Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2019

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ - ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΤΣΑ

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Έκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την Παιδεία. Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας. Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος.
Έχει συγγράψει δύο βιβλία: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.
Επειδή οι εχθροί μας δεν μπορούν να σβήσουν την Ελλάδα από τον παγκόσμιο χάρτη, επειδή δεν μπορούν να σχίσουν τις σελίδες της ιστορίας της, επειδή δεν γίνεται να απεκδυθεί ο παγκόσμιος πολιτισμός τις Ελληνικές του ρίζες, βρίσκουν μόνο μια λύση: το ψεύδος... 
Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ
Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ
Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ
 Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΜΕΡΟΣ ΣΕ ΑΔΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

Το -406, κατά την διάρκεια της επιστροφής των στρατηγών που είχαν νικήσει στην ναυμαχία των Αργινουσών, ξέσπασε θαλασσοταραχή και δεν κατάφεραν να περισυλλέξουν και να τιμήσουν τους νεκρούς. Έγινε τότε στην Αθήνα μια ψηφοφορία όπου αποφασίστηκε η θανάτωση των στρατηγών. Ο Σωκράτης, ο οποίος ήταν τότε επιστάτης των πρυτάνεων (πρόεδρος της βουλής), ήταν ο μόνος που αντιτάχθηκε στην άδικη και παράνομη αυτή απόφαση.
Όταν οι τριάκοντα τύραννοι επέβαλαν το ολιγαρχικό πολίτευμα στην Αθήνα, ανέθεσαν στον Σωκράτη και άλλους τέσσερις να πάνε στη Σαλαμίνα και να σκοτώσουν τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο. Ο Σωκράτης αντέδρασε αφού το θεωρούσε άδικο και αρνήθηκε να λάβει μέρος στην αποστολή.
ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ (32a-33b)
Εγώ λοιπόν θα σας φέρω μεγάλες αποδείξεις, όχι λόγια αλλά εκείνο που εκτιμάτε εσείς, έργα. Ακούστε αυτά που μου συνέβηκαν, για να μάθετε πως σε κανέναν δεν υποχώρησα μπροστά στο δίκαιο, από τον φόβο του θανάτου, αν και ήξερα πως, αν δεν υποχωρούσα, θα χανόμουν. Και θα σας πω πράγματα φορτικά και δικανικά, μ᾽ αληθινά. Γιατί εγώ, ω άνδρες Αθηναίοι, άλλο υπούργημα κανένα [32b] δεν έλαβα στην πολιτεία, παρά μόνο στη βουλή των πεντακοσίων.
Έτυχε να πρυτανεύει τότε η Αντιοχίς φυλή η δική μας, την εποχή που εσείς αποφασίσατε να δικάσετε τους δέκα στρατηγούς, που δεν είχανε σηκώσει τους νεκρούς της ναυμαχίας, όλους μαζί, παράνομα, όπως το είδατε και μόνοι σας ύστερα. Τότε μονάχος εγώ από τους πρυτάνεις εναντιώθηκα να μην κάνουνε τίποτε εναντίο στους νόμους και έδωκα αντίθετη ψήφο· και, ενώ οι ρήτορες ήσαν έτοιμοι να με καταγγείλουν και να με στείλουν στο δικαστήριο, και σεις τους παρακινούσατε με φωνές, [32c] εγώ νόμισα πως έπρεπε μάλλον να διακινδυνεύσω μαζί με τους νόμους και το δίκαιο, παρά από φόβο φυλακής ή θανάτου να ᾽ρθω με το μέρος το δικό σας, που δεν σκεπτόσαστε δίκαια πράγματα. Και αυτά όταν ο τόπος είχε ακόμα δημοκρατία.
Μα όταν έγινε ολιγαρχία, οι τριάκοντα με προσκάλεσαν με τέσσερες άλλους στον Θόλο* κι επρόσταξαν να φέρουμε από τη Σαλαμίνα τον Λέοντα τον Σαλαμίνιο, για να τον θανατώσουν, κι έδωκαν κι άλλες πολλές παρόμοιες προσταγές γι᾽ άλλους, θέλοντας να ενοχοποιήσουν όσους μπορούσαν περισσότερους. Τότε λοιπόν εγώ, [32d] όχι με λόγια αλλά με έργα απόδειξα πως εμένα δεν με μέλει για τον θάνατο, να το πούμε έτσι χονδρά χονδρά, ουδέ τόσο δα, αλλά με μέλει προπάντων να μην κάνω τίποτε άδικο· όταν όμως βγήκαμε από τον Θόλο, οι άλλοι τέσσερες έφυγαν για τη Σαλαμίνα και φέρανε τον Λέοντα, μα εγώ έφυγα και πήγα στο σπίτι μου.
Και γι᾽ αυτό το πράγμα ίσως θα θανατωνόμουν, αν γρήγορα δεν έπεφταν από την εξουσία. Κι [32e] αυτά είναι πολλοί που μπορούνε να σας τα μαρτυρήσουν.
Νομίζετε λοιπόν πως θα μπορούσα εγώ να ζήσω τόσα χρόνια, αν επολιτευόμουν, και, όπως οφείλει να κάνει κάθε καλός άνθρωπος, βοηθούσα πάντα τους δίκαιους και είχα, όπως πρέπει, μόνη μου φροντίδα αυτή;
Κάθε άλλο, ω άνδρες Αθηναίοι, ούτε άλλος [33a] κανένας σαν κι εμένα. Εγώ όμως σε όλη μου τη ζωή, αν πολιτεύθηκα ποτέ καμιά φορά, και σαν ιδιώτης, τέτοιος κι ο ίδιος πάντα θα φανώ, πως δηλαδή σε κανέναν δεν συχώρεσα τίποτε εναντίο στη δικαιοσύνη, ούτε σε άλλον, ούτε σε κανέναν απ᾽ αυτούς, που, για να με διαβάλουν, τους λένε μαθητές μου.
Εγώ δάσκαλος ποτέ μου σε κανέναν δεν έγινα· κι αν κανένας θέλει να μ᾽ ακούσει όταν μιλώ και κάνω το έργο μου, είτε νεότερος είτε γεροντότερος, σε κανέναν δεν αρνήθηκα ποτέ μου. Ούτε πάλι όταν παίρνω χρήματα [33b] μιλώ και όταν δεν παίρνω όχι, αλλά και σε πλούσιους και σε φτωχούς πρόθυμος είμαι πάντα να με ρωτούν και αν θέλει κανένας ν᾽ ακούσει αυτά που λέω και να μου αποκρίνεται. Και είτε γίνει κανένας καλός είτε όχι, δεν είναι δίκαιο να έχω την ευθύνη εγώ, που μήτε υποσχέθηκα ποτέ μου σε κανέναν να διδάξω τίποτε, μήτε δίδαξα. Και αν λέει κανένας πως έμαθε ποτέ τίποτε από μένα ή άκουσε ιδιαιτέρως, που δεν το ᾽χουν ακούσει και όλοι οι άλλοι, μάθετε καλά πως δεν λέει αλήθεια.
http://www.greek-language.gr , https://philosofontas.wordpress.com

*Θόλος: Στο στρογγυλό αυτό κτήριο βρίσκεται η έδρα της πρυτανεύουσας φυλής που ορίζεται ως κυβέρνηση. Από τους πενήντα πρυτάνεις πρέπει υποχρεωτικά να βρίσκεται το 1/3 αυτών όλο το εικοσιτετράωρο εκεί, σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

Θεσσαλονίκη - Η Εγνατία οδός κατά την ρωμαϊκή περίοδο

Πολύ καλή εικονική τρισδιάστατη αναπαράσταση – virtual video για την Εγνατία στη Θεσσαλονίκη, όπως ήταν την ρωμαϊκή περίοδο του 3ου και 4ου αιώνα, μαζί με την εισαγωγή των δημιουργών του. 
Η Θριαμβική Αψίδα του Γαλερίου, γνωστή σήμερα και ως Καμάρα. 
https://www.prologos.gr , ΒΙΝΤΕΟ: ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΡΤΟΠΟΥΛΟΣ
-------------------------------

ΗΜΕΡΑ ΤΙΜΗΣ και ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΠΑΥΛΟ ΜΕΛΑ 13 Οκτωβρίου (29 Μαρ. 1870 - 13 Οκτ. 1904)

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, ΣΤΙΣ 13 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΤΟΥ 1904 Ο ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ ΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΧΡΥΣΗ ΣΕΛΙΔΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. 
«ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΑ, ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΞΟΔΕΨΕΤΕ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕΤΡΙΑ, ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΝΑ ΚΑΨΕΤΕ ΤΙΠΟΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΠΙΘΕΣ ΑΠΛΕΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΥ, ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΟΥ.
O θάνατος του είναι ζωή στους κουρασμένους από τη μετριότητα του κόσμου. Ο θάνατος του ανασταίνει τους κοιμισμένους, ταράζει τούς μαργωμένους, δυναμώνει τους αδύνατους, δροσίζει τους διψασμένους, ο θάνατος του Νέου, ο θάνατος του Ωραίου ο θάνατος του Αντρείου. Ψυχή, ψυχή ωραία, γλυκιά πενταπάρθενη που ερωτεύτηκες τον θάνατο δίδαξε μας, ω, μάθε μας να μη πονεί και να μην καίει το αντίκρισμα της αγωνίας σου, ψυχή ωραία πενταπάρθενη.
Ακούσετε Ελληνόπουλα! Τις αμαρτίες των γερόντων μας και τις δικές μας αμαρτίες, τις φορτώθηκε ο Παύλος Μελάς και παθαίνουνταν και υπόφερνε γι' αυτές, ενώ δεν ήταν άξιος για τέτοια τιμωρία (.). Σε σας στρέφομαι, παιδιά του Ελληνισμού, αγαπημένα Ελληνόπουλα, και σας εξορκίζω -αν έχετε να ξοδέψετε ενέργεια ας είναι και μέτρια, αν έχετε να κάψετε τίποτε περισσότερο από σπίθες απλές ενθουσιασμού- μη λησμονείτε ποτέ το θάνατο του Παλληκαριού, αλλά προ πάντων μη λησμονείτε τη ζωή του, τον ενθουσιασμό του δηλαδή και τη δύναμη και την τόλμη, μη λησμονείτε και την ιδέα που για κείνη δούλεψε και υπόφερε, ούτε την πανώρια χώρα όπου εσκοτώθη, γιατί και η ιδέα εκείνη και η χώρα θέλουν πολλούς ακόμα Ήρωες». 
Ίων Δραγούμης
-----------------------
Ο Παύλος Μελάς υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας, μιας μυστικής οργάνωσης, που είχε ως σκοπό την αναζωπύρωση του εθνικού φρονήματος και την απελευθέρωση των υπόδουλων Ελλήνων με κάθε θυσία.
Με την έκρηξη του πολέμου μάχεται στα μέτωπα της Θεσσαλίας, ως διοικητής ουλαμού της 2ης Πεδινής Πυροβολαρχίας. Είναι αισιόδοξος για την έκβασή του, ώστε γράφει στους γονείς του: «...Αν ο θεός μας βοηθήση ολίγον, σύντομα θα λάβετε γράμμα μου από την Θεσσαλονίκην. ΄Ώστε θάρρος, αγαπητοί μου γονείς, θάρρος και πεποίθησιν· διότι και αν φέρη ο διάβολος, να νικηθώμεν, θα νικηθώμεν παλικαρίσια...».
Ο θάνατος του Παύλου Μελά έγινε γνωστός στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου και συγκλόνισε την κοινή γνώμη, λόγω του ακέραιου και αγνού χαρακτήρα του ανδρός, αλλά και του γνωστού ονόματος της οικογένειάς του, που είχε μεγάλους δεσμούς με τη Μακεδονία και την κοινωνία των Αθηνών.
Η θυσία του σηματοδότησε την ουσιαστική έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, που κορυφώθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913. 
https://www.sansimera.gr/biographies/807

Παρασκευή, 11 Οκτωβρίου 2019

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ»

Στην Ελληνική Κοσμοθέαση δεν υπάρχει κακός θεός ή κακά πνεύματα. Όλα τα δαιμονικά, αγγελικά ή οποιαδήποτε άλλα πνευματικά όντα είναι αναβαθμητικές απορροές των θεοτήτων.
Οι θνητοί άνθρωποι είναι αδύνατον να επικοινωνήσουν με τους θεούς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μεσολάβηση των Δαιμόνων. Αυτό έκανε και ο Σωκράτης. Το Δαιμόνιό του μεσολαβούσε, προκειμένου να επικοινωνεί με τον Θεό Απόλλωνα.
Απόσπασμα από τον λόγο της Διοτίμας, ΠΛΑΤΩΝΟΣ, “ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ” (202e-204c):
Διοτίμα: « ....γιατί βέβαια όλο το γένος των δαιμόνων [202e] είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς». «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον [202e] μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.» 
Σωκράτης: «Και ποιά είναι, είπα, η δύναμη τους;»
Διοτίμα: « Να εξηγούν και να διαβιβάζουν τα μηνύματα των ανθρώπων στους θεούς και στους ανθρώπους των θεών, των πρώτων τις προσευχές και τις θυσίες, ενώ των θεών τις εντολές και τις ανταποδόσεις για τις θυσίες· και, καθώς βρίσκονται στο ενδιάμεσο θεών και ανθρώπων, καλύπτουν το μεταξύ τους κενό, ώστε το σύμπαν ν᾽ αποχτήσει τη συνοχή του.»
Είναι ο δίαυλος, από τον οποίον διαβιβάζεται και η μαντική στο σύνολό της και το λειτούργημα του ιερατείου, που έχει να κάνει με τις θυσίες και τις μυήσεις [203a] και τα μαγικά άσματα και κάθε μαντεία και μαγγανεία. «καὶ τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν καὶ γοητείαν.»
Ο θεός δεν έρχεται σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο, αλλά με τη διαμεσολάβηση των δαιμόνων συντελείται κάθε επικοινωνία και συνομιλία των θεών με τους ανθρώπους, και στον ύπνο και στον ξύπνο τους· «θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μείγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι·» κι ο άνθρωπος που είναι σοφός σ᾽ αυτές τις συναλλαγές είναι “δαιμόνιος”, ενώ ο σοφός σ᾽ ό,τι άλλο, που έχει να κάνει με επαγγέλματα ή κάποιες χειρωνακτικές εργασίες, αγοραίος. Οι δαίμονες λοιπόν που λέμε είναι πολλοί και κάθε λογής....... »
Απόδοση Η. Σπυρόπουλος, Εκδ. Ζήτρος
http://www.greek-language.gr

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2019

Ο Ιατρός και Φιλόσοφος Δημοκήδης

Ο Αστέριος Χοϊλούς είναι συγγραφέας των βιβλίων «ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» (2015) και «ΟΙ ΕΠΤΑ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ» (2018), εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ. 
 Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Πλάτωνος - Κρατύλος (ἤ περί ὀρθότητος ὀνομάτων)

Πρόσωπα διαλόγου:  Ἑρμογένης - Κρατύλος - Σωκράτης
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ
Σωκράτης: Καί ὅμως, μά τόν κύνα, μοῦ φαίνεται ὅτι δέ μάντεψα λάθος, σ' αὐτό πού μόλις κατάλαβα· ὅτι δηλαδή οἱ πολύ προηγούμενες γενιές, πού ἔθεσαν κυρίως τά ὀνόματα, καθώς καί ἀπ' τούς σημερινούς οἱ πιό πολλοί σοφοί, λόγω τῆς ἐπίμονης ἀναζήτησής τους νά βροῦν πῶς εἶναι πλασμένα τά ὄντα, ἀναστατώνονται, καί ἔπειτα τούς φαίνεται ὅτι τά πράγματα κινοῦνται κυκλικά καί σέ κάθε περίπτωση (411γ) βρίσκονται σέ περιφορά. Καί δέν ἀποδίδουν τήν αἰτία αὐτῆς τῆς σκέψης στήν ἐσωτερική τους κατάσταση, ἀλλά θεωροῦν ὅτι εἶναι ἐκ φύσεως ἔτσι αὐτά τά πράγματα, καί ὅτι κανένα ἀπ'αὐτά δέν εἶναι ἀκίνητο καί σταθερό, ἀλλά ρέουν καί στρέφονται καί συνεχῶς εἶναι γεμᾶτα ἀπό κάθε εἴδους κίνηση καί γέννηση. Μιλῶ ἔτσι, ἀναφερόμενος σέ ὅλα τά ὀνόματα πού λέγαμε μόλις τώρα. 
Ἑρμογένης: Πῶς τό ἐννοεῖς αὐτό, Σωκράτη;
Σωκράτης: Ίσως δέν κατάλαβες ὅτι αὐτά πού λέμε τώρα, δηλαδή τά ὀνόματα γιά ὅλα τά πράγματα, ἔχουν δοθεῖ μέ δεδομένο ὅτι περιστρέφονται καί ρέουν καί γεννιοῦνται.
Ἑρμογένης: Δέν τό θυμήθηκα.
(411δ) Σωκράτης: Καί πρῶτο μάλιστα, εἶναι αὐτό πού εἴπαμε ὅτι εἶναι τό πρῶτο ἀπό ὅλα τά σχετικά μέ αὐτά.
Ἑρμογένης: Ποιό ἐννοεῖς;
Σωκράτης: Τή "φρόνηση"· ἐπειδή εἶναι κατανόηση τῆς περιφορᾶς καί τῆς ροῆς. Μποροῦμε ὅμως νά τήν ἐκλάβωμε καί σάν βοήθεια τῆς περιφορᾶς· ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅμως, ἔχει σχέση μέ τήν κυκλική κίνηση. Ἄν ἐπίσης προτιμᾶς, ἡ "γνώμη", χωρίς καμμιά ἀμφιβολία δηλώνει τή σκέψη καί τήν παρατήρηση· γιατί τό "νωμᾶν" καί τό "σκοπεῖν" εἶναι τό ἴδιο. Ἄν πάλι προτιμᾶς, ἡ ἴδια ἡ "νόηση" εἶναι ἡ ὁρμή τοῦ νέου, ἀλλά τό νά εἶναι νέα τά ὄντα, σημαίνει (411ε) ὅτι ἐπειδή γεννιοῦνται ὑπάρχουν πάντα· αὐτό τό μήνυμα ἤθελε νά δείξη ὅτι στέλνει ἡ ψυχή, αὐτός πού ἔθεσε τό ὄνομα "νεόεσιν". Γιατί, στήν ἀρχαιότητα δέν λεγόταν "νόησις", ἀλλά ἀντί τοῦ ἦτα ἔπρεπε νά λέμε δύο εἶ (εε) δηλαδή νοέεσις.
Ἡ "σωφροσύνη" εἶναι ἡ σωτηρία τῆς φρονήσεως  (412α) πού ἐξετάζαμε πρίν λίγο. Ἀλλά καί ἡ ἐπιστήμη μηνύει ἐπίσης ὅτι, ἐνῶ τά πράγματα περιφέρονται, ἡ ἀξιόλογη ψυχή ἀκολουθεῖ καί οὔτε πίσω μένει, οὔτε προηγεῖται· γι’ αυτό παρεμβάλλοντας τό εἶ (ε) πρέπει νά τήν ὀνομάζωμε "ἐπεϊστήμην".
Ἡ "σύνεσις" ἐπίσης μπορεῖ νά θεωρηθῆ ὅτι εἶναι ἕνα εἶδος συλλογισμοῦ, καί ὅταν λέει συνιέναι, ἐννοεῖ ἀκριβῶς τό ἴδιο μέ αὐτό πού λέμε "ἐπίσταμαι" (γνωρίζω)· γιατί τό "συνιέναι" θά πῆ (412β) ὅτι ἡ ψυχή συμπορεύεται μέ τά πράγματα.
Ἀλλά καί ἡ "σοφία" σημαίνει τήν ἐπαφή μέ τήν περιφορά. Αὐτό ὅμως καί πιό σκοτεινό εἶναι καί δυσδιάκριτο· ἀλλά πρέπει νά θυμηθοῦμε ὅτι καί οἱ ποιητές πολλές φορές λένε, γιά ὅποιον συναντήσουν καί προχωρεῖ γρήγορα, ὅτι "ἐσύθη". Ὅμως καί κάποιος πολύ γνωστός ἄνδρας ἀπ'τή Λακωνία λεγόταν "Σοῦς"· ἐπειδή ἔτσι λένε οἱ Λακεδαιμόνιοι τή γρήγορη (ἀπότομη) ὁρμή.
Ἡ σοφία λοιπόν σημαίνει τήν ἐπαφή αὐτῆς τῆς περιφορᾶς, λόγω τοῦ ὅτι τά ὄντα περιφέρονται. (412γ) ἀλλά καί τό ὄνομα "ἀγαθόν" βέβαια, θέλει νά προσδιορίση τό ἀξιοθαύμαστο ὅλης τῆς φύσεως.
Ἀφοῦ λοιπόν τά ὄντα βρίσκονται σέ πορεία, ἄλλα ἀπ' αὐτά ἔχουν ταχύτητα καί ἄλλα βραδύτητα. Δέν εἶναι ὅμως θαυμαστό ὅλο τό κινούμενο μέ ταχύτητα, ἀλλά μόνο κάποιο μέρος του. Ἐξ αἰτίας τοῦ θοοῦ (δηλαδή τῆς ταχύτητας) δόθηκε στό ἀξιοθαύμαστο αὐτή ἡ ἐπωνυμία, "τἀγαθόν".
Στή "δικαιοσύνη" πάλι, γίνεται εὔκολα ἀντιληπτό, ὅτι αὐτό τό ὄνομα δόθηκε γιά τήν ταχεία ἀντίληψη τοῦ "δικαίου"· γιά τό ἴδιο τό "δίκαιο" ὅμως δύσκολα. Γιαυτό μάλιστα, μέχρι κάποιο σημεῖο οἱ περισσότεροι συμφωνοῦν, (412δ) πολλά ὅμως τά ἀμφισβητοῦν. Γιατί, ὅσοι νομίζουν ὅτι τό σύμπαν εἶναι σέ πορεία, θεωροῦν ὅτι τό περισσότερο μέρος του εἶναι τέτοιο, πού δέν κάνει τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό τό νά προχωρῆ, κι ἐνδιάμεσα ἀπ' τό σύμπαν ὑπάρχει κάποια δύναμη πού τό διαπερνᾶ ἀπ'ἄκρου εἰς ἄκρον, καί ἀπ' αὐτήν γίνονται ὅλα ὅσα γεννιοῦνται· κι αὐτό εἶναι τάχιστο καί πολύ λεπτό.
Ἐπειδή μέ ἄλλο τρόπο δέν θά μποροῦσε νά διαπεράση ὁλόκληρο τό σύμπαν, ἄν δέν ἦταν ἀφ'ἑνός τόσο λεπτό, ὥστε νά μήν τό ἐμποδίζη τίποτε, καί ἀφ' ἑτέρου τόσο ταχύ, ὥστε νά χρησιμοποιῆ τά ἄλλα σάν νά ἔχουν σταματήση. Καί ἐπειδή λοιπόν στό πέρασμά του (διαϊόν) (412ε) ἐλέγχει τά πάντα, σωστά τό εἶπαν "δίκαιον", χρησιμοποιῶντας τή δύναμη τοῦ κάππα γιά νά προφέρεται καλύτερα. Καί μέχρι ἐδῶ οἱ πιό πολλοί συμφωνοῦν, (413α) ὅτι αὐτό εἶναι τό δίκαιον· Ἐπειδή ὅμως ἐγώ, Ἑρμογένη, εἶμαι ἐπίμονος σέ κάτι τέτοια, ἀκούγοντας κρυφά νά γίνεται λόγος γιά ὅλα αὐτά, ἔμαθα ὅτι τό δίκαιο καί τό αἴτιο εἶναι τό ἴδιο ― καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο γεννιέται κάτι, εἶναι τό αἴτιο ― ὅπως εἶπε κάποιος μάλιστα, ἀκόμη καί "Δία" νά τό καλέσης, εἶναι σωστό γιά τόν ἴδιο λόγο.
Ὅταν ὅμως ἠρέμησαν καί ἀφοῦ λίγο-πολύ τά ἄκουσα ὅλα, ξαναρωτῶ· "τί εἶναι τελικά, ὦ ἄριστε, τό δίκαιο, ἄν αὐτό εἶναι σωστό;" καί θεωρῶ ὅτι ἤδη ρωτοῦσα περισσότερα ἀπ' ὅσα ἔπρεπε καί ὅτι εἶχα ξεπεράσει (413β) τά ἐσκαμμένα (ὅρια). Ἀρκετά μοῦ λένε ὅτι ἔχω πληροφορηθεῖ (ἔχω ἀκούσει) καί θέλοντας νά μέ ἱκανοποιήσουν, ἔλεγε καθένας ὅτι ἤθελε, χωρίς νά συμφωνοῦν.
Ὁ ἕνας λοιπόν, λέει ὅτι αὐτό εἶναι τό δίκαιον, ὁ ἥλιος· γιατί αὐτός μόνο διαπερνῶντας καί καίγοντας ἐλέγχει τά ὄντα. Ἄν ὅμως, ἀπ'τή χαρά μου, τό πῶ αὐτό σέ κάποιον, σάν κάτι ὡραῖο πού ἔχω ἀκούσει, αὐτός θά βάλη τά γέλια καί θά μέ ρωτᾶ ἄν νομίζω ὅτι χάνεται τό δίκαιο γιά τούς ἀνθρώπους (413γ) ὅταν δύση ὁ ἥλιος. Ἐπιμένοντας ἐγώ νά μοῦ πῆ αὐτό πού ἐκεῖνος νομίζει, μοῦ ἀπαντᾶ τό πῦρ· αὐτό ὅμως δέν εἶναι εὔκολα ἀναγνωρίσιμο.
Ἄλλος πάλι λέει ὅτι δέν εἶναι αὐτό καθ' αὐτό τό πῦρ, ἀλλά ἡ θερμότητα πού ὑπάρχει μέσα στό πῦρ. Ἄλλος ἐπίσης λέει ὅτι ὅλα αὐτά εἶναι γιά γέλια, καί ὅτι τό δίκαιο εἶναι αὐτό πού λέει ὁ Ἀναξαγόρας, καί αὐτός εἶναι ὁ νοῦς· καί ἐπειδή εἶναι κύριος τοῦ ἑαυτοῦ του (αὐτεξούσιος) καί ἐντελῶς ἀμιγής, λέει ὅτι ὁ ἴδιος διακοσμεῖ ὅλα τά πράγματα περνῶντας μέσα ἀπ' αὐτά. Ἀπ' ἐδῶ καί πέρα λοιπόν φίλε μου, ἐγώ βρίσκομαι σέ πιό μεγάλη ἀπορία ἀπ' ὅτι βρισκόμουν πρίν ἐπιχειρήσω νά μάθω (413δ) τί ἀκριβῶς εἶναι τό δίκαιο. Σχετικά ὅμως μέ τό θέμα πού ἐξετάζαμε, φαίνεται ὅτι τό ὄνομα τοῦ δικαίου ἔχει δοθεῖ σ'αὐτό, γιά τούς λόγους πού εἴπαμε.
ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΚΡΑΤΥΛΟΣ (ἤ περί ὀρθότητος ὀνομάτων), απόσπασμα.
Ἀπόδοση: Γεώργιος Ἰ. Τσαΐνης  -  Πλατωνικός ἀναγνώστης
https://tsainis.blogspot.com

Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Έπειτα απ᾽ αυτό ο Περικλής έστησε στην Ακρόπολη το χάλκινο άγαλμα της Υγείας Αθηνάς

[13.12] Τα Προπύλαια στην Ακρόπολη οικοδομήθηκαν μέσα σε μια πενταετία από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή. Ένα τυχαίο, μα αξιοθαύμαστο περιστατικό κατά τη διάρκεια της οικοδομής ήρθε να δείξει ότι η θεά δεν απουσίαζε από το έργο, παρά συνεργαζόταν και βοηθούσε την εκτελεσή του. [13.13] Ένας από τους τεχνίτες που εργάζονταν εκεί, ο πιο εργατικός και ο πιο πρόθυμος απ᾽ όλους, γλίστρησε και έπεσε από αρκετό ύψος. Ήταν σε κακή κατάσταση και οι γιατροί είχαν απελπιστεί. Αυτό στενοχώρησε πολύ τον Περικλή, αλλά η θεά φάνηκε στο όνειρό του και παράγγειλε μια θεραπεία, που τη χρησιμοποίησε ο Περικλής και γιάτρεψε γρήγορα και εύκολα τον άνθρωπο. Έπειτ᾽ απ᾽ αυτό ο Περικλής έστησε στην Ακρόπολη το χάλκινο άγαλμα της Υγείας Αθηνάς κοντά στο βωμό, που, όπως λένε, υπήρχε και πρωτύτερα εκεί.
[13.12] Τὰ δὲ Προπύλαια τῆς ἀκροπόλεως ἐξειργάσθη μὲν ἐν πενταετίᾳ Μνησικλέους ἀρχιτεκτονοῦντος, τύχη δὲ θαυμαστὴ συμβᾶσα περὶ τὴν οἰκοδομίαν ἐμήνυσε τὴν θεὸν οὐκ ἀποστατοῦσαν, ἀλλὰ συνεφαπτομένην τοῦ ἔργου καὶ συνεπιτελοῦσαν. [13.13] ὁ γὰρ ἐνεργότατος καὶ προθυμότατος τῶν τεχνιτῶν ἀποσφαλεὶς ἐξ ὕψους ἔπεσε καὶ διέκειτο μοχθηρῶς, ὑπὸ τῶν ἰατρῶν ἀπεγνωσμένος. ἀθυμοῦντος δὲ τοῦ Περικλέους, ἡ θεὸς ὄναρ φανεῖσα συνέταξε θεραπείαν, ᾗ χρώμενος ὁ Περικλῆς ταχὺ καὶ ῥᾳδίως ἰάσατο τὸν ἄνθρωπον. ἐπὶ τούτῳ δὲ καὶ τὸ χαλκοῦν ἄγαλμα τῆς Ὑγιείας Ἀθηνᾶς ἀνέστησεν ἐν ἀκροπόλει παρὰ τὸν βωμόν, ὃς καὶ πρότερον ἦν ὡς λέγουσιν.
Μνημοσύνη , http://www.greek-language.gr

Ποιος ήταν ο δάσκαλος του Πυθαγόρα;

Ο Αστέριος Χοϊλούς είναι συγγραφέας των βιβλίων «ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ» (2015) και «ΟΙ ΕΠΤΑ ΠΡΟΓΟΝΟΙ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ» (2018), εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ.

 Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2019

ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ

Για να έχουμε μια σωστή θέαση του Κόσμου και για να προσαρμόσουμε την ζωή μας κατά φύσιν, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα όσα είμαστε (ψυχή και σώμα) είναι μέρος του Όλου και κάποια στιγμή θα επιστραφούν εκεί από όπου προήλθαν. 
Αλλά όχι μόνον αυτό, αλλά επειδή υπάρχει μια αδιόρατη σύζευξη των πάντων σε μια ολότητα, η επίδραση στο Όλον είναι άμεση και κατ' επέκταση αισθανόμαστε και εμείς τα αποτελέσματα αυτά.
Άρα χρέος μας είναι να διάγουμε τέτοιον βίο ώστε τόσο το σώμα μας όσο και η ψυχή μας να βελτιώνεται συνεχώς, ώστε με αυτόν τον τρόπο να συμβάλλουμε και εμείς στην ευρύτερη βελτίωση του Σύμπαντος.
Ο Πλάτων το κάνει σαφές στον Τίμαιο, στο σημείο όπου ο Δημιουργός αναθέτει στους Νέους Θεούς την δημιουργία.
"Δανείστηκαν ( = οι Νέοι Θεοί ) μέρη φωτιάς και γης και νερού και αέρα από τον Κόσμο, υπό τον όρο ότι θα δοθούν πάλι πίσω, και συγκολλούσαν μαζί όσα πήραν, όχι όμως με τους αδιάλυτους δεσμούς με τους οποίους οι ίδιοι συνέχονταν"
Πλάτων Τίμαιος - 42e-43a
Ο δε Πρόκλος συμπληρώνει:
"Όσα βρίσκονται μέσα μας ανήκουν περισσότερο στο Σύμπαν, παρά σε εμάς. Όταν πεθαίνουμε το Σύμπαν παίρνει πίσω αυτά που του ανήκουν"
Πρόκλος - Σχόλια στον Τίμαιο Ε 319.28

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

Βόλτα στη νύφη του Θερμαϊκού!

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΠΛΑΤΩΝ,  ΠΟΛΙΤΕΙΑ 613e–619a: Η μεταθανάτια ανταμοιβή των δικαίων και τιμωρία των αδίκων - Η επιλογή της νέας ζωής.
Όταν οι ομάδες, καθεμιά χωριστά, συμπλήρωναν επτά ήμερες παραμονής στο λιβάδι, υποχρεωτικά την όγδοη ήμερα σηκώνονταν από 'κεί και ξεκινούσαν μια πορεία, και την τέταρτη ημέρα έφθαναν σ' ένα σημείο απ' όπου αντίκρυζαν να απλώνεται από ψηλά ένα φως ίσιο σαν κολόνα, το οποίο διαπερνούσε όλο τον ουρανό και τη γη, φως που έμοιαζε με το ουράνιο τόξο, μόνο που ήταν πιο λαμπερό και πιο καθαρό.
Σ' αυτό το φως έφθασαν υστέρα από μιας μέρας δρόμο, κι εκεί, καταμεσής στο φως, είδαν να 'ναι τεντωμένες από τον ουρανό οι άκρες των δεσμών που τον συγκρατούν. Γιατί τούτο το φως είναι ο συνεκτικός δεσμός του ουρανού ―κάτι σαν τα υποζώματα στις τριήρεις―, αυτό που συγκρατεί όλη την περιστροφική κίνησή του, κι από τις άκρες του δεσμού είναι σφιχτά στερεωμένο το αδράχτι της Ανάγκης, αυτό που προκαλεί όλες τις περιστροφικές κινήσεις.
Το αδράχτι είχε στέλεχος κι αγκίστρι από μέταλλο σκληρό, ενώ το σφοντύλι του ήταν εν μέρει από το ίδιο σκληρό μέταλλο κι εν μέρει από άλλα υλικά. Κι όσο για το σφοντύλι ήταν περίπου ως εξής: Είχε το σχήμα που έχουν και τα δικά μας σφοντύλια, απ' ότι έλεγε όμως πρέπει να το φανταστούμε πως ήταν σαν να είχαν περάσει και τοποθετήσει μέσα σε ένα μεγάλο σφοντύλι, κοίλο και εντελώς κουφωμένο, ένα άλλο όμοιο αλλά μικρότερο, που ταίριαζε ακριβώς, σαν τους κάδους που χωρούν ακριβώς ο ένας μέσα στον άλλο, και κατά τον ίδιο τρόπο ένας τρίτος κι ένας τέταρτος κι άλλοι τέσσερις ακόμη. Γιατί, όπως έλεγε, συνολικά τα σφοντύλια ήσαν οκτώ, τοποθετημένα το ένα μέσα στο άλλο, έτσι που τα χείλη τους να δείχνουν από πάνω σαν κύκλος, σχηματίζοντας ένα σφοντύλι με μια συνεχή επιφάνεια γύρω στο στέλεχος της ρόκας· αυτή πάλι περνούσε μέσα κι από τo όγδοο σφοντύλι κι έβγαινε από την άλλη μεριά. Το πρώτο και εξωτερικό σφοντύλι σχημάτιζε με τα χείλη του τον πιo πλατύ κύκλο, ακολουθούσε o κύκλος του έκτου σφοντυλιού, τρίτος σε πλάτος ήταν ο κύκλος του τέταρτου, τέταρτος του ογδόου, πέμπτος ο κύκλος του εβδόμου, έκτος του πέμπτου, έβδομος του τρίτου, όγδοος, τέλος, σε πλάτος ήταν ο κύκλος που σχημάτιζε το δεύτερο σφοντύλι. Ο κύκλος του πρώτου σε μέγεθος σφοντυλιού ήταν ποικιλόχρωμος, του εβδόμου ήταν ο πιο λαμπερός, του ογδόου ο κύκλος παίρνει το χρώμα του από το φως που σκορπάει επάνω του ο κύκλος του εβδόμου, του δεύτερου και του πέμπτου οι κύκλοι έχουν παραπλήσια χρώματα ο ένας με τον άλλο, ο τρίτος έχει το πιο λευκό χρώμα, ο τέταρτος ένα χρώμα προς το κοκκινωπό, ενώ δεύτερος σε λευκότητα ερχόταν ο έκτος κύκλος.
Καθώς, τώρα, το αδράχτι περιστρέφεται, κινείται κυκλικά ολόκληρο, πάντα με την ίδια φορά, όμως μέσα στη γενική περιφορά του όλου οι επτά εσωτερικοί κύκλοι περιστρέφονται με βραδύ ρυθμό προς την αντίθετη διεύθυνση απ' ότι το όλο, και από αυτούς πιο γρήγορα, έλεγε, κινείται ο όγδοος, ακολουθούν ως προς την ταχύτητα, πηγαίνοντας μαζί, ο έβδομος, ο έκτος και ο πέμπτος· τρίτος ως προς την ταχύτητα με την οποία εκτελούσε την περιστροφή του ήταν, όπως τους φάνηκε, ο τέταρτος κύκλος, τέταρτος ο τρίτος και πέμπτος ο δεύτερος.
Για το αδράχτι έλεγε ότι περιστρεφόταν πάνω στα γόνατα της Ανάγκης. Επάνω σε κάθε κύκλο του στεκόταν από μια Σειρήνα που γύριζε κι αυτή μαζί, βγάζοντας από μέσα της έναν ήχο, μια μουσική νότα· κι από όλες τις νότες, που ήσαν οκτώ, σχηματιζόταν ένα αρμονικό ταίριασμα. Και υπήρχαν άλλες τρεις καθισμένες γύρω–γύρω σε ίσες αποστάσεις, καθεμιά σ' ένα θρόνο, θυγατέρες της Ανάγκης, Μοίρες, ντυμένες στα άσπρα, φορώντας στο κεφάλι στέμμα, η Λάχεση, η Κλωθώ, η Άτροπος, και τραγουδούσαν πάνω στη μελωδία των Σειρήνων, η Λάχεση τα περασμένα, η Κλωθώ τα τωρινά, η Άτροπος τα μελλούμενα. Κι η Κλωθώ, αγγίζοντας από καιρό σε καιρό με το δεξί της χέρι το αδράχτι στο εξωτερικό χείλος του, βοηθούσε στην περιστροφή, ενώ η Άτροπος, με το αριστερό της χέρι, έκανε το ίδιο για τις εσωτερικές περιστροφές· η Λάχεση πάλι, πότε με το ένα και πότε με το άλλο χέρι βοηθούσε άλλοτε την εξωτερική κι άλλοτε τις εσωτερικές περιστροφές. Αυτοί λοιπόν, όπως έλεγε, σαν έφθασαν εκεί, έπρεπε υποχρεωτικά να πάνε στη Λάχεση.
Και τότε ένας προφήτης, αφού πρώτα τους έβαλε να παραταχθούν με τάξη, πήρε έπειτα από τα γόνατα της Λάχεσης κλήρους και παραδείγματα βίων κι ανεβαίνοντας σ' ένα ψηλό βήμα φώναξε:
«Της κόρης Λάχεσης, θυγατέρας της Ανάγκης, είναι τούτος ο λόγος. Ψυχές της μιας ημέρας, αρχίζει για το θνητό γένος άλλος ένας κύκλος με κατάληξη το θάνατο. Δεν θα σας πάρει με κλήρο κάποιος δαίμονας, θα τον διαλέξετε εσείς το δαίμονα. Οποιανού λάχει ο πρώτος κλήρος, αυτός πρώτος να διαλέξει τη ζωή που αναγκαστικά θα ζήσει. Δεν έχει δεσπότη η αρετή· ανάλογα αν την τιμάει κανείς ή την περιφρονεί, θα 'ναι και πιο μεγάλο ή πιο μικρό το μερτικό του επάνω της. Η ευθύνη είναι αυτουνού που διαλέγει· ο θεός δεν έχει ενοχή».
Σαν τα 'πε αυτά έριξε τους κλήρους κι ο καθένας έπαιρνε αυτόν που έπεσε δίπλα του, εκτός από τον Ήρα, γιατί ο κήρυκας δεν του το επέτρεψε. Και παίρνοντας καθένας τον κλήρο του έβλεπε με ποια σειρά θα διάλεγε. Αμέσως μετά άπλωσε μπροστά τους, καταγής, τα παραδείγματα των βίων, πολύ περισσότερα απ' όσους ήσαν εκεί. Κι ήσαν δείγματα κάθε λογής· βίοι όλων των ζώων και βέβαια όλοι οι τρόποι της ανθρώπινης ζωής. Ανάμεσά τους υπήρχαν παραδείγματα από τυραννίδες, εν μέρει από αυτές που δεν τελειώνουν ποτέ, εν μέρει από αυτές που κάποια στιγμή πέφτουν και καταλήγουν στη φτώχεια, την εξορία και τη ζητιανιά.
Υπήρχαν ακόμη βίοι ανθρώπων ξακουστών για τη μορφή, το κάλλος και την άλλη δύναμη και μαχητικότητά τους ή πάλι για την καταγωγή και τις αρετές των προγόνων τους, κι ακόμη παραδείγματα ανθρώπων άσημων ως προς αυτά τα πράγματα ― επίσης βίοι γυναικών.
Κάποιος σταθερός καθορισμός των ψυχών δεν υπήρχε γιατί κατανάγκη καθεμιά τους γίνεται διαφορετική ανάλογα με το βίο που διάλεξε· τα άλλα όμως είχαν αναμιχτεί μεταξύ τους και με τον πλούτο και τη φτώχεια, κάποια άλλα με αρρώστιες και υγεία, ορισμένα άλλα πάλι με ενδιάμεσες καταστάσεις.
Κι εδώ, καθώς φαίνεται, αγαπητέ μου Γλαύκων, είναι όλος ο κίνδυνος για τον άνθρωπο, και γι' αυτόν το λόγο πρέπει να φροντίζουμε πρωτίστως και κυρίως με ποιον τρόπο καθένας μας, αφήνοντας κατά μέρος κάθε άλλο μάθημα, θα επιδιώξει με ζήλο να προσοικειωθεί τούτη τη μάθηση μήπως μπορέσει πουθενά να αντιληφθεί και να βρει ποιος θα του δώσει τη δύναμη και τη γνώση να διακρίνει το καλό και το κακό στη ζωή, ώστε να διαλέγει πάντα κατά το δυνατόν το καλύτερο.
Να αναστοχάζεται όλα όσα είπαμε ως τώρα, είτε συνδυάζοντας το ένα με το άλλο είτε και το καθένα χωριστά, για να αξιολογήσει την επίδρασή τους στην αρετή του βίου και να κατανοήσει έτσι ποιες είναι οι κακές ή οι αγαθές συνέπειες της ομορφιάς, αν συγκεραστεί με τη φτώχεια ή με τον πλούτο και με αυτήν ή την άλλη ψυχική διάθεση· να δει την ευγενική και την ταπεινή καταγωγή, την ιδιωτική ζωή και τα αξιώματα, τις σωματικές δυνάμεις και την ανημποριά του σώματος, την ευχέρεια με την οποία μαθαίνει κανείς ή την ακαταλληλότητά του για μάθηση, και για όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία είναι από τη φύση βαλμένα στην ψυχή ή είναι επίκτητα, να δει ποιες επιπτώσεις έχουν, όταν αναμιχθούν το ένα με το άλλο, έτσι ώστε, αφού τα λογαριάσει όλα, να μπορεί, έχοντας στραμμένο το βλέμμα του στη φύση της ψυχής, να κάνει την επιλογή του, ποιος είναι ο χειρότερος και ποιος ο καλύτερος βίος, χαρακτηρίζοντας ως χειρότερο το βίο ο οποίος θα κάνει την ψυχή πιο άδικη και ως καλύτερο εκείνον που θα την κάνει πιο δίκαιη.
Όλα τα άλλα θα τον αφήσουν αδιάφορο. Γιατί εμείς το έχουμε δει ότι και για τούτη τη ζωή και για την άλλη αυτή είναι η πιο στέρεη επιλογή. Και παίρνοντας κανείς το δρόμο για τον Άλλο Κόσμο πρέπει την πίστη αυτή να την έχει μέσα του στερεή σαν από διαμάντι, ώστε να μπορέσει και εκεί να μη θαμπωθεί από πλούτη κι άλλα τέτοια κακά, και να μην ξεπέσει σε τυραννικές και άλλες παρόμοιες πράξεις, προκαλώντας πολλά κι ανεπανόρθωτα δεινά. Και για να μην πάθει κι ο ίδιος ακόμη μεγαλύτερα παθήματα αλλά να μάθει σε τέτοια πράγματα να διαλέγει πάντα μια ζωή μεσότητας αποφεύγοντας τις υπερβολές προς τη μια ή την άλλη πλευρά, τόσο σε τούτη εδώ τη ζωή όσο, κατά το δυνατόν, και σε ολόκληρη τη μέλλουσα. Γιατί έτσι ο άνθρωπος γίνεται τρισευτυχισμένος.
Απόδοση Ν.Μ. Σκουτερόπουλος. 2002. Πλάτων. Πολιτεία. Εισαγωγικό σημείωμα, απόδοση, ερμηνευτικά σημειώματα. Αθήνα: Πόλις.

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

Φθινοπωρινή Ισημερία

Από αστρονομικής απόψεως, σε ό,τι αφορά το βόρειο ημισφαίριο, το Φθινόπωρο ξεκινά με τη Φθινοπωρινή Ισημερία.
Κατά την Φθινοπωρινή Ισημερία, οι ακτίνες του ηλίου πέφτουν κάθετα στον άξονα περιστροφής της Γης με αποτέλεσμα η διάρκεια της ημέρας και της νύχτας να είναι ίσες και στα δύο ημισφαίρια του πλανήτη μας.
Στο Β. Ημισφαίριο σήμερα έχουμε Φθινοπωρινή Ισημερία, όμως στο Ν. Ημισφαίριο Εαρινή, αφού οι εποχές στα δύο ημισφαίρια είναι αντίθετες.
Οι δύο ισημερίες - Εαρινή και Φθινοπωρινή - σηματοδοτούν την έναρξη της Άνοιξης στο Ν. Ημισφαίριο και του Φθινοπώρου στο Β. Ημισφαίριο.
Στην χώρα μας θα χάνουμε καθημερινά περί τα 2 λεπτά ηλιοφάνειας μέχρι τις 22/12, δηλαδή έως το Χειμερινό Ηλιοστάσιο.
Πηγή. , GoodHealthy

Δήμητρα Λιάτσα: Το Σχέδιο του Διός – Ομήρου Ιλιάς ραψωδία Ο΄ (41 - 99)

Η Δήμητρα Λιάτσα γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη. Εκανε φιλολογικές σπουδές. Ξένες γλώσσες: Αγγλικά, Γαλλικά και Ιταλικά. Εργάστηκε επί σειρά ετών στην επιμέλεια βιβλίων. Μετέφρασε άνω των 30 τίτλων κυρίως από την Αγγλική γλώσσα. Έγραψε άρθρα σε περιοδικά και εφημερίδες, με αντικείμενο την Ελληνική Γραμματεία. Έδωσε σειρά ομιλιών προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Αριστοτέλης, με θέμα την Ελληνική Γραμματεία, την Ιστορία και την παιδεία. Από το 2009 ασχολείται με την συστηματική μελέτη του Ομήρου και από το 2014 με την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Οδύσσειας. Από το 2017 έχει ξεκινήσει και την ανάγνωση, τον σχολιασμό και την ανάρτηση στο διαδίκτυο ολόκληρης της Ιλιάδος. Έχει συγγράψει δύο βιβλία: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.
 Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Η ευθύνη του εκλέγοντος.  Ο Θεός αναίτιος.
Από την Πολιτεία του Πλάτωνος (617 c-e, «Λαχέσεως Λόγος»).  Έχει ως εξής:
...Ψυχαί εφήμεροι, αρχή άλλης περιόδου θνητού γένους θανατηφόρου. ούχ ύμάς, δαίμων λήξεται, αλλ’ ύμείς δαίμονα αιρήσεσθε. Πρώτος δ ό λαχών πρώτος αίρείσθω βίον ω συνέσται έξ ανάγκης. Άρετή δέ άδέοποτον, ήν τιμών και άτιμάζων πλέον καί έλαττον αύτής έκαστος έξει. Αιτία ελομένου θεός αναίτιος.
Σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση λυκειακού επιπέδου:
«…Δεν θα επιλέξει εσάς ο δαίμων, αλλά εσείς θα εκλέξετε τόν δαίμονά σάς. O πρώτος πού θά κληρωθεί, πρώτος άς διαλέξει τόν τρόπο πού θά ζήσει τη ζωή του. Η αρετή είναι αδέσποτη. Ο καθένας την έχει κατά την τιμή ή την περιφρόνησή του προς αυτήν. Η ευθύνη του εκλέγοντος.  Ο Θεός αναίτιος».
Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι μας. Για να επιζήσουμε και να ζήσουμε καλύτερα εμείς και τα παιδιά μας, πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αιτία ελομένου… Και κόρη της Λαχέσεως η Ανάγκη.
Ο Πλάτων σώζει. Ακόμα κι αυτούς πού τον αγνοούν, αλλά δεν αρνούνται να σκεφτούν.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αρχειοθήκη ιστολογίου