδό, του γύρισε την πλάτη, διότι είχαν αρχίσει να νοσταλγούν την πατρίδα τους την Ελλάδα. Πέθανε τρία χρόνια αργότερα, στις 13 Ιουνίου 323, πιθανώς από έναν πυρετό στη Βαβυλώνα. Δεν ήταν καν 33 ετών. Το Ελληνικό σύμπαν, το οποίο είχε τελειώσει στο Βυζάντιο και το όνειρο του ο εκπολιτισμός των λαών της Ασίας πέθανε με τον Αλέξανδρο. 
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΕΛΛΗΝΑ ΒΑΣΙΛΙΑ.

 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ, ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΕΛΛΗΝΑ ΒΑΣΙΛΙΑ.

Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΗΧΟΥ

Ο ήχος και η φωνή επικοινωνώντας άμεσα με τις υποσυνείδητες περιοχές του νου, θεωρείται ως το αρχαιότερο μέσο θεραπείας. Σήμερα είναι πλέον αποδεκτή η θεραπευτική δύναμη του ήχου. Από παλιά ιερείς, θεραπευτές, φιλόσοφοι και μουσικοί πίστευαν, ότι η δύναμη του ήχου και γενικά της μουσικής μπορεί να φέρει σε αρμονία σώμα και νου του ανθρώπου. Ο ήχος έχει πρόσβαση στις βαθύτερες καταστάσεις της συνείδησης. Οι απεριόριστες χρήσεις της δύναμης του ήχου ήταν αρκετά γνωστές στους Αρχαίους Έλληνες. Ευρύτατα διαδεδομένη ήταν η χρήση επωδών, που θεωρούνταν ιαματικά άσματα ή λόγια, που αποδίδονταν στον Ασκληπιό. Μ' αυτά πίστευαν, ότι θεραπεύονταν τραύματα και κάθε νόσος. Η Ελληνική Μυθολογία και Ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα ατόμων, που έκαναν χρήση των απόκρυφων δυνάμεων του ήχου. Ο θεός Πάνας με την άγρια φωνή του τρομοκρατούσε τους εχθρούς του και τους έτρεπε σε φυγή (πανικός), ενώ με τη μουσική του αυλού του προσέλκυε τις νύμφες, που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο άκουσμα της μουσικής του. Με τη δύναμη της μουσικής του ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής γαλήνεψε έναν εξαγριωμένο νέο, που ήταν έτοιμος να επιτεθεί στον συκοφάντη του πατέρα του. Ο Αμφίονας, γιος της Αντιόπης, γνώριζε την τέχνη εμψύχωσης των λίθων και μ' αυτή τη γνώση που κατείχε, κατάφερε να οικοδομήσει τα τείχη των Θηβών. Στο άκουσμα της λύρας και του τραγουδιού του οι πέτρες κινούνταν και τα δέντρα άφηναν τις ρίζες τους στο χώμα και παραδίνονταν στους ξυλουργούς. Οι κινούμενες πέτρες έμπαιναν σε τάξη με τον ήχο της λύρας και έτσι υψώθηκε το τείχος με τις επτά πύλες, γιατί η λύρα του είχε επτά χορδές. Μ' αυτό τον τρόπο η Θήβα έγινε ισχυρή πόλη. Ο θεός Απόλλων με τη δύναμη των μελωδιών της λύρας του έχτισε τα τείχη της Τροίας.*

Ο Ορφέας με τη μουσική του μάγευε θεούς και ανθρώπους. Οι ορφικοί ύμνοι με τη σωστή χρήση και εκφορά τους μπορεί να επιταχύνουν τους ρυθμούς της πνευματικόνοητικής εξέλιξης του χρήστη. Ο Ορφέας ψέλνοντας με την συνοδεία ενός μουσικού οργάνου είχε την δύναμη να επιδρά στην συναισθηματική και νοητική σφαίρα των ανθρώπων εξαγνίζοντάς τις και βοηθώντας στην εξέλιξή τους. Χρησιμοποιώντας τη μελωδική φωνή του και επαναλαμβάνοντας τους ήχους μπορούσε να δημιουργήσει εικόνες στα μάτια των μαθητών του και να διευρύνει την αντίληψή τους για την πραγματικότητα. Μ' αυτό τον τρόπο τους οδηγούσε σε επαφή με ανώτερους κόσμους. Αυτή η συγκεκριμένη τεχνοτροπία χρησιμοποιήθηκε αργότερα στις τελετουργίες των Ελληνικών Μυστηρίων. Ακόμη πιο καθοριστική ήταν η συμβολή του Πυθαγόρα, τόσο στην εξέλιξη του ήχου, όσο και στη συστηματοποίηση της μαθηματικής βάσης της μουσικής κλίμακας. Ο Πυθαγόρας πίστευε ότι τα άστρα και οι πλανήτες παράγουν ήχους, που δεν γίνονται αντιληπτοί, λόγω ατέλειας του ανθρώπινου αυτιού. Μπορούν όμως και επηρεάζουν τον ψυχισμό του ανθρώπου.

«Αν κάποιος σαν τον Πυθαγόρα, που άκουγε αυτή την αρμονία, είχε ελεύθερο τον γήινο φορέα του και εξαγνισμένες τις αισθήσεις του και φωτεινό τον ουράνιο φορέα του, από αγαθή τύχη, ή λόγω χρηστής ζωής, ή μέσω κάποιας τελειοποίησης από τα ιερά λειτουργήματα, αυτός ο άνθρωπος θα αντιλαμβάνονταν αόρατα πράγματα και θα άκουγε ανήκουστα πράγματα σε άλλους». (Αριστοτέλους: Περί Ουρανού).

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν, ότι η μουσική οδηγεί στην ενοποίηση σώματος και ψυχής και διαδραματίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή τους. Κοιμόντουσαν ακούγοντας ένα είδος μουσικής, που τους βύθιζε σε βαθύ ύπνο και ξύπναγαν στο άκουσμα μιας μουσικής, που τους έδινε ενέργεια και ζωτικότητα. Όλες αυτές οι συνήθειες και πεποιθήσεις των Αρχαίων Ελλήνων δείχνουν, ότι κατείχαν αρκετά σημαντικές γνώσεις γύρω από την επιστήμη της Ψυχο-Ακουστικής. Η μουσική, μαζί με το σιτάρι και τις μέλισσες, ήταν κατά την Αρχαιότητα τα δώρα των Θεών στον άνθρωπο, στην προσπάθεια να τον βοηθήσουν στην εξέλιξή του. Η γενεσιουργός αιτία των δομών της ύλης είναι η ΔΟΝΗΣΗ. Η μουσικοθεραπεία βασίζεται στην επιστήμη της Κυματικής, σύμφωνα με την οποία κάθε υγιές όργανο εκπέμπει μια συγκεκριμένη δόνηση και η μεταβολή της σημαίνει την εμφάνιση κάποιας ασθένειας. Πίσω από τη δημιουργία των δομών του ορατού κόσμου κρύβονται οι ηχητικές δονήσεις. Ο Πλωτίνος ταύτιζε τον ήχο με την δημιουργό ενέργεια. Οι δονήσεις, οι συχνότητες, η περιοδικότητα και τα ρυθμικά μοτίβα ίσως είναι η γενεσιουργός αιτία της ύλης, αποτελώντας ταυτόχρονα μια γιγάντια μουσική ορχήστρα ηχοχρωμάτων, που αέναα εκτελεί ένα μουσικό έργο εν αγνοία μας. Τα ενεργειακά κέντρα του ανθρώπου αφυπνίζονται με την εκφορά επαναλαμβανόμενων λεκτικών φράσεων. Η αφύπνιση αυτή οδηγεί στην ανάπτυξη των ψυχικών δυνάμεων του ατόμου. Η σωστή χρήση τους μπορεί να βοηθήσει στην καλή υγεία του σώματος και την επιμήκυνση της ζωής για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Από την Αρχαιότητα είναι ευρύτατα διαδεδομένη η θεραπεία ασθενειών με τη χρήση επαναλαμβανόμενων ήχων. Ο Πλάτων πίστευε ότι τα δημιουργήματα των καλλιτεχνών δεν είναι στην ουσία δικά τους, αλλά δώρο των θεών. Η επίδραση του ήχου στη ζωή μας είναι πολυεπίπεδη και πολυποίκιλη.

Πηγή: Απόσπασμα από το laosver.gr

*[Σχόλιο: Διαβάσαμε πιο πάνω: «Στο άκουσμα της λύρας και του τραγουδιού του οι πέτρες κινούνταν και τα δέντρα άφηναν τις ρίζες τους στο χώμα και παραδίνονταν στους ξυλουργούς. Οι κινούμενες πέτρες έμπαιναν σε τάξη με τον ήχο της λύρας και έτσι υψώθηκε το τείχος…» Η περιγραφή αυτή φαίνετε εξωπραγματική, και πολλοί σίγουρα θα την θεωρούν γέννημα της φαντασίας του αρχαίου συγγραφέα. Και κατά την προσφιλή συνήθεια των ανθρώπων, ότι δεν κατανοείται, απορρίπτεται…  Εμείς σήμερα νομίζουμε ότι με την ρυπογόνο τεχνολογία βρισκόμαστε σε πολιτισμική ακμή... Ο Θησαυρός μας, η Αγία Ελληνική Παράδοση, που φυσικά είναι η Ελληνική Μυθολογία, έχει πολλά κρυμμένα μυστικά… και σίγουρα η φόρμιγγα που χρησιμοποίησε ο Ορφέας για να σηκώσει την Αργώ στον αέρα, ήταν κάποια τεχνολογία που εμείς σήμερα απλώς προσπαθούμε να την φανταστούμε. Από το βιβλίο του ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΕΤΡΑΚΗ: "ΕΡΕΥΝΩ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΙ ΓΡΑΦΩ" ο οποίος ασχολήθηκε με τον Περιστρεφόμενο Ναό Του Επικούρειου Απόλλωνα, δανείζομαι την φράση: «…καμιά φορά ο πολύς ορθολογισμός ή και η επιστημονική αλαζονεία μπορεί να αποκλείσουν εκδοχές που, ενώ δείχνουν απίστευτες, είναι ίσως οι πραγματικές». (Σείριος)]

Ο ΟΜΗΡΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

Επιστήμονες υποστηρίζουν ότι η απαγγελία της Οδύσσειας και της Ιλιάδας συγχρονίζει αναπνοή και παλμούς.

«Ο Όμηρος κάνει καλό στην καρδιά», ισχυρίζονται Ευρωπαίοι επιστήμονες, παραπέμποντας στην αφηγηματική τεχνική του μεγάλου Αρχαίου Επικού και στις επιδράσεις που μπορεί να έχουν τα έργα του όχι μόνο στην νόηση αλλά και στην ομαλή λειτουργία του ανθρώπινου σώματος. Σε έρευνα που δημοσιεύει το «American Journal of Physiology» υποστηρίζεται ότι ο ξεχωριστός ρυθμός, ο λεγόμενος δακτυλικός εξάμετρος, το αρχαιότερο μέτρο ποίησης με το οποίο ο Όμηρος επέλεξε να γράψει τα έπη της «Οδύσσειας» και της «Ιλιάδας», επιδρά θετικά στον συγχρονισμό της αναπνοής και των παλμών της καρδιάς όταν κάποιος τα απαγγέλλει.

Αργές ανάσες. Όπως υποστηρίζουν οι επιστήμονες, με την απαγγελία στίχων υπό αυτήν την μορφή μπορούν να επιτευχθούν αργές ανάσες που βοηθούν τόσο στην καρδιακή λειτουργία όσο και στην σωστή αναπνοή. Παρακολουθώντας συστηματικά τις αντιδράσεις του οργανισμού 20 ατόμων κατά την διάρκεια απαγγελίας στίχων από την Ομηρική «Οδύσσεια», ανακάλυψαν μια εκπληκτική επίδραση στον συγχρονισμό των αναπνοών και των καρδιακών παλμών. «Είναι προφανές ότι το εξάμετρο βοηθά τον ανθρώπινο οργανισμό να βρεί τον δικό του σωστό ρυθμό», υποστηρίζουν οι ερευνητές. Θεωρείται μια ανακάλυψη ιδιαίτερα σημαντική, τόσο για την κατανόηση των μηχανισμών που βοηθούν στην λειτουργία της καρδιάς και της αναπνοής όσο και για την θεραπεία καρδιακών παθήσεων.

Σωστός τονισμός. Όπως έχει αποδειχθεί, επιδρούν θετικά κυρίως στο κυκλοφορικό σύστημα του ανθρώπινου οργανισμού, καθώς όταν κάποιος τα απαγγέλλει με τον σωστό τρόπο η αναπνοή του περιορίζεται σε έξι εισπνοές το λεπτό, κάτι που βοηθά την καρδιά να λειτουργεί αποτελεσματικά. Άλλες έρευνες έχουν αποδείξει ότι η απαγγελία τους μειώνει την πίεση και ευνοεί την αποτελεσματική λειτουργία των πνευμόνων. Όσο για τα Ομηρικά έπη, οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι δεν είναι ανάγκη να διαβάσει κανείς και τους 12.000 στίχους της «Οδύσσειας», αρκεί να απαγγείλει λίγες στροφές περπατώντας και ακολουθώντας τον τονισμό των συλλαβών.

Άρθρο της εφημερίδας "ο κόσμος του επενδυτή" (14/08/2004) http://www.antibaro.gr/