Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2019

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΓΑΙΑΣ - ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΝΥΜΦΗ

Γαία Θεά  - Από το  Ελληνικό  μουσικό συγκρότημα “Δαιμόνια Νύμφη”.
Γαῖα θεά, μῆτερ μακάρων θνητῶν τ᾽ ἀνθρώπων, παντρόφε, πανδώτειρα, τελεσφόρε, παντολέτειρα, αὐξιθαλής, φερέκαρπε, καλαῖς ὥραισι βρύουσα, ἕδρανον ἀθανάτου κόσμου, πολυποίκιλε κούρη, ἣ λοχίαις ὠδῖσι κύεις καρπὸν πολυειδῆ, ἀιδία, πολύσεπτε, βαθύστερν᾽, ὀλβιόμοιρε, ἡδυπνόοις χαίρουσα χλόαις πολυανθέσι δαῖμον, ὀμβροχαρής, περὶ ἣν κόσμος πολυδαίδαλος ἄστρων εἱλεῖται φύσει ἀενάωι καὶ ῥεύμασι δεινοῖς. ἀλλά, μάκαιρα θεά, καρποὺς αὔξοις πολυγηθεῖς εὐμενὲς ἦτορ ἔχουσα,  σὺν ὀλβίοισιν ἐν ὥραις.
Ώ θεά Γαία, συ ή μητέρα των μακαρίων θεών και των θνητών ανθρώπων, πού τρέφεις τα πάντα και δίδεις τα πάντα, πού φέρεις είς πέρας την ωρίμασιν των καρπών και τα πάντα θανατώνεις, πού βοηθείς την αύξησιν (των καρπών) καί παράγεις καρπούς και είσαι γεμάτη από ωραίες εποχές είσαι ο θρόνος του αθανάτου κόσμου, ώ κόρη πολυποίκιλε, πού κυοφορείς πολύμορφον καρπόν με τα επιλόχια κοιλοπονήματα ώ αθάνατη, πολυσέβαστη με τα βαθειά στέρνα, με την ευτυχισμένη μοίρα πού χαίρεσαι στις γλυκόπνοες χλόες, εσύ ή θεά με τα πολλά άνθη χαίρεσαι με τις βροχές, καί γύρω από σε περιστρέφεται ένας πολυποίκιλτος κόσμος από αστέρια, (που κινείται) από την διαρκώς ρέουσαν φύσιν καί από δυνατά ρεύματα. Αλλά συ ή μακαρία θεά, είθε να αύξησης τους καρπούς, πού μας δίδουν πολλήν εύχαρίστησιν καί να έχης ευμενή καρδιά μαζί με ευτυχισμένες εποχές.
Tο  Ελληνικό  μουσικό συγκρότημα “Δαιμόνια Νύμφη” έχοντας ταξιδέψει τις Αρχαίες λύρες τους σε Ευρώπη κι Αμερική, επιστρέφουν 10 χρόνια μετά την τελευταία εμφάνισή τους στην Ελλάδα, να μας μεταφέρουν στο δικό τους ηχητικό σύμπαν.
Με την Αρχαία και την κρητική λύρα, την βάρβιτο, την πανδουρίδα, την γκάιντα, τις κιθάρες, το κοντραμπάσο και τα τύμπανα, μαγεύουν το κοινό, εμπνευσμένοι από τα Ελευσίνια Μυστήρια, πλέκοντας με έναν τρόπο μοναδικό τους αρχαϊκούς συμβολισμούς γύρω από τις μελωδίες και τους ρυθμούς.
Οι "Δαιμονία Νύμφη" επιστρέφουν στην Ελλάδα, μετά από 10 χρόνια για δύο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Περισσότερα εδώ: http://www.avopolis.gr

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Είθε....

Μας είπαν ότι ο γαλάζιος πλανήτης μας, είναι κόσμημα στην σκοτεινιά του διαστήματος.
Άλλοι είπαν ότι ο πλανήτης μας είναι η καραντίνα του γαλαξία... γι αυτό και η κοσμική μας μοναξιά...
Έχω ακούσει και έχω διαβάσει και πιο σκληρούς χαρακτηρισμούς που δεν αρέσουν, όπως “τόπος συνετισμού των ψυχών...” και άλλα που δεν θέλω να πω...
Κάποιοι λένε ότι ο πλανήτης περιήλθε σε κατάσταση μη αναστρέψιμη και η φύση εκδικείται.
Αυτό που ξέρω και το ξέρει ο περισσότερος κόσμος, είναι ότι ο πλανήτης μας ήταν προορισμένος να είναι πραγματικός παράδεισος, αλλά το κυρίαρχο είδος που διαθέτει ...λογική, είναι υπεύθυνο για την σημερινή του κατάσταση...
Είθε η ανθρωπότητα να ξαναβρεί την φύση της και τα κυριότερα υψηλά ιδανικά της.
Είθε να έρθει μια εποχή που όλοι θα ενστερνιζόμαστε τους ίδιους σκοπούς.
Είθε ο υψηλός και τελικός στόχος που θα αποβλέπουν και θα τείνουν οι ελπίδες όλων των ανθρώπων να είναι κοινές. Όπως Ειρήνη Δικαιοσύνη Ελευθερία Φιλότης.
Ξέρω, είναι λέξεις και φράσεις που έχουν γίνει ¨ποίημα” και έτσι δυστυχώς παραμένουν... μόνο λόγια και ευχές...
Μπορεί να περάσουν πολλές γενιές για να γίνουν όλα αυτά. Μπορεί και να μη γίνουν ποτέ και να είναι ουτοπία. Αλλά...
Είθε...
Σείριος

Οπτικοακουστικό: Lilianna

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Για τον Πλάτωνα ο έρωτας έχει κάτι το φιλοσοφικό. Η σοφία ανήκει στα ωραιότερα πράγματα, ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο, άρα κατ᾽ ανάγκην ο Έρωτας είναι φιλόσοφος.
Όποιος λοιπόν διαπαιδαγωγηθεί σωστά στην ερωτική τέχνη και μάθει να βλέπει σωστά τη μία μετά την άλλη τις διάφορες μορφές του ωραίου, όταν φτάσει στο τέρμα της ερωτικής μυσταγωγίας, θα αντικρίσει ξαφνικά ένα κάλλος αξιοθαύμαστο - εκείνο ακριβώς το κάλλος χάριν του οποίου καταβλήθηκαν όλες οι προηγούμενες προσπάθειες. […] Αυτό το Ωραίο είναι κάτι αυθύπαρκτο, ενιαίο στη μορφή, αιώνιο. Όλα τα άλλα ωραία πράγματα μετέχουν σ᾽ αυτό με τέτοιο τρόπο, ώστε ενώ εκείνα γεννιούνται και πεθαίνουν, αυτό ούτε αυξάνεται ούτε μειώνεται ούτε υφίσταται την παραμικρή αλλαγή”
Πλάτων, Συμπόσιο 210e-211b
Η σχέση του έρωτα προς το Ωραίο, που εκδηλώνεται με την έλξη του προς κάθε ωραία αισθητή μορφή, πράξη ή πραγμάτωση, ανοίγει μια επίγεια προοπτική προς τις Ιδέες. Ο Πλάτων παραδέχεται ότι στον κόσμο που ζούμε «είναι δυσθεώρητες η δικαιοσύνη και η σωφροσύνη και όσα άλλα είναι πολύτιμα για τις ψυχές». Από τις πλατωνικές Ιδέες, «μόνο το κάλλος είχε τη μοίρα να είναι κάτι κατάφωτο και αξιαγάπητο (Φαίδρος 250b-d), και σε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει η θεϊκή μανία του έρωτα».

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

ΦΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Του Γιώργου Ελιά από Λήμνο
Από τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνος, τής τελετουργίας του προορισμού της ανθρώπινης ψυχής, επιβιώνουν ακόμη μερικές φράσεις πού λέγονταν έξω από τον ναό στους μύστες. Όταν ξεκινούσαν τα Μυστήρια ο ιεροφάντης φώναζε “ΕΚΑΣ ΕΚΑΣ ΟΙ ΒΕΒΗΛΟΙ” δηλαδή να απομακρυνθούν οι αμύητοι από τον χώρο του ιερού και κατόπιν φώναζε “ΠΥΞ ΛΑΞ ΔΑΞ” δηλαδή αν χρειαστεί απομακρύνεται τους αμύητους με πύγματα, λακτίσματα και δαγκώματα από την απόρρητη τελετή.
Μετά το πέρας των Μυστηρίων αυτό που φώναζαν οι ιερεοφάντες κρατώντας δυο στάμνες που έριχναν νερό στο έδαφος, μια στη δύση και μια στην ανατολή, ήταν “ΥΕ ΥΕ ΚΥΕ ΚΥΕ” δηλαδή βρέξε και γονιμοποιήσου. Στο τέλος αυτό που έλεγαν στους μύστες ήταν “ΚΟΓΞ ΟΜ ΠΑΞ” δηλαδή άκουσες, είδες και σώπα, γιατί πρέπει να ακολουθείς όσα διδάχθηκες και δεν πρέπει να πείς πουθενά όλα αυτά τα άρρητα.
Λαοί με προκατακλυσμιαία Ελληνική καταγωγή ή διδαχές από τον Ελληνισμό, όπως Αζτέκοι, Μάγιας στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έλεγαν στις τελετουργίες τους και αυτοί, το Κόνεξ, Ομον, Πάνεξ. Οι Βραχμάνες στην Ινδία έλεγαν Κάνσκα, Ομ, Πάκσχα.

ΝΕΚΥΣΙΑ - ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Tου Γιώργου Ελιά απο Λήμνο
Στην Αρχαιότητα η τιμή στους νεκρούς, ήταν σημαντικότατη παράδοση μέσα στη ζωή, και οι εκδηλώσεις για το θέμα ήταν πάρα πολλές κατά τη χρονική διάρκεια του έτους. Ενα σπουδαίο έθιμο ήταν τα Νεκύσια η αλλίως Γενέσια, η ημέρα των νεκρών, τήν 5η Βοηδρομιώνος [ιερή για τις θεές Ευμενίδες η Ερινύες] στην τελευταία σελήνη πρίν την φθινοπωρινή ισημερία στο τέλος του καλοκαιριού.
Πήγαιναν όλοι στά νεκροταφεία και έκαναν τις προσφορες στους νεκρούς και στους καταχθονίους θεούς. Κερνούσαν επίσης γλυκά και καρπούς. Το βράδυ αργά ακολουθούσε το νεκρόδειπνο, προς τιμήν τών ψυχών. Φαγητά των νεκρόδειπνων, ηταν η Πανσπερμία δηλαδή ο Κολυβόζουμος, τα Μακαρόνια, το φαγητό των Μακάρων νεκρών και η Ψαρόσουπα, καθώς τα ψάρια είναι ιερά της μεγάλης καταχθονίας θεάς Εκατης. Νεκρόδειπνο επίσης γινόταν καί τήν τελευταία μέρα τών Ανθεστηρίων, αρχές τού χρόνου.
Σήμερα η απόλυξη τους είναι τα ψυχοσάββατα, δυο φορές το χρόνο, όχι όμως την σωστή σελήνη και χρονική στιγμή.
Οι Πόντιοι διατηρούν ακόμη τα “Ταφικά” την άνοιξη και στην Ίμβρο υπάρχει η νεκρόδειπνος επίσκεψη μετά τον δεκαπεντάυγουστο, όπου ανταλλάσουν γλυκά στο νεκροταφείο. Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, στο Μεξικό,που ο πληθυσμός είναι Αζτέκοι, με τις προκατακλυσμιαίες σχέσεις τους με τους Έλληνες, διατηρούν το έθιμο της ημέρας των νεκρών, το “Dia de Los Muertos” τον Νοέμβριο μήνα, με τον κόσμο να πηγαίνει στα νεκροταφεία, την ημέρα εκείνη και να κάνει τις προσφορές του στους νεκρούς, βαμμένοι στα χρώματα του ανθρώπινουσκελετού, και αποτελεί τήν σημαντικότερη ημέρα της πανάρχαιας παράδοσης του λαού τους.

4η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΣΤΗΝ ΝΑΠΟΛΗ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΑΣ

Η εκδήλωση, πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 8 και το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου στην αίθουσα Barons της Ανδηγαυών και χρηματοδοτείται από την Ελληνική Κοινότητα της Νάπολης και της Καμπανίας, το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο και την πόλη της Νάπολης.
Την παρουσίαση παρακολούθησαν ο Διευθυντής της MANN Paul Giulierini, ο επίτροπος του κοινού πολιτισμού της Νάπολης Daniel Νίνο, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας της Νάπολης και Καμπανίας Paul Κυπριανού, ο συντονιστής της Παγκόσμιας Ημέρες της Ελληνικής Γλώσσας Γιάννης Κορίνθιος, και διευθυντές και καθηγητές από αρκετά σχολεία της Καμπανίας.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης, πραγματοποιήθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις υποδοχής Ανδηγαυών, προβολές ταινιών, θεατρικές παραστάσεις και μαραθώνιος αφιερωμένος στην Ελληνική Γλώσσα και συμμετείχαν 40 γυμνάσια και λύκεια από την Καμπανία και 10 Ελληνικά σχολεία.
"Η Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας - δήλωσε ο Νίνο Ντανιέλε - έχει στην Νάπολη τους πιο πεπειραμένους υποστηρικτές της και είναι μια ιδέα που υλοποιήθηκε στην πόλη μας με φίλους της Ελληνικής κοινότητας της Νάπολης και στη συνέχεια την χαιρέτησε η Ελληνική πλευρά. Έχει γίνει ένα πολιτιστικό γεγονός μεταξύ των σημαντικότερων στην Ευρώπη και την Μεσόγειο. Αυτό το γεγονός μας οδηγεί πίσω στις ρίζες και στις ρίζες μας".
Ο Γιάννης Κορίνθιος, συντονιστής της Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας, τόνισε τους στόχους αυτής της εκδήλωσης που γίνετε για τέταρτη χρονιά: “Στόχος μας είναι να διασφαλιστεί ότι θα γίνει, πραγματικά, μια Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής ΓλώσσαςΓίνεται για τέταρτη χρονιά και έχουμε συνδέσεις με διάφορες χώρες και με πολλά γυμνάσια. Στην Ιταλία στις 8 και 9 Φεβρουαρίου πάνω από 50 Ιταλικά Λύκεια θα γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μόνο στη Νάπολη θα έχουμε 30 Ιταλικά γυμνάσια και 10 Ελληνικά Γυμνάσια".
Giornata mondiale della lingua greca
https://www.vesuviolive.it , Comune di Napoli - Δήμος Νάπολης

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΡΑΙΔΩΝ

Οι νεράιδες είναι τα πιο εκπληκτικά, μαγικά πλάσματα. Τους αποδίδονται θαυμαστές ιδιότητες. Μπορούν να θεραπεύουν, να προβλέπουν το μέλλον, ν’ αλλάζουν τον καιρό, να μεταμορφώνονται και να μεταμορφώνουν, καθώς και να πετάνε με τα φτερά τους που έχουν μορφή πεταλούδας ή κολεοπτέρου. Επίσης, με το διάσημο, μαγικό τους ραβδί τους εκτελούν κάθε είδους μαγικό. Τις συναντάμε με πολλά ονόματα, όπως αερικά, νύμφες, σειρήνες, ξιοθιές, σαμαντίβα, φέι, φάτα, αναράδινα, καλομοίρες, ξωνέρια, καλούδες, καλές κυράδες, κλπ.
Έχουν τη δική τους γλώσσα, τα λεγόμενα νεραγιδίστικα ή τιτιβίστικα. Για τους ανθρώπους αυτή η γλώσσα μοιάζει σαν μια συγκεχυμένη σύνθεση φωνηέντων (κυρίως του άλφα) και συμφώνων (κυρίως του νι, του σίγμα και του χι) και είναι πλήρως ακατανόητη. 
Οι νεράιδες ζουν σε πολλά μέρη, όπως βουνά, δάση, αγρούς, σπηλιές, φαράγγια, πηγάδια, λίμνες, ποτάμια και θάλασσες. Ωστόσο, είναι πολύ δύσκολο για τους ανθρώπους να τις δουν, εκτός κι αν σταθούν πολύ τυχεροί ή αν οι ίδιες οι νεράιδες επιθυμούν να φανερωθούν. Μόνο τα παιδιά, επειδή είναι αθώα, καθώς και οι αλαφροΐσκιωτοι μπορούν να τις βλέπουν. Αγαπούν πάρα πολύ το υγρό στοιχείο και τα λουλούδια καμπανούλες, από τις οποίες φτιάχνουν τα ρούχα τους. Τρέφονται με μέλι και φρούτα και πίνουν δροσοσταλίδες. Είναι οι προστάτιδες της φύσης, της βλάστησης και της γονιμότητας. Όποιος λουστεί σε νεραϊδοπηγή θ’ αποκτήσει, υγεία, τύχη και η νεότητά του θα είναι μεγαλύτερης διάρκειας. 
Όλες οι νεράιδες δεν είναι ίδιες. Υπάρχουν διάφορα είδη και έχουν διαφορετικά μεγέθη. Οι πιο συνηθισμένες είναι οι νεράιδες, που ζουν σε ομάδες. Αυτές είναι μικρές και πολύ όμορφες. Τους αρέσει να διασκεδάζουν, να τραγουδούν και να χορεύουν τις νύχτες στα δάση. Το τραγούδι τους μαγεύει όποιον το ακούσει και είναι αδύνατον να το ξεχάσει. Ενίοτε, σκαρώνουν και σκανταλιές στους ανυποψίαστους ανθρώπους.
Όπως, προαναφέρθηκε οι νεράιδες αγαπούν πολύ το νερό και ιδιαίτερα οι νεράιδες του νερού, που κατάγονται από τις Νηρηίδες της Ελληνικής Μυθολογίας. Είναι οι πεντάμορφες, ξανθομαλλούσες και πρασινομαλλούσες νεράιδες των Ελληνικών μας παραδόσεων. Έχουν ανθρώπινο μέγεθος και είναι ντυμένες πάντα στα λευκά. Αν ένας θνητός  κλέψει το μαντήλι μιας νεράιδας του νερού, τότε αυτή πρέπει να του πραγματοποιήσει τρεις ευχές ή να τον παντρευτεί. Γίνονται πολύ καλές σύζυγοι και μητέρες, αλλά αν βρουν το μαντήλι τους θα φύγουν για πάντα.
Οι πιο γνωστές και καλές νεράιδες είναι οι νεράιδες- νονές των κλασσικών παραμυθιών. Εμφανίζονται όταν γεννιέται ένα παιδί και το προικίζουν με δώρα, όπως ομορφιά, καλοσύνη, τύχη, εξυπνάδα και το προστατεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Μη ξεχνάτε τη Σταχτοπούτα, που χάρη στη νεραϊδονονά της κατάφερε ν’ αλλάξει τη δυστυχισμένη ζωή της και να πραγματοποιήσει τα όνειρά της. Οι Έλληνες, κρίνοντας από τις πολιτικές – και όχι μόνο – εξελίξεις των τελευταίων ετών, όχι μόνο δεν έχουμε νεράιδα- νονά, αλλά πρέπει να μας έχει καταραστεί κάποια κακιά μάγισσα!
=========
ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΩΝ ΝΕΡΑΙΔΩΝ


ΠΕΡΙ ΟΡΧΗΣΕΩΣ

Όσον αφορά τας Διονυσιακάς και Βακχικάς τελετάς, νομίζω ότι δεν περιμένεις να μάθης από εμέ ότι απετελούντο όλαι από χορούς.
Ώστε πρόσεξε, αγαπητέ μου, μήπως είνε ασέβεια να κατηγορής τέχνην θείαν, αφιερωμένην εις τα Μυστήρια, εξασκηθείσαν υπό τόσων θεών και προς τιμήν αυτών εκτελουμένην.
Ο δε Ησίοδος, ο οποίος δεν ήκουσε παρ' άλλου, αλλ' είδε με τα μάτια του μίαν αυγήν τας Μούσας να χορεύουν, λέγει περί αυτών ως μέγιστον εγκώμιον εις την αρχήν των ποιημάτων του, ότι “περὶ κρήνην ἰοειδέα πόσσ' ἁπαλλοῖσιν ὀρχεῦονται και γύρω εις τον βωμόν του πατρός των. 
Ο δε σοφώτατος Σωκράτης — εάν πρέπει να πιστεύσωμεν την περί αυτού γνώμην του μαντείου — όχι μόνον επαινετικώς εξεφράζετο περί της ορχηστρικής, αλλά και ήθελε να την μάθη, αποδίδων μεγάλην τιμήν και σημασίαν εις την ευρυθμίαν και το θέλγητρον της μουσικής.
Πόσον δε το εξωτερικόν του ορχηστού είνε κόσμιον και ευπρεπές είνε περιττόν να είπω, διότι και εις τους τυφλούς είνε φανερόν.
Ο κύριος σκοπός της ορχήσεως είνε η μίμησις και είνε επιστήμη παραστατική, εκφράζουσα τα διανοήματα και φανερώνουσα τα μη φαινόμενα· εκείνο δε το οποίον ο Θουκυδίδης είπεν επαινών τον Περικλέα είνε και του ορχηστού το μέγιστον εγκώμιον, δηλαδή να γνωρίζη τα πρέποντα και να δύναται να τα εκφράζη· έκφρασιν δ' επί του προκειμένου εννοώ την παραστατικότητα των κινήσεων.
Αλλ’ αρκετά είπα περί της ορχήσεως· διότι είνε απειροκαλία να παρατείνεται ο λόγος δια λεπτολογιών.
ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΠΕΡΙ ΟΡΧΗΣΕΩΣ 22-40 (απόσπασμα)
-----------------------
Στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία η κύρια λειτουργία των μελών του Xορού ήταν να τραγουδούν και να ορχούνται, δηλ. να εκφράζουν με κίνηση τα χορικά, που χωρίζουν τα επεισόδια της τραγωδίας.
Ο ορχούμενος Xορός βρισκόταν συνήθως σε σχηματισμό, ορθογώνιο ή κυκλικό, και ενώ μπορούσε κάπου-κάπου να γίνεται εντελώς άτακτος, παράφορος και γρήγορος, ήταν σοβαρός, σεμνός και επιβλητικός.
Ένας μάλιστα ρυθμός, ένα ύφος που χρησιμοποιούσαν κάποιες φορές, ονομαζόταν εμμέλεια που, κατά λέξη, σήμαινε: “αρμονία”. Ο Αρχαίος Ελληνικός Χορός ήταν, στην ευρύτατή του σημασία, μιμητικός ή εκφραστικός. Με τη χρησιμοποίηση των χεριών, των βραχιόνων και του σώματος, όχι λιγότερο απ’ ό,τι τα πόδια, εξέφραζε την διάθεση, τα συναισθήματα και τον χαρακτήρα του τραγουδιού που συνόδευε. Ο ρόλος τους ήταν να ορχούνται και να ψάλουν κι όχι να είναι φυσιολογικό, καθημερινό, σκηνικό πλήθος.
Οποιοσδήποτε, που έχει δει ή ακούσει Ελληνική τραγωδία, θα γνωρίζει τι εξέχουσα και σημαντική θέση έχει ο Xορός στην παράσταση, ως σύνολο και τα τραγούδια τους σχετίζονταν, με την πλοκή του έργου.
Ο Xορός για τους Έλληνες ήταν αναπόσπαστο μέρος πολλών κοινών περιοδικών τελετών, θρησκευτικών και κοσμικών. Ένας Xορός δάνειζε μεγαλοπρέπεια και βάθος σε όλες τις “εορταστικές” περιστάσεις στη ζωή του Έλληνα.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2019

ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΤΩΝ ΘΕΩΝ, ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ!

Θύρσος

Μαινάδα που κρατάει θύρσο. Ρωμαϊκό αντίγραφο του 120-140
(Μουσείο Πράντο, Μαδρίτη). 
Σάτυρος και Μαινάδα με θύρσο.
Αττικός ερυθρόμορφος κάνθαρος, περ. -460,
Cabinet des médailles (De Ridder 849) 
Θύρσος, νάρθηκας, μάραθο
Ο Θύρσος αποτελείται από ένα ξύλο, ή ραβδί από καλάμι, στην άκρη του οποίου είναι στερεωμένο ένα κουκουνάρι πεύκου, στολισμένο με φύλλα κισσού και αμπέλου έμβλημα του Διονύσου.
Ο διονυσιακός θύρσος και ο προμηθεϊκός νάρθηκας, με όλους τους πιθανούς συμβολισμούς τους, συνυπάρχουν αρμονικά στην Αρχαία Ελληνική Παράδοση.
Ήδη στην Ιλιάδα (Ζ 134) αναφέρεται ότι αι τιθήναι (τροφοί, συνοδοί) του Διονύσου κρατούσαν τα θύσθλα (σύνεργα της θυσίας, σύμβολα του θεού). Η λέξη προέρχεται από το ρήμα θύω, το οποίο αρχικά χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει την ορμή, τη μανία των στοιχείων της φύσης (νερό, αέρας, φωτιά) και αργότερα απέκτησε την σημασία: καίω, προσφέρω στους θεούς, θυσιάζω.
Διόνυσος με θύρσο ιππεύει πάνθηρα, Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας 
Στις «Βάκχες» του Ευριπίδη συναντάμε αρκετές φορές τη λέξη θύρσος – ίσως πρόκειται για συμφυρμό των λέξεων θύσθλα και πυρσός. Ο θύρσος είναι τελετουργικό όργανο και έμβλημα του Διονύσου και των μαινάδων, αλλά και ως φαλλικό σύμβολο.
Ιέρεια του Βάκχου,
 έργο του Τζων Κολλιέρ, 1885-1889,
 ιδιωτική συλλογή  
Πρόκειται για ένα ραβδί από νάρθηκα ή μάραθο, μήκους ενός περίπου μέτρου, στολισμένο με κισσό. Όπως είπαμε πιο πάνω, στην κορυφή του στερεωνόταν ένα κουκουνάρι ή μια δέσμη φύλλων κισσού ή αμπελιού.
Κάποτε ο Βάκχος έκρυβε κάτω από τα φύλλα μια αιχμή, η οποία μετέτρεπε το θύρσο σε επικίνδυνο όπλο, αμυντικό και επιθετικό. (Είναι πολύμορφοι οι θεοί – «πολλαί μορφαί των δαιμονίων»…). 
Το μήκος του θύρσου κυμαίνεται σημαντικά, από 30 εκατοστά μέχρι δύο μέτρα.
Στην Αρχαία τέχνη ο θύρσος παρουσιάζεται από το -530 συχνότατα να συνοδεύει τις Μαινάδες, σπάνια τους Σατύρους και Σιληνούς, τον θεό Διόνυσο ή την σύζυγό του, Αριάδνη.
Συνοδεύει επίσης και άλλες θεότητες, όταν αυτοί παρουσιάζονται ως μέλη του θιάσου του Διόνυσου.
Επίσης:
Τον Ήφαιστο, στην επιστροφή του στο Όλυμπο, συνοδευόμενος από τον Διόνυσο.
Τους Κενταύρους και τον Πάνα, κατά την Ελληνιστική εποχή.
Τον Έρωτα, ο οποίος από τον -4ο αιώνα συνοδεύει τον Διόνυσο.
Ακόμα την Νίκη ή την Ρώμη.
Ο θύρσος απεικονίζεται να συνοδεύει τους πιστούς στα Διονυσιακά Μυστήρια, όπως αναφέρει ο Πλάτων. Ο Πλούταρχος τον συνδέει με την νιότη.
Συναντούμε την λέξη «θύρσος» στις Βάκχες του Ευριπίδη, και μνημονεύεται συχνότερα στην Ελληνιστική εποχή.
Ο θύρσος είναι επίσης το όπλο των Μαινάδων, επειδή καμουφλάρουν την αιχμή του δόρατός τους σε μορφή θύρσου, και σκοτώνουν με αυτό τον Πενθέα, γι' αυτό και ο Καλλίξεινος ο Ρόδιος τις ονομάζει «Μαινάδες θυρσολόγχες».
Σάτυρος ορχούμενος, Λούβρο, Παρίσι 
Νάρθηκας
Νάρθηκα χρησιμοποίησε ο Προμηθέας ως πυρσό για να μεταφέρει την πολύτιμη προσφορά του στους ανθρώπους. Το σαρκώδες περιεχόμενο των βλαστών του φυτού έχει την ιδιότητα να καίγεται πολύ αργά, διατηρώντας τη φωτιά.
Στην Αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως συνώνυμο του θύρσου, αλλά και για να δηλώσει την ιερή δάδα (πυρσό) που κρατούσαν επίσης οι μαινάδες. Στις αγγειογραφίες απεικονίζονται και τα δύο σύμβολα.
Σε νάρθηκες (κυλινδρικές θήκες) έκρυβαν οι Αρχαίοι πολύτιμα είδη. Σ’ έναν πολυτελή νάρθηκα – περσικό λάφυρο από τη μάχη στην Ισσό – τοποθέτησε ο Μ. Αλέξανδρος το χειρόγραφο με τις διορθώσεις του Αριστοτέλη στην Ιλιάδα («η εκ του νάρθηκος έκδοσις»).
Μάραθο
Αλλά και το μάραθο, που διατηρεί μέχρι σήμερα την Αρχαία ονομασία του στις Μυκηναϊκές πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β΄, μάραθ(ρ)ον ή μάλαθρον στους ιστορικούς χρόνους), πιθανότατα χρησίμευε για την κατασκευή θύρσων, παράλληλα με το νάρθηκα, ανάλογα με τη χλωρίδα κάθε περιοχής. Παρασκευαζόταν μάλιστα και μαραθ(ρ)ίτης οίνος, με άρωμα σαν του γλυκάνισου.
Κι ας μην ξεχνάμε ότι ο Μαραθώνας οφείλει το πανάρχαιο όνομά του στα μάραθα που ευδοκιμούσαν εκεί.
Το μάραθο ή μάραθος και ο νάρθηκας ή άρτηκας είναι πολυετή ποώδη φυτά της οικογένειας των σκιαδανθών και μπορούν να φτάσουν έως και τέσσερα μέτρα ύψος. Από τα μέσα Φεβρουαρίου αρχίζουν να βλασταίνουν και την άνοιξη γεμίζουν με κίτρινα ανθάκια σε πυκνές δεσμίδες. Το μάραθο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στους Αρχαίους χρόνους, λόγω της χρήσης του στη μαγειρική και στη φαρμακευτική.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

«15 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ»

«Η ιστορία διδάσκει τούτο: ότι οι λαοί και οι κυβερνήσεις ποτέ δεν έμαθαν τίποτε από την ιστορία».
Έγελος
«Η ιστορία δείχνει τον ευρύτατο ορίζοντα της ανθρωπότητας, φέρνει τη ζωή μας στα θεμελιώδη μυστικά της παράδοσης, μας παρέχει τους κανόνες για το παρόν, μας απελευθερώνει από τις δεσμεύσεις στη δική μας εποχή, μας διδάσκει να δούμε τον άνθρωπο στην ύψιστη δυνατότητά του αλλά και στη παροδική του δημιουργία». (Karl Jaspers)
Όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν την αξία της ιστορικής γνώσης και οδηγούν στη διατύπωση των παρακάτω θέσεων, ως των ασφαλέστερων οδηγών τόσο στην προσωπική όσο και στην εθνική ζωή. Ο φόβος της επαλήθευσης «όποιος δε γνωρίζει την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει» (Santayana) κάνει αναγκαία τη μελέτη και αποδοχή αυτών των θέσεων.
Οι θέσεις
1. Η ιστορία συμβάλλει τόσο στη διαμόρφωση και διατήρηση της εθνικής συνείδησης όσο και στον αυτοπροσδιορισμό του κάθε ατόμου χωριστά, ως ιστορικής οντότητας.
2. Η ιστορική γνώση ενισχύει και τροφοδοτεί το «συλλογικό υποσυνείδητο» μιας κοινωνίας ή ενός λαού και με την έννοια αυτή αποτελεί ενοποιητικό παράγοντα για τα μέλη ενός έθνους.
3. Επιπρόσθετα η μελέτη της ιστορίας αναδύει - αναδεικνύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο του ατόμου στην εξέλιξη των κοινωνιών και του κόσμου ολόκληρου. Η διαπίστωση του πρωταγωνιστικού ρόλου του ανθρώπου έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η ιστορία δεν καθορίζεται τελικά παρά μόνο από την καθοριστική δράση του ανθρώπου. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι μία αυθαίρετη άποψη ή μία προσωπική βιωμένη εμπειρία αλλά προϊόν της μελέτης της ιστορικής γνώσης…..
4. Η ιστορική γνώση συμβάλλει στην κατανόηση ότι ο άνθρωπος ως κοινωνική, ψυχική, ηθική και πνευματική ύπαρξη – «ον» είναι ιστορικό δημιούργημα.
5. Η ιστορική γνώση χρησιμοποιείται για να προβάλλει πρότυπα ζωής και προσφοράς και για να δώσουμε σκοπούς ζωής και ιδανικά δράσης. (Ο διαπαιδαγωγικός ρόλος της ιστορίας….)
6. Ιστορική συνείδηση, προϊόν της ιστορικής γνώσης, προφυλάσσει το σύγχρονο άτομο από φαινόμενα εθνικής αλλοτρίωσης που έχουν την αιτία τους στις σύγχρονες διεθνείς συγκυρίες (οικουμενικός πολιτισμός).
7. Μέσα από την ιστορική γνώση καλλιεργούνται τρόποι κατανόησης, ερμηνείας και αξιολόγησης της συλλογικής και ατομικής δράσης ατόμων και λαών.
8. Η μελέτη και η γνώση της ιστορίας είναι η πιο άμεση και ορατή οδός για την ανθρωπογνωσία(η γνώση της ανθρώπινης φύσης) και κοινωνιογνωσία.
9. Μέσα από τη μελέτη των ιστορικών γεγονότων ο άνθρωπος διαβάζει τον εαυτό του, την κοινωνία, ανακαλύπτει τους κανόνες της δράσης και τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης.
10. Η ιστορική γνώση εθίζει τους νέους να βλέπουν, να μετρούν, να αξιοποιούν την πραγματικότητα και να εκτιμούν την αξία της συνεργασίας και της συλλογικής προσπάθειας.
11. Μέσα από την ιστορική γνώση προσπαθούμε να δώσουμε και να αποκαλύψουμε το νόημα της εξέλιξης στην κοινωνία και να καλλιεργήσουμε τρόπους επιστημονικής σκέψης και έρευνας (αλληλουχία γεγονότων και αναζήτηση αιτιακών σχέσεων).
12. Ιστορική γνώση συνδυαζόμενη με τη γνώση της σύγχρονης εσωτερικής και παγκόσμιας πραγματικότητας βοηθά στον προσανατολισμό του ατόμου σ΄ ένα κόσμο όπου βασιλεύει και κυριαρχεί η σύγχυση, η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια.
13. Η ιστορική γνώση επικυρώνει τη συνέχεια ενός λαού στο βάθος του χρόνου, στοιχείο απαραίτητο για τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό κάθε ατόμου και λαού.
14. Η γνώση της ιστορίας, όταν είναι απαλλαγμένη από εθνικιστικές ανακρίβειες, συντελεί στην καλλιέργεια της αγάπης προς την πατρίδα, της φιλοπατρίας - πατριωτισμού.
15. Η ιστορική γνώση καλλιεργεί την κρίση, την αντίληψη, εθίζει το άτομο στη διαλεκτική αντιμετώπιση των γεγονότων και γενικά αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για την πνευματική καλλιέργεια και ωρίμανση του ατόμου.
Πηγή: ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2019

Ο ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΜΑΣ

Όσοι έχετε συνέπεια στη ζωή σας, προϋπόθεση είναι η συνέπεια σε ένα σκοπό, ο οποίος είναι ξεκάθαρος και ο οποίος σε μικρή ηλικία δεν μπορεί να γίνει αντιληπτός. Γίνεται καθώς περνούν τα χρόνια όταν έχεις και όλη την ανάλογη εμπειρία να αναγνωρίσεις εάν ο σκοπός είχε γίνει ξεκάθαρος αρκετά νωρίς.
Γιατί οι εμπειρίες του κύκλου είναι το βασικότερο σημείο το οποίο αποκομίζουμε από κάθε μια ενσάρκωση ξεχωριστά. Αυτές οι εμπειρίες δεν μπορούν να υπάρξουν αν δεν υπάρχει μνήμη. Δηλαδή το κυριότερο σημείο όλης μας της ψυχικής δομής είναι η μνήμη. Η μνήμη για τον Έλληνα είναι θέμα χιλιετιών.
ΑΛΤΑΝΗ
«Ο πρώτιστος σκοπός μας είναι η επαναγωγή μας στην αυτογνωσία και η κατάδειξη της υποστασιοποιημένης σε Είδη και Λόγους ουσίας μας. Ουσία που προβάλει (γεννά) αφ’ εαυτού της τη γνώση και κατέχει στον εαυτό της την γνώση όλων των θείων και των φυσικών ειδών. Πρέπει η ψυχή να αποκτήσει πρώτα γνώση του εαυτού της, έπειτα να εξετάσει τις δυνάμεις που τις έλαχαν, έπειτα την ουσία της, έπειτα πως ξεκινώντας από τα ατελέστερα προχωρεί μέχρι τα πρώτα αίτια.»
Βλ. Πρόκλος, στο «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδη, βιβλίο Β’, 277.11 – 277.11 & 278.3 – 278.6». —-
Κεφάλας Δ.Ευστάθιος (Αμφικτύων)
-------------------------
Είναι όλα τόσο καλά δομημένα φιλοσοφικά που αν τα αντιληφθούμε, μπορούμε να τα κάνουμε πράξη. Γιατί η Φιλοσοφία δεν είναι για να λέμε λόγια.
Η Αρετή είναι η πρώτη ιδιώτης η οποία διέπει ολόκληρη την Αρχαία Ελληνική Γραμματεία.
Ολόκληρη!
Εδώ δεν υπάρχει κάτι άλλο που να προηγείται.
Η Αρετή.
Και η Αρετή με δεσπόζουσα έννοια την Δικαιοσύνη. Διότι οι άλλες τρεις οι οποίες είναι η Φρόνηση, η Ανδρεία και η Σωφροσύνη, προϋπάρχουν σαφώς για να καταλήξουν στην Δικαιοσύνη. Όχι σε άλλη έννοια. Καμιά.
ΑΛΤΑΝΗ

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019

Η ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΣΤΑ ΚΕΡΔΥΛΙΑ ΟΡΗ (ΣΤΗΝ ΑΣΠΡΟΒΑΛΤΑ), ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ...

Το ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ παρουσιάζει την συνέντευξη που παραχώρησε ο τέως δήμαρχος Αγίου Γεωργίου, Άγγελος Φραντζής στον συνεργάτη μας, Γιώργο Αναγνωστούδη, με θέμα «Η προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στα Κερδύλια όρη» στην οποία αναφέρει πώς γεννήθηκε η ιδέα της γλυπτής εικόνας του Μέγα Αλέξανδρου στα Κερδύλλια, πώς η Αρχαιολογική Υπηρεσία, δεν υπέγραψε ποτέ, ώστε να προχωρήσουν οι εργασίες και πώς η επόμενη κυβέρνηση υποσχέθηκε λύση, αλλά δεν έπραξε το παραμικρό… Η συνέντευξη δόθηκε στην Θεσσαλονίκη, στις 18.10.2017. 
 ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

335Μ Οι Τίγρεις του Αιγαίου - 335 SQN Aegean Tigers

Το αφιέρωμα στην 335 Μοίρα της Πολεμικής Αεροπορίας ΕΔΩ
 FlightSimmerGR

“Το Μυστικό της Αγάπης”

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
"Η θεσσαλή νεράιδα που σου χάρισε τ’ όνομά της,
ποιος ξέρει, από τα μάγια θα σε μοίρανε τα δικά της"
- Κωστής Παλαμάς -
Μουσική επένδυση: Το Μυστικό της Αγάπης - Μάκης Αμπλιανίτης
Εικονοληψία: Λ
Βίντεο/δημιουργία: Χ.Γ. Σείριος - ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ 

Φόρμα επικοινωνίας

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου