Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ "ΗΡΑΙΑ - ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ" ΚΟΡΥΦΩΘΗΚΕ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 20 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΕΜΠΕΔΟΚΛΗ

Στην παρούσα ανάρτηση δεν θα γίνει αναφορά στο επιστημονικό έργο και την προσφορά του Εμπεδοκλέους, (τα οποία επηρέασαν την νεώτερη σκέψη και επιστήμη) αλλά στις εκδοχές για τον τρόπο που πέθανε.
Υπάρχουν αντικρουόμενες εκδοχές για τον θάνατό του, αλλά και μυστηριώδεις.
Ο Ιππόβοτος αναφέρει πως, προχώρησε προς την Αίτνα και μόλις έφτασε, πλησίασε στους κρατήρες της φωτιάς και εξαφανίστηκε, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ενισχύσει τη φήμη του, ότι είχε γίνει θεός (κατ'άλλους για να συναντήσει την πραγματική φύση και να γίνει και ο ίδιος φωτιά).
Άλλοι είπαν ότι, ναι μεν έπεσε στον κρατήρα του ηφαιστείου της Αίτνας, αλλά επειδή μελετώντας το ηφαίστειο, και πλησιάζοντας επικίνδυνα κοντά, έπεσε μέσα. Επομένως ατύχημα.
Αυτή η εκδοχή του θανάτου του ασχέτως αν ήταν ατύχημα η εσκεμμένη ενέργεια, στηρίχτηκε σε αυτό που και σήμερα λένε οι ξεναγοί στους τουρίστες που επισκέπτονται την Αίτνα. Ότι δηλαδή αφού ο Εμπεδοκλής έπεσε στον κρατήρα του ηφαιστείου, αργότερα η λαβα πέταξε έξω τα χάλκινα σανδάλια του. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό να γίνει, αν υπολογίσει κανείς την θερμοκρασία της λάβας, είναι δύσκολο να ειπωθεί. Μάλλον μοιάζει ανέφικτο να έμεινε κάτι από τα σανδάλια του έστω και χάλκινα και να πετάχτηκαν έξω. Εσείς τι λέτε;
Η επόμενη εκδοχή του «θανάτου» του Εμπεδοκλέους είναι μυστηριώδης. Ο Διογένης ο Λαέρτιος στο βιβλίο του («Βίοι Φιλόσοφων» 8,67) μας διηγείται: Αφού ανέστησε την Πανθείαν, η οποία δεν ανέπνεε και ήταν νεκρή για 30 ημέρες, πρόσφερε θυσία στους θεούς μαζί με φίλους του και τον μαθητή του Παυσανία. Μετά την θυσία, οι υπόλοιποι αποτραβήχτηκαν να αναπαυτούν, ενώ ο Εμπεδοκλής παρέμεινε δίπλα στον βωμό για να διανυκτερεύσει. Όταν σηκώθηκαν το πρωί, ήταν ο μόνος που έλειπε. Άρχισαν να τον αναζητούν και οι δούλοι που ρωτήθηκαν έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τίποτε. Ένας τότε είπε ότι τα μεσάνυχτα ακούστηκε βροντώδης φωνή που καλούσε τον Εμπεδοκλή. Τότε σηκώθηκε και είδε ουράνιο φως και φεγγος λαμπάδων (μεγάλη λάμψη). «…των οικετών τις έφη μέσων νυκτών φωνής υπερμεγέθους ακούσαι προσκαλουμένης Εμπεδοκλέα, είτα εξαναστάς εωρακέναι φως ουράνιον και λαμπάδων φέγγος, άλλο δε μηδέν…»
Τότε ο Παυσανίας (ο μαθητής του Εμπεδοκλή) συνέστησε στην ομήγυρη πως θα ’ταν μάταιη κάθε αναζήτηση, αφού ο Εμπεδοκλής ήταν πια θεός κι είχε εγκαταλείψει τη γη για ν’ αναληφθεί στα ουράνια.
Για κάποιους πάλι… ένα πύρινο άρμα ήρθε από τον ουρανό και τον πήρε. Έτσι εξαφανίστηκε ο Εμπεδοκλής. Η ανάληψη του Εμπεδοκλή στους ουρανούς πραγματοποιήθηκε κάπου στην Πελοπόννησο.
Δεν είμαστε σε θέση να πούμε με βεβαιότητα τι από τα δυο συνέβη. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι οι συμπολίτες του τον είχαν εξορίσει και αν και ζήτησε την άδεια να επανέλθει δεν του το επέτρεψαν. Γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση την εκδοχή να έπεσε στην Αίτνα.
Ο Εμπεδοκλής εγκατέλειψε την πατρίδα του για να ταξιδέψει, πηγαίνοντας αρχικά στους Θούριους και κατόπιν στην Ελλάδα. Λέγεται πως, όταν βρισκόταν στην Ολυμπία, έδωσε τους Καθαρμούς του στον ραψωδό Κλεομένη για να τους τραγουδήσει. Είναι πιθανόν, αν και όχι απόλυτα βέβαιο, πως επισκέφθηκε και την Αθήνα.
Γύρω στο -440 αποφάσισε να επιστρέψει στον Ακράγαντα, εν τω μεταξύ όμως, κατά τη διάρκεια της δεκαετούς απουσίας του, οι αντίπαλοί του είχαν επανακτήσει την επιρροή τους, με αποτέλεσμα να του απαγορευτεί η είσοδος στη πόλη. Έτσι, με μόνη συνοδεία τον μαθητή του Παυσανία, συνθέτοντας ένα έργο περί φύσεως πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του εξόριστος στην Πελοπόννησο. Τότε πως έπεσε στην Αίτνα;;;
Το τέλος του καλύπτεται από το πέπλο του θρύλου. Πώς να επήλθε, άραγε, ο θάνατος ενός όντος με τέτοια εκπληκτική φύση;

ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟΣ ΤΡΙΓΩΝΙΣΜΟΣ

Υπάρχει εκτεταμένη έρευνα για τον τριγωνισμό των αρχαίων ελληνικών ναών, αρχικά το 1967 ο Γάλλος ερευνητής Ζαν Ρισσέν προσπάθησε να αποδείξει ότι η Ελλάδα είναι ο χάρτης του νοητού σύμπαντος χάρη στους ναούς, τα ιερά και τις πόλεις της.
Αρκετά χρόνια αργότερα, υπήρξε η μαθηματική και αστρονομική ερμηνεία των αρχαίων μνημείων από τους Έλληνες, Θ. Μανιά το 1971, από τον Α. Αλεξίου το 1974 και τον Κοσμά Μαρκάτου το 2000 με χρήση GPS.
Κατά τον Γεωμετρικό Γεωδαιτικό Τριγωνισμό, οι γεωγραφικές θέσεις των αρχαίων ιερών, πόλεων και μνημείων, συνδεόμενες με νοητές αιτίες, σχηματίζουν ένα γεωδαιτικό τριγωνικό δίκτυο, γεωμετρικού χαρακτήρα.
ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΓΕΩΜΕΤΡΙΚΟΣ ΤΡΙΓΩΝΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
Για τον τριγωνισμό εκκλησιών τώρα, είναι ευρύτερα γνωστό πως δίπλα ή κάτω από μία εκκλησία υπάρχουν τα ερείπια κάποιου αρχαίου ελληνικού ναού. Σε αρκετές, μάλιστα περιπτώσεις, οι ίδιοι οι αρχαίοι ναοί έχουν μετατραπεί σε χριστιανικές εκκλησίες. Στο βίντεο βλέπουμε μια ανάλογη έρευνα τριγωνισμού αρχαίων ναών αλλα αυτή τη φορά με εκκλησίες και σε μικρή κλίμακα.

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ: ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΕΠΙ ΓΗΣ

Στην ζωή του είχε κάνει θαύματα, ώστε από νωρίς να εισέρθει στον κόσμο του θρύλου.
Και ο λαός δεν είχε λόγο να μην πιστέψει στην θεότητα του. Όταν τον είχαν δει να κάνει θαύματα φέρνοντας στην ζωή μια γυναίκα μετά από τριάντα μέρες ενώ δεν είχε αναπνοή και σφυγμούς (τριάκοντα μέρες συντηρείν άπνουν και άσφυκτον σώμα, Διογένης Λαέρτιος 8, 62).
Όταν κατόρθωσε να σταματήσει το φύσημα των επιβλαβών ανέμων και γι΄αυτό ονομάστηκε «κωλυσανέμας» (Πλούταρχος Ηθ. 515 C).
Όταν με μουσική καταπράυνε την οργή ενός νέου που ήταν έτοιμος να σφάξει τον φονιά του πατέρα του, όταν αυτός αθωώθηκε από το δικαστήριο.
Όταν τον έβλεπαν να ασχολείται με φαινόμενα ύπνωσης, τηλεπάθειας και υποβολής.
Όταν είχε γράψει πάνω από 400 τραγωδίες, από τις οποίες δεν σώθηκε ούτε μια.
Ο Εμπεδοκλής ήταν στην εποχή του ο μοναδικός άνθρωπος επί Γης που ήξερε, ότι το φαινόμενο της αναπνοής συνδέεται με την κυκλοφορία του αίματος. Γνώριζε ότι το Σύμπαν είναι ελλειψοειδές, όπως το γνωρίζει μόλις σήμερα η NASA με βάση τις φωτογραφίες από το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble.
Ο Εμπεδοκλής είχε διεισδύσει στο εσωτερικό του κόσμου και είχε απολύτως πεισθεί για τις πνευματικές ικανότητες του ανθρώπινου όντος, ώστε πίστευε αναφανδόν στην μετενσάρκωση. Γιατί, όταν έθεσε σε λειτουργία τις πνευματικές του δυνάμεις, μπορούσε «να δει» μέσα στους δικούς του είκοσι ανθρώπινους βίους, και μέσω αυτών οποιοδήποτε πράγμα.
Τα ερείσματα της κοσμοθεωρίας του Εμπεδοκλέους είναι η Φιλότης και το Νείκος (από όπου και η φιλονικία). Η αγάπη και το μίσος. Η ειρήνη και ο πόλεμος. Η ένωση των αντιθέτων του Ηράκλειτου. Η Φιλότητα ως κάθε είδους φυσική ελκτική δύναμη, κάθε είδους δύναμη κοινωνικής συμφιλίωσης και ενότητας ή κάθε είδους δύναμης ανοσίας και ομοιόστασης ενός οργανισμού, ενώ το Νείκος ως κάθε δύναμη φυσικής άπωσης, κοινωνικής σύγκρουσης ή ιατρικής διαταραχής που οδηγεί στην φυσική, κοινωνική και βιολογική εντροπία.
Η ιδανική ισορροπία πραγματοποιείται μέσα στο Σφαιρόν, δηλαδή στην σφαίρα, η οποία είναι πανταχόθεν όμοια, ίσταται επί σημείου, δεν έχει μέλη να αλληλομάχωνται και επαγγέλλεται την ευδαιμονία και την εντός αυτού μακαριότητα. Επίσης ισχυρίζονταν ότι όλος ο τόπος μας είναι γεμάτος κακά που εκτείνονται μέχρι την περιοχή της σελήνης, αλλά παραπέρα δεν προσχωρούν διότι ο τόπος είναι καθαρότερος.
Ο Εμπεδοκλής γράφει: …είναι εξόριστη η ψύχη εδώ κάτω και περιπλανάται διωγμένη από τα θεία ψηφίσματα και νόμους. Την μανιασμένη έριδα πιστέψαμε και μακριά από τους θεούς εξόριστοι πέσαμε. Όποιος τα μέλη του με φόνο μιάνει, τριάντα χιλιάδες ώρες μακριά από τους μακάριους πλανάται (ώρα= μονάδα μέτρησης χρόνου με βάση τις κινήσεις των άστρων. Παράγωγο είναι και ο Ωροσκόπος.
«…δεν θα πάψετε τον απαίσιο ήχο των σκοτωμών; Δεν βλέπετε πως κατασπαράζετε ο ένας τον άλλον από αφροσύνη;».
Ο Εμπεδοκλής υποστήριζε ότι, Ένα πνεύμα διατρέχει όλο τον κόσμο. Και αυτό είναι που μας ενώνει με όλα τα όντα. Ετσι, αν σκοτώνουμε τα ζώα και τρώμε τις σάρκες τους είναι σαν να σκοτώνουμε τους συγγενείς μας.
«…τον αγαπημένο του γιο που άλλαξε μορφή απιθώνει ο πατέρας στον βωμό και τον σφάζει με προσευχές ο ανόητος. Άλλοι δεν γνωρίζουν και θυσιάζουν αυτόν που ικετεύει. Εκείνος πάλι, κουφός στις κραυγές, μετά την σφαγή, κακό τραπέζι στο σπίτι στρώνει. Έτσι, τον πατέρα ο γιός σκοτώνει και τα παιδιά της μάνας την ζωή παίρνουν και τρώνε τις σάρκες των αγαπημένων».
«…αν ζήσουμε ζωή ευσεβή και δίκαιη, θα είμαστε ευτυχείς εδώ, αλλά ακόμα πιο ευτυχείς όταν αποδημήσουμε, διότι δεν θα έχουμε την ευδαιμονία για λίγο, αλλά θα μπορούμε να αναπαυόμαστε αιώνια με τους άλλους αθανάτους, ομόστεγοι και ομοτράπεζοι μακριά από ανθρώπινες έγνοιες».
«…οποιαδήποτε ψυχή, που γίνεται οπαδός του θεού, αντικρύσει κάτι από τα αληθινά όντα, θα μείνει μακριά από τα πάθη μέχρι την επόμενη περίοδο. Αν ζήσει με δίκαιο τρόπο, μετά θάνατον τυγχάνει καλύτερης μοίρας, ενώ όποιος αδικεί θα τύχει χειρότερης. Οι δίκαιοι αφού κριθούν σε δικαστήρια που βρίσκονται κάτω από την γη, αναχωρούν σε άλλους τόπους του ουρανού που βασιλεύει η αρμονία και η φιλία».
«Χαίρετ΄εγώ υμίν θεός άμβροτος, ουκέτι θνητός πωλεύομαι μετά πάσι τετιμημένος, ώσπερ έοικε».
«Χαίρετε! Εγώ σαν δικός σας θεός, και όχι σαν θνητός, περιφέρομαι σε όλους ανάμεσα σας απολαμβάνοντας μεγάλες τιμές όπως αρμόζει».
Εμπεδοκλής -495, -435

«Ο Διάβολος μας σπρώχνει στη μελέτη του Ελληνισμού»!!!

Ο Μοναχός Ιωάννης θεωρεί ότι το να μελετά κανείς την Ελληνική Φιλοσοφία είναι αποτέλεσμα επιβουλής του Διαβόλου! Θεωρεί δηλαδή ότι ο ίδιος ο άρχων του σκότους μας σπρώχνει στο να μελετήσουμε την αρχαία σοφία που διαδόθηκε σε όλο τον κόσμο, προκάλεσε την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, επάνω της στηρίχθηκε ολόκληρο το σύγχρονο δυτικό πολιτισμικό οικοδόμημα, αλλά και που αποτέλεσε τον λόγο για τον οποίον ολόκληρος ο πλανήτης γνωρίζει σήμερα τη χώρα μας (Προσωκρατικοί, Πυθαγόρειοι, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Στωικοί, Σκεπτικοί, Επικούρειοι κ.α).
Ας διαβάσουμε προσεκτικά τι λέει ο Ιωάννης:
Ο εχθρός διάβολος γνωρίζει ότι η προσευχή είναι για μας υπερασπιστής, ενώ γι' αυτόν εχθρός και επίβουλος. Θέλοντας να μας αποσπάσει από αυτήν, βάζει μέσα μας την επιθυμία της μελέτης των συγγραφών των Ελληνικών Λόγων (σ.σ εννοεί την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία), από τους οποίους και απομακρυνθήκαμε, και μας προτρέπει να ασχολούμαστε μ' αυτές. Αλλά ας μη πεισθούμε σ' αυτόν, μην τυχόν και πάει στραβά η καλλιέργειά μας και αντί να συνάξομε σύκα και σταφύλια, συνάξομε αγκάθια και τριβόλια. Γιατί η σοφία του κόσμου αυτού είναι μωρία ενώπιον του Θεού (Α΄ Κορ. 3,19).
Παρακάτω ο Ιωάννης περιπαίζει τον φιλόσοφο και μέγιστο μαθηματικό Πυθαγόρα, υποστηρίζοντας ότι ακόμη και μία αράχνη τον ξεπερνά. Ενώ πιο κάτω αναφέρει ότι ο ίδιος φλυαρούσε και έλεγε ανοησίες σε βόδια και αετούς.
Ο Ιωάννης μας παρακινεί να ζούμε προσευχόμενοι με έναν διαρκή φόβο και τρόμο. Ίσως γιατί με τα συναισθήματα του φόβου και του τρόμου επιβάλλεται διαχρονικά κάθε μορφής εξουσία από άνθρωπο σε άνθρωπο στον ταλαίπωρο πλανήτη μας... Στο τέλος, μάλιστα, απορεί για το πως μπορεί κάποιος να ζήσει χωρίς να φοβάται κάτι το υπερβατικό.
Τελχινίς-Ρόδιοι Εθνικοί, 17/8/16 (Απόσπασμα)
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://telxinis.blogspot.com/2016/08/blog-post_18.html

Ο ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΗΣ

Ο Θεομπαίχτης κάνει έργον του τη θρησκεία· εκμεταλλεύεται τον Ουρανό, για να ζη στη Γη. Τα λόγια του πνένε φόβον Θεού. Προσέχει αυστηρά στες νέες ιδέες μην έχουν τίποτε αντιθρησκευτικό, ή αλλόθρησκο· και όταν δεν τους το εύρη, τους το πλάθει· και είν' εκείνο ένα τι αξιοζούμενο δι' αυτόν, επειδή του δίνει την ευκαιρία να κατηγορήση τον νεοτεριστήν ως άθρησκον και μ' εκείνο να δείξη αφοσίωσην εις τα θεία.
Έτσι, αν ήναι τοκογλύφος, ρίχτει πέπλον παχυλόν απάνου στα στραγγουλίσματα που κάνει στους οφειλέτας του. Αν ήναι τραπεζορρίχτης, 'ξαναποχτά εμπιστοσύνην, και νέα κεφάλαια παρακαταθήκης. Αν κερδοσκοπή απάνου στας ψήφους των χυδαίων, αποχτά υπόληψην μέσα στον όχλο, γένεται κομματάρχης, και λαβαίνει θέσην σπουδαίου ανδρός εις την κοινωνίαν.
Ο Θεομπαίχτης επιθυμεί να προβαίνουνε κάθε τόσο νεοτερισταί και αλλόθρησκοι στην κοινωνίαν, επειδή τούτοι του δίνουνε δουλειά και ωφέλειες. Καθένας από τούτους είναι μία αβαρία, της οποίας εκείνος αυτοδικαίως γένεται Πρόξενος, και την διεξάγει εις όλην ωφέλειάν του.
Είναι δε ο Θεομπαίχτης φρόνημος άνθρωπος. Συνήθως αποφεύγει τους θορύβους και τας συζητήσεις· και ευχαριστείται μόνον εις την εν ασφαλεία διαβολήν και συκοφαντίαν.
Άλλως, εντυπώνεται βαθέως εις την ενυπάρχουσαν διαφθοράν των ηθών, και την αψηφισίαν των παλαιών εθήμων. Είναι ταχτικός εις την εκκλησίαν του· και δεν λείπει από κανένα από τα έθημα του Τόπου.
Ο Θεομπαίχτης πασχίζει να συσταίνεται, και πραγματικώς συσταίνεται, κοντά στους απλούς ανθρώπους διά του εισδύοντος πονηρού εξωτερικού του. Αλλ' είναι αποτρόπαιος άνθρωπος· και κάθε νοήμων και τίμιος συμπολίτης του τον συχαίνεται και τον αποφεύγει. Οι μόνοι ανόητοι τον υπολήπτονται, και εκείνοι είναι τα μπαίγνιά του, και στην περίσταση τα θύματά του.

Ο μοναστηρισμός είναι μασονισμός. Ο Καλόγηρος είναι Μασόνος. Μέσα στον περίβολο του μοναστηριού του, περιβάλλεται και τούτος τη μασονική καλογηροσύνη του, και γένεται μέλος ένορκον της Μοναστηρικής Εταιρίας.
Ενδύνεται καθώς ενδύνονται οι συνεταίροι του· θρέφεται καθώς θρέφοντ' εκείνοι· διάγει καθώς διάγουν και πιστεύει όσα και όπως τα πιστεύουν και οι λοιποί συγκαλόγηροί του. Όροι όλοι τούτοι, χωρίς τους οποίους δεν ήθελ' είναι δεχτός εις τη Μοναστηρική Λέσχη.
Ως Μασονία, ο μοναστηρισμός έχει και τούτος το μυστικό του. Το μυστικό του Καλογήρου είναι να εξασφάλιση διά βίου τη συντήρησή του, να ζήση εν σχετική ανέσει την όλην ζωήν του· και, αν τα χαρτιά λένε αλήθεια, να αξιωθή έπειτα και τον Ουράνιον Παράδεισον.
Είναι αληθινόν ότι η ζωή στα Μοναστήρια μας είναι βρομοζωή, ζωή χτηνώδης και αποτρόπαιη· αλλά και ο καλόγηρός μας είναι σχεδόν πάντοτε κ' εκείνος της ύστερης κοινωνικής τάξεως. Ώστε, διά όση βρόμα και φτωχοφαγια 'μπορή να είναι στο Μοναστήρι, ο νεοσύλεχτος ευρίσκει εκεί μέσα ανάλογον χορτασμόν, και ευλογημένην ξεγνοιασιά και αφροντισία.
Ευχαριστείται ο καλόγηρός μας εις τη ζωοτροφία του· επειδή, ως ο ίδιος ομολογεί, έχει πάντοτε ποικιλίαν φαγητών. Ποτέ δύο 'μέρες αράδα τα ίδια πράμματα. Αν εψές έφαε σκόρδο, σήμερα τρώει κρεμύδι, αύριο πράσα, την άλλη αλιάδα, και την κυριακή όσπριο.
Όσοι από τούτους γραμματισμένοι, και ξέρουν να καππακίζουνε, διαβάζουνε τα συναξάρια εις τα οποία καταγοητεύονται. Δι' αυτούς, το άκρον άωτον των ανθρωπίνων ατενισμών, ήθελ' είναι να έχη κανείς μια 'μέρα ένα συναξάρι με θαύματα 'δικά του, και με τίτλον «Άγιος».
Συμβαίνει δε κάποτε που κάποιος από τους δυστυχείς τούτους, κυριεύεται τόσον από την ιδέα της αγιωσύνης, οπού αθετεί την πραγματικήν του ύπαρξην, 'βγαίνει από τα σωστά του, και γένεται παίγνιον της ιδέας του. Θέλει ν' αγιάση, και το θέλει με απόφαση.
Είναι τότε που ο πονηρός εχθρός των ανθρώπων, ο δοξομανής εκείνος αντίθεος, ο επισκεφτόμενος τας μονάς ως ο οικοκύρης τον Ορνιθόνα του, εμπήκε ήδη στο κελί, και φυσάει στα μυαλά του Καλόγηρου... Και είναι τότε που, υπό το βάρος της θρησκευτικής του φιλοδοξίας, το 'μπαίγνιο τούτο του Πειρασμού γομπιάζει, καχεχτεί, σοβαρούται, και δίνει στον εαυτόν του αέρα ταπεινής μεγάλης ιδέας!...
Οι απόγονοι μια 'μέρα θαν τον προσκυνήσουνε, προσφέροντες εις το λείψανο του θυμιάματα, και πανηγυρίζοντες το όνομά του!...
Ήδη βλέπει με την αρρωστημένη φαντασία του τες γυναικούλες του μέλλοντος να τρέχουνε στην καθέδρα του, ποια με κερί-λαμπάδα, ποια με λάδι για το καντίλι του, ποια με λιβάνι, και ποια με άλλα.
Άλλες πάλε να έρχονται 'ξυπόλητες οχ τη χώρα, τάμμα κ' εκείνο για το παιδί τους... Οι παπάδες ν' ανοίγουν' την ασημένια κάσα του, και επί πληρωμή ναν τόνε δείχνουνε σε προσκυνητάδες και προσκυνήτριες!...
Κοντσά δουλειά ν' αγιάση κανείς, και ν' αξιωθή τιμές τέτοιες!
Άμποτε τα κλείθρα τούτα της πονηρίας, της βλακίας, της αποχτηνώσεως, να μη φθάσουν τον σημοτινόν εικοστόν αιώνα. Οι άνθρωποι τότε να φιλοτιμώνται αλλέως. Και η γυναικούλες, νοημονέστερες απ' ό,τι είναι σήμερα, να μεταχειρίζονται καλήτερα τον καιρό τους, τα χρήματα τους, και την αθρωπιά τους.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ (1811 – 1901) , Ιδού ο άνθρωπος
.........................
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟΣ δεν ήταν καθόλου άθεος. Κατέχεται από θρησκευτικό συναίσθημα, θα έλεγα, βαθύτατο. Είναι οπαδός της θρησκείας του Χριστού, αλλά με τρόπο ορθολογικό και φιλελεύθερο: δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες· ερμηνεύει τον χριστιανισμό ως θρησκεία της αρετής και αρνείται όλες τις εκδηλώσεις της λατρείας· πιστεύει δηλαδή σε μια «λογική» θρησκεία, που εξασφαλίζει στον άνθρωπο την ηθική του ευδαιμονία. Η «μυστική» πνευματικότητα της Ορθοδοξίας τον άφησε εντελώς ασυγκίνητο, ακριβώς γιατί του έλειπε ο συναισθηματικός κραδασμός.
Αλλά η στάση της Εκκλησίας απέναντί του υπήρξε βάναυση, παράνομη και άστοχη. Δεν ανέχτηκε η Εκκλησία τις θρησκευτικές απόψεις ή έστω παρεκκλίσεις των Μυστηρίων της Κεφαλονιάς και προχώρησε σε πράξη ανεπίτρεπτη, τον μοιραίο εκείνον αφορισμό του 1856. Αλλά η πράξη αυτή (όσο και αν οι αφορισμοί ήταν κάτι το συνηθισμένο για κοινά αδικήματα τότε) δεν είχε νομικό και ηθικό έρεισμα και, αντίθετα με τον σκοπό στον οποίον απέβλεπε, προκάλεσε κοινωνική αναστάτωση και ταραχή. Ο αφορισμός δηλαδή εκείνος λειτούργησε ως πράξη ανελεύθερη και βάρβαρη και τη μεν Εκκλησία την εξέθεσε ως αφόρητα καθυστερημένη, ενώ τον Λασκαράτο όχι μόνο δεν τον έθιξε, αλλά τον μυθοποίησε και εν πολλοίς τον δικαίωσε.
Το 1899 ο φωτισμένος ιεράρχης της Κεφαλονιάς Γεράσιμος Δόριζας (1851–1901), φίλος και θαυμαστής του, θα ζητήσει από τη Σύνοδο την άρση του αφορισμού του, πράγμα που θα γίνει στις 19 Ιανουαρίου του 1900. Τη νύχτα της 23 προς 24 Ιουλίου του 1901 ήρθε γαλήνια το τέλος. Έτσι, ο πρώην απόβλητος της Εκκλησίας θα κηδευτεί με όλες τις τιμές – και με πανελλήνια αναγνώριση.

ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΝΑΟΙ - ΚΕΝΤΡΑ ΛΑΤΡΕΙΑΣ, ΧΩΡΟΙ ΜΥΗΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ - ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

Ο Παρθενώνας της Ακρόπολης των Αθηνών, είναι κατασκευασμένος από πεντελικό μάρμαρο, η θεμελίωση είναι από πωρόλιθο, ο βράχος είναι από ασβεστόλιθο. Το σχήμα του, η δόμηση το ύψος και το σχήμα των κιόνων συνιστούν μια πολύμορφη ηλεκτρική μηχανή με ασύλληπτα ενεργειακά αποτελέσματα, άγνωστα ακόμη σ ' εμάς. Ίσως φαίνεται περίεργος ο τρόπος ελέγχου του ηλεκτρισμού από τους προγόνους μας, γιατί η σύγχρονη τεχνολογία με την πλήρη άγνοια της έκανε το πρόβλημα πολυσύνθετο.
Μπορώ να πω χωρίς επιφύλαξη ότι η παραγόμενη πολύμορφη ενέργεια στο βράχο της Ακρόπολης, θα μπορούσε να καλύψει ένα τεράστιο μέρος από το ενεργειακό πρόβλημα της πόλης των Αθηνών. Σήμερα η ενέργεια αυτή συντελεί στην εξουδετέρωση της πολλαπλής μόλυνσης της ατμόσφαιρας της πόλης.
Το σημείο του ναού που ήταν τοποθετημένο το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς ήταν το σημείο της μεγίστης συσσώρευσης ενέργειας. Με τα σημερινά δεδομένα το άγαλμα ήταν ο ένας πόλος του συσσωρευτή βράχος και ο άλλος πόλος ήταν το πηγάδι, στο πίσω μέρος του ναού που είναι σήμερα σφραγισμένο. Έτσι ο στατικός ηλεκτρισμός του βράχου συσσωρευόταν στον ναό, δημιουργούσε μαγνητικό πεδίο, ηλεκτρεγερτική δύναμη και ιονισμό της ατμόσφαιρας και τα φαινόμενα αυτά ενισχυόταν στο μέγιστο από τον κρύσταλλο που, όπως αναφέρω πιο κάτω, βρισκόταν στο σπήλαιο κάτω από το ναό.
Η ενέργεια διασκορπιζόταν για τους επιθυμητούς σκοπούς με τους κίονες του ναού, που χρησιμοποιούνταν σαν αγωγοί μεταφοράς της ενέργειας. Τα υπόγεια τελλουρικά ρεύματα και το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο της γης συσσώρευαν στο βράχο ποσότητες στατικού ηλεκτρισμού που ενισχυόταν από το σχήμα του Παρθενώνα και το υλικό κατασκευής του, το πεντελικό, μάρμαρο και την κοσμική ενέργεια.
Όλη η σημερινή δομή του ναού δείχνει ότι υπήρχε γείωση για την αποφόρτιση και κενό κάτω από το ναό για εκτόνωση της πλεονάζουσας ενέργειας. Οι γύρω από το βράχο της Ακρόπολης των Αθηνών πέτρινοι λόφοι, είναι μέρος του όλου ενεργειακού πλέγματος παραγωγής πιεζοηλεκτρικών φαινομένων, αφού μετατρεπόταν σε συλλέκτες, κοσμικής ενεργείας και του γήινου ηλεκτρισμού, συγχρόνως και σε πυκνωτές ηλεκτρομαγνητικής ενεργείας. Αργότερα τα οικήματα της Βάσης του βράχου της Ακρόπολης συσσώρευαν και αυτά μεγάλο ποσό ενέργειας. Η στατικότητα των κατασκευών σε μεγάλο μέρος οφειλόταν στα δυναμικά πεδία που δημιουργούντο στους αρμούς συνδέσμου των κιόνων, και εξουδετέρωναν τάσεις μετατόπισης των σπονδύλων.
Οι πρόγονοι μας είχαν ουράνιες γνώσεις που εκμεταλλευόταν τα ενεργειακά πεδία του πλανήτη χωρίς να μολύνουν την ατμόσφαιρα, να καταστρέφουν την υδρογραφία ή να αντλούν τεράστιες ποσότητες πετρελαίου που είναι απαραίτητες για την λειτουργία του γήινου οργανισμού και των όντων του. Η παραγωγή και χρήση του ηλεκτρισμού από τους αρχαίους Έλληνες, γινόταν με απλές μεθόδους αφού ήταν σε θέση να παρακολουθούν και να κατανοούν απλά φυσικά φαινόμενα, τα οποία εκμεταλλευόταν (π.χ. Ελευσίνια Μυστήρια, βλέπε σχετικά του Γιώργου Σιέττου «Τα Ελευσίνια Μυστήρια» σελ. 160 εκδ. Πύρινος Κόσμος).
Η άντληση ηλεκτρικής, κοσμικής και οργονικής ενεργείας από τους αρχαίους Έλληνες ήταν μέσα στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους. Πρέπει να γινόταν με απλές κατασκευές και γι αυτό δεν βρίσκουμε απομεινάρια σαν αυτά της σημερινής εγκληματικής τεχνολογίας. Βλέπουμε κατασκευές που μόνο απορίες προκαλούν τι μπορεί να ήταν χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι η φύση δεν είναι τόσο πολύπλοκη και ανώμαλη σαν τη σημερινή τεχνολογική σκέψη.
Οι αρχαίοι ελληνικοί ναοί δεν ήταν μόνο κέντρα λατρείας, αλλά χώροι μύησης όχι μόνο των Μυστηρίων αλλά και των επιστημονικών γνώσεων, τ ' αποτελέσματα των οποίων γινόταν φανερά στους πιστούς. Μόνο σήμερα μπορούμε ν ' αντιληφθούμε ότι ήταν αποτέλεσμα μιας απόκρυφης τέλειας τεχνολογίας που εκμεταλλευόταν όλες τις γήινες και κοσμικές δυνάμεις.
Όλα τα ιερά και κτίρια τόσο στην κορυφή της Ακρόπολης όσο και στη βάση της ήταν κατασκευασμένα από Πεντελικό μάρμαρο, το οποίο κάτω από προϋποθέσεις, μορφής, κοπής, σχήματος, βάρους και πλοκής δόμησης των τεμαχίων οι κρύσταλλοί του αναδιατάσσονται και αποδίδουν ποικίλες μορφές πιεζοηλεκτρικών φαινομένων, τα οποία ενισχύονται από τους δυναμικούς στροβίλους του Πεντελικού όρους που φορτίζει την Ακρόπολη και τα οποία είχαν θετική επίδραση στον επισκέπτη του βράχου, όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά, ενώ ταυτόχρονα δημιουργούσαν υπερφυσικά φαινόμενα.
Οι κρύσταλλοι είχαν πολύ μυστηριώδεις ιδιότητες, που γνώριζαν οι προγονοί μας χιλιάδες χρόνια πριν, όπως αναφέρονται αυτές στα «ΟΡΦΙΚΑ» στο «ΠΕΡΙ ΛΙΘΩΝ» κεφάλαιο. Πληροφορίες που επιβεβαιώνονται και από τα σύγχρονα επιστημονικά εγχειρίδια. Το επίτομο λεξικό «Πρωίας» (εκδ. 1932) γράφει ότι η Ακρόπολη των Αθηνών κατοικείτο πριν το 10.000 π.Χ., με άνθιση του πολιτισμού της γύρω στο 3.500 π.Χ. επί Ερεχθέα. Ενοχλητικές χρονολογίες που έχουν εξαλειφθεί από τα σύγχρονα λεξικά φοβούμενα μήπως το 3.761 π.Χ. συναντήσουμε το Γιαχβέ να φτιάχνει τον άνθρωπο, σύμφωνα με τις γραφές, οπότε δημιουργούνται τότε προβλήματα στην υπόθεση Εκκλησία που μας θέλει απογόνους του Αβραάμ.
Όλος ο βράχος είναι ισχυρότατος ενεργειακός χώρος, χώρος επικοινωνίας με το διάστημα και πύλη εξόδου σε άλλη διάσταση με επίκεντρο το σημείο τομής των διαγωνίων του Παρθενώνα. Ο βράχος της Ακρόπολης ήταν ισχυρός συσσωρευτής παντοειδούς ενέργειας, θετικών ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και ο ναός μεταβαλλόταν σε πυκνωτή, που τη δέσμευε με το σχήμα, το υλικό κατασκευής και θεμελίωσης. Ο συνδυασμός του πεντελικού μαρμάρου, του πωρόλιθου θεμελίωσης και του ασβεστολιθικού βράχου, δημιουργούσαν πιεζοηλεκτρικά και ηλεκτροστατικά φορτία και αυτά παρήγαγαν μαγνητικό πεδίο, με αποτέλεσμα να έχουμε αδιάκοπη παραγωγή ηλεκτρισμού που συσσωρευόταν στο ναό. Η ενέργεια αυτή χρησιμοποιεί το και για την ενεργοποίηση του Γοργόνειου όταν απαιτείτο.
Η συσσωρευμένη ενέργεια εκτονώνονταν μέσα στα σπήλαια του βράχου της Ακρόπολης ή την ατμόσφαιρα. Λόγω μορφολογίας της υπόγειας περιοχής του βράχου, των τελλουρικών ρευμάτων, και της κοσμικής ενέργειας λειτουργούσε και σαν οργονοσυλλέκτης.
Συνοψίζοντας θα μπορούσαμε να πούμε για το βράχο ότι είναι πηγή γεωμαγνητικής και κοσμικής ενέργειας που συσσωρευόταν στον Παρθενώνα πυκνωτή, πόλο έλξης και μετασχηματιστή ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και συγκρατούσε μεγάλα φορτία. Η πλεονάζουσα ενέργεια διαχέονταν στους γύρω λόφους και ενίσχυε τη φόρτιση των ομφαλών - συλλεκτών από μάρμαρο ή των ειδικών κρυστάλλων και έτσι δημιουργούσε ένα εκτεταμένο ενεργειακό πλέγμα. Η μεγίστη τιμή του ενεργειακού πεδίου του βράχου βρισκόταν στο σημείο τομής των διαγωνίων του ναού και μεταφερόταν και σε βάθος όπου υπήρχε ο ειδικός κρύσταλλος που ενίσχυε όλες τις μορφές ενέργειας.
Μπορεί σήμερα κάποιοι να πέτυχαν την ενεργειακή νέκρωση του ναού του Παρθενώνα, με τη χρησιμοποίηση τεμαχίων μπετόν αντί μαρμάρων στους κίονες, δεν μπόρεσαν όμως να κάνουν το ίδιο και στον βράχο παρά το σφράγισμα των σπηλαίων, με το οποίο εξουδετέρωσαν μερικά θετικά ενεργειακά στοιχεία · και ενώ οι πρόγονοι μας κατασκεύασαν μέσα σε 9 χρόνια τα μεγαλουργήματα της Ακρόπολης οι σημερινοί Έλληνες χρειάζονται 20 χρόνια για την αναστήλωση μόνο του ναού.
Οι ιδιότητες του βράχου σε συνδυασμό με διάφορους κοσμικούς παράγοντες, που θ ' αναφέρουμε στη συνέχεια, δημιουργούσαν πίδακες φωτός, λάμψεις, φωταύγειες, ηχητικά φαινόμενα που έδιναν την αίσθηση ότι ο βράχος της Ακρόπολης δεν φιλοξενεί μόνο ιερά αλλά και τους ίδιους τους Ολύμπιους.
Γεράσιμος Καλογεράκης - Η Διαθήκη Του Προμηθέα, σελ. 99, 106,107, Εκδόσεις Δίον, Θεσσαλονίκη 2001

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΙΕΡΩΝ ΝΑΩΝ

Ο Alvin Holm είναι καθηγητής Αρχιτεκτονικής στην Pensylvania και λάτρης της αρχαίας Ελλάδας. Ευρισκόμενος στη χώρα μας για να μιλήσει σε συνέδριο στη Σαμοθράκη με θέμα τα «Καβείρια Μυστήρια», μίλησε για τις αόρατες δυνάμεις που κρύβει μέσα της η αρχαία αρχιτεκτονική και η επίδραση που έχουν στον ψυχισμό αλλά και στο σώμα μας οι αρχαίοι ναοί.
«Οι αρχαίοι ναοί, εμπεριέχουν τον Θεό»
Alvin Holm: «Οι ναοί εμπεριέχουν τον Θεό ή τη Θεά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο και μας επηρεάζουν όπως συμβαίνει και με ένα μουσικό όργανο, σε ένα υπόκωφο επίπεδο. Η αντήχηση της γης βρίσκει αγωγό τους κίονες οι οποίοι λειτουργούν σαν μπαταρίες. Αυτές με την σειρά τους παράγουν ένα είδος ενέργειας και μας επηρεάζουν χωρίς όμως εμείς να το γνωρίζουμε. Όταν κανείς πλησιάζει μεταξύ αυτών των κιόνων μπορεί να νιώσει την ένταση.
Μπορείς να κλείσεις τα μάτια και να περάσεις μεταξύ των κιόνων γνωρίζοντας ότι κάτι συμβαίνει. Υπάρχει η γενική υπόθεση ότι πρόκειται για θεραπευτικά κέντρα ακόμη και αν δεν ασκληπιείο. Εδώ λαμβάνει χώρα η θεραπεία, είτε αυτή είναι ψυχική, πνευματική η φυσική. Όταν βρίσκεσαι κοντά σε ναό δεν είναι αναγκαίο να μπεις μέσα. Αρκεί να σταθείς μπροστά ή δίπλα στο ναό ή καλύτερα μεταξύ των κιόνων και θα νιώσεις την αναταραχή μέσα στο σώμα σου να μεταφράζεται σε αρμονία».
Το Μυστικό της Ιερής Γεωμετρίας
Alvin Holm: «Οι ναοί βρίσκονται σε συγκεκριμένα σημεία. Δεν είναι κάθε σημείο κατάλληλο. Σημεία όπου η ενέργεια είναι αντιληπτή από την υπερευαίσθητη ψυχή. Οι ναοί είναι κατασκευασμένοι έτσι ώστε να ενισχύουν αυτές τις ενέργειες. Σήμερα, αν και δεν είμαι ο μόνος που σκέφτεται κατά αυτό τον τρόπο, αν και εφαρμόζω τις αρχές αυτές στους ναούς, μου φαίνεται πως πρόκειται για μια πολύ χαμηλή αντήχηση της τάξης των 8 χερτζ. 7.9 χερτζ πολύ χαμηλό επίπεδο κάτω από το όριο αντίληψης το οποίο λαμβάνεται μόνο από το σώμα μας και μόνο υποσυνείδητα».
Πως αναγνώριζαν οι αρχαίοι Έλληνες τους ιερούς τόπους δύναμης;
Alvin Holm: «Πολύ πριν τους Έλληνες η ανθρωπότητα σε κάθε μέρος τους κόσμου κατανόησε πως ορισμένα πετρώματα κάθετα τοποθετημένα ήταν σημαντικά. Βάζοντας τα χέρια γύρω τους κατανόησαν την ενέργειά τους. Η σπουδαία συμβολή των Ελλήνων ήταν να βελτιστοποιήσουν και να καθορίσουν αυτές τις αναλογίες όπως αυτές του βιολιού. Συνεπώς δεν γίνεται καμία βελτίωση στους ναούς του 4ου-5ου αιώνα. Ήταν τόσο καλοφτιαγμένοι που δεν υπήρχε περιθώριο βελτίωσης. Επιπλέον αυτό αποτυπώνεται και καθορίζεται στα μαθηματικά».
Γιατί νιώθουμε περίεργα στους αρχαίους τόπους λατρείας;
Alvin Holm: «Μερική ευθύνη φέρει η τοποθεσία. Υπάρχουν ιδιαίτερες τοποθεσίες σε όλο τον κόσμο που συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα και πολλά από αυτά δεν είναι μαρκαρισμένα με ναούς, άλλα με πέτρινους κύκλους. Η Ελληνική και πάλι επιτυχία αφορά στην βελτιστοποίηση τους. Δεν πρόκειται πλέον για ορθούς ασμίλευτους λίθους στο έδαφος αλλά για μια μπαταρία πετρωμάτων.
Η αρχαία αυτή πολύτιμη γνώση αποδίδεται κυρίως στον Πυθαγόρα για τον οποίο πολλοί υποστηρίζουν πως μελετούσε πρότερη γνώση, ενώ κάποιοι άλλοι λένε ότι η γνώση προήρθε από τη Μεσόγειο και έπειτα διασκορπίστηκε. Άλλοι μιλάνε για γνώση που ήρθε από τον βορρά. Ωστόσο η γνώση αυτή σαφώς ξεπερνά τον άνθρωπο. Η επιτυχία ωστόσο παραμένει πως αυτοί οι άνθρωποι μπόρεσαν να αντιληφθούν την τάξη του σύμπαντος και πως αυτό αναπνέει, τον ρυθμό της γης».

«EΛΛΗΝΕΣ ΑΕΙ ΠΑΙΔΕΣ ΕΣΤΕ, ΓΕΡΩΝ ΔΕ EΛΛΗΝ ΟΥΚ ΕΣΤΙ»

ΤΡΥΠΙΟ ΠΙΘΑΡΙ, ΤΟ ΑΚΟΛΑΣΤΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Αλλά, όπως βέβαια εσύ λες, η ζωή είναι δύσκολη. Διότι δεν θα απορούσα αν ο Ευριπίδης λέει την αλήθεια αναφέροντας: ποιος ξέρει αν η ζωή είναι θάνατος και ο θάνατος ζωή;
Και εμείς ίσως να έχουμε όντως πεθάνει· αυτό βέβαια το άκουσα από κάποιον σοφό, ότι δηλαδή τώρα εμείς είμαστε πεθαμένοι και ότι το σώμα είναι ο τάφος μας, ενώ αυτό το μέρος της ψυχής, στο οποίο κατοικούν οι επιθυμίες, τυχαίνει να είναι τέτοιο ώστε να μεταπείθεται και να κινείται προς κάθε κατεύθυνση.
Και αυτό, λοιπόν, διηγούμενος κάποιος ξακουστός άντρας, ίσως κάποιος Σικελός ή Ιταλός, δείχνοντας την ομοιότητα των λέξεων, το ονόμασε «πίθο», εξαιτίας του πιθανού και του πειστικού, και στούς ανόητους έδωσε την ονομασία «αμύητοι», και αυτό το μέρος της ψυχής των ανόητων, στο οποίο εδρεύουν οι επιθυμίες, δηλαδή το ακόλαστο και όχι στεγανό, είπε πως είναι τρύπιο πιθάρι, κάνοντας την παρομοίωση λόγω της απληστίας.
Αυτός αποκαλύπτει σε σένα, Καλλικλή, τα αντίθετα, υποστηρίζοντας ότι από όσους βρίσκονται στον Άδη -μιλώντας βέβαια για τα αόρατα- αυτοί οι αμύητοι θα είναι οι πιο δυστυχισμένοι και θα μεταφέρουν σε τρύπιο πιθάρι νερό με τρύπιο κόσκινο.
Κόσκινο, λοιπόν, λέει, όπως μου είπε ο συνομιλητής μου, ότι είναι η ψυχή-παρομοίασε την ψυχή των ανόητων με κόσκινο, επειδή έχει τρύπες, αφού δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτα εξαιτίας της απιστίας και της λήθης.
Αυτά επιεικώς είναι κάπως παράλογα, αλλά αποκαλύπτουν αυτό το οποίο εγώ θέλω να σου υποδείξω, αν κάπως μπορέσω να σε πείσω να αλλάξεις άποψη και, αντί της άπληστης και ακόλαστης ζωής, να προτιμήσεις την κόσμια ζωή, που ικανοποιείται και αρκείται στα παρόντα κάθε φορά.
Αλλά ποιο από τα δυο συμβαίνει, σε πείθω σε κάτι και, αλλάζοντας γνώμη, θεωρείς τους κόσμιους περισσότερο ευτυχισμένους από τους ακόλαστους, ή, ακόμη και αν διηγούμαι πολλά άλλα τέτοια, καθόλου δεν μεταπείθεσαι;
ΣΩΚΡΑΤΗΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΓΟΡΓΙΑΣ

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΑΔΟΛΕΣΧΙΑΣ

Ἀδολεσχία εἶναι ἡ μανία νὰ λέγῃ κανεὶς πολλὰ καὶ ἀπερίσκεπτα.
Ἰδοὺ δὲ τί λογῆς ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἀδολέσχης. 

Καθίζει κοντὰ εἰς ἄγνωστον πρὁσωπον καὶ ἀρχίζει πρῶτον νὰ ἐγκωμιάζῃ τὴν γυναῖκά του, ἔπειτα τοῦ διηγεῖται τὸ ὄνειρον ποὺ εἶδε τὴν προηγουμένην νύκτα, κατόπιν περιγράφει τὸ δεῖπνόν του καὶ ἀναφέρει ἕνα ἕνα τὰ φαγητὰ ποὺ εἶχεν εἰς τὸ τραπέζι του, ἔπειτα ἀπὸ λόγο σὲ λόγο λέγει ὅτι οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι είναι περισσότερον πονηροὶ ἀπὸ τοὺς παλαιούς, ὅτι τὸ σιτάρι εἰς την ἀγοραν εἶναι ἀκριβό, ὅτι πολλοὶ ξένοι εὑρίσκονται εἰς τὴν πόλιν, ότι μετὰ τὰ Διονύσια εἶναι πλεύσιμος ἡ θάλασσα, ὅτι, ἂν βρέξῃ περισσότερον, θὰ γίνουν τὰ σπαρτὰ καλύτερα, ὅτι τὸν ἐρχόμενον χρόνο θὰ καλλιεργήσῃ τὸν ἀγρόν του, ὅτι ἡ ζωὴ κατήντησε δύσκολος, ὅτι ὁ Δάμιππος κατὰ τὰ μυστήρια ἤναψε μεγίστην λαμπάδα· — προσέτι ἀναφέρει πόσαι εἶναι αἱ στῆλαι τοῦ ᾨδείου καὶ ὅτι τὸν μῆνα Βοηδρομιῶνα τελοῦνται τὰ (Ἐλευσίνια) Μυστήρια, τον Πυανοψιῶνα τὰ Ἀπατούρια, τον Ποσιδεῶνα τὰ κατ' ἀγροὺς Διονύσια· καὶ (ἐξακολουθεῖ) “χθὲς πῆρα ἐμετικόν”, “τί ἡμέρα εἶναι σήμερα;”
Καὶ ἂν κανεὶς ὑποφέρῃ την φλυαρίαν του εἶναι ἱκανὸς νὰ μὴ ξεκολλήσῃ ἀπὸ κοντά του.
Πρέπει λοιπὸν νὰ φεύγῃ κανεὶς μὲ τα τέσσαρα μακρυὰ ἀπὸ τοιούτους ἀνθρώπους, ἂν δὲν θέλῃ νὰ πάθῃ πυρετόν διότι δὲν εἶναι εὔκολον πρᾶγμα νὰ ὑποφέρῃ την συναναστροφὴν ἀνθρώπων ποὺ δὲν διακρίνουν πότε ἔχεις ἐργασίαν καὶ πότε καιρὸν διαθέσιμον.
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ – ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
Κείμενο, απόδοση υπό Εμμανουήλ Δαυιδ – Αθήνα 1940

ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Ο Προκόπιος όπως σαφώς δηλώνει στο Κεφ. 44. 33 της Απόκρυφης Ιστορίας, είχε την πρόθεση να γράψει ένα βιβλίο με θέμα τα δόγματα της Χριστιανοσύνης και τις μακροχρόνιες και συχνές συζητήσεις, στη διαδρομή των οποίων διαμορφώθηκαν. Την υπόσχεση για τη συγγραφή αυτή την επαναλαμβάνει στο όγδοο βιβλίο των Ιστοριών.
Είναι μεγάλη ατυχία που δεν κατόρθωσε να εκπληρώσει την υπόσχεση του γιατί έβλεπε τα πράγματα από τη σκοπιά ενός φιλελεύθερου και έμενε κατάπληκτος από το ζήλο με τον οποίο οι σύγχρονοι του έμπαιναν σε τέτοιου είδους συζητήσεις (πρβλ. Κεφ. 11. 25 και Βιβλ.ν.iii. 6).
Πράγματι, ολόκληρος o ρωμαϊκός κόσμος συνταρασσόταν βαθιά από τις συζητήσεις των κληρικών και όλοι, ακόμα και άνθρωποι τυχαίοι, και συχνά επίσης οι γυναίκες, είχαν διαμορφωμένες γνώμες και πεποιθήσεις που ήταν με το παραπάνω πρόθυμοι να υπερασπίσουν.
Ακόμα κι ο ίδιος ο αυτοκράτορας, καθώς επίσης και η αυτοκράτειρα, αισθάνονταν ότι ήταν εντεταλμένοι να υπερασπίσουν την υπόθεση της Ορθοδοξίας και φρόντιζαν με ακάματο ζήλο να πείσουν ή να εξαναγκάσουν όλους τους διαφωνούντες να συμμορφωθούν (Κεφ. 13. 7).
Οι πολυάριθμες και ποικίλες αιρέσεις που είχαν ήδη αναπτυχθεί είναι από μόνες τους επαρκής απόδειξη της σημασίας που απέδιδε η Χριστιανοσύνη  στη συνειδητότητα του λαού. Η αίρεση των Αρειανών είχε καταδικαστεί οριστικά από τη Σύνοδο της Νικαίας (825), αλλά δεν είχε εξαλειφθεί μ' ένα διάταγμα και εξακολουθούσε να υπάρχει για μεγάλο διάστημα μετά τους χρόνους του Ιουστινιανού.
Άλλες λιγότερο σημαντικές αιρέσεις που μνημονεύονται από τον Προκόπιο ήταν των Ευνομιανών, των Σαββατιανών και των Μοντανών. Άλλες ομάδες που διαχωρίζονταν από την κρατική θρησκεία ήταν οι Μανιχαίοι, ζηλωτἑς μιας ανεξάρτητης θρησκείας, αν και συχνά εκλαμβάνονταν ως ανατροπείς του Χριστιανισμού, οι Σαμαρείτες, την οποίων η πίστη ήταν παλιότερη από τον Χριστιανισμό, και οι Πολύθεοι, που φαίνεται ότι, κατά τη γνώμη του Προκοπίου, είχαν συμπεριλάβει τους πιστούς των αρχαίων θρησκειών της Ελλάδας και της Ρώμης.
Ως προς το δόγμα, οι Αρειανοι υποστήριζαν ότι τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας δεν είναι από την ίδια ουσία: ότι ὁ Υιός είναι όμοιος με τον Πατέρα, αλλά όχι ταυτόσημος ως προς την ουσία. Η κεντρική αρχή τους εκφραζόταν με την ελληνική λέξη ομοιούσιον· σε αντίθεση με το ομοούσιον του δόγματος του Αθανασίου που αναγνωρίστηκε ως ορθόδοξο, μέσω της συμπερίληψης του στο Σύμβολο της Πίστεως.
Οι Ευνομιανοἰ, με ανάλογο τρόπο, υποστήριζαν ότι μόνο ο Θεός είναι αγέννητος. Οι Μοντανοὶ ακολουθούσαν το δόγμα που κήρυσσε ο Μοντανός, υποβοηθούμενος από δύο ευσεβείς γυναίκες που διεκδικούσαν για τον εαυτό τους το χάρισμα της προφητείας και ανήγγελλαν ότι επέκειτο η συντέλεια του κόσμου. Ίσως η πεποίθηση αυτή τους παρηγορούσε όταν αυτοπυρπολούνταν (Κεφ. 11. 23).
Οι Σαββατιανοί ήταν μια προέκταση των Νοβατιανών: αιρέσεις ξεπηδούσαν από άλλες αιρέσεις όπως ακριβώς από το κύριο σώμα της πίστης.
Οι αιρέσεις του είδους αυτού είχαν τις ρίζες τους σε μια διαφιλονικούμενη ανάδειξη αρχηγού και ανέπτυσσαν ανεξάρτητα δόγματα μόνο μετά την απόσχισή τους. Οι Μανιχαίοι και οι Σαμαρείτες ήταν μονοθειστές, αλλά είχαν μιά θεολογία ανεξάρτητη από το χριστιανικό σύστημα.
Οι Πολύθεοι φυσικά δεν είχαν τέτοιου είδους θεολογικό σύστημα.
Οι αιρέσεις αυτές, καθώς και πολλές άλλες που ο Προκόπιος δεν είχε την ευκαιρία να αναφέρει, υποστηρίζονταν  ή πλήττονταν με μεγάλη βιαιότητα και οι συνακόλουθες αμφισβητήσεις κρατούσαν άγρυπνο το ενδιαφέρον του πολιτισμένου κόσμου για πολλούς αιώνες πριν και μετά την εποχή του Ιουστινιανού.
Hastings, Encyclopedia of Religion and Ethics, και Smith and Wace, Dictionary of Christian Biography

Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2016

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΔΥΟ ΟΜΑΔΩΝ ΦΙΛΑΘΛΩΝ, ΠΡΟΕΚΥΨΑΝ ΔΥΟ ΙΣΧΥΡΕΣ ΚΑΙ ΑΣΥΜΦΙΛΙΩΤΕΣ ΦΑΤΡΙΕΣ - ΟΙ ΦΑΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Η παρακάτω ερμηνεία τις ιδιόρρυθμης φύσης και της ολέθριας δράσης των Πράσινων και των Βένετων, που προήλθαν, όπως φαίνεται, από τα τέσσερα κόμματα του ρωμαϊκού τσίρκου, είναι από το βιβλίο του Gibbon, Ιστορία της παρακμής και της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έκδοση Bury, IV, 220 κ.ε
«'Η Κωνσταντινούπολη υιοθέτησε τις ανοησίες, αλλά όχι και τις αρετές, της αρχαίας Ρώμης· οι ίδιες φατρίες που είχαν συνταράξει το τσίρκο μαίνονταν με διπλάσια λύσσα στον ιππόδρομο. Επί της βασιλείας του Αναστασίου, η λαϊκή αυτή φρενίτιδα φλογιζόταν από θρησκευτικό ζήλο· οι Πράσινοι είχαν κρύψει, με επίβουλο σκοπό, πέτρες και μαχαίρια κάτω από τα φρούτα που είχαν στα καλάθια κι έσφαξαν σε μια επίσημη γιορτή τρεις χιλιάδες Βένετους αντιπάλους τους.
Από την πρωτεύουσα η επιδημία αυτή μεταδόθηκε στις επαρχίες και στις πόλεις της 'Ανατολής και, από τη διαφορά μεταξύ των χρωμάτων δύο ομάδων φιλάθλων, προέκυψαν δύο ισχυρές και ασυμφιλίωτες φατρίες που κλόνισαν από τα θεμέλια την ανίσχυρη κυβέρνηση. Οι λαϊκές διαμάχες που πήγαζαν από τα σοβαρότερα συμφέροντα η από τα πιο σεβαστά αιτήματα σπάνια μπορούσαν να συγκριθούν σε πείσμα με αυτήν τη γελοία διαφωνία που ενέσκηψε μέσα στη γαλήνη των οικογενειών, χώρισε φίλους κι αδελφούς κι έβαλε τις γυναίκες στον πειρασμό - μολονότι οι ίδιες σπάνια εμφανίζονταν στο τσίρκο - να υιοθετούν τις προτιμήσεις των εραστών τους ή να εναντιώνονται στις επιθυμίες των συζύγων τους.
Κάθε νόμος, ανθρώπινος ή θείος, καταπατήθηκε και, προκειμένου για την επιτυχία του κόμματος, οι τυφλωμένοι οπαδοί του αδιαφορούσαν για κάθε ατομική καταστροφή, για κάθε κοινή συμφορά.
Η αυθαιρεσία, χωρίς την ελευθερία της δημοκρατίας, ξαναζούσε στην Αντιόχεια και στην Κωνσταντινούπολη, και η υποστήριξη μιας φατρίας κατάντησε απαραίτητη σε κάθε υποψήφιο για πολιτικό η εκκλησιαστικό αξίωμα. Μια μυστική προσκόλληση στην οικογένεια  στην αίρεση του Αναστασίου αποδιδόταν στους Πράσινους· οι Βένετοι ήταν φανατικά αφοσιωμένοι στην υπόθεση της ορθοδοξίας και στον Ιουστινιανό και ὁ ευγνώμων πάτρωνας τους προστάτευε πάνω από πέντε χρόνια τις ατασθαλίες μιας φατρίας, της οποίας οι κατά καιρούς οχλοκρατικές εκδηλώσεις κατατρόμαζαν το Παλάτι, τη Σύγκλητο και τις πρωτεύουσες της Ανατολής.»

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΠΗΡΕ Ο ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥΝΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΩΝ ΚΡΙΚΩΝ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΡΙΟ

Το χρυσό μετάλλιο πήρε ο Λευτέρης Πετρούνιας στον τελικό των κρίκων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Με μια άψογη εμφάνιση όπου κυριολεκτικά τα σχοινιά των κρίκων έμειναν ακίνητα και με μια έξοδο που θα την θυμόμαστε για πάντα βαθμολογήθηκε με το καταπληκτικό 16 και συντελεστή δυσκολίας 6,80!
Δεν άγγιξε το τέλειο, ΗΤΑΝ τέλειος.
Πήγε στο Ρίο για να κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο και το έκανε. Ο Λευτέρης Πετρούνιας έκανε το καλύτερο πρόγραμμα της καριέρας του, δεν άφησε κανένα περιθώριο στους αντιπάλους του και με 16.000 βαθμούς ανέβηκε στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Ο κορυφαίος Έλληνας γυμναστής,  ήταν εντυπωσιακός και ανάγκασε τους κριτές να μην ευνοήσουν τον Βραζιλιάνο Αρτούρ Ζανέτι. 
Ο Έλληνας γυμναστής πήρε 9.200 βαθμούς για την εκτέλεση του προγράμματος του κάνοντας μία εντυπωσιακή και αλάνθαστη έξοδο. Ο Ζανέτι που αγωνίστηκε τελευταίος ανέβηκε στη δεύτερη θέση με 15.766 βαθμούς και τρίτος ήταν ο Ντένις Αμπλιάζιν με 15.700....
Ο νέος «βασιλιάς των κρίκων» είχε μάθει από μικρό παιδί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες. Εξάλλου, τα τελευταία χρόνια, ενώ διάθετε δυνατά προγράμματα, οι κριτές τον άφηναν εκτός μεταλλίων σε μεγάλες διοργανώσεις. «Θα φτιάξω ένα πρόγραμμα στο οποίο θα έχω αντίπαλο μόνο τον εαυτό μου», μας είχε πει πέρσι. Και το έκανε.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου