Τρίτη, 20 Αυγούστου 2019

ΟΙ ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΙ ΕΛΔΥΚΑΡΙΟΙ ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΑΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΤΟ 74, ΟΤΑΝ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΑΝ ΟΙ…ΤΕΛΩΝΕΙΑΚΟΙ...

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΙΜΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟ 1974
ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ
Ο Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός Κωνσταντίνος Ζιαζιάς με κείμενό του στην προσωπική του σελίδα γράφει για την ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ και αναρωτιέται όχι μόνο πόσοι από μας την θυμόμαστε και την τιμούμε, αλλά και πόσοι -νεότεροι- γνωρίζουν γι΄ αυτήν
Οι Αμερικανοί έχουν να καυχώνται για το ΑΛΑΜΟ, δηλαδή για ένα μοναστήρι όπου μαζεύτηκαν μέσα άποικοι, τυχοδιώκτες, χρυσοθήρες, παράνομοι, τσιφλικάδες και αντιστάθηκαν στον μεξικανικό στρατό του Santa Anna…
Στην Ελληνική Ιστορία όμως έχουμε εκατοντάδες «Άλαμο» ξεκινώντας, τις Θερμοπύλες, την πύλη του Αγίου Ρωμανού, το χάνι της Γραβιάς, το Ύψωμα 731, τα οχυρά Ρούπελ και Ιστίμπεη, το Ύψωμα Χάρρυ και φτάνοντας μέχρι πιο πρόσφατα στη ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ.
Θεωρώ απίστευτο εκατοντάδες εκατομμύρια Αμερικανοί να γνωρίζουν το Άλαμο και 11 εκατομμύρια Έλληνες να μην γνωρίζουμε την επική μάχη της ΕΛΔΥΚ εκεί όπου ένας Έλληνας στρατιώτης αντιμετώπισε 22 Τούρκους και τους κράτησε για τρεις ημέρες και λύγισε μόνο όταν πλέον τα τουρκικά άρματα πέρασαν από πάνω του.
Από τις 14 και έως τις 16 Αυγούστου 1974, 318 άνδρες της ΕΛΔΥΚ ξεχασμένοι από όλους, πολεμώντας όπως μόνο Έλληνες πολεμούν, διέσωσαν τη τιμή των ελληνικών όπλων. Το αίμα των ΗΡΩΩΝ που έπεσαν πολεμώντας στις τελευταίες Θερμοπύλες του Ελληνισμού αποτελεί την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις.
Τιμούμε σήμερα όλους όσους δεν κιότεψαν μπροστά στις ορδές των βαρβάρων, παραμένοντας πιστοί στον όρκο τους: “Ού καταισχυνώ όπλα τά ιερά, ούδ’ εγκαταλείψω τόν παραστάτην, ότω άν στοιχήσω. Αμυνώ δέ καί υπέρ ιερών καί οσίων, καί μόνος καί μετά πολλών. Τήν πατρίδα δέ ούκ ελάσσω παραδώσω” Τιμούμε ιδιαίτερα, όσους έπεσαν πολεμώντας με το όπλο στο χέρι, περιφρονώντας, τον φόβο και τον θάνατο.
Θα πρέπει όλοι μας να μάθουμε, κυρίως όμως οι νέοι μας ότι το καλοκαίρι του '74 στην Κύπρο, στήθηκαν νέες ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ, που η επίσημη πολιτεία, επί χρόνια, για τους δικούς της μικρόψυχους και ιδεοληπτικούς λόγους αποσιωπούσε.
Το τραγικό είναι ότι οι μπαρουτοκαπνισμένοι Ελδυκάριοι, όσοι επέζησαν και επέστρεψαν ατμοπλοϊκώς στην Ελλάδα, στο λιμάνι των Κεχριών της Κορίνθου, την 1η Δεκεμβρίου 1974, βρέθηκαν μπροστά στους Τελωνειακούς που έπεσαν πάνω τους σαν τα αρπαχτικά για να τους ψάξουν αν είχαν αφορολόγητα τσιγάρα ή κανένα μπουκάλι ουίσκι.
ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ;
ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΥΛΑΞΑΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΞΑΝ ΤΟΝ ΧΑΡΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ.
ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΣΩΣΑΝ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΤΟΥΣ.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΠΡΕΠΕΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΑΠΟΛΟΓΗΘΟΥΜΕ, ΩΣ ΕΠΙΣΗΜΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΑ ΙΕΡΑ ΧΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ, ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.
Κλίνουμε, σε όλους τους ΜΑΧΗΤΕΣ, ΕΠΩΝΥΜΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟΥΣ, ευλαβικά το γόνυ και καταθέτουμε τον σεβασμό που αρμόζει στην θυσία και την προσφορά τους προς την πατρίδα.
«ΘΝΗΤΟΙ ΤΟΙΣ ΑΘΑΝΑΤΟΙΣ ΓΟΝΥ ΚΛΙΝΑΤΕ……»
Το βίντεο είναι του 1998. Είναι οι μαρτυρίες των Ελλήνων που πολέμησαν τους τούρκους. Πρόκειται για τους στρατιώτες της ΕΛΔΥΚ που το 1974 απέκρουσαν την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ξεχασμένοι.
Ο Αργύρης Ντινόπουλος σε μια σειρά εκπομπών που έκανε για την τηλεόραση του Αντέννα με γενικό τίτλο "Στον δρόμο" κατέγραψε τις ζωές και τις μαρτυρίες των στρατιωτών της ΕΛΔΥΚ 1974. Η σκηνοθεσία είναι του Μιχάλη Γαλανάκη. Βοηθός σκηνοθέτης ο Γιάννης Μαρούδας. 

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

«Ώ δικαιότατη για του θνητούς, πολύολβη, ποθητή, που χαίρεσαι πάντοτε από την ισότητα των δίκαιων θνητών, πάντιμη, ολβιόμοιρη, ένδοξη Δικαιοσύνη, η με καθαρές γνώμες βραβεύουσα αεί τα δέοντα, που έχεις αεί άθραυστη συνείδηση. Γιατί θραύεις άπαντες, όσσοι δεν ήρθαν κάτω από τον ζυγό σου είναι αλλοπρόσαλλοι, παρεκλίνοντας απλίστως στην βαριά πλάστιγγα. Αστασίαστη, φίλη των πάντων, που αγαπάς τις κώμες, ερατεινή, που χαίρεσαι με την ειρήνη, που επιθυμείς τον βέβαια βίο. Που μισείς αιεί την πλεονεξία και χαίρεσαι με την ισότητα. Σε σένα η σοφία της αρετής και το εσθλό τέλος. Άκουσε, θεά, και δίκαια θρυμμάτισε την κακία των θνητών, ώστε να οδεύει αεί με ισορροπία εσθλός ο βίος των θνητών ανθρώπων, που τρώνε τον καρπό της άρρουρας, και όλων των ζώων, που τρέφει στους κόλπους της η γαία η θεά μητέρα και ο πόντιος εινάλιος Ζεύς.»
Ὦ θνητοῖσι δικαιοτάτη, πολύολβε, ποθεινή, ἐξ ἰσότητος ἀεὶ θνητοῖς χαίρουσα δικαίοις, πάντιμ᾽, ὀλβιόμοιρε, Δικαιοσύνη μεγαλαυχής, ἣ καθαραῖς γνώμαισ<ιν> ἀεὶ τὰ δέοντα βραβεύεις, ἄθραυστος τὸ συνειδὸς ἀεί· θραύεις γὰρ ἅπαντας, ὅσσοι μὴ τὸ σὸν ἦλθον ὑπὸ ζυγόν, † ἀλλ᾽ ὑπὲρ αὐτοῦ † πλάστιγξι βριαραῖσι παρεγκλίναντες ἀπλήστως· ἀστασία<σ>τε, φίλη πάντων, φιλόκωμ᾽, ἐρατεινή, εἰρήνηι χαίρουσα, βίον ζηλοῦσα βέβαιον· αἰεὶ γὰρ τὸ πλέον στυγέεις, ἰσότητι δὲ χαίρεις· ἐν σοὶ γὰρ σοφίη ἀρετῆς τέλος ἐσθλὸν ἱκάνει. κλῦθι, θεά, κακίην θνητῶν θραύουσα δικαίως, ὡς ἂν ἰσορροπίαισιν ἀεὶ βίος ἐσθλὸς ὁδεύοι θνητῶν ἀνθρώπων, οἳ ἀρούρης καρπὸν ἔδουσι, καὶ ζώιων πάντων, ὁπόσ᾽ ἐν κόλποισι τιθηνεῖ γαῖα θεὰ μήτηρ καὶ πόντιος εἰνάλιος Ζεύς.

Ποσειδώνιος ο Ρόδιος

Θεσσαλονίκη: "Παρεξήγηση" η κατάχωση του ναού της Αφροδίτης

Αφορά έργα αντιστήριξης δηλώνει ο προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων της πόλης που εκτιμά ότι μέσα στο 2019 θα γίνει η απαλλοτρίωση του χώρου.
Στο τελευταίο στάδιο εκτιμάται πως βρίσκεται πλέον η διαδικασία της απαλλοτρίωσης χώρου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, παραπλεύρως της Πλατείας Αντιγονιδών, στον οποίο βρίσκεται τμήμα ναού των ρωμαϊκών χρόνων, που έχει έρθει στο φως και εικάζεται ότι ήταν αφιερωμένος στην θεά Αφροδίτη (ο χώρος έχει επικρατήσει να ονομάζεται "Ναός της Αφροδίτης" από το ευρύτερο κοινό της πόλης).
"Περιμένουμε την απόφαση του δικαστηρίου μετά την εκδίκαση της έφεσης. Θεωρούμε ότι μέσα στο 2019 θα τελεσιδικήσει η αντιδικία και θα τελεστεί η απαλλοτρίωση" ανέφερε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, "Πρακτορείο 104,9 FM", ο προϊστάμενος Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, Γιώργος Σκιαδαρέσης ενώ περιέγραψε τις τρέχουσες εξελίξεις και τα επόμενα στάδια των δράσεων "για μια υπόθεση που ξεκίνησε το 2000 και προσεγγίζει πλέον τα 20 χρόνια".
Σύμφωνα με τον προϊστάμενο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, πρόκειται "για ένα πάρα πολύ σημαντικό εύρημα", το οποίο σώζεται και έχει ανασκαφεί κατά το ένα τρίτο, με τους αρχαιολόγους μάλιστα να γνωρίζουν πως ένα τμήμα του συνεχίζεται κάτω από παρακείμενη οικοδομή, "αλλά και στο πεζοδρόμιο, τους δρόμους της Οδού Αντιγονιδών". Ένα κύριο ζήτημα που έχει προκύψει με την παρέλευση δύο δεκαετιών, σύμφωνα με τον κ. Σκιαδαρέση, αφορά την "ανοιχτή" κατάσταση του χώρου από την οποία έχουν πλέον προκύψει "προβλήματα ασφάλειας" για τις παρακείμενες οικοδομές, κάτι που, όπως τόνισε, πρέπει να εξεταστεί και αντιμετωπιστεί "πριν από όλα".
Σε αυτή το πλαίσιο λοιπόν, η εκτίμηση είναι πως χρειάζονται απαραιτήτως εργασίες στήριξης με τη χρήση ειδικών πασσάλων. "Οποιαδήποτε σκέψη για ανάδειξη αυτού του μνημείου περιλαμβάνει το να εξασφαλίσουμε το άμεσο περιβάλλον και πρώτα από όλα τις (σ.σ. παρακείμενες) οικοδομές", όπως είπε χαρακτηριστικά ο κ. Σκιαδαρέσης, διευκρινίζοντας πως αυτό εκτιμάται ότι θα γίνει μέσα στο 2019. Έτσι, μέσα στο τρέχον έτος, προγραμματίζεται (εφόσον προκύψει, όπως εκτιμάται, και μια τελική έγκριση για κονδύλιο των 150.000 ευρώ από το Πρόγραμμα Δράσης του 2019 του Υπουργείου Πολιτισμού, ποσό που έχουν αιτηθεί τα στελέχη της Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης) να υλοποιηθεί "μελέτη αντιστήριξης των οικοδομών που ήδη υπάρχει". Με βάση αυτή τη μελέτη, που εάν απαιτείται θα επικαιροποιηθεί, προγραμματίζεται η προαναφερθείσα επέμβαση.
Αναφερόμενος σε πρόσφατη φημολογία για "κατάχωση" του χώρου και των ευρημάτων, ο κ. Σκιαδαρέσης εξήγησε πως αυτό αφορά το τεχνικό κομμάτι της προαναφερθείσας επιδιωκόμενης επέμβασης. "Για να γίνει η αντιστήριξη στις όμορες οικοδομές, πιθανότατα θα χρειαστεί κατάχωση σε τμήμα, ενδεχομένως, του οικοπέδου για λόγους καθαρά λειτουργικούς, τουτέστιν προκειμένου να πατήσουν τα μηχανήματα για να εκτελέσουν αυτές τις πασαλοπήξεις" εξήγησε ο προϊστάμενος της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, που μίλησε για "παρεξήγηση" αναφερόμενος σε σειρά δημοσιευμάτων που μιλούσαν για υποβάθμιση του χώρου και των ευρημάτων μέσω της κάλυψής τους με χώμα.
Το επόμενο στάδιο της ανάδειξης
Σε ό,τι αφορά επόμενα στάδια ενεργειών, ο κ. Σκιαδαρέσης εξήγησε πως οι επιστήμονες της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης εξετάζουν ακόμη και το ενδεχόμενο επέκτασης της ανασκαφής και τους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να γίνει. "Εκεί θα έχουμε μια εικόνα για το πώς μπορούμε να επεκταθούμε" σημείωσε ο κ. Σκιαδαρέσης και αναφέρθηκε στα ζητήματα που δημιουργεί η παρουσία πληθώρας δικτύων κοινής ωφέλειας, όπως αυτά της ύδρευσης, των επικοινωνιών, των δικτύων οπτικών ινών κ.ο.κ. "Πρέπει να δούμε το μέγιστο στο οποίο μπορούμε να φτάσουμε (σ.σ. την ανασκαφή)" τόνισε και επ' αυτού εξήγησε πως πρόκειται να αναζητηθεί συνεργασία με τον καθηγητή Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής, διευθυντή Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής του ΑΠΘ, Γρηγόρη Τσόκα, ώστε "να γίνει μια γεωσκόπηση και να δούμε τι προβλήματα θα αντιμετωπίσουμε, ποιες δυσκολίες, ώστε ανάλογα να τα συμπεριλάβουμε στη μελέτη ανάδειξης μαζί με το πώς θα τα λύσουμε".
Αυτή η αιτούμενη συνολική μελέτη του οικοπέδου έχει ενταχθεί στον προγραμματισμό των μελετών ωρίμανσης για τη νέα προγραμματική περίοδο, "που ζητήθηκε από το Υπουργείο να προτείνουμε" σημειώνει ο κ. Σκιαδαρέσης, διευκρινίζοντας ότι η προεργασία έχει ξεκινήσει.
"Αρχίζουμε να δουλεύουμε προς τη μεριά της ανάδειξης. Πιάνουμε μια-μια τις μελέτες, ώστε αρχικά να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε την ασφάλεια των όμορων οικοδομών και στη συνέχεια να δούμε τι στοιχεία έχουμε και σε τι βαθμό μπορούμε να επεκτείνουμε την ανασκαφή. Θέλουμε να έχει τελειώσει η μελέτη το 2020" σημειώνει και καταλήγει λέγοντας πως άμεσα -"μέσα στους επόμενους μήνες"- θα αναβαθμιστεί και η περίφραξη ώστε να είναι "πιο κόσμια και πιο ασφαλής".
ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2019

ΕΡΜΗΣ - Ο ΑΡΩΓΟΣ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ

Ο θεός Ερμής είναι ανάμεσα στα άλλα, ο Αγγελιοφόρος των Θεών, αλλά και ψυχοπομπός («Οδός άνω και κάτω μία»). Ο Πυθαγόρας αποκαλεί τον Ερμή, «θεϊκό ταμία των ψυχών», «πομπαίο», «πυλαίο» και «χθόνιο», επειδή συνοδεύει τις ψυχές στον Άδη.
Είναι όμως επίσης προστάτης των οδοιπόρων.
Το συμβολικό μήνυμα του προστάτη των οδοιπόρων, του Ερμή, είναι σχετικό με την ατραπό που επιλέγει ο κάθε ένας από εμάς, στο ταξίδι της ζωής και στις αναζητήσεις του. Αν επιλεγεί το πιο δύσκολο και δύσβατο ταξίδι, και επιδιωχθεί η μετουσίωση των ενεργειών και ιδιοτήτων που συμβολίζει ο Ερμής, τότε μέσω της φώτισης και της ενόρασης, ανοίγονται δρόμοι ώστε να εκφραστούν δημιουργικά οι εσωτερικές δυνατότητες του ανθρώπου μέσα στον κόσμο.
«Ο Ερμής αναπτύσσει τον ταχύ και ενορατικό νου που ερμηνεύει την εμπειρία, συμβάλει στην ανάπτυξη της ενόρασης και συσχετίζει τον εσωτερικό πνευματικό άνθρωπο με τον εξωτερικό άνθρωπο με τέτοιο τρόπο ώστε να εξασφαλίζεται η μελλοντική ενότητα του σκοπού, του σχεδίου και της προσπάθειας. Ο Ερμής επιφέρει εκείνες τις αλλαγές στη νοητική αντίληψη, που επιτρέπουν στην ανθρωπότητα να δράσει τελικά ως μεσολαβητής ανάμεσα στους ανώτερους κόσμους και στα τρία κατώτερα βασίλεια στη φύση. Ο Ερμής φωτίζει τον νου και μεσολαβεί ανάμεσα στην ψυχή και την προσωπικότητα, όντας ο αγγελιαφόρος των θεών» (Ντβαλ Κουλ & Αλίκη Μπέιλη στο βιβλίο τους Εσωτερική Αστρολογία).
Καθίσταται κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο αναζητητής ένας συνειδός πνευματικός συν-οδοιπόρος, ο οποίος ιχνηλατεί τα ανεξερεύνητα μονοπάτια της ζωής, απολαμβάνοντας όμως ταυτόχρονα την ομορφιά της ζωής και της περιπέτειας.

Σάββατο, 17 Αυγούστου 2019

ΙΔΟΥ ΓΙΑΤΙ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΜΟΡΦΗ - ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ

Δες την σοφία των Ελλήνων παρατηρώντας προσεκτικά. Αποτύπωσαν τα αόρατα, σε ορατά δημιουργήματα, τα οποία, σαν είδος ανοιχτών βιβλίων, περιγράφουν τις βασικές γνώσεις για τους θεούς, σε όσους γνωρίζουν να τα διαβάζουν.
«Δεν είναι δα να απορεί κανείς που οι αμαθέστατοι των ανθρώπων θεωρούν τα αγάλματα ξύλα και πέτρες, αφού και τα γράμματα έτσι τα θεωρούν οι ανόητοι, βλέποντας  τις ενεπίγραφες στήλες σαν απλές πέτρες, τις πινακίδες σαν ξύλα και τα βιβλία σαν υφασμένο πάπυρο.
Θα απευθύνω τον λόγο μόνο σε όσους είναι θεμιτό.
Κλείστε τις θύρες στους βεβήλους.
Δεχόμενος αυτά τα νοήματα σοφίας του Θεολόγου (Ορφέα) αναφέρομαι σε όσους υποδήλωσαν τον Θεό και τις  δυνάμεις του θεού με σύμφυτη προς την αίσθηση εικόνες, αποτυπώνοντας τα αόρατα σε ορατά δημιουργήματα, τα οποία, σαν είδος ανοιχτών βιβλίων περιγράφουν τις βασικές γνώσεις για τους θεούς, σε όσους γνωρίζουν να τα διαβάζουν.
Επειδή το θείον είναι φωτοειδές και διάγει εν διαχύσει μέσα στο αιθέριο πυρ, και είναι αφανές στην αίσθηση εκείνων που έχουν στραμμένες τις φροντίδες τους αποκλειστικά στα της θνητής ζωής, χρησιμοποίησαν αφενός μεν την διαυγή ύλη, όπως το κρύσταλλο ή τον πάριο λίθο ή το ελεφαντόδοντο για να αναχθούν στην έννοια του φωτός, αφετέρου δε στον χρυσό για να αναχθούν στην διανόηση του πυρός και στην  ιδιότητα του αμόλυντου που αυτός έχει, διότι ο χρυσός δεν μολύνεται. Πολλοί  πάλι, θέλοντας να δηλώσουν το αφανές της ουσίας του, χρησιμοποίησαν μέλανα λίθο.
Αποτύπωσαν τους Θεούς με ανθρώπινη μορφή διότι το θείον είναι λογικό και τους απέδωσαν ωραιότητα διότι το κάλλος σε κείνους είναι άφθαρτο, χρησιμοποίησαν δε διάφορες μορφές και ηλικίες, καθέδρες, στάσεις και αμφιέσεις, άλλους  παρουσίασαν αρσενικούς και άλλους θηλυκούς, άλλους παρθένους και εφήβους, άλλους εγγάμους, προκειμένου να παραστήσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Έτσι κάθε τι το λευκό το απέδωσαν στους Ουράνιους Θεούς.
Την Σφαίρα και όλα τα σφαιρικά πράγματα τα απέδωσαν ιδίως στον κόσμο, στον ήλιο και τη σελήνη, κι εκεί όπου υπάρχει τύχη και ελπίδα. Τον Κύκλο και όλα τα κυκλικά τα απέδωσαν στον χρόνο και στις ουράνιες κινήσεις, στις ζώνες και στους κύκλους που εμπεριέχει ο ουρανός, ενώ τα τμήματα του κύκλου τα απέδωσαν στους μετασχηματισμούς της σελήνης. Τις πυραμίδες και τους οβελίσκους τις αφιέρωσαν στην ουσία του πυρός και γ’ αυτό, κατ’ εξοχήν στους Ολύμπιους Θεούς. Στον Ήλιο αφιέρωσαν τον κώνο, στη γη τον κύλινδρο, για την σπορά και την γέννηση καθιέρωσαν τον φαλλό και για το γυναικείο αιδοίο το τριγωνικό σχήμα.
Δες την σοφία των Ελλήνων παρατηρώντας προσεκτικά κατά τον εξής τρόπο:
Ο Ζευς είναι για τους Έλληνες ο Νους του κόσμου, ο οποίος δημιούργησε όλα όσα υπάρχουν εντός του και είναι αυτός που κατευθύνει τον κόσμο.
Ο Ζευς λοιπόν, είναι όλος ο  κόσμος, ο Ζών που περικλείει όλες τις τις ζωές, ο θεός που περιλαμβάνει όλους τους θεούς. Ο Ζεύς είναι όπως ο Νους από τον οποίο προέρχονται τα πάντα και ο οποίος δημιουργεί μέσω των νοημάτων.
Με αυτόν τον τρόπο εξήγησαν οι θεολόγοι τα περί του θεού. Tο να δημιουργηθεί μια τέτοια εικόνα όπως αυτή που διεμήνυσε ο λόγος, ούτε ήταν δυνατό να γίνει έτσι ώστε να αποδοθεί το ζωτικό και νοερό και προνοητικό στοιχείο, ούτε να επινοηθεί από κάποιον, για αυτό και δηλώθηκε δια της σφαίρας.
Το ομοίωμα του Διός το έπλασαν κατά την ανθρώπινη μορφή, διότι νους ήταν και σύμφωνα με αυτόν δημιουργούσε, ολοκληρώνοντας τα πάντα δια σπερματικών λόγων. Τον εμφανίζουν να κάθεται, υπαινισσόμενοι την σταθερότητα της δυνάμεως του.
Έχει γυμνό το πάνω μέρος του σώματος καθότι είναι φανερός στα νοερά και ουράνια μέρη του κόσμου, ενώ τα πρόσθια και κάτω μέρη είναι σκεπασμένα, καθότι είναι αφανής και απόκρυφος στα κάτω μέρη του κόσμου. Στο αριστερό χέρι έχει το σκήπτρο, καθόσον στην αριστερή πλευρά εδρεύει και λειτουργεί η καρδιά, που είναι το πιο ηγεμονικό και νοερό σπλάχνο όλων των μερών του σώματος αφού βασιλεύς του κόσμου είναι ο δημιουργικός νους. Στο δεξιό χέρι φέρει είτε αετό, καθότι προΐσταται των θεών του αέρος όπως ο αετός που είναι μεταρσιωτικό πτηνό είτε άγαλμα νίκης, διότι αυτός ενίκησε τα πάντα».
ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ - ΠΕΡΙ ΑΓΑΛΜΑΤΩΝ - εκδ. ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟ

Παρασκευή, 16 Αυγούστου 2019

Η "ΑΡΕΙΑ" ΦΥΛΗ (και όχι "Αρία"...)

Αποσπάσματα από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη

Θα φέρω δύο δείγματα, για να δείξω ότι αυτό το μίσος είναι η οξύτερη μορφή εχθροπάθειας, που μπόρεσε να ξεδιπλώσει η ανθρώπινη φύση.
Το ένα δείγμα είναι η επινόηση της Κόλασης με τα βασανιστήρια της. Αναλογίστηκες ποτέ, τι σημαίνει την ώρα που πεθαίνει ο άνθρωπος να του φορτώνεις τον τρόμο του αιώνιου μαρτυρίου της Κόλασης; Η ώρα του θανάτου που κάποτε θα ‘ρθει για τον καθένα μας, ο θάνατος είναι η μοναδική σταθερά της ανθρώπινης φύσης, είναι μια ώρα απερίγραπτης τραγικότητας. Γιατί εκείνη τη φοβερή στιγμή ο άνθρωπος εξοφλεί την επιταγή της ζωής. Η ζωή η δική σου που έζησες, με όλες τις χαρές που σού ‘δειξε. Ότι είδες τον ήλιο το πρωί, και τη θάλασσα τον Ιούλιο. Ότι περπάτησες σε μια ρεματιά τον Μάη μ’ ένα κορίτσι στο πλάι σου, κι ακούσατε τ’ αηδόνι. Ότι δίψασες, και ήπιες το κρύο νερό της πηγής. Αυτά πληρώνεις την ώρα που πεθαίνεις.
Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή της ανεκλάλητης χρείας και της φρικτής εγκατάλειψης είναι ακριβώς που διάλεξε η Εκκλησία να φορτώσει τον αφελή χριστιανό με τους αιώνιους τρόμους της Κόλασης:
Θα ζεις, του λέει, αιώνια κλεισμένος σ’ έναν πύρινο τάφο.
Θα περνάς τους αιώνες με το αίσθημα του ραγδαίου ιλίγγου ενός ανθρώπου που γκρεμίζεται από του τριακοστό όροφο.
Θα περπατάς γυμνός σε άδεντρο τόπο, κάτου από ένα ορμητικό φλογοβρόχι.
Θα σε ρίχνουν χωρίς σταμάτημα σ’ ένα βαθύ πηγάδι γιομάτο με κόκκινα, και μαύρα, και κίτρινα φίδια. Κόμπρες, οχιές, κροταλίες.
Θα βουτάς σε βόθρους. Και θα πνίγεσαι επαναληπτικά και ακατάπαυστα μπουκωμένος τα περιττώματα.
Μυτερώνυχοι διάβολοι θα σε καρφώνουν ανάσκελα με τεράστιες πηρούνες.
Θα ‘σαι φυτεμένος αιώνια στους πάγους, και θα σε φυσάει κατάγυμνο ο δρεπανηφόρος Καικίας.
Θα μεταμορφώνεσαι σε δέντρο, σε φίδι, σε τέρας. Θα ζεις, δηλαδή, το μαρτύριο της αλλαγής της σάρκας σου.
Και όλα αυτά τα φρικώδη στους αιώνες των αιώνων. Χωρίς την ελπίδα της παύλας. Ο Δάντης εκείνους που διαβαίνουν την πύλη της Κόλασης τους βάζει να διαβάζουν μια επιγραφή που δεν παρηγοριέται με τίποτα: «Την πάσα ελπίδα αφήστε όσοι περνάτε!».
Να φορτώνεις λοιπόν τον άνθρωπο τον αφελή και τον αθώο κάπου, γιατί είναι το μεγάλο σου θύμα, με τέτοιες φρικτές φαντασίες την πανίερη και την υπέρτατη και τη φοβερή ώρα που ψυχομαχεί· την ώρα που δίνει την πιο άγρια μάχη - τί ‘ναι μπροστά της τα Γαυγάμηλα και οι Κάννες και η Μάχη των Εθνών!- να βγει η ψυχούλα του για να λυτρωθεί από την αγωνία του θανάτου.
Ερωτώ: Ποιος σατανάς, ποιο ανθρώπινο τέρας, ποιος αρχιτέκτονας του σκότους και του ουαί θα μπορούσε να δείξει αγριότερο μίσος και να επινοήσει χειρότερο μαρτύριο για τους ανθρώπους;
Το άλλο δείγμα μου είναι το κείμενο του αφορισμού της Εκκλησίας. Ακούστε τις λέξεις, κοιτάχτε τις σκηνές, και μετρήστε το μίσος που υπάρχει στο τυπικό του αφορισμού, την ώρα που ξεστομίζεται από το ρύγχος του ιερέα: «Να είσαι αφoρισμένος, καταραμένος, και μετά θάνατον άλυτος. Αι πέτραι και ο σίδηρος να λυθούν, συ δε μηδαμώς. Να σχισθή η γη και να σε κοταπίη ως τον Δαθάν και τον Αβειρών. Να τρέμης επί γης ως ο Κάιν, και να απόκτησης την λέπραν του Γιεζή, και την αγχόνην του Ιούδα. Περιπλέον να έχης τας αράς των 318 θεοφόρων πατέρων».
Ναι. Τις κατάρες των θεοφόρων πατέρων! Οι άγιοι, δηλαδή, και ο θεός που φέρνουν μέσα τους, θεοφόροι για, δεν είναι άλλο παρά χολή και ανάθεμα, πίσσα, οργή, μισανθρωπία, βρασμός και βρυγμός και τριγμός, καταλαλιά και αποθηρίωση. Ίδε η θρησκεία της αγάπης! Οποίον τρομερόν όπλον! λέει ο άγιος Παπαδιαμάντης μας για τον αφορισμό.

Πηγή: Αποσπάσματα από τα «Ελληνικά» του Δημήτρη Λιαντίνη

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2019

Τα Ιερά χώματα της ΕΛΔΥΚ - Το στρατόπεδο 45 χρόνια μετά τη μάχη! - Η συγκινητική μαρτυρία, ντοκουμέντο του τελευταίου Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ, του αείμνηστου Αντισυνταγματάρχη και μετέπειτα Ταξιάρχου ε.α. Παναγιώτη Στραυρουλόπουλου. 

Δέος εξακολουθούν να προκαλούν οι φωτογραφίες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας και οι οποίες αποκαλύπτουν την σημερινή κατάσταση του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ του 1974.Tα ιερά και αιματοβαμμένα χώματα όπου πριν από 45 χρόνια αυτές τις ώρες, μια χούφτα Έλληνες στρατιώτες αναβίωναν τις Θερμοπύλες και το Μανιάκι.
Φωτογραφίες ανεκτίμητης αξίας, ειδικότερα για τους συγγενείς των πεσόντων Ηρώων, οι οποίοι έμειναν για να υπερασπιστούν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ κατά την διάρκεια της δεύτερης φάσης της τουρκικής εισβολής το τριήμερο 14-16 Αυγούστου 1974.
Η πύλη του στρατοπέδου και ο κεντρικός δρόμος που οδηγούσε προς το εσωτερικό του, ελάχιστα εναπομείναντα κτίρια, με τα απομεινάρια του πολέμου να μαρτυρούν την σφοδρότητα των συγκρούσεων, αλλά και οι λαβωμένοι φοίνικες του στρατοπέδου.... Στέκουν εκεί, σιωπηλοί μάρτυρες της θυσίας των παλικαριών που έπεσαν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι...».
Αιώνια η δόξα στους ήρωες που έμειναν πίσω, στους βετεράνους πολεμιστές που συμμετείχαν στην υπεράσπιση του στρατοπέδου και το αιώνιο ανάθεμα πάνω σε όλους όσοι τους πρόδωσαν...
Στο βίντεο: Η συγκινητική μαρτυρία - ντοκουμέντο στην κάμερα του defenceline.gr, του τελευταίου Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ, του αείμνηστου Αντισυνταγματάρχη και μετέπειτα Ταξιάρχου ε.α. Παναγιώτη Στραυρουλόπουλου. Του επικεφαλής των δυνάμεων αμύνης που παρέμειναν στα αιματοβαμμένα χώματα του Ελληνικού στρατοπέδου και έδωσαν την επική μάχη, το τριήμερο 14-16 Αυγούστου 1974.
Ο συγγραφέας και τελευταίος Στρατοπεδάρχης της ΕΛΔΥΚ Ταξίαρχος ε.α. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, βαθύτατα συγκινημένος και με δάκρυα στα μάτια, ανέλυσε την 3ημερη μάχη και την αναγκαστική σύμπτυξη της δύναμης. Παράλληλα, περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έλαβε την κρίσιμη αυτή απόφαση και έδωσε την διαταγή, μια κίνηση που έσωσε τις ζωές πολλών μαχητών.
Όπως αποτυπώθηκε στο βιβλίο του που επιμελήθηκε ο ιστορικός ερευνητής Κωνσταντίνος Αλέξ. Δημητριάδης, έχει ξεκαθαρίσει πλήρως το τοπίο γύρω από την επική αυτή μάχη.
Διαβάστε περισσότερα και δείτε τις εικόνες στο: http://defenceline.gr

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2019

Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΒΙΓΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟ «ΘΕΑΡΕΣΤΟ» ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ

Ενα λαμπρό μνημείο του -6ου αι. ακρωτηριάσθηκε από πρωτοβουλίες «πιστών» που έχτισαν επάνω του εκκλησία, διάνοιξαν δρόμο και δημιούργησαν χώρο πάρκινγκ σύρριζα στον Αρχαίο δωρικό ναό.
Την αρχαιολογική ιεροσυλία αποκαλύπτει και σχολιάζει η Βασιλική Σταματοπούλου 
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΥ
Εστι δε άνοδος εξ Ασέας ες το όρος το Βόρειον καλούμενον και επί τη άκρα του όρους σημείά εστιν ιερού. Ποιήσαι δε το ιερόν Αθηνά τε Σωτείρα και Ποσειδώνι Οδυσσέα ελέγετο ανακομισθέντα εξ Ιλίου” (Παυσ., VIII 44,4).
Σε έναν αυχένα του Βορείου όρους στη θέση Βίγλα, δυτικά του Αρχαίου Παλλαντίου και σε βραχώδες ερημικό πέρασμα, σώζονται λείψανα σημαντικού Αρχαίου ναού, ο οποίος με βάση την πληροφορία του Παυσανία αποδίδεται στην Αθηνά Σώτειρα και στον Ποσειδώνα. Σύμφωνα με την Αρχαία παράδοση, ιδρύθηκε από τον Οδυσσέα κατά την επιστροφή του από την Τροία.
Τα πρωιμότερα στοιχεία λατρείας που αποκαλύφθηκαν ανήκουν στον -7ο αι., στα τέλη του οποίου ιδρύθηκε εκεί ο πρώτος ναός, από τον οποίο βρέθηκαν λείψανα της εξαίρετης λακωνικής του κεράμωσης. Στο δεύτερο ήμισυ του επόμενου αιώνα αντικαταστάθηκε από τον μνημειακό περίπτερο δωρικό ναό (με έξι κίονες στις στενές και 13 στις μακριές πλευρές), του οποίου το κρηπίδωμα σώζεται σήμερα. Οι μεγαλοπρεπείς διαστάσεις του (24,40 Χ 11,55 μ.), το εξαίρετο μάρμαρο Δολιανών που χρησιμοποιήθηκε, καθώς και τα λιγοστά θραύσματα που βρέθηκαν από τα αετωματικά γλυπτά του, μαρτυρούν τη λαμπρότητα του ναού αυτού κατά την Αρχαιότητα. Πέρα όμως από τη μεγαλοπρέπεια του κτιρίου, μάρτυρας της ακτινοβολίας του ιερού αυτού και της ευλαβούς προσέλευσης των προσκυνητών σ’ αυτή την απομακρυσμένη θέση από τις πλησιέστερες Αρχαίες πόλεις, Παλλάντιον και Ασέα, είναι το πλήθος και η ποικιλία των αναθημάτων που αποκαλύφθηκαν: χάλκινες και σιδερένιες τρίαινες, πήλινα και χάλκινα αγαλμάτια, κοσμήματα και ελάσματα με μορφές ανθρώπων και ζώων. Μεταξύ αυτών, ένας πολεμιστής, μια γυναίκα με χοντρό χειμωνιάτικο ρούχο, ένας άνδρας τυλιγμένος στη χλαίνα του, τράγος, ταύροι, αποτελούν ενδείξεις όχι μόνο της ευσέβειας αλλά και του τρόπου ζωής των προσκυνητών, κτηνοτρόφων και γεωργών της γύρω περιοχής που ανέβαιναν φέρνοντας το ανάθημά τους και προσδοκώντας την προστασία των θεών.
Ο ναός ερειπώνεται στην όψιμη Αρχαιότητα, αλλά το πέρασμα δεν χάνει τη θρησκευτική σημασία του. Πάνω στα ερείπια χτίζεται χριστιανικό ναΰδριον, αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, που ανήκε σε Μονή, από την οποία σώζονται ερείπια στις πλαγιές ανατολικά και δυτικά του αρχαίου ναού. Η Μονή αποτελούσε Μετόχι της Μονής του Ορους Σινά, όπως δηλώνει και το τοπωνύμιο της ευρύτερης περιοχής, Σιναΐτικα ή Καλογερικό.
Πήραν τα μάρμαρα στο Βαλτέτσι 
Το 1806 ο «περιηγητής» W. Μ. Leake εντοπίζει τα ερείπια του ναού και τον ταυτίζει με τον ναό της Αθηνάς Σώτειρας και του Ποσειδώνος. Το 1834 ο βαυαρός υποέφορος της Ελληνικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας L. Ross επισκέπτεται τον ναό και διαπιστώνει ότι το μεγαλύτερο μέρος του μαρμάρινου υλικού του διατηρείται εκεί. Αντιλαμβανόμενος τη σημασία του μνημείου αποφασίζει να επιστρέψει και να το μελετήσει συστηματικά με τη βοήθεια αρχιτέκτονος. Δεν πρόλαβε όμως να πραγματοποιήσει την πρόθεσή του. Τον Ιούνιο 1840 που το επισκέφθηκε για δεύτερη φορά, συνοδεύοντας τους βασιλείς Οθωνα και Αμαλία, οι οποίοι επιθυμούσαν να θαυμάσουν τα εντυπωσιακά ερείπια που τόσο απροσδόκητα βρίσκονταν σ’ αυτή την ερημιά, διαπιστώνει με απογοήτευση ότι τα λείψανα που είχε δει και τον έκαναν να ανεβάσει εκεί πάνω τους βασιλείς, τώρα έλειπαν. Κατά πληροφορίες περιοίκων, το μαρμάρινο αρχιτεκτονικό υλικό είχε μεταφερθεί το 1837 στο γειτονικό Βαλτέτσι, όπου χρησιμοποιήθηκε για το χτίσιμο μιας εκκλησίας. Τελειώνοντας την εξιστόρηση αυτή, ο πρώτος και μόνος αρχαιολόγος που είχε την τύχη να δει τα ερείπια, όπως είχαν διατηρηθεί μέσα στους αιώνες, διατυπώνει λακωνικά τη λύπη του: «Ούτε ο χρόνος ούτε ο καιρός ήταν οι καταστροφείς του ναού, αλλά μόνον ο άνθρωπος!».
Το 1910 ο αρκάς αρχαιολόγος Κ. Ρωμαίος, μετέπειτα καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και πρώτος Έλληνας ανασκαφέας της Βεργίνας, εκτιμώντας την ιδιαίτερη σημασία του ιερού, πραγματοποίησε δεκαπενθήμερη ανασκαφική έρευνα στον ναό και μετέφερε τα ευρήματά του, ακόμη και τα τμήματα κιόνων, κιονοκράνων και τριγλύφων στο Μουσείο Τεγέας, από φόβο «μήπως κινήσουν την όρεξιν εις επινοητικούς μαστόρους».
Οι ανασκαφικές εργασίες επαναλήφθηκαν το 1918. Το γεγονός της έλλειψης αρχιτέκτονος και φωτογράφου, για την αποτύπωση της μορφής και της κατάστασης του κτιρίου, κανείς δεν φανταζόταν ότι δεν θα μπορούσε να επανορθωθεί στην επόμενη επί τόπου μετάβαση της ομάδος. Το 1942 ο Ρωμαίος ανηφορίζει πάλι για τη φωτογράφηση και μελέτη του «πολύτιμου ερειπίου της ερημικής Βίγλας», όπως το αποκαλεί, αλλά αντί για τη γνώριμη εικόνα που περίμενε να ξαναδεί, φθάνοντας στον ναό «με φρίκην είδα», γράφει, «να επικάθηται επάνω εις το πολυσέβαστον Αρχαίον ερείπιον το εντελώς ασήμαντον νεώτερον κτίσμα!». Επρόκειτο για τον χριστιανικό ναό που καλύπτει και σήμερα το βόρειο τμήμα του Αρχαίου κτιρίου.
Η συμφορά αυτή επήλθε, όπως γράφει ο Ρωμαίος, από την πρωτοβουλία «κάποιας θρησκολήπτου χήρας εκ των πέριξ» που συνέλεξε το απαραίτητο ποσόν με έρανο. Οι ενέργειές της επαινέθηκαν από μερίδα των περιοίκων, ενώ άλλοι «εψιθύριζον ότι με τους εράνους συνετήρει και την πολυμελή οικογένειά της». «Αλλά το χειρότερον ήτο, ότι ολόκληρον σχεδόν το αρχιτεκτονικόν μαρμάρινον υλικόν διηρπάγη, ως ήκουσα, υπό των μοναχών του γειτονικού μοναστηρίου της Αγ. Παρασκευής. Τόσον λυπηρά είναι η τύχη των υπαιθρίων και αποκέντρων αρχαίων μας!». Το 1958 ο καθηγητής Ρωμαίος πραγματοποιεί την τελευταία επιτόπιο έρευνα, που καταλήγει σε αναλυτική δημοσίευση.
Και μπουλντόζα μέσα στον χώρο! 
Έκτοτε μόνοι τακτικοί επισκέπτες του χώρου είναι οι πιστοί από τα γύρω χωριά που συγκεντρώνονται εκεί στις 6 Αυγούστου, ημέρα που γιορτάζει το εκκλησάκι. Το 1992 με προσφορές πιστών και με πρωτοβουλία του ιερέως της περιοχής, όπως αναφέρει ενεπίγραφη πλάκα εντός του ναϋδρίου, γίνεται διάνοιξη χωματόδρομου προς τον ναό, ώστε να διευκολύνεται η προσέλευση των προσκυνητών. Λόγω της στενότητος του εν λόγω περάσματος, το οποίο μάλιστα στενεύει περισσότερο από την εγκάρσια διάταξη του Αρχαίου ερειπίου, θεωρήθηκε σκόπιμο να γίνει διαπλάτυνση του χώρου, ώστε να δημιουργηθεί χώρος πάρκινγκ.
Η μπουλντόζα, που πραγματοποίησε τα έργα διαμόρφωσης μέσα στον αρχαιολογικό χώρο (!), έφθασε σύρριζα στον αρχαίο ναό και αφαίρεσε το χώμα ακριβώς γύρω από το θεμέλιο κυρίως της νότιας πλευράς. Με τις βροχές οι πέτρες της θεμελίωσης στην πλευρά αυτή είτε βρίσκονται στον αέρα, είτε έχουν πέσει, είτε λείπουν εντελώς, αφού η θεμελίωση του ναού βρίσκεται σε ψηλότερο επίπεδο από τη νέα στάθμη του εδάφους γύρω του. Αγνοείται επίσης η τύχη ενός σπονδύλου από μαρμάρινο κίονα που βρισκόταν, τουλάχιστον ως το 1992, έξω από τη νότια πλευρά του ναού, σε καίριο σημείο για την πραγματοποιηθείσα διαπλάτυνση, και αποτελούσε το μόνο επί τόπου δείγμα της μαρμάρινης κιονοστοιχίας του κτιρίου. Επιπλέον, για την εξασφάλιση σκιάς, φύτεψαν ακακίες σύρριζα στον ναό (η μία μάλιστα μέσα στα όρια του ναού, αφού οι πέτρες της ΝΔ γωνίας έλειπαν) και περιέβαλαν την καθεμία με συρματόπλεγμα στηριγμένο σε σιδηρόβεργες.
Η ύπαρξη δέντρων σύρριζα στον ναό εγκυμονεί ευνόητους κινδύνους για το Αρχαίο ερείπιο. Η σημερινή εικόνα τους με τα συρματοπλέγματα είναι αχαρακτήριστη και η μελλοντική δεν έχει ελπίδες εναρμόνισης με το βραχώδες τοπίο, ενώ βεβαίως το σκάψιμο σε αρχαιολογικό χώρο, και μάλιστα για δενδροφύτευση και διαμόρφωση με μπουλντόζα, είναι παράνομο.
Πάνω στο κρηπίδωμα του ναού είναι στρωμένο χαλίκι, υπάρχουν σπασμένα κομμάτια τσιμέντου, θραύσματα σύγχρονων κεραμιδιών και μία μεταλλική σωλήνα, στερεωμένη κατακόρυφα με τσιμέντο ανάμεσα στις πέτρες του ανατολικού θεμελίου, για άγνωστο σκοπό. Στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχουν απορρίμματα των προσκυνητών, πλαστικά μπουκάλια και τα συναφή, αλλά και οι παλιές ξύλινες πόρτες και τα παράθυρα της εκκλησίας, τα οποία αντικαταστάθηκαν από σιδερένια για να στερήσουν από το ασήμαντο αυτό κτίσμα όποιο συμπαθητικό στοιχείο μπορεί να είχε.
Οι εμπνευστές αυτών των «έργων» και οι πιστοί που τα χρηματοδότησαν είχαν προφανώς αγαθά κίνητρα και την πεποίθηση ότι πρόκειται για θεάρεστο και όχι παράνομο έργο. Το αποτέλεσμα αυτών των πρωτοβουλιών όμως είναι ότι ένα λαμπρό μνημείο που βρίσκεται εκεί από τον -6ο αι., μέσα στα λίγα χρόνια από το 1837 και μετά, ακρωτηριάσθηκε σε αυτό τον βαθμό από το «θεάρεστο έργο» ανθρώπων που χτίζουν εκκλησίες είτε πάνω του είτε στα πέριξ.
Ανάγκη σωστικών επεμβάσεων 
Είναι λυπηρό ότι η μοίρα των Αρχαίων μνημείων κάποιες φορές κρίνεται από τις πρωτοβουλίες επινοητικών μαστόρων, θρησκόληπτων χηρών, δραστήριων ιερέων και ευσεβών χριστιανών που χρηματοδοτούν τις καταστροφές αυτές. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία αδυνατεί εκ των πραγμάτων να είναι πανταχού παρούσα, οι απλοί άνθρωποι δεν έχουν πάντα επίγνωση της σημασίας των Αρχαιοτήτων που υπάρχουν σε τόσο μεγάλο αριθμό στην Ελλάδα και έτσι τέτοιες δραστηριότητες τα βλάπτουν ανεπανόρθωτα. Οι φορείς που χαράζουν δρόμους πάνω στα βουνά προς τα εκκλησάκια, πιστεύουν ότι τους δίνουν ζωή, αφού οι πιστοί φθάνουν με το αυτοκίνητό τους ως την πόρτα της εκκλησίας. Η αντίληψη αυτή είναι ασφαλώς ξεπερασμένη, απευθύνεται σε ανθρώπους συγκεκριμένης αισθητικής και οι δρόμοι και τα πάρκινγκ είναι απαραίτητα στα σουπερμάρκετ και όχι στα εξωκλήσια. Στερούν άδικα από τους ευσεβείς την ψυχική ανάταση που αισθάνεται όποιος ανηφορίζοντας σ’ ένα μονοπάτι προσεγγίζει ταπεινά το εκκλησάκι στην κορυφή, με τη βαθιά αίσθηση ότι προσεγγίζει το θείο.
Με τέτοιου είδους επεμβάσεις δεν θίγονται μόνο τα Αρχαία μνημεία. Οι προσπάθειες των αρμοδίων να εξωραΐσουν τα εξωκλήσια, τα οποία γεμίζουν με επίχρυσα καντήλια, μεταλλικά παράθυρα και μαρμάρινα δάπεδα, έχουν τραγικά αντίθετα αποτελέσματα. Το φυσικό περιβάλλον δεν ανέχεται τα τσιμέντα, τα σίδερα και τις επιχρυσώσεις, που επιχειρούν να τους προσδώσουν χαρακτηριστικά μεγαλοπρέπειας που δεν τους αρμόζουν. Και οι προσκυνητές που ανεβαίνουν ως εκεί ακριβώς απ’ αυτά τα στοιχεία επιζητούν διαφυγή.
Ο ναός χρήζει σωστικών επεμβάσεων από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Είναι απαραίτητο να επανέλθει η στάθμη του εδάφους στο επίπεδο του κρηπιδώματος και να απομακρυνθούν τα δέντρα από τις παρυφές του, καθώς και κάθε ξένο στοιχείο από την επιφάνειά του και τον περιβάλλοντα χώρο.
Αυτούς τους βράχους τους κατέχουν επί 2.700 χρόνια η Αθηνά και ο Ποσειδώνας. Δικαιούνται να παραμείνουν εκεί αιώνια.
Η κυρία Βασιλική Γ. Σταματοπούλου είναι αρχαιολόγος, επιστημονική συνεργάτις της Πανεπιστημιακής Ανασκαφής Βεργίνας.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ

Η Νέα Φυσική μαζί με την Κβαντική Μηχανική μπορούν, μέσω πολύπλοκων μαθηματικών τύπων και μελετών σε μικροσωματίδια και συγκεκριμένα είδη ακτινοβολιών, να αποδείξουν ότι υπάρχουν αυτά που ονομάζουμε Παράλληλα Σύμπαντα.
Ο πελασγικός μύθος της δημιουργίας μας δίνει μία καταρχήν εικόνα του τι είναι παράλληλο Σύμπαν.
Τα προσωποποιημένα σύμπαντα της Ευρυνόμης και του Οφίωνα δημιούργησαν το δικό μας Σύμπαν και, ενδεχομένως, κάποια άλλα. Αυτά, μεταξύ τους, είναι «συγγενικά».
Πέρα από το δικό μας υπάρχει, τουλάχιστον, ένα ακόμα σύμπαν όμοιο, ή παρόμοιο, ή λίγο διαφορετικό, ή και τελείως ξένο με το δικό μας Σύμπαν. Ωστόσο, μπορεί το δικό μας Σύμπαν να ενυπάρχει σε κάποιο άλλο, το οποίο, όμως, δεν αντιλαμβανόμαστε.
Μεταφέροντας σε απλή εκλαϊκευμένη γλώσσα την επιστημονική, έχουμε τα εξής:
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ – ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ
Σε κάποιο άλλο σύμπαν υπάρχει ένας κόσμος «αντίγραφο» σαν τον δικό μας και, μάλιστα, υπάρχουμε και εμείς –εσύ που διαβάζεις την ανάρτηση και ο γράφων– και κάνουμε πάλι το ίδιο κάπου αλλού (η πιο συζητημένη μορφή παράλληλου σύμπαντος). Μερικά καλά παραδείγματα για να προκαλέσουμε την αντίληψή μας θα ήταν: το αρσενικό και το θηλυκό, το DNA, τα φράκταλ. Αλλά υποθέτω, το καλύτερο από όλα θα ήταν τα δίδυμα αδέρφια, μιας και ούτως ή άλλως «λειτουργούν» σκέφτονται και δρουν με ένα «κοινό» τρόπο.
ΤΟ ΠΟΛΥΔΙΑΣΤΑΤΟ ΣΥΜΠΑΝ
Επίσης μπορεί να υπάρχουν άλλα σύμπαντα περισσότερων διαστάσεων από το δικό μας τρισδιάστατο (μήκος, πλάτος και ύψος). Μπορεί να υπάρχουν 4, 5, 6… ν=άπειρες διαστάσεις που η μεγαλύτερη εμπεριέχει όλες τις υπόλοιπες. Και πάλι, όλες είναι συγγενικές.
Εάν ήμασταν δυσδιάστατα όντα που ζούσαμε σε έναν κόσμο με δύο διαστάσεις, μήκος και πλάτος, δηλαδή σε μία επιφάνεια, σε μία κόλλα χαρτί, δεν θα μπορούσαμε να σηκώσουμε το τηλεσκόπιο (γιατί δεν έχουμε ύψος) και να δούμε άλλα σύμπαντα (κόλλες χαρτί) ακόμα κι αν αυτά ήταν δυσδιάστατα (εκτός αν αυτά βρίσκονταν στην ίδια επιφάνεια με την δική μας, αλλά τότε θα μιλούσαμε για το ίδιο σύμπαν-δυσδιάστατη επιφάνεια).
Τα δυσδιάστατα όντα μπορούν, μέσω των μαθηματικών, να αποδείξουν την ύπαρξη ενός τρισδιάστατου κόσμου αλλά δεν έχουν τα απαιτούμενα αισθητήρια όργανα για να τον αντιληφθούν. Εμπειρικά, όμως, μπορούν να τον αισθανθούν σαν κάποιο θαύμα ή σαν κάποιο μεταφυσικό φαινόμενο, εάν και εφόσον ο προσωπικός τους κόσμος (ο ιδιαίτερος χώρος στην κόλλα χαρτιού που ζουν) υποστεί από τον τρισδιάστατο κόσμο κάποιο πλήγμα (π.χ. να βραχεί από μία σταγόνα νερού).
Ένας τρισδιάστατος κόσμος (αυτός που ζούμε) έχει άμεση αντίληψη του δυσδιάστατου. Αντίθετα, για έναν κόσμο τεσσάρων διαστάσεων πέντε, έξι και όλες τις παραπάνω, δεν έχει. Όσο «ψηλότερα» στις διαστάσεις, ζει κάποιο ον, τόσο ευκολότερα μπορεί να αντιληφθεί τους κόσμους με τις μικρότερες διαστάσεις. Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι: «Οι κόσμοι με τις πολυάριθμες διαστάσεις δεν διαθέτουν αναγκαστικά την δομή του τρισδιάστατου σύμπαντος, όπως τον συλλαμβάνουμε τώρα, έστω και ελλειπτικά». Για κάθε μας επιλογή οι πραγματικότητες χωρίζονται!
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ «ΚΒΑΝΤΙΚΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ»
Για κάθε μας επιλογή οι πραγματικότητες χωρίζονται!
Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε μία συνειδητή ή υποσυνείδητη επιλογή να διαλέξουμε ή να προτιμήσουμε ανάμεσα σε κάποια πράγματα, τότε, δημιουργούνται τόσες «πραγματικότητες» ή «παράλληλα σύμπαντα» όσες και οι πιθανότητες επιλογής. Παράδειγμα. Πλησιάζουμε σε ένα καναπέ. Αν καθίσουμε σχηματίζεται η πραγματικότητα Νο1, αν δεν καθίσουμε και προχωρήσουμε τότε σχηματίζεται η Νο2 όπου συνεχίζουμε να προχωράμε. Στην Νο1 όπως καθόμαστε μπορούμε να ονειρευτούμε-φανταστούμε ότι κάνουμε μπάνιο στην θάλασσα γιατί είναι μία επιθυμία μας. Στην Νο2 δεν καθίσαμε στον καναπέ γιατί πήγαμε για μπάνιο: το όνειρο της Νο1… Και κάπως έτσι, ίσως, να δικαιολογούνται οι «Ιδέες» του Πλάτωνα που «υπάρχουν» κάπου και εμείς τις «συλλαμβάνουμε!
Οι πολλές πραγματικότητες του ίδιου ατόμου!
Στο παραπάνω παράδειγμα, στην πραγματικότητα Νο1 όπως και στην Νο2 μπορεί να υπάρχουν και άλλες διακλαδώσεις κι έτσι να σχηματιστούν μια σειρά από άπειρους παράλληλους κόσμους, μόνο για τον καθένα από εμάς ξεχωριστά… Όλα αυτά μπορούν να συμβούν στον κόσμο των μικροσωματιδίων με βάση την κβαντική θεωρία. Και ας μην ξεχνάμε ότι τα πάντα γύρω μας, ακόμα και εμείς οι άνθρωποι, αποτελούμαστε από μικροσωματίδια και ότι όλες οι πράξεις μας δεν είναι παρά σύνολα χιλιάδων «επιλογών» που πραγματοποιούν αυτά τα μικροσωματίδια κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου μέσα στο σώμα μας, στο μυαλό μας και τις σκέψεις μας.
Το όνειρό μας και η πραγματικότητά του!
Όπως είδαμε και στο παράδειγμα, όλες αυτές οι «παραδοξότητες» έχουν την δυνατότητα της μεταξύ τους «επικοινωνίας-πρόσβασης» κι έτσι μπορούν να «λυθούν» πολλά μυστήρια, μεταφυσικά και άλλα: déjà vu, προφητείες, ταξίδια στο παρελθόν ή στο μέλλον κλπ.
Ένα ακόμα συμπέρασμα
Σε όλες τις περιπτώσεις ο χωροχρόνος που «κολυμπάνε» όλα τα σύμπαντα, βάση απλής λογικής, πρέπει να είναι κοινός, ελαστικός και με την πιθανότητα να μπορούν τα ενυπάρχοντα σύμπαντα να κινούνται, να είναι αλληλοεξαρτώμενα, να έχουν την δυνατότητα έστω κάποιας ευκαιριακής επαφής και κατά πάσα πιθανότατα να εναλλάσσονται, να συγχωνεύονται, να αλληλοεπιδρούν ή και να διασταυρώνονται μεταξύ τους. Όλα αυτά είναι ιδιότητες του αιθέρα –μιας και πρόκειται για το «κοσμικό ρευστό που πληρεί τα πάντα» όπως είπε ο Ορφέας. Κι απ’ ότι φαίνεται ο Αιθέρας και ο χωροχρόνος έχουν πολλά κοινά.
-----------------------------------------------------
Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι:
Το Ολοκληρωμένο Σύμπαν «δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα υπερπλήρες, εφόσον περιέχει τον κόσμο μας και αναρίθμητους άλλους. Διαθέτει την αυθυπαρξία του και κατοικείται από άγνωστες σ’ εμάς μορφές ζωής. Η αντίληψη της αντικειμενικότητας των φαινομένων μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι του ολοκληρωμένου σύμπαντος – ιδέες, δυνάμεις, πραγματικά όντα – δεν αποτελούνται από συγκεντρώσεις συμπεπυκνωμένης ύλης, όπως εμείς, κι αυτό γιατί η επιστήμη μας διδάσκει, ότι η εξέλιξη προχωράει πάντα από τις πιο χοντροκομμένες στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές.
Έτσι μπορούμε να φανταστούμε όντα που αποτελούνται αποκλειστικά από ενέργεια. Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι λογικό να υποθέσουμε πως όντα άυλα και ενεργειακά, διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζονται σε κάθε είδος παράλληλου κόσμου, εφόσον από την φύση τους ανήκουν στο ολοκληρωμένο σύμπαν».
Η υπόθεση που προτείνει ο Charroux ταιριάζει απόλυτα με την φύση των Ελλήνων Θεών.

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΟΡΘΩΣ ΛΕΓΕΙΝ ΔΙΑΙΡΕΙΤΑΙ ΣΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΕΙΔΗ

Ένα είναι το τι πρέπει να λέγουμε.
Άλλο πόσα πρέπει να λέγουμε.
Τρίτον προς ποιους πρέπει να λέγουμε.
Τέταρτο πότε πρέπει να λέγουμε.
Αυτά πού πρέπει, λοιπόν, να λέγουμε, είναι εκείνα τα οποία ωφελούν και τον λέγοντα και τον ακούοντα.
Όσα δε πρέπει να λέγουμε, ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα των απαιτουμένων.
Προς ποιους δε πρέπει να λέγουμε, αν ο λόγος απευθύνεται προς πιο ηλικιωμένους, [σφάλλοντες] πρέπει να μεταχειριζόμαστε λόγους αρμόζοντες στην ηλικία τους ως πρεσβύτερων αν πάλι προς νεότερους, οι λόγοι μας πρέπει να προσαρμόζονται στους νεότερους.
Πότε πρέπει να λέγουμε, μήτε πρωτύτερα μήτε υστερότερα· εΐ δ' άλλως δεν θα αποφύγουμε τα σφάλματα και δεν θα μιλήσουμε ορθά.
ΔΙΟΓΕΝΗΣ ΛΑΕΡΤΙΟΣ - ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ, ΒΙΒΛΙΟ Γ' - ΠΛΑΤΩΝ 
(Εκδόσεις: Γεωργιάδης “Βιβλιοθήκη των Ελλήνων”)

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2019

Εάν κανείς φτιάξει την εικόνα ενός φίλου, πιστεύει ότι ο φίλος του βρίσκεται μέσα στην εικόνα;;;

Και πραγματικά, εάν κανείς φτιάξει την εικόνα ενός φίλου, δεν πιστεύει βεβαίως ότι ο φίλος του βρίσκεται μέσα στην εικόνα, ούτε ότι τα μέλη του σώματος του έχουν εγκλεισθεί μέσα στή ζωγραφιά, αλλά θεωρεί οτι μέσω τής εικόνας δείχνει την τιμή που αποδίδει στον φίλο του.

Στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία δεν συναντούμε σε κανένα σημείο τις λέξεις ειδωλολάτρης, ειδωλολατρεία.
Οι λέξεις είδωλο, ειδωλολάτρης, ειδωλολατρεία συνδεμένες με θεούς, δεν έχουν την αρχή τους σε Ελληνικά κείμενα.

Μέσω των αγαλμάτων και κυρίως της μυστηριακής τους γλώσσας μεταδίδονταν πληροφορίες στους μυημένους. Αυτό δύναται να το αντιληφθεί καθένας από εμάς εάν μελετήσει το «περί αγαλμάτων» έργο του Πορφυρίου καθώς και την ανάλυση του Πλάτωνα στο έργο Κρατύλος.
Στο «κατά χριστιανών» έργο του Πορφυρίου σώζεται ένα σημαντικό απόσπασμα που ρίχνει φώς στην κατασκευή των ναών και αγαλμάτων από μέρους των Αρχαίων Ελλήνων:
Όσοι αποδίδουν τον πρέποντα σεβασμό στους θεούς δεν πιστεύουν ότι ο θεός βρίσκεται στο ξύλο ή στο λίθο ή στο χαλκό από τον οποίο κατασκευάζεται το ομοίωμα τους, ούτε θεωρούν ότι αν ακρωτηριασθεί ένα μέρος του αγάλματος μειώνεται η δύναμις του θεού.

Για περισσότερες πληροφορίες:
1.Πορφύριος "περί αγαλμάτων" εκδόσεις Ηλιοδρόμιο
2. Πλάτων: "Κρατύλος" εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
3.Πλούταρχος: "περί δεισιδαιμονίας" εκδόσεις Κάκτος
4. Πορφύριος: "κατά χριστιανών" εκδόσεις θύραθεν

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2019

ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ!

Αδαμάντιος Κοραής
Τι ήταν ο Διαφωτισμός; Στα τέλη του 17ου αιώνα, παρατηρήθηκε στην Δυτική Ευρώπη μια ζωηρή πνευματική αναγέννηση -γέννημα των Ελληνικών φιλοσοφικών ιδεών-, με σκοπό την απελευθέρωση του ανθρώπινου πνεύματος από τις θρησκευτικές προλήψεις, τις δεισιδαιμονίες, την αποτίναξη της δουλείας της θρησκείας, την επικράτηση του ορθού λόγου, της πνευματικής ελευθερίας, της ανεξιθρησκίας, του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την εκλαΐκευση της γνώσης και την προώθηση της επιστήμης.
Στην Γαλλία τον 18ου αιώνα εκδηλώθηκαν όλα τα ευρωπαϊκά πνευματικά ρεύματα αμφισβήτησης της απολυταρχίας και εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Αμφισβητούσαν την παντοδυναμία της θρησκείας με διακηρύξεις υπέρ των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.
Αυτά τα πνευματικά ρεύματα ονομάστηκαν “Διαφωτισμός”. Αντιπροσώπευαν την πνευματική αναγέννηση της Ευρώπης και σήμαιναν την αναβίωση του Ελληνικού Πνεύματος με τις ακατάλυτες αξίες του.
Μετά το σκοτάδι τόσων αιώνων, άρχισε να εμφανίζεται η πνευματική ελευθερία, η επιστημονική έρευνα, η κριτική, η ανεξιθρησκία και ο ανθρωπισμός με βάση τον αλληλοσεβασμό και την αλληλεγγύη.
Ο Βολτέρος, ο ο Λόρδος Βύρωνας, ο Φοντενέλ, ο Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Αδαμάντιος Κοραής, ο Ρήγας Φεραίος και άλλοι πολλοί λόγιοι Έλληνες, πνεύματα φωτεινά, που μιλούσαν για το απαράγραπτο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του ατόμου, την ελευθερία και την ανεξιθρησκία του, ξύπνησαν την κοιμισμένη Ευρώπη από τον λήθαργο.
Στην Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, το ίδιο το κράτος ανέλαβε τον διαφωτισμό των πολιτών του.
Στην Ελλάδα ο Διαφωτισμός επιχειρήθηκε από φωτισμένα άτομα, τα οποία όμως -σε αντίθεση με την Ευρώπη- αφόριζε η Εκκλησία και έτσι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Και ενώ η Εκκλησία αφόριζε τους Έλληνες. οι Ευρωπαίοι στοχαστές, τους έπλεκαν ύμνους.
Ο Ιταλός Λεοπόλδος έλεγε: “Οι Έλληνες έγιναν οι πνευματικοί ηγεμόνες της Ευρώπης”.
Ο ιστορικός Άγγλος Μακώλεϋ έλεγε: “Ολοι οι θρίαμβοι της αλήθειας και της μεγαλοφυιας κατά της δεισιδαιμονίας και του δεσποτισμού, σε όλη τη γη και όλες τις εποχές είναι ελληνικά”.
Ο Γάλλος ιστορικός Μισελέ λέει: “Ο κόσμος ο διανοητικός και ηθικός, συνεχίζει ανά τους αιώνες να διαμορφώνεται από τη μεγαλόπνευστη επίδραση των Ελλήνων”.
Ο Γερμανός Βιλάμοβιτς: “Το ελληνικό πνεύμα προορίζεται να κρατά αιώνια τα σκήπτρα της διανοητικής αρχής του σύμπαντος, για να συμπληρώσει ο Βρετανός Μπάσι Σέλλεϋ “Είμαστε όλοι Έλληνες”.
Φιλέλληνες. ποιητές λόγιοι, πολιτικοί, στρατιωτικοί, λογοτέχνες, λάτρεις του Αρχαιοελληνικού στοχασμού στην Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Ρωσία, Ισπανία και τις Παραδουνάβιες χώρες, προετοίμαζαν τον ξεσηκωμό των Ελλήνων για την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού.
Μόνο η Εκκλησία διαφωνούσε και το φώναζε, όπως ο Πατριάρχης Άνθιμος των Ιεροσολύμων, που έγραφε στην “Πατρική Διδασκαλία”. (Κωνσταντινούπολη το 1798): Αγαπητοί χριστιανοί πρέπει να ιδούμε και να θαυμάσουμε την άπειρη αγάπη του θεού για μας. Κοιτάξτε λαμπρότατα τι εξοικονόμησε ο άπειρος και ελεήμων και πάνσοφος Κύριός μας για να φυλάξει αλώβητη την αγία και ορθόδοξη πίστη μας και για να σώσει όλους. Σήκωσε από το μηδέν αυτή την ισχυρή βασιλεία των Οθωμανών αντί της βασιλείας των Βυζαντινών, η οποία είχε αρχίσει να παραπατάει ως προς τα φρονήματα της ορθόδοξης πίστης μας”.
Απόσπασμα από το βιβλίο του Γερ, Καλογεράκη, “Το Ολοκαύτωμα Του Ελληνισμού” (2010), σελ. 258 - 259, εκδ. Δίον.
-------------------------------------------------------------
Κρίνοντας κανείς από την κατάσταση της σημερινής νεοελληνικής κοινωνίας και συγκρίνοντας την με το επίπεδο των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών -κυρίως σε πνευματικό και πολιτισμικό επίπεδο- εύστοχα αναρωτιέται αν τελικά ο διαφωτισμός μας άγγιξε πραγματικά με το “μαγικό” του ραβδί.
Η απάντηση ίσως να μην είναι και τόσο εύκολο να δοθεί. Εξακολουθώ όμως να αναρωτιέμαι γιατί υπάρχουν τόσο ισχυροί διαχωριστικοί φραγμοί ανάμεσα στον “Ευρωπαϊκό” και στον “Ελληνικό” Διαφωτισμό στα βιβλία που διδασκόμαστε στα σχολεία. Κάποιοι ίσως ισχυριστούν ότι πρέσβευαν εντελώς διαφορετικά πράγματα, ενώ άλλοι θα υποστηρίξουν ότι η ισχύς και οι αλλαγές που επέφερε ο δικός μας διαφωτισμός δεν ήταν εν τέλει και τόσο αποτελεσματικές (χωρίς φυσικά να αμφισβητείται το έργο εξαίρετων Ελλήνων Διαφωτιστών, όπως π.χ. ο Αδαμάντιος Κοραής).
O αναγνώστης θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα αποκαλυπτικό συμπέρασμα. Ότι δηλαδή η νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται ίσως σήμερα ακριβώς στο ίδιο καίριο σταυροδρόμι που βρέθηκαν και οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεκαετίες πριν...
Η κρίσιμη καμπή.
Αδιαμφισβήτητα οι λαοί της Ευρώπης βρίσκονταν εκείνη την εποχή σε μια κρίσιμη καμπή για το μέλλον τους. Έπρεπε να επιλέξουν ανάμεσα στην πρόοδο του διδύμου Επιστήμης – Λόγου και στη διαιώνιση της δεισιδαιμονίας και του χριστιανικού μεσαίωνα. Χαρακτηριστική ήταν η φράση του Βολτέρου «’Ecrasez l’infame» , δηλαδή «Συντρίψτε την αισχρότητα», εννοώντας της εξουσία της εκκλησίας.
Άλλωστε στο προσκήνιο έρχονταν τώρα νέα δεδομένα όπως για παράδειγμα οι ιστορικές αποδείξεις για την ύπαρξη ανθρώπινου πολιτισμού πριν το -5000, οι ανακαλύψεις στην αστρονομία τον 16ο και τον 17ο αιώνα σχετικά με τη φύση του σύμπαντος, τα “εμπειρικά” μαθηματικά και οι πληροφορίες που μετέφεραν διάφοροι ταξιδευτές για την οργάνωση και τη διαφορετικότητα απομακρυσμένων λαών της υφηλίου.
Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα θέματα που σχετίζονταν με τη φύση και τον άνθρωπο απαιτούσαν να γίνουν κτήμα της ανθρώπινης γνώσης.
Η κατάσταση εκείνη την εποχή ήταν αφόρητη, καθώς η γνώση αναφερόταν συνεχώς σε Βιβλικές πηγές και μεταδιδόταν μέσα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα θρησκευτικά τάγματα και τις εκκλησίες.
Ο διαφωτισμός εισήγαγε έναν νέο τρόπο σκέψης ο οποίος όπως είδαμε πήγαζε από τις αξίες που αναφέρθηκαν παραπάνω.
Ένας νέος τρόπος σκέψης ο οποίος στόχευε στο γκρέμισμα καθιερωμένων προτύπων γνώσης που βασίζονταν στο θρησκευτικό κατεστημένο, όπως για παράδειγμα τη Βιβλική αφήγηση για τη δημιουργία του κόσμου.
Κύριος τρόπος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο ήταν να αμφισβητηθεί ανοιχτά ο παραδοσιακός ρόλος του κλήρου ως φορέας και φύλακας της γνώσης, με απώτερο σκοπό να επαναπροσδιοριστεί η σημαντική κοινωνική γνώση, να απεγκλωβιστεί από τη σφαίρα της θρησκείας και να δοθεί σε αυτήν ένα καινούργιο νόημα και συνάφεια. 
Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τους στόχους του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού του 18ου αιώνα και ερχόμενος σε επαφή με τις συνθήκες (κυρίως της κοινωνικές) που επικρατούν σήμερα, έκανα μια μάλλον θλιβερή παραδοχή.
Ότι η ελληνική κοινωνία ουδέποτε διεφωτίσθη πραγματικά και ουσιαστικά.
Το αντίθετο μάλιστα, συνεχίζει να ζει και να πορεύεται αποκομμένη από τον ομφάλιο λώρο της πηγής της ελληνικότητας. Του Λόγου, της Επιστήμης, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης. Και αυτό το συμπέρασμα προκύπτει από το γεγονός του ότι αντιμετωπίζουμε σήμερα τα ίδια ακριβώς διλήμματα που αντιμετώπισαν τότε και οι Ευρωπαίοι.
Σήμερα ευρισκόμενοι χωρίς αμφιβολία σε μια κρίσιμη πνευματική καμπή, έχουμε μια μοναδική ίσως ευκαιρία να αλλάξουμε κατεύθυνση στο μονοπάτι που μας έχουν βάλει να πορευόμαστε εδώ και αιώνες. Η πρόοδος της επιστήμης και του Λόγου, μας έχουν ανοίξει τις Πύλες της γνώσης, η οποία πλέον είναι προσιτή σε όλους. Η ραγδαία ανάπτυξη της πληροφορικής μας επιτρέπει την ταχύτατη αναζήτηση και μετάδοση της πληροφορίας, εκμηδενίζοντας τις αποστάσεις. Νέες επιστημονικές ανακαλύψεις αναζητούν την εφαρμογή τους στο σύγχρονο κόσμο, δημιουργώντας νέα δεδομένα και οράματα.
Κι όμως, στην Ελλάδα συνεχίζουμε να διδασκόμαστε εκείνα ακριβώς που διδάσκονταν τα παιδιά στη Γαλλία του 18ου αιώνα!
Συνεχίζουμε να θεωρούμε τον κλήρο ως τον απόλυτο θεματοφύλακα της γνώσης και της αλήθειας και συνεχίζουν να παρεμβαίνουν στο εκπαιδευτικό μας σύστημα κρατώντας μας αποκομμένους από τη Γνώση. 
Τα παραπάνω είχαν και έχουν ως αποτέλεσμα ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι (κυρίως νέοι σε ηλικία) να στραφούν τα τελευταία χρόνια στον «χώρο της αναζήτησης» ερχόμενοι αναγκαστικά σε επαφή με την Ιστορία, την Φιλοσοφία και γενικότερα την Ελληνική Παιδεία.
Είμαστε άραγε σήμερα έτοιμοι να ανασύρουμε τα υπερτοπικά και υπερχρονικά στοιχεία του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου επιχειρώντας την ανάδειξη και εξέλιξή τους, που θα επηρεάσουν άμεσα τις εξελίξεις στην κοινωνία του αύριο;
Η απάντηση είναι καταφατική, μόνο εάν το θελήσουμε πραγματικά!

Συγγραφέας: Μηνάς Παπαγεωργίου  (απόσπασμα)
[Βιβλιογραφία:]
1. Formations of Modernity, S. Hall – B. Gieben.
2. The Age of Enlightenment : An Anthology of 18th Century Texts, S. Eliot – B. Stern.
3. Αναζήτηση- Δοκίμιο Ελληνικής Ιδεολογίας, Δ. Λάμπρου.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Αρχειοθήκη ιστολογίου