Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΕΙΝΑΙ ΑΕΤΟΙ ΝΤΥΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΧΑΚΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΙΣ

ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ.

Την ιστορία μελέτα παιδί μου, γιατί έτσι όχι μόνο τον εαυτό σου και τη ζωή σου θα κάμεις ένδοξη και χρήσιμη στην ανθρώπινη κοινωνία, αλλά και το μυαλό σου οξυδερκέστερο και διαυγέστερο.
 Ιπποκράτης
-------------------------- 
ΙΣΤΟΡΙΑ, ΓΝΩΣΗ ή ΑΓΝΟΙΑ - Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

 Συζητούσα με έναν φοιτητή Μαθηματικών, αριστούχο απόφοιτο καλού ιδιωτικού σχολείου, με διακρίσεις σε μαθηματικούς διαγωνισμούς. Από την τρέχουσα πολιτική ζωή ξεκινήσαμε, στις απαρχές του φιλελευθερισμού και τον Διαφωτισμό φτάσαμε. Καθώς είχαμε πια μπει στο πεδίο της Ιστορίας, αντιλήφθηκα ότι ο αριστούχος είχε πέσει σε τρικυμία: τοποθετούσε τον Διαφωτισμό περίπου μαζί με την Αναγέννηση, λίγο μετά τον Μεσαίωνα, και σε διερευνητικές ερωτήσεις αποκαλυπτόταν διαρκώς ότι η γνώση του των αδρών ιστορικών περιόδων ήταν συγκεχυμένη, γεμάτη ανακολουθίες και πρωθύστερα. Οι περίοδοι ήταν απλώς ονόματα σκόρπια μες στον χρόνο, μάλιστα ονόματα κενά, χωρίς περιεχόμενο, χαρακτηριστικά, φυσιογνωμία. Ελαφρώς σοκαρισμένος, ο φοιτητής ομολόγησε ότι Νεότερη Ιστορία είχε διδαχθεί δυο-τρεις φορές στον σχολικό του βίο, και «τότε» τα ήξερε, έπαιρνε 18άρια και 19άρια, αλλά τώρα τα μπερδεύει. Καλά, Γεωγραφία δεν έμαθα ποτέ, αλλά Ιστορία νόμιζα ότι ξέρω, ψέλλισε εξομολογητικά. Τον παρηγόρησα λέγοντάς του, ότι η άγνοιά του δείχνει μάλλον την αποτυχία του σχολείου. Δεν του αρκούσε·· ζήτησε κανένα καλό βιβλίο Ιστορίας. Δε δεχόταν ότι το σχολείο του απέτυχε.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, με δική του πρωτοβουλία ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ανοιχτής μας συζήτησης. Αφορμή, ο Εμφύλιος και η ταινία του Π. Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά», την οποία του είχα συστήσει «χαλαρά» να την δει. Αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε να δούμε την ταινία, άρχισε να λέει. Πώς κι έτσι; Να, προχθές είχαμε μαζευτεί μια παρέα, παλιοί συμμαθητές, και μιλούσαμε για ταινίες. Ήρθε η κουβέντα και στην «Ψυχή βαθιά». Ένα παιδί, της Νομικής, είπε ότι ο Εμφύλιος είναι μια πολύ παλιά υπόθεση, προπολεμική. Μάς είπε ότι ήταν επί Βενιζέλου, τον μπέρδευε με τον Διχασμό... Δεν ήξερε ότι είχε τόσο πολλούς νεκρούς και ότι κράτησε μέχρι το ’49.
Καταλαβαίνεις τώρα, ο φίλος της Νομικής είναι άσος στην Ιστορία, 19.200 μόρια στις πανελλήνιες, 19,8 Ιστορία, δεν λέω για τους άλλους των Καλών Τεχνών, του Πολυτεχνείου και των Οικονομικών. Και δεν ήξερε πότε έγινε ο Εμφύλιος; Ε, δεν το ήξερε, μας είπε ότι δεν το διάβασε ποτέ, ο Εμφύλιος δεν είναι στα θέματα SOS, δεν μπαίνει ποτέ στις εξετάσεις...
 
Αναχώνευα όσα μου διηγήθηκε ο νεαρός μαθηματικός περί Ιστορίας και μέσης εκπαίδευσης. Έμεινα περισσότερο στην κοινότοπη διαπίστωση περί αποτυχίας του σχολείου, ότι αυτό το τυπολατρικό σχολείο, ο διάδρομος για τα ΑΕΙ, έχει καταντήσει να παράγει ημιμαθείς και αγράμματους, να στραβώνει ακόμη και τα πιο προικισμένα παιδιά. Μήπως είμαι υπερβολικός; 
Θυμήθηκα όσα μου λένε κατά καιρούς φίλοι εκπαιδευτικοί, λαμπροί επιστήμονες και έμπειροι δάσκαλοι.
Η Δ., χημικός με μάστερ επιστημολογίας, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα σχολικά εγχειρίδια: Τα περισσότερα είναι για πολτοποίηση, γραμμένα στο πόδι, ή από ανθρώπους που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε σχολική αίθουσα, απευθύνονται σε 13χρονα, ενδεχομένως αλλοδαπά με ελλιπή γνώση ελληνικών, και τους μιλάνε σαν να είναι φοιτητές πανεπιστημίου... Η Δ. περιφρονεί το αναλυτικό πρόγραμμα και εφαρμόζει το δικό της: Πέντε πράγματα, να τους μείνουν, μήπως και μάθουν να σκέφτονται...Πέντε πράγματα... Ναι, αυτά που δεν κατορθώνουν να διδάξουν σε έξι χρόνια τα καλά ιδιωτικά σχολεία, πότε πέφτει η Αναγέννηση, πότε ο Διαφωτισμός, και γιατί φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης, πώς διαβάζεται ο χάρτης, πού βρίσκεται η Βιρμανία και πού τα Γιαννιτσά. Ο Θ., πτυχιούχος του Φιλοσοφικού-Παιδαγωγικού-Ψυχολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής, μου έλεγε πως τον έβαζαν να διδάσκει Αρχαία Ελληνικά στο γυμνάσιο που υπηρετεί. Καταλαβαίνεις τώρα, εγώ δεν έχω διδαχτεί Αρχαία στο πανεπιστήμιο, και πρέπει να διδάξω Όμηρο και Θουκυδίδη στο πρωτότυπο, με συντακτικό, αναγνωρίσεις και λοιπά. Στα Νέα τουλάχιστον επιστρατεύω τις γνώσεις μου και το ψώνιο μου για τη λογοτεχνία... 
Ο φιλόλογος Δ., διδάκτωρ νεοελληνιστής του Καποδιστριακού, μεταφέρει τη δική του εμπειρία από τα ακριβά σχολεία των βορείων προαστίων αλλά και από τα εσπερινά των λαϊκών συνοικιών. Το μέγα ζητούμενο είναι να αποκτήσουν τα παιδιά γλωσσικό αίσθημα, να συνδέσουν το κείμενο που διδάσκεται με τη γλώσσα που μιλάνε, να δώσουν ονόματα στη σκέψη τους, στα αισθήματά τους. Είναι απαισιόδοξος: Κάθε χρονιά βλέπω ότι μπορώ να προσφέρω λιγότερα. Και κανείς δεν μου ζητά να είμαι καλύτερος, κανείς δεν αξιολογεί την εργασία μου, ο θεσμός του επιθεωρητή έχει καταργηθεί, οι σχολικοί σύμβουλοι δεν έχουν αποφασιστικό ρόλο, η επιμόρφωση είναι ανύπαρκτη ή μαϊμού, οι καθηγητές βαριούνται ή απλώς είναι ανεπαρκείς...Ο Δ., ο Θ., η Δ., άνθρωποι βαθιά καλλιεργημένοι, αφοσιωμένοι στα γράμματα και την επιστήμη, λόγιοι, με κοινωνική συνείδηση του ρόλου τους, δάσκαλοι εξ επιλογής, είναι όλο και πιο σκεπτικιστές καθώς περνούν τα χρόνια. Μιλούν με πόνο για το δημόσιο σχολείο, και περιγράφουν μια ιστορική καταστροφή: για μία και δύο γενιές παιδιών ημιμαθών, χωρίς εγκύκλια παιδεία, χωρίς στοιχειώδη εγγραμματοσύνη.Σκεφτόμουν: Ο Δ., ο Θ., η Δ. είναι στα σαράντα ή τα πενήντα. Μήπως γκρινιάζουν, μήπως είναι υπερβολικά απαιτητικοί, υπερβολικά απαισιόδοξοι; Όχι, τους ξέρω χρόνια πολλά, είναι άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι, δοτικοί, διεισδυτικοί, επιεικείς, ουσιαστικά κοινωνικοί και μοντέρνοι. Άλλωστε, η διερώτηση και η αμφισβήτηση φωλιάζουν πια στους φρεσκοαπόφοιτους των λυκείων, αυτοί ανακαλύπτουν ότι έξι χρόνια αποστήθιζαν μόνο εξεταστέα ύλη. Και τώρα ανακαλύπτουν εμβρόντητοι ότι η γνώση δεν ήταν ποτέ στα SOS.

Tου Νίκου Γ. Ξυδάκη, από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 1/11/2009 (Απόσπασμα) 
----------------------- 
H Ιστορία που ζητούμε από τους υποψηφίους μας να αποστηθίσουν είναι ένα καγκουρό που προχωρεί με πηδηματάκια. 
Στα νέα βιβλία Ιστορίας υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Σκόρπιες πληροφορίες «ατάκτως ερριμένες» προσφέρονται προς «κατανάλωση», ένας σωστός τσελεμεντές, όπου χάνεται η σχέση αιτίας και αποτελέσματος καθώς και το νόημα της κάθε γνώσης. Πρόκειται για σπαράγματα - θραύσματα γεγονότων χωρίς συνέχεια. Ο θρυμματισμός είναι συντριπτικός, ο ιστορικός χρόνος δεν υπάρχει, η συνολική αφήγηση σφαγιάζεται σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Απομένει η τμηματική πληροφορία, η αποσπασματική είδηση, το απομονωμένο γεγονός, χωρίς το «πώς» και το «γιατί». Πάνω απ΄ όλα απουσιάζει η διήγηση. Μα αυτό ακριβώς είναι η ιστορία: η διήγηση για τα πάθη των ανθρώπων, για το μόχθο τους για τη ζωή και για το κτίσιμο των κοινωνιών τους, για την πίστη που είχαν, τα λάθη που έκαναν, τις αντιστάσεις τους, το αίμα που έχυσαν για δίκαιους και άδικους λόγους. Για όλα αυτά συναρπάζει και μέσα από αυτά δημιουργεί την έφεση για γνώση και την κριτική διάθεση. Από όλο αυτό το συναρπαστικό "παραμύθι", σύμφωνα με τον Πανεπιστημιακό Γιώργο Μαργαρίτη, η μεταρρυθμιστική "πολιτικά ορθή" απορρύθμιση θέλει να αφήσει ένα και μόνο: το τίποτα. 
Αν δεχτούμε ότι η άγνοια του παρελθόντος δεν προκαλεί μόνο συγχύσεις στη γνώση του παρόντος αλλά και υπονομεύει κάθε δυνατότητα δράσης στο παρόν, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε όχι μόνο για τις ανιστόρητες απαντήσεις λίγων μαθητών αλλά και για το αν η ιστορική γνώση των υπολοίπων πολλών συμβάλλει στην ανάληψη τέτοιας δράσης. Αν τους βοηθά να γίνουν εξερευνητές του ζωντανού κόσμου και όχι ξεσαβανωτές των νεκρών. Αν, με άλλα λόγια, η γνώση τους για την ιστορία αποτελεί προϋπόθεση για την ανάπτυξη της κριτικής τους συνείδησης και πρακτικής. Διαφορετικά για το μόνο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει εφεύρει την καλύτερη και «αποδοτικότερη» εκχέρσωση της ιστορικής γνώσης από τα κεφάλια των μαθητών.
 
 Έρευνα του Χρήστου Κάτσικα, ΤΑ ΝΕΑ 25 Μαρτίου 2010 

https://1lykkaisar.wikispaces.com
Οπτικοακουστικά: Center TV ,  Ayrio Viral

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΠΑΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

Η μέρα που γεννήθηκε η Ελπίδα, είναι η ίδια μέρα που γεννήθηκε η Άνοιξη!!!
Την ημέρα αυτή η Φύση λέει: «πάμε άλλη μια φορά».
Κι εμείς με Φωτόσπαθο την Ελληνίδα Ψυχή μας οπλισμένο με το Πυρφόρο Απολλώνιο πνεύμα κομματιάζουμε τις «Λερναίες Ύδρες» και τα σκοτάδια του κόσμου - που μπορεί να είναι «ανεμόμυλοι» μπορεί όμως και όχι - ξανά και ξανά και πάλι απ’ την αρχή. Κι αν δεν προλάβουμε σε αυτήν την ζωή, θα συνεχίσουμε και στην επόμενη… Ξανά και πάλι και ξανά, μέχρι να κλείσουμε όλους τους λογαριασμούς.  
Κι αν η Άνοιξη φύγει, πάλι θα ξανάρθει, είναι Συμπαντικός Νόμος. Όπως Συμπαντικός νόμος είναι, όλο το Σύμπαν να γράφει και να είναι ΕΛΛΑΣ. Όποιος δεν τα καταλαβαίνει ας σηκώσει τα μάτια της ψυχής του στον έναστρο Ουρανό και θα δει στο στερέωμα την ιστορία του Κόσμου Όλου, γραμμένη στην Ελληνίδα Γλώσσα. Την Γλώσσα των Θεών την Ουράνια και Συμπαντική. Ο νοών νοείτω…
Πάμε πάλι από την αρχή…
…με ένα διάλειμμα  ακούγοντας την Σάντρα από την χρυσή δεκαετία του ’80. Το οπτικό είναι γυρισμένο στην Σαντορίνη το 1988. Από που το άρχισα και που το καταλήγω… άσχετα; Όχι, όλα είναι σχετικά και όλα χρειάζονται. Οι αναμνήσεις, όπως και τα παιδικά μας χρόνια, είναι το καταφύγιο μας.
Καλή ακρόαση και καλή Δύναμη!!!

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ ΨΥΧΗΣ - ΘΩΡΑΚΑΣ ΦΩΤΟΣ

Ο ενεργειακός στρόβιλος της ψυχής του ανθρώπου συντηρείται από την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια της καρδιάς, η οποία μεταφέρεται σε όλο το σώμα με το δίκτυο των αρτηριών, των νεύρων, των ιστών και των κυττάρων, που συνθέτουν ολόκληρο το ενεργειακό πλέγμα των γνωστών και αγνώστων λειτουργιών του σώματος, του πνεύματος και της νόησης, συντηρούν δε τον Ενεργειακό Στρόβιλο Ψυχής και δημιουργούν τον Θώρακα Φωτός.
«Ο Ενεργειακός Στρόβιλος Ψυχής κάθε ανθρώπου, είναι ανάλογος με το επίπεδο φωτός στο οποίο βρίσκεται το άτομο. Παράγεται από την ψυχική δύναμη, συντηρείται από την καρδιά και εστιάζεται στο κέντρο της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου, τον οποίον ενισχύει, και μέσω αυτού υποστηρίζει όλες τις ψυχικές λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος. Γίνεται αντιληπτός από τους μύστες και από υπερευαίσθητα άτομα που γνωρίζουν την ύπαρξη του. Ενισχύεται, δυναμώνει και γίνεται εντονότερος όταν ο άνθρωπος βρίσκεται σε καλή ψυχολογική κατάσταση και η καρδιά του είναι πλημμυρισμένη από αισθήματα αγάπης και αλτρουισμού. Τότε είναι η καταλληλότερη στιγμή για ψυχικές αναζητήσεις
Όσοι επικαλούνται προσευχόμενοι τις Ολύμπιες οντότητες και έχουν την κατάλληλη προετοιμασία, ο στρόβιλος της ψυχής τους αρχίζει να πάλλεται σε υψηλές συχνότητες και δημιουργεί κραδασμούς. Όταν οι κραδασμοί του ανθρώπου συντονιστούν με τους κραδασμούς της οντότητας την οποία επικαλείται, ο ανθρώπινος οργανισμός που μοιάζει με σκοτεινή σκιά από τις αρνητικές πράξεις του ή από επηρεασμούς αποστατών, αρχίζει να απορρίπτει την αρνητική δύσμορφη ενέργεια που έχει συλλέξει και σταδιακά μεταμορφώνεται σε φωτεινή οντότητα. Η αρνητική ενέργεια που αποβάλλει ο άνθρωπος εκτοξεύεται προς κάθε κατεύθυνση. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω συναντά το κέλυφος του εξαγνιστικού πυρός που έχουμε δημιουργήσει, εξαγνίζεται, μετατρέπεται σε θετική ενέργεια, ενισχύεται και αποστέλλεται πίσω στον προσευχόμενο, ο οποίος σταδιακά μεταβάλλεται από σκοτεινή σε φωτεινή οντότητα.
Αντίθετα όταν το άτομο κατέχεται από αρνητικές σκέψεις, ο ψυχικός στρόβιλος ατονεί και παραμένει σκοτεινός.»
Ο θώρακας φωτός είναι η γνωστή σε όλους έγχρωμη αύρα ή - κατά τους αποκρυφιστές- το αστρικό πεδίο που περιβάλλει το ανθρώπινο σώμα, το οποίο μεταβάλλει χρωματισμούς και ένταση, ανάλογα με την υγεία, τα συναισθήματα και την ψυχολογική διάθεση του ανθρώπου.
Η αύρα παράγεται από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα του εγκεφάλου και συντηρείται από τον αιθέρα [Οργόνη] του σύμπαντος. Βρίσκεται σε διαρκή δόνηση, η οποία μεγιστοποιείται ανάλογα με τις μεταβολές της συνειδήσεως. Η αύρα μορφοποιείται ανάλογα με τη σκέψη του ανθρώπου και αλλάζει συνεχώς μορφή.
«Όταν ο άνθρωπος καταγίνεται με αρνητικές πράξεις, κατέχεται από αρνητικές σκέψεις και υποτάσσεται εύκολα στις υλικές επιθυμίες, τις οποίες ταυτίζει με την ευτυχία, τότε η αύρα εξασθενίζει, χάνει την ένταση της και γίνεται ο οργανισμός ευάλωτος στους εξωτερικούς ψυχοπνευματικούς επηρεασμούς. Ανοίγονται οι πύλες μολύνσεως του σώματος, γιατί η αύρα δεν μπορεί να απωθήσει και να εξουδετερώσει τους ιούς, τα μικρόβια και τα βακτηρίδια.
Η δυστυχία στον άνθρωπο είναι αποτέλεσμα των σκιερών νεφών που παράγονται από την αρνητικότητα των πράξεων και των σκέψεων του. Τα σκιερά αυτά νέφη επικάθονται στην αύρα του ανθρώπινου σώματος και τη μολύνουν.
Οι φωτεινές οντότητες καταυγάζουν φως, το οποίο αραιώνει και διαλύει τα νέφη αυτά και έτσι ενισχύεται η αύρα του ανθρώπινου σώματος
Μέχρι χθες η επιστήμη απέρριπτε κάθε συζήτηση για την ύπαρξη της αύρας και των άλλων ενεργειακών συνόλων του ανθρώπινου σώματος. Η φωτογράφηση της αύρας με τις μηχανές Κίρλιαν τους υποχρέωσε να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να ασχοληθούν σοβαρά με την περίπτωση αυτή.
Γεράσιμος Καλογεράκης «Η Υπέρτατη Μύηση» σελ. 133-135 εκδ. Δίον
------------------------------------
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου