Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΚΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΗΡΑΣ

Η Ήρα θηλάζει τον Ηρακλή 
και η Αθηνά αριστερά προσφέρει ένα κρίνο. 
Πίσω της διακρίνονται τα φτερά του Έρωτα. 
Δεξιά η Ίρις.
Όταν γεννήθηκε ο Ηρακλής, ο Ερμής έφερε το βρέφος κρυφά στον Όλυμπο και το έβαλε στο στήθος της Ήρας για να θηλάσει. 
Ο Δίας, που ήθελε ο γιος του να γίνει αθάνατος και να εξουσιάζει όλους τους άλλους ανθρώπους, είχε ποτίσει ήδη την Ήρα μ' ένα κόκκινο γλυκό κρασί και μισομεθυσμένη αποκοιμήθηκε. 
Το παιδί όμως δάγκωσε τη ρώγα και η Ήρα από τον πόνο πετάχτηκε από τον ύπνο της, πέταξε το παιδί κάτω και από τις σταγόνες γάλα που πετάχτηκαν ψηλά σχηματίστηκε ο Γαλαξίας ενώ αυτές που έπεσαν στη γη μεταμορφώθηκαν σε ωραία και μυρωμένα λουλούδια που ονομάστηκαν κρίνοι.
Η Ήρα, εις πείσμα προς την αμήτορα γέννηση της Αθηνάς από τον Δία, θέλησε να γεννήσει μόνη της. 
Μύρισε λοιπόν λευκό κρίνο και γέννησε τον Ήφαιστο. 
Κατά την ρωμαϊκή παραποίηση του μύθου, όπως εξιστορείται από τον Οβίδιο, η θεά Φλώρα πρόσφερε τον κρίνο στην Ήρα από το μύρισμα του οποίου γεννήθηκε (κατά τους Ρωμαίους) ο Άρης και όχι ο Ήφαιστος.
Τοιχογραφίες που βρέθηκαν στη Μινωική Κρήτη και στη Θήρα δείχνουν ότι ο λευκός κρίνος χρησιμοποιούνταν ως θρησκευτικό σύμβολο.
https://amfipolinews.blogspot.com

ΥΠΕΡΑΝΩ ΟΛΩΝ Η ΠΑΤΡΙΣ

Η εικόνα από το «Μουσείο Ιστορίας Δημοτικής Εκπαίδευσης» 
στο Αγγελόκαστρο Αιτωλοακαρνανίας.
https://agriniobestof.gr 

Όταν κάποιοι από τη μάχη έφτασαν στη Λακεδαίμονα και ανήγγειλαν την νίκη του Βρασίδα αλλά και τον θάνατο του, η μητέρα του, όταν πληροφορήθηκε αυτά που είχαν γίνει στη μάχη, ρώτησε τι είδους άνθρωπος αποδείχτηκε ο Βρασίδας κατά τη σύγκρουση;
Όταν εκείνοι αποκρίθηκαν ότι αποδείχτηκε ο άριστος όλων των Λακεδαιμονίων, η μητέρα του νεκρού είπε ότι ο γιος της ο Βρασίδας ήταν γενναίος άνδρας, ωστόσο ήταν κατώτερος από πολλούς άλλους.
Καθώς τούτα τα λόγια διαδόθηκαν στην πόλη, οι έφοροι της πόλης τίμησαν τη γυναίκα δημόσια, επειδή προέκρινε τον έπαινο της πατρίδας της από τη δόξα του γιου της.
ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΒΙΒΛΟΣ ΔΩΔΕΚΑΤΗ

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΒΡΑΣΙΔΑ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ

Μεταλλική Λάρναξ με Χρυσό Στεφάνι,
του Στρατηγού Βρασίδα.
Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφιπόλεως 
Τον Απρίλιο του -422 η ανακωχή Αθήνας και Σπάρτης τερματίστηκε και το επόμενο καλοκαίρι οι Αθηναίοι, με τον Κλέωνα ετοιμαζόντουσαν να επιτεθούν στην Αμφίπολη. Ο Βρασίδας αντιλήφθηκε αμέσως τις προθέσεις τους να επιτεθούν, όμως τους αιφνιδίασε με ξαφνική έφοδο. Ενώ οι Αθηναίοι υπέστησαν πανωλεθρία, από τους Σπαρτιάτες σκοτώθηκαν μόνο επτά, από τους οποίους ένας ήταν και ο ίδιος ο Βρασίδας.
Ετάφη στην Αμφίπολη με τις πρέπουσες τιμές, ενώ στην Σπάρτη δημιουργήθηκε κενοτάφιο δίπλα στους τάφους του Παυσανία και του Λεωνίδα.
Ο "τάφος του Βρασίδα" ανακαλύφθηκε τα τελευταία χρόνια και η μεταλλική λάρναξ με τα οστά του μαζί με ένα χρυσό στεφάνι εκτίθεται στό Αρχαιολογικό Μουσείο Αμφιπόλεως Σερρών.
Ο τάφος εντοπίστηκε κατά τις ανασκαφικές εργασίες του οικοπέδου για την ανέγερση του Αρχαιολογικού Μουσείου Αμφιπόλεως το 1976. Πρόκειται για κιβωτιόσχημο τάφο από πωροπλίνθους, λαξευμένο μέσα στο φυσικό ημίβραχο. Βρέθηκε ασύλητος και σφραγισμένος. Περιείχε μια ταφή- καύση μέσα σε μεταλλική οστεοθήκη όπου βρέθηκε χρυσό στεφάνι από φύλλα ελιάς.
Η θέση του τάφου εσωτερικά των τειχών οδηγεί στην άποψη ότι πρόκειται για τον τάφο ενός ιδιαίτερα σημαντικού προσώπου που τάφηκε με τιμές μέσα στον περίβολο των τειχών.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Θουκυδίδη (Θουκ. IV.104, 106, 108 και V, 6, 10, 11), ο στρατηγός Βρασίδας ήταν ο ικανός στρατηγός της Σπάρτης που τάφηκε το -422 με τιμές εντός των τειχών και μπροστά στην αγορά της πόλης μετά τη φονική μάχη μεταξύ Κλέωνος και Βρασίδα (Στρατηγών Αθηναίων και Σπαρτιατών) που δόθηκε τη χρονιά αυτή μπροστά στα τείχη της πόλης. Ο Βρασίδας λατρεύτηκε στην Αμφίπολη ως ήρωας και πραγματικός οικιστής και η λατρεία του καθιερώθηκε με ετήσιους αγώνες και θυσίες.

ΟΙ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΒΡΑΣΙΔΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΛΕΩΝΑ, ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ, ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΙΑΚΟ ΠΟΛΕΜΟ.

H φονική μάχη που δόθηκε μπροστά στα τείχη της πόλης
Ο Βρασίδας, βασιζόμενος στον μεγάλο αριθμό των στρατιωτών, βάδισε εναντίον της ονομαζόμενης Αμφίπολης. Αυτή την πόλη είχε επιχειρήσει παλιότερα να την οικίσει ο Αρισταγόρας ο Μιλήσιος, όταν προσπαθούσε να ξεφύγει από τον βασιλιά των Περσών Δαρείο. Μετά τον θάνατο εκείνου, οι άποικοι διώχτηκαν από τους Θράκες που ονομάζονταν Ηδωνοί. Μετά από τριάντα δύο χρόνια, οι Αθηναίοι έστειλαν εκεί δέκα χιλιάδες αποίκους. Καθώς κι αυτοί σκοτώθηκαν από τους θράκες στην περιοχή του Δραβήσκου, οι Αθηναίοι, αφού άφησαν να περάσουν δυο χρόνια, ανέκτησαν και πάλι την πόλη υπό την αρχηγία του Άγνωνος.
Επειδή αυτή η πόλη είχε γίνει πολλές φορές αντικείμενο διαμάχης, ο Βρασίδας επιδίωκε με ζήλο να γίνει κύριος της. Έτσι, εκστράτευσε εναντίον της με ισχυρή δύναμη και αφού στρατοπέδευσε κοντά στη γέφυρα, κατέλαβε πρώτα τα προάστια της πόλης και την επομένη, έχοντας τρομοκρατήσει τους Αμφιπολίτες, δέχτηκε την επίσημη παράδοση της πόλης, υπό τον όρο ότι όποιος ήθελε μπορούσε να πάρει τα πράγματα του και να φύγει από την πόλη.
Αμέσως μετά, πήρε με το μέρος του και τις περισσότερες από τις γειτονικές πόλεις, μεταξύ των οποίων οι πιο σημαντικές ήταν η Οισύμη και η Γαληψός, αποικίες των Θασίων και οι δύο, καθώς και το Μύρκινο, μια μικρή Ηδωνική πόλη. Καταπιάστηκε επίσης με τη ναυπήγηση περισσότερων τριήρεων στον ποταμό Στρυμώνα και κάλεσε στρατιώτες από τη Λακεδαίμονα και τους άλλους συμμάχους. Κατασκεύασε επίσης και πολλές πανοπλίες, που τις μοίρασε στους νέους που δεν είχαν όπλα, και συγκέντρωσε προμήθειες βλημάτων, σιταριού και όλων των αναγκαίων.
Όταν ολοκληρώθηκαν οι προετοιμασίες, έφυγε από την Αμφίπολη με τον στρατό και φτάνοντας στη λεγόμενη Ακτή (Η περιοχή γύρω από το όρος Άθως) στρατοπέδευσε. Εκεί υπήρχαν πέντε πόλεις. Αφού τις υπέταξε, εκστράτευσε εναντίον της πόλης Τορώνης, που ήταν αποικία των Χαλκιδέων αλλά κατεχόταν από τους Αθηναίους. Επειδή μερικοί πρόδωσαν την πόλη, έβαλαν τον Βρασίδα μέσα κατά τη διάρκεια της νύχτας, κι αυτός κατέλαβε την πόλη χωρίς κίνδυνο. Τόσο, λοιπόν, προχώρησαν τα πράγματα για τον Βρασίδα ετούτης της χρονιάς.
Οι Αθηναίοι εξέλεξαν στρατηγό τον δημαγωγό Κλέωνα και δίνοντας του σημαντική δύναμη πεζικού τον έστειλαν στα μέρη της Θράκης. Αυτός αφού έπλευσε στη Σκιώνη και παρέλαβε από εκεί στρατιώτες από αυτούς που πολιορκούσαν την πόλη, έφυγε και πήγε στην Τορώνη, διότι γνώριζε ότι ο Βρασίδας είχε φύγει από εκείνα τα μέρη και ότι οι στρατιώτες που είχαν μείνει στην Τορώνη δεν ήταν αξιόμαχοι. Στρατοπέδευσε κοντά στην Τορώνη, την πολιόρκησε από στεριά και από θάλασσα και κατέλαβε την πόλη εξ εφόδου.
Αφήνοντας αρκετή φρουρά στην πόλη, απέπλευσε με το στράτευμα και αγκυροβόλησε στον ποταμό Στρυμόνα στη Θράκη. Αφού στρατοπέδευσε κοντά στην πολη Ηιόνα, που απέχει τριάντα στάδια από την Αμφίπολη, έκανε επιθέσεις εναντίον αυτής της μικρής πόλης.
Μαθαίνοντας πως ο Βρασίδας βρισκόταν με στρατό στην πόλη Αμφίπολη, βάδισε εναντίον του. Μόλις έμαθε ο Βρασίδας πως οι αντίπαλοι πλησιάζουν, ανέπτυξε τη δύναμη του και περίμενε τους Αθηναίους. Στην ισχυρή σύγκρουση που ακολούθησε, όπου και οι δυο στρατοί αγωνίστηκαν λαμπρά, στην αρχή η μάχη ήταν αμφίρροπη, στη συνέχεια όμως, επειδή οι αρχηγοί και των δύο πλευρών φιλοδοξούσαν να κριθεί η μάχη υπέρ της δικής τους πλευράς, σκοτώθηκαν πολλοί σπουδαίοι άνδρες, αφού μπήκαν και οι ίδιοι οι στρατηγοί στη μάχη και προκάλεσαν ανυπέρβλητο συναγωνισμό για τη νίκη.
Ο Βρασίδας, λοιπόν, αφού επέδειξε μεγάλη γενναιότητα και σκότωσε πολλούς, τελείωσε τη ζωή του ηρωικά.
Όταν και ο Κλέων έπεσε στη μάχη, οι δυο παρατάξεις βρέθηκαν σε σύγχυση λόγω έλλειψης αρχηγών, τελικά όμως νίκησαν οι Λακεδαιμόνιοι και έστησαν τρόπαιο.
Οι Αθηναίοι πήραν την άδεια να μαζέψουν τους νεκρούς τους και, αφού τους έθαψαν, απέπλευσαν για την Αθήνα.
Μετά την εν λόγω μάχη, οι Αθηναίοι αποφάσισαν να συνάψουν πεντηκονταετή συνθήκη με τους Λακεδαιμονίους με τους ακόλουθους όρους: να ελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι και από τις δυο πλευρές και να δοθούν πίσω οι πόλεις που είχαν καταληφθεί κατά τον πόλεμο. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος λοιπόν, αφού είχε κρατήσει μέχρι εκείνη την εποχή επί δέκα χρόνια, έληξε με τον τρόπο που είπαμε.
ΔΙΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΙΚΕΛΙΩΤΟΥ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΒΙΒΛΟΣ ΔΩΔΕΚΑΤΗ

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ

Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΥΣΑΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ
Η Ακρόπολη έχει μία είσοδο. Για δεύτερη δεν είναι κατάλληλη, γιατί ολόκληρη είναι απότομη και οχυρωμένη με τείχος.
Τα προπύλαια έχουν οροφή από μάρμαρο λευκό και μέχρι της εποχής μου υπερέχουν για την ομορφιά και το μέγεθος των λίθων.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 22,4
Αριστερά των προπυλαίων υπάρχει μία αίθουσα με ζωγραφικές παραστάσεις.
Ανάμεσα σε κείνες που δεν έχουν εξαφανιστεί από την πολυκαιρία είναι εικόνες του Διομήδη και του Οδυσσέα, από τους οποίους ο Οδυσσέας παριστάνεται να αφαιρεί στην Λήμνο το τόξο του Φιλοκτήτη και ο Διομήδης το άγαλμα της Αθηνάς από την Τροία. Επίσης είναι ζωγραφισμένος ο Ορέστης να σκοτώνει τον Αίγισθο και ο Πυλάδης τους γιούς του Ναυπλίου που είχαν έρθει να βοηθήσουν τον Αίγισθο, καθώς και η Πολυξένη κοντά στον τάφο του Αχιλλέα.
Απεικόνισε επίσης ο Πολύγνωτος και τον Οδυσσέα να στέκεται κοντά στο ποτάμι με τις γυναίκες που έπλυναν εκεί μαζί με τη Ναυσικά.
Ανάμεσα στις άλλες ζωγραφιές είναι και ο Αλκιβιάδης. Στην εικόνα διακρίνει κανείς σημάδια ενδεικτικά της νίκης των αλόγων του στους αγώνες της Νεμέας. Επίσης παριστάνεται και ο Περσεύς πηγαίνοντας στη Σέριφο και φέρνοντας το κεφάλι της Μέδουσας στον Πολυδέκτη. Υπάρχει ακόμα ο Μουσαίος ανάμεσα στις ζωγραφιές.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 22, 6-7
Δεξιά των προπυλαίων υπάρχει ένας ναός της Απτέρου Νίκης. Από το μέρος αυτό έχει κανείς μια συνοπτική θέα της θάλασσας και λένε πως ο Αιγεύς απ᾿ εκεί ρίχτηκε κάτω και αυτοκτόνησε.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 22, 4
Η έννοια που έχει για τους Λακεδαιμόνιους το άγαλμα αυτό είναι η ίδια που έχει και η λεγόμενη άπτερος Νίκη για τους Αθηναίους, δηλ. πως ο Ενυάλιος δεν θα μπορέσει να φύγει από τους Λακεδαιμονίους ποτέ, εφ’ όσον βρίσκεται στα δεσμά και η Νίκη θα μένει πάντοτε στους Αθηναίους, εφ’ όσον δεν έχει φτερά.
Λακωνικά, 11, 15, 7
Υπάρχει επίσης και ένα ιερό της Βραυρωνίας Αρτέμιδος, με άγαλμα της, έργο του Πραξιτέλη. Το προσωνύμιο της θεάς οφείλεται τον αθηναϊκό δήμο της Βραυρώνας.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 22, 7
Ως προς το ναό που τον ονομάζουν Παρθενώνα, η παράσταση του αετώματος που βρίσκεται πάνω από την πλευρά της εισόδου του είναι ολόκληρη σχετική με τη γέννηση της Αθηνάς. Στο οπίσθιο αέτωμα παριστάνεται η φιλονικία του Ποσειδώνα προς την Αθηνά για την γη.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 24, 5
Το άγαλμα το ίδιο είναι καμωμένο από ελεφαντόδοντο και χρυσάφι. Στη μέση του κράνους του υπάρχει πλαστική εικόνα Σφίγγας και σε καθένα από τα πλάγια υπάρχουν γλυπτικές παραστάσεις Γρυπών. Το άγαλμα παριστάνει την Αθηνά όρθια, με χιτώνα μακρόν ως τα πόδια και με γλυπτική παράσταση της Μέδουσας από ελεφαντόδοντο στο στήθος. Η θεά κρατεί και Νίκη, ύψους τεσσάρων περίπου πήχεων, ενώ με το άλλο χέρι βαστάει δόρυ’ κοντά στα πόδια της βρίσκεται η ασπίδα και κοντά στο δόρυ ένα φίδι, το οποίον είναι ίσως ο Εριχθόνιος. Στο βάθρο του αγάλματος υπάρχει ανάγλυφη παράσταση της γέννησης της Πανδώρας.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 24, 5 & 7
Στην Ακρόπολη όμως των Αθηνών για το ελεφαντόδοντο του αγάλματος του λεγόμενου της Παρθένου, είναι ωφέλιμο όχι το λάδι, αλλά το νερό. Η ακρόπολη δῃλ. για το αρκετό της ύψος, έχει μεγάλη ξηρασία και το άγαλμα που είναι καμωμένο από ελεφαντόδοντο χρειάζεται νερό ή δροσιά.
Παυσανία, Ηλιακά, V, 11, 10
Υπάρχει και ένα οικοδόμημα που ονομάζεται Ερέχθειο. Προ της εισόδου του υπάρχει βωμός για τον ύπατο Δία, όπου δε γίνονται θυσίες εμψύχων. Μέσα σ’ αυτό υπάρχουν βωμοί, ένας για τον Ποσειδώνα, όπου οι Αθηναίοι, συμμορφωμένοι με ένα χρησμό, θυσιάζουν και για τον Ερεχθέα, άλλος για τον ήρωα Βούτη και τρίτος για τον Ήφαιστο. Στους τοίχους υπάρχουν ζωγραφιές του (ιερατικού) γένους των Βουταδών. Καθώς το οικοδόμημα είναι διπλό, υπάρχει μέσα και φρέαρ με νερό θαλασσινό. Σε τούτο όμως το φρέαρ αξιοσημείωτος είναι ένας ήχος κυμάτων που ακούγεται, άμα φυσήξει νότιος άνεμος. Υπάρχει και σημάδι της τρίαινας στο Βράχο. Αυτά λένε πως τα παρουσίασε ο Ποσειδών υποστηρίζοντας την αξίωσή του για την κατοχή της χώρας. Και η υπόλοιπη Αθήνα, καθώς και ολόκληρη η Αττική, είναι εξίσου καθιερωμένη στην Αθηνά, γιατί και όσοι δήμοι λατρεύουν άλλους θεούς δεν τιμούν λιγότερο την Αθηνά.
Το αντικείμενο που από όλους γενικά θεωρήθηκε ως το Αγιότατο, πολλά χρόνια προτού από τους δήμους γίνει ο συνοικισμός των Αθηνών, είναι το άγαλμα της Αθηνάς που βρίσκεται στην τώρα ονομαζόμενη ακρόπολη, τότε όμως πόλη. Για το άγαλμα αυτό υπάρχει η φήμη πως έπεσε από τον ουρανό;
Παυσανία, Αττικά, Ι, 26, 5-6
Σχετικά με την ελιά δεν αναφέρουν παρά μόνο πως αποτελεί «μαρτύριο» της Αθηνάς που το παρουσίασε κατά τον αγώνα για τη χώρα. Υπάρχει και η εξής παράδοση, πως η ελιά κάηκε εντελώς, όταν ο µήδος έβαλε φωτιά στην πόλη των Αθηναίων, την ίδια μέρα όμως ξαναβλάστησε μέχρις ύψους δύο πήχεων. Προς το ναό της Αθηνάς συνέχεται ο ναός της Πανδρόσου.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 27, 2
Εκτός από τα έργα που ανέφερα υπάρχουν και δύο που τα ανέθεσαν οι Αθηναίοι από τη δεκάτη δύο πολεμικών νικών του: Ένα χάλκινο άγαλμα της Αθηνάς από τους µήδους που είχαν αποβιβασθεί στο Μαραθώνα, έργο του Φειδία’ η παράσταση της μάχης των Λαπιθών κατά των κενταύρων που υπάρχει πάνω στην απίδια και όσα άλλα μέρη του αγάλματος αυτού είναι πάνω δουλεμένα, λένε πως έγιναν από τον τορευτή Μυν, σύμφωνα με σχέδια του γιου του Ευήνορα Παρράσιου, ο οποίος έκανε γι’ αυτόν και τα άλλα σχέδια. Η αιχμή του δόρατος της Αθηνάς αυτής και το λοφίο του κράνους της είναι ορατά, όταν πλησιάζει κανείς (στον Πειραιά) πλέοντας από το Σούνιο.
Παυσανία, Απτικά, Ι, 26, 2
Κατεβαίνοντας κανείς όχι ως την κάτω πόλη, αλλά αμέσως κάτω από τα προπύλαια συναντά μία πηγή νερού.
Παυσανία, Αττικά, Ι, 28, 4

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2019

ΟΙ ΜΥΘΟΙ

"Η φύση απεχθάνεται τη σαφή και απερίφραστη αυτοαποκάλυψη... Επιθυμεί τα μυστικά της να τα χειρίζεται ο Μύθος. Κατά συνέπεια, τα ίδια τα Μυστήρια κρύβονται στις υπόγειες διόδους της συμβολικής έκφρασης, έτσι ώστε ούτε καν στους μυημένους να είναι δυνατό να παρουσιαστεί γυμνή η φύση τέτοιων πραγματικοτήτων, αλλά μόνο επίλεκτοι να μπορούν να γνωρίζουν το πραγματικό μυστικό, με τη βοήθεια της ερμηνείας που παρέχει η σοφία, ενώ οι υπόλοιποι μπορεί να είναι ικανοποιημένοι με το να τιμούν το Μυστήριο, το οποίο προασπίζουν αυτές οι συμβολικές εκφράσεις από την κοινοτοπία" Macrobius Ambrosius Theodosius
«Οι Μύθοι είναι ένα σπασμένο κάτοπτρο της αλήθειας, όπως το Ουράνιο τόξο είναι η αντανάκλαση του Φώτος του Ήλιου, του οποίου οι ακτίνες διαθλώνται εντός των νεφών. Από τον σπασμένο όμως καθρέπτη, είναι δυνατόν να συγκεντρώσουμε τα θραύσματα, και να ανασυνθέσουμε την αρχική εικόνα…». Πλούταρχος
Πηγή: ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ https://mythagogia.blogspot.com/

Lilianna

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2019

ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ, ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ατλαντίς. Μυθική ήπειρος, που τοποθετείται δυτικά του γνωστού στην αρχαιότητα κόσμου. Ο Πλάτων, στους διαλόγους του Κριτίαν και Τίμαιον, κάνει πρώτος λόγο για την ήπειρο αυτή. Στον Τίμαιον, ένα πρόσωπο του διαλόγου, ο Κριτίας αναφέρει διήγηση του 90χρονου παππού του, που είχε ακούσει από τον Σόλωνα όταν γύρισε απ' την Αίγυπτο.
Σοφοί Αιγύπτιοι ιερείς είπαν στον Σόλωνα ότι πριν από 9000 χρόνια, οι Αθηναίοι απέκρουσαν επιδρομή των Ατλάντων, που είχαν εξορμήσει από ένα μεγάλο νησί, έξω απ' τις Ηράκλειες Στήλες (Γιβραλτάρ), την Ατλαντίδα. Το νησί αυτό βυθίστηκε από ισχυρό σεισμό, που τον ακολούθησε κατακλυσμός.
Στον Κριτία, ο Πλάτων διηγείται πως όταν οι θεοί μοίρασαν ανάμεσα τους τη γη, έλαχε στον Ποσειδώνα η Ατλαντίς, μια εύφορη χώρα όπου ζούσε ο Ευήνωρ με την σύζυγο του Λευκίππη και την κόρη τους Κλειτώ. Ο Ποσειδών αγάπησε την Κλειτώ, απέκτησε απ' αυτήν πέντε ζεύγη διδύμων γιών, και τον πρωτότοκο, τον Ατλάντα, τον έκανε βασιλιά της χώρας. Ο δεύτερος απ' το πρώτο ζεύγος ονομάσθηκε Γάδειρος, οι δίδυμοι του δεύτερου ζεύγους ονομάσθηκαν Αμφήρης και Ευδαίμων, του τρίτου ζεύγους Μνησεύς και Αυτόχθων, του τέταρτου Ελάσιππος και Μήστωρ και του πέμπτου Αζάης και Διαπρεπής.
Όλοι αυτοί μοιράστηκαν τη διοίκηση της χώρας, (Ατλαντίς) που έγινε βαθμιαία πολύ ισχυρή και πλούσια.
Ο Πλάτων περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την οργάνωση της και τα έργα που κατασκεύασαν οι άρχοντες της. Όταν όμως οι κάτοικοι της άρχισαν ν' αποκτούν όνομα κέρδη και να είναι άδικοι και πλεονέκτες, ο Ζεύς αποφάσισε να τους τιμωρήσει. Κάλεσε σε συμβούλιο όλους τους θεούς... Αλλά στο σημείο αυτό διακόπτεται απότομα το απόσπασμα του Κριτίου για την Ατλαντίδα, και δεν γίνεται γνωστή η συνέχεια.
Ο Πρόκλος (410 - 485), Έλλην φιλόσοφος, ο οποίος θεωρείται ως ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της αθηναϊκής σχολής του νεοπλατωνισμού, μαθήτευσε στο πλευρό του αριστοτελικού Ολυμπιοδώρου στην Αλεξάνδρεια και στον Πλούταρχο (δεν πρόκειται για τον γνωστό Πλούταρχο, τον αρχιερέα των Δελφών) και Συριανό στην Αθήνα. Ο Πρόκλος έγραψε σχόλια για πολλά πλατωνικά έργα, όπως στον Παρμενίδη, Τίμαιο, Αλκιβιάδη, Κρατύλο κ.α.
Ο Πρόκλος λοιπόν, εδίδαξε εκτός των άλλων, πως δυτικά της Ευρώπης υπήρχαν μερικά νησιά, όπου οι κάτοικοι διατηρούσαν ακόμη την ανάμνηση μιας μεγαλυτέρας νήσου η οποία κυριαρχούσε κάποτε επάνω τους, αλλά έπειτα από μεγάλους σεισμούς η θάλασσα την κατάπιε.
Ο Θεόπομπος (-4ο αιώνα) περιγράφει μία μεγάλη εξωτερική ήπειρο την οποία κατοικούσαν πολλές φυλές πολεμοχαρείς, μία από τις οποίες είχε προσπαθήσει να κατακτήσει τον πολιτισμένο κόσμο, αυτόν που βρισκόταν εντός των Ηράκλειων Στηλών.
Ο Τιμαγένης (ένας άλλος Έλλην ο οποίος έζησε τον -1ο αιώνα) αναφέρει ότι αρκετοί Γαλάτες έλεγαν πως κάποτε είχαν υποστεί την εισβολή ενός πολεμοχαρούς λαού από μία νήσο που κατεποντίσθη, (Ατλαντίδα) και ότι μερικοί Γαλάτες ισχυρίσθηκαν πως οι ρίζες των κρατούσαν από την χαμένοι εκείνη νήσο.
Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (-1ο αιώνα) παραθέτει την ιστορία των Ατλάντων με αρκετές λεπτομέρειες. Συγκεκριμένως, αναφέρει για έναν πόλεμο με Αμαζόνες και για έναν άλλο λαό ο οποίος ήταν γνωστός ως Ατλάντιος. Οι Αμαζόνες, λέει ο Διόδωρος, ήλθαν από ένα νησί της Τριτωνίδος που ονομαζόταν Εσπερία (Εσπερία ονομαζόταν ολόκληρη η αμερικανική ήπειρος), πλησίον του ωκεανού που περιβάλλει την γη και το βουνό εκείνο που οι Έλληνες ονομάζουν Άτλαντα. Η νήσος Τριτωνίς εξαφανίσθηκε εξαιτίας ενός ισχυρού σεισμού.
Ο Τερτυλλιανός ο Ρωμαίος (160-240), αναφερόμενος στην χαμένη ήπειρο, αφηγείται λεπτομερώς περί των μεταμορφώσεων της γης, και σημειώνει ότι και στην εποχή του ακόμη "η γη υπόκειται σε τοπικές αλλαγές". Παρακάτω, αναφέρει για την μεγάλη νήσο του Ατλαντικού η οποία ήταν μεγάλη όσο η Λιβύη και η Ασία (εννοεί την Βόρεια Αφρική και την Μικρά Ασία).
Ο Κράντωρ (-4ος αιώνας) οπαδός του Πλάτωνος, επισκέφθηκε την Αίγυπτο και είδε τις κολώνες στις οποίες είχε διατηρηθεί χαραγμένη η ιστορία την οποία περιγράφει ο Πλάτων.
Οπότε η Ατλαντίδα του Πλάτωνος υπήρξε και άρα δεν είναι μύθος (με την σημερινή έννοια) αλλά πανάρχαια ιστορία!

Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες... (Αλκυόνη Παπαδάκη)

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας…. Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει…
Αν στην προβλήτα μας περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε… Αν τόσες φορές , παρασυρμένοι από το τραγούδι των σειρήνων, δεν είχαμε χάσει τη ρότα μας… Αν δεν είχαμε κρυφτεί λαθραία σε λάθος όνειρα…
Αν όλα αυτά που γυάλιζαν και τα μαζέψαμε με τόση αφοσίωση και στοργή ξέραμε από την αρχή πως δεν ήταν χρυσάφι…Μπορεί και να το ξέραμε, αλλά μας έφαγε η ουτοπία. Αν δεν είχαμε ξεπουλήσει σε γαλίφηδες εμπόρους τα τιμαλφή μας, για λίγες γουλιές παρηγοριάς…
Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι… Τι απερισκεψία κι αυτή! Πάντα τους ληστές τους περνούσαμε για κατατρεγμένους. Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε καταιγίδες… Αν φορούσαμε στολές παραλλαγής…
Αυτό είναι σίγουρο μέσον για να πετύχεις. Μα εντελώς το αψηφήσαμε! Εμείς ακόμα και τη νιτσεράδα για τις βροχές που κάποιος προνοητικός-δεν μπορεί πάντα υπάρχει ένας τέτοιος στο περιβάλλον μας-έχωσε στις αποσκευές μας, τη χαρίσαμε στον πρώτο τεμπέλη ψαρά. Έτσι… Γιατί μας άρεσε το χαμόγελό του…
Αχ, αυτή η λάθος εκτίμηση… Ο υπερβάλλων ζήλος…Η περιττή γεναιοδωρία! Αν είχαμε υψώσει έναν τοίχο για να προστατέψουμε τη ζωή μας…Ένα ανάχωμα έστω. Μια ξερολιθιά. Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση…
Πόσος χαμένος χρόνος ,αλήθεια! Αν δεν χαμογελούσαμε, με κείνο το ηλίθιο χαμόγελο, σ’αυτόν που ερχόταν καταπάνω μας μ’ ενα σουγιά… Λέγαμε αποκλείεται! Άλλη θα είναι η πρόθεσή του. Αν δεν δίναμε ραντεβού με την ψυχή μας , πέρα από τα όριά της…
Αν δεν κάναμε τον κλόουν, με στόχο να διασκεδάσει η ομήγυρις και να ξεχάσει τον καημό της… Αν όλος ο κόσμος ήταν ένα κουκούλι που θα μας προστάτευε και μέσα εκεί, με όλη μας την άνεση, θα γινόμασταν από σκουλήκια πεταλούδες…
Αν…Αν… Αν ήταν όλα… αλλιώς!
Απόσπασμα από το βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη “Αν ήταν όλα… αλλιώς” , Εκδ. Καλέντη
https://enallaktikidrasi.com , StaPag

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΓΑΙΑΣ - ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΝΥΜΦΗ

Γαία Θεά  - Από το  Ελληνικό  μουσικό συγκρότημα “Δαιμόνια Νύμφη”.
Γαῖα θεά, μῆτερ μακάρων θνητῶν τ᾽ ἀνθρώπων, παντρόφε, πανδώτειρα, τελεσφόρε, παντολέτειρα, αὐξιθαλής, φερέκαρπε, καλαῖς ὥραισι βρύουσα, ἕδρανον ἀθανάτου κόσμου, πολυποίκιλε κούρη, ἣ λοχίαις ὠδῖσι κύεις καρπὸν πολυειδῆ, ἀιδία, πολύσεπτε, βαθύστερν᾽, ὀλβιόμοιρε, ἡδυπνόοις χαίρουσα χλόαις πολυανθέσι δαῖμον, ὀμβροχαρής, περὶ ἣν κόσμος πολυδαίδαλος ἄστρων εἱλεῖται φύσει ἀενάωι καὶ ῥεύμασι δεινοῖς. ἀλλά, μάκαιρα θεά, καρποὺς αὔξοις πολυγηθεῖς εὐμενὲς ἦτορ ἔχουσα,  σὺν ὀλβίοισιν ἐν ὥραις.
Ώ θεά Γαία, συ ή μητέρα των μακαρίων θεών και των θνητών ανθρώπων, πού τρέφεις τα πάντα και δίδεις τα πάντα, πού φέρεις είς πέρας την ωρίμασιν των καρπών και τα πάντα θανατώνεις, πού βοηθείς την αύξησιν (των καρπών) καί παράγεις καρπούς και είσαι γεμάτη από ωραίες εποχές είσαι ο θρόνος του αθανάτου κόσμου, ώ κόρη πολυποίκιλε, πού κυοφορείς πολύμορφον καρπόν με τα επιλόχια κοιλοπονήματα ώ αθάνατη, πολυσέβαστη με τα βαθειά στέρνα, με την ευτυχισμένη μοίρα πού χαίρεσαι στις γλυκόπνοες χλόες, εσύ ή θεά με τα πολλά άνθη χαίρεσαι με τις βροχές, καί γύρω από σε περιστρέφεται ένας πολυποίκιλτος κόσμος από αστέρια, (που κινείται) από την διαρκώς ρέουσαν φύσιν καί από δυνατά ρεύματα. Αλλά συ ή μακαρία θεά, είθε να αύξησης τους καρπούς, πού μας δίδουν πολλήν εύχαρίστησιν καί να έχης ευμενή καρδιά μαζί με ευτυχισμένες εποχές.
Tο  Ελληνικό  μουσικό συγκρότημα “Δαιμόνια Νύμφη” έχοντας ταξιδέψει τις Αρχαίες λύρες τους σε Ευρώπη κι Αμερική, επιστρέφουν 10 χρόνια μετά την τελευταία εμφάνισή τους στην Ελλάδα, να μας μεταφέρουν στο δικό τους ηχητικό σύμπαν.
Με την Αρχαία και την κρητική λύρα, την βάρβιτο, την πανδουρίδα, την γκάιντα, τις κιθάρες, το κοντραμπάσο και τα τύμπανα, μαγεύουν το κοινό, εμπνευσμένοι από τα Ελευσίνια Μυστήρια, πλέκοντας με έναν τρόπο μοναδικό τους αρχαϊκούς συμβολισμούς γύρω από τις μελωδίες και τους ρυθμούς.
Οι "Δαιμονία Νύμφη" επιστρέφουν στην Ελλάδα, μετά από 10 χρόνια για δύο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Περισσότερα εδώ: http://www.avopolis.gr

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Είθε....

Μας είπαν ότι ο γαλάζιος πλανήτης μας, είναι κόσμημα στην σκοτεινιά του διαστήματος.
Άλλοι είπαν ότι ο πλανήτης μας είναι η καραντίνα του γαλαξία... γι αυτό και η κοσμική μας μοναξιά...
Έχω ακούσει και έχω διαβάσει και πιο σκληρούς χαρακτηρισμούς που δεν αρέσουν, όπως “τόπος συνετισμού των ψυχών...” και άλλα που δεν θέλω να πω...
Κάποιοι λένε ότι ο πλανήτης περιήλθε σε κατάσταση μη αναστρέψιμη και η φύση εκδικείται.
Αυτό που ξέρω και το ξέρει ο περισσότερος κόσμος, είναι ότι ο πλανήτης μας ήταν προορισμένος να είναι πραγματικός παράδεισος, αλλά το κυρίαρχο είδος που διαθέτει ...λογική, είναι υπεύθυνο για την σημερινή του κατάσταση...
Είθε η ανθρωπότητα να ξαναβρεί την φύση της και τα κυριότερα υψηλά ιδανικά της.
Είθε να έρθει μια εποχή που όλοι θα ενστερνιζόμαστε τους ίδιους σκοπούς.
Είθε ο υψηλός και τελικός στόχος που θα αποβλέπουν και θα τείνουν οι ελπίδες όλων των ανθρώπων να είναι κοινές. Όπως Ειρήνη Δικαιοσύνη Ελευθερία Φιλότης.
Ξέρω, είναι λέξεις και φράσεις που έχουν γίνει ¨ποίημα” και έτσι δυστυχώς παραμένουν... μόνο λόγια και ευχές...
Μπορεί να περάσουν πολλές γενιές για να γίνουν όλα αυτά. Μπορεί και να μη γίνουν ποτέ και να είναι ουτοπία. Αλλά...
Είθε...
Σείριος

Οπτικοακουστικό: Lilianna

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Για τον Πλάτωνα ο έρωτας έχει κάτι το φιλοσοφικό. Η σοφία ανήκει στα ωραιότερα πράγματα, ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο, άρα κατ᾽ ανάγκην ο Έρωτας είναι φιλόσοφος.
Όποιος λοιπόν διαπαιδαγωγηθεί σωστά στην ερωτική τέχνη και μάθει να βλέπει σωστά τη μία μετά την άλλη τις διάφορες μορφές του ωραίου, όταν φτάσει στο τέρμα της ερωτικής μυσταγωγίας, θα αντικρίσει ξαφνικά ένα κάλλος αξιοθαύμαστο - εκείνο ακριβώς το κάλλος χάριν του οποίου καταβλήθηκαν όλες οι προηγούμενες προσπάθειες. […] Αυτό το Ωραίο είναι κάτι αυθύπαρκτο, ενιαίο στη μορφή, αιώνιο. Όλα τα άλλα ωραία πράγματα μετέχουν σ᾽ αυτό με τέτοιο τρόπο, ώστε ενώ εκείνα γεννιούνται και πεθαίνουν, αυτό ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται ούτε υφίσταται την παραμικρή αλλαγή”
Πλάτων, Συμπόσιο 210e-211b
Η σχέση του έρωτα προς το Ωραίο, που εκδηλώνεται με την έλξη του προς κάθε ωραία αισθητή μορφή, πράξη ή πραγμάτωση, ανοίγει μια επίγεια προοπτική προς τις Ιδέες. Ο Πλάτων παραδέχεται ότι στον κόσμο που ζούμε «είναι δυσθεώρητες η δικαιοσύνη και η σωφροσύνη και όσα άλλα είναι πολύτιμα για τις ψυχές». Από τις πλατωνικές Ιδέες, «μόνο το κάλλος είχε τη μοίρα να είναι κάτι κατάφωτο και αξιαγάπητο (Φαίδρος 250b-d), και σε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει η θεϊκή μανία του έρωτα».

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

ΦΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Του Γιώργου Ελιά από Λήμνο
Από τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνος, τής τελετουργίας του προορισμού της ανθρώπινης ψυχής, επιβιώνουν ακόμη μερικές φράσεις πού λέγονταν έξω από τον ναό στους μύστες. Όταν ξεκινούσαν τα Μυστήρια ο ιεροφάντης φώναζε “ΕΚΑΣ ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ” δηλαδή να απομακρυνθούν οι αμύητοι από τον χώρο του ιερού και κατόπιν φώναζε “ΠΥΞ ΛΑΞ ΔΑΞ” δηλαδή αν χρειαστεί απομακρύνεται τους αμύητους με πύγματα, λακτίσματα και δαγκώματα από την απόρρητη τελετή.
Μετά το πέρας των Μυστηρίων αυτό που φώναζαν οι ιερεοφάντες κρατώντας δυο στάμνες που έριχναν νερό στο έδαφος, μια στη δύση και μια στην ανατολή, ήταν “ΥΕ ΥΕ ΚΥΕ ΚΥΕ” δηλαδή βρέξε και γονιμοποιήσου. Στο τέλος αυτό που έλεγαν στους μύστες ήταν “ΚΟΓΞ ΟΜ ΠΑΞ” δηλαδή άκουσες, είδες και σώπα, γιατί πρέπει να ακολουθείς όσα διδάχθηκες και δεν πρέπει να πείς πουθενά όλα αυτά τα άρρητα.
Λαοί με προκατακλυσμιαία Ελληνική καταγωγή ή διδαχές από τον Ελληνισμό, όπως Αζτέκοι, Μάγιας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έλεγαν στις τελετουργίες τους και αυτοί, το Κόνεξ, Ομον, Πάνεξ. Οι Βραχμάνες στην Ινδία έλεγαν Κάνσκα, Ομ, Πάκσχα.

ΝΕΚΥΣΙΑ - ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Tου Γιώργου Ελιά απο Λήμνο
Στην Αρχαιότητα η τιμή στους νεκρούς, ήταν σημαντικότατη παράδοση μέσα στη ζωή, και οι εκδηλώσεις για το θέμα ήταν πάρα πολλές κατά τη χρονική διάρκεια του έτους. Ενα σπουδαίο έθιμο ήταν τα Νεκύσια η αλλίως Γενέσια, η ημέρα των νεκρών, τήν 5η Βοηδρομιώνος [ιερή για τις θεές Ευμενίδες η Ερινύες] στην τελευταία σελήνη πρίν την φθινοπωρινή ισημερία στο τέλος του καλοκαιριού.
Πήγαιναν όλοι στά νεκροταφεία και έκαναν τις προσφορες στους νεκρούς και στους καταχθονίους θεούς. Κερνούσαν επίσης γλυκά και καρπούς. Το βράδυ αργά ακολουθούσε το νεκρόδειπνο, προς τιμήν τών ψυχών. Φαγητά των νεκρόδειπνων, ηταν η Πανσπερμία δηλαδή ο Κολυβόζουμος, τα Μακαρόνια, το φαγητό των Μακάρων νεκρών και η Ψαρόσουπα, καθώς τα ψάρια είναι ιερά της μεγάλης καταχθονίας θεάς Εκατης. Νεκρόδειπνο επίσης γινόταν καί τήν τελευταία μέρα τών Ανθεστηρίων, αρχές τού χρόνου.
Σήμερα η απόλυξη τους είναι τα ψυχοσάββατα, δυο φορές το χρόνο, όχι όμως την σωστή σελήνη και χρονική στιγμή.
Οι Πόντιοι διατηρούν ακόμη τα “Ταφικά” την άνοιξη και στην Ίμβρο υπάρχει η νεκρόδειπνος επίσκεψη μετά τον δεκαπεντάυγουστο, όπου ανταλλάσουν γλυκά στο νεκροταφείο. Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, στο Μεξικό,που ο πληθυσμός είναι Αζτέκοι, με τις προκατακλυσμιαίες σχέσεις τους με τους Έλληνες, διατηρούν το έθιμο της ημέρας των νεκρών, το “Dia de Los Muertos” τον Νοέμβριο μήνα, με τον κόσμο να πηγαίνει στα νεκροταφεία, την ημέρα εκείνη και να κάνει τις προσφορές του στους νεκρούς, βαμμένοι στα χρώματα του ανθρώπινουσκελετού, και αποτελεί τήν σημαντικότερη ημέρα της πανάρχαιας παράδοσης του λαού τους.

4η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΣΤΗΝ ΝΑΠΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 8 και το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου στην αίθουσα Barons της Ανδηγαυών και χρηματοδοτείται από την Ελληνική Κοινότητα της Νάπολης και της Καμπανίας, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και την πόλη της Νάπολης.
Την παρουσίαση παρακολούθησαν ο Διευθυντής της MANN Paul Giulierini, ο επίτροπος του κοινού πολιτισμού της Νάπολης Daniel Νίνο, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Νάπολης και Καμπανίας Paul Κυπριανού, ο συντονιστής της Παγκόσμιας Ημέρες της Ελληνικής Γλώσσας Γιάννης Κορίνθιος, και διευθυντές και καθηγητές από αρκετά σχολεία της Καμπανίας.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, πραγματοποιήθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις υποδοχής Ανδηγαυών, προβολές ταινιών, θεατρικές παραστάσεις και μαραθώνιος αφιερωμένος στην Ελληνική Γλώσσα και συμμετείχαν 40 γυμνάσια και λύκεια από την Καμπανία και 10 Ελληνικά σχολεία.
"Η Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας - δήλωσε ο Νίνο Ντανιέλε - έχει στην Νάπολη τους πιο πεπειραμένους υποστηρικτές της και είναι μια ιδέα που υλοποιήθηκε στην πόλη μας με φίλους της Ελληνικής κοινότητας της Νάπολης και στη συνέχεια την χαιρέτησε η Ελληνική πλευρά. Έχει γίνει ένα πολιτιστικό γεγονός μεταξύ των σημαντικότερων στην Ευρώπη και την Μεσόγειο. Αυτό το γεγονός μας οδηγεί πίσω στις ρίζες και στις ρίζες μας".
Ο Γιάννης Κορίνθιος, συντονιστής της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, τόνισε τους στόχους αυτής της εκδήλωσης που γίνετε για τέταρτη χρονιά: “Στόχος μας είναι να διασφαλιστεί ότι θα γίνει, πραγματικά, μια Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής ΓλώσσαςΓίνεται για τέταρτη χρονιά και έχουμε συνδέσεις με διάφορες χώρες και με πολλά γυμνάσια. Στην Ιταλία στις 8 και 9 Φεβρουαρίου πάνω από 50 Ιταλικά Λύκεια θα γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μόνο στη Νάπολη θα έχουμε 30 Ιταλικά γυμνάσια και 10 Ελληνικά Γυμνάσια".
Giornata mondiale della lingua greca
https://www.vesuviolive.it , Comune di Napoli - Δήμος Νάπολης

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΑΙΔΩΝ

Οι νεράιδες είναι τα πιο εκπληκτικά, μαγικά πλάσματα. Τους αποδίδονται θαυμαστές ιδιότητες. Μπορούν να θεραπεύουν, να προβλέπουν το μέλλον, ν’ αλλάζουν τον καιρό, να μεταμορφώνονται και να μεταμορφώνουν, καθώς και να πετάνε με τα φτερά τους που έχουν μορφή πεταλούδας ή κολεοπτέρου. Επίσης, με το διάσημο, μαγικό τους ραβδί τους εκτελούν κάθε είδους μαγικό. Τις συναντάμε με πολλά ονόματα, όπως αερικά, νύμφες, σειρήνες, ξιοθιές, σαμαντίβα, φέι, φάτα, αναράδινα, καλομοίρες, ξωνέρια, καλούδες, καλές κυράδες, κλπ.
Έχουν τη δική τους γλώσσα, τα λεγόμενα νεραγιδίστικα ή τιτιβίστικα. Για τους ανθρώπους αυτή η γλώσσα μοιάζει σαν μια συγκεχυμένη σύνθεση φωνηέντων (κυρίως του άλφα) και συμφώνων (κυρίως του νι, του σίγμα και του χι) και είναι πλήρως ακατανόητη. 
Οι νεράιδες ζουν σε πολλά μέρη, όπως βουνά, δάση, αγρούς, σπηλιές, φαράγγια, πηγάδια, λίμνες, ποτάμια και θάλασσες. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να τις δουν, εκτός κι αν σταθούν πολύ τυχεροί ή αν οι ίδιες οι νεράιδες επιθυμούν να φανερωθούν. Μόνο τα παιδιά, επειδή είναι αθώα, καθώς και οι αλαφροΐσκιωτοι μπορούν να τις βλέπουν. Αγαπούν πάρα πολύ το υγρό στοιχείο και τα λουλούδια καμπανούλες, από τις οποίες φτιάχνουν τα ρούχα τους. Τρέφονται με μέλι και φρούτα και πίνουν δροσοσταλίδες. Είναι οι προστάτιδες της φύσης, της βλάστησης και της γονιμότητας. Όποιος λουστεί σε νεραϊδοπηγή θ’ αποκτήσει, υγεία, τύχη και η νεότητά του θα είναι μεγαλύτερης διάρκειας. 
Όλες οι νεράιδες δεν είναι ίδιες. Υπάρχουν διάφορα είδη και έχουν διαφορετικά μεγέθη. Οι πιο συνηθισμένες είναι οι νεράιδες, που ζουν σε ομάδες. Αυτές είναι μικρές και πολύ όμορφες. Τους αρέσει να διασκεδάζουν, να τραγουδούν και να χορεύουν τις νύχτες στα δάση. Το τραγούδι τους μαγεύει όποιον το ακούσει και είναι αδύνατον να το ξεχάσει. Ενίοτε, σκαρώνουν και σκανταλιές στους ανυποψίαστους ανθρώπους.
Όπως, προαναφέρθηκε οι νεράιδες αγαπούν πολύ το νερό και ιδιαίτερα οι νεράιδες του νερού, που κατάγονται από τις Νηρηίδες της Ελληνικής Μυθολογίας. Είναι οι πεντάμορφες, ξανθομαλλούσες και πρασινομαλλούσες νεράιδες των Ελληνικών μας παραδόσεων. Έχουν ανθρώπινο μέγεθος και είναι ντυμένες πάντα στα λευκά. Αν ένας θνητός  κλέψει το μαντήλι μιας νεράιδας του νερού, τότε αυτή πρέπει να του πραγματοποιήσει τρεις ευχές ή να τον παντρευτεί. Γίνονται πολύ καλές σύζυγοι και μητέρες, αλλά αν βρουν το μαντήλι τους θα φύγουν για πάντα.
Οι πιο γνωστές και καλές νεράιδες είναι οι νεράιδες- νονές των κλασσικών παραμυθιών. Εμφανίζονται όταν γεννιέται ένα παιδί και το προικίζουν με δώρα, όπως ομορφιά, καλοσύνη, τύχη, εξυπνάδα και το προστατεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Μη ξεχνάτε τη Σταχτοπούτα, που χάρη στη νεραϊδονονά της κατάφερε ν’ αλλάξει τη δυστυχισμένη ζωή της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Οι Έλληνες, κρίνοντας από τις πολιτικές – και όχι μόνο – εξελίξεις των τελευταίων ετών, όχι μόνο δεν έχουμε νεράιδα- νονά, αλλά πρέπει να μας έχει καταραστεί κάποια κακιά μάγισσα!
=========
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΝΕΡΑΙΔΩΝ


Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου