Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Η Ελληνική Εθνική Θρησκεία αποτελεί μία εξαιρετικά υψηλού επιπέδου, φυσική και όχι ιδρυθείσα, Θρησκεία, η οποία βασίζεται επάνω στην αλήθεια του Κόσμου, αντί σε διάφορες ονειροπολήσεις για τον Κόσμο, και δέχεται την πραγματικότητα όπως εκείνη είναι, αντί όπως την θέλει να είναι η ανθρώπινη ανασφάλεια. Αναγνωρίζει την Δικαιοσύνη και την Αρμονία ως κυρίαρχους νόμους του Σύμπαντος, αντί να προβάλλει με βέβηλο τρόπο διάφορα ανθρώπινα ή ζωώδη συναισθήματα (λ.χ. αγάπη, φόβο, ζήλεια, κ.ο.κ.) στις σφαίρες των Θεών. Δεν ηθικολογεί, δεν δικάζει υποτιθέμενους αμαρτωλούς, ούτε εκφοβίζει ανασφαλείς ανθρώπους, αλλά διδάσκει τον άνθρωπο την ύψιστη σοφία τού να αποδέχεται την πραγματικότητα, να συμμετέχει σε αυτή και να τιμά όλα εκείνα που την συνέχουν (δηλαδή τους φυσικούς νόμους και τους Θεούς).
Βλάσης Γ. Ρασσιάς, 2007 http://rassias.gr/1064.htm

_____________________________________
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - Welcome To This World

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2014

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο Έρως. Είναι ο αρχαιότερος των Θεών και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία (ΗΣΙΟΔΟΣ ΘΕΟΓΟΝΙΑ).
 Ο Φτερωτός Θεός που έχει την δύναμη να κατευνάζει μέχρι και τους πολέμους, (ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ), όπως ο Σοφοκλής το αναφέρει στην ΑΝΤΙΓΟΝΗ, και Θεούς και Ανθρώπους να ενώνει.
Την ομορφιά και το κάλλος του ερωτεύτηκε η ψυχή, και μην μπορώντας να αντισταθεί στην τέλεια φύση του, συνευρέθηκε στην κλίνη του. Ήταν η μοναδική θνητή που μπόρεσε και αντίκρισε την τέλεια και άψογη μορφή του. Και ο Έρως όμως ενόσω την είχαν ενημερώσει ότι, δεν πρέπει να δει το πρόσωπο του αυτή παράκουσε τις εντολές των θεών, αυτός την συγχώρεσε και όχι μόνο μια φορά, και στο τέλος ανάγκασε έως και την μητέρα του την Αφροδίτη, να την κάνουν Αθάνατη.
Έτσι για να μπορέσει η ψυχή να γίνει αθάνατη, πρέπει να εναρμονιστεί με τον Έρωτα και να μπορέσει να ξεπεράσει την επίγεια (Πάνδημη) Αφροδίτη και να φτάσει στην Ουράνια Αφροδίτη.
ΑΝ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΖΕΙ - ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ & MΟREIRA

Τρίτη, 19 Αυγούστου 2014

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΛΗΘΗ; ΟΙ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΠΕΡΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΡΧΙΣΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΝΤΙΛΗΨΗ Η ΟΠΟΙΑ ΗΔΗ ΚΑΤΟΧΥΡΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΕΡΕΥΝΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΕΙΣ.

Τα τελευταία χρόνια στις περισσότερες έδρες σπουδών του εξωτερικού, δυστυχώς όμως όχι και στις ελληνικές πανεπιστημιακές έδρες, υπάρχει μια αλλαγή στάσης απέναντι στα Αρχαία Ελληνικά συγγράμματα. Μετά την ανακάλυψη του αστρολάβου των Αντικυθήρων και των λειτουργιών που εκτελούσε, πολλοί ειδήμονες αντιλήφθηκαν ότι αυτά που γνώριζαν για την Αρχαία Ελλάδα είναι ελλιπέστατα.
Ο υπολογιστής των Αντικυθήρων υπολογίζει τις κινήσεις των αστεριών και είναι για την Αρχαιότητα υψηλής τεχνολογίας και από πλευράς ακρίβειας κατασκευής και από πλευράς μαθηματικής δομής (οι Αμερικανοί έχουν φέρει ειδικό τομογράφο για να «δουν» στο εσωτερικό του και ίσως πλέον ότι έχει μέσα «διαφορικά» γρανάζια). Αντιλήφθηκαν, λοιπόν, ότι αυτό που ονομάζουμε Μυθολογία είναι ουσιαστικά και σε μεγάλο βαθμό κωδικοποιημένη, κρυφή Ιστορία η οποία αποκρύπτεται εσκεμμένα από αφανή κέντρα, που προωθούν την «Παγκοσμιοποίηση».
Για να κατασκευαστεί ένα τέτοιο μηχάνημα πρέπει να γνωρίζουν άψογα μεταλλουργία (φαντάζεστε τι χρειάζεται για να φτιαχτεί ένα γρανάζι, ενός εκατοστού;
Πόσο καθαρό πρέπει να είναι το μέταλλο;
Πώς φτιάχτηκε τόσο λεπτό έλασμα;
Πώς κόπηκαν όλα τα δόντια ίσα;
Φυσικά, αυτός που έφτιαξε το μηχάνημα γνώριζε το ηλιοκεντρικό σύστημα γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε το μηχάνημα τις κινήσεις των πλανητών.
Το τραγικό για την Ελλάδα και κάποιες άλλες χώρες του εξωτερικού είναι ότι διδάσκεται ακόμα στα σχολεία όλων των βαθμίδων ότι οι Έλληνες πίστευαν ότι η Γή είναι επίπεδη και επιπλέει στα νερά!
Οι κατεστημένες λοιπόν αντιλήψεις περί Μυθολογίας είναι μεσαιωνικές και πρέπει να αρχίσει μια νέα αντίληψη η οποία ήδη κατοχυρώνεται με καινούριες έρευνες και ανακαλύψεις.
Πώς φτάσαμε να διδασκόμαστε για την Ινδοευρωπαϊκή καταγωγή των Ελλήνων από το κέντρο της Ασίας και για την καταγωγή του ελληνικού αλφαβήτου από το φοινικικό όταν δεν έχουν βρεθεί πινακίδες ή άλλα αρχαιολογικά ευρήματα που να πιστοποιούν την ύπαρξη Ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού όπως αναφέρεται στην κεντρική Ασία;
Όλοι ξέρουμε ότι από το σύνολο της ελληνικής βιβλιογραφίας έχει σωθεί μόνο το 2% και αυτό το 2% είναι χιλιάδες βιβλία.
Πώς γίνεται εμείς, πήραμε το αλφάβητο από τους Φοίνικες, φτιάξαμε τεράστιο πολιτισμό και αφήσαμε χιλιάδες συγγράμματα, ενώ οι Φοίνικες, οι υποτιθέμενοι του αλφαβήτου δεν έχουν αφήσει ούτε βιβλία, ούτε μαρμάρινες πλάκες σε ελληνική αλφάβητο και φυσικά ούτε αστρονόμους ούτε φιλόσοφους. Ούτε έναν για δείγμα.
Η απάντηση για αυτά τα παράδοξα βρίσκεται αν εξετάσει κανείς ποια κέντρα προωθούν την Ινδοευρωπαϊκή θεωρία και ποιοι τους χρηματοδοτούν.
Τον τελευταίο χρόνο ένα επιπλέον στοιχείο και περίεργο γεγονός δημιουργεί περισσότερα ερωτηματικά:
Η ιστορία ξεκινάει όταν ο Μ. Ναπολέων κατέλαβε το Βατικανό και έστειλε ανθρώπους του να ερευνήσουν τις απέραντες στοές με τις βιβλιοθήκες του.
(Είναι γνωστό στους ερευνητές ότι υπάρχουν χιλιάδες παμπάλαια συγγράμματα στις στοές του Βατικανού, κυρίως στην Αρχαία Ελληνική και λατινική γλώσσα, τα οποία δεν είναι καν αρχειοθετημένα. Τελευταία έχει αρχίσει η αρχειοθέτησή τους).
Κάποια από τα βιβλία τα κατάσχεσε, τα πήρε στο Παρίσι για να τα μελετήσουν οι Γάλλοι καθηγητές ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο Έλληνας Αθανάσιος Σταγειρίτης (Τότε ο μόνος τρόπος μελέτης ήταν η ανάγνωση και η κράτηση σημειώσεων καθώς δεν ήταν εύκολη η αντιγραφή).
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το Βατικανό τα διεκδίκησε δικαστικά και τα ξαναέκλεισε στα υπόγειά του και δεν επιτρέπεται η μελέτη τους από τους ερευνητές!
Ο Σταγειρίτης με τις σημειώσεις του μετά από χρόνια εξέδωσε πέντε τόμους οι οποίοι εκδόθηκαν λίγο πριν το θάνατό του. Το περίεργο είναι ότι το Βατικανό ενοχλήθηκε και προφασιζόμενο πνευματικά δικαιώματα ζήτησε και πέτυχε την απόσυρση των βιβλίων από την αγορά εκείνης της εποχής.
Ξαφνικά…
… ένας εκδότης παραλαμβάνει άγνωστο πώς, μικροφίλμ με τα βιβλία του Σταγειρίτη και επανεξέδωσε τα βιβλία. Κυκλοφόρησαν σε κάποια αντίτυπα και είναι δύσκολο να βρεθούν, εκτός από κάποια βιβλιοπωλεία της Αθήνας κυρίως, με τον τίτλο ΩΓΥΓΙΑ.
Όταν οι Αρχαίοι ήθελαν να μιλήσουν για την Αρχαία Ιστορία τους τότε έλεγαν: «Την εποχή του Ωγύγου, έγινε το τάδε γεγονός….». Ο Ωγυγος ήταν πανάρχαιος πρόγονος για τους Αρχαίους μας προγόνους. Τότε έγινε ο κατακλυσμός του Ωγύγου (η Αρχαία Ελληνική Μυθιστορία αναφέρει τρείς κατακλυσμούς, σε αντίθεση με τη Παλαιά Διαθήκη που περιγράφει μόνο έναν). Ωγυγία λοιπόν είναι η Ιστορία των Αρχαίων μας προγόνων , οι Τιτάνες, οι Θεοί, οι ήρωες, οι άθλοι τους, πρέπει να θεωρούνται πια πραγματικά γεγονότα και πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού πραγματοποιούν τις έρευνές τους με βάση αυτή τη παραδοχή (ψάξτε τις έρευνες στην Λατινική Αμερική, στην Ινδονησία, την αποστολή της Μυθωδίας με ραδιοτηλεσκόπιο στο Διάστημα-θα να φερθούμε σε άλλο άρθρο).
Το γεγονός ότι κι εμείς τους ονομάζουμε μύθους και όχι παραμύθια δείχνει ότι έχουν κάποιο μακρινό συμβολισμό;
Γιατί δεν κυκλοφορούν αυτά τα βιβλία; Όποιος μπορέσει να βρει αντίτυπο και να το μελετήσει πραγματικά αξίζει…
Είναι φανερό ότι ζούμε σε πολύ σκοτεινές εποχές.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ - ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

"Της γενιάς μου τα παιδιά" είναι ένα τραγούδι που παρουσιάζει την κατάσταση που βιώνουμε καθημερινά και περνάει ένα μήνυμα αισιοδοξίας πως με τη δύναμη της αγάπης θα ξεπεράσουμε όλες τις δυσκολίες!
(Τώρα Που Σε Βρήκα Τώρα Δεν θα φύγεις απ' τη Χώρα...)

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ

Όστις αυτός ή φρονείν μόνος δοκεί, ή γλώσσαν, ήν ουκ άλλος, ή ψυχήν έχειν, ούτοι διαπτυχθέντες ώφθησαν κενοί 
(Όποιος νομίζει πως μόνο αυτός σκέπτεται λογικά, ή πως έχει λόγο ή ψυχή, που άλλος δεν τα έχει, κενός αυτός θα ευρεθεί, όταν κοιτάξουν μέσα του)
Σοφοκλής (Αντιγόνη 707-709)
Η αλαζονεία, κατά την Ψυχολογία, είναι το γνώρισμα της συμπεριφοράς του ανθρώπου, που πηγάζει από την υπερτίμηση του εαυτού του. Ή αλλιώς:
«Αλαζονεία έξις προσποιητή (εστί), αγαθών μη υπαρχόντων», κατά τον Πλάτωνα και «η αλαζονεία δόξει είναι προσποίησις τις αγαθών ουκ όντων» (Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΤΕΡΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ) (Θεόφραστος: Χαρακτήρες 23).
Ο αλαζόνας απομονώνει ουσιαστικά τον εαυτό του από τους συνανθρώπους του και, θεωρώντας τους άλλους κατώτερους, τους χρησιμοποιεί πολλές φορές σαν αντικείμενα και τους ταπεινώνει. Το πιο προσφιλές του μέσον είναι η καθ' αυτό ειρωνεία [όχι, δηλαδή, η λεγόμενη λογοτεχνική ή αυτή η χάριν αστειασμού λεγόμενη].
Ο αλαζόνας βρίσκεται ψηλά στην συνείδηση του και την αυτοεκτίμησή του, αλλά χαμηλά στην συνείδηση των συνανθρώπων του και την εκτίμηση των γύρω του. Ο “κακοήθης”, θα λέγαμε, εγωισμός είναι η τάση του ατόμου να προβάλει και να αγαπά τον εαυτό του. Ο ατομισμός, η έπαρση, η υπεροψία και φυσικά η αλαζονεία είναι αποχρώσεις του ίδιου του εγωισμού, σε ακραία μορφή. [Πάντως δεν θα πρέπει ο εγωισμός ή υπερηφάνεια, ως έννοια, να παίρνει συλλήβδην αρνητικά χαρακτηριστικά, διότι υπάρχει και ο καλός νοούμενος εγωισμός που οδηγεί στην άμιλλα και στην πρόοδο, επιστημονική, κοινωνική, ιατρική, κ.α. Άλλωστε, σύγχρονες έρευνες έδειξαν ότι η έκφραση της υπερηφάνειας είναι παγκόσμια σε όλους τους πολιτισμούς και υπάρχει και στα παιδιά από την ηλικία των τεσσάρων ετών.]
Αντίθετα η αυτογνωσία, που είναι η γνώση του εαυτού μας, των αρετών ή αδυναμιών μας, φαίνεται ως κάτι το σκληρό γι’ αυτούς που θέλουν να διατηρούν προσωπείο, είναι όμως ευλογία για όσους αγαπούν την αλήθεια.
Από τους Προωκρατικούς ακόμη φιλοσόφους διακρίνουμε την αποστροφή των Αρχαίων προς το πάθος αυτό και τους ανθρώπους που κατέχονται απ' αυτό. Έτσι ο Ηράκλειτος έλεγε: «Οίησις προκοπής εγκοπή», δηλαδή, η αλαζονεία είναι εμπόδιο στην προκοπή.
Ο Χίλων ο Λακεδαιμόνιος πίστευε πως: “τα μεν υψηλά ταπεινούν, τα δε ταπεινά υψούν”. Ο Βίας, ένας άλλος σοφός, έλεγε «ό,τι αν αγαθό πράττης, θεούς, μη σεαυτόν αιτιών», ότι καλό κάνεις να το αποδίδεις όχι στον εαυτό σου αλλά στους θεούς, ενώ ο Όμηρος συμπλήρωνε: «Συγκράτησε την περήφανη καρδιά σου γιατί δεν ταιριάζει να έχεις ανήλεη ψυχή, ακόμα και οι Θεοί λυγίζουν που έχουν από όλα μεγαλύτερο, (και) το μεγαλείο και τη δύναμη.»
Αιώνες αργότερα ο Πλάτων δείχνει τους αντίθετους δρόμους που ακολουθούν η διακαιοσύνη και η αλαζονεία: «Εκείνος που θέλει να γίνει άριστος, δεν πρέπει να αγαπά περισσότερο τον εαυτό του, μήτε τα δικά του, αλλά τα δίκαια.» (Νόμοι, 732 Α), ενώ ο περισσότερο ορθολογιστής Αριστοτέλης διατείνεται: «Ο εγωισμός, είναι το είδος της αγάπης το οποίο δικαίως δυσφημίστηκε, γιατί δεν είναι η αγάπη προς τον εαυτό μας, αλλά ένα πάθος αχαλίνωτο από τον εαυτό μας, πάθος ολέθριο το οποίο παρασύρει το φιλάργυρο τους».
του Κων.Α.Οικονόμου δασκάλου του 32ου Δ. Σχ. Λάρισας – συγγραφέα

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΦΡΟΝΗΣΗΣ

H Φρόνηση σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αποτελεί μία από τις τρεις διανοητικές Αρετές.
Μέσα στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, υπάρχει ένα βιβλίο που ξεχωρίζει για το περιεχόμενο και την δυναμικότητά του. Πρόκειται για τον «Κρατύλο» του Πλάτωνα, ένα βιβλίο που μας εντυπωσιάζει με τον τρόπο που ο συγγραφέας του προσεγγίζει την Ελληνική Γλώσσα.
Εκτός όμως από την σίγουρα εντυπωσιακή προσπάθεια της αποκωδικοποίησης κάποιων σημαντικών εννοιών που κρύβονται μέσα στις λέξεις, για έναν προσεκτικό αναγνώστη, μέσα στο αρχαίο κείμενο, βρίσκεται κρυμμένο πλήθος εντυπωσιακών γεγονότων.
Ας εξετάσουμε σήμερα την ανάλυση που προτείνει ο Πλάτωνας για την έννοια- λέξη της Φρόνησης.
Ας μην ξεχνάμε βεβαίως ότι η Φρόνηση σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, αποτελεί μία από τις τρεις διανοητικές Αρετές (οι άλλες δύο είναι η Σωφροσύνη και η Σοφία) και θεωρεί ότι η λειτουργία της κρίνεται απαραίτητη σε έναν άνθρωπο που επιθυμεί να χρησιμοποιεί σωστά το μυαλό του.
Αρχαίο κείμενο «Κρατύλος» 411d:
ἡ φρόνησις, φορᾶς γάρ ἐστι καὶ ῥοῦ νόησις.
Η φρόνηση διακρίνεται από κίνηση των σκέψεων του νου και της μεταβολής.
(Επομένως χωρίς την λειτουργία της διανοητικής αρετής της φρόνησης, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας).
εἴη δ᾽ ἂν καὶ ὄνησιν ὑπολαβεῖν φορᾶς:
Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι η λειτουργία της φρόνησης, υποδηλώνει την ωφέλεια που έχει κάποιος από την αλλαγή του λανθασμένου τρόπου της σκέψης του.
ἀλλ᾽ οὖν περί γε τὸ φέρεσθαί ἐστιν.
Και οπωσδήποτε αναφέρεται πάντοτε στην αλλαγή κατεύθυνσης των σκέψεών μας.
εἰ δὲ βούλει, ἡ γνώμη παντάπασιν δηλοῖ γονῆς σκέψιν καὶ νώμησιν:
Επιπλέον, αν θέλεις, η λέξη γνώμη αναφέρεται εξολοκλήρου στην έννοια της γέννησης μιας ιδέας και στο πού αναφέρεται αυτή η ιδέα.
τὸ γὰρ νωμᾶν καὶ τὸ σκοπεῖν ταὐτόν.
Διότι το να κατευθύνω την σκέψη μου και το σκέφτομαι, είναι δύο έννοιες που έχουν την ίδια σημασία.
εἰ δὲ βούλει, αὐτὸ ἡ νόησις τοῦ νέου ἐστὶν ἕσις,
Εάν πάλι θέλεις να το πούμε με άλλα λόγια, η έννοια της νόησης μπορεί να αποδοθεί σαν η επιθυμία για την εμφάνιση μιας νέας σκέψης.
(Δηλαδή το αποτέλεσμα της λειτουργίας είναι να παράγει συνεχώς νέες σκέψεις που θα οδηγήσουν σε μία νέα αντιμετώπιση, ακόμα και στην λύση ενός προβλήματος, διότι αποκτάμε νέα οπτική).
τὸ δὲ νέα εἶναι τὰ ὄντα σημαίνει [411e] γιγνόμενα ἀεὶ εἶναι:
Και όταν καταλήγουμε σε νέα αποτελέσματα, αυτό σημαίνει ότι τα αποτελέσματα μπορούν συνεχώς να βελτιώνονται.
τούτου οὖν ἐφίεσθαι τὴν ψυχὴν μηνύει τὸ ὄνομα ὁ θέμενος τὴν νεόεσιν.
Αυτός που έδωσε αυτό το όνομα στην «νεόεσιν», δήλωσε ότι αυτή είναι η επιθυμία της ψυχής, δηλαδή να δίνει συνεχώς νέες λύσεις.
οὐ γὰρ νόησις τὸ ἀρχαῖον ἐκαλεῖτο,
Διότι πολύ παλιότερα δεν υπήρχε η λέξη νόηση,
ἀλλ᾽ ἀντὶ τοῦ ἦτα εἶ ἔδει λέγειν δύο, νοέεσιν.
αλλά αντί του «η» έπρεπε να προφέρονται δύο «ε», δηλαδή νοέεση.
(ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΔΙΟΤΙ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΑΦΕΝΟΣ ΜΕΝ ΟΤΙ Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΤΟΣΟ ΠΑΛΙΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΕΚΕΙΝΗ, ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΟΝΟΜΑΖΕΙ «ΑΡΧΑΙΑ».
ΤΟ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΠΑΜΠΑΛΑΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΕΙ ΧΡΟΝΙΚΑ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΥΠΗΡΧΕ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΚΑΙ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑΣ, ΑΦΟΥ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΜΑΚΡΟ ΦΩΝΗΕΝ ΗΤΑ, ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΔΥΟ ΒΡΑΧΕΑ ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΕΨΙΛΟΝ).
astrology.gr

Σάββατο, 16 Αυγούστου 2014

ΟΙ ΕΚΠΟΜΠΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΑΝ

Κάποτε η τηλεόραση είχε τέτοιου είδους εκπομπές πολύ συχνά. Εκπομπές λόγου, προβληματισμού και αφυπνίσεως που τάραζαν τα λιμνάζοντα νερά της λήθης. Αν δεν κάνω λάθος, η εκπομπή προβλήθηκε πριν δέκα χρόνια.  Απολαύστε τα βίντεο. 

«ΑΥΤΟΙ, ΚΑΛΥΠΤΟΝΤΕΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟΝ ΑΓΙΟΤΗΤΟΣ ΤΑ ΠΛΕΟΝ ΦΑΝΕΡΑ ΨΕΥΔΗ, ΕΓΕΜΙΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣ ΝΟΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕ ΤΟΙΑΥΤΗΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΝ» - ΣΤΟΧΑΣΟΥ, ΚΑΙ ΑΡΚΕΙ!!!

Στο παρακάτω απόσπασμα η "Ελληνική Νομαρχία" (ανωνύμου του Έλληνος 1806) μας μεταφέρει ένα μικρό ιστορικό δείγμα της αφανιστικής συνύπαρξης ελληνισμού και χριστιανισμού, λίγο πριν την επανάσταση του 1821.
«Από τότε που εστερεώθη ο χριστιανισμός έως και το 1453, (πτώση του Βυζαντίου) αντί να αυξηθούν τα μέσα της ελευθερώσεώς των, φεύ! (αλίμονο! αυτά) εσμικρύνοντο. Η δεισιδαιμονία και ο ψευδής και μάταιος ζήλος των ιερέων και πατριαρχών, κατεκυρίευσεν τας ψυχάς των βασιλέων, οι οποίοι, αντί να επιμελούνται εις το να διοικώσι τον λαόν, καθώς έπρεπε, άλλο δεν εστοχάζοντο, παρά να φιλονικώσι και να κτίζωσιν εκκλησίας. Τότε εις την Ελλάδα εφάνησαν τρεις κυριότητες, η τυραννία, το ιερατείον και η ευγένεια, αι οποίαι δια ένδεκα αιώνας σχεδόν, κατέφθειραν τους Έλληνες και κατερήμωσαν την Ελλάδα».
«οι ιερείς αγαπητοί μου... επροσπάθησαν με το μέσον της θεότητας, να καταδυναστεύσουν τους συμπολίτες των, καθώς μέχρι της σήμερον, (προσπάθησαν) με την αμάθειαν και κακομάθησιν επέτυχον του σκοπού των. Αυτοί, καλύπτοντες με τίτλον αγιότητος τα πλέον φανερά ψεύδη, εγέμισαν τους αδύνατους νόας του λαού με τοιαύτην δεισιδαιμονίαν, ώστε αντί να ονομάζουν ψέμα το αδύνατον το ονομάζουν άγιον και ούτω αδιστάκτως (οι λαϊκοί) πιστεύουν εις κάθε τους λόγον και ούτε τολμούσι να εξετάσωσι το παραμικρόν, μάλιστα δε, (το να εξετάζουν) τους είναι εμποδισμένον».
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ Ἤτοι Λόγος περὶ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΑΡΑ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ Ἐν Ἰταλίᾳ. 1806.
ΣΤΟΧΑΣΟΥ, ΚΑΙ ΑΡΚΕΙ.

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ

Η ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΑΘΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ
Το μέτρο
Για τους Θεούς της Αρχαίας Ελλάδας, το μέτρο ήταν σημαντικό για τη σωστή λειτουργία του ανθρώπου με τη φύση. Το μέτρο υπήρξε στην Αρχαιότητα σπουδαία σύλληψη. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν κατανοήσει την αναγκαιότητα του μέτρου για τη δική τους ασφάλεια. Αντιλήφθηκαν ότι το μέτρο οδηγεί στην αρμονία και δη με τη φύση. ¨Όταν οι άνθρωποι ήταν εναρμονισμένοι με τη φύση μπορούσαν να συνυπάρξουν ειρηνικά ενώ όταν διατάρασσαν αυτή την αρμονία και οι ίδιοι ήταν αναγκασμένοι να υποστούν τις συνέπειες.
Η ύβρις
Οι Θεοί της Αρχαίας Ελλάδος μπορούσαν να συγχωρήσουν τα πάντα. Την ύβρη όχι. Η ύβρις για τους Αρχαίους Έλληνες σημαίνει τιμωρία για αυτούς που δεν είχαν ευαισθησία και αγάπη για τη φύση και ξεπερνούν τα όρια. Όταν κάποιος παρεμβαίνει τους κανόνες των Θεών και της φύσης τιμωρείται. Ενώ οι τιμωρίες των Θεών φαίνονται σκληρές, αυτές είναι δυνατόν με ικεσίες να αναιρεθούν ή να μαλακώσουν, ενώ οι τιμωρίες της φύσης είναι βαρύτατες και αμετάκλητες.
Η αρμονία
Η αρμονία θεωρείται ότι αντιπροσωπεύει την ισορροπία και την επικοινωνία με τους Θεούς και τους ανθρώπους, καθώς και την ισορροπία των δυνάμεων της φύσης με τον άνθρωπο.
Στην Αρχαία Ελλάδα, τα περιβαλλοντικά προβλήματα δεν ήταν τόσο έντονα όσο στην εποχή μας. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν προβλέψει τη μη σωστή συμπεριφορά απέναντι στη φύση και προσπαθούσαν να αποφεύγουν την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος για να ζουν με αρμονία και ισορροπία. Οι άνθρωποι σήμερα επεμβαίνουν με τις πράξεις τους με αποτέλεσμα να απειλείται και να καταστρέφεται ο ρυθμός, το μέτρο και τα στοιχεία των δυνάμεων της φύσης. Η φύση είναι η βάση της ευδαιμονίας και ο αγαθός δάσκαλος του ανθρώπου.
http://www.peekpemagazine.gr/


ΑΦΡΟΔΙΤΗ Η ΑΡΧΕΓΟΝΗ ΘΕΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΈΡΩΤΑ
                        Άρθρο από την Χαρίτα Μήνη
Ουρανία, πολυτραγουδισμένη Αφροδίτη, γενέτειρα Θεά,
τις τρεις μοίρες κυβερνάς κι όλα τα γεννάς,
όσα στον ουρανό υπάρχουν και στην πολύκαρπη τη γη
και στο βυθό του πόντου, Μητέρα των Ερώτων,
έλα, γέννημα θεϊκό της Κύπρου...
(Ορφικός Ύμνος 55, μετ. Χ. Μήνη)
Η γοητευτική μορφή της θεάς, αισθησιακή και γεμάτη μυστήριο, μου έδωσε την έμπνευση να ψηλαφήσω τις ποικίλες διαστάσεις της μέσα από τα αρχαία κείμενα, τη μυθολογία και τα αρχαιολογικά ευρήματα. Έγινε έτσι το έναυσμα να διεισδύσω στα βάθη του χρόνου για να ανακαλύψω έναν αλλιώτικο κόσμο -τις ειρηνικές, αταξικές, προπατριαρχικές κοινωνίες που τιμούσαν το Θηλυκό και τον έρωτα.
Ξεπροβάλλουν μέσα από τη μυθική περιγραφή του Ησίοδου για μια περίοδο στο παρελθόν όπου οι άνθρωποι ζούσαν χαρούμενα και αρμονικά απολαμβάνοντας την αφθονία των καρπών που τους έδινε η γη (Έργα και Ημέραι, στ. 109 κ.ε.). Τους ονομάζει Χρυσό Γένος κι ο νους μου πηγαίνει στη «χρυσή Αφροδίτη», όπως την αποκαλούσαν στην αρχαιότητα. Ο φιλόσοφος Εμπεδοκλής επιβεβαιώνει τις σκέψεις μου, καθώς μιλά για τις γυναίκες και τους άνδρες μιας παλιότερης εποχής:
Δεν λάτρευαν κανένα θεό Άρη ούτε της μάχης την αντάρα
ούτε ήταν ο Δίας βασιλιάς τους ούτε ο Κρόνος ούτε ο Ποσειδώνας,
παρά βασίλευε η Κύπρη [σ.σ. η Αφροδίτη].
Αυτήν εξευμενίζανε με αγάλματα ιερά,
με ζώων ζωγραφιές, με αρώματα λογής λογής,          
ατόφια σμύρνα θυσιάζοντας κι ευωδιαστό λιβάνι,
σπονδές στο χώμα χύνοντας από ξανθό μέλι.

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΙΔΑΧΘΗΚΑΜΕ

«H αμάθεια του λαού ακόνισεν τόσον τα αρχιερατικά σπαθία, οπού κανείς δεν τους αντιστέκεται. Μ’έν κατεβατόν με κατάρας, οπού η πλέον διαβολική διάθεσις φοβερωτέρας βέβαια δεν ήθελεν ημπορέσει να εφεύρη, το οποίον ονομάζουσιν αφορισμόν, εκδύουσι και πλουσίους και πτωχούς».
“Ελληνική Νομαρχία“
_____________
Tη «χρυσή περίοδο» της Τουρκοκρατίας, το επισκοπάτο αποθρασυμένο από την εξουσία του πάνω στους ραγιάδες αφορίζει για ψύλλου πήδημα, ιδιαίτερα όταν απειλείτο το πουγκί του, αλλά συχνά ύστερα από απαίτηση τοπικών εκκλησιαστικών ή ανθρώπων που γύρευαν το δίκιο τους για κτηματικές, οικογενειακές διαφορές και για κάθε λογής μικροαιτίες.
Ο Καμπούρογλου αναφέρει πως ο Αθηνών Διονύσιος, αφορίζει τους κατοίκους «των χωρίων των μη αποστειλάντων το κανονικόν σιτάριον, το δικαίωμα του μητροπολίτου». Το 1802 το πατριαρχείο αφορίζει τους κληρονόμους του Μονεμβασίας Ιγνάτιου επειδή δεν απέδωσαν στο πατριαρχείο τα προς αυτό χρέη του συγγενή τους. (Σ.Κουγέα «Ο μητροπολίτης….», «Πελοποννησιακά» 1957, τ.Β).
Υπήρξαν όμως και πολιτικοί αφορισμοί. Το ανάθεμα των κλεφτών και αμαρτωλών το 1805 από τον Καλλίνικο τον Ε΄ που είχε αγοράσει τον θρόνο από τον Μ. Βεζύρη, έδωσε κατά τον Πιπινέλη το “τελειωτικόν κτύπημα” κατά του αρματωλισμού. Διέταζε ο Παναγιώτατος: “Χωρίς αργοπορίαν να πιάνωσι τους κακοποιούς κλέφτες και να τους δίδωσι εις τον βοϊβόνδαν και ζαπίτην” και όποιος ραγιάς τους δώσει ψωμί και δεν τους καταδώσει αυτός και η γυναίκα του “κατηραμένοι και ασυγχώρητοι“.
Ξεσηκώθηκε λοιπόν ο χριστιανικός όχλος διψασμένος για το αίμα των ανταρτών. Όπως καταθέτει ο Αμβρόσιος Φραντζής έσπευσαν τότε “Οθωμανοί τε και Έλληνες κατά των κλεπτών“, στέλνοντας όσους συλλαμβάνονταν στην αγχόνη, στο παλούκωμα, στη σούβλα ή στο σχίσιμο στα τέσσερα και στο κρέμασμα στις δημόσιες οδούς.
 O Θ. Κολοκοτρώνης, δραπετεύει με την οικογένειά του στην Ζάκυνθο: Εμάθαμεν ότι ήλθε το συνοδικό και το φερμάνι. Εμάζωξα όλους… και τους είπα να αναχωρήσωμεν να πάμε εις την Ζάκυνθο…“.
Ο Dodwell, αναφέρεται στην μάχη στο Αλειτούργι Μεσσηνίας, όπου Έλληνες με επικεφαλής έναν παπά, πολέμησαν τους Κολοκοτρωναίους στο πλευρό των Τούρκων. Οι καλόγεροι της μονής Αη Λιά της Ιθώμης, το είχαν σκάσει και οι κλέφτες είχαν βάλει την πόρτα τους στο σημάδι για διασκέδαση. Όπως προκύπτει από πατριαρχικό γράμμα στον Δημητσάνας Φιλόθεο, ο πατριάρχης απειλούσε τους μητροπολίτες πως αν δεν συνεργαζόντουσαν “η αρχιερωσύνη σου θα εκδιωχθή παντοτεινά από την επαρχίαν σου“.
Ένας καλόγερος της μονής Αιμυαλών στη Δημητσάνα κάρφωσε τους Κολοκοτρωναίους που κρυβόντουσαν στο μοναστήρι του.
Καμιά φορά όμως ο αφορισμός είχε για την Εκκλησία ανεπιθύμητες παρενέργειες. Στο χωριό Κοροβελέσι των Ακροκεραυνίων, τον 18ο  αιώνα ο δεσπότης της Χειμάρας απαιτούσε από τους πεινασμένους λόγω σιτοδείας κατοίκους να τηρήσουν την νηστεία, απειλώντας με αφορισμό. Είδαν κι απόειδαν οι χωρικοί και έγιναν μουσουλμάνοι.
(Δ.Κ.Παπαϊωάννου “Η πολιτική των επισκόπων επί Τουρκοκρατίας”)..

Τετάρτη, 13 Αυγούστου 2014

Εν αναμονή...

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ - ΠΛΗΘΩΝΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΥ, ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΕΝ ΠΛΑΤΩΝΙ, ΕΝ ΕΣΠΕΡΙΝΗ ΕΣ ΘΕΟΥΣ ΠΡΟΣΡΗΣΕΙ

Ο Γεώργιος Γεμιστός (1355 – 1452μ.κ.ε.), ήταν Έλληνας πλατωνιστής φιλόσοφος που επέλεξε για τον εαυτό του το παρώνυμο Πλήθων, ώστε να θυμίζει το όνομα Πλάτων. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και αργότερα, όταν οι ιδέες του άρχισαν να γίνονται στόχος κάποιων σκληροπυρηνικών του Οικουμενικού Πατριαρχείου (που εξόντωσαν τον μαθητή του Ιουβενάλιο), εγκαταστάθηκε με την ανοχή του φίλου του, αυτοκράτορα Μανουήλ του Β΄ Παλαιολόγου, στο Δεσποτάτο του Μυστρά.
«αλλ’ ω μακάριοι ήρωες, η θειοτάτη τε και προϋχουσα του ημετέρου γένους φύσις, δι ων τω τήδε επιδημούντων βίω μεγάλων αρχαί αγαθών τω κοινώ ημών εκάστοτε εκ θεών επιπέμπεται, χαίρετε∙ ω πρόγονοι τε ημών και γονείς, θεών δη ημίν εικόνες τη ημών του θεού αιτία γεγονότες∙ ω σύνοικοι τε ημών και σύντροφοι, ω φράτορες τε και άλλοι οικείοι, είτε πρεσβύτεροι ημών εν τώδε τω βίω γεγονότες, είτε νεώτεροι, οι αυτόσε ες την θειοτέραν και μακαριωτέραν προαφίχθε ημών ζωήν∙ ω εταιροί τε και φίλοι πάντες ω πολίται, οι τε άλλοι, και οι των κοινών ημών καλώς προστάντες, οι δε και τον τήδε βίον υπέρ της του κοινού τε και ομοδόξου γένους ελευθερίας αποβεβληκότες, ή των καθεστηκότων τε και ευ εχόντων σωτηρίας, ή ουκ ορθώς έστιν ων κεκινημένων επανορθώσεως∙ χαίρετε τε πάντες, και επειδάν η εκ θεών ειμαρμένη και ημάς ως υμάς καλή, ιλεώ τε και ευμενείς υποδέξασθε φίλους παρά φίλους υμάς αφιξομένους»[1]
Δηλαδή:
«Αλλά, ω μακάριοι ήρωες, και (εσύ) η πιο θεϊκή και υπερέχουσα φύση του γένους μας, μέσω των οποίων, σε εμάς που ζούμε σε αυτήν την ζωή, στέλνονται κάθε φορά αρχές μεγάλων αγαθών στην κοινωνία μας από τους θεούς,  χαίρετε· ω πρόγονοί μας και γονείς, που έχετε γίνει εικόνες των θεών για εμάς· ω συγκάτοικοι και σύντροφοί μας, ω αδελφοί και οικείοι, είτε υπήρξατε μεγαλύτεροί μας σε αυτήν την ζωή είτε και νεώτεροι, οι οποίοι έχετε φθάσει πριν από εμάς εκεί, στην θειοτέρα και μακαριώτερη ζωή· ω εταίροι και όλοι οι φίλοι· ω πολίτες και οι άλλοι και εκείνοι που ηγήθηκαν καλώς στα κοινά μας, και εκείνοι που έχασαν αυτήν την ζωή υπέρ της ελευθερίας του κοινού και ομόδοξου γένους ή για την σωτηρία των υπαρχόντων και καλώς εχόντων ή για τη διόρθωση των εσφαλμένων· χαίρετε όλοι, και όταν η ειμαρμένη από τους θεούς μας καλέσει σε εσάς, να μας υποδεχθείτε σπλαχνικοί και ευμενείς ως φίλους που θα έλθουν σε εσάς τους φίλους»
Για την συγγραφή: Γουλέτας Παναγιώτης (Αλκίνοος), 16/4/2014
[1] Βλ. Κωνσνταντίνος Σάθας, “Μεσαιωνική Βιβλιοθήκη, τόμος 7, Ανωνύμου Σύνοψις Χρονική”.
___________________________________
Η αλαζονεία, η άγνοια, η λήθη, η προσκόλληση σε δεισιδαιμονίες στερούμενες, ιστορικής, φυσικής και επιστημονικής βάσης, και η πνευματική ακαμψία, οδηγούν σε επανάληψη τραγικών καταστάσεων του παρελθόντος.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΜΙΣΤΟΣ ΠΛΗΘΩΝ (Πόσοι τον γνωρίζουν;)

Τρίτη, 12 Αυγούστου 2014

ΕΝΑΕΡΙΑ ΕΠΙΔΕΙΞΗ APACHE ΣΤΗΝ ΚΑΒΑΛΑ

Εντυπωσιακό όσο και "φονικό" το ελικόπτερο  Apache. Έχουμε την τύχη να το διαθέτουμε στο οπλοστάσιό μας. Όπλο μεγάλων δυνατοτήτων, φόβος και τρόμος για τα άρματα μάχης του αντιπάλου.
Οι πολίτες της Καβάλας είχαν την ευκαιρία να δουν μερικούς από τους εντυπωσιακούς ελιγμούς που μπορεί να κάνει αυτό το ελικόπτερο.
Το Apache έκανε την πτήση επίδειξης στο πλαίσιο του Kavala Air Sea Show.
Δείτε το βίντεο σε πλήρη οθόνη.

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

ΩΣ ΠΟΤΕ…

Από την παιδική μας ηλικία, τότε που δεν είχαμε την δυνατότητα κρίσης, μας μιλούσαν και μας δίδασκαν συνεχώς την αλήθεια. Μεγαλώνοντας,  κάποιοι,  ανακαλύπτουν μόνοι τους, νέες αλήθειες, κρυμμένες… που δεν διδάσκονται στα σχολεία και αναγκαστικά μερικές προηγούμενες …αλήθειες, καταρρέουν.  Παρ όλα αυτά οι εκπρόσωποι και κάτοχοι της αλήθειας (εντός και εκτός εισαγωγικών) δεν σταματούν να μιλούν για την αλήθεια. Είδατε σε αυτές τις λίγες γραμμές πόσες φορές διαβάσατε την λέξη αλήθεια; Η τόση κατάχρηση της λέξης τόσα χρόνια στην καθημερινότητα μας, έκανε την ίδια την λέξη να χάσει την αξία της. Όπως και τα κάθε είδους πολιτικά καθεστώτα, ακόμη και τα πιο βάρβαρα, αυτοαποκαλούνται δημοκρατίες.
Αλήθεια, δεν είναι αυτό που σου είπαν άλλοι να πιστεύεις, αλλά αυτό που ανακάλυψες μόνος σου. Αλήθεια είναι η άρνηση στη λήθη. Και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με γνώση της πραγματικής Ιστορίας με κριτική σκέψη και με λογική. Όχι με δογματισμό και παρωπίδες.
Ως πότε οι Αξίες για τις οποίες οι Άνθρωποι αγωνίζονται και πεθαίνουν, θα είναι οι αλυσίδες που θα τους κρατούν δεμένους;
Ως πότε η φωνή της Λογικής των Ελλήνων και της Φιλοσοφίας τους, θα φωνάζει σε κούφια αυτιά; 
___________________
 ΚΩΣΤΑΣ ΤΟΥΡΝΑΣ - Κυρίες Και Κύριοι
Άγριο ψέμα τον άγριο κόσμο θερίζει άγρια η βρωμιά το μέσα μας αργά κερδίζειΚι εμείς, κυρίες και κύριοι, εμείς τιτλούχοι κακής εποχής δε σκάμε πολύ για την ώραΕμάς, κυρίες και κύριοι, εμάς οι μύθοι κάθε Χαλιμάς τη ζωή μας γεμίζουν ακόμα
Η τροφή της ψυχής δωρεάν είναι, μα δεν το βλέπεις…
 Κυρίες και κύριοι, απόψε ας σοβαρευτούμε, το έργο είναι δράμα.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου