Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

Το Αυτόματο Σπονδείο με κερματοδέκτη, η Αιολόσφαιρα και η Μαγική Κρήνη του Ήρωνα

Το αυτόματο σπονδείο με κερματοδέκτη, του Ήρωνα
Απλά απλά, μιλάμε για τον πρώτο αυτόματο πωλητή της Ιστορίας! Ο πιστός έριχνε ένα πεντάδραχμο κέρμα στο αγγείο και έπαιρνε αυτόματα αγιασμό. Όπως μας λέει ο Ήρων στα «Πνευματικά», το νόμισμα έπεφτε πάνω στον δίσκο ενός ζυγού και με την εκτροπή του δίσκου από τη θέση του, άνοιγε μια κωνική βαλβίδα που απελευθέρωνε αντίστοιχη (του βάρους του νομίσματος) ποσότητα αγιασμένου ύδατος…
--------------------------------------------
Η Αιολόσφαιρα του Ήρωνα
Πολύ πριν από τον Τζέιμς Βατ και τη Βιομηχανική του Επανάσταση, ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς είχε στα χέρια του την πρώτη ατμομηχανή της ανθρωπότητας! Και πάλι στα «Πνευματικά», ο σπουδαίος επιστήμονας μας λέει πως πάνω από τον λέβητα υπήρχαν δύο σωλήνες και γύρω από τα καμπυλωμένα άκρα τους εδραζόταν μια σφαίρα με δύο ακροφύσια. Όταν θερμαινόταν το νερό του λέβητα, ατμοποιούνταν και -περνώντας από τους δύο κατακόρυφους σωλήνες- εισερχόταν στη σφαίρα και εξερχόταν με ορμή από τα δύο ακροφύσια, εξαναγκάζοντάς τη σφαίρα σε (αντίθετης διεύθυνσης) συνεχή περιστροφή.
O πρόδρομος της ατμομηχανής λίγο έλειψε να φέρει τη Βιομηχανική Επανάσταση στα ελληνιστικά χρόνια, καθώς το μόνο που της έλειπε ήταν μια τροχαλία για τη μετάδοση της κίνησης. Η πρώιμη αυτή τεχνολογική επανάσταση δεν θα συντελούνταν βέβαια ποτέ, καθώς τον πρώτο λόγο ήταν έτοιμοι να πάρουν οι Ρωμαίοι…
----------------------------------------
Η μαγική κρήνη του Ήρωνα
Εδώ ο Ήρωνας πάντρεψε και πάλι επιστημονική γνώση, τεχνολογική καινοτομία και ολίγον από showbiz, σκαρώνοντας μια ευφυέστατη κρήνη που παραβίαζε φαινομενικά τις αρχές της υδροστατικής πίεσης και των συγκοινωνούντων δοχείων! Κι αυτό γιατί εκτόξευε το νερό ψηλότερα από τη διαθέσιμη στάθμη της δεξαμενής της.
Με έναν δαιμόνιο μηχανισμό αναπλήρωσης του υγρού και την επιστράτευση της αρχής του εγκλωβισμένου αέρα, όπως μας αποκαλύπτει στα «Πνευματικά», ο Ήρωνας μάγευε το κοινό της εποχής με τα παράδοξά του. Η κρήνη εκτόξευε το νερό ψηλότερα απ’ όσο όφειλε και το έκανε μάλιστα αυτόματα, καθώς η διαδικασία ήταν αυτοσυντηρούμενη και συνέχιζε μέχρι να αδειάσει πλήρως η δεξαμενή…
----------------------------------------------
Το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας «Κώστας Κοτσανάς», που εδρεύει στο Κατάκολο Ηλείας από το 2003, φιλοξενεί την απίστευτη τεχνολογία των προγόνων μας, η οποία καλύπτει μια μακρά περίοδο από το 2000 π.Χ. μέχρι και το τέλος του ελληνικού κόσμου. Ο Κώστας Κοτσανάς, έπειτα από την 25χρονη έρευνά του, κατάφερε να ανασυγκροτήσει την εγκυρότερη και πληρέστερη έκθεση για την αρχαία ελληνική τεχνολογία. Όλες οι φωτογραφίες των αρχαιοελληνικών τεχνολογιών προέρχονται από το υπέροχο μουσείο του.
Περισσότερα: https://www.newsbeast.gr

Δευτέρα, 22 Απριλίου 2019

Η ΚΑΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΚΑΙ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ (#2)

Του Γιώργου Ελιά
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Συνεχίζουμε την αφήγηση με την κατάβαση του Αινεία στον Άδη και βρισκόμασταν στο σημείο που μαζί με την Σίβυλλα βρέθηκαν στον κάτω κόσμο μπροστά σε μιά τεράστια Φτελιά που στα κλαριά είχε όλα τα τέρατα της Μυθολογίας.
Εκεί μπροστά περνά ο Χάροντας με τη βάρκα του. Ένα τεράστιο πλήθος ψυχών υπάρχει στην όχθη του ποταμού. Δεν τις περνά απέναντι στο βασίλειο που Πλούτωνος γιατί το σώμα αυτών των ψυχών παραμένει άθαφτο και περιμένει πάνω από εκατό χρόνια να περάσουν για να έχουν θαφτεί τα οστά τους μέσα στη Γή.
Ο Χάροντας τον καλεί να περάσει στη βάρκα του, καθώς έχει μαζί του το χρυσό κλαρί, αλλιώς δεν θα τον περνούσε με τίποτα ζωντανό. Φτάνουν μετά στην είσοδο του Άδη που φυλά ο Κέρβερος, ο σκύλος με τα τρία κεφάλια, τον οποίο η Σίβυλλα αποκοιμίζει δίνοντας του να φάει μια Μελόπιτα με παπαρουνόσπορο.
Εκεί στην ελεύθερη πιά είσοδο υπάρχει μια διχάλα. Ο Δεξιός δρόμος οδηγεί στα Ηλύσια πεδία και ο αριστερός στα Τάρταρα. Θα κατέβουν στα Ηλύσια πεδία που τα διαρρέει ο Ηριδανός ποταμός και εκεί συναντούν τον πατέρα του Αγχίση. Ο Πατέρας του θα του εξιστορήσει όλα όσα θα περάσει στην υπόλοιπη ζωή του.
Μπροστά του ο Αινείας θα δει ένα ακόμη μεγάλο ποτάμι και στις όχθες του εκατομμύρια ψυχές περιμένουν και κάθε τόσο πίνουν νερό από αυτό. Γεμάτος απορία ρωτά τον πατέρα του τι συμβαίνει εκεί. Ο Αγχίσης του απαντά τότε ότι είναι το ποτάμι της Λήθης και οι ψυχές περιμένουν τη σειρά τους πίνοντας το νερό της ξεγνοιασιάς για να ξαναενσαρκωθούν στον κόσμο των ζωντανών.
Εδώ λοιπόν έχουμε μια σαφέστατη αναφορά στην αντίληψη των προγόνων μας για την μετενσάρκωση της ψυχής.
Μετά από όλα αυτά θα πρέπει να οδηγηθούν στην έξοδο του Άδη γιατί ο χρόνος παραμονής του εκεί δεν μπορεί να είναι μεγάλος. Στην έξοδο υπάρχουν οι δυο πύλες του Ύπνου, η μία των αληθινών ονείρων και η άλλη των απατηλών. Των αληθινών είναι από κέρατο και των απατηλών από φίλντισι (μαργαριτάρι).
Ο Αγχίσης με αινιγματικό τρόπο τους έβγαλε από των απατηλών ονείρων την έξοδο. Το γιατί άραγε να έγινε αυτή πράξη θα μας απασχολεί πάντα με πολύ ενδιαφέρον και μυστηριώδες συναίσθημα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΛΙΑΣ - ΛΗΜΝΟΣ

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

«Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν»

Εάν παρατηρήσετε το άγαλμα  Ερμής του Πραξιτέλη, θα  διαπιστώσετε πως ο Ερμής απεικονίζεται να κρατά τον μικρό  Διόνυσο τον Ζαγρέα στο ένα του χέρι, ενώ  με το άλλο, του δείχνει πρός τον ουρανό, συμβολισμό που χρησιμοποίησε και στον διάσημο  πίνακα του «η σχολή  των Αθηνών», ο  Ραφαήλ, βάζοντας τον Αριστοτέλη να δείχνει προς την γη και τον Πλάτωνα, προς τον Ουρανό..
Ο συμβολισμός είναι προφανής. Ο Πραξιτέλης υποδεικνύει πως ως θεϊκά τέκνα οφείλουμε να επιδιώκουμε την τελειότητα, γνωρίζοντας και αναγνωρίζοντας την Θεϊκή φύση  εντός μας, όπως  αναφέρουν και  οι Ορφικές πινακίδες: «Της Γης παιδί είμαι και του έναστρου Ουρανού• το γένος μου είναι βεβαίως ουράνιο.»
Η ατραπός για να το επιτύχει αυτό ο Αρχαίος Έλληνας ήταν η ορθή τήρηση δύο εκ των σημαντικότερων  Δελφικών ρητών : «Γνώθι σαυτόν» και «Μηδέν άγαν», λέξεις που φαντάζουν τόσο ξένες σήμερα…
http://xletsos-basilhs.blogspot.com/2017/01/blog-post_35.html

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας Προειδοποιεί για Εξωγήινη Παρέμβαση...

«Υπάρχουν τρία επίπεδα πνευματικής ανάπτυξης σε άλλους γαλαξίες. Εμείς είμαστε το χαμηλότερο. Και οι ανώτεροι πολιτισμοί έρχονται μέσω των UFOs και βλέπουν τι κάνουμε. Εάν απειλούμε να αποσταθεροποιήσουμε τον τόπο, με τον Μακρόν εδώ, τον Πούτιν εκεί, θα μας σταματήσουν, θα μας «κόψουν στο μισό» και η Γη θα καταρρεύσει, όλοι θα καταστραφούν και θα μας κρατήσουν έτσι για πέντε χιλιάδες χρόνια. Θα στείλουν τον Αδάμ και την Εύα και θα φτιάξουν τον κόσμο ξανά».
Όταν ένας παγκόσμια γνωστός ηγέτης, σημερινός ή πρώην, εκδηλώνει πίστη στα ΑΤΙΑ, τότε το κοινό αντανακλά τη λογική του σχετικά με το τι πραγματικά μπορεί να γνωρίζει για αυτά τα άγνωστα αντικείμενα. Όταν αυτός ο ηγέτης προειδοποιεί επίσης για, ενδεχομένως, καταστροφικές εξωγήινες εισβολές, τα αυτιά μας ανοίγουν και οι κεραίες της αντίληψής μας ορθώνονται περισσότερο. 
Αυτό συνέβη στην Πολωνία τον Μαρτίου του 2019, όταν ο πρώην Πρόεδρος της Πολωνίας Lech Walesa μίλησε για τα UFOs, τους εξωγήινους και το ρόλο τους στην πιθανή διάλυση της Γης όπως την ξέρουμε.
Όλοι έμειναν άφωνοι να παρακολουθούν, δεδομένου ότι ποτέ δεν έχει εκδηλώσει δημόσια ενδιαφέρον για το θέμα, ενώ δεν βρισκόταν εκεί να μιλήσει για UFOs, ο Λεχ Βαλέσα αποκλίνει από το αρχικό σενάριο και εισάγει τα UFOs και τους «υψηλότερους πολιτισμούς» στη συζήτηση.
Επίσης, φαίνεται να έχει την εντύπωση ότι οι εξωγήινοι έχουν ήδη κάνει παρέμβαση στον ανθρώπινο πολιτισμό από πολύ παλιά, όπως αποδεικνύεται από την πεποίθησή του ότι είχαν το πάνω χέρι στην οικοδόμηση των πυραμίδων.
«Οι άνθρωποι βρίσκουν πράγματα, σκάβουν σε πέτρες, αυτές οι πυραμίδες… καμία απάντηση, από πού προέρχονται;» αναρωτήθηκε…
Γιατί ο Λεχ Βαλέσα αισθάνθηκε την ανάγκη να μιλήσει για τα UFO και την εξωγήινη εισβολή τώρα;
Τι γνωρίζει πραγματικά;

Περισσότερα: https://www.aetos-apokalypsis.com

ΠΩΣ ΕΝΝΟΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΙΑ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΓΟΥΣ ΦΑΛΑΓΓΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ
Οι ατάραχοι σιωπηλοί Έλληνες μαχητές, απέναντι στους αλαλάζοντες βαρβάρους. Η αποτελεσματικότητα των ελληνικών σχηματισμών, απέναντι στους κομπασμούς όσων παρίσταναν τους άφοβους ή τους ανίκητους.
Στη μάχη των Πλαταιών, το -479, ένας Σπαρτιάτης πολεμιστής ονόματι Αριστόδημος, αψηφώντας τον κίνδυνο όρμησε ολομόναχος εναντίον των Περσών κι άρχισε να τους πετσοκόβει. Ήθελε να “ξεπλύνει’’ το όνομα του καθώς είχε σταλεί πίσω από τον Λεωνίδα πριν την μάχη των Θερμοπυλών και οι συμπατριώτες του τον θεώρησαν δειλό.
Μετά τη μάχη των Πλαταιών κι αφού είχε καταφέρει να παραμείνει ζωντανός (αν και βαριά τραυματισμένος), η Γερουσία της Σπάρτης όχι μόνο δεν του απένειμε έπαινο αλλά τον επέπληξε βαρύτατα επειδή επέδειξε αυτοκτονική απερισκεψία βγαίνοντας από τις γραμμές της φάλαγγας.
Είναι το χαρακτηριστικότερο ιστορικό παράδειγμα από τον Ηρόδοτο, για ν’ αντιληφθούμε τον τρόπο που οι πρόγονοι μας αντιλαμβάνονταν την ανδρεία.
Ο Έλληνας πολεμιστής της Αρχαιότητας δεν πολεμούσε μόνος του. Η μονομαχία, ο κομπασμός, η προσωπική αψηφισιά απέναντι στον εχθρό ή οι ατομικοί αυτοσχεδιασμοί ήταν ενδείξεις ανοησίας και αναποτελεσματικότητας.
Ο Έλληνας μαχητής πολεμούσε ως σώμα μαζί με όλους τους συμπολεμιστές του στα πλαίσια της φάλαγγας. Υπέρτατος στόχος ήταν η νίκη όλου του στρατεύματος, η νίκη της πόλης. Ατομικές πρωτοβουλίες όχι μόνο δεν ήταν επιτρεπτές και αποδεκτές, αλλά αντιθέτως θεωρούνταν επικίνδυνες διότι δυνητικά υπονόμευαν την ενότητα και το αξιόμαχο όλης της παράταξης.
Για να χρησιμοποιήσουμε έναν όρο που είναι στη μόδα σήμερα, οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν ολιστική άποψη για την μάχη.
Τα ελληνικά σώματα περιφρονούσαν τους πολυάριθμους βαρβαρικούς στρατούς που στήνονταν απέναντι τους κάνοντας δυνατούς θορύβους προσπαθώντας να τους τρομάξουν. Κορόιδευαν τους αλαλαγμούς, τα χτυπήματα στις ασπίδες, τις βρισιές και τις κάθε λογιών προκλήσεις των εχθρών.
Η ελληνική φάλαγγα παρέμενε σιωπηλή και ατάραχη απέναντι σ’ αυτές τις πρωτόγονες εκδηλώσεις, ξέροντας ότι είναι δείγμα κατώτερης στρατιωτικής οργάνωσης, άρα μειωμένης πολεμικής αποτελεσματικότητας. Ήξεραν ότι τέτοια μπουλούκια, ανεξάρτητα από την προσωπική ανδρεία των πολεμιστών τους, σκόρπιζαν και διαλύονταν μόλις συγκρούονταν με μια ατσαλόφρακτη συμπαγή φάλαγγα που βασικό προσόν της ήταν η πειθαρχία.
Για τον ίδιο λόγο, οι Αρχαίοι Έλληνες δεν θεωρούσαν γενναίους αλλά ανόητους και επικίνδυνους όσους αδιαφορούσαν για τη ζωή τους στη μάχη. Η πόλη χρειαζόταν τους ανθρώπους της ζωντανούς και αξιόμαχους, διότι όλοι μαζί έφτιαχναν μια ακαταμάχητη φονική μηχανή.
Στον Επιτάφιο του ο Περικλής κατακεραύνωσε αυτούς τους αυτοσχέδιους παλικαράδες. Σε αντίθεση με όλους τους στρατούς της εποχής, οι Έλληνες δεν μέτρησαν ποτέ την ανδρεία ενός πολεμιστή από τον αριθμό των εχθρών που σκότωσε στη μάχη. Εύφημες μνείες λάμβαναν όσοι σε κρίσιμες στιγμές κρατούσαν την ενότητα και την πειθαρχία των γραμμών τους.
Ποτέ δεν τιμωρήθηκε Έλληνας μαχητής επειδή δεν φάνηκε όσο επιθετικός έπρεπε, αντιθέτως τιμωρούσαν όσους έριχναν την ασπίδα τους διότι άφηναν ακάλυπτο τον διπλανό τους και δημιουργούσαν ρήγμα στη φάλαγγα.
Η διατήρηση των γραμμών τόσο στην άμυνα όσο και στην προέλαση ήταν ζωτικής σημασίας για τα ελληνικά σώματα, αλλά αυτό επιτυγχάνονταν μόνο μετά από εξαντλητικές ασκήσεις που προσπαθούσαν να επιβάλλουν την πειθαρχία μέσα σε ακραίες συνθήκες μάχης.
Αξιωματικοί και πολεμιστές έπρεπε να διατηρήσουν όχι μόνο την ενότητα αλλά και την ευθεία πορεία των σχηματισμών, καθώς η υποσυνείδητη εμπιστοσύνη κάθε μαχητή στη δική του ασπίδα κι όχι του διπλανού που κάλυπτε το δεξί μισό του, έσπρωχνε ολόκληρη τη φάλαγγα ως σώμα προς τα αριστερά.
Ζωτικής σημασίας ήταν επίσης η διατήρηση των συμπαγών σχηματισμών, όταν ο εχθρός υποχωρούσε. Ο ενθουσιασμός του νικητή και η προαιώνια διάθεση των στρατιωτών για πλιάτσικο και σφαγή των πανικόβλητων εχθρών, ήταν ικανά να σκορπίσουν ένα συγκροτημένο στράτευμα και να το οδηγήσουν σε εκ’ των υστέρων ήττα από εφεδρείες του αντιπάλου.

ΑΤΛΑΝΤΙΣ - ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ (ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ)

Η ιστορία της Ατλαντίδας μας μιλάει τον πανάρχαιο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για τον Πρώτο Πόλεμο των Αθηναίων εναντίων των Ατλάντων. Τον Πρώτο Πόλεμο των Ελλήνων ενάντια στην παγκόσμια τυραννία και υποδούλωση.
Τι ήταν η Ατλαντίδα; 
Γιατί παρήκμασε και οδηγήθηκε στην καταστροφή;
Υπάρχει ομοιότητα  της εποχής εκείνης με την σημερινή;
Υπάρχουν σήμερα Άτλαντες; 
Γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρει ειδικά εμάς τους Έλληνες η ιστορία της Ατλαντίδας; 

Κανένας αρχαίος πόλεμος δεν έχει τελειώσει, κανένα αρχαίο μίσος δεν έχει λήξει...
Διάρκεια: 45'
Με την συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα και τον ερευνητή-συγγραφέα Αστέριο Χοϊλου.
Πηγές-Βιβλιογραφία:
Πλάτων- Τίμαιος , Κριτίας
Πρόκλος-Εις τον Τίμαιον Πλάτωνος
Ανώνυμοι Ιστορικοί-Σχόλια στον Πλάτωνα, «Περί των Αθήνησιν εορτών»
Όμηρος-Ιλιάς
Παυσανίας-Αττικά
Πλούταρχος-Περί Αλεξάνδρου τύχης η αρετής

Θουκυδίδης-Ιστορία
Γραφικά-Βιντεoγραφία: Βισάλτης Σωτήρης
Παραγωγή:  Visaltis-Documentary - www.visaltis.net
Αll Rights Reserved © 2019

Παρασκευή, 19 Απριλίου 2019

Η ΚΑΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΚΑΙ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Του Γιώργου Ελιά
Τα Νεκρομαντεία και η τελετουργία τους αποτελούσαν μεγάλο μέρος της αρχαιοελληνικής παράδοσης και της φιλοσοφικής αντίληψης των προγόνων μας. Μέσα από τους μύθους αλλά και τα έπη παρακολουθούμε τους μεγάλους ήρωες να κάνουν την κατάβαση τους ο καθένας στον Άδη για να πάρουν απαντήσεις στα ερωτήματά τους από το βασίλειο των νεκρών, αλλά συναντάμε και τις φιλοσοφικές αντιλήψεις τους σε σημαντικά ζητήματα όπως η μετενσάρκωση.
Ένα σπουδαίο παράδειγμα είναι η κατάβαση του Αινεία στον Άδη μέσα από το έπος του Βιργίλιου την Αινειάδα που αποτελεί θεμέλιο του Ρωμαϊκού κόσμου αλλά και παρακαταθήκη της Ελληνικής Παράδοσης. Ο Αινείας που πρώτα πέρασε από το Μαντείο των Δελφών, του οποίου η Σίβυλλα τον οδήγησε στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα για να συναντήσουν τον πατέρα του Αγχίση μετά από κατάβαση στον Άδη για να πάρει τις απαντήσεις που ήθελε για το μέλλον του.
Φτάνοντας στον ποταμό Κωκυτό η Σίβυλλα τον καθοδηγεί λέγοντας του, ότι μόλις κατηφορίσει τον ποταμό θα συναντήσει βλέποντας τα δάση ένα πολύ φουντωτό δέντρο με ένα μεγάλο κλωνάρι ολόχρυσο, με φύλλα χρυσά αφιερωμένο στη μεγάλη θεά Ρέα. Πρέπει να το κόψει [και αυτό αμέσως θα ξαναγεννηθεί στο κλαδί] και αν είναι γραφτό να κατέβει στον κάτω κόσμο αυτό θα κοπεί αλλιώς δεν θα κοπεί με τίποτα.
Αν αυτό κοπεί θα κατέβει με αυτό σαν σημάδι ότι είναι ζωντανός στον Άδη. Τότε θα πρέπει να θυσιάσει μαύρα πρόβατα και θα εμφανιστούν λευκά περιστέρια και πρέπει να τα παρακαλέσει να τον οδηγήσουν. Στη συνέχεια πρέπει να θυσιάσει τέσσερα μαύρα μοσχάρια στην Εκάτη, ένα μαύρο πρόβατο στη Γαία και τη Νύχτα και μία μαύρη στείρα αγελάδα στην Περσεφόνη και τον Πλούτωνα.
Τότε τράνταξε η γη και ένα χάσμα δημιουργήθηκε και μαζί με την Σίβυλλα ο Αινείας βρέθηκε στον Aδη. Εμφανίστηκαν τότε μπροστά τους μεγάλες φρικιαστικές μορφές. Το Πένθος, οι Αρρώστιες, το Γήρας, ο Φόβος, η Πείνα, η Ανέχεια, ο Θάνατος, ο Κόπος, ο Ύπνος, οι Φροντίδες, η Χαιρεκακία, ο Πόλεμος και η Διχόνοια με ματωμένες πλεξούδες στα μαλλιά. Τότε έφτασαν μπροστά σε μια τεράστια Φτελιά με όλα τα μεγάλα τέρατα της Μυθολογίας στα κλαριά της.
Η Συνέχεια στο Δεύτερο Μέρος.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΛΙΑΣ - ΛΗΜΝΟΣ

Τρίτη, 16 Απριλίου 2019

Ο ΛΕΩΝ ΣΓΟΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Μια συλλεκτική συνέντευξη του Ραδιοφωνικού παραγωγού Γιώργου Ελιά με τον γνωστό συγγραφέα Βλάσση Ρασσιά για τον μεγάλο ήρωα του μεσαιωνικού Ελληνισμού Λέωντα Σγουρό και την άγνωστη ιστορική συνέχεια των Ελλήνων στα ταραγμένα χρόνια του Βυζαντίου και της Φραγκοκρατίας.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΕΛΙΑΣ ΛΗΜΝΟΣ

ΤΟ ΑΤΜΟΤΗΛΕΒΟΛΟ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ και ΤΟ ΦΛΟΓΟΒΟΛΟ ΤΩΝ ΒΟΙΩΤΩΝ

Το ατμοτηλεβόλο του Αρχιμήδη
Ο σπουδαιότερος επιστήμονας της αρχαιότητας, όταν δεν έκανε κολοσσιαίες ανακαλύψεις στους τομείς των μαθηματικών, της γεωμετρίας, της φυσικής, της αστρονομίας, της μηχανικής, της υδραυλικής, της αρχιτεκτονικής και της ναυπηγικής, επινοούσε εφευρέσεις με διαχρονική αξία. Ο υδραυλικός κοχλίας, ο ρωμαϊκός ζυγός, το περίφημο υδραυλικό ωρολόγιο με χτύπους, το αστρονομικό πλανητάριο, τα πανίσχυρα βαρούλκα, η ναυπήγηση της γιγάντιας «Συρακουσίας» και οι φοβερές πολιορκητικές μηχανές είναι μερικά μόνο από τα απίστευτα επιτεύγματά του.
Το ατμοτηλεβόλο εντασσόταν στην πολιορκητική τεχνολογία του και ήταν ένα κανόνι που λειτουργούσε με ατμό! Αποτελούνταν από έναν μεταλλικό κυλινδρικό λέβητα που έφερε πάνω του (συνδεδεμένο με στρόφιγγα) ένα κλειστό δοχείο με νερό. Ο λέβητας είχε στο ανοιχτό του άκρο μια ενσωματωμένη ξύλινη κάννη, στην οποία τοποθετούνταν η προς εκτόξευση λίθινη σφαίρα. Όταν ο λέβητας αποκτούσε με φωτιά την κατάλληλη θερμοκρασία, ο στρατιώτης άνοιγε τη στρόφιγγα, το νερό έπεφτε στον λέβητα, εξατμιζόταν ταχύτατα, η ξύλινη δοκός έσπαζε και η σφαίρα εκτοξευόταν.
Το βεληνεκές της σφαίρας ρυθμιζόταν από την κλίση του όπλου και την επιλεγμένη αντοχή της ξύλινης δοκού.
Το φλογοβόλο των Βοιωτών
Πρόκειται για το πρώτο φλογοβόλο της ιστορίας και χρησιμοποιήθηκε από τους Βοιωτούς στον Πελοποννησιακό πόλεμο για την καύση των τειχών του Δηλίου.
Αποτελούνταν από ένα σιδηρόφρακτο κοίλο (σκισμένο κατά μήκος και ξαναενωμένο) κορμό που έφερε ένα φυσητήρα στο οπίσθιο άκρο του και ένα κρεμασμένο με αλυσίδες καζάνι στο εμπρόσθιο άκρο του. Ένας λυγισμένος σωλήνας από το αεροστεγές στόμιο του κορμού κατέβαινε στο καζάνι που περιείχε αναμμένα κάρβουνα, θειάφι και πίσσα. Με τη λειτουργία του φυσητήρα δημιουργούνταν τεράστιες φλόγες που κατέκαιγαν τα ξύλινα τείχη και απομάκρυναν τους υπερασπιστές τους. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε για την προσβολή πέτρινων οχυρώσεων προκαλώντας ρήγματα στους λίθους λόγω της υψηλής θερμοκρασίας και της παράλληλης έγχυσης ξυδιού, ή άλλης διαβρωτικής ουσίας σε αυτούς.
ΠΗΓΕΣ: «Θουκυδίδης, Ιστορίαι, Δ»

Δευτέρα, 15 Απριλίου 2019

Άνοιξη

Κάθε μοσχοβολιὰ και κάθε χρώμα,
κάθε πουλιού κελάηδημα ξυπνάει
πόθο στα φυλλοκάρδια μου κι ελπίδα
να σου ξαναφιλήσω τ᾿ άγιο χώμα,
να ξαναϊδώ και το δικό σου Μάη,

όμορφή μου, καλή, γλυκειά πατρίδα.
Λορέντζος Μαβίλης – Πατρίδα 1888

Με τέτοια είσοδο, η άνοιξη δεν θα μπορούσε παρά να έχει υπάρξει σταθερό μοτίβο στο έργο των ποιητών, στο πέρασμα των χρόνων. Αμέτρητοι είναι οι στίχοι αφιερωμένοι σε αυτήν. 
Και θα είναι εκεί για να υπενθυμίζουν όσα χάνουμε, αν κρατάμε την άνοιξη μακριά μας.
Όσο κι αν η φύση μεταμορφώνεται σε ένα υπέροχο, πολύχρωμο καμβά, εάν η διάθεση να αισθανθούμε την ευφορία δεν "ξυπνήσει" μέσα μας, τίποτε δεν μπορεί να φέρει την άνοιξη στην καρδιά μας.
O Οδυσσέας Ελύτης ήταν ξεκάθαρος: “Την Άνοιξη αν δεν τη βρεις, τη φτιάχνεις”!
http://www.pathfinder.gr

Κυριακή, 14 Απριλίου 2019

Η ΕΥΦΥΗΣ ΟΙΝΟΧΟΗ ΤΟΥ ΦΙΛΩΝΑ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΝΑ

Η ευφυής οινοχόη του Φίλωνα

Την έχουν χαρακτηρίσει ως την πρώτη ποτέ «έξυπνη» συσκευή οικιακής χρήσης στην παγκόσμια ιστορία και μάλλον έχουν δίκιο! Η λειτουργία της ήταν παρόμοια με το ρομπότ-υπηρέτρια, μόνο που εδώ μιλάμε για απλή οινοχόη. Ο Φίλων ο Βυζάντιος έφτιαξε λοιπόν τη «smart» κανάτα της αρχαιότητας, η οποία απελευθέρωνε αυτόματα νερό, κρασί ή νερωμένο κρασί ανάλογα με τη βούληση του οινοχόου.

Ένα κατακόρυφο διάφραγμα χώριζε την οινοχόη σε δύο διαμερίσματα (νερού και κρασιού) και ανάλογα με τις οπές αερισμού που κάλυπτε κάθε φορά ο οινοχόος με τα δάκτυλά του, η κανάτα έκανε όλο το μαγικό! Κάθε επιθυμία των συνδαιτυμόνων γινόταν αμέσως διαταγή για τη μαγική οινοχόη
-----------------------------------------

Η «φιλοσοφική λίθος» του Ήρωνα

Άλλη μια απίστευτη επινόηση του Ήρωνος του Αλεξανδρέως, αυτή λειτουργούσε ως καθαρό ταχυδακτυλουργικό τρικ, μιας και ο σκοπός της ήταν να μεταποιεί ένα υγρό σε κάποιο άλλο (συνήθως τον οίνο σε νερό)! 

Στη «φιλοσοφική λίθο» έριχνες νεράκι και έπαιρνες ίσης ποσότητας κρασί και τανάπαλιν, όπως μας λέει ο πανεπιστήμων στα «Πνευματικά» του.
https://www.newsbeast.gr/

ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ  ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΚΑΙ ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΣΕ ΚΡΑΣΙ

Κατά την διάρκεια των ημερών της εορτής του Διονύσου και του Αμπέλου υπήρχαν θαύματα με τους οίνους. Κατά την εορτή η οποία ελάμβανε εις την Αιγείρα, μια των 12 αχαϊκών πόλεων, όπου την ημέρα αυτή, η εφημέριος άμπελος βλάσταινε το πρωΐ, με την ανατολή του ηλίου, ανθούσε, καρποφορούσε και ωρίμαζαν οι καρποί της μέχρι την εσπέρα. Μετά παρασκευάζετο εξ αυτής  οίνος, όπου τον έπιναν οι μετέχοντες εις την εορτή και μεθούσαν.
Ήτο και αυτό ένα από τα ετήσια θαύματα του Διονύσου, με τα οποία αποδεικνύετο εις τα Διονύσια η δύναμη του θεού. Τέτοιου είδους θαύματα εγίνοντο σε κάποια πόλη της Ήλιδος, όπου την ημέρα της εορτής του θεού, με την παρουσία και των ξένων, εσφράγιζον 3 καινούργιους και άδειους λέβητες κατά την ανατολή του ηλίου και τους άνοιγαν την εσπέρα με την δύση, όπου και τις εύρισκαν γεμάτους. Και από αυτούς  έπιναν όλοι οι παρευρισκόμενοι ντόπιοι και ξένοι και μετά συμμετείχαν εις την εορτή.
Εις την Άνδρο (όπως επίσης και εις την Νάξο) κατά την εορτή των Θεοδοσίων, κατά την διάρκεια της εορτής (η εορτή διαρκούσε 7 ημέρες), έρρεε αυτόματα από την ευρισκομένη εις τον ναό του Διονύσου, ομώνυμη πηγή του οίνος αντί ύδατος. Μετά το πέρας της εορτής, δηλαδή μετά την παρέλευση των επτά ημέρων το νερό πλέον σταματούσε να γίνεται οίνος. 
Ο Πλίνιος εις το έργο του «Φυσική Ιστορία» II.103.XXXI.2,16 μας πληροφορεί ότι εάν μεταφέρετο ο οίνος μακριά από τον ναό, αυτόματα εγένετο πάλι ύδωρ.
Αλλά και ο Φλάβιος ο Φιλόστρατος ο νεώτερος μας λέγει: «Ανδρίοις γαρ δη εκ Διονύσου η γη ύποινος ρήγνυται και ποταμόν αυτοίς αναδίδωσιν» [λήμμα άμπελος εφημέριος, σελίδα 341, τόμος Δ, εγκυκλοπαίδεια Πυρσού, 1928].
Ο Άνιος ο υιός του Απόλλωνος και τις Ροιούς.
Ο Άνιος με την Δωρίππη απέκτησε τρείς θυγατέρες: την Οινώ, την Σπερμώ και την Ελαΐδα. Ο ΘΕΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΕΔΩΣΕ ΤΟ ΧΑΡΙΣΜΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΦΘΟΝΙΑ ΚΡΑΣΙΟΥ, ΣΙΤΗΡΩΝ ΚΑΙ ΕΛΑΙΩΝ. 
Όπως αυτό διαπιστώνεται και από την ερμηνεία των όνομα των τους. 
Οι άνθρωποι τους ονόμασαν «Οινοτρόπες», εκείνες δηλαδή που μπορούν να μεταβάλουν το νερό σε κρασί. 
Έτσι ο θεός Διόνυσος την νύκτα της 5ης Ιανουαρίου μετέτρεψε το νερό σε κρασί με θαύμα, κατά την διάρκεια των γάμων της Αριάδνης.
Απόσπασμα από το βιβλίο του συγγραφέως Ομήρου Ερμείδη: Έλληνες ή ελληνίζοντες Χριστιανοί

Ο ρόλος της Εκκλησίας επί Τουρκοκρατίας

Προς το τέλος του βίου της βυζαντινής αυτοκρατορίας αρχίζει να αναγεννάται το Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, γεγονός δυσάρεστο για τους ρωμιοσυνιστές και πατριαρχικούς, οι οποίοι τάχιστα έπρεπε να κάνουν κάτι, ώστε να σταματήσουν αυτή την απροσδόκητη εξέλιξη. Ο διακεκριμένος βυζαντινολόγος Αλ. Διομήδης γράφει: «Ο καλογερισμός επολεμούσε λυσσωδώς κάθε τάσιν αναγεννήσεως του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος, την οποίαν εθεώρει ολεθριωτέραν και από την υποδούλωσιν εις τον Τούρκον, διότι εκινδύνευον να μη τηρηθούν αλώβητοι και αμείωτοι αι ιεραί παραδόσεις της Εκκλησίας» (εγκ. Ήλιος, τόμος Ελλάς Α, σελ. 474).
Ο Γεώργιος Σχολάριος (Γεννάδιος), ο μετέπειτα οικουμενικός Πατριάρχης, δήλωνε λίγο πριν την άλωση: «Χάνεται αλίμονο η πίστη, έχει περιφρονηθεί. Όλα είναι φοβερή απιστία. Άλλους τους έχει κυριέψει η ελληνολατρεία, άλλους ο αυτοματισμός και η αθεΐα» και πρόσταζε: «Τους γουν δυσεβείς και αλάστορας (= καταραμένους) τούτους Ελληνιστάς…και πυρί και σιδήρω και ύδατι και πάσι τρόποις εξαγάγετε της παρούσης ζωής…Ράβδιζε, είργε (= φυλάκιζε), είτα γλώτταν αφαίρει, είτα χείρα απότεμνε, κι αν και ούτω μένη κακός, θαλάττης πέμπε βυθώ». Αυτός ήταν που έκαψε τα βιβλία του ελληνίζοντος φιλοσόφου Πλήθωνα πριν και μετά την Άλωση και έδωσε εντολή στον Μανουήλ Ραούλ Οισή να δολοφονήσει τον μοναχό Ιουβενάλιο για τις ελληνοκεντρικές του απόψεις. Ο ίδιος απορρίπτει μετά βδελυγμίας το όνομα Έλλην, διότι προφανώς του θυμίζει «ειδωλολατρία»: «Αν και μιλώ ελληνικά – έλεγε – δεν είμαι Έλλην…αν με ρωτήσει κάποιος τι είμαι, θα του απαντήσω χριστιανός».
Ο Σχολάριος ήταν ένας από τους πρωτεργάτες της προδοσίας. Ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος παραδέχεται ότι «περί του ανδρός τούτου παραδίδωσιν, ότι διαρκούσης της πολιορκίας διετέλει εις συνεννόησιν μυστικήν προς τον σουλτάνον» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. 5, βιβλ. 14ο, κεφ. Β’, σελ. 16).
Δίνοντας οι Χριστιανοί την Πόλη στους Τούρκους γλύτωσαν μια για πάντα από τον Ελληνισμό.
Οι σύγχρονοι οπαδοί της ρωμιοσύνης φθάνουν ώς το σημείο να υποστηρίξουν ότι καλά έκαναν οι Χριστιανοί και παρέδωσαν την Πόλη στους Τούρκους – άρα παραδέχονται και οι ρωμιοσυνιστές ότι η Πόλη έπεσε ύστερα από προδοσία Χριστιανών, αλλά το δικαιολογούν: «γνώριζαν ότι διατηρώντας την πίστη τους θα έμεναν αδούλωτοι, έστω και αν έχαναν την κρατική τους υπόσταση» (Α. Φιλιππίδης «Ρωμιοσύνη ή βαρβαρότητα», εκδ. 1994, σελ. 78).
Μετά την πτώση της Πόλης ο χριστιανισμός έδρασε και πάλι αρνητικά κατά του Ελληνισμού. Οι σύγχρονοι ρωμιοσυνιστές έχουν αλλοιώσει τα γεγονότα, δίνοντας την εντύπωση ότι το Πατριαρχείο ωφέλησε τον ελληνισμό και ότι τον διέσωζε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Γαλουχηθήκαμε απ’ το σχολείο με την πεποίθηση ότι η επανάσταση έγινε «για του Χριστού την πίστη» και ότι ο ελληνισμός διασώθηκε χάρη στην Εκκλησία και τα κρυφά σκολειά. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Κρυφά σκολειά δεν υπήρχαν, ή αν υπήρχαν, αυτά θα ήταν κρυφά όχι από τους Τούρκους αλλά από το Πατριαρχείο, το οποίο πολεμούσε τα γράμματα.
Ο μέγας εθνεγέρτης Περικλής Γιαννόπουλος ξεσκεπάζει όλη την αλήθεια για τον σκοταδιστικό και ανθελληνικό ρόλο της εκκλησίας. Γράφει: «Η μόνη διαφορά που υπάρχει μεταξύ Τούρκου και καλογέρου είναι μόνον, ότι ο ένας φορεί μαύρο και ο άλλος κόκκινο φέσι. Από του ζυγού Ελληνική Συνείδησις και Πνεύμα εκαταβούλιαξαν εις απόλυτον υποταγήν και δουλείαν εις τον μονοκρατορήσαντα πνευματικώς και εθνικώς παπαδισμόν. Εάν ο Τούρκος επείραζε τον καλόγερον, ο ζυγός θα ήτο αδύνατον να συγκρατηθή, θα ανετινάσσετο τάχιστα εις τον αέρα. Αλλ’ ο Τούρκος μεγαλοφυώς περιποιηθείς τον καλόγερον, παραχωρήσας εις αυτόν, ό, τι ποτέ οι Αυτοκράτορές μας χάριν του εθνικού σκοπού δεν του επέτρεψαν, μοιράσας  μαζί τους τον δεσποτισμόν διά μιας μόνης πράξεως στερέωνε δι’ αιώνας την κατάκησίν του. Ο εγκληματίας καλογερισμός ο πάντοτε εμπνέων την αποθάρρυνσιν εις την  φυλήν και υπό τους αυτοκράτορας, ο φωνάζων και εξηγών όλα ως τιμωρίαν θεϊκήν, ο ξεσβερκωνόμενος ότι επέσαμεν ένεκα των αμαρτιών μας, ήτο ευτυχής να απαλλαχθή του αυτοκράτορος και να μονοκρατορήση πνευματικώς και κατά μέγα μέρος πραγματικώς…Τον Τούρκον δεν τον έμελλε τίποτε, διότι ο Τούρκος θέλει μόνον να δουλεύης και να μην τον ανησυχής. Όταν τον παρασκοτίσης, σύντομα σου κόβει το κεφάλι και ησυχάζεις και συ κι αυτός μαζί. Ούτω ο καλογερισμός ευρέθη περίφημα, θαυμάσια, διδάσκων ότι εκ Θεού το κακόν, λέγων γύρισε κι απ’ άλλο μέρος να σε χαστουκήσουν, και λέγων εις τον Ελληνισμόν: Κύριε, δεν είμαι μόνον ιδικός σου αντιπρόσωπος, δεν ανήκω μόνον σε σένα, εγώ είμαι κύριος και αντιπρόσωπος και προστάτης όλων των Χριστιανών της Ανατολής. Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος της αφαντάστου δουλείας της φυλής επί τόσους αιώνας. Η μονοκρατορία του Χριστιανισμού».
Ας δούμε όμως και μερικούς άλλους συγγραφείς, οι οποίοι απομυθοποιούν τον ρόλο της Εκκλησίας επί Τουρκοκρατίας.
Ο Γιάννης Σκαρίμπας γράφει: «Το 21; Το Πατριαρχείο το αφόρισε. Το να από ένα τέτοιο κατεστημένο παπαδαριό, περίμενε το 21 εθνική εξέγερση και χρέος είναι, σα να του ζήταγε να άφηνε το γάμο για να πάει για πουρνάρια, του οποίου το εγωιστικό συμφέρον ήταν να απολαύει της εύνοιας του διβανίου». (Το 21 και η αλήθεια, 1975, τόμ. Α’, σελ. 30).
Ο ιστορικός Γιάννης Κορδάτος γράφει: «Ο ανώτερος κλήρος με τον Πατριάρχην επικεφαλής κατέστη παντοδύναμος και απέκτησε προνομιακήν θέσιν μέσα εις την Οθωμανικήν Αυτοκρατορίαν» (Η κοινωνική σημασία της Επαναστάσως του 21, 1977, σελ. 71).
Ο W.M. Leake λέει: «Κοινό ήταν το αίσθημα που επικρατούσε στους λαϊκούς ότι οι επίσκοποι στάθηκαν μια από τις κύριες αιτίες του τωρινού ξεπεσμού του Ελληνικού Έθνους» (Μ. Πλωρίτη «Του 21, μύθοι και αντι-μύθοι», έκδ. 1980 σελ. 262).
Ο καθηγητής Α. Τσιριντάνης τονίζει: «Ποιος έκανε την επανάσταση του 21; Το Οικουμενικό Πατριαρχείο μήπως; Όχι! Αυτό δεν ήθελε την Επανάσταση και ο Πατριάρχης την αφόρισε. Βρέθηκαν μερικοί να πουν πως τάχα ο τρομερός αφορισμός ήταν εικονικός, έγινε μόνο για να ξεγελάσει τους Τούρκους. Δεν μπορούμε να το πιστέψουμε αυτό. Όταν ο αφορισμός ήλθε και στον Μωριά και ήθελε να δέσει τα χέρια του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, θα μπορούσε βέβαια ο Πατριάρχης να είχε κατά κάποιο τρόπο να διαμηνύσει στον λαό να μην πάρουν στα σοβαρά τον αφορισμό. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έγινε, γιατί απλούστατα ο αφορισμός ήταν αληθινός και σπουδαίος. Έγινε στα σοβαρά, σοβαρότατα» («Το Εικοσιένα», περ. Συζήτηση, τεύχος 195, Ιαν. 1977, σελ. 2).
Ο Γρηγόριος ο Ε’ πλην του αφορισμού της επανάστασης καταδίκασε με εγκύκλιο τη συνήθεια να βαπτίζουν οι Έλληνες τα παιδιά τους με αρχαιοελληνικά ονόματα, προφανώς για να μην αφυπνισθούν, και μόλις ο Κοραής το έμαθε, του απάντησε: «Ταλαίπωρον γένος! Εξ οίων εις οία. Και τούτο κατά κατά την δεκάτην ενάτην εκατονταετηρίδα!». Με άλλη εγκύκλιό του ο Γρηγόριος καταδίκαζε τις σπουδές των επιστημών και διέταζε τους κληρικούς να αποτρέπουν την αποστολή νέων για σπουδές στη Δύση. Σημειωτέον ότι στα μέσα του περασμένου αιώνα ο «φωτοσβέστης» – έτσι αποκαλείτο – Γρηγόριος μετατράπηκε σε «ήρωα», ενώ την ίδια περίοδο η μη Ελληνική Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετετράπη σε «Ελληνική Αυτοκρατορία».
Όπως συνάγεται από μια επιστολή-απάντηση του Κοραή στον Παναγιώτη Κοδρικά, η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Λόγιος Ερμής», οι Τούρκοι δεν απαγόρευσαν ποτέ τη δημιουργία σχολείων. Τούτο όμως έπραττε το Πατριαρχείο. Αυτό το επιβεβαιώνει και ο κληρικός της εποχής εκείνης και διδάσκαλος του Γένους Νεόφυτος Βάμβας, ο οποίος τονίζει: «Είτε από αδιαφορία είτε ως αρχή η Υψηλή Πύλη ποτέ δεν εναντιώθηκε στην αναγέννηση των γραμμάτων στην Ελλάδα. Οι πιο πραγματικοί εχθροί ήταν οι προκαταλήψεις και η αδιαφορία του πανίσχυρου κλήρου».
Ενώ η «Ελληνική Νομαρχία», έργο του Ανώνυμου Έλληνος (του Κοραή;), το οποίο εκδόθηκε το 1806, αποκαλύπτει σαφώς όλη την αλήθεια. Αναφέρει: «Η Τυραννία, το Ιερατείον και η Ευγένεια, αι οποίαι διά ένδεκα σχεδόν αιώνας κατέφθειραν τους Έλληνας και κατερήμωσαν την Ελλάδα, εκρατούσαν το Γένος εις τον σκοταδισμόν. Το Ιερατείον ηθέλησε να ενώση τα εκκλησιαστικά εντάλματα με τους πολιτικούς νόμους, διά να τιμάται εν ταυτώ και να ορίζη χωρίς δυσκολίαν, δι’ αυτό ηθέλησε να τυφλώση τον λαόν με την αμάθειαν. Τι στοχάζεσθε να λέγωσι οι ιεροκήρυκες περιφερόμενοι από εκκλησίας εις εκκλησίαν; Αναφέρουσι ποτέ το ρητόν "Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος;" Εξηγούσι ποτέ τι εστί πατρίς; Φλερουσι ποτέ τα παραδείγματα του Θεμιστοκλέους, του Αριστείδου, του Σωκράτους και άλλων μυρίων εναρέτων και σοφών; Οι ιεροκήρυκες αρχινούν από την ελεημοσύνην και τελειώνουν εις την νηστείαν. Αυτοί οι φιλόζωοι και αυτόματοι ψευδοκήρυκες λέγουσι: "Αγαπητοί, ο Θεός μάς έδωσεν την Οθωμανικήν Τυραννίαν, διά να μας τιμωρήση διά τα αμαρτήματά μας και παιδεύοντάς μας εις την παρούσαν ζωήν, να μας ελευθερώση μετά θάνατον από την αιώνιαν κόλασιν"».
Χαρακτηριστικό είναι ότι σε ποιήματα εκδιδόμενα από το Πατριαρχείο βρέθηκαν οι εξής στίχοι: «Και πάλι να πειθώμεθα αρχαίς υπερεχούσαις (δηλ. στους Τούρκους) ως κατά θέλησιν Θεού, το κράτος κατεχούσαις. Και πας ο ανθιστάμενος τοιαύτη εξουσία, εναντιούται φανερά τη προσταγή τη θεία» (Γ. Κορδάτος «Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας», τόμ. 9ος, κεφ. ΛΔ’, σελ. 389-390).
Καταρρέουν έτσι και οι απόψεις αυτών που υποστηρίζουν ότι το Πατριαρχείο εξαναγκάστηκε να αφορίσει την επανάσταση, αφού από τα προσωπικά αυτά ποιήματα του ιερατείου φαίνεται ξεκάθαρα τι πραγματικά πίστευαν. Δεν τους εξανάγκασαν οι Τούρκοι να γράψουν τέτοια ποιήματα.
Σημειωτέον, ότι μερικοί φωτισμένοι κληρικοί, όπως ο Ευγένιος Βούλγαρις, ο Βενιαμίν ο Λέσβιος, ο Μεθόδιος Ανθρακίτης, ο Διονύσιος ο Σκυλόσοφος και άλλοι, καταδιώχθηκαν από το Πατριαρχείο λόγω του διαφωτιστικού τους έργου και της προσπάθειάς τους για νεοελληνική αναγέννηση.
Γιατί όμως τέτοια εχθρική στάση του Πατριαρχείου κατά των γραμμάτων και της επανάστασης; Ήταν λόγος μόνο τα συμφέροντα που απολάμβαναν οι ανώτεροι κληρικοί; Ασφαλώς όχι. Ένας βασικός λόγος ήταν η επερχόμενη άνθιση του Ελληνικού Πνεύματος, κάτι που θα είχε ως συνέπεια τη διακοπή της παντοδυναμίας του Χριστιανισμού. Ο Κ.Θ. Δημαράς στο έργο του «Νεοελληνικός Διαφωτισμός» γράφει: «Η τροπή προς την Αρχαιότητα, πολύ αισθητή στον φθίνοντα ΙΗ’ αιώνα, εκφράζει είτε συνειδητή είτε ασυνείδητη, μια τάση για ανεξαρτητοποίηση απέναντι της θρησκευτικής ζωής». Αυτό φόβισε τον Χριστιανισμό.
Το ότι ο χριστιανισμός δεν ήθελε την επανάσταση και την αναβίωση του Ελληνικού πνεύματος επιβεβαιώνεται και από τους σύγχρονους ρωμιοσυνιστές και πατριαρχικούς, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι την επανάσταση του 21 την έκαναν οι Μασόνοι, για να συντρίψουν τη ρωμιοσύνη και τον χριστιανισμό. Χαρακτηριστική η περίπτωση του πρωτοπρεσβύτερου Ι. Ρωμανίδη, ο οποίος γράφει: «Τη αμελεί σύμπραξει των οπλαρχηγών του 1821 οι Ευρωπαίοι εθέσπισαν την έναρξιν της διαλύσεως της Ρωμιοσύνης» (Ρωμιοσύνη», έκδ. 1975, σελ. 195).
Μην ξεχνάμε και τη δήλωση του πατριάρχη Βαρθολομαίου το 1991 (όταν ήταν επίσκοπος Χαλκηδόνος) ότι: «Δυστυχώς οι δύο λαοί διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση των 400 χρόνων, όταν ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι το 1821 και δημιούργησαν τις γνωστές προστριβές». Η φιλοτουρκική δήλωση του Βαρθολομαίου μια εβδομάδα πριν την ενθρόνισή του σε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (2 Νοεμβρίου 1991) και δημοσιεύτηκε από τις εφημερίδες Αυριανή και Ελεύθερη Ώρα (30 Οκτωβρίου 1991).
Μάριος Δημόπουλος
Γλωσσολόγος-Εθνολόγος
Διατροφολόγος, υποψήφιος δρ. Φυσικοπαθητικής
Μέλος του American Council of Applied Clinical Nutrition
Πηγή: http://www.georgepapadakis.ca

Οι Αρχαίοι το έλεγαν «Περιστρεφόμενο Φθεγγόμενο Μελαγκόρυφο», επινόηση του Ήρωνος του Αλεξανδρέως!

Οι Αρχαίοι το έλεγαν «Περιστρεφόμενο Φθεγγόμενο Μελαγκόρυφο» και δεν ήταν παρά μια λάρνακα ναού που παρουσίαζε ένα πουλί να περιστρέφεται αυτόματα και να κελαηδά όταν ο επισκέπτης γυρνούσε τον εξωτερικό τροχό της θήκης του. 
Δύο άξονες, μια σειρά από ακτινωτούς τροχούς, ένας λυγισμένος αυλός και ένα αντεστραμμένο κοίλο δοχείο που βυθιζόταν στο νερό έκαναν όλο το μαγικό.
Το πουλί περιστρεφόταν ταχύτατα και τιτίβιζε με φθόγγους μεταβαλλόμενης συχνότητας, ώστε να αποδίδεται πιστά το πραγματικό κελάηδισμα διάφορων ειδών!

Παρασκευή, 12 Απριλίου 2019

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΖΟΜΕΝΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Το απόσπασμα είναι από το περίφημο Συμπόσιο του Πλάτωνος.
(Συμπόσιο, στ. 174)
ΑΠΟΛΛΟΔΩΡΟΣ: Ἔτυχε που λέτε να συναντήσει (ο Αριστόδημος) τον Σωκράτη στον δρόμο. Ήταν φρεσκολουσμένος και φορούσε σανδάλια, πράγμα σπάνιο για αυτόν. Και όταν τον ρώτησε πως έτσι και σήμερα είναι τόσο προσεγμένος στην εμφάνιση, του απάντησε: Πηγαίνω για δείπνο στο σπίτι του Αγάθωνα, μια που χθες καθώς γιόρταζε τα επινίκιά του, (1) το έσκασα επειδή είχα ενοχληθεί από τον πολύ κόσμο που είχε μαζευτεί εκεί. Του υποσχέθηκα όμως ότι θα πάω σήμερα. Γι αυτό και καλλωπίστηκα, για να πάω ένας καθώς πρέπει άνθρωπος σε έναν καθώς πρέπει (ίνα καλός παρά καλώ ἰω). Αλλά μια και έτυχε, εσύ τι λες, θα ήθελες να με συνοδεύσεις και να έλθεις απρόσκλητος σε αυτό το δείπνο;
Και εγώ, απάντησα: Ό,τι εσύ αποφασίσεις Σωκράτη. Ακολούθησε με λοιπόν, είπε εκείνος για να χαλάσουμε και την γνωστή παροιμία. (2) Και οι δυό μας, καθώς θα πηγαίνουμε, θα σκεφτούμε κάποια δικαιολογία για το απρόσκλητο του πράγματος. Πάμε λοιπόν. Κάτι τέτοιο πάνω κάτω είπε και ξεκίνησαν να πάνε.
Ο Σωκράτης όμως κάποια στιγμή, έχοντας στρέψει το νου του προς τα μέσα (εαυτώ πως προσέχοντα τον νουν) έμεινε πίσω.
Γυρίζω και δεν βλέπω πουθενά τον Σωκράτη να με ακολουθεί (λέει ο Αριστόδημος). Όταν όμως έφθασε στο σπίτι του Αγάθωνα βρήκε ανοιχτή την πόρτα.
Και ο Αγάθωνας του είπε: Πως και δε μας φέρνεις το Σωκράτη;
-Ερχόταν πίσω μου αλλά και εγώ απορώ που δεν είναι τώρα κοντά μου.
-Δεν κοιτάζεις παιδί, είπε σε έναν υπηρέτη ο Αγάθωνας, να μας φέρεις μέσα το Σωκράτη; Αλλά ένας άλλος υπηρέτης πρόλαβε και τους εξήγησε: αυτός ο Σωκράτης σας, πισωγύρισε και στάθηκε στην εξώπορτα (προθύρω) κάποιων γειτονικών σπιτιών και ενώ του φώναξα να έρθει προς τα δω, ήταν σα να μη με άκουγε (κα᾽ μου καλούντος οὐκ εθέλει εἰσιέναι).
Περίεργα πράγματα λες, είπε ο Αγάθωνας. Να τον φωνάξεις και να επιμείνεις.
Αλλά ο Αριστόδημος (3) (που τον ήξερε προφανώς καλλίτερα τον Σωκράτη) τον διέκοψε. Μην το κάνετε αυτό, είπε. Αφήστε τον στην ησυχία του. Έχει αυτή τη συνήθεια. Κάποιες φορές απομακρύνεται από τους άλλους και στέκεται όπου τύχει ακίνητος. Θα έλθει σε λίγο, το ξέρω. Μην τον ενοχλείτε λοιπόν αλλά αφήστε τον. Ήρθε φυσικά στο τέλος και ο Σωκράτης και τότε ο Αγάθωνας είπε: Έλα Σωκράτη κοντά μου για να μπορέσω και εγώ να απολαύσω μέσα από την άμεση επικοινωνία, τις σοφές εκείνες σκέψεις που σου ήρθαν καθώς στεκόσουν εκεί, στο πρόθυρο των γειτόνων. Γιατί είναι φανερό από το ύφος σου ότι το βρήκες αυτό που αναζητούσες και το κατέχεις πια. Αλλιώς είμαι βέβαιος ότι δεν επρόκειτο να μετακινηθείς από εκεί.
..............................................
(1) Ο νεαρός τότε ποιητής Αγάθωνας, είχε νικήσει στους τραγικούς αγώνες µε το πρώτο του θεατρικό έργο «Άνθος», που παίχτηκε, το έτος -417, στο διαγωνισμό των Ληναίων. Αθηναίος αριστοκρατικής καταγωγής, διετέλεσε μαθητής μεγάλων διδασκάλων και ιδιαίτερα του Σωκράτη και του Πρόδικου. Θεωρήθηκε σχεδόν ισάξιος των τριών μεγάλων τραγικών και επί κεφαλής της δεύτερης επώνυµης τριάδας, µαζί µε τον Ίωνα και τον Αχαιό. Υπήρξε μέγας καινοτόµος και αναµορφωτής του αρχαίου θεάτρον και ο πρώτος που ανέβασε επί σκηνής, όχι ήρωες, αλλά πρόσωπα της ιδικής του φαντασίας. Για να γιορτάσει αυτό του το πρώτο έπαθλο, οργάνωσε πλουσιοπάροχο συμπόσιο, στο οποίο κάλεσε όλες τις τότε προσωπικότητες της Αθηναϊκής κοινωνίας.
Αυτό ακριβώς το Συμπόσιο απαθανάτισε ο Πλάτωνας στον ομώνυμο διάλογό του. Και από το οποίο μεταφέρεται εδώ το αντίστοιχο απόσπασμα.
(2) Η παροιμία έλεγε ότι «αυτόματα καλούνται οι γενναίοι στα δείπνα των δειλών» την οποία εδώ τροποποιεί επιδέξια, λέγοντας δηλαδή ότι «αυτόματα οι γενναίοι είναι καλεσμένοι στα δείπνα των γενναίων».
(3) «Ο Αριστόδημος ο Κυδαθηναίος, μικροκαμωμένος και αιωνίως ξυπόλητος, είχε βρεθεί σε εκείνη τη σύναξη, γιατί ήταν θερμός οπαδός του Σωκράτη, από τους πιο φανατικούς μάλιστα της εποχής εκείνης» µας πληροφορεί παρακάτω το ίδιο το κείµενο (Συμπόσιο, (173 Β). Και από την εδώ στάση του επιβεβαιώνεται ότι ήξερε καλλίτερα από όλους τους παρευρισκόμενους, τι ακριβώς σημαίνει διαλογισμός και πως πρέπει να συμπεριφερόµαστε σε κάποιον που περιέρχεται σε αυτή την κατάσταση.

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου