Μοιάζουν τώρα με ανθρώπους που τους ρίξαν από το καράβι στη θάλασσα.

Υπήρχε στη Βέροια ένα χάλκινο άγαλμα του Ασκληπιού που είχε τη μορφή του ωραίου Αλκιβιάδη. Σε τούτο το άγαλμα η τέχνη εξομοιωνόταν με τη φύση. Τόσο ωραίο ήταν, που ακόμα κι εκείνοι που το έβλεπαν καθημερινά δεν χόρταιναν να το κοιτάζουν. Κανείς δεν είναι τόσο ξεδιάντροπος ώστε να πει ότι γίνονταν θυσίες σ’ αυτό το άγαλμα. Κι ωστόσο, βασιλιά, τούτο το άγαλμα που για να γίνει τόσο τέλειο χρειάστηκε τόσος κόπος αλλά και λαμπρότητα ψυχής, έχει πια γίνει κομμάτια, έχει χαθεί. Το έργο του Φειδία, το μοιράστηκαν αναμεταξύ τους χέρια πολλά. Για ποιά προσφορά αίματος; Για ποιά θυσία; Για ποιά παράνομη λατρεία;

Κρίνοντας από την περίπτωση αυτή, όπου ενώ δεν είχαν να καταγγείλουν καμιά θυσία έκαναν κομμάτια τον Αλκιβιάδη, ή μάλλον τον Ασκληπιό, στερώντας την πόλη από το στολίδι της. Θα πρέπει να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί κινήθηκαν και στην ύπαιθρο κατά τον ίδιο τρόπο. Καμία θυσία δεν προσφέρθηκε στους ναούς εκείνους, όπου απλώς πήγαιναν και έβρισκαν ανάπαυση οι δουλευτάδες κι ωστόσο γκρεμίστηκαν όλοι, μικροί και μεγάλοι. Κι αυτοί που τους στερήθηκαν μοιάζουν τώρα με ανθρώπους που τους ρίξαν από το καράβι στη θάλασσα.

Λιβάνιος: Υπέρ των ελληνικών ναών – Πάρε-Δώσε

Το απόσπασμα αυτό προέρχεται από τους λόγους του Λιβάνιου, του Έλληνα δάσκαλου ρητορικής της σχολής των Σοφιστών του +4ου αιώνα, από τον «Υπέρ των Ελληνικών Ιερών» λόγο του προς τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α΄, όπου θίγεται η καταστροφή των Αρχαίων Ελληνικών Ναών και μνημείων κατά την περίοδο της επικράτησης του χριστιανισμού. 

Σε μια εποχή που η ανθρωπότητα διάβαινε το κατώφλι του Μεσαίωνα, ο Λιβάνιος υπερασπίστηκε τον Ελληνικό πολιτισμό και, παραμένοντας πεισματικά εθνικός, επέλεξε την οδό της αντιπαράθεσης με τον μισαλλόδοξο σκοταδισμό... Τονίζει ότι οι Χριστιανοί κατέστρεφαν τα Αρχαία μνημεία και τους ναούς προφασιζόμενοι ότι σταματάνε τις ειδωλολατρικές θυσίες και τις παράνομες λατρείες. Αλλά φέρνει ως παράδειγμα το άγαλμα του Ασκληπιού στη Βέροια το οποίο είχε τεράστια καλλιτεχνική και αισθητική αξία και δεν αποτελούσε αντικείμενο λατρείας ή θυσιών, αλλά κόσμημα της πόλης, το οποίο παρόλα αυτά καταστράφηκε και κομματιάστηκε από τη μισαλλοδοξία.

Επεκτείνει το επιχείρημά του λέγοντας ότι το ίδιο συνέβη και στους ναούς της υπαίθρου, ακόμα κι όταν ήταν σαφές ότι οι ναοί αυτοί δεν λειτουργούσαν πλέον ως τόποι λατρείας, αλλά είχαν απλώς απομείνει ως καταφύγια ανάπαυσης για τους κουρασμένους εργάτες ή ως αναπαυτικά τοπία της φύσης, αλλά οι φανατικοί καταστρoφείς δεν τους λυπήθηκαν.

Το επιχείρημα του Λιβάνιου είναι ότι η καταστροφή δεν γινόταν για θρησκευτικούς λόγους αφού οι Αρχαίες λατρείες δεν γίνονταν πια ούτως ή άλλως, αλλά από μια τυφλή μανία καταστροφής ενάντια στην ίδια την πολιτιστική κληρονομιά, την τέχνη και την ομορφιά. Γι' αυτόν τον λόγο, οι άνθρωποι που έχασαν αυτά τα μνημεία νιώθουν σαν ναυαγοί που πετάχτηκαν στη θάλασσα, έχοντας χάσει τα σημάδια αναφοράς και τον πολιτισμό τους.

Ο Λιβάνιος στην προκειμένη περίπτωση, δεν εννοεί τη Βέροια της Μακεδονίας, αλλά τη Βέροια της Συρίας το σημερινό Χαλέπι. Αν και το όνομα είναι ακριβώς το ίδιο, στην Αρχαιότητα και την ύστερη Αρχαιότητα η Βέροια της Συρίας ήταν μια πολύ σημαντική Ελληνική πόλη ελληνιστικής ίδρυσης, στην οποία ο Λιβάνιος ο οποίος ζούσε στην κοντινή Αντιόχεια είχε στενές διασυνδέσεις και φίλους και γνώριζε από πρώτο χέρι τα τοπικά γεγονότα και τις καταστροφές των ναών από τους χριστιανικούς πληθυσμούς και τους μοναχούς της περιοχής.

Στον ίδιο λόγο «Υπέρ των Ιερών», ο Λιβάνιος αναφέρεται γενικότερα σε καταστροφές ναών και αγαλμάτων που συνέβαιναν σε διάφορες επαρχίες της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όπως στη Συρία και την ευρύτερη περιοχή της Αντιόχειας όπου δραστηριοποιούνταν ο ίδιος, καταγγέλλοντας τη βίαιη δράση των τοπικών φανατικών χριστιανών. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.) 

---------------------------------------------

Σχετικές αναρτήσεις με θέμα: ΛΙΒΑΝΙΟΣ

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟ ΛΙΒΑΝΙΟ, ΕΠΕΙΔΗ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΡΗΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ (Αντιόχεια)..

ΠΟΤΕ ΓΡΑΦΤΗΚΑΝ ΟΙ ΟΡΦΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ;

[Στο παρόν άρθρο επιχειρώ να συνδυάσω την επιστημονική ακαδημαϊκή άποψη με την ελεύθερη κριτική σκέψη.]

Ο Ορφέας θεωρείται μυθολογικό πρόσωπο και στην Αρχαία Μυθολογική Παράδοση, τοποθετείται στην Ηρωική Εποχή, δηλαδή πριν από τον Τρωικό Πόλεμο (το, πού τοποθετείται χρονικά αυτή η εποχή, είναι άλλο ζήτημα...). Θεωρείται σύγχρονος του Ιάσονα και του Ηρακλή, και συμμετείχε στην Αργοναυτική Εκστρατεία. Οι Αρχαίοι συγγραφείς όπως ο Πίνδαρος τον τοποθετούν γενιές πριν από τον Όμηρο και τον Ησίοδο.

Ο Ορφέας λοιπόν σύμφωνα με την επίσημη άποψη είναι μυθολογικό πρόσωπο, αλλά οι Ορφικοί Ύμνοι και τα Ορφικά Κείμενα είναι απολύτως υπαρκτά ιστορικά και φιλολογικά μνημεία.

Όμως η επίσημη άποψη λέει ότι οι Ορφικοί Ύμνοι, δεν γράφτηκαν στην Αρχαιότητα από τον Ορφέα. Η συλλογή των 87 Ορφικών Ύμνων που διασώζεται μέχρι σήμερα χρονολογείται, κατά τη σχεδόν ομόφωνη γνώμη των σύγχρονων ιστορικών και φιλολόγων, μεταξύ του 2ου και του 3ου αιώνα μ.Χ.. Είναι δηλαδή των Ρωμαϊκών χρόνων, της Ύστερης Αρχαιότητας.

Ο ισχυρισμός αυτός στηρίζεται στο ότι οι Ύμνοι χρησιμοποιούν σύνθετες λέξεις, επιθετικούς προσδιορισμούς και γραμματικούς τύπους που δεν υπήρχαν στην Κλασική εποχή του -5ου αι. ούτε στην Ελληνιστική και εμφανίζουν ισχυρές ομοιότητες με το λεξιλόγιο ποιητών της Ύστερης Αρχαιότητας όπως ο Νόννος ο Πανοπολίτης. Αν και είναι γραμμένοι σε δακτυλικό εξάμετρο, δηλαδή τη φόρμα του Ομήρου, η ρυθμική τους δομή ακολουθεί τους κανόνες στιχουργίας που διαμορφώθηκαν στους ρωμαϊκούς χρόνους.

Ας μην ξεχνάμε όμως ότι έχουμε τα Ορφικά Ελάσματα τις Χρυσές Πλάκες του -5ο με -3ου αι. Κλασική και Ελληνιστική Εποχή δηλαδή. Είναι μικρά, λεπτά φύλλα χρυσού που τοποθετούνταν στους τάφους μυημένων στον Ορφισμό. Βρέθηκαν στη Μακεδονία, Θεσσαλία, Κρήτη, Κάτω Ιταλία.

Ο Πάπυρος του Δερβενίου, είναι εύρημα που χρονολογείται γύρω στο -340 και είναι ο Αρχαιότερος σωζόμενος πάπυρος στην Ευρώπη, αλλά το κείμενο που περιέχει συντάχθηκε γύρω στο -420 με -400 και αποτελεί μια αλληγορική και φιλοσοφική ερμηνεία ενός παλαιότερου Ορφικού Ύμνου για τη δημιουργία του κόσμου (Θεογονία).

Ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και ο Ηρόδοτος αναφέρουν συχνά «ορφικές τελετές» ή παλαιότερα ορφικά ποιήματα.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Ιάμβλιχος στο «Περί του Πυθαγορικού Βίου», αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας μελέτησε τη διδασκαλία του Ορφέα στη Θράκη και μυήθηκε στα Ορφικά Μυστήρια. Μάλιστα, παραδίδει ότι ο Πυθαγόρας έλεγε πως έγραψε ένα έργο βασισμένο στους Ορφικούς Ύμνους / διδασκαλίες, το οποίο ονόμαζε «Ιερός Λόγος» ή «Περί Θεών», υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε τη σοφία του από την Ορφική Παράδοση.

Αν οι 87 Ορφικοί Ύμνοι με την μορφή που τους γνωρίζουμε, γράφτηκαν τα Υστεροελληνιστικά ή Πρωτοβυζαντινά χρόνια, αποκλείεται οι συγγραφείς αυτής της εποχής να προσάρμοσαν και να απέδωσαν τους Ορφικούς Ύμνους στην γλώσσα της εποχής τους αντιγράφοντας τα παλαιότερα ή τα πρωτότυπα κείμενα που πιθανόν να χάθηκαν; Αποκλείεται αυτό το ενδεχόμενο; Μάλιστα, κάπως έτσι διασώθηκε η Αρχαία Μυστικιστική Γραμματεία. Το σενάριο της ανασύνθεσης και επανεγγραφής είναι πολύ πιθανό και βάσιμο και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες.

Μήπως οι ποιητές και ιερείς της μεταχριστιανικής εποχής είχαν στα χέρια τους ή γνώριζαν Αρχαιότερους Ορφικούς Ύμνους, επικλήσεις και ιερούς λόγους που χάθηκαν με την πάροδο των αιώνων; Από τα παλαιότερα αυτά κείμενα, πιθανόν έγραψαν από την αρχή νέους στίχους στη γλώσσα, το ύφος και τη φιλοσοφική αισθητική της δικής τους εποχής. Αυτή η διαδικασία ήταν ο κανόνας στην Αρχαιότητα και υπάρχουν παράλληλα ιστορικά παραδείγματα. Σε κάθε εποχή, οι αοιδοί προσάρμοζαν τη γλώσσα στους ακροατές τους, διατηρώντας όμως τον πυρήνα της ιστορίας.

Τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης απέδειξαν ότι ιερά κείμενα ξαναγράφονταν, εμπλουτίζονταν και προσαρμόζονταν κατά περιόδους, ενώ τα παλαιότερα πρωτότυπα φθείρονταν και χάνονταν.

Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανό οι Ορφικοί Ύμνοι που διασώζονται σήμερα να αποτελούν τη νεότερη εκδοχή μιας πολύ Αρχαιότερης παράδοσης, της οποίας τα πρωτότυπα γραπτά κείμενα χάθηκαν, ή από τη φθορά του χρόνου όπως πάπυροι που καταστράφηκαν, ή από την πυρπόληση, καταστροφή, και κατεδάφιση Αρχαίων βιβλιοθηκών κατά την προσφιλή τους μέθοδο... εκείνη την εποχή, ή ακόμη επειδή μεταδίδονταν αυστηρά ως μυστικά προφορικά λόγια μεταξύ των μυημένων.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η αξία αυτών των κειμένων είναι αδιαμφισβήτητη. Σε αντίθεση με μεταγενέστερες μεσαιωνικές, θρησκευτικές και λαϊκές αντιλήψεις περί «επίπεδης Γης», τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου, διασώζοντας μια βαθιά κοσμολογική γνώση που ταξίδεψε μέσα στους αιώνες.

Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΙΚΟΝΑ: Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΓΝΟΤΟΥ - ΘΡΑΚΕΣ ΑΚΟΥΝ ΜΑΓΕΜΕΝΟΙ ΤΟΝ ΔΑΦΝΟΣΤΕΦΑΝΩΜΕΝΟ ΟΡΦΕΑ  ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΛΥΡΑ  Detail from an Athenian red-figure clay vase, about 450 BC. Berlin, Staatliche Museen 3172. © Staatliche Museen, Berlin Licence Plate 11 UK 1007 177 ellinondiktyo

----------------------------------

ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ

Ο ΠΑΠΥΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΡΒΕΝΙ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Index librorum prohibitorum: Τα Απαγορευμένα Βιβλία του Βατικανού

Γαλιλαίος, Βολταίρος, Καζαντζάκης μπήκαν στην πιο γνωστή λίστα λογοκρισίας στην Ιστορία. Τέσσερα διάσημα συγγράμματα που μπήκαν στην λίστα των απαγορευμένων και δύο που "γλίτωσαν".

https://el.wikipedia.org/wiki/Index_Librorum_Prohibitorum

Ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο λογοκρισίας και απαγόρευσης βιβλίων στην Ιστορία να είναι αυτό που αφορά ασφαλώς στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Μέχρι την εφεύρεση της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο το 1440, η γνώση ήταν προνόμιο λίγων: Τα χειρόγραφα βιβλία ήταν πανάκριβα και φυλάσσονταν κυρίως σε μοναστήρια και αυλές βασιλιάδων.

Η τυπογραφία ανέτρεψε το κατεστημένο και τα λόγια των συγγραφέων άρχισαν να μεταδίδονται και στα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα. Όμως με τη γνώση έρχονται η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση, έννοιες που ουδέποτε συμπάθησε η Καθολική Εκκλησία. Μεσω της Ιεράς Εξέτασης επιχείρησε να ελέγξει τα συγγράματα που εκδίδονταν και να προλάβει να εμποδίσει την κυκλοφορία όσων έκρινε ότι ήταν “αιρετικά”. Ο όγκος ωστόσο των εκδόσεων ήταν τόσο μεγάλος που το Βατικανό αναγκάστηκε όχι μόνο να δημιουργήσει ξεχωριστό παράρτημα (σ.σ.: με το όνομα “Ιερή Συγκέντρωση του Ευρετηρίου”), που να ασχολείται αποκλειστικά με τα έντυπα αλλά και να εισαγάγει μια “μαύρη λίστα” βιβλίων, η ανάγνωση ή κατοχή των οποίων αποτελούσε βλασφημία και εγκληματική πράξη.

Ο κατάλογος ιδρύθηκε το 1557 από τον Πάπα Παύλο Δ’ και έφερε τον τίτλο «Index Librorum Prohibitorum» (δηλαδή Πίνακας (ή Ευρετήριο) Απαγορευμένων Βιβλίων). Περιείχε όλα τα βιβλία που η Καθολική Εκκλησία έκρινε ως αντιχριστιανικά ή κατά την άποψή της, περιείχαν προκλητικές σεξουαλικές λεπτομέρειες. Οποιοσδήποτε καθολικός διάβαζε ένα από τα απαγορευμένα βιβλία, θα αφοριζόταν.

Είναι προφανές βέβαια ότι το βασικό κριτήριο απαγόρευσης ενός βιβλίου αποτελούσε το κατά πόσο εναντιωνόταν στις αρχές και τα κηρύγματά της Εκκλησίας και όχι η πολιτιστική ή επιστημονική του αξία. Αξίζει να σημειωθεί ότι η απαγόρευση δεν ίσχυε μόνο στις παπικές περιοχές επιρροής: Κάθε βασίλειο είχε το δικό του κατάλογο απαγορευμένων βιβλίων, που ορίζονταν ανεξάρτητα από το Βατικανό. Στη Γαλλία, περισσότεροι από 800 συγγραφείς και εκδότες φυλακίστηκαν στη Βαστίλη μέχρι την έναρξη της Γαλλικής Επανάστασης, το 1789. Ο πρώτος κατάλογος απαγόρευε όλα τα έργα του Λούθηρου και των υπόλοιπων προτεσταντών μεταρρυθμιστών. Τα έργα των Αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων δέχθηκαν διορθώσεις και αφαιρέθηκαν όσα κομμάτια αναφέρονταν σε παγανιστικές και ειδωλολατρικές διδασκαλίες, που δεν συμβάδιζαν τον χριστιανισμό.

Απαγορεύτηκαν σχεδόν όλοι οι σύγχρονοι φιλόσοφοι, όπως ο Καρτέσιος, ο Σπινόζα, ο Λοκ, ο Ρουσό, ο Βολταίρος και ο Καντ. Δηλαδή απαγορεύτηκαν οι διανοούμενοι, πάνω στα έργα των οποίων βασίστηκε ο σύγχρονος ευρωπαϊκός πολιτισμός. Συμπεριλαμβάνονταν και συγγραφείς όπως οι Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ουγκό και Ζολά.

Ειδικότερα, μεταξύ των διάσημων συγγραφέων που περιλήφθηκαν στον κατάλογο ήταν οι:

• Γαλιλαίος Γαλιλέι

• Φράνσις Μπέικον

• Ονορέ ντε Μπαλζάκ

• Τζιάκομο Καζανόβα

• Νικόλαος Κοπέρνικος

• Ρενέ Ντεκάρτ

• Ντενί Ντιντερό

• Αλέξανδρος Δουμάς (πατέρας)

• Αλέξανδρος Δουμάς (υιός)

• Ντεζιντέριους Έρασμος

• Μαρκήσιος ντε Σάντ

• Γκυστάβ Φλωμπέρ

• Τόμας Χομπς

• Βίκτωρ Ουγκό

• Ντέιβιντ Χιουμ

• Ιμμάνουελ Καντ

• Νίκος Καζαντζάκης

• Τζον Λοκ

• Νικολό Μακιαβέλι

• Καρλ Μαρξ

• Τζον Μίλτον

• Μπλεζ Πασκάλ

• Ζαν Ζακ Ρουσώ

• Γεωργία Σάνδη

• Ζαν-Πωλ Σαρτρ

• Βολταίρος

• Εμίλ Ζολά

• Σιμόν ντε Μποβουάρ

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μελέτες του Δαρβίνου ουδέποτε συμπεριελήφθησαν στον κατάλογο, παρά τις έντονες αντιδράσεις που είχαν προκαλέσει όταν παρουσιάστηκαν σε επιστημονικές επιτροπές. Μια ακόμη ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι η πρώτη γυναίκα που μπήκε στη λίστα το 1569 (κυρίως λόγω των λουθεριανών πεποιήσεών της) ήταν η Μαγδαλένα Χέιμαρ για το παιδικό βιβλίο “Κυριακάτικες επιστολές όλου του χρόνου”.

Η λίστα των απαγορευμένων ανανεωνόταν συνεχώς από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα. Το τέλος της ήρθε το 1966, όταν ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Στ’ αποφάσισε την κατάργησή της, υποστηρίζοντας ότι τα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία γίνονταν οι προσθήκες στη λίστα, είχαν χάσει την ισχύ τους. Στις 14 Ιουνίου του 1966, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα του Βατικανού η εξής παπική δήλωση: «Αν και η επίσημη απαγόρευση καταργείται, ο Κατάλογος διατηρεί την ηθική του ισχύ, με την έννοια ότι δίδαξε στους Χριστιανούς να φυλάσσονται από τα γραπτά που διακινδυνεύουν την πίστη και το ήθος τους. Η επιτηδευμένη παραβίαση αυτού του καθήκοντος είναι αμαρτία, ακόμα και αν δεν επιφέρει εκκλησιαστική τιμωρία».

Τέσσερα από τα πιο γνωστά συγγράμματα που “έκρυψε” από τους πιστούς η Καθολική Εκκλησία καθώς και δύο που “γλίτωσαν” τη λογοκρισία:

ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΕΣ ΟΥΡΑΝΙΩΝ ΣΦΑΙΡΩΝ – ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ

Ο “ΔΙΑΛΟΓΟΣ” ΤΟΥ ΓΑΛΙΛΑΙΟΥ

ΤΑ ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΖΑΝΟΒΑ

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ – ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Εκτός λίστας η “Καλύβα του Μπαρμπά Θωμά”

Εκτός και “Ο Αγών Μου” του Αδόλφου Χίτλερ. 

Χρησιμοποίησε ως δικαιολογία το απόσπασμα από την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τους Ρωμαίους, που έλεγε ότι η κρατική εξουσία προέρχεται από το Θεό και πρέπει να την υπακούν…

https://www.news247.gr

--------------------------------------------

ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ

Τα Ορφικά και Πυθαγόρεια Κείμενα Αναγνώριζαν Πλήρως την Σφαιρικότητα της Γης

Απόσπασμα από τον Ορφικό Ύμνο Φύσεως

ὠκυλόχεια, μάκαιρα, πολύσπορος, ὡριὰς ὁρμή,

παντοτεχνές, πλάστειρα, πολύκτιτε, πότνιε δαῖμον,20

ἀιδίη, κινησιφόρος, πολύπειρε, περίφρων,

ἀενάῳ στροφάλιγγι θοὸν ῥύμα δινεύουσα,

πάνρυτε, κυκλοτερής, ἀλλοτριομορφοδίαιτε,

Εσύ που βοηθάς γρήγορα να παραχθούν τα προϊόντα, μακάρια, πολύσπορη, με ορμή την κατάλληλη ώρα,

παντοτεχνίτρα, δημιουργείς, πλάθεις τα πάντα, σεβάσμιε δαίμονα,

αιώνια, φορέα της κίνησης, με τεράστια πείρα, πάνσοφη,

που δινίζεις τη γρήγορη ροή με αέναη ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ,

εσύ που ρέεις από παντού, ΟΛΟΣΤΡΟΓΓΥΛΗ, και συνέχεια αλλάζεις μορφή

Στον Ορφικό Ύμνο στη Φύση, οι λέξεις «στροφάλιγγι» «δινεύουσα» (περιστροφή δίνη) και «κυκλοτερής» (ολοστρόγγυλη σφαιρική) δεν είναι απλώς ποιητικά κοσμητικά επίθετα, αλλά εκφράζουν τη σαφή κοσμολογική αντίληψη των Ορφικών για τη σφαιρικότητα και την αέναη περιστροφή της Γης και του Σύμπαντος. Η λέξη «Κυκλοτερής» (Ολοστρόγγυλη / Σφαιρική) παράγεται από το κύκλος + τείρω (τορνεύω, στρογγυλεύω). Δηλώνει αυτό που είναι τέλεια διαμορφωμένο σε σφαιρικό ή κυκλικό σχήμα. «Αενάῳ στροφάλιγγι» (Αέναη περιστροφή / Δίνη). Η στροφάλιγξ είναι ο άξονας, ο στρόβιλος ή η τροχιά περιστροφής.

Στην Ορφική και Πυθαγόρεια φιλοσοφία, η σφαίρα θεωρείτο το τελειότερο από όλα τα γεωμετρικά σχήματα, επειδή είναι απόλυτα συμμετρικό και δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος. Αποδίδοντας στη Φύση τον χαρακτηρισμό κυκλοτερής, ο Ύμνος περιγράφει τόσο τη μορφή της ίδιας της Γης όσο και τη σφαιρική δομή του σύμπαντος κόσμου. Η Φύση παρουσιάζεται ως ουράνια και γήινη που περιστρέφεται ασταμάτητα και η κίνηση αυτή είναι κυκλική, σφαιρική. Οι εποχές εναλλάσσονται σε κύκλο, τα ουράνια σώματα περιστρέφονται σε σφαιρικές τροχιές, και η ίδια η Γη συμμετέχει σε αυτή τη δινική περιστροφική κίνηση.

Η Γη και όλη η Φύση είναι σφαιρική (κυκλοτερής) ακριβώς επειδή περιστρέφεται (στροφάλιγγι δινεύουσα) αιώνια γύρω από τον εαυτό της και γύρω από το κοσμικό κέντρο συνδέοντας την μορφή με την κίνηση. Στους ορφικούς ύμνους, η Φύση («Φύσις») ταυτίζεται συχνά με την ίδια τη συμπαντική τάξη. Επομένως, τονίζοντας την περιστροφή και τη σφαιρικότητα, τονίζεται η κοσμολογική σημασία στο κείμενο.

Aντίθετα με την μεταγενέστερη μεσαιωνική, θρησκευτική και λαϊκή αντίληψη περί "επίπεδης Γης", τα Ορφικά και Πυθαγόρεια κείμενα αναγνώριζαν πλήρως τη σφαιρικότητα της Γης.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

----------------------------------

Ο Ορφικός Ύμνος στη Φύση 

ΟΤΑΝ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟ ΔΟΓΜΑ

Από τον Τζιορντάνο Μπρούνο στον Γαλιλαίο. Η διαχρονική μάχη για την Ελευθερία της Σκέψης και το τίμημα της Επιστημονικής Αλήθειας.

Ήταν η εποχή της ύστερης Αναγέννησης. Από τη μία πλευρά η πολιτισμική και επιστημονική άνθηση ενθάρρυνε την έρευνα και την αμφισβήτηση και από την άλλη η Καθολική Εκκλησία αυστηροποίησε τον έλεγχο στις ιδέες και την πνευματική παραγωγή με τον δογματικό έλεγχο, προσπαθώντας να διατηρήσει την αυθεντία της.

Κατά την περίοδο αυτή, οι επιστήμονες και οι διανοητές που τολμούσαν να υποστηρίξουν θεωρίες αντίθετες με την επίσημη ερμηνεία της Βίβλου αντιμετώπιζαν τις αυστηρές κυρώσεις της Ιεράς Εξέτασης, η οποία έθετε σοβαρά εμπόδια στην εξέλιξη της ανθρωπότητας και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

Η πλέον τραγική περίπτωση είναι αυτή του Τζιορντάνο Μπρούνο. Ο Ιταλός φιλόσοφος, υποστηρίζοντας την ηλιοκεντρική θεωρία που είχε διατυπώσει πρώτος στην Ελληνική Αρχαιότητα ο Αρίσταρχος ο Σάμιος και αναβίωσε ο Κοπέρνικος καθώς και την ιδέα ενός άπειρου σύμπαντος με αμέτρητους κόσμους, αρνήθηκε να ανακαλέσει τις ιδέες του. Το 1600 οδηγήθηκε στην πυρά από την Ιερά Εξέταση στη Ρώμη, αποτελώντας το πλέον διαβόητο θύμα της θρησκευτικής μισαλλοδοξίας.

Λίγες δεκαετίες αργότερα, η ίδια τύχη απείλησε και τον Γαλιλαίο. Η ανοικτή υποστήριξη του ηλιοκεντρικού συστήματος τον έφερε σε οριστική σύγκρουση με τη Ρωμαϊκή Εκκλησία, η οποία του συνέστησε να σταματήσει να διδάσκει τις «αιρετικές» ηλιοκεντρικές αρχές.

Η κυκλοφορία του βιβλίου του «Διάλογος περί των δύο μεγίστων συστημάτων του κόσμου», όπου συνέκρινε τα πλανητικά μοντέλα του Πτολεμαίου και του Αριστάρχου προκάλεσε τεράστια αναστάτωση και οδήγησε στην κλήση του σε απολογία. Το 1633, έχοντας νωπή στη μνήμη του την τραγική καταδίκη του Μπρούνο, ο Γαλιλαίος αναγκάστηκε να αποκηρύξει δημόσια τις «πλάνες» του για το ηλιοκεντρικό σύστημα προκειμένου να αποφύγει τη θανατική καταδίκη στην πυρά. Καταδικάστηκε σε κατ' οίκον περιορισμό χωρίς χρονικό όριο λόγω «υποψίας αίρεσης», ενώ το βιβλίο του καθώς και η «Επιτομή» του Κέπλερ προστέθηκαν στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων (Index LibrorumProhibitorum).

Την εποχή εκείνη, η επιστημονική έρευνα τελούσε υπό τον αυστηρό έλεγχο της εκκλησιαστικής λογοκρισίας. Κάθε συγγραφέας όφειλε να διασφαλίζει ότι οι θέσεις του εναρμονίζονταν με τα θεολογικά δόγματα, ώστε να μην κατηγορηθεί ως αιρετικός.

Το 1633, ο γηραιός πλέον Γαλιλαίος καταδικάσθηκε επειδή υποστήριζε δοξασίες που κρίθηκαν «ψεύτικες και αντίθετες προς τις Αγίες Γραφές, δηλαδή ότι ο Ήλιος είναι το κέντρο και ότι η Γη κινείται γύρω του». Η ουσία του έργου και της στάσης ζωής του συμπυκνώνεται εύστοχα στην παρακάτω διαχρονική του ρήση, ίσως λιγότερο γνωστή από το θρυλικό «Και όμως κινείται!»:

«Δεν νιώθω υποχρεωμένος να πιστέψω πως ο ίδιος Θεός που μας προίκισε με αισθήσεις, λογική και πνεύμα, προόριζε να απαρνηθούμε τη χρήση τους».

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

------------------------------------

ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Ο πνευματικός σκοταδισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία του Μεσαίωνα

ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ- Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ, ΠΟΥ ΑΝΕΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Μεσαίωνας - Ο Πνευματικός Παγετώνας που νέκρωσε την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

Τζορντάνο Μπρούνο, Ένας από τους πιο Τολμηρούς Στοχαστές της Αναγέννησης, σαν νέος Σωκράτης πέθανε για τις ιδέες του

"Με τις Αθάνατες Θεές Φριχτά μοιάζει στην όψη"

Η φράση αυτή αναφέρεται στην Ελένη και βρίσκεται στην Ιλιάδα του Ομήρου, στη Ραψωδία Γ (στίχοι 156-158). Πρόκειται για τη περίφημη σκηνή της «Τειχοσκοπίας», όπου οι Δημογέροντες σοφοί της Τροίας κάθονται πάνω στα τείχη της πόλης, βλέπουν την Ελένη να πλησιάζει και ψιθυρίζουν μεταξύ τους.

Στο Ιερό πρωτότυπο, ο Όμηρος γράφει:

«οὐ νέμεσις Τρῶας καὶ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς

τοιῇδ' ἀμφὶ γυναικὶ πολὺν χρόνον ἄλγεα πάσχειν·

αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔικεν·»

Σε νεοελληνική απόδοση: «Δεν είναι αδικία (δεν είναι παράξενο) που οι Τρώες και οι καλλικνήμιδες Αχαιοί υποφέρουν τόσα βάσανα τόσον καιρό για μια τέτοια γυναίκα. Φριχτά (τρομερά/απίστευτα) μοιάζει στην όψη με τις αθάνατες θεές.»

Γιατί λέει «φριχτά», αἰνῶς; Η λέξη αἰνῶς στην ομηρική σημαίνει φοβερά, σε βαθμό που προκαλεί δέος ή τρόμο. Οι δημογέροντες αναγνωρίζουν ότι η ομορφιά της Ελένης δεν είναι απλώς ανθρώπινη, αλλά θεική. Μια ομορφιά τόσο υπερβολική που γίνεται επικίνδυνη, καταστροφική και φριχτή, καθώς εξαιτίας της χύνεται τόσο αίμα.

Μάθημα του Λιαντίνη προς τους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου. LiantinisORG

----------------------------------

Τι είναι Αρχέτυπο; Τι Σημαίνει; 

ΑΡΧΕΤΥΠΑ - ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης καταδικάστηκε από το Πατριαρχείο τον 18ο αιώνα, γιατί δίδασκε Φιλοσοφία και Μαθηματικά.

ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΕΥΚΛΕΙΔΗ: Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΙΤΗ.

Εικόνα: Συλλογή Γ. Ζαβίρα, από την εισαγωγή στη λογική του Μεθοδίου Ανθρακίτη.

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης (Καμινιά Ιωαννίνων, 1660 - Ιωάννινα, 1736 ή 1749) ήταν Έλληνας κληρικός, θεολόγος, παιδαγωγός και μαθηματικός. Κατέχει διαπρεπή θέση στον πρώιμο Νεοελληνικό Διαφωτισμό κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας στην Ελλάδα και είναι από τους πρώτους που δίδαξε νεότερα μαθηματικά.

 Ο Κωνσταντίνος Κούμας αναφέρει: «Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης έφερε περί το 1708 από την Ιταλία τας γεωμετρικάς επιστήμας, ικανάς να ανάψωσι το φως του Λόγου και να διερεθίσωσιν επί πλέον την έμφυτον του ανθρώπου φιλομάθειαν...»

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης συνέβαλλε αποφασιστικά στον νέο προσανατολισμό της Ελληνικής Παιδείας του 18ου αιώνα. Δίδαξε αυτός για πρώτη φορά φιλοσοφία και σύγχρονα μαθηματικά κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα  εντός ελλαδικού χώρου. Δεν διστάζει να κρίνει με αυστηρότητα τη συμπεριφορά του κλήρου, και με σκληρή γλώσσα επικρίνει την κατάχρηση του αφορισμού. Ο Μανουήλ Γεδεών αναφέρει τον Μεθόδιο Ανθρακίτη ως προδρομική φυσιογνωμία και συμπληρώνει «...ούτος δε εραδιουργείτο προς το Πατριαρχείον... Είναι η απαρχή του νεοελληνικού διαφωτισμού».

Η προσπάθειά του όμως για εκσυγχρονισμό της Ελληνικής Παιδείας συνάντησε αντιδράσεις. Ο Μακάριος ο Πάτμιος έγραφε «...ο κύρ Μεθόδιος τρίγωνα και τετράγωνα διδάσκει τους μαθητάς του και την άλλην πολυάσχολον ματαιοπονίαν της Μαθηματικής». Κατηγορήθηκε ακόμη και ως αιρετικός και εξαιτίας αυτών των συκοφαντικών κατηγοριών, η Σύνοδος του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως τον κάλεσε σε απολογία.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως το 1723 υπό τον Πατριάρχη Ιερεμία Γ΄ συνήλθε σε Σύνοδο και καταδίκασε τον Ανθρακίτη, αφορίζοντάς τον, με αποτέλεσμα ο Ανθρακίτης αρχικά να εγκαταλείψει την Καστοριά το 1719, και να μεταβεί στη Σιάτιστα όπου επρόκειτο να διδάξει για τα επόμενα δύο περίπου χρόνια. Τελικά πάρθηκε απόφαση να καούν τα φιλοσοφικά του δοκίμια, καθώς και οποιοδήποτε αντίγραφο που τυχόν θα βρισκόταν, και επιπλέον τού απαγόρευσαν να διδάσκει. Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης καταδικάστηκε από το Πατριαρχείο τον 18ο αιώνα, γιατί δίδασκε Φιλοσοφία και Μαθηματικά.

Σε επιστολή του προς τους προκρίτους των Ιωαννίνων, που έγραψε μετά τη δίκη του, αναφέρει:

«Γενομένης συνόδου παρεστάθηκα έμπροσθέν τους. Πόσοι ήσαν δέν δύναμαι να μετρήσω. Μού παρουσίασαν τα τετράδια διδασκαλίας μου με γνώμες από αρχαίους φιλοσόφους και την Γεωμετρίαν τού Ευκλείδου. “Είναι δικά σου;”... “Δέν είναι δικές μου γνώμες, είναι γνώμες των φιλοσόφων.” Τα κατεδίκασαν και τα έκαυσαν. Την άλλην Κυριακήν άναψαν φωτιά εις τρία μέρη της αυλής των Πατριαρχείων. Ολόγυρα, δια να ευχαριστηθούν το σωτήριον θέαμα, ευρίσκοντο κληρικοί και λαός άπειρος, γεμιτζήδες, παπουτσήδες, ραφτάδες. Συναθροίζουν Λογικές, Φυσικές, Ευκλείδην και έτερα Μαθηματικά και τα ρίπτουν στις πυρές. Οι φλόγες αντιφέγγισαν στα πρόσωπά τους, όχι όμως το φως μα τα σκοτάδια... Μού ζήτησαν να ομολογήσω, ότι παρεκινήθην από σατανικήν συνεργίαν, εθελοκακίαν και φρενοβλάβειαν και να τα αναθεματίσω ως δυσσεβή και γέμοντα πάσης βλασφημίας και ότι ουδέποτε πλέον θα διδάξω, ειδάλλως θα είμαι υπόδικος τω αιωνίω αναθέματι.»

(Δ. Φωτιάδης, «Η Επανάσταση του ’21», τ. Α , σελ. 160. Το επίσημο κείμενο τής καθαίρεσης τού Μεθοδίου τού Ανθρακίτου, Ιερεμίου Γ’, «Καθαίρεσις διεξοδική τού κακοΜεθοδίου, του όντος από την επαρχίαν Αχρίδος, δια τα μιαρά και ασεβείας γέμοντα συγγράμματα αυτού», εκδ. 1720, τ. 3, σελ. 868-873).

https://blogger.googleusercontent.com/ - ΕΙΚΟΝΑ , https://el.wikipedia.org/

[σ.σ.: Τα Μαθηματικά μέχρι τότε η Εκκλησία τα ανεχόταν ή και τα χρησιμοποιούσε, π.χ. για τον υπολογισμό του Πάσχα. Όμως, την εποχή του Ανθρακίτη τον 18ο αιώνα, τα Μαθηματικά και η Φυσική άλλαξαν χαρακτήρα. Η νέα αυτή προσέγγιση έλεγε: «Για να θεωρήσω κάτι αληθινό, πρέπει να το αποδείξω με τη λογική και τα μαθηματικά, όχι επειδή το είπε κάποιος κάποτε, μια αυθεντία ή ένα παλιό βιβλίο».

Αυτό ακριβώς τρομοκράτησε το Πατριαρχείο. Αν ένας μαθητής μαθαίνει να αμφισβητεί κάτι, μέχρι να το αποδείξει μαθηματικά, αύριο θα αμφισβητήσει τα δόγματα. Αυτός ήταν ο πραγματικός φόβος. Βάφτισαν λοιπόν τη γνώση «Αίρεση» και κατηγόρησαν τον Ανθρακίτη όχι ως μαθηματικό, αλλά ως «αιρετικό» επειδή έφερνε ξένα δυτικά δόγματα, που στην ουσία ήταν Αρχαία Ελληνική γνώση που κάποτε διώχθηκε και για αιώνες ξεχάστηκε. Γιατί η γνώση θα οδηγούσε στην «αθεΐα» και στην απώλεια της ψυχής.....

Τα Μαθηματικά και η Φυσική δεν ήταν απλά μαθήματα. Ήταν το όχημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Ο Ανθρακίτης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Ιώσηπος Μοισιόδακας και αργότερα ο Αδαμάντιος Κοραής δεν δίδασκαν μαθηματικά μόνο για να λύνουν εξισώσεις οι μαθητές. Τα δίδασκαν για να γυμνάσουν την κριτική σκέψη, να διώξουν τις δεισιδαιμονίες και τις προλήψεις και να προετοιμάσουν το Γένος για την πνευματική και εθνική του απελευθέρωση.

Η εξουσία φοβήθηκε την αμφισβήτηση που γεννά η ορθολογική σκέψη και τα Μαθηματικά ήταν η πιο κοφτερή λεπίδα αυτού του ορθολογισμού. Ήταν το εργαλείο της αφύπνισης.]

----------------------------------

Οι πατάτες για τους εχθρούς του Καποδίστρια, ήσαν απηγορευμένος καρπός,

Tα γεγονότα που οδήγησαν στο κλείσιμο του Ανώτερου Παρθεναγωγείου του Βόλου το 1911

Εναλλακτική Πληροφόρηση

Σύμφωνα με τη σύγχρονη επιστήμη, οι άνθρωποι εξελίχθηκαν φυσικά στη Γη από πιθηκόμορφους προγόνους για να γίνουν το πιο έξυπνο είδος σε αυτόν τον πλανήτη και πιθανώς σε αυτό το σύμπαν, καθώς δεν έχουν υπάρξει στοιχεία για νοήμονα ζωή αλλού.

Αλλά η αλήθεια είναι εντελώς αντίθετη: οι άνθρωποι δεν είναι μόνοι στο σύμπαν, δεν είναι το πιο έξυπνο είδος και δεν εξελίχθηκαν φυσικά στη Γη. Αμέτρητοι εξωγήινοι πολιτισμοί κατοικούν σε αυτόν τον γαλαξία. Πολλοί είναι εκατομμύρια χρόνια παλαιότεροι από τον δικό μας. Προηγμένοι εξωγήινοι επισκέπτονται τη Γη εδώ και πολύ καιρό. Μερικοί είναι υπεύθυνοι για τη σπορά της ανθρώπινης ζωής στη Γη και σε άλλους κατάλληλους πλανήτες. Αυτό σημαίνει ότι η ανθρωπότητα δεν προήλθε καν από τη Γη, οπότε τεχνικά μιλώντας είμαστε κι εμείς εξωγήινοι, αλλά έχουμε ζήσει εδώ τόσο καιρό που πιστεύουμε το αντίθετο.

Ενώ υπάρχουν τουλάχιστον πενήντα διαφορετικά είδη εξωγήινων στη γη, μόνο λίγα είναι εξαιρετικά αρνητικά ή εξαιρετικά θετικά. Οι ουδέτεροι εξωγήινοι είναι εδώ κυρίως για να παρατηρούν να ερευνούν και να μαθαίνουν. Οι θετικοί εξωγήινοι θέλουν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ξεφύγουν από το ενεργειακό αγρόκτημα και να αναπτυχθούν. Στην πραγματικότητα, τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα, καθώς οποιαδήποτε μεμονωμένη εξωγήινη φατρία μπορεί να έχει πολλαπλούς σκοπούς, αλλά το θέμα είναι ότι οι αρνητικοί επιδιώκουν βασικά να μας χρησιμοποιήσουν, οι θετικοί επιδιώκουν να μας βοηθήσουν.

Αυτοί οι εξωγήινοι δεν είναι σωματικά ίδιοι με εμάς. Μπορούν να αποϋλοποιηθούν και να περάσουν μέσα από τοίχους, να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο, να αιωρηθούν, να μετακινήσουν αντικείμενα με το μυαλό τους, να μας εμφανιστούν σε αιθερική κατάσταση χωρίς τα φυσικά τους σώματα, να μας μιλήσουν τηλεπαθητικά, να εισέλθουν στα όνειρά μας και να γίνουν αόρατοι. Αυτές είναι δυνάμεις που συνοδεύουν την υπεράνθρωπη φύση τους και πράγματι είναι ιδιαίτερα προηγμένη επειδή ζουν σε μια ανώτερη διάσταση που διαπερνά τη δική μας (τέταρτη πυκνότητα, υπερδιάστατα όντα, υπεργήινοι, υπερδιάστατες οντότητες).

Για να εισέλθουν στον κόσμο μας, τα όντα ανώτερων διαστάσεων πρέπει να εστιάσουν σε ένα στενό εύρος δόνησης για να συντονιστούν με τη διάστασή μας, διαφορετικά παραμένουν αόρατα σε εμάς. Είμαστε σαν ψάρια που δεν αντιλαμβάνονται ότι τα παρακολουθούν άνθρωποι έξω από το ενυδρείο, άνθρωποι που μπορούν να επιλέξουν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους χτυπώντας το γυαλί ή βάζοντας τα δάχτυλά τους στο νερό.

Περισσότερα στο βιβλίο του Τομ Μόνταλκ "Περιορισμένη γνώση για αρχάριους"

-------------------------------

Κόσμος

ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ.... 

ΑΠΛΑ, ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ…

Κρίσπος - Ένα νόμισμα είναι το μόνο που έμεινε στην ιστορία με τη μορφή του

O Κρίσπος ήταν ο πρωτότοκος γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου. 

Παρ' όλες τις προσπάθειες να γίνει χριστιανός, με δάσκαλο τον σημαντικότερο χριστιανό ρήτορα της εποχής Λακτάντιο, ο Κρίσπος έμεινε σταθερός στις παραδόσεις μη δείχνοντας καμιά συμπάθεια για την θρησκεία τής ανατολής. 

Ήταν η χρυσή ελπίδα όλων των Πολυθεϊστών τής αυτοκρατορίας. Ένα σπάνιο σε ικανότητες παιδί και ευγενούς χαρακτήρα άνδρας. Από δεκαέξι χρονών στρατηγός, έμεινε αήττητος σε όλες τις μάχες πού έδωσε στην σύντομη ζωή του κι επέστρεψε θριαμβευτής από τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας, στα οποία τον είχε στείλει ο πατέρας του για να ατιμαστεί.

Ο Κρίσπος εκτελέστηκε -βράστηκε σε καζάνι- από τον αιμοσταγή πατέρα του Κωνσταντίνο. Υπέστη «damnatio memoriae», δηλαδή το όνομά του σβήστηκε από όλα τα επίσημα έγγραφα της αυτοκρατορίας και τα μνημεία στα οποία είχε χαραχτεί τιμής ένεκεν. Απαγορεύτηκε ακόμη και η απλή αναφορά σε αυτόν. Τα αγάλματά του γκρεμίστηκαν και δεν έχει σωθεί καμιά πληροφορία για το τι απέγινε η γυναίκα και το παιδί του, προκειμένου ο Κρίσπος να λησμονηθεί από τους ανθρώπους. 

Ήταν 21 ετών.

https://ermioni3.blogspot.com , Περισσότερα: wikipedia - Κρίσπος

Η Ιστορία Χωρίς Φίλτρα - Χριστιανισμός και Αρχαία Ελλάδα

Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος όπως και ο Νύσσης ήταν κάτοχοι της κλασικής παιδείας. Σπούδασαν στην Αθήνα, την πρωτεύουσα της φιλοσοφίας, δίπλα στους κορυφαίους δασκάλους της εποχής, όπως ο Προαιρέσιος στην Αθήνα, ενώ είχαν στενή επαφή με το έργο κορυφαίων εθνικών ρητόρων όπως ο Λιβάνιος και γνώριζαν άριστα τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τους Στωικούς. Αλλά η σχέση τους με τη φιλοσοφία και η μετέπειτα στάση τους κρύβει μια βαθιά πολυπλοκότητα που ξεπερνά τον όρο του απλού «διώκτη» του Αρχαίου Ελληνικού πνεύματος. Ας δούμε πώς διαχειρίστηκαν αυτή την αντίφαση ανάμεσα στην επιστήμη/φιλοσοφία και το βιβλικό αφήγημα.

Όταν ο Μέγας Βασίλειος γράφει την Εξαήμερον, χρησιμοποιεί τις γνώσεις του από τη φυσική του Αριστοτέλη και την κοσμολογία της εποχής. Για παράδειγμα απορρίπτει την ιδέα ότι ο Θεός έχει ανθρώπινα χέρια ή φωνή. Εξηγεί ότι το «φως» της πρώτης ημέρας δεν ήταν ο ήλιος αφού ο ήλιος έγινε την τέταρτη, αλλά μια διάχυτη κοσμική ενέργεια, μια προσέγγιση που θυμίζει φιλοσοφική κοσμογονία. Για εκείνους, η φιλοσοφία ήταν το εργαλείο το «ένδυμα» για να εκφράσουν τη θεολογία τους με τρόπο επιστημονικά αξιοπρεπή για τα δεδομένα του 4ου αιώνα.

Οι Καππαδόκες δεν δίωξαν τη φιλοσοφία ως γνώση ή ως επιστήμη, αλλά πολέμησαν τη φιλοσοφία ως θρησκευτικό ανταγωνιστή. Στον 4ο αιώνα, η φιλοσοφία, ειδικά ο Νεοπλατωνισμός δεν ήταν άθεη επιστήμη. Ήταν η πνευματική ραχοκοκαλιά της Εθνικής θρησκείας. Όταν ο αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραστάτης του Ελληνισμού προσπάθησε να επαναφέρει την Ελληνική θρησκεία, χρησιμοποίησε τη φιλοσοφία ως όπλο και απαγόρευσε στους Χριστιανούς να διδάσκουν τα Ελληνικά γράμματα.

Οι Καππαδόκες αντέδρασαν έντονα. Η στρατηγική τους δεν ήταν να κάψουν τα βιβλία του Πλάτωνα, αλλά να τα οικειοποιηθούν.

Ο Βασιλείος στο διάσημο έργο του «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», προτρέπει τους χριστιανούς μαθητές να σπουδάζουν τους Αρχαίους Έλληνες συγγραφείς και φιλοσόφους! Χρησιμοποιεί τη μεταφορά της μέλισσας. Όπως η μέλισσα κάθεται σε όλα τα λουλούδια αλλά ρουφάει μόνο το νέκταρ και αφήνει το δηλητήριο, έτσι και οι Χριστιανοί πρέπει να κρατούν τη σοφία, την ηθική και τη λογική των Ελλήνων, απορρίπτοντας τη λατρεία των δώδεκα θεών.

Κινδύνευε το αφήγημα τους και το ήξεραν καλά πως αν άφηναν τη φιλοσοφία ελεύθερη να αμφισβητεί τα δόγματα, όπως την Αγία Τριάδα ή τη Δημιουργία, το οικοδόμημα της Εκκλησίας, που τότε ακόμα διαμορφωνόταν, θα κατέρρεε. Η λύση που έδωσαν ήταν ο υποβιβασμός της φιλοσοφίας σε «θεραπαινίδα». Την έκαναν υπηρέτρια της θεολογίας. Είπαν δηλαδή πως «Η φιλοσοφία είναι εξαιρετική για να ακονίζει το μυαλό και να κατανοεί τη φύση, αλλά σταματά εκεί που ξεκινά η Θεία Αποκάλυψη».

Το τελικό παράδοξο και η πραγματική ιστορική ειρωνεία είναι διπλή. Από τη μία, η στάση τους περιόρισε την ελευθερία της σκέψης και προετοίμασε το έδαφος για τις μετέπειτα βίαιες διώξεις κατά των εθνικών και το κλείσιμο των φιλοσοφικών σχολών όπως έκανε ο Ιουστινιανός το +529. Από την άλλη, όμως, εξαιτίας του ότι ο Βασίλειος και ο Γρηγόριος αγαπούσαν και υπερασπίστηκαν την Ελληνική Παιδεία, διασώθηκαν τα κείμενα του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ομήρου. Αν είχαν επικρατήσει οι πιο φανατικοί και αμόρφωτοι Χριστιανοί της εποχής που ήθελαν να εξαφανίσουν καθετί Ελληνικό ως διαβολικό, η Αρχαία Γραμματεία, αυτή που έχουμε σήμερα, θα είχε χαθεί για πάντα.

Ήταν μια κυνική πολιτική κίνηση για να σωθεί το αφήγημα, ή μια ειλικρινής προσπάθεια να παντρέψουν δύο κόσμους; Ίσως και τα δύο. Η λέξη «πάντρεμα» όμως ακούγεται σαν κακόγουστο αστείο. Είναι η ωραία θεωρία των μετέπειτα ιστορικών. Στην πραγματικότητα, ο όρος που περιγράφει καλύτερα αυτό που συνέβη είναι η πολιτισμική υποταγή και αφομοίωση.

Όταν μιλάμε για «πάντρεμα», εννοούμε ότι πήραν τη μορφή, δηλαδή τη γλώσσα, τη λογική, τη ρητορική και πέταξαν το περιεχόμενο, την ελευθερία της σκέψης, την αμφισβήτηση, την κοσμοθεωρία.

Η ιστορική πραγματικότητα του 4ου και 5ου αιώνα ήταν σκληρή, γεμάτη βία και φανατισμό που... όποιος σήμερα μελετήσει την μη συμβατική ιστορία, και προσπαθήσει νοερά να μεταφερθεί αλλά με ενσυναίσθηση σε εκείνη την εποχή, ίσως νιώσει έστω στο ελάχιστο τι έζησαν εκείνοι οι πρόγονοι μας. Χαρακτηριστικοί οι στίχοι που μας άφησε ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς +5ος αι.

Είμαστε αλήθεια ζωντανοί, ώ Έλληνες,

καθώς μας πήρε τώρα η συμφορά

κι έγινε η ζωή μας εφιάλτης;

Ή μήπως ζούμε εμείς κι έχει η ζωή πεθάνει;

Ας δούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η βία δεν ήταν μόνο πνευματική, ήταν σωματική και υλική. Φανατισμένοι καλόγεροι και χριστιανικοί όχλοι συχνά με την ανοχή ή την παρότρυνση των αρχών, γκρέμισαν μνημεία που σήμερα θεωρούνται παγκόσμια κληρονομιά. Το Σεραπείο της Αλεξάνδρειας, ένας από τους μεγαλύτερους ναούς και βιβλιοθήκες του Αρχαίου κόσμου ισοπεδώθηκε το +391. Ναοί μετατράπηκαν σε εκκλησίες ή χρησιμοποιήθηκαν ως «λατομεία» για οικοδομικά υλικά. Αγάλματα αποκεφαλίστηκαν ή χαράχτηκαν με σταυρούς στο μέτωπο (βλ. εικόνες) για να «εξαγνιστούν» από τα δαιμόνια.

Οι Καππαδόκες Πατέρες μπορεί να μην κρατούσαν οι ίδιοι βαριοπούλες, αλλά η θεολογία τους, που παρουσίαζε την Αρχαία θρησκεία ως «λατρεία των δαιμόνων», έδινε το ιδεολογικό πράσινο φως, για αυτές τις πράξεις.

Η ελεύθερη σκέψη δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα. Η φιλοσοφία, από εκεί που ήταν μια ζωντανή αναζήτηση της αλήθειας χωρίς όρια, μετατράπηκε σε εργαλείο απολογητικής. Μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τη λογική του Αριστοτέλη για να αποδείξεις το δόγμα της Αγίας Τριάδας, αλλά αν χρησιμοποιούσες την ίδια λογική για να αμφισβητήσεις την Ανάσταση ή τη Δημιουργία, ήσουν αιρετικός ή παγανιστής. Και η ποινή δεν ήταν απλά ακαδημαϊκή. Σήμαινε εξορία, δήμευση περιουσίας ή και θάνατο, με αποκορύφωμα τη φρικτή δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας στην Αλεξάνδρεια το +415.

Πώς προκύπτει λοιπόν το «πάντρεμα» που λένε οι ιστορικοί; Αυτό που επιτεύχθηκε ήταν μια πολιτισμική μίξη, αλλά με τους όρους του νικητή. Ο Χριστιανισμός κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να κυβερνήσει μια αυτοκρατορία με αμόρφωτους φανατικούς. Χρειαζόταν τη διοίκηση, τον νόμο και την παιδεία των Ελλήνων. Έτσι, έκαναν μια ιδιοφυή επιλογή. Κράτησαν τα γράμματα. Την ορθογραφία, τη γραμματική, τη ρητορική, τη γεωμετρία. Αφαίρεσαν το δικαίωμα της φιλοσοφικής αμφισβήτησης και ο Πλάτωνας έγινε αποδεκτός μόνο επειδή κάποιες ιδέες του όπως η αθανασία της ψυχής ή ο «Δημιουργός» μπορούσαν να παρερμηνευθούν ως προαναγγελία του Χριστιανισμού.

Η ωμή αλήθεια. Ανέφερα πριν ότι χάρη σε αυτούς διασώθηκαν τα κείμενα. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά έγινε ως παρενέργεια, όχι από καθαρό αλτρουισμό. Τα κείμενα διασώθηκαν επειδή οι Βυζαντινοί χρειάζονταν τα Αρχαία Ελληνικά για να γράφουν τα δικά τους θεολογικά κείμενα και τους νόμους τους. Τα αντέγραφαν στα μοναστήρια σαν σχολικά εγχειρίδια γλώσσας, κρατώντας τα κλειδωμένα σε μια πνευματική «καραντίνα». Δεν ήταν ένας ισότιμος γάμος αγάπης. Ήταν ένας αναγκαστικός συμβιβασμός όπου ο Χριστιανισμός πήρε την Αρχαία Ελληνική Παιδεία, της έκοψε τα φτερά της ελεύθερης έρευνας και την ανάγκασε να υπηρετεί το δικό του αφήγημα για τους επόμενους αιώνες.

Όποιος προσπαθούσε να χρησιμοποιήσει την Αρχαία φιλοσοφία για να αμφισβητήσει την Εκκλησία, αντιμετώπιζε βαριές συνέπειες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Ιωάννης Ιταλός. Ήταν κορυφαίος Βυζαντινός φιλόσοφος του 11ου αιώνα (περίπου 700 χρόνια μετά τον Μέγα Βασίλειο), ο οποίος αγαπούσε τόσο πολύ τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα, που άρχισε να διδάσκει ότι η φιλοσοφία μπορεί να λύσει θεολογικά προβλήματα και ότι ο κόσμος μπορεί να είναι αιώνιος όπως έλεγαν οι Αρχαίοι (Ηράκλειτος, πυρ αείζωον) και όχι κτισμένος από το μηδέν. Η αντίδραση του κράτους και της Εκκλησίας ήταν αμείλικτη. Το 1082 καταδικάστηκε επίσημα, αφορίστηκε και κλείστηκε σε μοναστήρι. 

Μάλιστα, προστέθηκε ένα ειδικό άρθρο στο «Συνοδικό της Ορθοδοξίας», ένα κείμενο που διαβάζεται μέχρι σήμερα στις εκκλησίες την Κυριακή της Ορθοδοξίας, το οποίο λέει, «Ανάθεμα σε όσους ακολουθούν τις ανόητες γνώμες των Ελλήνων φιλοσόφων και δεν δέχονται τις ιδέες τους απλώς ως μέρος της εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης (διά παιδείαν μόνον), αλλά τις πιστεύουν ως αλήθεια». Αυτό το «ανάθεμα» συμπυκνώνει απόλυτα τη γραμμή που ξεκίνησε τον 4ο αιώνα. Επιτρέπεται να διαβάζεις τους Αρχαίους φιλοσόφους μόνο για να μαθαίνεις γράμματα («διά παιδείαν μόνον»), αλλά απαγορεύεται να τους παίρνεις στα σοβαρά ως προς την ουσία της σκέψης τους. Και αυτή η πνευματική καραντίνα, επιβλήθηκε με σιδηρά πυγμή για έντεκα ολόκληρους αιώνες, μέχρι το τέλος του Βυζαντίου.

Το σύστημα αυτό όμως ισχύει αυτούσιο μέχρι σήμερα. Το δόγμα, εξ ορισμού, θεωρείται από την Εκκλησία «αιώνια και αμετακίνητη αλήθεια» που αποκαλύφθηκε από τον Θεό. Επομένως, οι κανόνες και οι περιορισμοί που τέθηκαν τον 4ο αιώνα δεν έληξαν το 1453. Αν κοιτάξουμε γύρω μας σήμερα, θα δούμε ότι αυτή η «βυζαντινή καραντίνα» της σκέψης επιβιώνει ανέπαφη.

Το παράδειγμα που αναφέραμε με τον Ιωάννη τον Ιταλό δεν είναι μια ξεχασμένη ιστορία σε κάποιο σκονισμένο αρχείο. Το κείμενο αυτό (το Συνοδικό της Ορθοδοξίας) διαβάζεται ζωντανά σε όλους τους ορθόδοξους ναούς την Κυριακή της Ορθοδοξίας (την πρώτη Κυριακή των Νηστειών της Μεγάλης Σαρακοστής) κάθε χρόνο. Ακόμη και σήμερα, το 2026, η Εκκλησία αναθεματίζει επίσημα από τον άμβωνα όσους δέχονται τις ιδέες των Αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων ως πραγματική αλήθεια και όχι απλώς ως «εγκυκλοπαιδική μόρφωση».

Στο Βυζάντιο ο κίνδυνος για το αφήγημα ήταν η Φιλοσοφία, αλλά σήμερα, ο κίνδυνος είναι και η Επιστήμη. Αν και η επίσημη Εκκλησία συχνά τηρεί μια πιο διπλωματική στάση λέγοντας ότι η Βίβλος δεν είναι βιβλίο βιολογίας, στην πράξη, ένα τεράστιο κομμάτι του εκκλησιαστικού σώματος, των θεολόγων και των μοναστηριών απορρίπτει κατηγορηματικά τον Δαρβίνο. Γιατί; Γιατί αν ο άνθρωπος προήλθε από την εξέλιξη των ειδών, τότε δεν υπήρξε ποτέ ο Αδάμ, άρα δεν υπήρξε Προπατορικό Αμάρτημα και έτσι κλονίζεται ολόκληρη η θεολογική ανάγκη για την ανθρώπινη σωτηρία.

Η σύγχρονη αστροφυσική και γεωλογία αποδεικνύουν ότι το σύμπαν είναι περίπου 13,8 δισεκατομμυρίων ετών. Το αφήγημα της Δημιουργίας, ακόμα και αν το δει κανείς συμβολικά, πιέζεται ασφυκτικά από την επιστημονική πραγματικότητα.

Ακόμα και στο σύγχρονο Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η σχέση μας με την Αρχαιότητα είναι βαθιά επηρεασμένη από αυτό το βυζαντινό φίλτρο. Στα σχολεία διδασκόμαστε τους Αρχαίους Έλληνες κυρίως για τη γλώσσα τους, τη γραμματική τους και για μια γενική «υπερηφάνεια», αλλά σπάνια εμβαθύνουμε στο πόσο αμφισβητιακή ήταν η σκέψη πολλών από αυτούς όπως των Προσωκρατικών, του Δημόκριτου ή των Επικούρειων.

Το κράτος της Ανατολικής Ρωμαικής Αυτοκρατορίας (Βυζάντιο) δεν υπάρχει σήμερα, αλλά ο πνευματικός μηχανισμός που έστησε για να προστατεύσει το αφήγημά του παραμένει ενεργός, αμετακίνητος και σε πλήρη λειτουργία μέχρι τις μέρες μας.

Η αλήθεια είναι ότι η Ιστορία που δεν διδάσκεται, είναι γεμάτη αντιφάσεις, σκοτάδια, κυνισμό και πολιτική σκοπιμότητα και όπως έχω ξανα πει, εκεί βρίσκονται οι περισσότερες αιτίες της παρακμης...

Το «ναι μεν αλλά» είναι συχνά το καταφύγιο όσων θέλουν να κρατήσουν τις ισορροπίες για να μην ξεβολευτεί κανείς. Όμως, αν θέλουμε να καταλάβουμε πώς φτάσαμε στο σήμερα, το να «χαϊδεύουμε αυτιά» είναι το χειρότερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε.

Η ιστορία της σύγκρουσης του Χριστιανισμού με τον Αρχαίο κόσμο δεν ήταν ένας ειρηνικός, πνευματικός διάλογος. Ήταν ένας αδυσώπητος πόλεμος επικράτησης. Όταν μια νέα ιδεολογία παίρνει την εξουσία, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να υποτάξει την προηγούμενη. Το ότι το Βυζάντιο επέβαλε μια πνευματική λογοκρισία που επιβιώνει μέχρι σήμερα είναι ένα ιστορικό γεγονός, καταγεγραμμένο στις δικές του πηγές, στους δικούς του νόμους (Ιουστινιάνειος & Θεοδοσιανός κώδικας) και στα δικά του αναθέματα. Το να το κρύβουμε πίσω από ωραίες λέξεις απλώς μας εμποδίζει να σκεφτούμε ελεύθερα.

Η ελεύθερη σκέψη, άλλωστε, ξεκινά ακριβώς εκεί που σταματά ο φόβος να δούμε την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς φίλτρα και ωραιοποιήσεις.

Έρευνα επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-----------------------------

Ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες ειδωλολάτρες;;; Προσκυνούσαν πράγματι πέτρες;;;