ΗΣΙΟΔΟΣ – Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΓΕΝΟΣ

Μετά το χρυσό γένος ήρθε το αργυρό, έπειτα το χάλκινο, το ηρωικό και φτάνουμε στο σιδερένιο και τελευταίο γένος. Ο Ησίοδος κάνει μια πολύ δύσκολη για αυτόν περιγραφή, διότι περιγράφει με μαύρη καρδιά αυτά που βλέπει τριγύρω του και που δεν του είναι καθόλου ευχάριστα.

Όλα τα κακά που ξέφυγαν από το κουτί της Πανδώρας εγκαταστάθηκαν, ελεύθερα πια, στους ανθρώπους τους οποίους οδήγησαν σε μια ηθική και πνευματική κατάπτωση, στην ανομία και στην διάλυση της κοινωνικής δομής. Αχ! Μακάρι να μην γεννιόμουν τώρα εγώ, αναφωνεί γεμάτος θλίψη ο Ησίοδος. Ας γεννιόμουν πρωτύτερα ή αργότερα. Αλλά όχι τώρα. Διότι το γένος αυτό ζει μέσα στον μόχθο και στα βάσανα. Νύχτα-μέρα οι άνθρωποι βασανίζονται και αφανίζονται καθώς τούς έδωσαν οι θεοί έγνοιες πολλές και βαρείες. Δεν έχει επικρατήσει το κακό. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Άρα υπάρχει ακόμη ελπίδα. Όμως τα καλά είναι ανακατεμένα με τα κακά. Και ποιος θα τα ξεχωρίσει; Ποιος θα βγει μπροστά; Ποιος θα σηκώσει το βάρος; Οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει. Ή συγκρότησις της κοινωνίας έχει διασπασθεί. Τα ήθη έχουν αλλάξει.

Ή απαισιοδοξία τού ποιητή είναι βαθιά και διάχυτη.

Βλέπει γύρω του την αδικία, την ατιμία, την οκνηρία, την αρπαγή. Τίποτα δεν είναι όπως πρώτα. Και μέσα άπ' τον βαθύ του συλλογισμό και την αγωνιά του για το μέλλον, κάνει μια πρόβλεψη.

Και αυτό το γένος, πού έχει μαύρη και σκληρή καρδιά, όπως μαύρος και σκληρός είναι ό σίδηρος, το κύριο συστατικό του, θα το καταστρέψει ο Ζευς, λέει με πόνο.

Πότε; Τότε, όταν αρχίσουν να γεννιούνται τα παιδιά με λευκούς κροτάφους, γερασμένα από την γέννα τους, χωρίς κανένα κίνητρο και όρεξη για ζωή. Όταν δεν θα έχουν την ίδια γνώμη και τις ίδιες σκέψεις με τον πατέρα τους και δεν θα συμφωνούν σε τίποτα. Όταν ή φιλοξενία, ή φιλία και οι δεσμοί αίματος δεν θα έχουν πια καμιά αξία. Όταν οι γεροί γονείς θα αφήνονται, ανήμποροι, στην τύχη τους. Όταν ή δικαιοσύνη θα βρίσκεται στα χέρια των ισχυρών και θα την επιβάλλουν χειροδικώντας. Όταν ο όρκος δεν θα υπολογίζεται πια και θα τιμωρούνται οι υβριστές, οι επίορκοι και οι κακοποιοί. Τότε είναι πού ή Αιδώς και ή Νέμεσις, με πρόσωπο καλυμμένο άπ' την ντροπή, και για να μην βλέπουν τα όσα συμβαίνουν, θα εγκαταλείψουν τους ανθρώπους τού γένους αυτού και θα ανέβουν για πάντα, άπ' την πλατιά Γη ψηλά στον Όλυμπο, στα ανώτατα και καθαρότατα αιθερικά στρώματα, εκεί όπου το κακό δεν υπάρχει, σμίγοντας με τούς άλλους αθανάτους θεούς.

Είναι χαρακτηριστικό πως οι θεές είναι τυλιγμένες με λευκά πέπλα, πράγμα που δείχνει ότι παραμένουν ανέγγιχτες από της ύβρεις των θνητών. Οι μαύρες ψυχές και τα μαύρα έργα τού γένους αυτού δεν μπορούν να τις αγγίξουν. Κι όταν αυτό συμβεί, τότε. μόνο το κακό θα υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους· και θα 'ναι πια αργά γιατί δεν θα ωφελεί καμία γιατρειά.

Αυτή είναι ή πρόβλεψη τού Ησιόδου ή οποία, θα λέγαμε, ταιριάζει απόλυτα με την εποχή πού ζούμε.

Διότι όλα όσα λέει ότι θα γίνουν τα βλέπουμε καθημερινά να συμβαίνουν γύρω μας. Ή σημερινή κοινωνία, σε παγκόσμιο επίπεδο, είναι εντελώς διαφορετική από την κοινωνία της δεκαετίας τού 20 η τού 30.

Οι αλλαγές είναι τεράστιες και συνταρακτικές.

Αν μπορούσαμε δε να ερμηνεύσουμε τον στίχο όπου λέει ότι τα παιδιά θα γεννιούνται με λευκούς κροτάφους, ίσως να γνωρίζαμε και πότε θα ολοκληρωθεί ό κύκλος τού γένους αυτού.

Γεγονός πάντως είναι, χωρίς καμία διάθεση εσχατολογίας η καταστροφολογίας, ότι ή εποχή την οποία διανύουμε προμηνύει δραματικές αλλαγές. Με μία απλή, αλλά προσεκτική ματιά, εύκολα αυτό γίνεται, αντιληπτό. Εξ άλλου δεν είναι λίγοι αυτοί πού υποστηρίζουν πώς κύκλοι αστρικοί κλείνουν ενώ ταυτόχρονα ανοίγουν νέοι με ότι αλλαγές αυτό σημαίνει.

http://ellania.pblogs.gr/

kryfos0kosmo

Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΙΟΣ ΠΟΥ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΣΤΗ NASA ΜΕ ΕΝΑ PROJECT 3000 €! ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ - ΤΡΑΒΗΞΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΟΣΦΑΙΡΑ!

Οι φωτογραφίες που εξασφαλίζει η NASA και απεικονίζουν τον πλανήτη μας από ψηλά, είναι αναμφίβολα εντυπωσιακές. Ωστόσο, η διαστημική υπηρεσία δεν έχει πλέον το «μονοπώλιο» σε τέτοιου είδους εικόνες...

Ένας Θεσσαλονικιός, ο Κώστας Ταματέας, αποφάσισε να δοκιμάσει να τραβήξει τις δικές του φωτογραφίες από ψηλά. Και τα κατάφερε!

Δίχως να είναι ηλεκτρονικός, χρειάστηκε τρία ολόκληρα χρόνια έρευνας και ανάπτυξης προκειμένου να κατασκευάσει και να τελειοποιήσει το σύστημα που θα του εξασφάλιζε τις λήψεις από τη ύψος 38 χιλιομέτρων. Το όνομα αυτού «SlaRos Project».

Τα «near space projects», σχέδιο που υλοποίησε και ο Κώστας Ταματέας, βασίζονται στα «Μπαλόνια Μεγάλου Υψόμετρου» ή high-altitude balloons (ΗΑΒ). Πρόκειται για μη επανδρωμένο μετεωρολογικό μπαλόνι δεμένο με ένα αλεξίπτωτο καθώς και με ένα φορτίο που περιέχει ηλεκτρονικό εξοπλισμό όπως ραδιοπομπούς, κάμερες, συστήματα δορυφορικής πλοήγησης και εντοπισμού καθώς και διάφορους αισθητήρες.

Το μπαλόνι γεμίζει με ήλιο ή υδρογόνο και απελευθερώνεται. Ανυψώνεται και όταν φτάσει σε σημείο όπου δεν υπάρχει ατμοσφαιρική πίεση, διογκώνεται και σκάει. Όταν αυτό συμβεί, τον «έλεγχο» αναλαμβάνει το αλεξίπτωτο προκειμένου να προσγειώσει το φορτίο με ομαλό τρόπο. Τα συστήματα πλοήγησης αξιοποιούνται προκειμένου να βρεθεί το φορτίο και να ανακτηθούν οι λήψεις που έγιναν.

Στο σύστημα που κατασκεύασε ο Κώστας Ταματέας, σχεδόν όλα, συστήματα και το software είναι αυτοσχέδια. Το γεγονός ότι δεν ήταν ηλεκτρονικός, κάνει την προσπάθεια ακόμη πιο εντυπωσιακή!

Το μπαλόνι, απελευθερώθηκε στις 19 Ιουλίου 2012, έφτασε σε ύψος 38.884 μέτρων και κατέγραψε εικόνες απίστευτης ομορφιάς από τη Βόρεια Ελλάδα. Η «αποστολή» του ολοκληρώθηκε και προσγειώθηκε σε ένα χωράφι στη Θεσσαλονίκη. Ένα απρόσμενο σφάλμα στο σύστημα τηλεμετρίας, δυσκόλεψε την ανεύρεση του καθώς οι συντεταγμένες που έδινε ήταν λάθος. Μετά από 6 ημέρες αναζήτησης σε λάθος περιοχή, το πρόβλημα εντοπίστηκε, επιλύθηκε και το φορτίο με τις πολύτιμες φωτογραφίες έφτασε στα χέρια του Κώστα Ταματέα.

Μάλιστα, οι ζημιές ήταν μηδενικές και έτσι θα επαναχρησιμοποιηθεί σε επόμενες αποστολές.

http://www.to-mati.gr

Περισσότερα: http://www.newsbeast.gr/

Gurolac88

ΚΩΡΥΚΕΙΟΝ ΑΝΤΡΟΝ

Το Κωρύκειον Άντρον στην Αρχαιότητα ήταν αφιερωμένο στην λατρεία του θεού Πάνα και των Νυμφών.

Ο Παυσανίας, στα Φωκικά του, μας πληροφορεί ότι: Πηγαίνοντας κανείς από τους Δελφούς προς την κορφή του Παρνασσού, σε απόσταση εξήντα περίπου σταδίων, έντεκα και κάτι χιλιόμετρα, από την πόλη του Φοίβου, συναντάει άγαλμα χάλκινο.

Η ανάβαση προς το Κωρύκειο 'Αντρο είναι ευκολότερη για έναν πεζοπόρο -συνεχίζει ο Παυσανίας- και όχι για όσους χρησιμοποιούν μουλάρια και άλογα. Σήμερα όμως, δρόμος προσιτός στο αυτοκίνητο φτάνει ως τη σπηλιά. Όταν ο επισκέπτης -και είναι πολλοί κυρίως ξένοι- φτάσει ως εκεί, λίγα μέτρα δηλαδή κάτω από τη σπηλιά, δε φαντάζεται ότι εκεί, τέσσερα ως πέντε μέτρα πιο πάνω, βρίσκεται η είσοδος. Τόσο αθέατη είναι.

Είσοδος-Εσωτερικός χώρος
Το Κωρύκειο Άντρο είναι ονομαστό, όχι μόνο στο μύθο, αλλά στον κόσμο της Αρχαιότητας και τους συγγραφείς του, «είναι το πιο αξιοθέατο από όλα τα σπήλαια που είδα», σημειώνει ο Παυσανίας, που το επισκέφθηκε τον +1^ο αιώνα.

Από τον ίδιο προέρχεται η πληροφορία ότι υπήρχε τότε τρεχούμενη πηγή μέσα στη σπηλιά.

Η είσοδος, από τα πρώτα βήματα μέσα σ' αυτό, εκ πρώτης όψεως, είναι χωρίς ενδιαφέρον, έτσι καθώς από το φως μπαίνεις στο σκοτάδι. Πριν όμως τα μάτια σου συνηθίσουν σ' αυτό, ακούς ένα μονότονο Θόρυβο που κάνουν οι χοντρές σταγόνες νερού όταν είναι άνοιξη νομίζεις ότι ακούς την τριβή των αιώνων πάνω στους σταλαγμίτες- που πέφτουν στο δάπεδο.

Αυτό είναι το πρώτο καλωσόρισμα.
Σιγά-σιγά η ματιά σου, συνηθίζοντας, περιφέρεται με δέος μέσα σ' αυτόν το χώρο που είναι 90 μέτρα μήκος και 60 μέτρα πλάτος.
Η ματιά συνεχίζει να παίρνει, ότι δίνει το λιγοστό φως που μπαίνει από την είσοδό του.
Χοντροί σταλαχτίτες κρέμονται από την οροφή του, που μοιάζουν με κώρυκες (δερμάτινο ταγάρι, ασκί, πανέρι). Μπροστά σου, προς το βάθος, ένα πλήθος σταλαχτιτών και σταλαγμιτών δημιουργούν ένα δάσος με έργα «αφηρημένης τέχνης». Πράγματι, πολύ εντυπωσιακό και θείο.
Όπως μπαίνουμε δεξιά στο βράχο, είναι σκαλισμένη η εξής επιγραφή, που πρέπει να είναι του -4^ου αιώνα ή των αρχών του -3^ου.

/ Εύστρατος / 'Αλκιδάμου / άμβρύσιος / συμπερίπολοι / Πανί, νύμφαις.

Ο Αναθέτης Εύστρατος καταγόταν από την Αμβρυσσό, το σημερινό Δίστομο Βοιωτίας.

Σε μια δεύτερη επιγραφή, λίγο παλαιότερη, αναφέρονται πάλι οι νύμφες και ο Πάνας μαζί με τις θυάδες. Αυτή η επιγραφή συμπληρώθηκε από τον παλιό έφορο Νίκο Παπαδάκη έτσι: νυμφών κ[αί] Πανός κ[λ]ύουσα 'Αμα[ράντα] (ή Αμιάντα) έλήφ[θη].

Δηλ. μια γυναίκα που το όνομά της δε διατηρήθηκε καλά, ακούγοντας τον Πάνα με την ακολουθία των νυμφών «έλήφθη».'Εγινε νυμφόπληκτη και πανόληπτη, μένοντας σε (έκσταση).

Στον χώρο αυτόν πρέπει να υπήρχε και μαντείο σε προϊστορικούς χρόνους, λόγω των πολλών αστράγαλων που βρέθηκαν με τις ανασκαφές.

'Ήταν σε χρήση στη μέση και στη νεότερη νεολιθική εποχή.

Το Κωρύκειο 'Άντρο όμως, λόγω της θέσεώς του –όπως είπαμε ήταν αθέατο, μέχρι και λίγα μέτρα μακριά από την είσοδό του- έχει το μερίδιό του σχεδόν σε όλη την ανθρώπινη προϊστορία και ιστορία, μέχρι και τη νεοελληνική, με την κατοίκηση αυτό της οικογένειας του τραγικού στρατηγού της Ρούμελης Οδυσσέα Αντρούτσου, το 1821-1823 αφού πρώτα το είχε οχυρώσει.

Πώς ονομάστηκε Κωρύκειο Άντρο: Πολλές πιθανές και απίθανες πληροφορίες υπάρχουν γύρω από το πώς η πανάρχαια αυτή σπηλιά πήρε το όνομα που φέρει μέχρι σήμερα.

Ο Παυσανίας και πάλι στα «Φωκικά» του, όπως και ο σχολιαστής του Απολλωνίου Ροδίου, γράφουν ότι το όνομα το πήρε από την Κορυκεία νύμφη που αποπλάνησε ο Απόλλωνας και γέννησε τον Λυκωρία.

Ο Απολλόδωρος ο Αθηναίος αλλού λέει ότι το Κωρύκειο 'Αντρο χρωστά το όνομά του στην Κωρυκεία νύμφη, που γέννησε ένα γιο τον Κώρυκα. 

'Αλλοι από τους σταλαχτίτες, που έτσι όπως κρέμονται από την οροφή του, μοιάζουν με αθλητικούς κώρυκες. 'Αλλοι, επειδή η πλαγιά πάνω από αυτό μοιάζει σαν δερμάτινο ασκί κώρυκα.

Ο Ανδρέας Τσούρας πιστεύει, ότι πριν από την Κωρυκεία νύμφη προϋπήρχαν οι κώρυκες, και επειδή τα στοιχεία αυτά είναι πιο πιθανά, «χειροπιαστά», το όνομα του περίφημου Άντρου έχει τις ρίζες του στη λέξη κώρυκας στην οποία και η Κωρυκεία νύμφη θα πρέπει να χρωστά το όνομά της.

http://arachova.tripod.com/

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΩΝ ΕΜ. ΛΑΜΠΡΑΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤ. ΒΑΛΣΑΜΑΚΗ ΣΤΟΝ ART FM ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΑΜΑΡΑΝΤΟ. 17/5/2013

Αφιερώστε 40 λεπτά και παρακολουθήστε το βίντεο μέχρι το τέλος.

malenaraf

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΩΣ ΕΘΝΙΣΜΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΩΣ ΛΑΦΥΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ

(δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Φαινόμενα» στις 3 Νοεμβρίου «2012»)

Ελληνισμός είναι το πολιτισμικό οικοδόμημα του έθνους που λέγεται Ελληνικό, την εποχή που αυτό ήταν ελεύθερο, αυτόνομο και αυτοκαθοριζόμενο, ίδια ακριβώς όπως Romanitas είναι το πολιτισμικό οικοδόμημα του έθνους των Ρωμαίων μέχρι την στρατιωτική του ήττα στην αιματηρή μάχη του Φρίγδου (394 της era vulgaris) και την συνακόλουθη ιδιοποίηση κάποιων στοιχείων του από βαρβάρους και την παράλληλη καταστροφή άλλων που δεν γινόταν να ιδιοποιηθούν.
Το πολιτισμικό οικοδόμημα ενός έθνους αποτελεί τον Εθνισμό του, δηλαδή την ιδιαίτερη πολιτισμική μορφή, αξιακή κωδικοποίηση, ταυτότητα και σφραγίδα του, που, αθροισμένες ως «έθος», τού παρέχουν την δυνατότητα ν’ αναπαράγεται και να διαιωνίζεται.

Δίχως τον Εθνισμό του, κανένα απολύτως έθνος δεν μπορεί ν’ αναπαραχθεί και να διαιωνισθεί.
Εκτός από οικοδόμημα, ο Εθνισμός είναι ταυτόχρονα και «μάτι» του έθνους. Προτού αυτό αρχίσει να δημιουργεί πολιτισμό και ιδιαίτερο αξιακό σύστημα (οι Έλληνες λ.χ. εφηύραν την Αρετή) υποχρεούται να έχει αποκτήσει «προσωπικότητα», δηλαδή ιδιοσυγκρασία και χαρακτηροδομή. Την «προσωπικότητά» του ένα Έθνος την αποκτά από τον τρόπο που θεάται και αντιλαμβάνεται τον κόσμο, εν γένει δηλαδή «τα πράγματα». Η κοσμοθέαση και κοσμοαντίληψη καθορίζουν την εθνική «προσωπικότητα», τόσο ως προσλήψεις όσο και ως εκπομπές. Στην δεύτερη μορφή τους αποτελούν αυτό που ονομάζουμε «θρησκεία», επί του προκειμένου «εθνική θρησκεία».
Ο Ελληνισμός λοιπόν είναι ιδιαίτερη πολιτισμική μορφή, αξιακή κωδικοποίηση, ταυτότητα και σφραγίδα του έθνους εκείνων που λέγονταν Έλλήνες, δηλαδή ο Εθνισμός τους, αναπόσπαστο τμήμα του οποίου ήταν, και παραμένει διαχρονικά, η επίσης ιδιαίτερη (Εθνική) Θρησκεία του ή (Εθνική) Παράδοσή του.

Και μιας και ακουμπήσαμε τον όρο, καλό είναι να σημειωθεί εδώ ότι η «Παράδοση» είναι αξιωματικώς σύμφυτη του έθνους που την γέννησε, δηλαδή Εθνική, και δεν μπορεί να έχει χρονική αφετηρία μεταγενέστερη της αφετηρίας αυτού του έθνους. Συνεπώς, κανένα κλειστό σύστημα αντίληψης και συμπεριφοράς που εφευρέθηκε κάποια στιγμή και μετά επεκράτησε καταστρέφοντας όλες τις προγενέστερες εθνικές Παραδόσεις, δεν αποτελεί Παράδοση.
Έξω από την συγκεκριμένη τους Εθνική Θρησκεία και Παράδοση, οι Έλληνες ποτέ δεν θα είχαν κατορθώσει ούτε την λογική σύλληψη και διατύπωση του Κόσμου, ούτε το ιδιαίτερο αξιακό τους σύστημα που άκουγε στο όνομα «Αρετή». Πώς θα γινόταν άλλωστε, όταν ο ίδιος ο ορισμός της τελευταίας αρχίζει από και τελειώνει σε μία αναφορά στους Θεούς του Ελληνικού Πολυθεϊσμού.

Αρετή είναι η ποιότητα των Θεών που, κατερχόμενη στο επίπεδο των θνητών, μετατρέπεται σε ηθική ποιότητα που οδηγεί τον άνθρωπο στην τελείωσή του. Η σύνοψη που έκανε ο Γεώργιος Γεμιστός – Πλήθων είναι χαρακτηριστική: «η Αρετή είναι η έξις μέσω της οποίας είμαστε αγαθοί. Πραγματικά αγαθό βεβαίως είναι η Θεότης, οι δε άνθρωποι γινόμαστε αγαθοί με το να τη μιμούμαστε στα πλαίσια των ανθρωπίνων δυνατοτήτων». 

Μέχρι εδώ όλα θα ήταν καλά, τόσο με τον Ελληνισμό όπως και με όλους τους άλλους, πολλούς, Εθνισμούς που την εποχή της πολιτισμικής υγείας της ανθρωπότητας αποτελούσαν ένα πολύμορφο, πολύτροπο και πολύχρωμο σύστημα, την λεγόμενη «εθνόσφαιρα» του πλανήτη. Όμως η εποχή εκείνη παρήλθε. Και στην θέση της ήλθαν αιώνες που η κύρια πολιτισμική απαίτηση είναι η ομογενοποίηση όλων των ανθρώπων κάτω από ένα και μοναδικό μοντέλο αντίληψης των πραγμάτων, επεξεργασίας των δεδομένων τους και ενιαίας συμπεριφοράς. Αυτή ήταν η απαίτηση του επιθετικού, προσηλυτιστικού, μονοθεϊσμού: αρχικά μέσω του Χριστιανισμού και εν συνεχεία μέσω του Ισλάμ. 
Ακόμα και μέχρι εδώ θα μπορούσε κανείς να συμφιλιωθεί με την ιστορική πραγματικότητα μίας βίαιης επικράτησης που επέβαλε στην ανθρωπότητα ένα καινούργιο πολιτισμικό κατεστημένο. Στο κάτω κάτω της γραφής, πρωτόγονοι ξεπρωτόγονοι οι νικητές προσηλυτιστές απόδειξαν την αναντίρρητη αριστεία τους τόσο στην πανουργία όσο και στην άσκηση πρωτοφανούς βίας κατά των αντιπάλων τους. «Ουαί τοις ηττημένοις»…
Κάποια πράγματα όμως δεν μπορούν να εξοντωθούν με την φυσική βία. Η ανάμνηση της δόξας, η αίγλη, το μεγαλείο ακόμα και εκείνου που σε φυσικό επίπεδο ίσως συντριβεί, μένουν αιώνια. Για ν’ αντιμετωπιστεί λοιπόν αυτό το πρόβλημα, πολύ μεγάλο ομολογουμένως πρόβλημα, οι προσηλυτιστές εφηύραν την μέθοδο της ιδιοποίησης του ονόματος του εχθρού, τον οποίο εξαφανίζεις απλώς παριστάνοντας ότι αυτός είσαι… εσύ!
Καθώς το όνομα «Έλλην» ήταν λίαν μισητό στους πρώτους προσηλυτιστές, αφέθηκε ήσυχο επί πολλούς αιώνες να σημαίνει, και πολύ σωστά σε τελευταία ανάλυση, τον υποτιθέμενο «ειδωλολάτρη», και η ιδιοποίηση στόχευσε αποκλειστικά στην τότε θεωρούμενη καρδιά του Εθνικού κόσμου, την Ρώμη. Βάρβαροι επαρχιώτες, άξεστοι ανατολίτες και αντιπολιτισμικοί χριστιανοί επέδραμαν κατά του νεκρού σώματος της Ρώμης και έκλεψαν το δαχτυλίδι - «σφραγίδα» της, υπογράφοντας έκτοτε οι ίδιοι ως «Ρωμαίοι». Εν Χριστώ «Ρωμαίοι», την «δεύτερης», της «τρίτης», της «νιοστής» «Ρώμης», «Άγιες» «Ρωμαϊκές» αυτοκρατορίες Καρλομάγνων, Βασίλειων Βουλγαροκτόνων και Ιβάν Τρομερών.
Το μισητό όνομα «Έλλην», μισητό ακόμα και μέχρι τα τέλη του 18^ου   αιώνα, επανήλθε, καλώς ή κακώς, στον σύγχρονο κόσμο ως φυσικό αποτέλεσμα (υπηκοότητα) της δημιουργίας ενός υποτιθέμενου «κράτους» (στην πραγματικότητα οικόπεδου των εκάστοτε «μεγάλων» δυνάμεων) που για τον α ή β λόγο επελέγη από κάποιους να ονομάζεται «ελληνικό». Εάν λεγόταν «Ρωμανία», οι υπήκοοί του θα λέγονταν «ρωμάνοι» ή «ρωμιοί» και ο όρος «Έλληνας» θα εξακολουθούσε να σημαίνει αυτό που σήμαινε στην Αρχαιότητα (θετικά, ως πρόταση πολιτισμένου, ανοικτόφρονα και ένθεου ανθρώπου), αλλά και μετά από αυτήν (αρνητικά, ως το πρότυπο του «ειδωλολάτρη»).
Το ορθόδοξο χριστιανικό «ελληνικό» κράτος βρέθηκε λοιπόν από την ιστορική συγκυρία στην ανάγκη να διαχειριστεί το απεχθές όνομα και να το κάνει δικό του. Έτσι γεννήθηκε ο «Ελληνοχριστιανισμός», αν και ένα μεγάλο τμήμα της λεγόμενης «Ορθοδοξίας» δεν φάνηκε να έχει πρόβλημα να εξακολουθεί να το απεχθάνεται και να μιλάει για «γένος των ορθοδόξων» ή για «ρωμιοσύνη», ιδίως η αγιορείτικη φέτα που υπηρετεί τον Μόσκοβο και τα διάφορα πατριαρχεία που υπηρετούν μία «transnational» ιδέα που ακούει στον όρο «rum orthodox». 

Οι «Ελληνοχριστιανοί» λοιπόν χρησιμοποίησαν  ως υποπόδιό τους το λάφυρο πολέμου που με την βοήθεια 4 φωνηέντων και 6 συμφώνων ηχεί «ελληνισμός».

Από δαιμονοποιημένος, επάρατος Εθνισμός, ο «Ελληνισμός» έγινε η δικαιολογία για να λυμαίνονται έναν από τους πιο άγιους τόπους του πλανήτη ορδές ανθρώπων που προσκυνούν έναν ξένο θεό και θεωρούν «άγιους τόπους» τους κάποια συγκεκριμένα γεωγραφικά σημεία της Παλαιστίνης. Και μάλιστα με κρατική κυριαρχία!
Δυστυχώς γι’ αυτούς όμως, ο Ελληνισμός ποτέ δεν πέρασε στην ιδιοκτησία τους, ούτε καν ως λάφυρο πολέμου. Αντίθετα ηττημένος και υποχρεωμένος να κινηθεί επί αιώνες υπογείως για να επιβιώσει, εδώ και 6 αιώνες αναζητάει συγκροτημένα την ιστορική συγκυρία που θα διεκδικήσει ξανά αυτό που φυσικώ και ηθικώ δικαίω δικαιούται, δηλαδή την ελευθερία του, την αυτονομία του και τον αυτοκαθορισμό του. Όπως άλλωστε ανάλογη συγκυρία αναζητάει το κάθε υποδουλωμένο στους προσηλυτιστές έθνος του πλανήτη, που ακόμα έχει συνειδητά και ζώντα μέλη:
«Το δίκιο δεν αποτιμάται λογιστικά, ούτε και η αλήθεια είναι θέμα πλειοψηφίας. Αυτό στο οποίο πιστεύουν οι πολλοί δεν είναι αποτέλεσμα επιλογής μετά από κάποια στοιχειώδη κρίση, ούτε καν κληρονομιά μίας πραγματικής παράδοσης. Αντίθετα, αυτό στο οποίο εξακολουθούν να πιστεύουν οι λίγοι που ως μέλη μεγάλων ή μικρών συλλογικοτήτων (ολόκληρων εθνών ή μικρών εθνοτήτων) ακόμα αντιστέκονται, είναι η αλήθεια ενός παρελθόντος που η ανθρωπότητα είχε πνευματική ισορροπία, ψυχική υγεία, ωραιότητα και πολυμορφία. Ενός υγιούς παρελθόντος που ευελπιστούμε να το δούμε ως υγιές μέλλον σε κάποια επόμενη στροφή της Ιστορίας των ανθρώπων».   

Βλάσης Γ. Ρασσιάς 

http://rassias.gr/INSERT.html

…Στη Δίκτη στέκει αιώνια του Δία η σπηλιά θεογεννήτρα ταπεινή στο διάβα των αιώνων στον Ψηλορείτη πάντα ζεί το λίκνο κι η φωλιά με τους Κουρήτες ζωντανούς στο γύρισμα των Χρόνων…

Crete - Incredible History, Official Campaign 2013

ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΒΟΛΗ 2013 ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΡΗΤΗΣ 

Ο τίτλος της ανάρτησης είναι απόσπασμα από ποίημα: Γεωργ. Ν. Παπαδάκης, Επιθ/τής Σχολείων, Τεύχος 93 Χρόνος ΊΑ Φλεβάρης 1960 "Κρητική Εστία" http://www.kritikoi.gr/

Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ

Στον μύθο του Αιγαία του μυθικού βασιλιά της Αθήνας μαθαίνουμε οτι όταν ο Θησέας, έφυγε για την Κρήτη με σκοπό να σκοτώσει τον Μινώταυρο, του ζήτησε αν είχε καταφέρει να επιζήσει από το Λαβύρινθο, να αλλάξει τα πανιά του πλοίου του στην επιστροφή.

Ο Θησέας ταξίδεψε για την Κρήτη με μαύρα πανιά. Το σημάδι ότι σκότωσε τον Μινώταυρο θα ήταν να έχει άσπρα πανιά το πλοίο κατά την επιστροφή. Ο Αιγαίας, σύμφωνα πάντα με το μύθο, περίμενε στο Σούνιο να επιστρέψει ο γιος του από την Κρήτη για να μπορεί να δει το πλοίο από μακριά. Όμως, ο Θησέας, παρ' ότι είχε σκοτώσει τον Μινώταυρο, ξέχασε να αλλάξει τα πανιά. Είδε ο Αιγαίας το καράβι να επιστρέφει με μαύρα πανιά και νόμισε ότι το ταυροκέφαλο τέρας είχε εξοντώσει τον Θησέα. Με αυτή τη σκέψη, χωρίς να περιμένει να προσεγγίσει το καράβι στην ακτή, έπεσε από τους βράχους του Σουνίου στη θάλασσα και πνίγηκε. Έκτοτε, η θάλασσα λέγεται Αιγαίο.
Ακόμη και σήμερα, ο μύθος λέει, ότι το Αιγαίο πήρε το όνομά του από τον Αιγαία.

Εκτός από αυτό το μύθο όμως υπάρχουν και άλλες εκδοχές, που μπορεί και να είναι οι πραγματικές. Η εκδοχή της Αιγηίδας μιλάει για τη μεγάλη στεριά που βρισκόταν στη θέση που καλύπτει σήμερα η θάλασσα του Αιγαίου. Στις αρχές του Μειόκαινου, οι γεωλογικές αναταράξεις κάνουν να αναδυθεί από τα νερά η Αιγηίδα. Και σε μια επόμενη φάση αναταράξεων, που κράτησε μερικά εκατομμύρια χρόνια, αυτή η μεγάλη, συμπαγής στεριά, η Αιγηίδα άρχισε να κατακερματίζεται και να δημιουργούνται στο σώμα της λεκάνες λιμνών ή να εισχωρούν θάλασσες, αλλάζοντας διαρκώς τη μορφολογία της περιοχής.
Οι αλλαγές συνεχίζονται μέχρι και το τέλος του Πλειόκαινου, δηλαδή μέχρι πριν από 12 εκατομμύρια χρόνια. Όλη εκείνη την περίοδο συμβαίνουν ως επί το πλείστον κατακρημνίσεις, που διαδέχονται η μια την άλλη σε μεγάλες χρονικές αποστάσεις μεταξύ τους.
Η τελική διαμόρφωση της περιοχής του Αιγαίου έγινε την περίοδο του Πλειστόκαινου (από το -2000000 μέχρι το -10000).

Σημαντικό ρόλο σ' αυτές όλες τις μεταβολές έχουν παίξει οι εκρήξεις των ηφαιστείων, με πρώτο και καλύτερο αυτό της Σαντορίνης.

Ωστόσο, αυτό που ενδιαφέρει στην προκειμένη περίπτωση είναι το όνομα. Και το όνομα Αιγηίς δεν διαφέρει στη ρίζα του από το όνομα Αιγαίο.

Είναι προφανές ότι το όνομα Αιγηίς έχει δοθεί πολύ μετά αφ' ότου συνέβησαν οι μεταβολές που διαμόρφωσαν το τοπίο. Όμως, ουδείς αμφιβάλλει ότι το όνομα Αιγαίο είναι προϊστορικό. Η καταφυγή στους μύθους είναι κι εδώ αναγκαία, τη στιγμή που δεν υπάρχουν άλλου είδους μαρτυρίες. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν ότι το όνομα Αιγαίο προέρχεται από τη λέξη Αίγα (Αίξ, αιγός, που θα πει: κατσίκα). Διαφέρουν ωστόσο οι εξηγήσεις που αιτιολογούν την προέλευση του ονόματος του Αιγαίου από τη λέξη αίγα.
Η εκδοχή που φτάνει βαθύτερα στο χρόνο, αγγίζοντας την προϊστορία, αναφέρεται στο μύθο της ανατροφής του Κρηταγενή Δία στη σπηλιά του Δικταίου Άντρου. Την τροφή του κυνηγημένου νεαρού Θεού από τον πατέρα του, τον Κρόνο την εξασφάλιζε μια Αίγα (μια κατσίκα), η Αμάλθεια. Κι όταν η Αίγα αυτή πέθανε, ο Δίας πήρε την προβιά της, δηλαδή την Αιγίδα και τη φόρεσε. Να σημειωθεί εδώ ότι ακόμη και σήμερα στην Κρήτη οι κατσίκες λέγονται με το αρχαίο τους όνομα: αίγες.

Η Αθηνά πήρε και από αυτό το μύθο την κατσικίσια προβιά του Δία και τύλιξε μ' αυτή την ασπίδα της. Ωστόσο, ο ίδιος ο Δίας κράτησε δικό του το επίθετο Αιγίοχος!

Η αίγα στη Μινωική Κρήτη είναι ένα από τα Ιερά ζώα. Στο ρυτό της Κάτω Ζάκρου εικονίζονται αίγαγροι να επιστέφουν ένα Ιερό Κορυφής, μαζί με τα Ιερά Διπλά Κέρατα. Και δεν είναι αυτή η μοναδική περίπτωση. Αργότερα, σε πολλές παράκτιες περιοχές του Αιγαίου υπάρχουν τα Αιγός Ιερά, που είναι τόποι λατρείας, αφιερωμένοι ως επί το πλείστον στον Ποσειδώνα, το θεό της θάλασσας.

Αυτά τα Ιερά έδωσαν την ονομασία τους στη θάλασσα.

Υπάρχει όμως και άλλη εκδοχή, που σχετίζεται και αυτή με τη λέξη αίγα. Αίγες έλεγαν τα μεγάλα κύματα, οπότε το όνομα Αιγαίο με αυτή την ερμηνεία είναι η «κυματώδης θάλασσα», αυτή δηλαδή που είναι και στην πραγματικότητα. Από αυτή την ίδια ερμηνεία, το ρήμα «επαιγίζω» σημαίνει «τρικυμίζω».
Σε πολλά νησιά ακόμη και σήμερα τα άσπρα «φυτίλια» που έχει στην επιφάνειά της η τρικυμισμένη θάλασσα λέγονται «κατσίκια» ή «προβατάκια». Η αίγα, εκτός από την ιερότητα που την περιβάλλει σαν ζώο στα προϊστορικά χρόνια, είναι και ατίθαση, όπως ακριβώς μια φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ακόμη, η κίνηση ενός κοπαδιού αιγών, μοιάζει πολύ με την επιφάνεια μιας θάλασσας που έχει κυματισμό. Όλο και πλησιάζουμε, όπως φαίνεται στην ουσία των πραγμάτων.
Ο Σουϊδας στο λεξικό του γράφει: «Αιγαίον πέλαγος το φοβερώτατον» και είναι αλήθεια ότι αυτή η θάλασσα με τα πολλά στενά περάσματά της ανάμεσα στα νησιά είναι μια ορμητική θάλασσα.
 Ήρθε λοιπόν η στιγμή να δούμε από πού παράγεται η λέξη «αίγα»: προέρχεται από το ρήμα «αϊσσω», που σημαίνει: κινούμαι με ορμή, πηδώ, σηκώνομαι όρθιος! Είναι φανερό ότι όλες οι ερμηνείες που δίδονται στο ρήμα αϊσσω ταιριάζουν απολύτως τόσο στα χαρακτηριστικά της αίγας, όσο και στα χαρακτηριστικά του Αιγαίου. Από τον μυθικό Αιγαία μέχρι την Ιερή Αίγα και το πραγματικό ρήμα «αϊσσω» οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Είναι σαν να περνάς μέσα σε μα νύχτα την Μειόκαινο, την Πλειόκαινο και την Πλειστόκαινο, ξημερώνοντας στα Αιγός ιερά του Ποσειδώνα, με την Αιγίδα του Δία! Διαδρομές απειράνθου μέσα από θαύματα-θαυμάτων στα νερά της θάλασσας.

ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΥΘΟΥΣ ΜΥΣΤΙΚΟΥΣ, ΣΙΡΙΤΙΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΚΛΩΣΤΕΣ ΦΩΤΟΣ, ΠΟΥ ΚΑΤΑΔΥΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΘΑΛΑΜΙΑ ΤΩΝ ΧΤΑΠΟΔΙΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗΝ ΞΕΣΤΗ ΤΗΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ.

http://theseus-aegean.blogspot.gr/

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2013 - 4, 5, 6, 7 ΙΟΥΛΙΟΥ- ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ - ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ

Τα Προμήθεια, ως πανελλήνιος θεσμός που σκοπό έχει να μας φέρει σ’ επαφή με τον πολιτισμό, το πνεύμα και τις αξίες των προγόνων μας, διανύουν ήδη το δέκατο όγδοο έτος συνεχούς παρουσίας τους. Με εμπνευστή και πρωτεργάτη τον καθηγητή του πανεπιστημίου της Στοκχόλμης Τρύφωνα Ολύμπιο, λαμβάνουν χώρα στο φιλόξενο Λιτόχωρο καθώς και στο υπέροχο φυσικό περιβάλλον του Άλσους Προμηθέως, στους πρόποδες του Ολύμπου, όπου χιλιάδες επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα κι από το εξωτερικό συγκεντρώνονται κάθε χρόνο για να ανταμώσουν κάτω από τον καταγάλανο ουρανό του Όρους των Θεών. Να γνωρίσουν το Ελληνικό Πνεύμα και έθος, να τιμήσουν τους Αρχαίους φιλοσόφους και τις φιλοσοφικές σχολές με δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις, να παρακολουθήσουν καλλιτεχνικά, πολιτισμικά και τελεστικά δρώμενα, να μετάσχουν σ’ αυτά ως αναζωογονητική μύηση στις αρχέγονες πηγές που μας γέννησαν, να νιώσουν με κατάνυξη την πατρώα ψυχή, να έρθουν σ’ επαφή με την κοσμοθέαση των προγόνων μας.

Οι γιορτές των Προμηθείων επιχειρούν την ανασύνδεση με τον Αρχαίο, παγκοσμίως σεβαστό και πάντοτε επίκαιρο πολιτισμό μας τον οποίο προβάλλουν και αναδεικνύουν στις εκδηλώσεις. Όχι σαν άγονη λατρεία ενός νεκρού παρελθόντος αλλά ως έκφραση του ζωντανού και ρέοντος Λόγου εκείνων στους οποίους αναγνωρίζει η σώφρων ανθρωπότητα ότι τους οφείλει τα πάντα.

Στις πρωτόφαντες στιγμές που περνάει η χώρα μας, εκείνο που πρωτίστως έχει ανάγκη ο λαός μας και το έθνος μας είναι το φρόνημα για ν’ αντεπεξέλθει στην κατά μέτωπο και δίχως προσχήματα επίθεση που δέχεται από τις δυνάμεις της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και των εσωτερικών της φερεφώνων. Μόνο αν κατορθώσουν να κάμψουν το φρόνημα, τότε μόνον συρρικνώνονται οι αντιστάσεις.

Δεν μας αξίζει να αφηνόμαστε ανήμποροι στην εξαθλίωση που προωθούν εκείνοι που απεργάζονται το μέλλον και την ύπαρξή μας. Απόγονοι γενναίων και τιμωμένων απ’ όλη την ανθρωπότητα προγόνων και κληρονόμοι υψηλών αξιών, χρειάζεται να ξαναβρούμε το μίτο της ατομικής και εθνικής μας αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας, εμβαπτισμένου στα νάματα της πατρογονικής μας κληρονομιάς. Για να αναπτερωθεί το ηθικό των πολιτών, απηυδισμένων απ’ την υποκρισία και τη διπροσωπία ανευθύνων ιθυνόντων αλλά και την ανέχεια που επιδιώκουν να μας επιβάλλουν.

Βρισκόμαστε σε μια καμπή της ιστορίας, από εκείνες όπου μια σπίθα αρκεί για ν’ αφυπνίσει έναν λαό καταπονημένο απ’ των αιώνων τα ψεύδη κι από τη συστηματική αλλοίωση και νόθευση των εννοιών, των ιερών και των προγονικών του αξιών. Έναν λαό που ωστόσο αναγνωρίζει ασυναίσθητα τις αρχέγονες πηγές της ύπαρξής του όταν αναδύεται και πάλι καθάρια, διαυγής και ρέουσα η Αλήθεια μέσ’ απ’ τα σκοτάδια της Λήθης.

Πατήστε εδώ:  Τα Προμήθεια 2012 σε 4 (+3) σύντομα βίντεο

Πατήστε εδώ: Προμήθεια, Μια ιδεολογική προσέγγιση       

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2013



«ΠΡΟΜΗΘΕΙΚΟΝ ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ και ΑΕΙ ΥΠΑΡΧΟΝ» «ΟΛΥΜΠΟΣ – ΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ ΠΟΤΕ» (Ταινία - ντοκιμαντέρ).

ΚΥΠΡΟΣ 1974 - ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ: Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Ντοκιμαντέρ "Η άγνωστη ιστορία" όπως προβλήθηκε από τον ΑΝΤ1 Κύπρου στις 20/7/2012.
Παρουσιάζει την άγνωστη ιστορία του 1ου λόχου του 211 Τάγματος Πεζικού της Εθνικής Φρουράς κατά την Τουρκική Εισβολή του 1974.

marios2220

ΤΡΟΙΑ - ΕΠΟΣ ΗΡΩΩΝ

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να γίνουμε ίδιοι με τους προγόνους μας.

Αυτός ο τρόπος είναι η γνώση.

Μέσα από την γνώση αφήνουμε πίσω τις φοβίες και την δουλοπρέπεια.

Αυτά δεν ανήκουν στο ήθος και στο έθος των Ελλήνων.

Μέσα από την γνώση μαθαίνουμε ότι αυτή η Γη, παραμένει Γη των Αθανάτων Θεών και Ηρώων γιατί πάνω απ' όλους και απ' όλα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μόνο η ΕΛΛΑΣ.

ΑΘΗΝΑΔΗΣ

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ – ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΤΟΥ 1881

Επιδαυρίους δε εστι θέατρον εν τω ιερώ μάλιστα εμοί δοκεί θέας άξιον. Τα μέν γάρ Ρωμαίων πολύ δή τι υπερείχε των πανταχού τω κόσμω μεγέθει δε Αρκάδων το εν τη Μεγάλη πόλει˙ αρμονίας δε ή κάλλους ένεκα αρχιτεκτόνων ποίος ες άμιλλαν Πολυκλείτω γένοιτ᾽ αν αξιόχρεως. Πολύκλειτος γάρ και θέατρον τούτο και οίκημα το περιφερές ο ποιήσας ήν. (Παυσανίας)

Μέχρι το 1881 το θέατρο της Επιδαύρου θαμμένο στην χαράδρα του Κυνάρτειου όρους, έμενε σιωπηλό κρατώντας μυστική την Αρχαία του δόξα. Ένας Κεφαλλονίτης όμως, ο Παναγής Καββαδίας, μετά τις σπουδές του, έταξε σκοπό της ζωής του την αποκάλυψη των Αρχαιοτήτων  της Επιδαύρου και την δημιουργία Μουσείου. Βαθύς γνώστης όλων των σχετικών πληροφοριών και των Αρχαίων συγγραφέων, στις 15 Μαρτίου του 1881 έφτασε στον ιερό χώρο του Ασκληπιού.

Ο Καββαδίας γρήγορα εντόπισε την θέση του θεάτρου. Το σχήμα της περιοχής μαρτυρούσε το μυστικό. Το κοίλο του θεάτρου πρόβαλλε νοερά ανάγλυφο στα μάτια του αρχαιολόγου. Όλος ο χώρος ήταν πυκνά δασωμένος και δύσβατος. Ήταν αδύνατο να προχωρήσει κανείς για να φτάσει στην κορυφή του. Αμέσως άρχισε η κοπή των δέντρων και σε μια εβδομάδα ο τόπος είχε καθαριστεί.

Χώματα και βράχοι είχαν συσσωρευτεί στην πλαγιά.

Καββαδίας Παναγής

Τίποτα δεν μαρτυρούσε την ύπαρξη θεάτρου ή μέρους του. Ο χρόνος είχε παίξει το δικό του παιχνίδι. Ο Καββαδίας επέμενε. Άρχισε να σκάβει προσεκτικά. Μετά από πολλή προσπάθεια και συστηματική εργασία φάνηκε το κοίλο. Ανασκάφηκε η ορχήστρα και το υποσκήνιο. Σε βάθος 1,50 μέτρου.

Τοποθετήθηκαν στην θέση τους τα πεσμένα καθίσματα και φανερώθηκαν τα κτίσματα της σκηνής και οι είσοδοι του θεάτρου. Μέχρι και την Ρωμαϊκή εποχή το θέατρο βρισκόταν σε ακμή. Αυτό έδειχναν διάφορα ευρήματα και κυρίως ένα άγαλμα.

Μετά την επικράτηση του χριστιανισμού το θέατρο αφέθηκε στην τύχη του. Άρχισε η φθορά και οι επιχωματώσεις. Κυρίως επήλθε η λήθη. Στην αρχή γκρεμίστηκε το ημικυκλικό τείχος. Οι κατολισθήσεις προκάλεσαν μεγάλες φθορές και κάλυψαν το κοίλον του θεάτρου. Αργότερα έπαθαν ζημιά τα διαζώματα και μετακινήθηκαν τα περισσότερα καθίσματα. Η σκηνή κατέρρευσε.

Η Τουρκοκρατία το βρήκε καλά κρυμμένο. Η φύση το προστάτεψε. *Τα σκοίνα, οι θάμνοι και τα δέντρα αποτέλεσαν φυσικό καμουφλάζ και το έσωσαν από άλλες καταστροφές, μολονότι οι ρίζες που φύτρωσαν ανάμεσα στους αρμούς μετακίνησαν από τις αρχικές δέσεις του τα καθίσματα. Από κάποιους η σκηνή διορθώθηκε και χρησίμευσε σαν κατοικία. Στο ανατολικό μέρος της οι Τούρκοι κατασκεύασαν καμίνι, ενώ μετέφεραν στο Άργος και το Ναύπλιο μαρμάρινο θρόνο και πολλά αγάλματα.

Οι θρόνοι του θεάτρου μοιάζουν με ανάκλιντρα και δεν έχουν διονυσιακή μορφή. Δεν υπάρχουν επιγραφές με τα ονόματα των αρχόντων της πόλης γιατί οι επισκέπτες και θεατές δεν ήταν επιφανείς άρχοντες  αλλά επίσημοι ξένοι που φιλοξενούσε ο Ασκληπιός.

Η θέση που χτίστηκε το Αρχαίο θέατρο είναι προσεκτικά διαλεγμένη.

Από το κοίλο ο θεατής βλέπει όχι μόνον τον εμπρός στο θέατρο περίβολο αλλά όλη την πεδιάδα και τα βουνά που το περιβάλουν.

 «Το κοίλο του θεάτρου είναι μεγαλύτερο από ημικύκλιο, όπως γινόταν στην προ- Ρωμαϊκή εποχή και στα άκρα του, όπου το έδαφος δεν είχε το ίδιο ύψος, κατασκευάστηκε κρηπίδωμα. Στα άκρα του διαζώματος φαίνεται ότι υπήρχαν πύλες, γιατί οι δύο είσοδοι κοντά στην ορχήστρα δεν επαρκούσαν. Η κάτω ζώνη διαιρείται με 25 σκάλες σε 24 κερκίδες, από τις οποίες σώζονται οι 22. Οι κερκίδες έχουν 55 σειρές καθισμάτων» ( Επ. Βρανόπουλος).

*Τον 18ο αιώνα επισκέφτηκε την περιοχή της Επιδαύρου ο Άγγλος περιηγητής Chandler, ο  οποίος βρήκε το θέατρο σκεπασμένο από θάμνους που είχαν φυτρώσει στο συσσωρευμένο πάνω από τις κερκίδες χώμα.
______________

Παναγής Καββαδίας, «Το Ασκληπιείο της Επιδαύρου», Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα, 2006.

Παναγής Καββαδίας, « Το ιερόν του Ασκληπιού εν Επιδαύρω και η θεραπεία των ασθενών», Αθήνησιν, 1900.

Περιοδικό Αρχαιολογία και Τέχνες, Τεύχος 12, σελ. 42-43, 1984.

ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΑΡΧΕΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ | ARGOLIKOS ARCHIVAL LIBRARY HISTORY AND CULTURE www.argolikivivliothiki.gr

ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟ VOYAGER 1 ΜΕ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ ΤΟΥ CARL SAGAN

«Καταφέραμε να βγάλουμε αυτή τη φωτογραφία μέσα από το βαθύ διάστημα και αυτό που βλέπετε είναι μια κουκκίδα. Είναι το σπίτι μας. Είναι εμείς. Το μοναδικό σπίτι που έχουμε γνωρίσει ποτέ. 
Η γη είναι ένα πολύ μικρό στάδιο σε μιαν απέραντη κοσμική αρένα.

Σκεφτείτε τους ποταμούς του αίματος που χύθηκαν από όλους εκείνους τους στρατηγούς και αυτοκράτορες έτσι ώστε, στη δόξα και το θρίαμβο, να μπορούν να γίνουν οι στιγμιαίοι κύριοι ενός μέρους της κουκίδας. Σκεφτείτε τις ατελείωτες σκληρότητες των κατοίκων μιας γωνίας αυτής της κουκίδας προς τους -μόλις και μετά βίας διακριτούς-κατοίκους κάποιας άλλης γωνίας, πόσο συχνές οι παρανοήσεις τους, πόσο πρόθυμοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον, πόσο ένθερμα τα μίση τους.
Η κατά φαντασία μοναδικότητά μας, η αυταπάτη ότι έχουμε κάποια προνομιούχο θέση στον κόσμο, αμφισβητούνται από αυτή τη κουκίδα του χλωμού φωτός.

Ο πλανήτης μας είναι μόνο ένα σημείο στο μεγάλο εξελισσόμενο κοσμικό σκοτάδι. Μέσα στο σκοτάδι μας, σε όλη αυτή την απεραντοσύνη, δεν υπάρχει καμία νύξη ότι θα έλθει βοήθεια από αλλού για να μας σώσει από τους εαυτούς μας.
Δεν υπάρχει ίσως καμία καλύτερη επίδειξη της τρέλας της ανθρώπινης αλαζονείας από αυτήν την απόμακρη εικόνα του μικροσκοπικού κόσμου μας. 

Για μένα, υπογραμμίζει την ευθύνη μας να ασχοληθούμε πιο ευγενικά ο ένας με τον άλλον, να συντηρήσουμε και να αγαπήσουμε το χλωμό - μπλε σημείο, το μόνο σπίτι που ποτέ γνωρίσαμε». 

~ Carl Sagan για την φωτογραφία που βγήκε από το Voyager 1 το 1990 καθώς απομακρυνόταν από την γη.

Πηγή: http://alttherapy.blogspot.gr/#axzz2T1HBORuc

AggelosV2002

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ MNHMHΣ

Σιτάλκας Βασίλης

ΔΑΝΑΗ

Ο Ακρίσιος, ο βασιλιάς του Άργους, έλαβε χρησμό που έλεγε ότι θα τον σκότωνε ο γιος που θα γεννούσε η κόρη του η Δανάη. Γι᾽ αυτό έκλεισε την (ανύπαντρη) κόρη του σ᾽ έναν υπόγειο χάλκινο θάλαμο. Ο Δίας μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και ενώθηκε με τη Δανάη. Από την ένωση αυτήν γεννήθηκε ο Περσέας. Ο Ακρίσιος, για να αποτρέψει την εκπλήρωση του χρησμού, έβαλε μάνα και γιο σε μια λάρνακα (κασέλα) και τους έριξε στη θάλασσα. Τελικά σώθηκαν στην Σέριφο.

Στο απόσπασμα που ακολουθεί -το μόνο που σώζεται από το ποίημα- περιγράφεται η στιγμή που η Δανάη, μέσα στο αγριεμένο πέλαγος, παίρνει στην αγκαλιά της τον μικρό Περσέα που κοιμάται και του μιλάει τρυφερά.

Δεν γνωρίζουμε από ποιο ποίημα προέρχεται το απόσπασμα. Ενδέχεται να ήταν, όπως έχει υποστηριχθεί, διθύραμβος, θρήνος ή επινίκια ωδή. Η σύνθεση αυτή πιθανώς είχε τη συνήθη για τη χορική ποίηση τριαδική δομή (στροφή - αντιστροφή -επωδός). Εικάζεται ότι ίσως έχουμε το τέλος μιας αντιστροφής (στ. 1 -7), την επωδό (στ. 8-20) και την αρχή της επόμενης στροφής (στ. 21-7).

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ 44. – Απόσπασμα

Μέσα στο πλουμιστό πλεούμενο κλεισμένοι μάνα  και γιος.
Λυσσομανούσε ο αγέρας, το πέλαγος τρικυμισμένο-

Ράγισε ο τρόμος της Δανάης την ψυχή,5

καυτά κύλησαν τα δάκρυα στα μάγουλά της.

Πήρε στην αγκαλιά της τον Περσέα

και του ψιθύρισε στ᾽ αυτί.

Μικρό μου αγόρι,

τι συμφορά με έχει βρει.

Γαληνεμένο κοιμάσαι,

απόκαμε η τρυφερή καρδούλα σου,

κι έχεις πλαγιάσει σ᾽ αυτήν την άβολη βαρκούλα,10

που είναι στεριωμένη με χάλκινα καρφιά

και λαμπυρίζει μέσα στη μαυρίλα της ζοφερής ετούτης νύχτας.

Μέσα στον αλικοπόρφυρο μανδύα τυλιγμένο

αφήνεις μόνο το γλυκό σου προσωπάκι να φανεί.

Δεν νοιάζεσαι για της αλμύρας τον αφρό15

που πάνω από το κεφάλι σου παφλάζει.

Ούτε για τα ουρλιαχτά του ανέμου.

Αν ήξερες φόβος τι σημαίνει,

θα τέντωνες στον θρήνο το τρυφερό σου αυτί.20

Μωρό μου, κοιμήσου σε παρακαλώ, κοιμήσου,

να κοιμηθεί κι η θάλασσα,

να κοιμηθεί και το κακό που μας κυνηγά.

Δία μου, θα αλλάξεις γνώμη;

Αν είναι τολμηρή,25

αν είναι άδικη η προσευχή μου,

συγχώρεσέ με.

(Απόδοση Μ. Ζ. Κοπιδάκης)

http://www.greek-language.gr/digitalResources/index.html

ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ

Έλληνας ποιητής (Ιουλίς, Κέα -556  - Σικελία -468).
Η Ιωνική καταγωγή του διαφαίνεται από την όλη προσωπικότητα του και από τις μορφές της ποιήσεως που καλλιέργησε (ελεγείες, παιάνες, διθύραμβοι, θρήνοι, επιγράμματα κ.λπ.).
Πολύ νέος δίδαξε χορό στο ιερό του Απόλλωνος στην Καρθαία της Κέας και έγραψε επινίκια για πολλούς αθλητές των πανελληνίων αγώνων.
Γύρω στα -520 τον κάλεσαν στην Αθήνα, στην αυλή του Πεισιστρατείδη Ιππάρχου και μετά την δολοφονία του τελευταίου πήγε στη Θεσσαλία, φιλοξενούμενος των Σκοπάδων και των Αλευάδων. Φαίνεται όμως ότι κάποια καταστροφή εξαφάνισε την οικογένεια των Σκοπάδων και ο Σιμωνίδης έγραψε για αυτούς ένα θρήνο είδος στο οποίο πάντοτε διέπρεψε (μέρος ενός θρήνου είναι και το συγκινητικότατο "Απόσπασμα της Δανάης").
Σε προχωρημένη ηλικία ο Σιμωνίδης ξαναγύρισε στην Αθήνα, όπου, κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων, έγινε ο υμνητής των Ελληνικών νικών.
Με την ελεγεία που έγραψε για να τιμήσει τους πεσόντες του Μαραθώνα, ο Σιμωνίδης αναφέρεται ότι νίκησε τον Αισχύλο, που είχε πάρει μέρος στον σχετικό ποιητικό αγώνα.

ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙ
ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ ΜΗΔΩΝ ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ

Έγραψε επίσης μερικά άσματα για τη ναυμαχία του Αρτεμισίου, της Σαλαμίνας και μια ελεγεία για τους πεσόντες στις Πλαταιές. Αναμφίβολα, τα ποιήματά του για τον πόλεμο εναντίον των βαρβάρων ενίσχυσαν σημαντικά τον ελληνικό εθνικό πατριωτισμό.
Σύνδεση του θρήνου με το εγκώμιο μπορεί να θεωρηθεί το ποίημά του για τους πεσόντες των Θερμοπυλών.

Ο ΞΕΙΝ ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙΣ ΟΤΙ ΤΗΔΕ
ΚΕΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ

Μετά την Αθήνα πήγε στον Ακράγαντα της Σικελίας και κατέληξε στις Συρακούσες στην αυλή του Ιέρωνος. Ο Σιμωνίδης μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος των πνευματικών τάσεων που οδηγούν στους σοφιστές καθώς ήταν πνεύμα εύστροφο, ελαφρά σκεπτικιστικό και απαισιόδοξο, με λεπτό και πνευματώδες ύφος, ελεύθερο από μυστικιστικές επιδράσεις. Θεωρείται ως ο πρώτος μεγάλος ποιητής του επιγράμματος, αν και η πλουσιότατη παραγωγή του καλύπτει τόσα ποιητικά είδη. http://spartiwths.blogspot.gr/

Εφηύρε τον επινίκιο και εισήγαγε τον θρήνο στο χωρικό τραγούδι. Η Σούδα αποδίδει σε αυτόν την προσθήκη της 8ης χορδής στη λύρα. Είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις γνώσεις του. Προσωπικός φίλος του Θεμιστοκλή και του Παυσανία. Η ποίησή του κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Πέρσες έδωσε μεγάλη ώθηση στην Ελληνική Εθνική Συνείδηση.

Ιδιαίτερα τα επιγράμματα, τα είχε αναγάγει σε μέγιστη τελειότητα, λόγω της απλότητάς τους, της ασύγκριτης φραστικής τους συμπύκνωσης και του ύψους των περιεχομένων σ' αυτά νοημάτων. Εβδομήντα απ' αυτά σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία. Εξάλλου μετά τη νίκη κατά των Περσών στο Μαραθώνα, έγραψε για τους μαραθωνομάχους και μιαν ελεγεία του, με την οποία μάλιστα πέτυχε να νικήσει κι αυτό τον Αισχύλο στο διαγωνισμό που σχετικά προκηρύχτηκε και διενεργήθηκε. Για δεύτερη φορά αναγορεύθηκε νικητής, σ' ανάλογο διαγωνισμό, κατά το έτος -476. Έχαιρε άκρας εκτίμησης στον αρχαιοελληνικό χώρο και μεγάλοι άνδρες της εποχής του, όπως ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Παυσανίας και πλείστοι όσοι άλλοι, τον τιμούσαν με τη θερμή φιλία τους.

Μετά το θάνατό του, στην Αυλή του Τυράννου των Συρακουσών, Ιέρωνα, που τον φιλοξενούσε, του έστησαν λαμπρό μνημείο μπροστά στη κεντρική πύλη της Ελληνικής τους (τότε) πολιτείας. Wikipedia

Lynkeas

Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν.

Ανάγκα και Θεοί πείθονται.

Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν.

Η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει.

Ουδέν εν ανθρώποισι μένει χρήμα έμπεδον αιεί.

Κανένα πράγμα δεν μένει για πάντα δεμένο με τους ανθρώπους.

Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα.

Άπειρη η γενιά των ηλιθίων.

Σιμωνίδης ο Κείος

http://www.gnomikologikon.gr