Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

"ΕΙΣ ΑΠΟΛΛΩΝ"

Σάββατο, 19 Απριλίου 2014

ΠΕΡΙ ΣΥΜΒΟΛΩΝ - ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Για να κάνουμε τα σύμβολα να μιλήσουν σε εμάς πρέπει να οπλιστούμε κατάλληλα φιλοσοφικά ώστε να προσεγγίσουμε το απεικονιζόμενο από το σύμβολο θέμα με την σωστή οπτική.
Αν δεν το κάνουμε αυτό, οι προσπάθειες μας στην καλύτερη περίπτωση θα πλησιάζουν και θα αποκτούν μια αμυδρή κατανόηση του συμβόλου, εάν δε φιλοσοφικά δεν έχουμε σημείο επαφής με το θέμα, είναι σαφές ότι το σύμβολο δεν πρόκειται ποτέ να μας μιλήσει.
Ας κάνουμε μια προσέγγιση στα αγάλματα των θεών.
Κάποιος ο οποίος φιλοσοφικά ανήκει σε διαφορετική προσέγγιση από ότι η Ελληνική, είναι σαφές ότι δεν πρόκειται ποτέ να του μιλήσουν τα αγάλματα και δεν θα δώσουν στην ψυχή του αυτό για τα οποίο προορίζοντο όταν κατασκευάστηκαν.
Σίγουρα θα αποκομίζει αυτό που του προσφέρει η θέα των αγαλμάτων, αλλά είναι προφανές ότι δεν θα αντιληφθεί τι ακριβώς θείες δυνάμεις και λειτουργίες απεικονίζονται σε αυτά.
Έτσι για παράδειγμα ένας Χριστιανός σίγουρα θα εκστασιαστεί από το κάλλος και την ευφορία που προσδίδει η θέα ενός αγάλματος αλλά θα το θεωρήσει σαν ένα απλό έργο τέχνης. Διότι είναι προφανές ότι αν αρχίσει και αναγνωρίζει τι κρύβεται στην συμβολική κάποιου αγάλματος και αρχίσει να του «μιλά» το άγαλμα, τότε είναι σαφές ότι θα αρχίσει να βρίσκεται σε συνειδησιακή σύγχυση.
Θα ήταν περιττό να τονίσω ότι τα αγάλματα ποτέ δεν λατρεύτηκαν για την ύλη από την οποία φτιάχτηκαν, δεν υπήρξε δηλαδή ειδωλολατρική λατρεία, όμως δυστυχώς διακινήθηκε αυτή η θέση προφανώς όταν χρειάστηκε να συκοφαντηθεί και να παραποιηθεί η Ελληνική Θρησκεία.
Άλλωστε οι φιλόσοφοι μας είναι ξεκάθαροι σε αυτό το θέμα.
Ο Πορφύριος στο Κατά Χριστιανών 76 λέει: «Όποιος σέβεται τους θεούς δεν τους ταυτίζει με το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα ομοιώματα τους. Είναι φυσικό οι θεοί να αποδίδονται ανθρωπομορφικά «διότι ο άνθρωπος είναι το ωραιότερο από τα έμβια όντα και θεωρείται εικόνα του θεού».
Όπως επίσης ο Ερμείας, μαθητής του Συριανού και συμμαθητής του Πρόκλου, στα Σχόλια του στον Φαίδρο 181.29 μας τονίζει ότι: «Και εδώ οι θυσιάζοντες στα αγάλματα δεν θυσιάζουν στην ύλη και στις εικόνες αλλά στους θεούς» όπως και στο 190.15 «όπως ακριβώς εδώ τιμούμε το άγαλμα όχι για το υποκείμενο αλλά για τον θεό».
Είναι προφανές γιατί οι μεγάλοι αυτοί φιλόσοφοι αναγκάστηκαν να διατυπώσουν τέτοιες θέσεις για να ξεκαθαρίσουν τα αυτονόητα, αν κρίνουμε από την εποχή στην οποία συνεγράφησαν τα συγκεκριμένα έργα.
Όμως και σήμερα, σύγχρονοι και περιφερόμενοι "μυσταγωγοί" προς άγραν πελατείας διακινούν την, ξένη προς την Ελληνική σκέψη, θέση ότι οι θεοί ήταν άνθρωποι που εξελίχθησαν και κατόρθωσαν να γίνουν θεοί και μάλιστα κάποια στιγμή και Ολύμπιοι. Ένα από τα επιχειρήματα που προβάλλουν είναι ότι η θέση αυτή στηρίζεται και από το γεγονός ότι τα αγάλματα των θεών είναι ανθρωπομορφικά άρα κατ' αυτούς "αποτυπώνουν ότι οι θεοί ήταν κάποτε άνθρωποι και για αυτόν τον λόγο έχουν ανθρωπομορφική απεικόνιση".
Πρόκειται σαφώς για σαφή άγνοια βασικών αρχών της Ελληνικής Θεολογίας.
(Περισσότερα για το θέμα αυτό - ότι οι θεοί δεν ήταν ποτέ άνθρωποι στο παρελθόν - ανατρέξτε στο http://empedotimos.blogspot.com/2009/03/blog-post_25.html)
Προφανώς - και επιεικώς - απέχουν πόρρω από μια στοιχειώδη μελέτη των Ελληνικών κειμένων - γιατί η Ελληνική απόρριψη τέτοιων θέσεων είναι σκληρή και αμείλικτη.
Ο Πορφύριος στο Περί Αγαλμάτων 2 μας λέει ότι: «Και απεικόνισαν τους θεούς με μορφή ανθρώπων επειδή το θείον διέπεται από λογική και τους έκαναν ωραίους διότι οι θεοί έχουν ομορφιά αγνή και ανόθευτη».
Ο Ολυμπιόδωρος στα Σχόλια στον Αλκιβιάδη 2.137 τονίζει ότι «Αυτό που είναι για τους Έλληνες τα αγάλματα είναι για τους Αιγυπτίους τα ζώα. Είναι σύμβολα κάθε ενός από τους θεούς στον οποίο αφιερώνονται».
Ο Σαλούστιος στο Περί Θεών και Κόσμου 23, πέραν άλλων συμβολισμών που μας παραθέτει, τονίζει ότι τα αγάλματα σαν εικόνες ζωής έλαβαν ανθρωπομορφικό σχήμα:
«Και η μεν πρόνοια των θεών απλώνεται παντού και απλώς απαιτείται μόνο κάποια ικανότητα για να την δεχθούμε, η κάθε ικανότητα ωστόσο αποκτάται δια της μυήσεως και της ομοιώσεως προς τους θεούς, για αυτό λοιπόν οι μεν ναοί εκτίσθησαν ως εικόνες του ουρανού, οι δε βωμοί ως εικόνες της γης, τα δε αγάλματα ως εικόνες της ζωής -για αυτό και επλάσθησαν ωσάν ζωντανά όντα- οι δε ευχές ως εικόνες του νοερού τα δε μυστηριακά σύμβολα ως εικόνες των αρρήτων ουρανίων δυνάμεων, τα δε βότανα και οι λίθοι ως εικόνες της ύλης, τα δε θυσιαζόμενα ζώα ως εικόνες της εντός μας άλογης ζωής».
Όμως τι ακριβώς θα μας πουν τα αγάλματα αν τα προσεγγίσουμε έχοντας οπλιστεί με την λαμπερή πανοπλία που μας παρέχει η Ελληνική Φιλοσοφία και Θεολογία;
Πέραν του παραπάνω αποσπάσματος από τον Σαλούστιο, ο Πρόκλος στα Σχόλια στον Ευκλείδη 138.10 μας δίνει μια ένδειξη για το πως να προσεγγίσουμε ένα άγαλμα:
«Υπεράνω τέλος όλων αυτών των σχημάτων βρίσκονται τα τέλεια, ενιαία, άγνωστα και απόρρητα σχήματα των θεών, τα οποία επιβαίνουν στα νοερά σχήματα και περατώνουν με ενιαίο τρόπο όλα τα σχήματα και συγκρατούν τα πάντα μέσα στα δικά τους ενιαία όρια. Αυτών των σχημάτων τις ιδιότητες αποτυπώνει η θεουργία στα αγάλματα των θεών και περιβάλλει κάθε άγαλμα με διαφορετικά σχήματα. Και άλλα τα απεικονίζει μέσω των απορρήτων συμβόλων (γιατί και αυτά αποκαλύπτουν τις άγνωστες δυνάμεις των θεών), ενώ άλλα τα μιμείται με τις μορφές και με τα σχήματα. Γι' αυτό άλλα τα φτιάχνει όρθια και άλλα καθισμένα, άλλα καρδιόσχημα, άλλα σφαιροειδή και άλλα με άλλα σχήματα, άλλα απλά και άλλα σύνθετα από περισσότερες μορφές, άλλα τα κατασκευάζει σοβαρά, άλλα ήρεμα, ώστε να προβάλλουν την ευσπλαχνία των θεών και άλλα βλοσυρά. Και γενικά προσάγει σε κάθε θεό διαφορετικά σύμβολα ανάλογα με την συγγένεια των συμβόλων προς τους θεούς. Γιατί το σχήμα ξεκινά από ψηλά και από τους ίδιους τους θεούς και απλώνεται μέχρι τα τελευταία όντα και εμφανίζεται μέσα σε αυτά σαν εικόνα από τα πρωταρχικά αίτια».
Άλλωστε στο Περί Ιερατικής Τέχνης μας εξηγεί τον λόγο που οι ιερείς πέραν των συμβόλων που είχαν αποτυπωθεί κατά την κατασκευή του αγάλματος, τοποθετούσαν πρόσθετα σύμβολα επί των αγαλμάτων για να ενισχύσουν την δύναμη της συμπάθειας μέσω της οποίας ενετείνετο η σύνδεση με το θείο.
Ο δε Πορφύριος έχει αφιερώσει ένα ολόκληρο έργο, το "Περί Αγαλμάτων" όπου μας δίνει κάποια κλειδιά με τα οποία θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε τους συμβολισμούς των αγαλμάτων, όσο είμαστε ικανοί.
Ας κοιτάξουμε λοιπόν την επόμενη φορά ένα άγαλμα με άλλη οπτική και ας το αφήσουμε να μας μιλήσει.
Άλλωστε τα Ελληνικά Αγάλματα δεν είναι ισχνές και θανατερές απεικονίσεις, ούτε οι θεοί έχουν εκφράσεις που θα μας προκαλούσαν ποτέ φόβο, αλλά στην πλειοψηφία τους μας μεταδίδουν μια γαλήνια δύναμη, με εκείνο το αδιόρατο χαμόγελο τους.
Γιατί όπως μας λέει ο Πρόκλος στα Σχόλια στον Παρμενίδη 1022.24:
«Το χαμόγελο μιμείται την αόρατη και απόκρυφη ενέργεια των Θεών»

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

''ΕΣΤΙΑ ΕΛΛΑΣ''

ΙΠΠΩΝΑΞ – ΔΕΗΣΗ ΣΤΟΝ ΕΡΜΗ

Ο Ιππώναξ ήταν για τους αρχαίους -τότε που ακόμη το έργο του σωζόταν κατά το μεγαλύτερο μέρος προφανώς ακέραιο - ο ποιητής της λοιδορίας και της αισχρολογίας. Στους ιάμβους του, γραμμένους πιθανώς για να παρουσιαστούν σε λαϊκές γιορτές, παρουσίαζε τον εαυτό του καυγατζή, φτωχό, διαρρήκτη, πότη, άνθρωπο, με μια λέξη, του "περιθωρίου". Λοιδορούσε συχνά τους εχθρούς του, πρώτον απ᾽ όλους τον γλύπτη Βούπαλο. Τα ποιήματά του στο παρελθόν ερμηνεύθηκαν ως αυτοβιογραφικά, ωστόσο σήμερα επικρατεί η άποψη ότι ο Ιππώναξ υποδύεται στο πλαίσιο της ιαμβικής παράδοσης διάφορους ρόλους για να προσδώσει στην ποίησή του δραματικό χαρακτήρα. Στον ιδιαίτερο χαρακτήρα της ποίησής του αντιστοιχεί ένα ιδιαίτερο μέτρο, ο χωλίαμβος, ενώ η γλώσσα του είναι γεμάτη από σεξουαλικά υπονοούμενα και βρισιές.
Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο φτωχός που μιλάει ικετεύει προκλητικά τον θεό Ερμή, να του δώσει τα απαραίτητα για να μην τρέμει από το κρύο.
Ερμή, Ερμή μου, της Μαίας γιε, Κυλλήνιε,
επάκουσε την δέησή μου, γιατί τουρτουρίζω
και χτυπούν τα δόντια μου
Δώσε μια χλαίνη στον Ιππώνακτα και κανένα χιτωνάκο
και κανένα ζευγάρι σανδαλάκια και παντοφλάκια γούνινα
και εξήντα χρυσούς στατήρες, που ν᾽ ανεβώ στη ζυγαριά
κι ακόμα να γέρνει από την άλλη.
Γιατί εμένα ποτέ σου δεν μου έδωσες μια ζεστή χλαίνη,
το γιατρικό για το τουρτούρισμα το χειμώνα,
ούτε μου τύλιξες τα πόδια με ζεστές παντούφλες γούνινες
να μην ματώνουν οι χιονίστρες μου.
(απόδοση: Θ. Κ. Στεφανόπουλος)

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

'Οσα ο Άνεμος τα παίρνει - Τζένη Βάνου

Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα

Σήμερα η γνώση και η μόρφωση δεν διώκεται. Μπορεί όποιος θέλει να διαβάσει να ψάξει, να μάθει. Κι όμως η πλειοψηφία των νεοελλήνων δεν έχουν πιάσει στα χέρια τους ένα βιβλίο Αρχαίου Έλληνα κλασσικού. Δεν ασχολήθηκαν με την Ελληνική Φιλοσοφία. Δεν γνωρίζουν τα ονόματα των γεννητόρων του ανθρώπινου πολιτισμού και τα έργα τους,  παρά μόνο ότι έχουν ακούσει από τους άλλους από δω κι από κει και από την τηλεόραση και αυτά παραποιημένα…
Αν οι νεοέλληνες είχαν μελετήσει τους Αρχαίους δικούς τους προγόνους προς όφελος τους και των παιδιών τους, ίσως να μην είχαμε φτάσει εδώ. Διότι η Ελληνική Φιλοσοφία έχει τις απαντήσεις για κάθε πρόβλημα και η μελέτη της Ιστορίας διδάσκει και προφυλλάσει. Και δυστυχώς οι ρωμιοί αγνοούν και το ένα και το άλλο…
Η σημερινή κρίση μας βρήκε χαμένους στην άβυσσο της ύλης και στον νόμο της αδράνειας. Μπλεγμένους μέσα σε άχρηστες κατασκευασμένες ανάγκες βουτηγμένους στα σκοτάδια της πνευματικής παρακμής και της ημιμάθειας. Ποτισμένους τα τελευταία χρόνια με την διεθνιστική προπαγάνδα των κουλτουριαροπροοδευτικών. Οι οποίοι μια χαρά κατάφεραν να περάσουν στην κοινή αντίληψη ότι οι λέξεις έθνος και φυλή χαρακτηρίζουν ακραίους και άλλες παρόμοιες αηδίες. Μια ολόκληρη γενιά γεννήθηκε γαλουχήθηκε και μεγάλωσε με την διεθνιστική προπαγάνδα, με τους ανύπαρκτους όρκους του Μ. Αλεξάνδρου και με πολλά άλλα κατασκευάσματα εναντίων του έθνους. Έτσι μέσα στην αμάθεια και την πνευματική παρακμή και με τον φόβο μη μας κολλήσουν καμιά κατασκευασμένη ταμπέλα κάνοντας το άσπρο μαύρο, ξεχάσαμε και ποιοι είμαστε.
Μετά από όλα αυτά πείτε μου. Πόσο δύσκολο ήταν να μπλέξουμε;
Αδέρφια μην χάνεται την ελπίδα σας. Διαβάστε Ιστορία. Μελετήστε τους Ιερούς προγόνους σας. Συνομιλήστε μαζί τους. «Ρωτήστε τους». Θα σας απαντήσουν. Τα έχουν πει όλα. Είναι γραμμένα και είναι στην διάθεση όλων. Τους μελετούν χρόνια τώρα οι ξένοι. Και μας δουλεύουν με την δική μας χαμένη γνώση. Την δική μας κληρονομιά που απαρνηθήκαμε. Δική μας είναι η κληρονομιά που μας άφησαν οι πατέρες μας. Ο Αριστοτέλης ο Πλάτων ο Θαλής ο Αναξίμανδρος ο Αναξιμένης ο Εμπεδοκλής είναι οι πατέρες μας. Όχι ο Αβραάμ ο Ισαάκ και ο Ιακώβ. Οι ξένοι γνωρίζουν και μελετούν την δική σου Ελληνική Ιστορία και Φιλοσοφία και εσύ μένεις στα σκοτάδια. Πως το ανέχεσαι αυτό; Μην περιμένεις πολλά από τα σχολεία. Είναι γεμάτα από διεθνιστικά μηνύματα. Διάβασε μάθε μορφώσου μόνος σου και δίδαξε και στα παιδιά σου. Αυτά τα παιδιά μας, τα πιο αθώα θύματα αυτής της πρωτόγνωρης δουλείας.
…ξαναγίνε ΕΛΛΗΝΑΣ και τότε υπάρχει ελπίδα.
Μόνο τότε υπάρχει ελπίδα.
Σείριος

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΡΡΗΚΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑ ΛΙΑΤΣΑ

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΡΟΦΗΤΗΣ. ΕΛΛΗΝΑΣ ΗΤΑΝ. ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ.

Η προειδοποίηση του παλαιού Οδυσσέα να μην σφάξουν οι ναύτες τα γελάδια του ήλιου, ούτε από τους συντρόφους του καιρού του, ούτε από μας σήμερα λογαριάζεται. Όχι μόνο τον ήλιο μας σφάζουμε, αλλά και τη θάλασσα μαστιγώνουμε και τον αέρα τον φτύνουμε στο πρόσωπο. Έγινε καυσαέριο πια.
Θέλω να ειπώ πως ο ταξιτζής που κλέβει με το δεκαπλάσιο τον τουρίστα από το Ελληνικό, ως το Σύνταγμα, διαφημίζει την ελληνική παιδεία του. Και οι πως οι χώροι καθαριότητας στα εστιατόρια που ζωντανεύουν τους στάβλους του Αυγεία, ζωγραφίζουν την παιδεία των Ελλήνων. Ρωτάς, τι σχέση έχει ο τουρισμός με τα Αρχαία Ελληνικά. Μα την ίδια ακριβώς που είχε το θέατρο του Διονύσου στην αρχαία Αθήνα με την ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Για μας το κλίμα, η θάλασσα, και ο ήλιος είναι πρώτες ύλες πρώτης αξίας. Πολύ πιο πολύτιμες από το πετρέλαιο της Νιγηρίας με τα πλούσια οκτάνια, και από το ουράνιο του Καναδά με την πυκνή σχάση.
 Δ. Λιαντίνης "Δάσκαλοι και ποντίκια"
Αυτά στοχάζονταν πριν το 92 ο Λιαντίνης και τα εξέδωσε εκείνη τη χρονιά. Τα χρόνια του γλεντιού και του παροξυσμού. Όχι, δεν ήταν προφήτης. Έλληνας ήταν. Δάσκαλος πραγματικός, αλλά ούτε και τα δικά του λόγια ακούστηκαν, όπως εκείνα του "παλαιού Οδυσσέα"...
Σήμερα στην εποχή των σωτήρων, των εύκολων λύσεων, των θαυματοποιών και των λοιπών τσαρλατάνων, ο λόγος του δάσκαλου στέκει εκεί σαν τον κλασσικό Παρθενώνα. Από ψηλά, αγέρωχος, απόμακρος από τη βουή του ανόσιου όχλου, θωρεί και χαμογελά με την παραζάλη και την παράκρουση του Ρωμιού. Γιατί τούτος ο Παρθενώνας κρύβει μία πραγματική Αθηνά μέσα! 
Την θεά Αθηνά!

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ἡρωικῶς Ζῆν

«Η ΔΕΙΛΗ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΥΣΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ»
ΠΛΑΤΩΝ
Η φιλοσοφία δεν είναι κάτι αφηρημένο. Προσδοκά να μας μάθει να σκεφτόμαστε, σε μία εποχή που επιδιώκει ακριβώς το αντίθετο. Η φιλοσοφία σύμφωνα με τον Επίκουρο, πρέπει να ασχολείται με ζητήματα που έχουν άμεση σχέση με τις ανάγκες της ζωής, με την ευρύτερη έννοια. Όποιος γνωρίζει ιστορία, κατανοεί πως η παρακμή και η αποσύνθεση ενός πολιτισμού επέρχεται όταν αυτός σκληραίνει υπερβολικά, περιορίζοντας την ελευθερία στη σκέψη και την έκφραση, γεγονός που του απαγορεύει να ανταποκριθεί στην πρόκληση των νέων συνθηκών. Σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, είμαστε μάρτυρες μιας κοσμοϊστορικής κρίσης.
ΣΥΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΤΑΣΕΩΣ ΖΩΗΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ
Ὁ Έλλην φιλοδοξεί να σκέπτεται, να ομιλεί να πράττει ηρωικώς. Η Παιδεία που ελάμβανε, ήταν αγωγή για έναν ηρωικό τρόπο ζωής.
Το "ηρωικό" βεβαίως δεν περιορίζεται στο πολεμικό πεδίο.
Ήρωες υπήρξαν ο Αχιλλεύς, ο Έκτωρ, ο Λεωνίδας, αλλά και ο Σωκράτης και ὁ Πλάτων. Διότι ὁ ηρωισμός δεν είναι μόνον φυσικός. Είναι και πνευματικός και ψυχικός.
Χαρακτηριστικά Άριστου (αυτού που Ηρωικώς Ζήν)
ΗΡΩΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΣ ΤΑ ΙΣΧΥΟΝΤΑ, ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΕΣΑΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΑ, ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕΙΣ ΘΕΣΕΙΣ "ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ", ΝΑ ΖΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ ΣΟΥ, ΝΑ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΤΟΝ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ, ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΣ ΤΟ ΒΟΛΕΜΑ, ΝΑ ΕΜΜΕΝΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΣΟΥ.
Τρόπος ζωής του Έλληνος είναι αυτός, πού ελευθερώνει τον άνθρωπο μέσα από τον αγώνα για ιδανικά και αξίες πού ξεπερνούν την πεπερασμένην υλική του ύπαρξη και του προσδίδουν διαστάσεις ανώτερες.
Από το ηρωικό πνεύμα γεννήθηκαν όλοι οι μεγάλοι Έλληνες: Υπερασπιστές της πατρίδος, διδάσκαλοι της αλήθειας, οδηγοί των νέων, νομοθέτες, μύστες, φιλόσοφοι, ποιητές, πολιτικοί, καλλιτέχνες.
Διότι από το ηρωικό, ιδεαλιστικό πνεύμα διαπνέονται ο Λεωνίδας και οι Μαραθωνομάχοι, αλλά και η Αντιγόνη ο Ηράκλειτος ο Σωκράτης, ο Λυκούργος, ο Ορφέας, ο Πλάτων, ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Ισοκράτης, ο Πραξιτέλης.
Έκφρασις αυτού του πνεύματος είναι ἡ Αρετή και ἡ σύγχρονη εκδοχή της η Λεβεντιά.
Από το ηρωικό πνεύμα προέκυψαν ἡ Ιδέα της Τιμής και του Φιλότιμου, ὁ αθλητισμός, ἡ ομηρική ποίησις, το ακριτικό και το δημοτικό τραγούδι.
Από το βιβλίο του Γεωργίου Γ. Γεωργαλά: "ΕΛΛΗΝΩΝ ΖΗΝ". Εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ

Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Το άτομο. Δημόκριτος, Μόσχος ο Φοίνιξ, Λεύκιππος, Επίκουρος. Παρουσιάστηκε από τον Ντάλτον το 1808.
Η κίνηση των ατόμων καί ο σχηματισμός τών ουρανίων σωμάτων από άτομα. Δημόκριτος.
Η σχετικότητα. Θαλής ο Μηλήσιος, Αναξιμένης, Θεόπομπος, Ηράκλειτος, Ζήνων, Ελεάτης. Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν.
Η αντιστροφή του Χρόνου. Πλάτων (Πολιτικος) Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν.
Η φύση του Σύμπαντος. Λουκρήτιος.
Η φύση του Σύμπαντος και η σφαιρικότητά του. Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόριοι.
Χωρο-χρόνος. Ζήνων, Ελεάτης, Δαμάσκιος.
Αντι-Υλη και παράλληλα Σύμπαντα. Φιλόλαος.
Νόμος των αναλογιών. Ερμής, Πυθαγόρας.Το παλλόμενο Σύμπαν. Πλάτων (Πολιτικός).
Η Μεγάλη Εκρηξη καί ο Δημιουργός του Σύμπαντος. Ορφικοί. Παρουσιάστηκε από τον Ζώρζ Λεμάντρ το 1927.
Το Ηλιακό Σύστημα καί η σφαιρικότητα της Γής. Αρίσταρχος ο Σάμιος, Πυθαγόρας, Πλάτων.
Οι πέραν του Κρόνου πλανήτες. Δημόκριτος, Αναξιμένης.
Η φύση του Γαλαξία ως αστρικό νεφέλωμα. Δημόκριτος.
Η πολλαπλότητα των Κόσμων. Αναξαγόρας, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Ελεάτης, Μητρόδωρος, Θαλής. Παρουσιάστηκε από τον Τζορντάνο Μπρούνο.
Το απροσμέτρητο των αποστάσεων. Ορφεύς, Αρίσταρχος.
Οι Κόσμοι έχουν αρχή και τέλος. Δημόκριτος.
Τα Ηλιακά Συστήματα καί τους μή φωτεινούς συνόδους των ηλίων. Πυθαγόρας, Ηράκλειτος.
Η ύπαρξη ζωής σε άλλα Συστήματα. Αναξαγόρας, Ξενοφάνης, Δημόκριτος, Επίκουρος, Αναξιμένης, Ζήνων, Ελεάτης, Λουκρήτιος, Στράβων.
Η ελλειπτικότητα της Γήινης τροχιάς. Αρίσταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γκάους το 1819.
Οι Αστεροειδείς καί οι συγκρούσεις τους. Πλάτων(Τίμαιος).
Οι διαστάσεις της Υδρογείου. Ερατοσθένης, Διακαίαρχος.
Η 24ωρη περιστροφή της Γής. Ηρακλείδης ο Ποντικός.
Η αιτία της Εκλειψης. Αναξαγόρας, Θαλής.
Νόμοι κινήσεως των Πλανητών. Εύδοξος, Πυθαγόριοι.
Η φύση της Σελήνης. Πλούταρχος, Εμπεδοκλής.
Η σφαιρικότητα της Γής. Στράβων.
Οι κινήσεις της Υδρογείου. Ηρακλείδης ο Ποντικός.
Η φύση του Ηλίου. Αναξαγόρας.
Ο Πολικός αστέρας. Ορφικοί, Όμηρος.
Η ανάκλαση του Ηλιακού φωτός από την Σελήνη. Θαλής, Παρμενίδης, Πλούταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γαλιλαίο.
Η αιτία των παλιρροιών. Ποσειδώνιος Παρουσιάστηκε από τον Κέπλερ.
Οι Υπολογιστές. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων Παρουσιάστηκε από τον Βίνερ το 1950.
Η Αμερική. Πλάτων, Στράβων, Βίων Προυσσαεύς.
Διαστρικά ταξίδια. Λουκιανός.
Ο τρόπος σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος. Πλάτων. Παρουσιάστηκε από τον Λαπλάς.
Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Αναξίμανδρος. Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο το 1859.
Η στεριά είναι λιγότερη από το νερό. Φιλόστρατος.
Η προέλευση της Ζωής. Δημόκριτος, Αναξίμανδρος.
Η Ενέργεια Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος.
Η αιτία της πλημμύρας του Νείλου. Ηρόδοτος.
Το εξάμηνο Πολικό ημερονύκτιο. Βίων ο Αβδηρίτης.
Η Ισημερινή Αφρική και οι οροσειρές της. Πτολεμαίος.
Ο Νόμος της επιβίωσης των καλύτερα προσαρμοσμένων όντων. Ο Λουκρήτιος τον αναφέρει ως γνώση των αρχαιοτέρων από αυτόν, Ελλήνων Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο.
Οι 365.25 ημέρες του Ετους. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι «πρόκειται γιά πολύ παλιά γνώση» από αυτόν.
Τα Ζώδια και οι ονομασίες τους. Ορφικοί Παρουσιάστηκε από τον Νεύτωνα.
Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Ορφικοί.
Η φύση των Κομητών. Αριστοτέλης, Πυθαγόριοι.
Οι Κοσμικοί Ηχοι Πυθαγόρας.
Ο Νόμος που ορίζει τις αποστάσεις των Πλανητών από τον Ηλιο. Πυθαγόριοι Παρουσιάστηκε από τον Μποντέ.
Η απόσταση της Γής από τα άλλα ουράνια σώματα. Ίππαρχος.
Το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό Ον και περικλείει όλα τα όντα. Πλωτίνος.
Η Αλληλεπίδραση των πάντων. Πλάτων.
Η έννοια της Κοσμικής Τάξης καί Αρμονίας. Ορφικοί.
Ο νόμος της Αναλογίας καί της Αντιστοιχίας Μικρόκοσμου-Μακρόκοσμου. Ερμής ο Τρισμέγιστος.
Το ωοειδές σχήμα του Σύμπαντος. Ορφικοί, αναφορές των Μακρόβιου καί Αχιλλέως Τάτιου.
Αστρο-Γέννεση και Αστρική σκόνη. Ορφικοί.
Η αρχική συγκέντρωση όλης της συμπαντικής Υλης σε ωοειδές σχήμα. Ορφικοί.
Το Πεπερασμένο του Σύμπαντος. Ορφικοί.
Η δυνατότητα εποικισμού της Σελήνης. Λουκιανός.
Τα Αυτόματα. Ηφαιστος, Δαίδαλος, Τάλως.
Το DNA. Κηρύκειον.
Ο Χάλυβας. Αναφέρει ο Ευριπίδης «χαλύβω πελέκει».
Τo ήλιον μύδρον, είναι διάπυρο. Αναξαγόρας.
Πηγή: Δίοδος, Η Πύλη της Γνώσης

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΑΙ ΔΑΦΝΗ - ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ

Η Δάφνη στο στόμα της Πυθίας δίνει τον χρησμό και ως Απολλώνιο σύμβολο και είναι το έπαθλο στους Δελφικούς Αγώνες.
Οι Έλληνες στεφάνωναν τους νικητές με δάφνινα στεφάνια. Πρακτική για να τιμούνται ειδικά οι λόγιοι και οι ποιητές.
Με μια πρώτη προσέγγιση θα υποθέταμε το «ένδοξο» της αποδοχής στον κοινωνικό βίο καθώς έχουμε ως παράσταση την απόδοση τιμών, βραβείων κι επάθλων με στεφάνια από αυτό το δέντρο που λατρεύτηκε στο παρελθόν είτε ως είχε, είτε συμβολίζοντας το «θείο» και τις εκφάνσεις του όσο υπήρχε ο άνθρωπος.
Η ερμηνεία και ο αποσυμβολισμός του φυτού μπορεί να επιχειρηθεί ιχνηλατώντας την οντολογία και το νόημα των λέξεων καθώς, και τις παραδόσεις που συνδέονται με αυτό.
Το όνομα «Δάφνη», θα μπορούσε να ετυμολογηθεί ως «Δα» (Δη-Γη στα δωρικά) κι «φνης» (ξαφνική – αίφνης). Αυτή που προέκυψε ξαφνικά εκ της Γης, από την ύλη.
Ήταν κόρη της Γαίας και του Πηνειού της ύλης και του ρευστού. Τριγυρνούσε στην παρθένα φύση επιθυμώντας η ίδια να μείνει αιώνια, αγνή, αυτούσια, θέλοντας να μοιάσει της Αρτέμιδος.
Αυτήν ερωτεύθηκε κεραυνοβόλα ο Απόλλωνας.
Ο «μύθος» της Δάφνης φυσικά είναι αλληγορικός.
Όλα άρχισαν όταν ο Απόλλων χλεύασε τα όπλα του Έρωτα κι εκείνος για να τον εκδικηθεί του έστειλε βέλος πόθου ερωτικού και την ίδια στιγμή βέλος αποστροφής στη Δάφνη προκαλώντας με αυτό τον τρόπο μια «πολικότητα».
Όσο και να προσπαθούσε να τη φτάσει τόσο εκείνη θα απομακρύνονταν. Ο «Έρως» είναι πρωταρχικό στοιχείο και νόμος του φυσικού κόσμου. Ο «Φυσικός Νόμος» στην Ελληνική Κοσμοθέαση είναι υπεράνω ακόμα και των Θεών.
Στα Ερμητικά κείμενα (λόγος VI -1) λέει «Το αγαθό υπάρχει αποκλειστικά και μόνο στο Θεό ή καλύτερα αγαθό είναι ο ίδιος ο αιώνιος Θεός» ενώ πιο κάτω (λόγος VI-3) λέει «Σχετικά με τον άνθρωπο το αγαθό καθορίζεται σε σύγκριση με το κακό... Και είναι αδύνατο εδώ κάτω (στον κόσμο μας) το αγαθό να είναι απαλλαγμένο της κακίας...». Και αυτά συμβαίνουν με τον Απόλλωνα ως «θνητό» στην υπηρεσία του βασιλιά Άδμητου δηλαδή του «άκτιστου» (Απολλόδωρος Γ).
Στο «Περί Φύσεως» έργο του ο Εμπεδοκλής αναφέρεται στην εναλλαγή κυριαρχίας δυνάμεων μεταξύ Φιλότητας και Νείκους πάνω στα τέσσερα ριζώματα όπως αυτά συμβολίζει: γης – Αϊδωνεύς (ή Άδης), ύδατος (Νήστις), αέρα (Ήρα), πυρός (Ζεύς).
Η εν-αλλαγή αυτή βρίσκεται ανάμεσα στην αλλαγή του Ηρακλείτειου «Γίγνεσθαι» και τη σταθερότητα του Παρμενίδη «Είναι». Η σχέση αυτών των αντίρροπων δυνάμεων διατηρεί την ισορροπία στο σύμπαν «Σφαίρος».
Μπαίνοντας στην ουσία του ποιήματος του Οβίδιου το οποίο είναι μέρος ενός ευρύτερου έργου με τον τίτλο «Μεταμορφώσεις» κι επηρεασμένο από την Ερμητική Φιλολογία θα μπορούσαμε να διακρίνουμε το διαμοιρασμό και αντιπροσώπευση των στοιχείων και δυνάμεων σε γη – ύδωρ – νείκος (Δάφνη) και αέρα – πυρός – φιλότητα (Απόλλωνα).
Όταν πια η Νύμφη εξαντλημένη από το κυνηγητό καταλαβαίνει πως θα αιχμαλωτιστεί προσεύχεται στον πατέρα της να της αλλάξει «θωριά». Επικαλείται λοιπόν την ίδια τη «ροή» κι από την κατάσταση της τήξης που ήταν της προκαλείται η πήξη.
Μα πώς η αλήθεια γίνεται χειροπιαστή και ποια δόξα φτάνει στο ζενίθ αν δεν ακούσει το «κάτθανε»; «Θάνατος» δεν υπάρχει.
Η Εχεμύθεια, η Ευπείθεια και η Πίστη είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις για να προσεγγίσουμε την αλήθεια.
Έτσι λοιπόν πιάνει τη Δάφνη μα... «αλλάζει» η μορφή της. Όχι όμως η ουσία της. Γίνεται δέντρο. Αιτία της «αλλαγής» είναι το ενεργειακό φάσμα του ίδιου του Απόλλωνα – Φοίβου (δηλ του φωτοβόλου).
Βλέπουμε στα Ερμητικά (λόγος IX-5) «Και όταν δημιουργεί (ο θεός) τα πάντα τα κάνει όμοια του. Τούτα όμως, έχουν δημιουργηθεί αγαθά, διαφοροποιούνται με τη χρησιμοποίηση της ενέργειας. Γιατί η κίνηση του κόσμου με την τριβή δίνει στις γεννήσεις διαφορές. Άλλες τις ρυπαίνει με κακία, άλλες τις καθαρίζει με το αγαθό...».
Είναι ο ίδιος ο λόγος η ανάγκη να ενωθεί μαζί της. Αυτό που ένα ερωτικό τραγούδι λέει: «να σε ερμηνεύσω και να ερμηνευτώ».
Για να το αντιληφθούμε καλύτερα θα πρέπει να ανατρέξουμε σε μια παραλλαγή του μύθου (Παυσανίας) στον οποίο ο Λεύκιππος πρίγκιπας από την Ηλία την ερωτεύτηκε πριν το Φοίβο.
Μεταμφιέστηκε σε γυναίκα για να την πλησιάσει μα, έγινε αντιληπτή η φύση του από τις νύμφες με αποτέλεσμα να γνωρίσει οικτρό θάνατο. Ο «απειθής» Λεύκιππος κατασπαράχθηκε διότι δεν προσέγγισε την αλήθεια.
Από την άλλη δε σημαίνει πως αν φτάσεις και πιάσεις την αλήθεια θα την καρπωθείς ή θα σου αρέσει η γεύση της.
Η «στιγμή της αλήθειας» αφορά την κορύφωση της διαδικασίας την «τελείωση». Έτσι ο μύθος σταματάει το κυνηγητό μια στιγμή πριν την αποκάλυψη στο κοινό που παρακολουθεί το δράμα.
Ο Απόλλων «είδε». Εμείς δεν «είδαμε». Είναι «άρρητο» διότι όπως είπαμε είναι υποκειμενικό το τι εισέπραξε... Στα Ερμητικά (λόγος V-1) λέει λοιπόν: «Κι εσύ κατανόησε πως αυτό που στους πολλούς φαίνεται αφανές, θα γίνει για εσένα φανερότατο... Ό,τι φαίνεται είναι γεννημένο, αφού εμφανίζεται μια κάποια στιγμή. Το αφανές είναι αιώνιο και δε χρειάζεται να φανεί...».
Έτσι ο Απόλλων πιάνει τελικά τη Δάφνη αλλά δεν μπορεί να την κάνει «δική» του καθώς εκείνη μεταμορφώνεται σε δέντρο.
Στεφανώνεται με τα κλαδιά της συμβολίζοντας την αιώνια αναζήτηση της. Της «αλήθειας».
Για να υπάρχει όμως ετεροπροσδιορισμός πρέπει πρώτα να υπάρξει η αυτοσυνειδητοποίηση ως σημείο αναφοράς. Αυτή ίσως είναι και η ουσία της Δελφικής προτροπής «Γνώθι σαυτόν». Έτσι δεν είναι τυχαίο που ο Σωκράτης παραδέχεται πως «εν είδα ότι ουδέν είδα» έχοντας κατανοήσει τα πολιτικά πάθη και τις αδυναμίες που έσερναν οι αυθεντίες της εποχής του.
Η ΔΑΦΝΗ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ ΠΟΥ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΙΣ ΑΓΑΘΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ, ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΝΩΣΗ.
Ας το λάβουμε αυτό υπόψη καθώς, η εποχή που ζούμε κατακλύζεται καθημερινά από εικόνες, πληροφορίες κι ερεθίσματα που μπορούν να επηρεάσουν την κρίση μας χωρίς αυτό να σημαίνει πως θα είναι σωστή.
Οι «Αρχαίοι» κάτι ήξεραν....

Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

ΜΙΝΩΑΣ

Ο Μίνωας ήταν γιος του Δια και της Ευρώπης και ο πρώτος βασιλιάς του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου. Το βασίλειο του Μίνωα περιελάμβανε ολόκληρη την Κρήτη, που είχε εκατό πόλεις, και τις Κυκλάδες, που λέγονταν Μινωίδες. Πρωτεύουσα του Μινωικού βασιλείου ήταν η Κνωσός, που βρίσκεται 6 χλμ έξω από το Ηράκλειο Κρήτης. Εκεί ήταν τα περίφημα ανάκτορα του Μίνωα, που μέρος τους σώζεται ακόμα σήμερα. Τα ανάκτορα αυτά αποτελούσαν μια ολόκληρη σχεδόν πόλη, με ξενώνες, εξωτερικά λουτρά, ιερά, εργαστήρια βιοτεχνών για τη διακόσμηση και την περιποίηση των ανακτόρων, αποθήκες τροφίμων, αίθουσες των βασιλέων, αίθουσα του θρόνου, υπασπιστήρια, αίθουσες για δεξιώσεις και τελετές με αναρίθμητες σκάλες και βεράντες.
Από αρχιτεκτονική και καλλιτεχνική άποψη, τα ανάκτορα του Μίνωα στην Κνωσό είναι κάτι μοναδικό σ' όλο τον κόσμο, όπως μοναδικό είναι και το αρχαιολογικό ενδιαφέρον που προκαλούν. Ο Μινωικός πολιτισμός δεν είναι μόνο  ο αρχαιότερος πολιτισμός του κόσμου. είναι συγχρόνως και ο λαμπρότερος.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο Μίνωας ήταν πολύ σοφός και με αξιόλογο νομοθετικό έργο. Επιπλέον ο Όμηρος του πλέκει το εγκώμιο, κάτι που -σύμφωνα πάντα με τον Πλάτωνα- δεν συνήθιζε. συγκεκριμένα αναφέρει ότι ο Μίνωας έπαιρνε τους νόμους από τον ίδιο τον Δια κάθε εννέα χρόνια σε μια σπηλιά της Ίδης.
Κάτι που «επαναλαμβάνεται» πολύ αργότερα από τον Μωυσή όταν συνάντησε δήθεν τον θεό στο Όρος Σινά...
Όπως μας λέει ο Όμηρος, ο Μίνωας κάθε εννέα χρόνια ξεκινούσε από την Κνωσό, και μέσω της Ιεράς Οδού, συνοδευόμενος από πλήθος Μινωιτών, που ήσαν Ιερείς, Μύστες και απλοί πολίτες, για να μεταβεί στο Ιδαίον Άντρον. το Ιδαίον Άντρον είναι ένα σπήλαιο σε υψόμετρο 1.500 μέτρων στο Όρος Ίδη (Ψηλορείτης).
Ανεβαίνοντας το Όρος, μετά από κοπιαστική πορεία αρκετών χιλιομέτρων, η πομπή σταματούσε στην θέση Ζώμινθος, σε υψόμετρο 1.200 μέτρων, όπου υπήρχε επιβλητικό οικοδόμημα, που ήταν πιθανώς ο χώρος όπου ο Μίνωας και η ακολουθία του προετοιμάζονταν για την τελική φάση της τελετής. Ήταν και συγχρόνως διοικητικό και παραγωγικό κέντρο. από εκεί ελέγχονταν η κτηνοτροφική δραστηριότητα της περιοχής και ειδικά η παραγωγή μαλλιού, απαραίτητο για την υφαντουργία, και ξυλείας, απαραίτητης για την ναυπήγηση πλοίων. Η θέση οικοδομήματος σε υψόμετρο 1.200 μέτρων, μας κάνει να υποθέσουμε ότι οι Μινωίτες, να έκαναν χρήση του χιονιού και του πάγου. Το οικοδόμημα που διέθετε 80 δωμάτια, ήταν ένα τριώροφο κτήριο, αρκετά μεγάλο, που εκτός από διοικητικό κέντρο πρέπει να τελούνταν η να προετοιμάζονταν θρησκευτικές τελετές.
Τελικός προορισμός της πομπής το σπηλαίο Ιδαίον Άντρον. Δεν γνωρίζουμε πόσες μέρες κρατούσαν οι τελετές και τον τρόπο διεξαγωγής των. Στο σπήλαιο ο Μίνωας εισέρχονταν μόνος του, όπου εκεί συναντούσε τον πατέρα του τον Δια που του έδινε τις εντολές του.
Το διοικητικό κέντρο αυτό εντόπισε ο αρχαιολόγος Γιάννης Σακελλαράκης, όταν διενεργούσε ανασκαφές στο Ιδαίον Άντρον. Ένας κτηνοτρόφος από τα ανώγεια, που είχε πλησίον τα ζώα του, του ζήτησε να τον επισκεφτεί στο σπίτι του. Τότε ο Σακελλαράκης, τον ρώτησε που είναι το σπίτι του κι ο κτηνοτρόφος του απάντησε στην Ζώμινθο. Ο  Σακελλαράκης ένας πεπειραμένος αρχαιολόγος, και γνώστης της περιγραφής του Ομήρου, έμεινε άναυδος. αν είναι αυτό που πέρασε από το μυαλό μου, σκέφτηκε, θα είναι ο μεγαλύτερος αρχαιολογικός εντοπισμός μετά την Κνωσό, και πράγματι έτσι ήταν. Διότι η ονομασία Ζώμινθος ήταν γνωστή από τον Όμηρο αλλά άγνωστη σαν θέση. Ακόμη προκαλεί μεγάλη εντύπωση, πως παρέμεινε αναλλοίωτη η ονομασία μέσα στο χρόνο. Την άλλη μέρα που επισκέφτηκε την Ζώμινθο βρέθηκε μπροστά στο οικοδόμημα που αναφέραμε στην αρχή. Το ευχάριστο ήταν ότι δεν είχε συληθεί από λαθρανασκαφείς. Έμεινε ανέπαφο, προς μεγάλη χαρά των αρχαιολόγων και όχι μόνο. Ήδη η ανασκαφή προχωρά φέρνοντας στο φως ευρήματα που βελτιώνουν τις γνώσεις μας για την εποχή εκείνη.
Όταν ο Μινωικός πολιτισμός άκμασε η Μινωική Κρήτη έγινε θαλασσοκράτειρα, και αυτό το όφειλε στον εμπορικό της στόλο και στο ανθρώπινο ναυτικό της δυναμικό. είχε το μονοπώλιο σχεδόν των θαλασσίων εμπορικών συναλλαγών. Με την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης εδέχθη καίριο κτύπημα, από το δημιουργηθεν παλιρροϊκό κύμα, εκεί που ήταν η δύναμη της, της κατέστρεψε τον εμπορικό της στόλο και το ανθρώπινο ναυτικό της δυναμικό. Από τότε και μετά δεν μπόρεσε να συνέλθει.
Πολλά χρόνια αργότερα μετέβηκαν στη Φαιστό η οποία δεν είχε πληγεί από το παλιρροϊκό κύμα, ο Λυκούργος και ο Σόλων. Όπου ο μεν πρώτος αφού μελέτησε τη Μινωική νομοθεσία, έφυγε για τη Σπάρτη περνώντας πρώτα από τους Δελφούς, για να έχει την έγκριση του Απόλλωνα. Ο δε δεύτερος εκτός από τους νόμους, πήρε το ηλιακό ωρολόγιο, και ένα όργανο σε σχήμα δίσκου οδηγό για τη ναυσιπλοΐα, αλλά και άλλες επινοήσεις. Όλα αυτά βοήθησαν πολύ την Σπάρτη και την Αθήνα ώστε να εξελιχτούν στις ισχυρότερες πόλεις, κράτη, του ελλαδικού χώρου.
Το όνομα Μίνωας παρέμεινε σαν τίτλος για τους επομένους βασιλείς, όπως ο Φαραώ για τους Αιγυπτίους.
Σύμφωνα με τον Αιγύπτιο Ιερέα και συγγραφέα Μανέθων ο Μίνωας βασίλεψε στην Αίγυπτο πριν τον κατακλυσμό. Ο Μίνωας μαζί με τους επτά επόμενους βασιλείς - απογόνους του βασίλεψαν 253 έτη.
Η ηγεμονία τους ήταν μετά τη βασιλεία των Θεών σε αυτή των ημιθέων.
Η διοίκηση του Μίνωα θεωρήθηκε ανθρωπιστική και δίκαιη και γι' αυτό το λόγο, σύμφωνα με την Ιερή Ελληνική Παράδοση, την Μυθολογία μας, ορίστηκε ως ένας από τους κριτές του Άδη μαζί με τον αδελφό του Ραδάμανθυ και τον Αιακό. ο Μίνωας όμως λάμβανε τις τελικές αποφάσεις.
Πηγές: Ιωάννης Θεοδωρόπουλος – απόσπασμα http://www.pare-dose.net & http://el.wikipedia.org

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

ΝΕΡΩΝ: Ο ΚΑΤΑΣΥΚΟΦΑΝΤΗΜΕΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

"Εσείς όλοι, Έλληνες, που κατοικείτε την Αχαΐα, ονομαζόμενη ως τώρα Πελοπόννησο, δεχθείτε μαζί με την απαλλαγή από τους φόρους, την ελευθερία που στις πιο ευτυχισμένες μέρες της ιστορίας σας δεν κατείχατε ποτέ όλοι μαζί, σεις που υπήρξατε σκλάβοι ή ξένων ή οι μεν των δε. Αχ, να μη ζούσα στους χρόνους ακμής της Ελλάδας, να 'δινα αυτό το διέξοδο στις διαθέσεις μου για να απολαύσω έναν μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων! Δε συγχωρώ το χρόνο που ελάττωσε το μεγαλείο ενός τέτοιου αγαθού... Αλλά προσπέφτω στους Θεούς που πάντα με προστάτεψαν στη γη και τη θάλασσα, να μου δώσουν παρ' όλα αυτά την ευκαιρία να το πραγματοποιήσω. Άλλοι πρίγκιπες έδωσαν σε πόλεις την ελευθερία τους... Ο Νέρων, την αποδίδει σε μία ολόκληρη επαρχία."
Ο λόγος (ή απόσπασμα του) του Νέρωνα που διακηρύττει την ανεξαρτησία της Αχαΐας!
Ήταν ο Νέρων ο παρανοϊκός αυτοκράτορας που έχουμε διδαχθεί ή είναι μια από τις πιο συκοφαντημένες, αδικημένες και σκυλευμένες προσωπικότητες στην παγκόσμια ιστορία; Ήταν αυτουργός της μεγάλης πυρκαγιάς που κατέκαψε τη Ρώμη ή απλά ο άνθρωπος που είχε την ατυχία επί της αυτοκρατορικής του θητείας, να λάβει χώρα ο μεγάλος εμπρησμός της Ρώμης από συνωμότες με εκτελεστικά όργανα τους χριστιανούς του Σαούλ; Εγκληματίας ή ο άνθρωπος στον οποίο μεταγενέστερα φόρτωσαν οι χριστιανοί ένα σωρό ανιστόρητες κατηγορίες για εγκλήματα;
Το μόνο ίσως έγκλημα του Νέρωνα ήταν η ανεκτικότητα και ανεξικακία του, που χάρις αυτήν γλύτωσε ο Σαούλ-Παύλος και την πληρώνει από το σημείο εκείνο και μετά όλη η ανθρωπότητα. Το κομβικό σημείο της διακυβέρνησης του Νέρωνα είναι το 63 μ.α.χ.χ., έτος της μεγάλης πυρκαγιάς που ισοπέδωσε τη Ρώμη. Ποιος ήταν ο Νέρων μέχρι τότε; Μερικά στοιχεία σχετικά με την πολιτική που ακολούθησε ως Καίσαρ:
1) Καταργεί τους έμμεσους φόρους. Όσοι γνωρίζουν στοιχειωδώς έστω από οικονομικά, γνωρίζουν την αντιλαικότητα των έμμεσων φόρων μιας και είναι αναλογικοί στη φύση τους κι όχι προοδευτικοί όπως οι άμεσοι.
2) Αφαιρεί από τους "αφέντες" το δικαίωμα ζωής και θανάτου που ως τότε είχαν για τους δούλους. Νομοθετεί το δικαίωμα των δούλων να κάνουν αγωγή κατά των αφεντικών τους όταν αυτοί τους κακομεταχειρίζονται.
3) Απαγορεύει τη θανάτωση κατά τη διάρκεια των μονομαχιών ακόμη και γι΄ αυτούς που είχαν εις βάρος τους θανατική καταδίκη.
4) Ενισχύει το θεσμό των απελεύθερων, τους καλύτερους δε πρώην σκλάβους, τους επιλέγει ο ίδιος και τους απονέμει προσωπικά την ελευθερία τους. Πολλούς δε από αυτούς, τους "προσλαμβάνει" ο ίδιος ως έμπιστούς του και συμβούλους του στο παλάτι.
5) Θεσμοθετεί τη δωρεάν διανομή λαχνών προς το λαό, με σημαντικότατα έπαθλα, όπως ζώα, αγροτεμάχια, πλοία και πολύτιμους λίθους.
6) Θεσμοθετεί νέα μέτρα που περιόριζαν την κρατική σπατάλη και περιόριζαν την πολυτέλεια, ώστε να εξοικονομούνται χρήματα και να διανέμονται περισσότερα τρόφιμα κι άλλα αγαθά πρώτης ανάγκης για το λαό.
7) Η στάση του κατά τη διάρκεια και μετά τον εμπρησμό της Ρώμης, είναι υποδειγματική. Διατάσσει να κτιστούν άμεσα καταφύγια για όσους έχασαν τα σπίτια τους στην πυρκαγιά. Συμμετέχει αυτοπροσώπως στο συντονισμό του έργου αντιμετώπισης της κατάστασης και δημιουργεί αντιπυρικές ζώνες για να περισωθεί ότι είναι δυνατόν. Κινητοποιεί άμεσα τον κρατικό μηχανισμό προς αναζήτησιν τροφίμων ώστε να τραφούν οι πληγέντες από την πυρκαγιά. Ανοίγει ακόμη και τις πόρτες των ανακτόρων για να προσφέρει καταφύγιο σε όσους έχασαν τα σπίτια τους. Μετά την πυρκαγιά, εκπονεί καινούριο σχέδιο πόλης, επιβάλλει δια νόμου το σοβάντισμα των εσωτερικών τοίχων ώστε να μη πιάνουν φωτιά, ορίζει σαφείς αποστάσεις που πρέπει να έχει το ένα σπίτι από το άλλο ώστε η όποια φωτιά να μην μπορεί να εξαπλωθεί.
8) Είναι ο ορισμός του προσηνούς ανθρώπου, αφού γνωρίζει πάρα πολλούς προσωπικά και τους χαιρετά στο δρόμο με τα ονόματά τους.
9) Η Σύγκλητος ήταν εχθρικά διακείμενη στο Νέρωνα, (αντέδρασε π.χ. λυσσαλέα στην κατάργηση των έμμεσων φόρων) μιας κι ο Νέρων κοινώς κόμιζε νέα ήθη με τη δημοκρατικότητα την ανεξικακία και τη φιλολαικότητά του. Επιπλέον, η κατηγορία που του προσήπταν για δειλία επειδή διόλου τον απασχολούσαν οι πόλεμοι και το στρατιωτικό μεγαλείο της Ρώμης, τον καθιστούσαν "ένοχο" μιας και δεν ταίριαζε στο προφίλ ενός πανίσχυρου κράτους όπως ήταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Δεν υπάρχει ένας επεκτατικός πόλεμος ή έστω σχέδιο πολέμου επί Νέρωνος! Έπρεπε λοιπόν να βγει από τη μέση για να αποκατασταθεί η εικόνα της και να περάσει δια παντός το μήνυμα ότι Καίσαρ=πάνω απ' όλα ατρόμητος στρατηλάτης...
10)Επειδή η υστεροφημία κάποιου δείχνει και το ποιόν του, για πολλά χρόνια μετά το θάνατο του, Ρωμαίοι πολίτες προσέρχονταν και εναπόθεταν άνθη σον τάφο του. Στη δε κηδεία του, έγινε πραγματικός χαμός και με μία κουβέντα θρηνήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον καίσαρα. Σύντομα μάλιστα κυκλοφόρησαν θρύλοι περί αναστηθέντος Νέρωνα, ή ότι το πνεύμα του εμφανίζονταν σε διάφορους τόπους δείγμα της πραγματικής λατρείας του Ρωμαϊκού λαού. Τουλάχιστον τέσσερις "σωσίες του εμφανίστηκαν μετά το θάνατό του ξεσηκώνοντας το λαό, κι οι αρχές είδαν κι έπαθαν να τους μαζέψουν!
11) Σε ότι αφορά την προσωπική του ζωή, δεν υπάρχει κανένα απολύτως ίχνος ακολασιών έως το 63 μαχχ, έτος της μοιραίας πυρκαγιάς. Έκτοτε μόνο και συντετριμμένος από την αποκάλυψη της συνομωσίας που εξυφαίνετο εις βάρος του με τη συμμετοχή μάλιστα του δάσκαλού του Σενέκα τον οποίο υπεραγαπούσε σαν πατέρα, γίνεται υπέρμετρα καχύποπτος και αλλάζει συμπεριφορά...
Εχθρός λοιπόν ο Νέρων των συγκλητικών λόγω της φιλολαϊκής του πολιτικής. Άρα εχθρός του Τάκιτου και του Σουητώνιου, δηλαδή των πρωτογενών πηγών του βίου του Νέρωνα, που είναι από εμπαθείς, έως απόλυτα συκοφαντικοί όταν γράφουν για εκείνον! (Ο Σουητώνιος μάλιστα, γίνεται συχνότατα και κοινός συκοφάντης.) Είναι δεδηλωμένοι αριστοκρατικοί και άρα αντινερωνικοί εκ προοιμίου.
Εχθρός και των χριστιανών ο Νέρων. Λέγεται από σοβαρότατους μελετητές της ρωμαϊκής ιστορίας ότι ο Νέρων έχει συκοφαντηθεί, γιατί έπρεπε να προσωποποιηθεί η δίωξη και η σφαγή των 11.000.000 (sic) χριστιανών που καταμέτρησαν οι σύγχρονοι χριστιανοί. (Μια παρατήρηση εδώ: Να μας εξηγήσουν οι σύγχρονοι χριστιανοί πως κατέληξαν στον εξωφρενικό αυτόν αριθμό! Που παρεμπιπτόντως, δεν παραμένει σταθερός, οι μάρτυρες του Ιεχωβά μιλούν για...14 εκ., κάποιοι ορθόδοξοι για 13 εκ. μετά πέσαμε ατ 11 εκ. ενώ οι ντεμέκ ακριβείς υπολογισμοί μιλούν για 10,8 εκ! Πως λοιπόν διενεργήθη η απογραφή;
Μετριοπαθείς ιστορικοί αναφέρουν ότι σε όλη τη διάρκεια του "μεγάλου" (και στην πραγματικότητα μοναδικού) διωγμού του Γαλέριου στις ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας υπήρχαν μόλις 280 θάνατοι υπολογίζονται περίπου στα 1000 σε όλη την λεγόμενη "περίοδο των διωγμών". Αντίθετα, τα θύματα των χριστιανών σε όλο τον κόσμο μέχρι την τελική τους επικράτηση υπολογίζονται σε αρκετά εκατομμύρια.) Φαίνεται ότι μεταγενέστερα του φόρτωσαν τον εμπρησμό της Ρώμης οι χριστιανοί μαζί με ένα σωρό άλλες παντελώς ανιστόρητες κατηγορίες για εγκλήματα. Ήταν απαραίτητο για τους χριστιανούς τα ύστερα χρόνια να τον δυσφημήσουν μιας και ύστερα από την πυρκαγιά ξεκίνησαν διωγμοί σε βάρος των χριστιανών. (Η μεγάλη πυρκαγιά πράγματι ξεκίνησε από τα Εθνικά ιερά και οι πρώτοι Χριστιανοί δεν ήταν και τόσο φιλήσυχοι όσο τους θέλει το Χόλλυγουντ και η χριστιανική προπαγάνδα.) Ο Σαούλ κλείστηκε στη φυλακή και θανατώθηκε.
Πριν την πυρκαγιά ουδέποτε ο Νέρων δίωξε χριστιανούς. Αντίθετα είχε αθωώσει τον Σαούλ δυο φορές, το 58 και το 60 μαχχ ,όταν ο Σαούλ προσήχθη στη Ρώμη για να δικαστεί για υπόσκαψη της κεντρικής ρωμαϊκής εξουσίας.
Αυτό δεν εμπόδισε τους χριστιανούς πού με καβαλιστικές αλχημείες, υποστήριξαν κάποιους αιώνες μετά ότι ο Νέρων ήταν ο... Αντίχριστος της αποκάλυψης! Πως το κατασκεύασαν αυτό; Το "ΝΕΡΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ" αν αναλυθεί αριθμολογικά σύμφωνα με την Εβραϊκή καμπάλα, βγάζει άθροισμα 676! Θα πει κανείς ότι θα έπρεπε να βγάζει 666.Έλα όμως που οι Εβραίοι αφαιρούν το 10 από όποια λέξη ή όνομα συνδέεται με κάτι που είναι ενάντια στο Γιαχβέ, ή ασεβές προς τη θρησκεία τους! Επειδή λοιπόν το 10 στην καμπάλα είναι ο αριθμός που συμβολίζει τον Θεό, αφαιρείται στην περίπτωση του Νέρωνα από το 676 και θαύμα, 666!
Εκείνες τις εποχές η απερίγραπτη αυτή γελοιότητα έκανε καλά τη δουλεία της στη χειραγώγηση των μαζών!
Για την περίοδο μετά την συνομωσία κατά του Νέρωνα έως και τον θάνατο του έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά εναντίον του. Λέγεται ότι όταν πήρε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες δωροδόκησε τους κριτές στον λυρικό διαγωνισμό που συμμετείχε για να βγει πρώτος, ενώ είχε κουβαλήσει ολόκληρο τσούρμο χειροκροτητών. Ακόμη κι αν είναι αλήθεια, η ματαιοδοξία και η μεγαλομανία είναι πταίσματα μπροστά στην όλη φυσιογνωμία και πολιτική του.
Λέγεται επίσης ότι υπήρξε μητροκτόνος και συζυγοκτόνος. Αλήθεια, πόσοι γνωρίζουν ότι ο "Μέγας" (γιατί μέγας;) Κωνσταντίνος- ο οποίος φυσικά, σε αντίθεση με τον Νέρωνα, δεν είχε ίχνος παιδείας, αίσθησης του καλού και του ωραίου- δολοφόνησε τη σύζυγο του Φαουστα και τον γιο τους, ύστερα από υπόδειξη της μητέρας του "Αγίας" Ελένης; Υπάρχει μια σημαντική διαφορά ωστόσο μεταξύ τους. Ο μεν ήταν με το μέρος των ηττημένων, ο δε με αυτό των νικητών.
Ο Νέρων υπήρξε και μεγάλος φιλέλληνας. Εκδήλωνε αγάπη για την Ελλάδα, έδωσε αυτονομία σε όλες τις ελληνικές πόλεις, ήθελε να ανοίξει τη διώρυγα της Κορίνθου, πήρε μέρος σε Ολυμπιακούς αγώνες, έφτιαξε και Ιερά στην Ολυμπία και αλλού.
Ο Νέρωνας υπήρξε μια παρεξηγημένη προσωπικότητα που είχε την ατυχία να ηττηθεί και η ιστορία του να γραφεί από τους νικητές εχθρούς του, αριστοκρατικούς και χριστιανούς. Ας ελπίσουμε ότι οι ιστορικοί του μέλλοντος, απαλλαγμένοι από την κρατούσα ιδεολογία, θα τον κρίνουν με μεγαλύτερη αντικειμενικότητα και επιείκεια:
«…. Ο μητροκτόνος και συζυγοκτόνος Νέρων, που χαρίζει τη ζωή στους άτακτους δούλους και στους εγκληματίες από επιείκεια και μόνο. Ο τύραννος που προστατεύει την ελευθερία, απ΄ τις επιβουλές των δημοκρατικών (συγκλητικών). Ο τρελός και διεφθαρμένος αυτοκράτορας, που ασκεί την ευσπλαχνία και φιλανθρωπία, πριν απ’ τους αγίους του χριστιανισμού. Αυτός που προσφέρει νερό στους διψασμένους, τροφή στους πεινασμένους και ρούχα στους γυμνούς. Το ιστορικό αυτό πρόσωπο, μας αποδείχνει τέλεια, πόσο ατυχής θα ήταν κάθε απόπειρα να τον εκτιμήσουμε με τα κριτήρια της δικιά μας (χριστιανικής) ηθικής».
Πηγές:
Υπάρχουν αρκετές και σκόρπιες πηγές, καθώς και βιβλία που εμπεριέχουν ικανοποιητικές συνόψεις πηγών.
Η Αντιγνώση της αείμνηστης Λιλής Ζωγράφου έχει σημαντικές αναφορές. Υπάρχει επίσης ο Ambelain, ενώ και από την Ιστορία του Ελληνικού Έθνους μπορεί κανείς να αντλήσει πληροφορίες. Πολύ σημαντικό το βιβλίο του Νίκου Βεργίδη – ΝΕΡΩΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΟΣ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑRΚΑDIA , απ’ όπου και το τελευταίο απόσπασμα του άρθρου.
Από πρωτογενείς τώρα πηγές, υπάρχει ο Σουητώνιος που έγραψε τους βίους αρκετών Καισάρων και μαθαίνουμε-παρά την απροκάλυπτη εμπάθεια του προς το Νέρωνα- αρκετά πράγματα κυρίως για το νομοθετικό έργο του Νέρωνα. Υπάρχει βεβαίως και ο Τάκιτος, μόνο που το "ANALLES" δυστυχώς δεν κυκλοφορεί μεταφρασμένο στα Ελληνικά.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Αρχειοθήκη ιστολογίου

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΦΙΛΙΚΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΙΩΝ