Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΘΑΛΗΣ ΕΚΡΙΝΕ ΠΩΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΗΤΑΝ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΛΟΓΙΑ, ΑΛΛΑ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ.

Κι αλήθεια, ποτέ του δε θα μπορούσε ο Μέλισσος να λησμονήσει το Θαλή. Να τι είχε συμβεί πριν από χρόνια:
Ο Θαλής, απασχολημένος καθώς ήταν συνεχώς με την επιστημονική του έρευνα, δεν είχε φροντίσει να αποκτήσει χρήματα. Η απόκτηση χρημάτων δεν τον ενδιέφερε άλλωστε και ιδιαίτερα, αφού πίστευε ότι η πιο πολύτιμη αλλά και η πιο σταθερή περιουσία που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος στη ζωή του είναι η γνώση. «Ο πλούτος είναι κάτι το αβέβαιο», συνήθιζε να λέει ο Θαλής, όπως και όλοι οι σοφοί άνθρωποι του καιρού του, «όμως η γνώση, από τη στιγμή που την αποκτάς, είναι για πάντα δική σου και κανείς ποτέ δεν μπορεί να σου τη στερήσει».
Ο Μέλισσος, πολύ νέος τότε, άκουγε συνεχώς να παινεύουν το Θαλή για τη σοφία του και ζήλεψε τον έπαινο του δήμου. Πώς είναι δυνατόν, σκεφτόταν, να θαυμάζουν έναν άνθρωπο σχεδόν φτωχό μόνο και μόνο επειδή ξέρει τις αποστάσεις μεταξύ των αστεριών ή επειδή μπορεί να μετρήσει το ύψος των πυραμίδων της Αίγυπτου; Δε θα ήταν πιο λογικό να θαυμάζουν εκείνον, τον ίδιο το Μέλισσο, που είχε γεννηθεί σε οικογένεια με πολλά χρήματα και που ήταν ήδη ένας ικανός έμπορος, κι ας ήταν τόσο νέος;
Έτσι, ένα πρωί που συνάντησε το Θαλή στην αγορά της Μιλήτου, ο Μέλισσος τον χλεύασε μπροστά σε όλο τον κόσμο:
«Να, λοιπόν, και ο περίφημος Θαλής, που όλη του η γνώση και η σοφία δεν είναι αρκετές για να του φέρουν λίγα, έστω, χρήματα! Σπουδαία γνώση, μα την αλήθεια!»
Ο Θαλής δε μίλησε. Τα λόγια του ανόητου εκείνου νεαρού εμπόρου τον είχαν αφήσει αδιάφορο. Το ίδιο βράδυ όμως στο σπίτι του σκέφτηκε πως είχε ευθύνη απέναντι σε όσους είχαν ακούσει τα λόγια του Μέλισσου. Αρχικά, του είχε φανεί ότι δεν υπήρχε λόγος να του απαντήσει, καθώς τα προσβλητικά λόγια ενός ξιπασμενου νεαρού δεν μπορούσαν καν να τον αγγίςουν. Οι άλλοι όμως τι είχαν άραγε καταλάβει από αυτό το περιστατικό; Ο Θαλής συνειδητοποίησε πως όσοι είχαν ακούσει στην αγορά τα λόγια του Μέλισσου, και κυρίως οι πιο νέοι ανάμεσά τους, διέτρεχαν τώρα έναν κίνδυνο: τον κίνδυνο να πιστέψουν ότι ο ίδιος δεν είχε απαντήσει επειδή αναγνώριζε ότι τα λόγια του Μέλισσου ήταν σωστά. Γεννημένος δάσκαλος καθώς ήταν, ο Θαλής ένιωσε να βαραίνει στους ώμους του αυτή η ευθύνη. Κι έτσι, έκρινε πως το σωστό ήταν να απαντήσει στα προσβλητικά λόγια του Μέλισσου, αλλά με το δικό του τρόπο.
Συνεχίζοντας τις αστρονομικές του παρατηρήσεις ο Θαλής κατέληξε σε κάποια μετεωρολογικά συμπεράσματα.
Συμπέρανε δηλαδή ότι οι καιρικές συνθήκες θα ευνοούσαν εκείνη τη χρονιά τη σοδειά της ελιάς. Έτσι, φρόντισε από πολύ νωρίς να διαθέσει τις λιγοστές του οικονομίες για να νοικιάσει όλα τα ελαιοτριβεία του τόπου. Τα νοίκιασε, βέβαια, σε πολύ χαμηλή τιμή, καθώς ήταν ακόμη η εποχή που κανείς άλλος δεν ασχολιόταν με τις ελιές.
Έφτασε όμως και ο καιρός της συγκομιδής της ελιάς και η σοδειά ήταν τόσο πλούσια που υπήρχε πολύ μεγάλη ζήτηση για ελαιοτριβεία.
Κι αφού τα ελαιοτριβεία τα είχε όλα νοικιάσει ο Θαλής, κέρδισε πολλά χρήματα εκείνη τη χρονιά παραχωρώντας τα στους ενδιαφερομένους έναντι αμοιβής.
Πήγε τότε ο Θαλής και βρήκε το Μέλισσο.
«Όπως βλέπεις», του είπε, «αν το θελήσω, μπορώ να γίνω πλούσιος χάρη στις γνώσεις μου, και μάλιστα πολύ πιο πλούσιος από σένα».
Ο Μέλισσος ντράπηκε ακόμα και vα σηκώσει το βλέμμα του για να αντικρίσει αυτό του Θαλή. Καθώς όμως ήταν τίμιος νέος, αναγνώρισε το λάθος του. Από τότε μάλιστα άρχισε να αποζητα τη συντροφιά του Θαλή κι έγιναν, τελικά, φίλοι οι δυο τους.
Ο Μέλισσος δεν άφησε το εμπόριο, καθώς αυτή ήταν η εργασία του και την έκανε καλά, άρχισε όμως να σκέφτεται. Άρχισε να θέτει ερωτήματα, πρώτα στον εαυτό του και μετά στους άλλους. Έμαθε να μη θεωρεί τίποτα δεδομένο. Έμαθε ακόμα, κι αυτό ήταν πολύ σημαντικό, να μην περιγελά όσους δεν του έμοιαζαν. Και, παρ’ όλο που ποτέ του δεν έγινε αληθινός σοφός, σαν το Θαλή, κατόρθωσε όμως κι εκείνος να αξιωθεί έναν κλήρο γνώσης.
ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΥΤΟΥΝΤΖΗ

Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Η ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΣΜΙΚΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΩΣ ΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ – ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ, ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ – ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΑΙΩΝΕΣ

Η πίστη στη μαγεία πήρε μεγάλες διαστάσεις στα μεσαιωνικά χρόνια. Κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, τα ξόρκια, η μαντεία και η επίκληση υπερφυσικών δυνάμεων ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένα. Η Εκκλησία, ωστόσο, μόλις τον 11ο αιώνα άρχισε να αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος. Εκείνη την εποχή, οι άνθρωποι πίστευαν ότι οι μάγισσες πετούσαν στον αέρα και ότι τις νύχτες καβαλούσαν ζώα ως ακόλουθοι της Άρτεμης…
Μια συνθήκη του 789, διακήρυξε ότι όλοι όσοι κρίνονταν ένοχοι για μαγγανεία ή μαντεία, θα παραδίδονταν στην Εκκλησία ως σκλάβοι.
Η εκκλησιαστική Σύνοδος της Παβίας (850), διαπίστωσε ότι οι μαγικές τέχνες βρίσκονταν ακόμα σε άνθηση. Γενικά, ο κλήρος αφόριζε εκείνους που κατέφευγαν στη μαγεία. Η Εκκλησία πίστευε ότι οι μάγισσες είχαν υπερφυσικές δυνάμεις στις οποίες έπρεπε να αντισταθούν οι Χριστιανοί.
Οι περισσότερες γνωστές δίκες για μαγεία στον πρώιμο Μεσαίωνα είχαν ως κατηγόρους, συνηγόρους ή κατηγορούμενους σημαντικές προσωπικότητες του δημόσιου βίου. Ο Γρηγόριος της Τουρ (540-594), στην «Ιστορία των Φράγκων», αναφέρεται σε μηνύσεις για μαγεία στη βασιλική αυλή της Γαλατίας κατά τον 6ο αιώνα. Έτσι, η βασίλισσα Φρέντεγκουντ, ύποπτη για μαγγανεία, κατηγορήθηκε ότι δηλητηρίασε και μάγεψε τα ξίφη που σκότωσαν έναν εχθρό βασιλιά. Το 899, όταν ο αυτοκράτορας Αρνούλφος πέθανε από εγκεφαλική συμφόρηση, δύο άνδρες εκτελέστηκαν με την κατηγορία ότι τον είχαν μαγέψει. Όταν το 1028 ο Γουλιέλμος της Ακουιτανίας αρρώστησε βαριά, οι Αρχές παρουσίασαν πήλινα είδωλα ως τεκμήρια για τα μάγια που του είχε κάνει μια γυναίκα. Όσο για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, εκεί αρχικά αναλάμβαναν δράση πολίτες που αντιμάχονταν  τη μαγεία. Το 1075 οι πολίτες της Κολωνίας γκρέμισαν από τα τείχη της πόλης μια γυναίκα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε μαγέψει πολλούς άντρες με την τέχνη της.
Το 1090, στο Votting, τρεις γυναίκες θεωρήθηκαν ύποπτες για την καταστροφή της σοδειάς μς μαγικά και άλλα τεχνάσματα. Υποβλήθηκαν στο μαρτύριο του νερού, για να αποδείξουν την αθωότητά τους και το πέρασαν με επιτυχία, ωστόσο το πλήθος ακόμα δυσπιστούσε. Στη συνέχεια μαστιγώθηκαν για να ομολογήσουν την ενοχή τους, χωρίς αποτέλεσμα, όμως τελικά κάηκαν ζωντανές.
Γύρω στο 1200 αναφέρεται η περίπτωση ενός νεαρού κληρικού στην πόλη Soest, ο οποίος αρνήθηκε τις ερωτικές προτάσεις μιας γυναίκας. Η γυναίκα αυτή τον κατηγόρησε ότι της είχε κάνει μάγια και το δημοτικό δικαστήριο διέταξε να τον κάψουν σαν μάγο.
Η δίωξη των μάγων πέρασε σταδιακά στη δικαιοδοσία της Ιεράς Εξέτασης. Την αρχή φαίνεται ότι έκανε ο Πάπας Γρηγόριος Δ’ (έμεινε στο θρόνο από το 1227 ως το 1241), που άρχισε να διορίζει ιεροεξεταστές με αποστολή να ψάχνουν για αιρετικούς. Ως τότε, αυτό ήταν έργο των τοπικών επισκόπων, καθώς όμως η απειλή των αιρέσεων γινόταν όλο και πιο έντονη, ο Πάπας οργάνωσε ένα σώμα από περιοδεύοντες δικαστές (συνήθως Φραγκισκανούς και Δομινικανούς μοναχούς), που επικουρούσε τους επισκόπους, λειτουργώντας όμως με σχετική αυτονομία. Οι ιεροεξεταστές ξεκινούσαν τη διαδικασία της δίωξης με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να περιμένουν να κατατεθεί μήνυση εναντίον κάποιου υπόπτου. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της ανάκρισης, οι δικαστές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν εκφοβισμό ή και βασανιστήρια, προκειμένου να αποσπάσουν μια ομολογία.
Από τα μέσα του 15ου αιώνα είχαμε γενικεύσεις των διώξεων εναντίον της μαγείας, κυρίως σε Γαλλία, Γερμανία και Ελβετία. Οι δίκες όχι μόνο ήταν περισσότερες, αλλά και είχαν μετατραπεί σε μαζικές διώξεις. Ιεροεξεταστές και άλλοι δικαστές παρότρυναν τους κατοίκους μιας πόλης ή ενός χωριού να υποδείξουν όσο το δυνατόν περισσότερους υπόπτους.
Αυτός που αποσκοπούσε μόνο στην καταστροφή των προσωπικών του εχθρών με μεμονωμένες πράξεις (sorcerer), έδωσε τη θέση του σ’ ένα άλλο είδος μάγων και μαγισσών, για να ακριβολογούμε (witches), που στόχευαν στην κατάλυση της Χριστιανοσύνης.
Πιστεύεται ότι το 85% των θυμάτων του ανελέητου αυτού κυνηγιού ήταν γυναίκες. Ποιοι ήταν όμως οι λόγοι που οι γυναίκες αποτελούσαν εύκολα θύματα;
Στον ύστερο Μεσαίωνα (όπως βέβαια και κατά το παρελθόν), η θέση της γυναίκας ήταν ιδιαίτερα επισφαλής. Όταν οι θεσμοί στρέφονταν εναντίον των γυναικών, αυτές είχαν πολύ λιγότερη δύναμη αντίστασης από ότι οι άντρες. Τα μισογυνικά στερεότυπα ενθάρρυναν τις διώξεις των γυναικών και οι διώξεις με τη σειρά τους ευνοούσαν την παραπέρα ανάπτυξη των στερεοτύπων.
Χαρακτηριστικό και μάλλον άγνωστο είναι ότι στη Σύνοδο της Μακόν στη Γαλλία (585) συζητήθηκε αν κατά τη Δευτέρα Παρουσία και την ανάσταση των σωμάτων, οι γυναίκες θα έπρεπε να πάρουν πρώτα ανθρώπινη υπόσταση αφού δεν την είχαν όσο ζούσαν (!!!). Η πρόταση απορρίφθηκε με μία μόνο ψήφο διαφορά!
Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε ότι οι γυναίκες έρχονταν στον κόσμο με μοναδικό σκοπό «να ικανοποιούν τη λαγνεία των ανδρών»…
Ο Θωμάς ο Ακινάτης δίδασκε ότι η γυναίκα είναι απλά ένας ακρωτηριασμένος, αποτυχημένος, κακοφτιαγμένος άντρας και είναι ικανή μόνο να φέρνει παιδιά στον κόσμο (!!!).
Αν σκεφτούμε ότι ο δάσκαλός του, Μέγας Αλβέρτος, έλεγε ότι έπρεπε να έρχονται στον κόσμο μόνο αγόρια και ότι με τα κορίτσια κάτι πηγαίνει στραβά απ’ την αρχή (!!!), οι διδασκαλίες του Ακινάτη δεν προκαλούν ιδιαίτερη κατάπληξη…
Πάντως, στη Νότια Ευρώπη, τόσο στην αυστηρά καθολική Ιταλία όσο και στην επίσης καθολική Ισπανία, δεν είχαμε τόσες πολλές δίκες μαγισσών όσο στη Βόρεια και την Κεντρική Ευρώπη. Ίσως γιατί στον ευρωπαϊκό Νότο οι κοπέλες παντρεύονταν πολύ νωρίτερα κι έμπαιναν κάτω από την «προστατευτική ομπρέλα» της μεγάλης οικογένειας.
Μαζικές διώξεις μαγισσών έγιναν, όπως είπαμε, κυρίως τον 15ο αιώνα. Γνωστότερες ήταν αυτές των κοσμικών δικαστηρίων του Βαλές, το 1428 και το 1447. Στην πρώτη περίπτωση λέγεται ότι κάηκαν στην πυρά περισσότεροι από 100 άνθρωποι που κατηγορήθηκαν για δολοφονίες, για την καταστροφή της σοδειάς και για άλλα εγκλήματα που είχαν διαπράξει με χρήση της μαγείας. Αυτή είναι η πρώτη δίκη για την οποία έχουμε σαφή και ουσιαστικά στοιχεία για το στερεότυπο της μάγισσας του ύστερου Μεσαίωνα. Πετάει στον αέρα, μεταμορφώνει ανθρώπους σε ζώα, τρώει παιδιά και λατρεύει τον διάβολο. Στο Dauphin, 110 γυναίκες και 57 άνδρες εκτελέστηκαν από το 1428 ως το 1447.
Το 1669, στη σουηδική πόλη Μόρα, θανατώθηκαν 72 γυναίκες και 15 ανήλικοι που κατηγορήθηκαν, από μικρά παιδιά, για μαγεία.
Υπάρχουν, φυσικά, αναρίθμητα άλλα παρόμοια γεγονότα. Από τις αρχές του 17ου αιώνα, πάντως, κυρίως μετά το τέλος του Τριακονταετούς Πολέμου(1648), φαίνεται ότι το ανελέητο αυτό κυνήγι μαγισσών σιγά σιγά φθίνει και κάπου τελειώνει.
Στην Ολλανδία, η τελευταία μάγισσα κάηκε στην πυρά το 1610. Στην Αγγλία, η θανάτωση της τελευταίας μάγισσας έγινε το 1684 και στη Γαλλία το 1745. Στη Γερμανία μόλις το 1775 είχαμε την τελευταία καταδίκη μάγισσας σε θάνατο στην πυρά (συγκεκριμένα στο Κέμπτεν του Αλγκάου). Μάλιστα, της δόθηκε χάρη και πέθανε τελικά στη φυλακή.
Η τελευταία εκτέλεση μάγισσας στην Ευρώπη, έγινε το 1782 στην Ελβετία.
Θρησκευτικά ξεκαθαρίσματα
Εκτός όμως από όλα τα άλλα, το κυνήγι της μαγείας έδωσε την ευκαιρία στην καθολική Εκκλησία και την κοσμική εξουσία να απαλλαγούν από αιρέσεις και ενοχλητικά θρησκευτικά (και όχι μόνο…) Τάγματα. Οι Καθαροί και οι Βαλντεσιανοί «κυνηγήθηκαν» από τη Σύνοδο της Τουρ (1163), τη Γ’ Σύνοδο του Λατερανού (1179) και τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ’, ο οποίος κάλεσε σε σταυροφορία εναντίον των Καθαρών (1209).
Οι πολυσυζητημένοι Ναΐτες, με επικεφαλής τον μέγα μάγιστρο Ζακόμπ ντε Μολέ, παραπέμφθηκαν σε δίκη (1307), με την κατηγορία της μαγείας και της ιεροσυλίας και 54 από αυτούς, αφού υποβλήθηκαν σε φρικτά βασανιστήρια, καταδικάστηκαν να καούν ζωντανοί (1314) μπροστά στην πύλη του Αγίου Αντωνίου στο Παρίσι.
Σε όλους είναι οικείες οι εικόνες με τις … ιπτάμενες μάγισσες και τους μάγους/μάγισσες που καίγονται στη φωτιά. Πού οφειλόταν όμως αυτή η έκρηξη των διώξεων κατά τον ύστερο Μεσαίωνα;
Υπήρχε η ανάγκη για κοινωνική αναμόρφωση της (Δυτικής) Εκκλησίας, που εκφράστηκε μετά το Συμβούλιο της Κωνσταντίας (1414-1418). Οι εκφραστές αυτής της τάσης επισήμαναν πολλά κακώς κείμενα στον εκκλησιαστικό χώρο και υπέδειξαν χρήσιμες μεταρρυθμίσεις, όμως δεν τους έλειπε ο φανατισμός. Ακόμα και μεγάλοι μεταρρυθμιστές θεολόγοι δεν έμεναν ανεπηρέαστοι από τους φόβους και τις προκαταλήψεις της εποχής. Οι διώκτες της μαγείας ήταν φανατικοί Χριστιανοί και εμπνέονταν από ένα μείγμα ιερού ενθουσιασμού και παρερμηνευτικών δογμάτων και αντιλήψεων. Αποτέλεσμα; 60.000 (τουλάχιστον) και σύμφωνα με άλλες εκδοχές 200.000 – 500.000 άνθρωποι θανατώθηκαν με την κατηγορία της (άσκησης της) μαγείας, μέσα σε τρεις μόνο αιώνες.
Κλείνοντας, να κάνουμε μια αναφορά στο περιβόητο βιβλίο “Malleus Maleficarum”, γνωστό ως «Σφυρί των Μαγισσών», βιβλίο που εκδόθηκε γύρω στο 1487. Συγγραφέας του ήταν ο Δομινικανός μοναχός Χάινριχ Κράμερ. Πρόκειται για ένα από τα πρώτα βιβλία που γνώρισαν ευρεία διάδοση. Η έκδοση του βιβλίου αυτού συντέλεσε στη ραγδαία κλιμάκωση των διώξεων εναντίον των μαγισσών, καθώς συνέδεε ξεκάθαρα τη γυναικεία φύση με τη μαγεία, καθώς θεωρούσε ότι η σαρκική απόλαυση είναι χαρακτηριστικό της ακόρεστης επιθυμίας των γυναικών. Το «Malleus Maleficarum», προσπαθούσε να αποδείξει την ύπαρξη δαιμόνων και μαγισσών και πρόσφερε συμβουλές για το …πώς αναγνωρίζονται οι μάγισσες!
Το σίγουρο είναι ότι η μανία εναντίον των μαγισσών του 14ου με 17ο αιώνα αποτέλεσε ένα μοναδικό ιστορικό συνδυασμό κατηγοριών, κυρίως εναντίον γυναικών (ακόμα και για τη φοβερή μαύρη πανώλη* της Ευρώπης που μεταξύ1347-1353 στοίχισε τη ζωή σε 20-25 εκατομμύρια ανθρώπους κατηγορήθηκαν κάποιοι), οι περισσότερες από τις οποίες ήταν αθώες και της δημιουργίας ενός θεολογικού συστήματος όπου η μαγεία είχε πρωταρχική σημασία…
ΠΗΓΕΣ: Maria Anastasiou, “ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ» (από Academia.edu, Social networking website for academics)
RICHARD KIECKHEFER, Η ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ (εκδόσεις Kωσταράκη, 1990)
DIETER BREUERS, «Εις το Όνομα Τριών Δαιμόνων : Το Κυνήγι των Μαγισσών στον Μεσαίωνα», εκδόσεις Κονιδάρη, 2009
http://cretablog.gr/prota/


Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Άγιος Δημήτριος - Βισαλτίας, Σερρών

Οπτικοακουστικά: Giannisrc  ,  Σείριος - Εννέα Έτη Φωτός
 Οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων, το καταφύγιο μας...
Αφιερωμένο!!!

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΙΔΕΑΙ

Η ψυχή φέρει τήν γνώσιν τών ΙΔΕΩΝ μέ τήν είσοδον της εις τό ανθρώπινον σώμα (Φαίδρ. 249). Η αναγνώρισις τών ΙΔΕΩΝ ενυπάρχει από τήν πρό τής ενσαρκώσεώς της κατάστασιν (Φαίδων 76Ε – 77Β καί 92D – E).
Ο Πλάτων παραδέχεται τήν μυστηριακήν διδασκαλίαν τής μετενσαρκώσεως (Φαίδων 83D «… ώστε ταχύ πάλι πίπτειν εις άλλο σώμα»), τήν οποίαν εδραιώνει διά τής θεωρίας τών αντιθέσεων (Φαίδ. 70C – 72E) καί τής θεωρίας τής αναμνήσεως (Φαίδ. 72Ε – 77Β καί Θεαίτ. θεωρία τών εκμαγείων καί τής Μνημοσύνης 191D, Φίληβος 33C – 36B).
Εις ατομικόν επίπεδον αι ΙΔΕΑΙ είναι αποτυπώματα/δακτυλίδια, τά οποία φέρει η ψυχή επί τού κηρού μέ τό σύνολον τών αναμνήσεών της εκ τών προγενεστέρων της βίων. Συνεπώς η γνώσις τών αισθητών γίνεται διά τής αναγνωρίσεως εις αυτά τής γενεσιουργού των αιτίας, πού είναι αι ΙΔΕΑΙ, αι αποτυπωθείσαι εις τό εκμαγείον τής ψυχής. Αι αφηρημέναι έννοιαι, αι οποίαι είναι αόρατοι (Ιδέα τής σωφροσύνης, τής οσιότητος, τής φιλίας κλπ.), δέν θά ήτο δυνατόν νά γίνουν ούτε αντιληπταί, ούτε κατανοηταί άνευ τής προϋπάρξεως τών Ιδεών/δακτυλιδιών, τα οποία αφήνουν τά αποτυπώματά των εις τό εκμαγείον/κερί τής ψυχής.
Τά αισθητά δέν θά ήτο δυνατόν νά γίνουν κατανοητά, αλλά μόνον αντιληπτά, διότι είναι αεί ρέοντα καί μεταβλητά. Καθίστανται νοητά, εφ’όσον αι αεί προϋπάρχουσαι ΙΔΕΑΙ, είναι μόνιμαι καί «αεί ωσαύτως έχουν» εις τήν ψυχήν, χωρίς ποτέ νά αλλοιούνται. Είναι αι αποτυπώσεις, τάς οποίας μεταφέρει η ψυχή από βίον εις βίον.
Πάς άνθρωπος έχει μίαν «δυνάμει» προκαταβολικήν γνώσιν τής ΙΔΕΑΣ τής Αρετής. Δέν τήν κατέχει. (Πολιτεία 617Ε, «Αρετήν δέ αδέσποτον, ήν τιμών καί ατιμάζων πλέον καί έλαττον αυτής έκαστος έξει. Αιτία ελομένου θεός αναίτιος»).
Όμως η «δυνάμει» υπάρχουσα γνώσις, καί όχι κατοχή τής Αρετής εις τήν ψυχήν, δέν είναι αρκετή. Τό άτομον είναι ανάγκη νά τήν επαναφέρη εις τήν συνείδησιν διά τής αναμνήσεως (θεωρία τής αναμνήσεως Θεαίτ.191D – 195Β) καί τής εντριφήσεως εις τάς ιδιότητάς της (Διάλογοι, Χαρμίδης «περί σωφροσύνης», Λάχης «περί ανδρείας», Πολιτεία «περί δικαίου»). Η φρόνησις, η τρίτη ιδιότης της Αρετής, επανέρχεται εις πολλούς διαλόγους τού Πλάτωνος, διότι άνευ φρονήσεως αι άλλαι ιδιότητες δέν έχουν ουσιαστικήν αξίαν. Περί φρονήσεως, λέγει τά εξής ο Σωκράτης εις τήν Πολιτείαν:
«Οι άλλες αρετές λοιπόν πού ονομάζονται αρετές τής ψυχής είναι σχεδόν παρόμοιες μέ τίς αρετές τού σώματος, γιατί πραγματικώς ενώ στήν αρχή δέν υπάρχουν, ύστερα αποκτώνται μέ τήν συνήθεια καί τήν εξάσκηση. Η αρετή όμως τής φρονήσεως, καθώς φαίνεται, έχει πολύ περισσότερο θεϊκή προέλευση εν σχέση μέ κάθε άλλο πράγμα, δέν χάνει ποτέ τήν δύναμη της, ανάλογα δέ μέ τήν περιστροφή της γίνεται χρήσιμη καί ωφέλιμη ή τουναντίον άχρηστη καί βλαβερή, (Πολιτεία 518D – E).
Μέ οδηγόν πάντοτε τήν ΙΔΕΑΝ τού Αγαθού, η ψυχή θά πρέπει νά ενεργοποιήση καί νά εφαρμόση τήν αρετήν εις τήν πρακτικήν τής καθημερινότητος τού βίου. Υπάρχει μέθοδος πρός τούτο;
Η ψυχή οφείλει διά τού συνεχούς αυτοελέγχου, τού προσωπικού της δικαστηρίου, «τόν λόγον διδόναι», νά εξετάζη συνεχώς τάς πράξεις τού βίου της (Σοφ. 230Α, Πρωτ. 336C, Πολ. 344D, Θεαίτ. 190 «καλώ καί τήν δόξαν λόγον ειρημένον… αλλά σιγή πρός αυτόν»), ώστε διά τού προσωπικού ελέγχου, αλλά καί τήν κριτικήν τών συνανθρώπων της, νά βελτιώνη τάς ενυπάρχουσας ιδιότητας τής Αρετής υπό τήν επίβλεψιν πάντοτε τής Ιδέας τού Αγαθού.
«Τόν έλεγχον λεκτέον, ως άρα μεγίστη καί κυριωτάτη τών καθάρσεών εστι». (Ο κριτικός έλεγχος είναι ο πιό σπουδαίος καί μεγάλος καθαρμός, Σοφιστής, 230d).
Η Μαιευτική τού Σωκράτους καί η Διαλεκτική τού Πλάτωνος θά ήτο εις θέσιν νά επαναφέρουν τήν ίασιν εις τήν πάσχουσα ψυχή τής ανθρωπότητος, εάν επανήρχοντο εις τήν πράξιν διά τής Παιδείας καί τού ορθού Λόγου.
Αλτάνη

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ Η ΖΩΗ

Τον σκοπό της δημιουργίας οι θρησκείες τον καθόρισαν περισσότερο με το συναίσθημα και λιγότερο με την πραγματικότητα, αφού δεν υπήρχαν αποδείξεις για να πείσουν τους οπαδούς τους.
Η επιστήμη έφτιαξε το δικό της παραμύθι, της μεγάλης έκρηξης που έγινε χωρίς την επέμβαση κανενός, έκανε διάσπαση του χάους και γέννησε το άπειρο διάστημα των απείρων διαστάσεων και του απείρου χωροχρόνου και εμφανίζει το φαινόμενο της ζωής στο σύμπαν σαν τυχαίες εκδηλώσεις της νεκρής ύλης και όχι σαν εκδήλωση της θείας πνοής.
Ο άνθρωπος ανάλογα με τις υποδομές του διαλέγει κατά περίπτωση τον τρόπο της δημιουργίας που τον ικανοποιεί.
Οι σημερινές μορφές ζωής δεν έχουν σχέση με τις αρχικές. Έχουν υποστεί ποικίλες εξελίξεις και ποικίλες επιμιξίες ομοειδών όντων όπως: • Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Συμπάντων.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Γαλαξιών.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Αστρικών Συστημάτων.• Επιμιξίες - Διασταυρώσεις όντων διαφορετικών Πλανητών. Μία ακατανόητη βιολογική διασταύρωση - επέμβαση που ολοκληρώνει το έργο της δημιουργίας του Όλου φωτός. Η μετακίνηση των όντων της γης σε άλλες συμπαντικές περιοχές δεν γνωρίζουμε τι βιολογικές επιπτώσεις θα προκαλέσει και τι πνευματικές ανατροπές θα υποστεί ο άνθρωπος. Η αρχική συμπαντική ενέργεια άγνωστης υφής και προέλευσης, προκάλεσε όλες τις δημιουργικές διεργασίες και όλες τις πραγματικότητες που δεν μπορεί ούτε να συλλάβει ο ανθρώπινος νους.
'Υλη με χαμηλή ενέργεια και συχνότητες δημιουργεί τη γνώριμη μορφή της που κυριαρχεί στον τρισδιάστατο χώρο. Ενδιάμεσες μορφές ενέργειας δημιουργούν τις αιθερικές πραγματικότητες. Υψηλών συχνοτήτων ενέργεια κυριαρχεί στις αστρικές δημιουργικές διεργασίες.
Ο ανθρώπινος οργανισμός καταναλώνει τεράστια ποσότητα ενέργειας για τη συντήρηση του.
Τα δυσάρεστα συναισθήματα δημιουργούν πτώση ενέργειας στο δυναμικό πεδίο του σώματος, ενώ οι ευχάριστες καταστάσεις, πυροδοτούν το σπινθήρα του πνεύματος, ισορροπούν τις σκέψεις και δημιουργούν προϋποθέσεις πνευματικής ανόδου.
Η άσχημη ανθρώπινη συμπεριφορά διαταράσσει την οικολογία της γης και εξουδετερώνει τις προϋποθέσεις της κοσμικής σύνδεσης. Η ζωή σε όλες τις μορφές της, άνθρωπος, χλωρίδα και πανίδα, έχει τον ρόλο της ενεργειακής ασπίδας της Γαίας για την αδιασάλευτη ισορροπία μεταξύ ύλης και ενέργειας στον πλανήτη. Όλοι οι κατοικημένοι πλανήτες του σύμπαντος αποτελούν χώρους καλλιέργειας της ζωής για τη συντήρηση του συμπαντικού οργανισμού. Το υλικό σύμπαν ισορροπείται χάρη στην ισοκατανομή ύλης και ενέργειας, σε αδιατάρακτη σχέση. Διατάραξη της ισορροπίας αυτής εκδηλώνεται με ακραίες καταστροφικές αντιδράσεις.
Η Γαία είναι συλλέκτης ενέργειας που παράγει η ίδια, κοσμικής, αστρικής, ηλιακής, που καταναλώνονται για τη συντήρηση των όντων, ζώων και φυτών. Αν δεν καταναλωθεί η συλλεγόμενη ενέργεια, απορροφάται από τον κορμό του πλανήτη, που εκτονώνεται με καταστροφές για την αποκατάσταση της ισορροπίας. Ο δικός μας πλανήτης αποτελείται από ισότροπο και κατάλληλα κατανεμημένο πλέγμα χημικών στοιχείων, οι ποσότητες και η διάταξη των οποίων δημιουργούν τις ιδανικές συνθήκες ζωής. Η διατάραξη της ποσοστιαίας αναλογίας αυτών με την εξόρυξη ορυκτών, άντληση πετρελαίου, καταστροφή δασών και ποικιλόμορφη μόλυνση του περιβάλλοντος, έχουν εξουδετερώσει σε μεγάλο βαθμό τις ιδανικές συνθήκες διαβίωσης του ανθρώπου. Όσο πολυπλοκώτερος είναι ένας οργανισμός τόσο πιο πολλές μορφές ενέργειας χρειάζεται για τη συντήρηση του και τις αντλεί από το περιβάλλον. Έλλειψη ή διατάραξη μιας από αυτές επιφέρει τον θάνατο. Ο υπερπληθυσμός, η καταστροφή χλωρίδας και πανίδας, η διατάραξη της γαιολογικής συνθέσεως του πλανήτη, τον οδηγούν σε σταδιακό αφανισμό αφού ανατρέπεται η σχέση ύλης - ενέργειας.
Ελλάνιοι. Ανήκετε στους ουρανούς αλλά θα ζήσετε στη Γαία. Είστε ουράνιοι και γήινοι μαζί, ανθρώπινοι και θεϊκοί, όμως αγνοείτε τα πάντα γύρω από αυτά. Για ν ' αποκτήσετε την αληθινή γνώση πρέπει να εξουσιάσετε την ανθρώπινη φύση, τις αισθήσεις, τα ένστικτα και τα πάθη. Οι ανθρώπινες σκέψεις ανανεώνονται συνέχεια, καθώς ο νους εξελίσσεται, ανέρχονται πνευματικά και αναζητούν την ουράνια γνώση, η απόκτηση της οποίας φανερώνει μέρος από το υπέρτατο μεγαλείο του Δημιουργού. Την στιγμή που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον προορισμό του συμμετέχει στην ουράνια ευδαιμονία. Ανήκετε στη φωτισμένη γενιά των ουρανών και των άστρων μεταφέρετε την ουράνια γνώση στη Γαία την οποία και θα μεταδώσετε. Είστε οι πνευματικοί οδηγοί των ανθρώπων.
Μη θεμελιώσετε τη γνώση σε ακατανόητες παραδοχές γιατί θα οδηγήσετε στην αμάθεια τις γενεές που θα ακολουθήσουν. Διαφυλάξτε το έργο της δημιουργίας. Προστατέψτε τη φύση και τον κόσμο. Δημιουργείστε έναν κόσμο κάλλους και γοητείας και πλημμυρίστε τον από ομορφιά και αρμονία σκορπώντας το πλεόνασμα της αγάπης που φέρατε από τ ' άστρα. Ο θάνατος της φύσης θα σημάνει και το δικό σας τέλος.
Η ζωή του ανθρώπου και κάθε ζωντανού οργανισμού είναι ένα τραγούδι δόξας και ευχαριστίας προς το Όλον Φως. Μη διαταράξετε αυτή τη θεία μελωδία καταστρέφοντας τη φύση.
Η γη είχε προορισμό παραδείσου, όμως η ανθρώπινη αλλαζονία και μωρία την μετέβαλε σε κόλαση, καταστρέφοντας την αλόγιστα.
Πιστεύω ότι τίποτε δεν είναι ατομικό. Τα πάντα είναι κοινά σε ότι αφορά την πορεία μέσα στο χώρο. Ο άνθρωπος καλό θα ήταν να αλλάξει την πορεία του μέλλοντος επιδρώντας αποφασιστικά στη διαμόρφωση του. Το εγώ πρέπει να αφανισθεί και να αντικατασταθεί με το εμείς · μόνο τότε ο άνθρωπος θα αποκτήσει όραμα για το μέλλον του.
Γεράσιμος Καλογεράκης, Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ, εκδ. Δίον.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

ΟΡΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ - ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΣ ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ / ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ

Αλτάνη
Η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία έχει μίαν ιδιαιτέραν ορολογίαν, μέ τήν οποίαν ερχόμενος εις επαφήν ο αναγνώστης διά πρώτην φοράν ευρίσκεται εις απορίαν ως πρός τήν ακριβή σημασία τών λέξεων. Άν καί γνωστόταται αι λέξεις καί εν χρήσει καί σήμερον, εν τούτοις δέν ανταποκρίνονται εις τήν σημασία τών αρχαίων κειμένων. Η αδυναμία κατανοήσεως τών λέξεων καθιστά τά αρχαία κείμενα άλλοτε δυσνόητα καί άλλοτε απομεμακρυσμένα από τήν πραγματική των σημασίαν. Καί τό χειρότερον, συχνά αποδίδεται εις αυτά μία ερμηνεία, η οποία δέν έχει σχέσιν μέ τήν ουσίαν τών συλλογισμών τού εκάστοτε φιλοσόφου.
Αι ερμηνείαι τών λέξεων, αι οποίαι έχουν επιλεγεί μέ κριτήριον τήν αλλαγήν τής σημασίας των, έχουν τήν αρχή των κυρίως εις τά πλατωνικά κείμενα, ώστε μέ τήν καθαυτό προσέγγισιν νά γίνεται η, κατά τό δυνατόν, καλυτέρα κατανόησις τών εννοιών. Ο αναγνώστης θά ημπορεί νά ανατρέξη εις τάς παραπομπάς τών κειμένων διά νά αποκτήση τήν πλήρη καί ακριβή εικόνα.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΩΝ ΤΗΣ «ΜΑΙΕΥΤΙΚΗΣ» ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΜΑΙΕΥΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ: ΣΩ.: «Εις τήν ιδικήν μου μαιευτικήν τέχνην υπάρχουν τά γενικά χαρακτηριστικά όσα υπάρχουν καί εις τήν ιδικήν των (τών μαιών), υπάρχει όμως η διαφορά ότι η ιδική μου ξεγεννά άνδρας καί όχι γυναίκας καί ότι επιβλέπει τάς ψυχάς αυτών κατά τόν τοκετόν των καί όχι τά σώματα. Τό σπουδαιότατον δέ εις τήν ιδικήν μου τέχνην είναι τούτο, ότι δηλ. δύναται νά ελέγχη ποικιλοτρόπως εάν η διάνοια τού νέου γεννά παιδί φαινομενικόν καί ψευδές ή ζωντανόν καί αληθές». (Θεαίτητος, 150B – C, 184B, περί μαιευτικής καί εις τόν επίλογον 210C).
Η Μαιευτική τέχνη τού Σωκράτους είναι η ανάδυσις γνώσεως από την ψυχήν τού συνομιλητού, η οποία προϋπήρχε καί τήν οποίαν επαναφέρει ο Σωκράτης διά τών εντέχνων ερωτήσεών του (Θεαίτητος, Μένων, ο δούλος καί τό Δήλιον πρόβλημα κλπ.). Άλλως εις αντίθετον περίπτωσιν, κατά την οποίαν ο συνομιλητής νομίζει ότι γνωρίζει, αναγκάζεται νά παραδεχθή τήν άγνοιάν του (Αλκιβιάδης Α’, Ευθύφρων, Ευθύδημος , Γοργίας κλπ.).
ΣΩΚΡΑΤΙΚΗ ΕΙΡΩΝΕΙΑ (Πολιτεία 337Α, Κρατ. 384Α) είναι η προσποιητή άγνοια, μέ τήν οποίαν ήρχιζε τήν συνομιλίαν του ο Σωκράτης εις τήν αγοράν, άνευ ιδιαιτέρας επιλογής μαθητών. Εις τήν Απολογίαν του ηρνήθη ότι είχε μαθητάς (Απολογία 33, «Εγώ δέ διδάσκαλος μέν ουδενός πώποτ’ εγενόμην»). Οιοσδήποτε προσερχόμενος ήτο ελεύθερος νά παρακολουθήση τήν συζήτησιν. Μεταξύ τών παρευρισκομένων ο Σωκράτης επέλεγε τόν συνομιλητήν του, κατά προτίμησιν επώνυμον ή κατέχοντα εξουσία, προκειμένου νά δημιουργήση διά τών ερωτήσεων τό κατάλληλον φιλοσοφικόν κλίμα. Ο σκοπός ήτο η διερεύνησις τής ουσίας τής αρετής καί γενικώτερον τών αξιών καί προτύπων. (Απολογία Σωκράτους 30C – 31C).
Διά τών ερωτήσεων τού Σωκράτους ο συνομιλητής προχωρούσε εις τό θέμα, τό οποίον ενόμιζε (= ώετο) ότι κατείχε, ενώ δέν τό κατείχε. («τήν οίησιν» Αλκιβιάδης 120C – 122C, «η τού οίεσθαι ειδέναι, ά ουκ οίδεν» Απολογία Σωκράτους, 39Β), «… ακούοντες χαίρουσιν εξεταζομένοις τοίς οιομένοις μέν είναι σοφοίς, ούσι δ’ού» (… διότι ευχαριστούνται νά ακούουν νά ελέχγωνται οι νομίζοντες μέν ότι είναι σοφοί, ενώ δέν είναι… Απολογία Σωκράτους, 33C). «… ουκ οιόμενος ειδέναι, ά μή οίσθα». (Δέν θά φαντάζεσαι ότι γνωρίζεις, όσα δέν γνωρίζεις, Θεαίτ. 210C, Πολιτεία 506Ε καί 524Ε).
ΑΠΟΡΙΑ: Ο συνομιλητής, έχων περιέλθει εις αδιέξοδον μετά από τάς αλλεπαλλήλους ερωτήσεις τού Σωκράτους, περιπίπτει εις απορίαν, αντιλαμβανόμενος τάς αντιφάσεις. αι οποίαι τόν οδηγούν εις αδιέξοδον. (Απορία =Α στερητικόν + πόρος = πέρασμα, αδυναμία διελεύσεως ή προχωρήσεως. Η έλλειψις π ό ρ ο υ ή διεξόδου).
Η ελεγκτική διαδικασία τού Σωκράτους, αφορμωμένη από τήν ειρωνεία, γίνεται αιτία δημιουργίας ΑΠΟΡΙΩΝ. ΑΠΟΡΗΤΙΚΟΙ είναι οι πρώτοι διάλογοι τού Πλάτωνος, οι οποίοι δέν καταλήγουν εις τόν ορισμόν τής εξεταζομένης εννοίας, εφ’ όσον ο ίδιος ο Σωκράτης ομολογεί ότι δέν γνωρίζει. (Αριστ. Σοφιστικοί Έλεγχοι, 183Β, 7 «Σωκράτης ηρώτα, αλλ’ ουκ απεκρίνατο. ωμολόγει γάρ ουκ ειδέναι»).
ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΕΕΙΝ έχει εκκίνησιν από τήν αρχικήν θέσιν τού Σωκράτους, ότι «έν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Η παραδοχή τής αγνοίας τού Σωκράτους εντέχνως παρεισφρήει εις τόν διάλογον. Τά εξεταζόμενα θέματα αφεώρουν πάντοτε τήν ηθικήν, προσωπικήν ζωήν τών ατόμων (Απολογία Σωκράτους, Τό παράδειγμα τής αλογόμυιγας εις τά ώτα τού ίππου 31). Η ομολογία τής αγνοίας τής σημασίας τών εννοιών περιέρχεται εις τόν συνομιλητήν, όταν διά τών αντιφάσεων, εις τάς οποίας περιπίπτει μέ τάς ερωτήσεις τού Σωκράτους, αναγκάζεται νά ομολογήση ενώπιον όλων ότι δέν γνωρίζει (Πολιτεία 477Ε).
ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΕΕΙΝ είναι η πρώτη φάσις καθάρσεως τής ψυχής από τήν φαντασίωσιν, τήν ψευδή, ελλειπή ή μονομερή διά λόγων έκφρασιν τής εννοίας τής «Αρετής», τών αξιών καί αρχών, τών οποίων τώρα ο συνομιλών αναγνωρίζει «τήν καθαρκτικήν τέχνην» (Φαίδων 69C – 70).
Αρετή: Διά τόν Σωκράτην όλοι οι άνθρωποι έχουν τήν δυνατότητα νά αποκτήσουν «Aρετήν» καί ως εκ τούτου έχουν χρέος νά τήν αναζητήσουν. Η επίγνωσις τού Αγαθού ενυπάρχει εις όλας τάς ψυχάς. Υπό τήν καθοδήγησιν τού Αγαθού, μέ μεγάλους κόπους καί μακροχρόνιον προσπάθειαν, αποκτάται η «Αρετή».
Δυστυχώς σήμερον η εκ τών ουκ άνευ γνώσις τής σημασίας της έχει παντελώς εκλείψει: πρώτον ως θεωρία καί δεύτερον, καί ουσιαστικώτερον, εις τήν καθημερινή πρακτική. Η φιλοσοφική διάστασις τής Αρετής είναι ασυλλήπτου βεληνεκούς. Διότι η Αρετή πρέπει νά έχη πλήρη εφαρμογήν εις τήν πρακτικήν της εξάσκησιν κατά τήν διάρκειαν της ζωής, άλλως τό φιλοσοφικόν οικοδόμημα είναι άνευ αντικρύσματος.
Η Αρετή αναλύεται εις τούς διαλόγους τού Πλάτωνος καί είναι η αρμονική σύζευξις τών τεσσάρων ιδιοτήτων: τής σωφροσύνης, τής ανδρείας, τής φρονήσεως καί τής δικαιοσύνης (Πολιτεία 442C – 445D, 500C – 501, 504 – 506Β, Φαίδων 68D – 69E, 114C, 115, Πρωταγόρας 322C – E, Απολογία 18, Φίληβος 33A – C, κλπ.),
Αι τιμαί δέ όσον αφορά εις τήν κατοχήν καί άσκησιν τής αρετής πρέπει νά κατανέμωνται από τήν πολιτείαν κατά λόγον. Μεγαλύτεραι εις τούς ασκούντας ταύτην καί μικρότεραι εις τούς ολιγώτερον κατέχοντας αυτήν. (Νόμοι, Βιβλίον ΣΤ, 757C).
Η ουσία τής Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας, όπως αναπτύχθη αρχικώς από τούς Πυθαγορείους, καί εν συνεχεία από τόν Πλάτωνα, τόν Αριστοτέλην καί τούς Στωκούς, είναι θεωρία καί πράξις. Εγκειται πρώτον εις τήν κατανόησιν καί δεύτερον εις τήν εφαρμογήν τής ουσίας τής Αρετής, διότι φιλοσοφία άνευ Αρετής εις τόν ιδιωτικόν καί τόν δημόσιον βίον είναι συνταγή μαγειρικής άνευ αντιστοίχου εδέσματος. Δηλ. απόκτησις γνώσεως τής Αρετής είναι η προετοιμασία τού εδέσματος, άνευ όμως προσλήψεως καί αφομοιώσεως τής ουσιαστικής τροφής. Διότι πρόσληψις καί αφομοίωσις τής πνευματικής τροφής / φιλοσοφίας / Αρετής είναι η εφαρμογή της εις τόν δημόσιον καί τόν ιδιωτικόν βίον.
ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΩΝ ΤΗΣ «ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ» ΚΑΤΑ ΠΛΑΤΩΝΑ
Ι Δ Ε Α (είδος/μορφή) είναι τό περιεχόμενον τής ουσίας τών όντων, τά οποία είναι εξ ολοκλήρου νοητά. Αι ΙΔΕΑΙ είναι τά πρότυπα σύμφωνα μέ τά οποία τό θείον εδημιούργησε τόν αισθητόν κόσμον (Πολιτεία 476 – 484 καί 597Β, παράδειγμα κλινοποιού, ζωγράφου, Παρμενίδης 129 – 135C, κλπ. ).
Αι ΙΔΕΑΙ είναι τά αιώνια πρότυπα τών αισθητών. Επειδή τά αισθητά είναι τά μιμήματα τών ΙΔΕΩΝ, είναι ατελέστερα αυτών (Τίμ. 28, 48Ε, 50C, Φαίδ. 74Ε). Τά μιμήματα τών ΙΔΕΩΝ εις τό αισθητόν είναι άπειρα, ενώ αι ΙΔΕΑΙ εις τό νοητόν είναι μονοειδείς, έχουν μόνον μίαν μορφήν. Ο εντός τού Σπηλαίου κόσμος τού Ζ’ Βιβλίου τής Πολιτείας είναι ο ορατός κόσμος τών αισθήσεων, ο εκτός τού Σπηλαίου είναι ο νοητός τών Ιδεών, ο οποίος είναι δυνατόν νά γίνη προσιτός διά τής επιστήμης τής αστρονομίας. «. . . αύτη γε αναγκάζει ψυχήν εις τό άνω οράν καί από τών ενθένδε εκείσε άγει». (…διότι αυτή, η αστρονομία, αναγκάζει τήν ψυχή νά βλέπη πρός τά επάνω καί οδηγεί από τά πράγματα τού εδώ κόσμου στά πράγματα τού νοητού). (Πολιτεία, 529).
Αι ΙΔΕΑΙ, υπαρκταί εις τόν νοητόν κόσμον καί όχι εις τόν αισθητόν, είναι αγέννηται, άφθαρτοι, ούτε αυξάνουν, ούτε πάσχουν (Συμπ. 211Α). Ουδεμίαν αλλοίωσιν επιδέχονται, αλλ’ «αεί ωσαύτως έχουν» (Φαίδρ. 78C). Αποτελούν τών πραγμάτων τήν ουσίαν καί τής γνώσεως τό υποκείμενον εις τό νοητόν. Αύται είναι η αιτία τής μορφοποιήσεως τής ύλης εις τόν αισθητόν κόσμον, συνδέουσαι τό αόρατον μέ τό ορατόν πεδίον.
«Καί τά μέν δή (πράγματα) οράσθαί φαμεν, νοείσθαι δ’ ού, τάς δ’ αύ ιδέας νοείσθαι μέν, οράσθαι δ’ ού». (Καί δεχόμεθα ότι τά μέν αντικείμενα είναι ορατά, όχι όμως νοητά, οι ιδέες εξ άλλου είναι νοηταί, όχι όμως ορατές, Πολιτεία 507).
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ είναι ο απολογισμός, πού γίνεται διά τών ερωταποκρίσεων περί τής ΟΥΣΙΑΣ τών ΙΔΕΩΝ καί τών ΟΝΤΩΝ, η οποία ΟΥΣΙΑ «ωσαύτως αεί έχει καί κατά ταυτά». (περί Διαλεκτικής Πρωτ. 336B – 337C).
«ΔΙΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΠΟΡΕΥΕΣΘΑΙ»: Η πορεία διά τών Λόγων μέ τήν μέθοδον τών ερωταποκρίσεων αποκαλύπτει τάς ΙΔΕΑΣ. Αι αισθήσεις ατονούν βαθμηδόν. Αφού εξ αυτών έγινεν η εκκίνησις έχουν δώσει τήν θέσιν των εις τήν νόησιν. Η αλληλουχία τών φαινομένων τής αισθητής πραγματικότητος υποχωρεί πρό τής νοητής επεξεργασίας τών δεδομένων.
«Σω.: Ή καί διαλεκτικόν καλείς τόν λόγον εκάστου λαμβάνοντα τής ουσίας;» (Σω.: Ονομάζεις αλήθεια, διαλεκτικόν εκείνον πού γνωρίζει τόν λόγον τής ουσίας τού κάθε πράγματος; Πολιτεία 533B). » (Λέγω δέ χαλεπώτατον τό περί τούς λόγους«. (Λέγω δέ ότι τό δυσκολότερο μέρος τής φιλοσοφίας είναι η διαλεκτική, Πολιτεία 498).
ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ είναι η πορεία πρός τήν πρώτην αρχήν τού παντός, τήν ανυπόθετον αρχήν («τό επ’ αρχήν ανυπόθετον εξ υποθέσεων ιούσα» Πολιτεία 510B). Χρησιμοποιών ο φιλόσοφος μόνον τόν λόγον ανέρχεται ερευνών τάς Ιδέας, χωρίς τήν παρέμβασιν εικόνων τών αισθητών πραγμάτων, αλλά ούτε καί τών υποθέσεων, ως χρησιμοποιεί τάς υποθέσεις η μαθηματική επιστήμη (Πολιτεία 533 – 535).
ΛΟΓΟΣ εις τήν Διαλεκτικήν είναι η σταθερά καί πραγματική ύπαρξις τών δεδομένων (Θεαίτ. 201D καί 209D), ουδεμίαν, εις τήν προκειμένην φιλοσοφικήν πορείαν, σχέσιν έχων (ο Λόγος) μέ τήν ομιλίαν, τήν αιτίαν, τήν αναλογίαν, τόν μέσον καί άκρον όρον κλπ.
«Ουκούν ερωτηθείς, ώς έοικε, τί εστίν επιστήμη, αποκρινείται ότι δόξα ορθή μετά επιστήμης διαφορότητος. Λ ό γ ο υ γάρ πρόσληψις τούτ’ άν είη κατ’ εκείνον». (Συντόμως λοιπόν ερωτηθείς εκείνος ο άνθρωπος τί είναι γνώσις, θ’ απαντήση ότι είναι γνώμη ορθή μέ γνώσιν τής διαφοράς. Διότι απόκτησις λ ό γ ο υ θά ήτο αυτό τό πράγμα κατά τήν γνώμην εκείνου, Θεαίτ. 210).
Διαλεκτική καί λόγος συνάπτονται μετά από μακρόν καί κοπιώδη αγώνα, καθώς συναντώνται κατά τήν συλλογιστικήν πορείαν. Η μέν Διαλεκτική είναι η πορεία διά τών λόγων. Οι δέ λόγοι είναι η σταθερά καί πραγματική ύπαρξις τών δεδομένων εις τήν γνώσιν τών οποίων ωδηγήθη ο διαλεγόμενος διά τών υποθέσεων.
ΥΠΟΘΕΣΙΣ εις τήν Διαλεκτικήν είναι η υφισταμένη πραγματικότης, τής οποίας η αρχή έχει διερευνηθή καί αποδειχθή. Δέν είναι η παραδοχή κατά σύμβασιν μιάς αρχής, ως δογματικώς αποδέχεται η μαθηματική επιστήμη (Πολιτεία 509C – 511E, 533C). Αι ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ διαστέλλονται από τά ΕΙΔΗ/ΙΔΕΕΣ, διότι έχουν στοιχεία εποπτικότητος, πού προέρχονται από τόν αισθητόν κόσμον.
Tήν ΥΠΟΘΕΣΙΝ τού επιστήμονος, τήν βασιζομένην εις εικόνα τού αισθητού κόσμου (γεωμετρία, κύκλοι, τρίγωνα, διάμετροι κλπ.) τήν μετατονίζει ο διαλεκτικός εις ΙΔΕΑΝ / ΕΙΔΟΣ / ΜΟΡΦΗΝ, διότι ούτος κατανοεί τάς συναφείας τών όντων εις τήν νοητήν σφαίραν διά τών υποθέσεων. Είναι εις θέσιν νά συνθέση δια των λόγων, τά επί μέρους όμοια στοιχεία καί νά τά εντάξη εις τό σύνολον τών εννοιών τής επισκοπουμένης Ιδέας, εις τήν Ιδέαν τού Τριγώνου, τού Κύκλου κλπ. Αι αποκαλυπτόμεναι ΙΔΕΑΙ / ΕΙΔΗ / ΜΟΡΦΑΙ δια των υποθέσεων έχουν καί λογικήν καί μεταφυσικήν έννοιαν. Καθίστανται αντιληπταί από «τού τής ψυχής όμματος» διά τής ενοράσεως.
«Αι θείαι θεωρίαι» (Πολιτεία 517D) τών ΙΔΕΩΝ φέρουν τόν αφυπνιζόμενον συνομιλητήν εις τήν ενόρασιν, μέ τήν προϋπόθεσιν, ότι «έχει γίνει φίλος τού εαυτού, έχων συναρμολογήση τά τρία ψυχικά του στοιχεία όπως ακριβώς τούς τρείς τόνους τής μουσικής αρμονίας, δηλαδή τήν κατωτάτη βάση, τήν ανωτάτη καί τήν μεσαία καί ό,τι άλλο υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτά. Όλα αυτά αφού τά συνδέση καί γίνει ένας μονάχα ολόκληρος από τά πολλά, φρόνιμος καί αρμονικός, τότε νά αρχίση τίς ενέργειές του…» (Πολ. 443Β -C).
Τότε ο συνδιαλεγόμενος είναι εις θέσιν νά παραμερίση τάς προσωπικάς του απόψεις καί αντιλήψεις καί νά αποδεχθή τάς από κοινού εξεταζομένας αρχικάς ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ μέ τήν ορολογίαν τής διαλεκτικής τέχνης. Προχωρών καί κατανοών τήν πορείαν από μίαν ΥΠΟΘΕΣΙΝ πρός μίαν νέαν ΥΠΟΘΕΣΙΝ ως νά ήσαν βαθμίδες κατευθύνεται πρός τό Αγαθόν ή πρός τήν ΑΝ + ΥΠΟΘΕΤΟΝ Αρχήν (Πολιτεία, 509C – 511E, «τό επ’ αρχήν ανυπόθετον εξ υποθέσεως ιούσα» καί 534B – D). Εισχωρών εις τήν αντικειμενικήν πραγματικότητα τού νοητού κόσμου πορεύεται πρός τόν Υπερουράνιον Τόπον τού Φαίδρου, ο οποίος έχει σταθερότητα, σοφία, κάλλος καί διαπνέεται εκ τής ΙΔΕΑΣ τού ΑΓΑΘΟΥ. Εκεί ο ΦΘΟΝΟΣ δέν έχει προσπέλασιν καί θέσιν. «Φθόνος γάρ έξω θείου χορού ίσταται» (Φαίδρος 247Β)

ΘΗΣΕΙΟ

Στον λόφο της Αρχαίας αγοράς, χτίστηκε το -450 με - 440 και διατηρείται μέχρι και σήμερα, ο ναός του Ηφαίστου. Παλαιότερα βέβαια ο ναός αυτός, της βορειοδυτικής πλευράς της Αρχαίας Αγοράς, είχε λανθασμένα ονομαστεί «Θησείο» λόγω των ανάγλυφων παραστάσεων στις μετώπες του, που σχετίστηκαν με τους άθλους του Θησέα.
Θησείο παρόλα αυτά υπήρξε. Ήταν ένα ιερό που κτίσθηκε το -471με -468 για να ταφούν τα οστά του θρυλικού βασιλιά της πόλης, Θησέα, που ο Κίμων έφερε από τη Σκύρο. Αν και η ονομασία του ναού αποκαταστάθηκε, η περιοχή διατήρησε την τότε ονομασία της.
Μεταξύ 6ου και 8ου αιώνα σφραγίστηκε η είσοδος του πρόναου για να γίνει εκεί το Ιερό Βήμα. Στον τοίχο του προδόμου ανοίχτηκε η κύρια είσοδος της εκκλησίας. Στην βόρεια πλευρά ανοίχτηκε μικρή πόρτα (σήμερα είναι κλειστή με παράταιρο τρόπο). Πιθανότατα, ανοίχτηκαν τρεις ακόμα πλάγιες πόρτες μετά το έτος 979, οπότε και έγινε η εικονογράφηση των εξωτερικών τοίχων. Στα τέλη του 10ου ή κατά τις αρχές του 11ου αιώνα, έγινε ριζική ανακαίνιση της εκκλησίας με δαπάνες πιθανότατα του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ του Βουλγαροκτόνου.
Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας, το Θησείο μετατράπηκε σε λατινική εκκλησία. Στην περίοδο της Τουρκοκρατίας, περιήλθε πάλι στους Έλληνες ως εκκλησία, αλλά επιτρεπόταν μόνο μία φορά τον χρόνο, στις 23 Απριλίου του Αγίου Γεωργίου, να λειτουργούν. Το 1836 το Θησείο γίνεται αποθήκη και μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό, ξανά εκκλησία του Αγίου Γεωργίου μέχρι το 1835, οπότε και μετατράπηκε σε προσωρινό αρχαιολογικό μουσείο και αργότερα σε αποθήκη αρχαιοτήτων. Το 1936 και με απόφαση του αρχαιολογικού συμβουλίου γκρεμίστηκαν οι μεταγενέστεροι τοίχοι με τους οποίους φρασσόταν ο πρόναος αναστυλώθηκαν και συμπληρώθηκαν οι δύο κίονες, οι χριστιανικές τοιχογραφίες και αγιογραφίες αφαιρέθηκαν.
ΕΛΛΗΝΩΝ ΡΙΖΕΣ , https://www.newsbeast.gr

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Αρβανίτες μαρμαράδες στην Ακρόπολη.
(Μουσείο Μπενάκη)
Ήδη από τον +6ο αιώνα ο Παρθενώνας βεβηλώνεται, ή αν θέλετε, μετατρέπεται σε χριστιανική εκκλησία της Παρθένου Μαρίας. Το 1204, η εκκλησία αυτή μετατρέπεται σε φράγκικη, ενώ μερικούς αιώνες μετά, ο τουρκικός ζυγός επεμβαίνει και αλλάζει το σκηνικό σύμφωνα με τα δικά του θρησκευτικά δεδομένα. Στα 1456 ο Παρθενώνας γίνεται τούρκικο τζαμί.
Διάφοροι χώροι της Ακρόπολης αλλάζουν και γίνονται χριστιανικοί. Για παράδειγμα μία σπηλιά που βρίσκεται πάνω από το θέατρο μετατρέπεται και αφιερώνεται στην Παναγία την Χρυσοσπηλιώτισα. Το Ασκληπιείο αλλάζει σε ναό των Αγίων Αναργύρων. Η Αρχαία Κρήνη, όπως και κάθε πηγή που για τους Αρχαίους -όπως και σήμερα είναι παραδεκτό - είχε  θαυματουργές ιδιότητες, αν και καθόλα αρχαιοελληνικής έμπνευσης γίνεται Αγίασμα, για τις ίδιες, φυσικά, ιαματικές ιδιότητες.
Απέναντι από την Ακρόπολη υπάρχει ο λόφος που βρίσκεται το αστεροσκοπείο. Παλιά λεγόταν λόφος των Νυμφών επειδή εκεί υπήρχε ιερό τους. Στο ίδιο πιθανόν μέρος, ή πολύ κοντά υπάρχει σήμερα ο ναός της Αγ. Φωτεινής.

Ο ΑΘΩΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Στις Αρχαίες πόλεις του Άθωνα λατρευόταν ο Ζευς Ομάλιος ή Φύξιος, ο Απόλλων, ο Διόνυσος, ο Ηρακλής, ο Τιτάνας Κρείος, ο Νηρέας, η Αφροδίτη η Ουρανία, η Μορφώ, η Άρτεμις η Αγραία και Ποτάμια, η Δήμητρα και άλλες Θεότητες. Στην κορυφή του Άθωνα υπήρχαν πολλοί βωμοί διαφόρων θεοτήτων. Μία από τις προσωνυμίες του Δια ήταν «Αθώος Ζεύς» επειδή υπήρχε κάποτε στην κορυφή του Άθω άγαλμα του Δία, σήμερα βέβαια δεν υπάρχει.
Αξίζει να προσέξουμε, πως το ιερό της Αρτέμιδος αποτελούσε άβατο για τους άντρες, αλλά όχι για όλη την χερσόνησο, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά μόνο γύρω από το ιερό. Στο ιερό κατοικούσαν μόνο γυναίκες, ιέρειες της θεάς, όπου και τελούσαν τα Μυστήρια της Αρτέμιδος από ανύπανδρες γυναίκες, όχι μόνο προς τιμή της αλλά και προς τιμή του Απόλλωνα και της Δάφνης.
Η αδελφή του Απόλλωνα, είχε ως βασίλειό της την άγρια παρθένο φύση, που δεν είχε βεβηλωθεί από ανθρώπινο χέρι. Αυτή την έννοια έχει και η προσωνυμία της ως Αγνή και Παρθένος. Προσωνυμίες που απέκτησε και η Παναγία για διαφορετικούς λόγους. Η Άρτεμις είναι επίσης Θεά των τοκετών γι αυτό και την αποκαλούν Παιδοτρόφο, Εύλοχον, Ειλειθυίαν. Για παρόμοια φροντίδα και προστασία παρακαλείται και η Παναγία από γυναίκες που βρίσκονται σε ενδιαφέρουσα.
Κατά το πρώτο ήμισυ του 11ου αιώνα, αρχίζει να επικρατεί η ονομασία που όλοι γνωρίζουμε σήμερα «Άγιον Όρος».
Το +321 ο Κωνσταντίνος, αυτοκράτορας της Ρώμης και σημερινός χριστιανός άγιος, έδωσε εντολή να γκρεμιστούν τα ιερά και να σφαγούν οι ιέρειες των Ιερών της θεάς Άρτεμης όπως και έγινε. Από Άλσος της Άρτεμης και Άλσος των Μουσών, μετονομάστηκε σε Άγιον Όρος από τον Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο (1042-1054) και περιβόλι της Παναγίας.
(«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ», του Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον.)

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΝΤΕΙΑ

Στην γενέτειρα πατρίδα του Πυθαγόρα, στην Σάμο και κοντά στο Πυθαγόρειο υπάρχει ένα σπήλαιο που πριν ακόμα από την εποχή του φιλόσοφου λειτουργούσε ως Μαντείο από την βαθύτατη Αρχαιότητα. Η ιέρεια που χρησμοδοτούσε ταυτίζεται με την Ιεροφίλη των Δελφών. Σήμερα στον χώρο αυτό υπάρχει η εκκλησία Παναγία η Σπηλιανή, η Καληαρμένισσα, ενώ έξω από το σπήλαιο και κολλητά στην είσοδό του υπάρχει μία ακόμα εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, λες και υπήρχε ιδιαίτερος λόγος να εξασφαλιστεί με δύο χριστιανικούς ναούς ο «εξαγνισμός» του χώρου.
Παρόμοια χριστιανική αντιμετώπιση είχε και το Τροφώνιο μαντείο, καθώς χρειάστηκαν δύο εκκλησίες για να «καλύψουν» την αρχαιοελληνική εμβέλεια  του χώρου. Σήμερα θα δούμε μία διώροφη εκκλησία εκεί. Ο πρώτος όροφος που βρίσκεται και στην επιφάνεια είναι ο ναός της Αγίας Σοφίας. Η δεύτερη εκκλησία βρίσκεται στο υπόγειο της πρώτης, δηλαδή μέσα στο σπήλαιο που από το έδαφος μπορούσε να κατέβει ο χρηστηριαζόμενος. Η υπόγεια αυτή εκκλησία είναι της Αγ. Βαρβάρας.
Στο μαντείο του Αχέροντα έχει ιδρυθεί βυζαντινός ναός και χριστιανικό νεκροταφείο, για να μολυνθεί η περιοχή, το οποίο όμως μεταφέρθηκε κατά τις ανασκαφές, ενώ η μονή και η εκκλησία διατηρήθηκαν.
Στο Νεκρομαντείο Ταινάρου, θα δούμε σήμερα τον ναό του Ασωμάτου. Αν παρατηρήσουμε καλύτερα θα δούμε πως είναι χτισμένος με τα οικοδομικά υλικά κάποιου αρχαίου κτίσματος, τα οποία σαφώς προδίδουν την ύπαρξη Αρχαίου Ιερού, που δεν ήταν άλλος από τον ναό του Ποσειδώνα, όπως μας λένε και οι πηγές.
Η κρήνη της Κασταλίας, στους Δελφούς, είχε μετατραπεί και αυτή σε ένα μικρό εκκλησάκι, που όμως προς έκπληξη των ευσεβών χριστιανών, χρειάστηκε να γκρεμιστεί από την αρχαιολογική σκαπάνη.
Ο παλαιός ναός του Αγ. Ανδρέα προστάτη της Πάτρας, είναι χτισμένος επάνω σε ολόκληρο το μαντείο της Δήμητρας και της θεάς Γης. Το νερό της πηγής στα τότε χρόνια θεωρούνταν αλάθητο στην διάγνωση των νόσων, σήμερα θεωρείται «αγίασμα»
Τον χώρο του μαντείο Ισμηνίου Απόλλωνος, μολύνει σήμερα το κοιμητήριο του Αγ. Λουκά. Το ίδιο συμβαίνει και στο Μαντείο Αμφικλείας από το παρακείμενο κοιμητήριο.
Στο μαντείο Δειραδιώτου Απόλλωνος, και εκεί ο βωμός έχει καλυφθεί με χριστιανική εκκλησία, της οποίας υπάρχουν ερείπια σήμερα.
Στο μαντείο Διδύμων ή αλλιώς Μαντείο των Βραγχιδών, κοντά στη Μίλητο, υπάρχει η χριστιανική εκκλησία στο όνομα του Ιωάννη του Θεολόγου.
Δίπλα στο μαντείο Πτώου Απόλλωνος, έχει χτιστεί η χριστιανική Μονή της Οσίας Πελαγίας.
Και η καταγραφή των εκκλησιών που έχουν χτιστεί επάνω σε μαντεία, αρχαίους ναούς και ιερά δεν τελειώνει.

ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΡΧΑΙΑ ΙΕΡΑ

Στην Αθήνα και στην οδό Μητροπόλεως έξω από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Δύναμης. Αν και μικρό κάτω από την εκκλησία υπάρχουν μεγάλα υπόγεια με στοές που οδηγούν σε διάφορες κατευθύνσεις. Η Αγία Δύναμη είναι χτισμένη πάνω σε αρχαίο ιερό των Ιλισιάδων Μουσών.
Στον ίδιο δρόμο, λίγο πιο πέρα και κάτω από την Μητρόπολη των Αθηνών, ή πολύ κοντά της, βρισκόταν ο ναός της Υπερβόρειας Ειλείθυιας προστάτιδας του τοκετού. Η Ειλείθυια είχε ταξιδέψει στην Δήλο για βοηθήσει την Λητώ, μητέρα του Απόλλωνα και της Αρτέμιδος, για να γεννήσει. Είναι γνωστή και ως Άρτεμις Ειλείθυια.
Στην οδό Ευριπίδους υπάρχει το εκκλησάκι του Αϊ-Γιάννη του Πρόδρομου, γνωστό και ως Αϊ Γιάννη της Κολώνας, διότι μέσα στην εκκλησία, στον χώρο του ιερού και στο αριστερό του μέρος υπάρχει αρχαίος κορινθιακός κίονας, ο οποίος βγαίνει πάνω από τα κεραμίδια της εκκλησίας. Στην βάση της κολόνας, οι παλιοί Αθηναίοι έδεναν πολύχρωμα νήματα και κορδέλες, για να γιατρέψει ο Άι-Γιάννης τις αρρώστιες τους. Πρόκειται για ένα εντελώς αρχαίο ελληνικό συνήθειο που έκαναν σε αντίστοιχα μέρη για να ζητήσουν προστασία από τον Απόλλωνα Αυγιέα.
Λίγο πιο πέρα από τις Στήλες του Ολυμπίου Διός, υπάρχει ένα κοίλωμα που στην παλιότερη Αθήνα ήταν γνωστό ως Βατραχονήσι. Εκεί που βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, υπήρχε βωμός των Ιλισιάδων. Από εκεί περνούσε ο ποταμός Ιλισσός, όπου και η Κρήνη Καλλιρόη, πηγή που έπαιρναν νερό οι αρχαίες Αθηναίες κόρες για να χρησιμοποιήσουν στις τελετές του γάμου.
Στο αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού, επί της οδού Πειραιώς και Ιεράς Οδού, υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Τριάδος που βρίσκεται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο.
Αν ακολουθήσουμε την Ιερά Οδό από τον Κεραμεικό στα τέσσερα περίπου χιλιόμετρα θα συναντήσουμε ένα εκκλησάκι. του Αγ. Σάββα. Εκεί, σύμφωνα με διάφορες ιστορικές πηγές, επιγραφές και άλλες, υπήρχε μία ιερή συκιά. Αυτό, βέβαια, μας το επιβεβαιώνει και ο Παυσανίας: «Υπάρχει επίσης βωμός του Ζεφύρου και ιερό της Δήμητρας και της Κόρης, όπου τιμώνται μαζί και η Αθηνά και ο Ποσειδών. Στο μέρος αυτό λένε πως ο Φύταλος είχε δεχτεί στο σπίτι του τη Δήμητρα και πως η θεά τους έδωσε σ αντάλλαγμα (σ.τσ. για πρώτη φορά) το οπωροφόρο δέντρο της συκιάς.»
Ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο της Ιεράς Οδού, φτάνουμε στο Δαφνί, ο ναός της Παναγίας είναι χτισμένος πάνω στα ερείπια του ελληνικού ναού του Απόλλωνος Δαφναίου.
Στην Ελευσίνα υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ζαχαρία, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς πάνω στα ερείπια βυζαντινής που και αυτή είχε χτιστεί ακριβώς πάνω στα ερείπια του αρχαίου ναού του Τριπτόλεμου. Εκεί κοντά άλλωστε βρέθηκε και το γνωστό ανάγλυφο με την Δήμητρα και την Κόρη που δίνουν στον Τριπτόλεμο τον καρπό του σίτου. Αλλά και στο αρχαίο  τελεστήριο της Ελευσίνας έχει χτιστεί το βυζαντινό ναίδριο της Παναγίας.
Η μονή Καισαριανής και η μονή Αστερίου είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά της Αρτέμιδος και των Καβείρων αντίστοιχα. Η μονή της Καισαριανής είναι του 10ου αιώνα και χτίστηκε πάνω σε παλαιότερη του 4ου αι. Η της Καισαριανής και Αστερίου επικοινωνούν μεταξύ τους με υπόγειες στοές καθώς και με άλλα υπόγεια μονοπάτια που οδηγούν σε άλλες αρχαίες ιερές τοποθεσίες.
Στο Μαρούσι, υπάρχει ένα εκκλησάκι ο Αι-Γιάννης, του 15ου αιώνα και ο οποίος έχει χτιστεί πάνω στα θεμέλια του προϋπάρχοντος αρχαίου ελληνικού ναού της Αρτέμιδος Αμαρυσίας.
Στην Άνω Γλυφάδα, έξω από την Αθήνα, υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Κόρακα, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ναό του Απόλλωνα. Αξίζει να τον επισκεφτείτε και να δείτε το εσωτερικό της εκκλησίας καθώς «κρύβει» πολλά από τον αρχαίο ναό.
Στην ευρύτερη περιοχή της Αττικής, υπάρχει η γνωστή σπηλιά της Πεντέλης που κατά τους αρχαίους θεωρούνταν «Αιπόλειο του Πανός» ή αλλιώς «Παναιπόλειο», δηλαδή ο Πόλος του Πάνα ή του Παντός. Τα διάφορα «υπερφυσικά» φαινόμενα στο σπήλαιο αλλά και στην γύρω περιοχή «δίνουν και παίρνουν» όπως και οι διάφορες θεωρίες γι αυτά. Ο τόπος εκεί φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη ενέργεια. Για τους λόγους αυτούς, προφανώς, αναγέρθηκε μικρή εκκλησία προκειμένου να οικειοποιηθεί την ενέργεια της περιοχής. Πεντέλη, άλλωστε, σύμφωνα με μία σύγχρονη εκτίμηση σημαίνει «Πύλη εν τω τέλη».
Κοντά στον Μαραθώνα υπάρχει η Μονή Βρανά. Είναι χτισμένη στο αρχαίο ιερό Δήμητρος Χθονίας. Μάλιστα, εκεί υπάρχει και κάτι το ιδιαίτερα χαρακτηριστικό. Η μονή είναι «εντοιχισμένη» σε μία σπηλιά,  -σφραγίζοντας έτσι την πρόσβαση- από ορισμένο ύψος της οποίας στάζει μύρο. Το μύρο αυτό, βέβαια, είναι πλέον «άγιο» και «ιερό», αφού σε κανέναν από τους επισκέπτες και τους πιστούς, δεν πάει το μυαλό ότι το «αγιασμένο» αυτό μύρο προϋπήρχε της εκκλησίας, από τα Αρχαία προχριστιανικά χρόνια. Ανάλογο φαινόμενο υπάρχει σε αρκετές εκκλησίες όπως στην Αγία Παρασκευή Τεμπών.
Ας περάσουμε τώρα στην Πελοπόννησο και την αρχαία πόλη της Σικυώνας. Εκεί θα συναντήσουμε μία Φράγκικη εκκλησία του Ζαρακά, η οποία είναι χτισμένη ακριβώς δίπλα σε ναό της Αρτέμιδος.
Στην αρχαία πόλη Βούρα της ΒΔ Πελοποννήσου, στη σημερινή θέση Τρουπιά όπου βρίσκεται το μετόχι της μονής του Άγιου Σπηλαίου υπήρχε ιερό και μαντείο του Ηρακλή. Βρισκόταν μέσα στο σπήλαιο, όπου φυσικά και το άγαλμα του Ήρωα.
Η Παναγία η Χελιδονού στην Τράπεζα της παραλιακής Αχαίας είναι χτισμένη στα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στην Γαία.
Το απόμερο γραφικό ερημοκλήσι της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας της Πελοποννησίας, με την θαυμαστή, σαν από εξωτικό παραμύθι, δασοσκέπαστη οροφή της, στους πρόποδες του Τετραγίου όρους, τέσσερα περίπου χλμ από το χωριό Βάστα Μεγαλοπόλεως και σε υψόμετρο περί τα 860μ. Ενδέχεται να ανεγέρθη στα ερείπια ναού του τραγοπόδαρου αρχαίου θεού Πάνα -του σατανά κατά τους χριστιανούς. Χάλκινα αγαλματίδια που βρέθηκαν εκεί προ δεκαετιών ενισχύουν, χωρίς να επιβεβαιώνουν την εικασία αυτή.
Η εκκλησία όπου παντρεύτηκε ο ήρωας της επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στο χωριό Ζαρούχλα Αχαίας είναι χτισμένος επάνω στον ναό Καταθεσίου Αρτέμιδος.
Το γνωστό Ποντικόκαστρο είναι και αυτό χτισμένο πάνω σε αρχαίο ναό της Αρούρας Αρτέμιδος, όπου από κάτω υπάρχουν υπόγειες αρχαίες στοές και περάσματα.
Από το να γίνει εκκλησία δεν γλίτωσε ούτε το εργαστήριο του Φειδία, στο οποίο φιλοτέχνησε το περίφημο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, ενός από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου. Πολύ παράξενο, κατά την άποψη του γράφοντα, που ένα απλό εργαστήρι, το οποίο δεν υπήρξε ούτε ιερό, ούτε λατρευτικός τόπος, ούτε κάτι άλλο, να γίνει εκκλησία. Στα ερείπια του εργαστηρίου χτίστηκε μια μεγάλη βυζαντινή εκκλησία από τον Θεοδόσιο τον Β΄.
Φτάνοντας στο Άργος, θα συναντήσουμε στους πρόποδες της κορυφής Ασπίδας το εκκλησάκι του Αγίου Ηλία. Είναι χτισμένο στα ερείπια του ιερού του Απόλλωνα και της Αθηνάς, που ήταν και μαντείο.
Στο Ελληνικό θα συναντήσουμε τα απομεινάρια μίας πυραμίδας, από τις ελάχιστες που έχουν διατηρηθεί σχεδόν (ο θεός να το κάνει αυτό το «σχεδόν») σε ακέραια κατάσταση. Μερικά μέτρα δίπλα της υπάρχει και εκεί μία εκκλησία. Κι όμως ο τόπος δεν ήταν ιερός.  Η πυραμίδα αυτή αποτελούσε κατά πάσα πιθανότητα φρυκτωρία. Τι λόγους είχε να χτιστεί εκεί εκκλησία;
Το ίδιο μπορούμε να αναρωτηθούμε για την εκκλησία της Επισκοπής η οποία βρίσκεται στο κοίλο του αρχαίου θεάτρου της Τεγέας.
Η αρχαία Τεγέα συνορεύει με την αρχαία Μαντίνεια στον αρχαιολογικό χώρο της οποίας υπάρχει η εκκλησία της Αγίας Φωτεινής. Η εκκλησία αυτή είναι η παράξενη εκδοχή αρχιτεκτονικής χριστιανικού οικοδομήματος. Σε τίποτα δεν θυμίζει εκκλησία. Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως βρίσκεται χτισμένη στα θεμέλια του ναού της Αρτέμιδος και χτίστηκε αποκλειστικά από τα αρχαία αυτά οικοδομικά υλικά, καθώς από τα αιγυπτιακά Σεραπεία της περιοχής και επίσης από ένα ναίσκο της θεάς Ήρας.
Το εκκλησάκι της Παναγίας της Ραχιώτισας στην Φλιούντα, είναι και αυτό χτισμένο επάνω στο αρχαίο Ασκληπιείο.
Στην αρχαία Τροιζήνα υπήρχε ναός της Αφροδίτης Κατασκοπίας εκεί που σήμερα βρίσκεται η εκκλησία της Επισκοπής.
Στον Ταύγετο και στην αρχαία πόλη Βρυσέαι υπήρχε ναός και άγαλμα του Διονύσουστο ύπαιθρο και πηγή. Σήμερα υπάρχει εκκλησία. Στην ίδια περιοχή υπάρχει και εκκλησάκι του προφήτη Ηλία για το οποίο υπάρχει η παράδοση ότι: «μετά από τάμα πιστού, οι εργάτες προσπάθησαν να κτίσουν το εκκλησάκι στην απέναντι κορφή, αλλά τα υλικά το βράδυ εξαφανίζονταν και τα έβρισκαν την επομένη, στη ψηλότερη κορφή όπου τελικά κατασκευάστηκε». Παράξενο που το τάμα του πιστού δεν «έπιασε» και το εκκλησάκι ήθελε να χτιστεί σε εκείνη την κορυφή του Ταύγετου, όπου βρισκόταν η ιερή τοποθεσία του Ήλιου ή του Απόλλωνα.
Σε Μεσσηνιακό βουνό πάνω από το χωριό Παλαιό Λουτρό, συναντούμε στη σπηλιά του Κουφιέρου το εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων. Εκεί υπήρχε αρχαιότατος ναός από τον οποίο δεν σώζεται τίποτα, για να μας τον θυμίζει, έστω και ονομαστικά.
Σε δρακόσπιτο της Όχης, στην Εύβοια, υπήρχε παλιά ιερό της Ουράνιας Αφροδίτης. Δίπλα υπήρχε και η Ελαιατική Σχολή που μετατράπηκε σε χριστιανικό φροντιστήριο με το όνομα Μονή των Ομολογητών.
Στην κεντρική Ελλάδα, στην Αγ. Μαρίνα Βοιωτίας αν αναζητήσουμε θα βρούμε την εκκλησία του Αγίου Βλάσιου, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω σε αρχαίο ιερό του Πανοπέα, ο οποίος, σημειώστε έφτιαχνε ανθρώπους από πυλό. Σήμερα η ίδια περιοχή είναι γνωστή από αναφορές για εμφανίσεις ΑΤΙΑ. Πως να μην χτιστεί εκεί μία εκκλησία να εξαγνίσει τον χώρο!
Μεταξύ Κάστρου και Ορχομενού, στο χωριό Παύλο και στην αρχαία Υηττό το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου στην κορυφή του λόφου αντικαθιστά ναό του Ηρακλή, από το ίδιο αρχαίο υλικό. Μάλιστα η Αγία τράπεζα έχει το εξής παράδοξο: ήταν αφιερωμένη στον ρωμαίο αυτοκράτορα Σεπτίμο Σεβήρο. Ο Άγιος Νικόλαος ήταν Ασκληπιείο κάτι που επιβεβαιώνεται και από την ενεπίγραφη πλάκα.
Έξω από τον Ορχομενό, ήταν ο τάφος του Ησιόδου, ο ναός του Βάκχου, μα κυρίως και πάνω από όλα βρισκόταν ο ναός των Χαρίτων, αφιερωμένος στις Τρεις Χάριτες, τις οποίες τιμούσες οι Ορχομένιοι με τα Χαριτήσια, γιορτές που περιλάμβαναν μουσικούς αγώνες, στους οποίους έπαιρναν μέρος αοιδοί και ποιητές από όλη την Ελλάδα. Στην θέση του ναού και κατασκευασμένη από το ίδιο αρχαίο οικοδομικό υλικό χτίστηκε η βασιλική της μονής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 874.
Στην Λαμία, αν επισκεφτούμε το κάστρο Αφανός θα διαπιστώσουμε ή θα μάθουμε πως έχει χτιστεί πάνω από το ναό της Δήμητρας Χθονίας. Αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι πως επικοινωνεί υπογείως με το απέναντι βουνό στο οποίο υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Λουκά, η οποία και αυτή είναι χτισμένη σε αρχαίο ιερό ναό.
Ο ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών και Αγίων Πάντων, προστάτες των πανέμορφων και ολοπράσινων Μηλιών Πηλίου. Στην ίδια θέση που βρίσκεται σήμερα ο ναός, υπήρχε βωμός και ιερό του αρχαίου Ερμή, επίσης ψυχοπομπού ο οποίος λατρευόταν και ως κήρυκας. Το ίδιο ψυχοπομποί είναι και οι Μιχαήλ και ο αγγελιοφόρος Γαβριήλ στους οποίους αφιερώθηκε ο ναός, σαν συνέχεια της παλιάς θρησκείας, αλλά που στην ουσία η αντικατάσταση αυτή δήλωνε τη νίκη του «Ενός και Αληθινού Θεού», ο οποίος απέτασσε  τα φαντάσματα των ειδώλων και του παγανισμού.
Στον Όλυμπο είναι εμφανές και προφανές ότι εκκλησάκια όπως π.χ. του πρ. Ηλία ή το εκκλησάκι της Αγίας Κόρης είναι χτισμένο σε αρχαίο ναό. Το πρώτο αντικαθιστά τον Βωμό του Διός και το δεύτερο ναό της Κόρης της Δήμητρας, Περσεφόνης, ή ενδεχομένως και της Αρτέμιδος καθώς και αυτή ήταν Παρθένος και προστάτης της αμόλυντης Φύσης.
Στους πρόποδες του Παγγαίου, θα βρούμε ένα εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας. Απ έξω υπάρχει μία ορθογώνια παραλληλόγραμμη πέτρα που ονομάζεται «η πέτρα του Απόλλωνα». Η πέτρα αυτή ανήκει στον Απόλλωνα Αυγιέα, όπου οι αρχαίοι και κάποιοι σημερινοί, αλλά παλιοί Έλληνες έκαναν σπονδές με λάδι, τη στόλιζαν με πολύχρωμες ταινίες, για να τους προστατεύει.
Στο κέντρο της Έδεσσας θα δούμε τον ναό ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Χωρίς μεγάλη προσπάθεια θα διακρίνουμε κιονόκρανα που παλιά ανήκαν σε ιερό του Υψίστου Δία, πάνω στον οποίο άλλωστε χτίστηκε η κατοπινή εκκλησία.
Βορειότερα θα συναντήσουμε την πασίγνωστη εκκλησία της Αγίας Σοφίας. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι πως ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος τον ναό του Ήλιου μετασκεύασε σε ξενώνα της Αγίας Σοφίας. Παρενθετικά αξίζει να πούμε πως ο ίδιος έκανε το ναό της Άρτεμης εκτροφείο μεταξοσκώληκων ενώ τον ναό της Αφροδίτης μετέτρεψε σε πορνείο.
Ο ίδιος δεν στάθηκε σε αυτές μόνο τις αλλαγές. Η γνωστή Ροτόντα, που ονομάστηκε στις μέρες μας έτσι λόγω του κυκλικού της σχήματος, ήταν ναός των Καβείρων. Με διαταγή του, γίνεται και αυτός χριστιανική εκκλησία με την ονομασία Ναός των Ασωμάτων (ή) και Ναός των Αγίων Αγγέλων. Βέβαια, έχει και ένα τρίτο όνομα το οποίο είναι Άγιος Γεώργιος. Ο ναός των Καβείρων κατά τον τουρκικό ζυγό έγινε το Ορτάτς-Σουλτάν-Οσμάν-Τζαμί.
Η εκκλησία Αχειροποίητος, στην Θεσσαλονίκη, έχει και αυτή χτιστεί στα θεμέλια αρχαίου ναού και συγκεκριμένα της Αφροδίτης. Στα χρόνια κατοχής από τους Τούρκους, η Αχειροποίητος μετατρέπεται με την σειρά της σε τζαμί.
Παρενθετικά αξίζει να σημειώσουμε ή να επισκεφτούμε τους Κήπους του Πασά, στην Θεσσαλονίκη. Είναι και αυτοί χτισμένοι στα αρχαία ερείπια ενός αρχαίου ιερού της Αφροδίτης.
Στο Βελούχι της Ευρυτανίας, αν αναζητήσουμε θα βρούμε τον εγκαταλειμμένο ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Έχει χτιστεί πάνω σε παλαιότερο χριστιανικό ναό, κι αυτός πάνω σε αρχαίο ναό του Διονύσου.
Τα θεραπευτικά αρχαία λουτρά, της αρχαίας Τραϊανούπολης, στην Θράκη, συνοδεύονται από την εκκλησία της μαρτυρικής Αγίας Γλυκερίας.
Αλλά ούτε και οι αρχαίοι ναοί και τα ιερά στα νησιά μας έχουν μείνει χωρίς την συντροφιά μίας εκκλησίας, από πάνω ή δίπλα τους.
Ο ναός του Αγίου Γεωργίου μέσα στο Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας, χωρητικότητας 4000 ατόμων περίπου. Ανεγέρθηκε το 1840 από Αγγλικανούς και το 1865 μετατρέπεται σε ορθόδοξη εκκλησία, ενώ από το 1956 περνάει στην λήθη. Στη θέση του υπήρχε ναός ή βωμός, πιθανότατα του Δία.
Στα βόρεια της Κέρκυρας, στην Κασσιόπη, ο σημερινό ναός της Παναγίας που υπάρχει εκεί έχει χτιστεί πάνω ακριβώς από τον αρχαίο ναό του Δία. Επίσης στην Παλαιοκαστρίτσα όπου υπάρχει το βυζαντινό μοναστήρι της Παναγιάς, θεωρείται από αρχαιολόγους ότι κάπου από κάτω του ή στην ίδια περιοχή βρίσκεται το ανάκτορο του βασιλιά Αλκίνοου. Ποιος, όμως, τολμάει να «σηκώσει» το μοναστήρι και να κάνει ανασκαφές;
Στο ίδιο νησί η βασιλική της Παλαιόπολης, η Αγία Κερκύρα, είναι το παλαιότερο χριστιανικό μνημείο του νησιού (5ος αι.). Σήμερα παραμένει ερειπωμένο από τους Βομβαρδισμούς του Β΄ ΠΠ. Στο κτίσμα έχουν χρησιμοποιηθεί μέρη και υλικά από το δωρικό ναό της Αρτέμιδος (-580) που έχει ανακαλυφθεί εκεί, δίπλα στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων.
Στο Νυδρί της Λευκάδας, θα βρούμε μία πυραμίδα και δίπλα της ένα εκκλησάκι.
Στην Σαλαμίνα, αυτοί που έχτισαν την Μονή Φανερωμένης, έκαναν το παν για να θάψουν από κάτω της τον αρχαίο ναό. Τα κατάφεραν τόσο καλά που δεν είμαστε σε θέση να πούμε σε ποιόν ήταν αφιερωμένος.
Στο νησάκι Κρανάη, σημερινό Μαραθωνήσι που βρίσκεται στον Λακωνικό κόλπο υπάρχουν ερείπια του ναού της Αφροδίτης Μιγωνίτιδως, και αναγερμένο στη θέση του την σημερινή εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Στα Κύθηρα, πάλι, αρκετές εκκλησίες είναι χτισμένες πάνω σε αρχαίους ναούς και ιερά, αλλά αρκετές από αυτές για λόγους που δεν γνωρίζουμε παραμένουν κλειστές για τους επισκέπτες.
Πάτμος, ο λαξεμένος βράχος Καλλικατσού, στους πρόποδες του οποίου και μέσα στην θάλασσα υπάρχουν τα θεμέλια μικρής εκκλησίας της Παναγίας της Φυλαττομένης. Εκεί υπήρχε ναός της Αναδυομένης Αφροδίτης ή της Σελήνης.
Στην Ρόδο στον ναό των Ιπποτών, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Ιωάννη του Κολοσσού, έχουν βρεθεί επιγραφές που υποδεικνύουν ή μαρτυρούν έμμεσα για ένα ιερό ή ναό του θεού Ήλιου. Στο ίδιο σημείο ήταν, κατά πάσα, πιθανότητα τοποθετημένο ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου, ο Κολοσσός της Ρόδου, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στον θεό Ήλιο. 
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου