Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ ΣΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

Η εμπειρία είναι συναρπαστική. Απολαύστε την.
IGN

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΩΝΟΒΛΕΦΑΡΑ ΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ

Ο νήπιος δεν είναι ήπιος. Η νηπιακή ψυχή  διακατέχεται από πανικό και σ’ αυτόν αντιδοτεί μόνο το Συμπαντικό.
Η αυτοβουλία, αν δεν εναρμονίζεται με την υπέρτατη Βούληση, γίνεται κακοβουλία.
Η χρήση των χειλέων μας δεν πρέπει να μας οδηγεί,  όπως τόσες φορές, στο χείλος της Αβύσσου.
Ο αλαζών αλαλάζει αλλά δεν αλλάζει.
Δεν μπορείς να κάνεις νερά στα κρυφά γιατί φα-νερώνεσαι.
Να αρχίζουμε με αρχές. Ο σημαντικός εραστής ερά το έαρ. Γίνε δεκτικός για να γίνεις αποδεκτός. Ο Χείρων χειραγωγούσε τους μαθητάς του, επισημαίνοντάς τους πως είναι στο χέρι τους να μη γίνουν υποχείρια του κακού.
Χειραφετούνται όσοι διαθέτουν ευχέρεια να μετατονίζουν το Χείρον σε Βέλτιστον.
Έχει αξία μόνο ό,τι συμβάλλει στην Αταραξία. Αταραξία διαθέτει μόνο όποιος κατέχει αληθινή μεγαλοσύνη.
Ο Εγκάρδιος άνθρωπος ενεργεί ένθερμα και κάποτε πυρέσσοντας, αλλά χωρίς πυρετό.
Πρέπει να ενδιαφερόμαστε για εκείνο το είδος της περιουσίας που έχει πέραση στην περίσσια ζωή. Με τα νομίσματα εξαγοράζονται υποτιμημένες αξίες, γι αυτό θα αντικατασταθούν από τα άξια νομιζόμενα.
Οι άνθρωποι θα καταλάβουν σύντομα ότι το αύριο έρχεται για να επεκτείνει την αύρα τους.
Ο ορθά χρησιμοποιούμενος χρόνος επαυξάνει το δικό μας και το καθολικό φως.
Οι οραματοσειρές του Απείρου αποκαλύπτουν τις πύρινες πτυχές τους, εκδιώκοντας με τις έκπαγλες έναστρες πτυχώσεις τους τις γαιο-ψυχώσεις.
Τη μονοευθεία μεταξύ ορατού και αόρατου κόσμου από-δεικνύει η Αριάδνη στον μαθητή Θησέα ή Θητέα.
Αλήθεια και Ωραιότητα αδελφοποιούνται στα μάτια όλων των ενορατικών.
«Αυξώ» είναι η Αυξανόμενη ψυχική ενέργεια του ανθρώπου.
«Ηγεμόνη» η Διαστημική Πυράνασσα που αναμένει να κληθεί για να μας προστατεύσει από το Γήινο Δράκοντα ή «Πνεύμα της Γης».
Το Διαστημικό Πυρ σκοπεύει στην άνοδο του πνεύματος. Το ενοποιό πνεύμα θα σώσει τη Γη από τη διάλυση. Κάτω από τα Αιωνοβλέφαρα τ’ Απείρου συντελείται το Πυρκόσμιο Συναπάντημα.
Το μείζον είναι να αποχτήσουμε κι εμείς οι γαιο-αιχμάλωτοι Κοσμική Ευβουλία.
Πρέπει να στραφούμε, το ταχύτερο στους μακρινούς φωτοδότες μας.
Πρέπει να κατανοήσουμε πως κύριο μέλημά μας είναι η στοιχειώδης ανύψωσή μας. Και τότε θα μας επιβοηθούν όλα τα στοιχεία και στοιχειακά.
Αναστάσιος Ασημακόπουλος  ,  Πηγή: ΕΝΩΔΩΝ- ΡΗΣΕΙΣ

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΝΩΔΩΝ
[«Ο φιλόσοφος Αναστ. Ασημακόπουλος (με εποπτικό μεγαλόπνοο στοχασμό, αισθητή ευφυΐα και ενορατική λειτουργική Συμπαντική διανόηση) ελκόμενος από την δύναμη του Πύρινου Κόσμου εργάζεται υπεύθυνα και συνειδητά στην Αερόπολιν των μεγάλων Ιδεών». Ν. Κεχαγιάς – Ναίθωνας Φιλόλογος - Λογοτέχνης]

Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

ΦΩΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΩΣ
Δεν θα μιλήσουμε σύμφωνα με τα γνωστά. Ότι είναι η σταθερά που τρέχει με 300 χιλιάδες χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, σύμφωνα με τον Αϊνστάιν κλπ, αυτά τα ξέρετε, είναι γνωστά.
Το φως εσωτεριστικά έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα. Έχει ιδιότητες. Έχει αρετές, έχει αρχές. Και υπάρχουμε κάτω από αρχές.
Το φως ουσιαστικά μας δημιουργεί την νόηση. Μέσω της νόησης φωτιζόμαστε.
Είναι φωτισμένος, αυτός που η νοοδομή του, είναι ωραία!
Για να το καταλάβουμε, οι Αρχαίοι Έλληνες, επειδή ήταν μεγάλοι, πάρα πολύ μεγάλοι, έκαναν προσωποσύμβολα.
Είναι η “Ωραία Ελένη”. Αυτό είναι, η Ωραία νόηση, η φωτισμένη. Η Ωραία Ελένη. Ελε νοός, = Φως του Νου.
Το φως της διάνοιας, μας δείχνει τον δρόμο, την κατεύθυνση και κάτω από το φως αυτής ακριβώς της διάνοιας, της ώριμης, της “Ελένης”, της ωραίας, πρέπει να αλλάξουμε κατεύθυνση.
Γι αυτό η “Ελένη” αφήνει τον “Μενέλαο”. Δεν είναι ανάγκη να μιλάμε για τον αεί λαό όπως μιλάνε πάρα πολλοί, αριστερίζοντες. Γιατί ο αεί λαός δεν υπάρχει. Έχει μεταλλαχθεί. Αλλοίμονο αν μείνει έτσι. Είναι μια θαυμάσια προθήκη, τον προκρίνει η Ελένη, πρέπει να τον αγαπάμε, γιατί προσφέρει πάρα πολλά, έχει την συμπάθεια μας όλη, μπορεί να στηριζόμαστε σ’ αυτόν για να υπάρξουμε. Βιολογικά για να υπάρξουμε, όχι ψυχικά και πνευματικά, αλλά δεν είναι δυνατόν να τον πάρουμε σαν οδηγό. Το πολύ πολύ να πάρεις την πείρα του.
Γι αυτό η Ελένη αναγκάζεται να αφήσει τον ΜενέΛΑΟ, για να πάει με τον Πάριδα, (στο όρος Ίδη) στο όρος των Ιδεών.
Το φως του νου όμως πρέπει να συμπληρωθεί. Δεν φτάνει η νόηση. Δεν φτάνει η Ωραία Ελένη. Πρέπει να συμπληρωθεί απ την νοήμονα αγάπη. Γι αυτό και της υποδεικνύει η ίδια η Αφροδίτη το Πάρι. Ο Πάρις, ο εκπρόσωπος της Ίδης, έχει άμεση σχέση με το παρόν.
Το παρόν. Εξελικτικό επίπεδο σε μια πρώτη προσέγγιση, τον παρόντα, τον πανταχού παρόντα ηλιακό μας Άγγελο. Και πρέπει να γίνει μια ανάδυση.
Γιατί Αφροδίτη θα πει, η τάση, μέσα στην ίδια την ανθρωπότητα, όταν γεννάται η ψυχή της, να ανέλθει. Τα ανθρώπινα μέλη, πρέπει δηλαδή να ανέλθουν, να ωριμάσουν οι Ελένες και να αντικαταστήσουν στο όρος της Ίδης την ίδια την πνευματική ιεραρχία. Τα μέλη της ίδιας της Αφροδίτης. Γι αυτό η Αφροδίτη τελικά συνιστά την Ωραία Ελένη.
Αντιλαμβάνεται λοιπόν κανείς ότι πρόκειται περί μιας μεγάλης επισημάνσεως. Η ίδια η Αφροδίτη, το επισημαίνουμε εξακολουθητικά, είναι η καλλίστη άνοδος εκείνων των ανθρωπίνων όντων, που βαίνουν προς αντικατάσταση, της ίδιας της πνευματικής ιεραρχίας. Από την Αφροδίτη έρχεται η ίδια η πνευματική μας ιεραρχία. Τα πνευματικά πυρά, τα Προμηθεικά, από εκεί έχουν έρθει. Και συνεπώς η Αφροδίτη εκπροσωπεί εκείνα τα μεγέθη, που σύμφωνα με την Δίκη τη Ευνομία και την Ειρήνη, τις ώρες δηλαδή, ανέρχονται σταδιακά και μυητικά και αντικαθιστούν την ίδια την πνευματική ιεραρχία, η οποία πρέπει κι αυτή να ανέλθει σε ανώτερα επίπεδα.
Αναστάσιος Ασημακόπουλος Ημερομηνία ψυχογένεσης Πλανητική Ευθύνη

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Η ΨΥΧΗ

Όταν λέμε ψυχή ευνοούμε εκείνο το τμήμα του εαυτού μας, του μικροθείου δηλαδή, που μετέχει του εξελικτικού σχεδίου. Η προσωπικότητα δεν μετέχει του εξελικτικού σχεδίου, είναι χωριστική. Θέλει να είναι μόνη της. Θέλει να είναι ο καπετάν ένας, ακόμη κι αν είναι η επανάσταση του ‘21. Είναι ατομικιστικής και εγωιστικής συνειδητότητας η προσωπικότητα.
Γι αυτόν τον λόγο μας ενδιαφέρει η γέννηση της ψυχής.
Πρέπει να γίνει επαφή του παρελθόντος με το παρόν, της προσωπικότητας με την ψυχή. Της “Ελένης” με τον “Πάρι”. Είναι αναγκαιότητα αυτή.
Όταν μιλάμε για ψυχή, μιλάμε για δύο μεγέθη.
Πρώτον για το αόρατο μέγεθος της ψυχής που είναι στο πέμπτο πεδίο, που είναι ολοκληρωμένο και που είναι ανεξάρτητο από εμάς και που δρα για δικό του λογαριασμό. Αυτό που αναμένει εμάς να αφυπνιστούμε για να μας δώσει οδηγίες [Ο ΑΝΩΤΕΡΟΣ (ή ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΣ) ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ].
Και υπάρχει και το δεύτερο τμήμα της ψυχής, εκείνο το φουκαριάρικο θα έλεγα, που είναι εγκλωβισμένο μέσα στο σπήλαιο των τριών διαστάσεων, που είναι το σώμα μας. Αυτό ταλαιπωρείται από το ατίθασο, το “Μαύρο Άλογο” όπως λέει ο Πλάτωνας. Ταλαιπωρείται από τον φυσικό φορέα, τον συγκινησιακό φορέα και τον κατώτερο νοητικό φορέα. Αυτή λοιπόν η ψυχούλα, το τμήμα εκείνο της ψυχής που είναι εγκλωβισμένο και πάσχει μέσα στην φυλακή των τριών διαστάσεων, πρέπει να το απελευθερώσουμε.
Και δεν μπορούμε να το απελευθερώσουν πάρα μόνο αν αυξήσουμε το φως μας.
Δηλαδή αν είμαστε δεκτικοί στο φως. Αν μαγνητοσκοπήσουμε περισσότερο φως. Άνωθεν φως. Γιατί η Νίκη έρχεται από πάνω γι αυτό έχει φτερά. Καμιά νίκη δεν έρχεται από κάτω. Γι αυτό έχει φτερά η Νίκη Της Σαμοθράκης. Απ’ τον Έρωτα, απ΄τον Αξίερο (= άξιο Έρωτα). Τον πτερωτό δηλαδή, τον κοσμικό ηλεκτρομαγνητισμό που έρχεται από πάνω. Οτιδήποτε έρχεται από πάνω είναι τέλειο.
Άρα, θα πρέπει να γίνει μια σύγκραση πυρών και το πυρ της βουλήσεως να συνενωθεί με το ψυχήλιο πυρ και να νοιώσουμε αρετές. Κάθε φλόγα έχει αρετές και αναμένει να την εισπνεύσουμε και να μας δώσει τη ζείδωρη αύρα. Tην “Πάνδροσο” την “Άγραυλο” και την “Έρση” (= οι θεραπαινίδες της Αθηνάς).
Και πρεπει να διακρίνουμε πάντα την δίκη μας αύρα από την αύρα του περιβάλλοντος. Αυτό που κάνουν οι νέοι το πληρώνουν πολύ ακριβά. Ανταλλασσόσουν τις αύρες τους που συνήθως είναι καθαρές, με βρώμικες, με λερωμένες αύρες. Γιατί δεν κατανοούν, δεν διακρίνουν ότι άλλο είναι το κάρμα το δικό τους κι άλλο το κάρμα του περιβάλλοντος ή μερικών ανθρώπων, οι οποίοι έχουν συναλλαγεί με το περιβάλλον. Αυτό είναι μια τραγική κατάληξη. Πρέπει να διακρίνουμε την δική μας αύρα (σήμερα ιδιαίτερα), με το αστρικό πεδίο το οποίο μάχεται, το πεδίο μάχης δηλαδή όλων μας, όπου έχουμε εμπλακεί με πάμπολλες αύρες, όλοι μας.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ

Το φως εσωτεριστικά έχει μια ιδιαίτερη ποιότητα. Έχει ιδιότητες. Έχει αρετές, έχει αρχές. Και υπάρχουμε κάτω από αρχές.
Το φως ουσιαστικά μας δημιουργεί την νόηση. Μέσω της νόησης φωτιζόμαστε.
Είναι φωτισμένος, αυτός που η νοοδομή του, είναι ωραία!
Έρχεται φως από πάνω και μέσω του φωτός έρχονται αρετές. Η πρόσκληση, η εισδοχή αυτόν των νέων προτύπων που έρχονται διαρκώς μέσω του ήλιου μας, μέσω των φλογών των ακτίνων του ήλιου, πρέπει να εγχαράξουν νέες εν-τομές μέσα μας και να εκδιώξουν τα παλιά πρότυπα.
Τα παλιά πρότυπα πρέπει να υποστούν:
Πρώτον: Αντικατάσταση, αν είναι φθαρμένα,
Δεύτερον: Mετουσίωση, αν αντέχουν ή στον βαθμό που αντέχουν.
Τρίτον: Πρέπει να υποστούν μια μεταλλαγή, σύμφωνα με τα νέα πρότυπα πάντοτε εν κράση, ή σε σύγκραση κι αυτό είναι το Διονυσιακό κρασί, στον βαθμό πάντοτε πού είναι διαχρονικά και αείχρονα.
Η Ελλάδα έχει πάρα πολλά πρότυπα που αντέχουν στον χρόνο.
Το πρότυπο του Δία. Ο Δίας ειναι τι Ιδεοδιάστημα, το Ιδεάστημα μ’ άλλα λόγια, είναι το αιθερικό διάστημα και συνεπώς είναι το πρότυπο των προτύπων και αντέχει διαχρονικά μέχρι τους αστρικούς κύκλους.
Ο Απόλλων και ο Διόνυσος. Ο ορατός και ο αόρατος κόσμος. Ο θείος ερμαφρόδιτος. Είναι το άλλο πρότυπο που αντέχει μέσα στον χρόνο. Και το οποίο για μας έχει άμεση σχέση με την αρμονία του ορατού και του αόρατου κόσμου.
ΕΠΟΜEΝΩΣ Η ΑΡΜΟΝIΑ ΕIΝΑΙ ΤΟ ΠΡOΤΥΠΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚHΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚOΤΗΤΑΣ.
ΑΥΤΌ ΠΡΟΤΕIΝΕΙ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚA Η ΕΛΛAΔΑ.
Αναστάσιος Ασημακόπουλος Ημερομηνία ψυχογένεσης Πλανητική Ευθύνη

ΠΟΙΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ

«Από κάποιο ορισμένο σημείο και πέρα, όλο το σύμπαν μετατρέπεται σε μια συνεχή διαδικασία μύησης» – Robert Anton Wilson 
Είστε έτοιμοι να μάθετε την αλήθεια; Θέλετε να γνωρίσετε ποιοι πραγματικά είστε; Ποια είναι η βαθύτερη ύπαρξή σας; Τι σημαίνει να είστε ένα ον που αντιλαμβάνεται μια άπειρη πραγματικότητα χρησιμοποιώντας πεπερασμένες μεθόδους; 
Το πιθανότερο είναι ότι δεν είστε έτοιμοι, αφού η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν είναι. 
Σε περίπτωση όμως που ανήκετε στις εξαιρέσεις κι όπως είπε ο Terence McKenna «έχετε πάρει στα σοβαρά την ιδέα ότι η κατανόηση του σύμπαντος είναι δική σας ευθύνη, διότι η μόνη κατανόηση του σύμπαντος που θα σας χρησιμεύσει είναι η δική σας αντίληψη», τότε αυτό το άρθρο είναι για σας. 
Φανταστείτε ότι είστε η αρχέγονη ενέργεια. Σκεφτείτε τον εαυτό σας να κινείται με την ταχύτητα του φωτός από το πρωταρχικό μοναδικό στάδιο της Μεγάλης Έκρηξης. Μπορείτε είτε να δημιουργείστε είτε να καταστρέφεστε, αλλά αλλάζετε συνεχώς μορφή. Γίνεστε έκρηξη γαλαξιών, έκρηξη αστεριών, έκρηξη πλανήτών. Γίνεστε το πολύτιμο νερό και το οξυγόνο ή ακόμα και η διαδικασία της ίδιας της ζωής. Γίνεστε ζώντες οργανισμοί: φυτά, δέντρα, ζώα. Στη συνέχεια, μετατρέπεστε σε ένα ιδιόμορφο είδος ζώου που ονομάζεται άνθρωπος και το οποίο μπορεί να δώσει έννοιες στα πράγματα και στις διάφορες πτυχές του εαυτού του. Αυτό μπορεί πραγματικά να διασπάσει την άπειρη δομή σας μέσα από μια διαδικασία δοκιμών και λαθών που σας υπενθυμίζουν τη διαδικασία της εξέλιξης. 
Στη συνέχεια μετατρέπεστε σε ένα μοναδικό ανθρώπινο ον, με μοναδικά δακτυλικά αποτυπώματα και ξεχωριστά χαρακτηριστικά προσώπου. Γεννηθήκατε μια συγκεκριμένη ημερομηνία και σας δίνουν ένα συγκεκριμένο όνομα. Μεγαλώνετε με μια συγκεκριμένη αντίληψη για το ποιοι είστε ή πιθανόν είστε και αυτή η ιδέα σας οδηγεί, αναπόφευκτα, στο να κάθεστε αυτή τη στιγμή και να διαβάζετε αυτό το άρθρο.
Ο πρώτος νόμος της θερμοδυναμικής είναι ο εξής: «Η ενέργεια δεν μπορεί ούτε να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί, μπορεί όμως να αλλάξει μορφή». Αυτό είναι επίσης γνωστό ως νόμος διατήρησης της ενέργειας. Αυτή είναι η αλήθεια για το ποιοί είστε. Είστε μια πτυχή της θερμοδυναμικής. Είστε η προσωποποίηση της ενέργειας που ενυπάρχει στο σύμπαν και που περπατά, μιλά, γελά και πηγαίνει στην τουαλέτα και που ήδη αλλάζει μορφή από την αρχή του χρόνου. Οτιδήποτε από το οποίο είστε κατασκευασμένοι κάποτε βρισκόταν στα πύρινα σωθικά ενός άστρου. Η ενέργεια που ρέει μέσα στο σώμα σας αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς η ίδια που έτρεχε στην αρχή του σύμπαντος. Απλώς πέρασε μέσα από πολλές διαφορετικές μορφές για να έρθει τελικά να δώσει ζωή στο σώμα, το μυαλό και την ψυχή σας με τη ζωντάνια που διαθέτει. 
Το πραγματικό βάθος της ύπαρξής σας είναι μια κβαντική μοναδικότητα που επιθυμεί, ποθεί και λαχταρά να παρατηρήσει τον εαυτό της στην πράξη και να αποκτήσει αυτογνωσία σε ολόκληρο το γαλαξιακό της μεγαλείο. 
Δεν είστε ένας κόκκος μέσα στο σύμπαν, είστε ολόκληρο το σύμπαν μέσα σε έναν κόκκο. 
Πράγματι, είστε το σύμπαν που προσπαθεί να πειστεί για την ύπαρξή του. Όπως είπε ο Alan Watts «Οτιδήποτε κάνετε είναι ό,τι κάνει ολόκληρο το σύμπαν σε αυτό που αποκαλείτε εδώ και τώρα. Είστε αυτό που κάνει ολόκληρο το σύμπαν με τον ίδιο τρόπο που ένα κύμα κάνει ό,τι κάνουν όλοι οι ωκεανοί. Η πραγματική ύπαρξή σας δεν είναι μια μαριονέτα που η ζωή τη σέρνει όπου θέλει. Η πραγματική και βαθύτερη ύπαρξή σας είναι ολόκληρο το σύμπαν». Είστε ενέργεια που δεν μπορεί ούτε να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί, αλλά μπορεί να αλλάζει μορφή. Αλλάζατε μορφή από την αρχή του σύμπαντος, όταν γίνατε άστρο κι όταν εξερράγη το άστρο σας κι έγινε η γη. Αλλάξατε μορφή πολλές φορές μέσα από τη διαδικασία της εξέλιξης: αλλάξατε όταν γεννηθήκατε και θα αλλάξετε όταν πεθάνετε. Η ζωή δεν είναι αυστηρά γραμμική, είναι έντονα μη γραμμική. Η ζωή έχει και θα έχει πάντα μια μη γραμμική διάσταση. Δεν μπορείτε να ξεφύγετε από αυτό. Υπάρχει μόνο η απόλαυση της απόλυτης μη γραμμικής ομορφιάς και κομψότητας της μορφής: της αγάπης. 
Δεν πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να μισήσουμε τον κόσμο μέσα από τη χειραγώγηση της αυστηρής γραμμικότητας και της ιδέας του διαχωρισμού: του φόβου. Θα μπορούσα να συνεχίσω να μιλώ για τον τρόπο που η συνδυαστική κατανόηση της αρχής της αβεβαιότητας του Heisenberg, η εξίσωση Schrodinger, το θεώρημα της μη πληρότητας του Gödel, η κβαντική διεμπλοκή, το πείραμα τη διπλής σχισμής και της ερμηνείας των πολλών κόσμων του κβαντικού αινίγματος οδηγούν φυσιολογικά σε αυτό το συμπέρασμα. Όλα αυτά όμως είναι γραμμικές ανοησίες που μάταια προσπαθούν να προωθήσουν τη μη γραμμική σκέψη. 
Υπάρχει ακόμη και η υπόθεση του Βιοκεντρισμού που αποκαλύπτει το πώς η ζωή συνεχίζεται και μετά τον θάνατο. Εκείνο που πραγματικά χρειάζεται να γνωρίζετε είναι ότι το μόνο παράδοξο της πραγματικότητας είναι ότι εσείς αποτελείτε ένα παράδοξο που περπατά και μιλά. Η ίδια η πραγματικότητα περιλαμβάνει τη συνειδητότητά μας και αυτό δημιουργεί το παράδοξο
Ο χώρος και ο χρόνος είναι απλώς εργαλεία του νου μας τα οποία χρησιμοποιούμε για να σχηματίσουμε έννοιες. Εμείς είμαστε η αρχέγονη ενέργεια, η ίδια ενέργεια που υπάρχει ήδη από την αρχή του σύμπαντος και έχει περάσει από αρκετές μορφές μέχρι να γίνει εμείς (εσείς και εγώ) που αντιλαμβανόμαστε το σύμπαν (που είναι ο εαυτός μας). Στο τέλος της ημέρας, η φύση της πραγματικότητας προχωρά πέρα από τη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης ή οποιασδήποτε άλλης θεωρίας. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι όλες οι ανθρώπινες θεωρίες είναι εγγενώς πεπερασμένες και φορτωμένες με προκαταλήψεις (αρχή της πεπερασμένης προκατάληψης): βασίζονται στην εσφαλμένη υπόθεση ότι το σύμπαν είναι κάτι που βρίσκεται «εκεί έξω» και όχι μέσα μας, γεγονός που μας γυρίζει πίσω στο αναμφισβήτητο γεγονός ότι αποτελούμε μια πτυχή του σύμπαντος που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. Δεν είμαστε ανεξάρτητα, συνειδητά όντα που αντιλαμβάνονται το σύμπαν. Είμαστε αλληλοεξαρτώμενες πτυχές του σύμπαντος που συνειδητά αντιλαμβάνεται τον εαυτό του. 
Ο G. Spencer δήλωσε αινιγματικά: «Το σύμπαν πρέπει να επεκταθεί και να ξεφύγει από τα τηλεσκόπια μέσω των οποίων εμείς, που είμαστε το σύμπαν, προσπαθούμε να το συλλάβουμε» Ποιοι είμαστε λοιπόν; Είστε εγώ. Ποιος είμαι εγώ; Είμαι εσείς. Είμαστε ο Κόσμος. Είμαστε η ίδια η δομή και η δομή της ύπαρξης που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της. Αλλά, και εδώ είναι το πρόβλημα, έτσι είναι κι όλοι οι άλλοι. Δεν αποτελώ κάτι σημαντικό επειδή γνωρίζω ότι το σύμπαν είναι αυτό που είμαι κι εγώ. Αποτελώ κάτι σημαντικό επειδή το σύμπαν είναι αυτό που είμαι κι εγώ. Και ξαφνικά όλοι εμείς δεν είμαστε τελικά τόσο μικροί.

Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Πρώτον: Να δεχθεί ενέργεια, να φωτιστεί.
Δεύτερον: Να εκδηλώσει τις αρετές του.
Τρίτον: Να αναληφθεί ο ίδιος.
Δηλαδή να δώσει ως πνευματικός Γανυμήδης, στο ίδιο το διάστημα τα φώτα τα οποία προσέλαβε τα οποία επαύξησε. Τις αρετές του.
Ποια ποιότητα εκδηλώνουμε στον βίο μας. Αυτό μετράει. Ποιο ποιοτικό φως.
Αν είμαστε συνδημιουργοί του παντός. Αν μετέχουμε τουλάχιστον στο θείο ιεραρχικό σχέδιο των πνευματικών ηγητόρων του πλανήτη μας.
Αυτό είναι πολύ βασικό.
Χωρίς συνειδητή παρουσία σ αυτό και συμμετοχή, δεν είναι δυνατόν να αυξηθεί το φως μας και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε ένα βήμα έσω και άνω.

«Ιερόν συμβουλή»
Έχεις την ιερή  υποχρέωση να παρέχεις τη  συμβουλή και τις γνώσεις σου για  την πρόοδο και  βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας.

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

«ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΧΟΥΜΕ ΨΥΧΗ!»

«Εμείς οι Έλληνες έχουμε ψυχή!»: Δηλώσεις της Μαρίας Μπελιμπασάκη μετά το Ασημένιο στα 400μ.
-----------------------------------------
Δηλώσεις Βούλας Παπαχρήστου μετά την κατάκτηση του Χρυσού στο Βερολίνο.
-----------------------------------------
ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΑΛΜΑΤΑ ΣΤΕΦΑΝΙΔΗ - ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΧΡΥΣΟ ΚΑΙ ΑΣΗΜΕΝΙΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ.
Καθαρή Δύναμη 4 , GiannisV

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018

"Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

<< Η Ψυχή της Ελλάδος Ολύμπιο θέειν Απολλώνιος Δρόμος σε Κοσμικούς γύρους Η Ψυχή της Ελλάδος Διοκεραύνια λάμψη Πνοή Ανδρομέδας Σειριακό εξαίφνης Η Ψυχή της Ελλάδος φτερούγισμα Πλειάδων Γαλαξιοθηλή Παρθένου Πάνδροσος Άρκτου Η Ψυχή της Ελλάδος Τρισήλιο κράμα Διονυσιόγευστη Βάκχη Μυοφτέρουγος Θύρσος Η Ψυχή της Ελλάδος Κρονιο-αναδυομένη Άλιο Ρόδο Ιδεο-Καλλίστη Η Ψυχή της Ελλάδος Καβείριο μέταλλο Ελευσίνια μολπή Δωδώνιο θρόϊσμα Η Ψυχή της Ελλάδος Ολύμπια ορειβασία Δάδα Ολυμπίας Ενδέξιο αγώνισμα Η Ψυχή της Ελλάδος Υδροχοϊκή Κασταλία Γάργαρον Ίδης Ζωδιοπηγή Κανάθου Η Ψυχή της Ελλάδος Ατλάντειο κοίτασμα Μέλισσα Παρνασσού Ελικώνιο ΟΜ Η Ψυχή της Ελλάδος Λύρα Ερμή Χορογραφία Μουσών Κλείδα Κλεισώνυμου Παμφυλετικό Δισκοπότηρο Ληδαύγειος κρόκος Λίμνη Ιδεοκύκνων Ζωδιοχορός Ελένης Αύρα Αταλάντης Ινώπεπλος κυματισμός Ελάφι Αρτέμιδος Πόνος Λητούς Χάδι Αστερίας Σαΐτα στον Πύθωνα Άρμα Ηνίοχου Φτερωτή Ερμηνεία Η Ψυχή της Ελλάδος Φλογάριθμο όραμα που παντοτινά εφορμά στο Ταλετόν του Απείρου . >>
Αναστάσιος Ασημακόπουλος

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟ

Η Εκκλησία είχε τη δυνατότητα να επιχειρήσει μια γενική επιθετική πολιτική για την εξουδετέρωση των κέντρων του Διαφωτισµού και τον έλεγχο των πνευµατικών δραστηριοτήτων, που αναπτύσσουν οι φορείς των νέων ιδεών. Έτσι µε απόφαση του Πατριάρχη άρχισαν να λογοκρίνονται όλα τα βιβλία και έντυπα που κυκλοφορούσαν.
Ο Ιλαρίων, υπεύθυνος του πατριαρχικού τυπογραφείου, περιερχόταν τα βιβλιοπωλεία της Κωνσταντινουπόλεως, για να ιδεί μήπως ήρθε κάποιο βιβλίο και όσα δεν συμφωνούσαν µε το πνεύμα του πατριαρχείου, τα δήμευε εκ μέρους του Πατριάρχη, τα εξηγούσε όπως ήθελε και κατέληγαν στη φωτιά. Τίποτε στην Κωνσταντινούπολη δεν μπορούσε να τυπωθεί, ούτε να πουληθεί, αν δεν είχε εξετασθεί από τον Ιλαρίωνα. Υπήρχε έτσι μια διαδικασία για μια νομότυπη κάλυψη του Ιλαρίωνα, ο οποίος ενεργούσε με ασυδοσία, σύμφωνα µε τις εξουσίες που του έδωσε ο Πατριάρχης” (Φίλιππος Ηλιού “Τύφλωσον Κύριε τον Λαόν σου”).
Ο Κωνσταντίνος Κούµας γράφει: “Περιέρχεται τα βιβλιοπωλεία της Κωνσταντινουπόλεως, για να ιδεί, μήπως ήρθε κανένα βιβλίο. Όσα δεν συµφωνούν µε το πνεύµα της αγυρτείας, τα δηµεύει εκ µέρους του Πατριάρχη και τα καίει”.
Κατά το έτος 1820 επί πατριαρχίας Γρηγορίου Ε' ο Ιλαρίων έδωσε τη γνώµη να τιµωρηθούν µε θάνατο πέντε έξι σπουδσστές και απείλησε να φέρει τον Κοραή σιδηροδέσµιο µπροστά στον σουλτάνο” (απόσπασµα από ανεκδοτη επιστολή του διαφωτιστη Νικολάου Σ. Πίκκολο).
Η Εκκλησία της Σµύρνης διέλυσε το φιλολογικό γυµνάσιο του Κοραή χαρακτηρίζοντας τους µαθητές του “βδελυρά σπέρµατα”.
Σε επιστολή του προς τον στενό φίλο του στην Κωνσταντινούπολη Στέφανο Κανέλλα ο Ν. Πίκκολος γράφει: “Ο άγιος ηγούμενος Ιλαρίων δαιμονίστηκε [έγινε έξαλλος] και έβρισε όλους όσους σπουδάζουν στο Παρίσι. Εµένα µε φοβέρισε ότι θα µε παραδώσει στον σουλτάνο... Η λέξη ελευθερία εξόργισε πολύ τον κύριο Ιλαρίωνα... Από που έχει την εξουσία να αναγκάζει τους άλλους να συμφωνούν µε τη γνώμη του;... Ούτε ο Ιλαρίων ούτε κανένας άλλος θα κρίνει το ποίημά μου, αφού δεν δημοσιεύτηκε. Έφριξα από αγανάκτηση για την τόσο μεγάλη κακία και θρασύτητα ενωμένες σε έναν άνθρωπο. Ποιός είναι αυτός; Πατριάρχης; Δραγουμάνος; Βερζύης; Όχι, είναι μοιχός της Εκκλησίας χρεοκοπημένος παπάς µε κάθε είδους ανοσιουργήματα μολυσμένος που κατά τύχη γλύτωσε τα κάτεργα. Τέτοιος άνθρωπος να φοβερίζει ότι θα φέρει σιδηροδέσμιο τον Κοραή και θα σφάξει τους λογίους; Θεέ µου που καταντήσαμε;
Αν μπορούσα Θα πρότεινα:
Να καθαιρεθεί ο Ιλαρίων ως ιερόσυλος.
Να κηρυχθεί άτιμος, γιατί έβρισε και συκοφάντησε τον Κοραή, άνδρα σεβάσμιο για τη σοφία και την αρετή του.
Να μην λέγεται Έλληνας γιατί είναι ανάξιος του ονόματος αυτού.
Κανένας Έλληνας να μην επικοινωνεί μαζί του και να τον αποστρέφεται σαν εχθρό και προδότη της πατρίδας του.
Και θα τον έστελνα στα κάτεργα”
[Αρχείο Θεόκλητου Φαρµακίδη (φάκ. 36) Εθνική Βιβλιοθήκη, τµήµα χειρογράφων].
Με αφορμή την πατριαρχική παράνοια, σατιρίζουν οι διανοούμενοι τον Ιλαρίωνα λέγοντας ότι θα γίνει ύμνος το “τύφλωσον Κύριε τον λαόν σου”, τον οποίο θα επιβάλλει στην επαρχία του όταν ιερατεύσει. Η αντίληψη που επικρατεί στον κόσμο του Διαφωτισμού είναι ότι η δύναμη της Εκκλησίας στηρίζεται στην αμάθεια, την «τυφλότηται του λαού». Όπως γράφει η Ελληνική Νομαρχία, «...το ιερατείο, κατάλαβε ότι αναγκαίο ήταν πρότερο να τυφλώσει το λαό µε την αμάθεια, για να στερεώσει καλύτερα τον σκοπό του».
Οι επιστήμες και οι τέχνες φωτίζουν το νου του λαού, τον ελευθερώνουν από τις δεισιδαιμονίες και ακολούθως από τον ζυγό εκείνων σε όσους οι δεισιδαιμονίες έγιναν αργυρίου και χρυσίου μετάλλεια ανεξάντλητα-”, γράφει ο Κοραής, το 1820, σε ένα ανώνυμο έργο του, που συντάχθηκε και τυπώθηκε μέσα στη φωτιά της ιδεολογικής διαμάχης που είναι γνωστό σαν “Ελληνική Νομαρχία”.
Η Εκκλησία από το 1819- 1821 αντέδρασε κατά των διανοουμένων που ζούσαν σε περιοχές εκτός Πατριαρχείου και στην Ευρώπη όπου δεν είχε δυνατότητα άμεσης διοικητικής παρέμβασης. Ο Κοραής και οι οπαδοί του, εναντίον των οποίων στρεφόταν η Εκκλησία, αντέδρασαν πολλαπλασιάζοντας τα αντικληρικά κείμενα και ο τόνος διαρκώς ανεβαίνει: “Η σημερινή κατάσταση του ιερού ημών κλήρου είναι αθλιοτάτη… κατ' εξοχήν οι περισσότεροι αρχιερείς της Κωνσταντινουπόλεως ζουν σαν αληθινοί δεσπότες, σαν άγριοι λύκοι και όχι σαν αληθινοί ποιμένες”, δημοσιεύει το περιοδικό Μέλισσα» των διαφωτιστών στο Παρίσι.
Το 1821 είναι κοινή πεποίθηση ότι οι κοσμικές αρμοδιότητες του ιερατείου έπρεπε να του αφαιρεθούν, και να περιοριστεί µόνο στα θέματα της Εκκλησίας και των ευλογιών της. Το Πατριαρχείο αντέδρασε µε βαναυσότητα, στην οποία υπήρξε βιαιότατη και η απάντηση του Κοραή. Το περιοδικό «Μέλισσα» δεν διστάζει, όταν άρχισε η επανάσταση του 1821, να προκηρύξει διαγωνισμό, µε θέμα: “Ποια και πόσα είναι τα κακά, που προξένησαν και ακόμη πρόξενούν στο δυστυχισμένο Γένος µας οι περισσότεροι αρχιερείς, από την εποχή του πατριάρχη Φωτίου [820-893 μέχρι σήμερα; Ποιοί είναι οι καλλίτεροι τρόποι, µε τους οποίους είναι δυνατόν να καταργηθεί ο πανωλέθριος και φρικτός δεσποτισμός των αναξίων διαδόχων του φιλάνθρωπου Ιησού και σωτήρα;”
Το περιοδικό Μέλισσα» αναδημοσίευσε ολόκληρη την “απανταχούσα”του Πατριάρχη και την στηλίτευσε με δριμύτητα, σχεδόν φράση προς φράση, για την «τρομακτική απεραντολογία» και «την ηλιθία και δουλικωτάτη υποταγή» που χαρακτηρίζουν το συγγραφέα του φυλλαδίου της «απανταχούσας», που ήταν ο Πατριάρχης. Το επιχείρημα της πολεμικής του κλήρου κατά των διαφωτιστών ήταν ότι καλλιεργούσαν στην νεολαία της προεπαναστατικής περιόδου την “αδιαφορία στις καθιερωμένες νηστείες”.
Ο Κωνσταντίνος Κούμας [1777-1836), σχολιάζοντας το κυνήγι των διαφωτιστών από την Εκκλησία, γράφει: «Και µόνο η διδασκαλία των μαθηματικών θεωρείται ως πηγή αθείας, της οποίας πρώτο αποτέλεσμα ήταν η κατάργηση της νηστείας”.
Η εγκύκλιος που εξέδωσε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ και η Ιερά Σύνοδος το 1819 καταδικάζει τις επιστήµες, που αποσπούσαν τους υπόδουλους Έλληνες από τις θρησκευτικές τους υποχρεώσεις, όπως η νηστεία! Ήταν τόσο µεγάλο αµάρτηµα που η εγκύκλιος αποκαλεί τους διαφωτιστες «διεφθαρμένα ελεεινά ανθρωπάρια, οι οποίοι φυτρώνουν όπως τα ζιζάνια µέσα στο καθαρό σιτάρι”.
Ο Άγγλος Αντισυνταγµατάρχης William Martin Leake (1777- 1860), που περιηγήθηκε στις ελληνικές περιοχές µεταξύ του 1804 και 1810 σαν πράκτορας της Μεγάλης Βρετανίας, γράφει για τις εκκλησιαστικές νηστείες: “Οι Έλληνες κρατούν σκληρή νηστεία, σαράντα ολόκληρες µέρες και είναι εξαντληµένοι και ανίκανοι για κάθε σοβαρή προσπάθεια. Ωστόσο, κάτω απ' αυτή την πικρή κρούστα, προβάλλει έντονα ο εθνικός χαρακτήρας ενός αρχαίου λαού”.
Με τόσες σωτήριες νηστείες, οι Έλληνες ήταν εξαντλημένοι και ανίκανοι για κάθε σοβαρή προσπάθειαι, πόσο µάλλον για εξέγερση. Γι' αυτό οι διαφωτιστές, που µε τις διδαχές τους προετοίμαζαν τη νέα γενιά για τον μεγάλο εθνικό ξεσηκωμό, φρόντιζαν στην παύση ή έστω στον περιορισμό των νηστειών, μήπως και οι υπόδουλοι καταφέρουν και σταθούν πρώτα στα πόδια τους, πριν καταφέρουν να σηκώσουν τα άρματα κατά των τυράννων τους. Και η Εκκλησία που γνώριζε πολύ καλά γιατί είχε επιβάλλει όλες αυτές τις νηστείες, είχε κάθε λόγο να ανησυχεί, να απειλεί και να βρίζει.
Έτσι δέσποζαν των Ελλήνων οι ιεράρχες. Τα σημάδια του μισελληνισμού τους τα βλέπουμε σήμερα στα μουσεία. Αγάλματα διαμελισμένα, αποκεφαλισμένα, ακρωτηριασμένα, σπασμένα µε σφυριά.
Τα όσια και τα ιερά των προγόνων μας υβρίζονται σαν είδωλα και παραμένουν σιωπηλοί μάρτυρες του ιερού εγκλήματος της Εκκλησίας η οποία έσβησε έναν πολύ όμορφο κόσμο και τον βύθισε σε αιματοβαμμένη λήθη μαζί µε τα εκατομμύρια των βασανισμένων και δολοφονημένων Ελλήνων.
Έτσι έσβησαν τον μεγαλύτερο πολιτισμό του κόσμου, που είχε εκπολιτίσει όλους τους λαούς της γης. Έτσι αφάνισαν τον φωτοδότη Ελληνισμό, για να επικρατήσει το σκοτάδι.
Σε µια τελευταία σφυγμομέτρηση (γκάλοπ) «δεικτών» εμπιστοσύνης στους Θεσμούς των Ελλήνων, η Εκκλησία έρχεται 22η μεταξύ 24 Θεσμών, από την πρώτη Θέση που είχε πριν από δέκα χρόνια. Δηλαδή μέσα σε μια 10ετία, από πρώτη προτίμηση αξιοπιστίας, έχασε το 85% της εμπιστοσύνης των πολιτών και κατέρρευσε κυριολεκτικά ως ο πιο αναξιόπιστος θεσμός (“Καθημερινή” 28 Δεκεμβρίου 2008).
Από το βιβλίο, “ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ”, σελ. 263 – 268, εκδ. Δίον, 2010, του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γεράσιμου Καλογεράκη. 

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΘΕΟΣΤΑΛΤΟΣ

Ο Μνήσαρχος και η Πυθαΐς, οι γονείς του Πυθαγόρα, προέρχονταν από τον οίκο και την γενιά που δημιουργήθηκε από τον Αγκαίο, τον ιδρυτή της αποικίας της Σάμου. Επειδή η ευγενική αυτή καταγωγή θρυλείται μεταξύ των συμπολιτών του Πυθαγόρα, κάποιος Σάμιος ποιητής ισχυρίζεται ότι ο Πυθαγόρας ήταν γιος του Απόλλωνα. Η φήμη αυτή επικρότησε για τον εξής λόγο:
Όταν ο Μνήσαρχος βρέθηκε στους Δελφούς για εμπορικούς λόγους, μαζί με την γυναίκα του που δεν γνώριζε ακόμη ότι ήταν έγκυος, ζήτησε χρησμό από την Πυθία σχετικό με το επικείμενο ταξίδι του προς την Συρία. Η Πυθία χρησμοδότησε ότι αυτός μεν θα δοκιμάσει μεγάλη ευχαρίστηση και θα αποκτήσει πολλά χρήματα, η δε γυναίκα του ότι εγκυμονεί ήδη και πως θα γεννήσει παιδί που θα διαφέρει κατά την ωραιότητα και τη σοφία από όλους τους ανθρώπους και θα καταστεί πάρα πολύ ωφέλιμο στο ανθρώπινο γένος.
Ο Μνήσαρχος κατανοώντας πως κάτι σπουδαίο και θεόσταλτο θα προέκυπτε, μετονόμασε μάλιστα την γυναίκα του από Παρθενίδα σε Πυθαίδα μετά τον χρησμό. Κατόπιν επιχείρησε το ταξίδι που σχεδίαζε έχοντας λάβει τόσο ευνοϊκή προτροπή, με αποτέλεσμα όσο βρισκόταν στην φοινικική Σιδόνα να γεννήσει η Πυθαίδα το γιο τους.
Ο Μνήσαρχος ονόμασε το νεογέννητο Πυθαγόρα καθώς είχε προφητευτεί από τον Πύθιο Απόλλωνα. Πράγματι ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο από τους Αρχαίους ότι η ψυχή του Πυθαγόρα είχε αποσταλεί από την Ανώτατη αρχή του Απόλλωνα, είτε επειδή ήταν συναφής είτε κατ' άλλον τρόπο συνδεδεμένη με τον θεό. Η ίδια του η γέννηση και η ποικίλη σοφία της ψυχής του το αποδείκνυαν ολοφάνερα.
Όταν ο Μνήσαρχος επέστρεψε στη Σάμο με πολλά κέρδη και μεγάλη περιουσία, έχτισε ιερό του Πύθιου Απόλλωνα και πρόσεξε ιδιαίτερα την ανατροφή του παιδιού του, αναθέτοντάς την παράλληλα πότε στον Κρεώφυλο, πότε στον Φερεκύδη από την Σύρο καθώς επίσης και σε ιερείς.
Ο νεαρός Πυθαγόρας μεγάλωνε με μεγάλη σεμνότητα και σωφροσύνη και έγινε όμορφος στην εμφάνιση πολύ περισσότερο από άλλους νέους. Απολάμβανε δε κάθε είδους σεβασμό ακόμη και από τους πολύ μεγαλυτέρους του σε ηλικία πολίτες. Όταν μιλούσε μετέστρεφε τους πάντες με το μέρος του και φαινόταν αξιοθαύμαστος ώστε από τους πολλούς να βεβαιώνεται με κάθε φυσικότητα πώς ήταν πράγματι γιός του θεού Απόλλωνα.
Ενθαρρυμένος από την παιδεία που έλαβε από βρέφος και από τη φυσική του ομορφιά, ακόμη περισσότερο κατέβαλλε προσπάθεια να αποδεικνύει τον εαυτό του άξιο των προτερημάτων που τον διακοσμούσαν.
Όλα όσα έλεγε ή έπραττε τα έκανε με μειλιχιότητα, δίχως να κυριεύεται ούτε από οργή, ούτε από ζήλεια, ούτε από εριστικότητα ούτε από άλλη διαταραχή ή επιπολαιότητα. Μεγάλη θρησκευτικότητα χαρακτήριζε τη συμπεριφορά του και ακολουθούσε ιδιαίτερα σημαντικές δίαιτες, με ισορροπία ψυχής και εγκράτεια σώματος.
Διαβάσουμε στο βιβλίο του Φιλόστρατου, “ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ”, ΒΙΒΛΙΟ Α': Όσοι επαινούν τον Σάμιο Πυθαγόρα λένε γι' αυτόν ότι δεν ήταν ακόμη Ίωνας, όταν γεννήθηκε κάποτε στην Τροία ως Εύφορβος. Πέθανε και αναβίωσε, αλλά το ότι είχε πεθάνει, επιβεβαιώνεται και από τον Όμηρο. [Μετενσάρκωση του Εύφορβου. Ο Εύφορβος ήταν Τρώας ήρωας, που προκάλεσε την πρώτη πληγή στον Πάτροκλο και σκοτώθηκε από τον Μενέλαο (Όμηρος, Ίλιάς, Π 808, Ρ 1 κ.ε.)]
Και συνεχίζει ο Φιλόστρατος: Οι άλλοι είχαν διάφορες γνώμες για τον θεό και αντίθετες μεταξύ τους. Στον Πυθαγόρα είχε φανερωθεί ο Απόλλων και είπε ποιος ήταν. Κι άλλοι θεοί είχαν φανερωθεί, όπως η Αθηνά, οι Μούσες και άλλοι, των οποίων τις μορφές και τα ονόματα αγνοούν οι άνθρωποι. Ό,τι έλεγε ο Πυθαγόρας οι συνομιλητές του το θεωρούσαν νόμο και τον τιμούσαν ως απεσταλμένο του Δία. Κρατούσαν κλειστό το στόμα τους σχετικά με το θείο, διότι άκουγαν πολλά θεϊκά και απόρρητα που ήταν δύσκολο να μην τα πουν αν δεν μάθαιναν πρώτα ότι και η σιωπή είναι λόγος.
Τον συμπαντικό Νόμο της μετενσάρκωσης διδάχθηκε ο Πυθαγόρας από το δάσκαλό του Φερεκύδη τον Σύρο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι την αποκόμισε από τον Ορφισμό, στα Μυστήρια του οποίου είχε μυηθεί.
Ο Πορφύριος, από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, μας λέει πως οι ψυχές των ηρώων επανέρχονται οικιοθελώς στη Γη και ενσαρκώνονται, για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Τέτοια περίπτωση θεωρεί τον Πυθαγόρα που ενσαρκώθηκε με σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την πείρα του στην ανθρωπότητα. Ο Πυθαγόρας μυήθηκε στα διάφορα Μυστήρια, γιατί έπρεπε να «αναμνηστεί» την αλήθεια που «εν σπέρματι» κατείχε και να προσαρμοστεί στο χώρο και στο χρόνο που γεννήθηκε.
Πυθαγόρας και Πλάτωνας:  Οι καλές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής διατηρούν αναλλοίωτο το αντικαθρέφτισμα του θείου και βελτιώνουν την εικόνα του σώματος που φιλοξενεί την ψυχή. Αντίθετα οι κακές πράξεις το αλλοιώνουν ή το καταστρέφουν εντελώς. Όσο πιο ευγενική είναι μια ψυχή τόσο πιο όμορφο σώμα οικοδομεί. 
Όποια η μορφή, τέτοια και η ψυχή, έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες.
Βιβλιογραφία:
http://3lyk-komot.rod.sch.gr
ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΥ, “ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ”, ΒΙΒΛΙΟ Α'
Πυθαγόρου Βίος, Πορφύριος, εκδόσεις Πύρινος κόσμος, 1978.
------------------------
«Ιερόν συμβουλή»
Έχεις την ιερή  υποχρέωση να παρέχεις τη  συμβουλή και τις γνώσεις σου για  την πρόοδο και  βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2018

ΟΤΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ, Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΣ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟ ΘΕΙΟ

ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ
Ο Χρυσός Λόγος Φ ή Χρυσή Τομή Φ ή Χρυσός Κανόνας Φ ή Θεϊκή Αναλογία ορίζεται ως το πηλίκο των θετικών αριθμών όταν ισχύει, που ισούται περίπου με 1,618. Δίνει αρμονικές αναλογίες και για το λόγο αυτό έχει χρησιμοποιηθεί στην αρχιτεκτονική και τη ζωγραφική, τόσο κατά την Αρχαία Ελλάδα όσο και κατά την Αναγέννηση.
Την χρυσή τομή εισήγαγε και υπολόγισε ο Πυθαγόρας, (-585 έως -500) που γεννήθηκε στη Σάμο, και ίδρυσε  σημαντικότατη φιλοσοφική σχολή στον Κρότωνα της Μεγάλης Ελλάδας (Κάτω Ιταλία).
Η χρυσή τομή συμβολίζεται με το γράμμα Φ προς τιμήν του Φειδία, ίσως τον γνωστότερο γλύπτη της Ελληνικής Αρχαιότητας, και τον σημαντικότερο της κλασικής περιόδου. Ο χρυσός λόγος ήταν γνωστός στους Πυθαγορείους. Στο μυστικό τους σύμβολο, την πεντάλφα, ο χρυσός λόγος εμφανίζεται στις πλευρές του αστεριού. Με βάση το χρυσό λόγο δημιουργήθηκαν πολλά έργα της κλασσικής εποχής, όπως ο Παρθενώνας, και της αναγεννησιακής εποχής, όπως είναι ζωγραφικά έργα του Λεονάρντο ντα Βίντσι. Ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για την απόδοση της αρμονίας σε έργα, ή στην πλαστική χειρουργική για την ωραιοποίηση του ανθρώπινου προσώπου.
Αν οι άνθρωποι επιλέγουν τη Χρυσή Τομή για αισθητικούς λόγους, τι μπορούμε να πούμε για τη φύση, που επιλέγει τη λογαριθμική σπείρα για να «κατασκευάσει» μια πληθώρα από δομές;
Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει με έκπληξη ότι η λογαριθμική σπείρα εμφανίζεται σε σχήματα φυσικών αντικειμένων με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες. Στη μικρότερη κλίμακα εμφανίζεται στα όστρακα πολλών θαλάσσιων οργανισμών, όπως για παράδειγμα είναι ο ναυτίλος.
Στην ενδιάμεση κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των κυκλώνων, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες των μετεωρολογικών δορυφόρων.
Τέλος στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα εμφανίζεται στο σχήμα των σπειροειδών γαλαξιών, τεράστιων σχηματισμών από εκατοντάδες δισεκατομμύρια αστέρια, τους οποίους μπορούμε να απολαύσουμε στις φωτογραφίες των σύγχρονων τηλεσκοπίων.
Ποιος είναι άραγε ο βαθύτερος λόγος που κάνει έναν αριθμό, κατασκευασμένο με βάση μια αφηρημένη μαθηματική ιδιότητα, να έχει τόσο σημαντικές εφαρμογές στη φύση, και μάλιστα σε τόσο διαφορετικά συστήματα; Τα όστρακα, οι κυκλώνες και οι γαλαξίες δεν έχουν καμία κοινή ιδιότητα και διέπονται από εντελώς διαφορετικούς φυσικούς νόμους. Η ανάπτυξη των οστράκων επηρεάζεται από τον διαθέσιμο χώρο. Η δημιουργία των κυκλώνων οφείλεται στη ροή του υγρού αέρα από περιοχές υψηλής πίεσης σε περιοχές χαμηλής. Λόγω της περιστροφής της Γης, τα ρεύματα του αέρα αποκλίνουν από την ευθεία, έτσι ώστε στο βόρειο ημισφαίριο όλοι οι κυκλώνες να περιστρέφονται αντίθετα από τη φορά των δεικτών του ρολογιού ενώ στο νότιο ημισφαίριο αντίστροφα. Τέλος οι σπείρες είναι περιοχές ενός γαλαξία όπου υπάρχει συγκέντρωση αστέρων, σκόνης και αερίων, οι οποίες δημιουργούνται όταν κάποιος άλλος γαλαξίας περάσει σε κοντινή απόσταση. Φαίνεται λοιπόν ότι η Χρυσή Τομή αποτελεί έναν αριθμό με «παγκόσμιες» ιδιότητες, παρόμοιο με τον αριθμό π = 3,14 ο οποίος ισούται με το πηλίκο της περιφέρειας ενός κύκλου δια τη διάμετρο του.
ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΤΟΠΟΘΕΣΙΕΣ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΟ ΛΟΓΟ Φ
Οι Αρχαίοι Έλληνες για τις αποστάσεις χρησιμοποιούσαν σαν μονάδα μέτρησης το "στάδιο". Υπάρχει μία απίστευτη Γεωγραφική συμμετρία των αποστάσεων ή των γεωμετρικών σχημάτων που σχηματίζουν σημαντικά μνημεία της Ελληνικής Αρχαιότητας.
Σχηματίζεται ένα ισοσκελές τρίγωνο μεταξύ της Ακρόπολης της Αθήνας, με τον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο και τον ναό της Αφαίας Αθηνάς στην Αίγινα με απόσταση 242 στάδια.
Σε κάθε γνωστό μνημείο της Αρχαίας Ελλάδας (π.χ μαντείο των Δελφών, το ιερό νησί της Δήλου , το ιερό της Δωδώνης κ.λπ.) όταν "χαράξουμε" Κύκλο με κέντρο το μνημείο και ακτίνα ένα άλλο μνημείο , τότε η νοητή περιφέρεια του κύκλου θα περάσει και από άλλο ένα μνημείο ή πόλη ! (πχ κέντρο "την Δωδώνη" και ακτίνα κύκλου "την Αθήνα" .... τότε η περιφέρεια του Κύκλου θα περάσει από την Σπάρτη! Κέντρο η "οι Δελφοί" - ακτίνα η Αθήνα - θα περάσει η περιφέρεια και από την Ολυμπία..., Δήλος - Αργος - Μηκύνες .... και πάρα πολλά άλλα παραδείγματα...) . 
Η Χαλκίδα απέχει απ' την Θήβα και το Αμφιάρειο, 162 (Φ*100) στάδια (το ίδιο). Η απόσταση Θήβας - Αμφιαρείου είναι 262 στάδια (162 x 1.62 = 2.62 αλλά και 100 x φ2= 262) το τρίγωνο υπακούει στην αρμονία του χρυσού αριθμού φ. Η Χαλκίδα ισαπέχει επίσης απ' την Αθήνα και τα Μέγαρα 314 στάδια. Δηλαδή παρουσιάζονται ο χρυσός αριθμός φ και το π εκατονταπλασιασμένα. Η Σμύρνη ισαπέχει απ' την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη (1620 στάδια). (Φ x 1000) .
Εκτός από την Ιερή Γεωγραφία της Αρχαίας Ελλάδος, είναι γνωστό ότι το Παρθενώνας έχει κατασκευαστεί με αναλογίες και συνδυασμούς του ΧΡΥΣΟΥ αριθμού Φ = 1,618034 και του π =3,1415927.
Είναι τυχαίο ότι θεωρείται από το πιο λαμπρά μνημεία στην ιστορία της ανθρωπότητας; 
Είναι τυχαία και συμπτωματική η χρήση στην κατασκευή του ναού, του ΧΡΥΣΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ Φ;                    

ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

Τα ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ του Πυθαγόρα, είναι εβδομήντα ένας στίχοι, γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο, δηλαδή το ποιητικό μέτρο του Ομήρου, καθώς και άλλων φιλοσόφων, όπως ο Εμπεδοκλής και ο Παρμενίδης. 
Συνιστούν μία σύντομη εισαγωγή στον τρόπο ζωής των Πυθαγορείων.
Πρώτα απ' όλα να τιμάς τους Αθάνατους Θεούς, όπως είναι καθιερωμένο από την παράδοση. 
Να τιμάς και να σέβεσαι τον όρκο σου και μετά τους ένδοξους ήρωες. Μετά να τιμάς τις ψυχές των νεκρών κάνοντας τις απαραίτητες θυσίες. Να τιμάς τους γονείς σου και στους συγγενείς σου. 
Από τους άλλους ανθρώπους να κάνεις φίλο αυτόν που είναι καλύτερος στην αρετή. Να προτιμάς να προσφέρεις γλυκούς λόγους στο φίλο σου και να κάνεις επωφελείς για αυτόν πράξεις. Να μην εχθρεύεσαι τον φίλο σου για ένα μικρό του παράπτωμα, εάν αυτό είναι δυνατόν. Γιατί η δύναμη κατοικεί κοντά στην ανάγκη.
Γνώριζε λοιπόν, πως τα πράγματα είναι έτσι, και να συνηθίζεις να είσαι κύριος στα εξής: Πρώτα απ' όλα στις ορέξεις της κοιλιάς, και του ύπνου κι του έρωτα. Και του θυμού. Και μην κάνεις ποτέ κάτι αισχρό, μήτε με άλλον. Μήτε μόνος σου. Να ντρέπεσαι πιο πολύ απ' όλους τον εαυτό σου. Έπειτα να ασκείς δικαιοσύνη και με έργα και με λόγια. Και να συνηθίσεις να μην λες, ούτε να κάνεις κάτι απερίσκεπτα. Αλλά γνώριζε πως πεπρωμένο είναι όλοι οι άνθρωποι να πεθαίνουν. Και τα χρήματα συνήθως άλλοτε τα αποκτούν οι άνθρωποι και άλλοτε τα χάνουν. Τις συμφορές που έρχονται στους ανθρώπους από θεία τύχη, όσες από αυτές σε πλήξουν, να τις υποφέρεις και να μην αγανακτείς. Αλλά να ξεπεράσεις όσες μπορείς. Και έχε υπ' όψιν σου. Στους αγαθούς ανθρώπους η μοίρα δεν δίνει πολλά από αυτά τα κακά. 
Πολλούς καλούς και κακούς λόγους, από τους Ανθρώπους θα ακούσεις. Μήτε να τους αποδέχεσαι με θαυμασμό. Μήτε να τους απορρίπτεις, κι αν σου λένε ένα ψέμα, άκουσέ το με πραότητα, και ότι σου λέγω να το εφαρμόζεις πάντα. Κανένας να μην σε παραπείσει, είτε με λόγια, είτε με έργα να κάνεις ή να πεις κάτι που δεν σου είναι ωφέλιμο. Πριν από κάθε σου ενέργεια να σκέφτεσαι, να μην γίνεται ανόητα. Γιατί είναι συνήθεια του δύστυχου ανθρώπου να λέει και να πράττει ανόητα. Να κάνεις λοιπόν, αυτά που δεν θα σου προξενούν λύπη.
Τίποτε να μην κάνεις που αγνοείς, αλλά να μαθαίνεις όσα έχεις καθήκον να ξέρεις, και έτσι θα ζήσεις ευχάριστη ζωή. Καθήκον σου είναι να μην αμελείς την υγεία του σώματός σου. Αλλά και ποτό και φαγητό κι γυμναστική να κάνεις με μέτρο. Μέτρο, εννοώ αυτό που δεν θα σου προξενήσει λύπη. Συνήθιζε να έχεις καθαρή και λιτή δίαιτα. Και φρόντιζε να μην κάνεις πράγματα που επισύρουν φθόνο. Μην δαπανάς άσκοπα, όπως κάνουν όσοι αγνοούν τα καλά. Αλλά να μην είσαι φιλάργυρος, και ξέρε πως μέτρον επί πάσιν άριστον. Κάνε μόνο ότι δεν σε βλάπτει και να σκέφτεσαι πριν από κάθε πράξη.
Και ούτε να δέχεσαι να πέσεις σε γλυκόν ύπνο, πριν εξετάσεις τρεις φορές κάθε μία από τις πράξεις σου της ημέρας: 
''Τι σφάλμα έκανα σήμερα;
Τι καλό έκανα;
Τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;''
Και αφού αρχίσεις από την πρώτη σου πράξη και εξετάσεις όλες με την σειρά, για όσα κακά έκανες να κατηγορήσεις τον εαυτό σου, όμως για όσα καλά έκανες να χαίρεσαι.
Αυτά τα παραγγέλματα προσπάθησε να εφαρμόσεις, σε αυτά να ασκείσαι, και αυτά πρέπει να αγαπάς. Αυτά θα σε οδηγήσουν στον δρόμο για την θεία αρετή. Ναι, μα αυτόν που φύτεψε στην ψυχή μας την Τετρακτύ  πηγή της αιώνιας Φύσης. Άρχισε λοιπόν το έργο σου, αφού πρώτα ζητήσεις από τους Θεούς να σου δώσουν δύναμη για να το φέρεις σε πέρας και όταν κατέχεις τα παραγγέλματα αυτά, τότε θα γνωρίσεις την σύσταση των αθάνατων Θεών και των θνητών ανθρώπων και μέχρι ποιο σημείο παρέρχονται, και μέχρι σε ποιο σημείο διατηρούνται.
Θα γνωρίσεις ακόμα, όσο γίνεται, ότι η φύση είναι σε όλα όμοια με τον εαυτό της. Ώστε ούτε ανέλπιστα να ελπίζεις, ούτε να σου διαφεύγει κάτι. Γνωρίζοντας ακόμα, ότι οι άνθρωποι έχουν συμφορές, που οι ίδιοι επιφέρουν στον εαυτό τους οι δυστυχείς, ενώ τα αγαθά είναι κοντά τους, ούτε τα βλέπουν, ούτε τα ακούν, και λίγοι από αυτούς ξέρουν πώς να απαλλαγούν από τα κακά τους. Μια τέτοια μοίρα βλάπτει το μυαλό τους, και σαν κύλινδροι κυλάνε άλλοτε από δω και άλλοτε από κει και υποφέρουν άπειρες συμφορές. Γιατί η ολέθρια Έρις, που είναι κολλημένη δίπλα τους, τους βλάπτει δίχως να το καταλαβαίνουν. Αυτό δεν πρέπει να το εκτραχύνουμε, αλλά υποχωρώντας να το αποφεύγουμε.
Πατέρα Δία, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μπορείς να απαλλάξεις από πολλά κακά όλους τους ανθρώπους, αν δείξεις σε όλους τι ψυχή έχουν. Αλλά εσύ, έχε θάρρος, αφού το γένος των ανθρώπων έχει θεία καταγωγή. Και η φύση γενναιόδωρα, τους αποκαλύπτει καθετί ιερό. Και αν σου τα αποκαλύψει, θα γίνεις κάτοχος των παραγγελμάτων μου, και θεραπεύοντας την ψυχή σου, θα την σώσεις από αυτά τα κακά.
Να απέχεις από τις τροφές όπως είπαμε, και να εκτελείς με διακριτικότητα ότι συντελεί στην κάθαρση και απελευθέρωση της ψυχής σου, και σκέψου το καθένα, έχοντας για ηνίοχο το άριστο δίδαγμα που έρχεται από ψηλά. Και όταν αφήσεις στη γη το σώμα σου και πετάξεις ελεύθερος στον αιθέρα, τότε θα είσαι αθάνατος, θεός άφθαρτος και όχι πια θνητός.
(Από το βιβλίο, "ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ, Η ΖΩΗ ΚΑΙ Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ", John Strohmeier & Peter Westbrook, εκδ. Αρχέτυπο).

Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2018

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΑΣΗ ΚΑΙ ΑΙ ΔΡΥΑΔΕΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Διάλεξις δοθείσα τήν 22 Φεβρουάριου 1933 έν τη Λέσχη έπιστημόνων ’Αθηνών ΥΠΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ (απόσπασμα)
Κατά την άρχαιοτάτην εποχήν, δηλαδή προ των χρόνων τού Μυκηναϊκού πολιτισμού, ή 'Ελλάς ήτο καθ’ όλην αυτής τήν εκτασιν κατάφυτος από δάση, τά όποια έξηπλούντο γραφικώς από τών υψηλότερων κορυφών τών όρέων της, μέχρι τής παραλίας τής θαλάσσης. Ούτω π.χ., κατά τήν Μυθολογίαν, ό Ηρακλής έφόνευσε τον Κιθαιρώνιον λέοντα καί τήν έλαφον τής Άρτέμιδος έν Πελοποννήσω, ζώα δηλαδή τά όποια μόνον εντός εκτεταμένων δρυμώνων δύνανται νά ζώσι, καί τά όποια εντελώς έξέλιπον σήμερον από τήν Ελλάδα. Ωσαύτως εκ τών Μυκηναϊκών τάφων καί τών λοιπών ανασκαφών περιήλθον μέχρις ημών αφομοιώματα έλάφων, αντιλόπης, αιγάγρων καί άλλων αγρίων ζώων, γεγονότα τά οποία ασφαλώς μάς πείθουν, ότι ή δασική βλάστησις κατά τήν εποχήν εκείνην έπρεπε νά ήτο πλουσιωτάτη καί άφθονος.
Ή Ελληνική Μυθολογία διέσωσε μέχρις ημών χαριτωμένας τινάς γραμμάς περί τού βίου τών νομάδων εκείνων, τους οποίους ό "Ομηρος περιγράφει ώς έξης: «Κατώκουν μεμονωμένοι εις τάς υψηλάς κορυφάς τών όρέων, εντός παρθένων δασών καί γλαφυρών σπηλαίων, δεν έφυτευον ουδ’ εσπειρόν τι, αφού ολόκληρος η γή δεν έγνώριζε τό άροτρον, καί δεν περιεστοιχίζοντο παρά από δένδρα, βράχους καί άγέλας, τάς οποίας καθ’ έκάστην ώδήγουν εις τήν βοσκήν. ’Άπειροι δε αίγες έζων εντός τών πυκνοτάτων δρυμών, εις τά ενδότερα τών οποίων ούδείς άνθρωπος, ούτε κυνηγός είσήρχετο ποτέ, αφού τοσούτον θά ύπέφερεν εκ τής πυκνής υλής».
Αναμφιβόλως αί μεγαλοπρεπείς έκειναι καί χαριτωμένοι σχετικώς μέ τά δάση εικόνες τής 'Ελληνικής Μυθολογίας, των οποίων αί πλείσται είναι πραγματικά καλλιτεχνήματα, άποδεικνύουν προς τοίς άλλοις, τοσούτον βαθείαν καί ενδόμυχον την άντίληψιν, την συμπάθειαν καί την έκτίμησιν τού μεγάλου εκείνου λαού προς τα δάση, την έλευθέραν φύσιν, τάς καλλονάς καί τά θέλγητρα αυτής, όσον μόνον ιδεώδεις ποιηταί καί καλλιτέχναι ή ενθουσιώδεις φυσιολάτραι δύνανται νά αίσθάνωνται.
Ή Ελλάς ύπήρξεν ό κατ’ εξοχήν τόπος τής γεννήσεως των αβρών εκείνων μυθικών υπάρξεων, των ώραιοτάτων καί χαριτωμένων νυμφών, αί όποίαι έγεννώντο άπό τών δένδων των δασών, τών δρυμών καί τών αλσών, καί εκαλούντο Αρνάδες, Άμαδρυάδες, Δρυμοχαρείς, Όρειάδες, Λιγύμολποι, Όρεσκωοι, Όρεσσίγονοι, Πετραίαι, Ύλυωροί, Ναπαίαι κτλ.
Ό Παυσανίας λέγει ότι, «αί νύμφαι τώ άρχαίω λόγω των ποιητών έφύοντο άπό τών άλλων δένδρων καί μάλιστα άπό τών δρυών». Ου μόνον δέ τούτο, αλλά καί έν έκάστω σχεδόν δένδρω έπιστευετο συγκατοικούσα μετ' αυτού συγγεννωμένη καί συναποθνήσκουσα καί μία νύμφη, καί διά τούτο έκαστον περίπου δένδρον έθεωρείτο ιερόν καί έπροστατευετο, έφ' όσον ή ανάγκη καί ή παραφορά δεν έκυριάρχουν.
Κατά τινα μύθον ’Απολλώνιου τού Ροδίου, ό πατήρ τού Παραιβίου, τέμνουν δένδρα επί τού όρους έπαθε δεινά, διότι περιεφρόνηοε την παράκλησιν τής 'Αμαδρυάδος νύμφης, ή οποία όδυρομένη παρεκάλει αυτόν νά μή κόψη, το πρέμνον τής δρυός, εντός τής οποίας αύτη επί πολύν χρόνον διέμενε.
Παλλαχού λέγεται ότι, ήκούσθη ό θρήνος καί ό κοπετός τών νυμφών όταν κατεκόπτοντο τά δένδρα αυτών, ενώ αλλαχού βεβαιούται ότι μία 'Αμαρδρυάς εγένετο οικεία καί άντήμειψε διά τού έρωτος αυτής τον Άρκάν, διότι ούτος το δένδρον της κινδυνεύον νά παρασυρθή υπό τού χειμάρρου διά προχώματος τινός έπροστάτευσε καί έσωσεν.
Αλλού πάλιν άναφέρεται ότι ό νεαρός τών Θετταλών ήγεμών Έρυσίχθων, έτιμωρήθη μέ άκράτητον βουλιμίαν παρά τής Θεάς Δήμητρας, διότι έτόλμησε νά κόψη τό άλσος αυτής, ΐνα έξ αύτού κατασκευάση αίθουσαν συμποσίων (σ.σ.: βλ. οπτικοακουστκό παρακάτω).
Άλλ’ ό κατ’ εξοχήν Θεός τών δρυμώνων καί τών φαράγγων, τών όρέων καί τών αλσών ήτο ό τραγόπους καί κερασφόρος 'Αρκαδικός Θεός Πάν, τέκνον τού Έρμού καί τής Δρυοπίδος νύμφης. Ό Παν ύπήρξεν ό χαρίεις Θεός τών δασικών καί ποιμενικών πληθυσμών, τον οποίον ώνόμαζον κύριον τών δασών καί αγελών «τής ύλης κύριον, θεόν νόμιον». Ό ίδιος ό Παν κατασκευάσας αθλητικόν όργανον την ρεμβώδη σύριγγα, έθελξε δι’ αυτής την νύμφην Πίταν, την οποίαν ό περιφρονηθέίς αντεραστής Βορρέας συνέτριψεν έπί των βράχων, από των οποίων ανέβαλλε το μαγευτικόν εκείνο δένδρον, εξ ου μετά νέας πικρίας έκοψε στέφανον ό Παν.
Έν γένει ό σεβασμός τών Αρχαίων Ελλήνων, προς τα ιερά άλση ήτο τοιούτος, ώστε άπο τών δένδρων τούτων δεν ήτο έπιτετραμμένον ν’ άφαιρεθώσιν ούτε κλάδοι, ούτε τά καταπεσόντα φύλλα, ακόμη δε περισσότερον άπηγορεύετο και ή κοπή τούτων. Αλλαχού, ώς π.χ. έν Τεγέα, παρά τό Ιερόν τής Άλέας ’Αθηνάς, άνευρίσκομεν επιγραφήν, καθ’ ήν είς τό παρακείμενον άλσος άπηγορεύετο καί ή βοσκή, καί μόνον ό ίερεύς εδικαιούτο νά βόσκη εντός τού άλσους 20 πρόβατα, εν ζεύγος βοών καί μίαν αίγα. 'Ωσαύτως μία πλάξ ή οποία άνευρέθη προ ετών παρά τον Πύργον τής 'Αμαλίας, περιέχει ένα άφορισμόν τού ίερέως τού ’Απόλλωνος, έντελλομένου τό «μή κόπτειν τό ιερόν τού Άπόλλουνος αλσος, μηδέ άφαιρείν τά ξύλα». Αυτή ή θεά Άρτεμις, ή προστάτις τών δασών καί του κυνηγιού, έν Πελοποννήσω καί δή έν ’Αρκαδία είχε τά προσφιλέστερα άλση της, ώς π.χ. έν Καρυαίς τό, περίφημου Όρέστειον, έτερον έπί τού όρους Άλησσίου, άλλο έν Αυκαίω, έν ’Αττική τό άλσος τού Μαραθώνος, καί αλλαχού, έντός τών οποίων διέτριβε τον περισσότερον αυτής χρόνον τοξεύουσα έλάφους, δορκάδας, λέολπας καί παντοία άλλοι θηραματικά ζώα.
Κατά τούς μετά Χριστόν χρόνους, ήτοι κατά τούς χρόνους τής Ρωμαϊκής εποχής, τής Βυζαντινής, καί Φραγκοκρατίας, των τελευταίων χρόνων των Βυζαντινών καί τής Τουρκοκρατίας μέχρι τής Ελληνικής Έπαναστάσεως, ήτοι κατά τήν εποχήν τού σκότους, ή Ιστορία δυστυχώς δεν κατώρθωσε μέχρι σήμερον νά έπιχύση αρκετόν φώς καί νά εξερεύνηση τους σκοτεινούς τούτους τών επιδρομών χρόνους, ούτε ίστορικώς, πολύ δε περισσότερον από δασικής έξελίξεως. Διότι, άφ’ ενός μέν ή χώρα κατά τούς χρόνους τούτους έστερείτο πάσης ελευθερίας καί συνεπώς αύτενεργείας, άφ’ ετέρου δέ διότι, έπιταθείσης εκ τού δεσποτισμού τής άμαθείας καί τής άπαιδευσίας, έλειπεν ό εγχώριος χρονογράφος, όστις ήθελεν διαιώνιση τά σύγχρονα γεγονότα· είναι δέ γνωστόν ότι ή ιστορία δεν δημιουργείται, αλλά στηρίζεται επί γεγονότων. Ούδεμία όμως αμφιβολία γεννάται ότι ή βλάστησις καί κατά τήν εποχήν εκείνην τού σκότους, θά ήτο πλούσια καί άφθονος καί ότι ό δούλος λαός ζών εις τούς άπομεμακρυσμένους καί τούς ορεινούς τόπους είχε κάθε συμφέρον νά διατηρή τά δάση καί νά θεωρη ταύτα ώς τό καλύτερον κρυσφήγετον εναντίον τών επιδρομών του κατακτητού.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου