ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΦΩΤΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Αποκάλυψη για τα Θεοφάνεια καί το όνομα Φώτιος.
Πολλοί, νομίζουν ότι τόσο το όνομα Φώτιος όσο καί η εορτή των Θεοφανείων είναι χριστιανικής υφής καί περιεχομένου.
Εγώ όμως, βρήκα κάποια πολύ σπουδαία στοιχεία για αυτήν την υπόθεση.
Αυτά τα στοιχεία μας τα παρέχουν δύο μεγάλοι ιστορικοί, ο «πατέρας της ιστορίας» κατά τον Κικέρωνα, Ηρόδοτος, καθώς καί ο εξίσου σπουδαίος με τον Ηρόδοτο Θουκυδίδης.
Απαντώντας σε αυτά, οφείλω να παραθέσω τα στοιχεία.
Καί αρχίζω με τον Ηρόδοτο.
Κατ’ αρχάς παραθέτω το αρχαίο κείμενο καί στην συνέχεια παραθέτω την απόδοση των εκδόσεων «Κάκτος».

Αρχαίο κείμενο
Επιτελέσας δέ ο Κροίσος ταύτα απέπεμπε ες Δελφούς καί τάδε άλλα άμα τοίσι. κρητήρας δύο μεγάθεϊ μεγάλους, χρύσεον καί αργύρεον, τών ο μέν χρύσεος έκειτο επί δεξιά εσιόντι ες τόν νηόν, ο δέ αργύρεος επ’ αριστερά. Μετεκινήθησαν δέ καί ούτοι υπό τόν νηόν κατακαέντα, καί ο μέν χρύσεος κείται εν τώ Κλαζομενίων θησαυρώ, έλκων σταθμόν είνατον ημιτάλαντον καί έτι δώδεκα μνέας, ο δέ αργύρεος επί τού προνηίου της γωνίης, χωρέων αμφορέας εξακοσίους. επικίρναται γάρ υπό Δελφών Θεοφανίοισι.

Απόδοση Κάκτου
Ο Κροίσος δεν σταμάτησε εκεί τις προσφορές του στο μαντείο των Δελφών. Έστειλε ακόμα δύο τεράστιους κρατήρες ένα χρυσό, που τοποθετήθηκε στη δεξιά μεριά της εισόδου του ναού κι έναν ασημένιο, στα αριστερά. Αυτά μετακινήθηκαν επίσης την εποχή της πυρκαγιάς καί το χρυσό, που ζυγίζει τεσσερισήμισι τάλαντα καί δώδεκα μνες, βρίσκεται τώρα στον θησαυρό των Κλαζομενών, ενώ το ασημένιο χωρεί εξακόσιους αμφορείς, είναι στη γωνία του πρόναου. Η χωρητικότητά του είναι γνωστή, επειδή οι ιερείς το χρησιμοποιούν για να αναμειγνύουν κρασί στα Θεοφάνεια.

Όπως λοιπόν συνάγεται από το ανωτέρω παρατιθέμενο απόσπασμα, στους Δελφούς, εορτάζονταν τα Θεοφάνεια.

Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από το δεύτερο βιβλίο της ιστορίας του Θουκυδίδη, κεφάλαιο 80, εδάφια 4-5. Η απόδοση είναι των εκδόσεων «Κάκτος».

Ως μία εισαγωγή, οφείλω να σημειώσω ότι οι κάτοικοι της Αμβρακίας καί οι Χάονες, σύμμαχοί τους, προτείνουν στους Λακεδαιμονίους, να εκστρατεύσουν μαζί τους κατά της Ακαρνανίας για να την αποσπάσουν από την Αθηναϊκή συμμαχία. Οι Λακεδαιμόνιοι αποστέλλουν χιλίους οπλίτες με αρχηγό τον Κνήμο. Να τί γράφει ο Θουκυδίδης για τους συμμάχους του Κνήμου σε αυτήν την εκστρατεία.

Αρχαίο κείμενο
Κνήμος δέ καί οι μετ’ αυτού χίλιοι οπλίται επειδή επεραιώθησαν λαθόντες Φορμίωνα, ός ήρχε τών είκοσι νεών τών Αττικών αί περί Ναύπακτον εφρούρουν, ευθύς παρεσκευάζοντο τήν κατά γήν στρατείαν. Καί αυτώ παρήσαν Ελλήνων μέν Αμπρακιώται καί Λευκάδιοι καί Ανακτόριοι καί ούς αυτός έχων ήλθε χίλιοι Πελοποννησίων, βάρβαροι δέ Χάονες χίλιοι αβασίλευτοι, ών ηγούντο επετησίω προστατεία εκ τού αρχικού γένους Φώτιος καί Νικάνωρ. ξυνεστρατεύοντο δέ μετά Χαόνων καί Θεσπρωτοί αβασίλευτοι.

Απόδοσηση Κάκτου
Ο Κνήμος, με τους χίλιους οπλίτες, κατόρθωσε να φτάσει στη Λευκάδα, χωρίς να τον πάρει είδηση ο Φορμίωνας - ο οποίος ήταν αρχηγός των είκοσι αθηναϊκών καραβιών που περιπολούσαν γύρω από τη Ναύπακτο - κι αμέσως άρχισε τις ετοιμασίες για την εκστρατεία από στεριά. Έλληνες είχε μαζί του τους Αμπρακιώτες, τους Λευκαδίους καί τους Ανακτορίους, κι επίσης τους χίλιους Πελοποννησίους που έφερε όταν ήρθε. βαρβάρους είχε χίλιους Χάονες, λαό χωρίς βασιλιά, με αρχηγούς τον Φώτιο καί τον Νικάνορα, από την ηγεμονική οικογένεια του τόπου, οι οποίοι ασκούσαν την εξουσία για ένα χρόνο. Μαζί με τους Χάονες εκστρατεύανε κι οι Θεσπρωτοί, χωρίς βασιλιά καί τούτοι.

Σχόλιο: Όπως συνάγεται από το ανωτέρω απόσπασμα, το όνομα Φώτιος είναι προχριστιανικό, όπως προχριστιανική εορτή είναι καί τα Θεοφάνεια.

Ωστόσο, οφείλω να σημειώσω ότι η θέση του Θουκυδίδη ότι οι Χάονες ήσαν βάρβαροι, δεν είναι σωστή, αφού οι αρχηγοί τους έχουν Ελληνικά ονόματα. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι ο Θουκυδίδης τους θεωρούσε βαρβάρους, επειδή ήσαν ακόμη σε χαμηλό πολιτιστικό επίπεδο σε σχέση με τους υπολοίπους Έλληνες. Η έγκριτη εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς, αναφέρει ότι οι Χάονες ονομάζονταν καί Χώνες, ενώ κυριάρχησαν σε όλη την Ήπειρο. Λαός με το ίδιο όνομα αναφέρεται καί στην Ιταλία. Ακόμη, η έγκριτη εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς, αναφέρει ότι η Χαονία, δηλαδή η χώρα των Χαόνων, εκτείνεται από τα Κεραύνια όρη μέχρι τον Θύαμι (=ποταμό Καλαμά), ενώ οι πόλεις των Χαόνων λέγονταν Πάνορμος, Όγχηστος, Ίλιον, Βουθρωτό, Φοινίκη κ.λ.π. Κατά την παράδοση, η Χαονία ονομάσθηκε έτσι από τον Χάονα, γιό του Πριάμου.

Αυτά τα αφιερώνω σε όλους όσους πιστεύουν ότι το όνομα Φώτιος καί η εορτή των Θεοφανείων είναι χριστιανικά.

Με εξαίρετη τιμή
Αντίοχος Αχαρνεύς

_________________________________

Σχετική με τα αρχαία Θεοφάνεια είναι και η εορτή των Πλυντηρίων. Οι κάτοικοι κουβαλούσαν τα αγάλματα των Θεών και τα ιερά σκεύη και τα έπλεναν στον κοντινότερο ποταμό ή λίμνη. Γινόταν δηλαδή μία καθαρτήριος τελετή. Το ίδιο εθιμο-εορτή διατηρείται σε πολλά μέρη της Ελλάδος ακόμη και σήμερα. Κατά την ημέρα των Χριατιανικών Θεοφανείων μεταφέρουν τις εικόνες από την εκκλησία και τις πλένουν στο ποτάμι !!!

_________________________________

ΤΑ ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΛΟΥΤΡΟΥ ΤΟΥ ΞΟΑΝΟΥ ΤΗΣ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ.

Η διεξαγωγή των τελετών αυτών γίνονταν, κατά τους Αρχαίους συγγραφείς και τις επιγραφές, ως εξής: Κατ’ αρχάς καθαρίζονταν και εξαγνίζονταν ο ναός της Παλάδος Αθηνάς, στην Ακροπόλη. Κατά αυτό το χρονικό διάστημα, το Ιερό δένονταν με σχοινιά (μία πρακτική που τηρείται ακόμα και σήμερα σε Χριστιανικούς ναούς). Οι ιέρειες του ναού οι επιφορτισμένες τότε τον καθαρισμό ήταν παρθένες, οι οποίες ονομάζονταν «λουτρίδες» και «πλυντρίδες», αλλά και μία ακόμη η οποία λεγόταν «κατανίπτης», επιφορτισμένη ειδικά να επιμελείται του αγάλματος της θεάς. Και η προπαρασκευαστική αυτή εργασία αποτελούσε την εορτή των Καλλυντηρίων.

Έπειτα άρχιζε η μεγάλη ήμερα των Πλυντηρίων. Σε αυτές κύριο μέρος έπαιζαν οι λεγόμενες «Πραξιεργίδες», ιέριες οι οποίες ήταν υπεύθυνες να ετοιμάζουν το άγαλμα προς λουτρό, βγάζοντας από αυτό τα ενδύματα του και τα κοσμήματα και καλύπτοντάς το με πέπλα. Έπειτα μετά το λουτρό το στόλιζαν και πάλι όπως και πριν. Και τότε άρχιζε η πομπή, υπό την εποπτεία των «νομοφυλάκων». Το άγαλμα της θεάς μεταφερόταν επισήμως προς την θάλασσα του Φαλήρου, βαπτίζονταν τότε εντός της θαλάσσης και παρέμενε εκεί όλη την ημέρα.

Η ημέρα αυτή θεωρείτο στην Αθήνα ως αποφράδα διότι η πόλις στερούνταν κατά το χρονικό αυτό διάστημα, την προστασία της πολιούχου θεάς. Για αυτό έπαυε κάθε εργασία, ήταν δε επιβεβλημένη και επίσημη αργία προς την εσπέρα. Κατόπιν το άγαλμα της Θεάς επανέρχονταν στην Αθήνα, εν μέσω εφήβων οι οποίοι κρατούσαν δάδες αναμμένες, και των «Πραξιεργίδων».

Και τότε το άγαλμα, καθαρισμένο δια του λουτρού, τίθετο και πάλι επισήμως στο ναό.

Χλέτσος Βασίλης

ΑΡΧΑΙΩΝ ΤΟΠΟΣ - Οι εορτές προς τιμή της Θεάς Αθηνάς “Πλυντηρία& καλλυντηρία”, και η Άγραυλος

http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=8&t=8069

TO ΚΗΡΥΚΕΙΟΝ - ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΡΜΗ!

Το σχήμα του σύγχρονου DNA είναι σε όλους μας γνωστό, αυτό που είναι επίσης γνωστό είναι η μεγάλη του ομοιότητα με το κηρύκειο του Ερμή και το σήμα του Ασκληπιού στην Αρχαία Ελλάδα!
Το κηρύκειο του Ερμή έχει εκπληκτική ομοιότητα με το έμβλημα του Ασκληπιού, το οποίο έμβλημα υιοθετήθηκε από τους γιατρούς και την ιατρική επιστήμη γενικότερα.

Οι αναφορές στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία αλλά και στην Μυθολογία είναι αρκετές για τον «πρόγονο» του γνωστού σε εμάς γενετικού κώδικα DNA.
Σύμφωνα με τη Μυθολογία ο Ασκληπιός διδάχθηκε την επιστήμη της Ιατρικής από το Χείρωνα, έγινε τόσο διάσημος γιατρός, που όχι μόνο βοηθούσε τους ανθρώπους ν’ αποφύγουν το θάνατο, αλλά τόλμησε ν’ αναστήσει με την επιστήμη του και νεκρούς (Απολλόδωρος, «Βιβλιοθήκη», Γ΄118-120).

 Στην Οδύσσεια του Ομήρου έχουμε και άλλες πληροφορίες, το όνομα Κίρκη δεν είναι κάποιο τυχαίο, αλλά τα γράμματα που το αποτελούν συναντώνται και στη λέξη Κηρύκειο. Το όνομα του γιού της Κίρκης και του Οδυσσέα είναι Τηλέγονος [τήλε (= από μακριά) και γόνος]. Η Κίρκη είχε τέσσερις θεραπαινίδες («αμφιπόλους»: κ 348-349), όσες και οι βάσεις του DNA, αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί και τυχαίο αλλά δεν παύει για κάποιους να είναι ένα στοιχείο για την προηγμένη ιατρική στην Αρχαιότητα διότι μην ξεχνάμε ότι έχει σωθεί μόνο το 3% των έργων των Αρχαίων μας συγγραφέων και στα έργα που έχουν χαθεί σίγουρα θα υπήρχαν πληροφορίες για το καθετί, οπότε και για την ιατρική.

Σύμφωνα με τον Απολλόδωρο το Κηρύκειο του Ερμή είχε επινοηθεί από το μάντη Τειρεσία, όταν βρήκε στην Κυλλήνη δύο φίδια ζευγαρωμένα και, επειδή τα πλήγωσε, έγινε γυναίκα. Σύμφωνα με την ιστορία, ο Τειρεσίας χρησιμοποίησε μία ράβδο που κρατούσε για να χωρίσει τα δύο φίδια. Τα φίδια τυλίχτηκαν αντικριστά σε σχήμα 8 γύρω από την ράβδο, παίρνοντας στην κορυφή το σχήμα Φ. (Τον αριθμό Φ τον αναφέρει ο Πυθαγόρας τον -5ο αιώνα, και τον εφήρμοσαν ο Ικτίνος ο Καλλικράτης και ο Φειδίας στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα και όχι μόνο,  εφόσον με βάση τις αναλογίες του αριθμού χτίστηκαν  ναοί και οικοδομήματα. Η περιέλιξη ωστόσο των δύο φιδιών θυμίζει την διπλή έλικα του DNA.)
Ύστερα από λίγο καιρό ο Τειρεσίας ξαναβρήκε τα ίδια φίδια ζευγαρωμένα και ξανάγινε άνδρας.

Άλλος μύθος για το πώς προήλθε το κηρύκειο αναφέρει ότι κάποτε ο Ερμής διαχώρισε με το ραβδί του δύο φίδια που πάλευαν άγρια μεταξύ τους. Από τότε λοιπόν το ραβδί με τα δυο φίδια, στολισμένο και με τις φτερούγες του «φτεροπόδαρου» θεού Ερμή, έγινε σύμβολο της ομόνοιας και της καταπαύσεως της διχόνοιας (παρόμοιος μύθος του μάντη Τειρεσία).

Στην συνέχεια θα προσπαθήσουμε να αποσυμβολίσουμε τον μύθο.

Όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, ο μύθος σημαίνει Λόγο, ομιλία, διήγηση, και είναι φορέας των παραδόσεων του κάθε λαού, ταυτόχρονα όμως για τους αρχαίους πολιτισμούς, αποτελούσε μια ιερή ιστορία που μετέφερε στους ανθρώπους αρχετυπικές αλήθειες, χρησιμοποιώντας μία αλληγορική, συμβολική γλώσσα, που απαιτούσε αποκρυπτογράφηση.
Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι μυστηριακές τελετές στην αρχαιότητα διαδραματίζονταν πάντα σε σχέση με κάποιον μύθο, παρέχοντας μόνο στους μύστες, τα κλειδιά ερμηνείας που θα αποκάλυπταν στον μυημένο, μία ανώτερη γνώση.

Παρότι λοιπόν η ιστορία του Τειρεσία όπως περιγράφεται είναι σύντομη, είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς συναντούμε πλήθος συμβόλων, ανάμεσα στα οποία, το σημαντικότερο ίσως αρχετυπικό σύμβολο της Αρχαίας Ελλάδος, το Κηρύκειο, την ιερή ράβδο που έφεραν οι «Κύρηκες» κατά την διάρκεια των Μυστηρίων, αλλά και οι πρεσβευτές, ο Ασκληπιός (χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα ως έμβλημα της ιατρικής), αλλά και ο Θεός Ερμής.

Αρχίζοντας λοιπόν από το σχήμα του, συναντάμε το σχήμα Φ, που μας παραπέμπει στον χρυσό αριθμό (1,618) , τον αριθμό της ομορφιάς. Ένας αριθμός, του οποίου τις αναλογίες συναντούμε παντού στην φύση, από τον μικρόκοσμο έως τον μακρόκοσμο.
Από τα ορυκτά και την γεωμετρική δομή των κρυστάλλων, έως την ανάπτυξη των φυτών (την κατανομή των φύλλων στον μύσχο) τα όστρακα, στην διατομή του DNA (οι έλικες του DNA ομοιάζουν στο σχήμα του κηρυκείου), τις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος έως τις έλικες των γαλαξιών και τη στροφορμή των μαύρων τρυπών!

Ως αρχέγονο σύμβολο το φίδι λόγω της σπουδαιότητας του συμβολισμού του, διαδραματίζει στην αρχαιότητα πρωταγωνιστικό ρόλο στις μυστηριακές τελετουργίες.

Ο Ερμής οδηγεί τους μύστες στις μυσταγωγικές τελετές, με σκοπό την κατανόηση των μυστικών της φύσεως, την διεύρυνση της συνείδησης, και την απόκτηση μίας ανώτερης γνώσης, καθώς το κηρύκειο εκπροσωπεί όπως και ο θύρσος στα Διονυσιακά Μυστήρια, την μαγική ράβδο ή το «δένδρο της ζωής», δηλαδή την μυστηριακή οδό, που οδηγεί στην γνώση των απόκρυφων επιστημών.
Το κηρύκειο συμβολίζει τις αντίθετες δυνάμεις, και την δυαδικότητα δια μέσω της οποίας είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη, καθώς οι αισθήσεις μας περιορίζουν, σε αντίθεση με το «άχρονο ενιαίο Όλον», το οποίο υπερβαίνει κάθε διάκριση και πολλαπλότητα.

Κάτ’ αυτόν τον τρόπο τα δύο αντίθετα φίδια συμβολίζουν:
Το θετικό και το αρνητικό, το αρσενικό και το θηλυκό, το καλό και το κακό, το Φως, την σοφία και την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου (κατ’ αντιστοιχία της αλλαγής του δέρματος του φιδιού) αλλά και το σκοτάδι της ασυνειδησίας.
Το κηρύκειο αποτελείται από 2 όφεις - φορείς σοφίας - που μπλέκονται σαν έλικες σχηματίζοντας 7 κύκλους που λέγεται ότι συμβολίζει το DNA ή τα 7 ενεργειακά κέντρα του ανθρώπου. Φυσικά ο αριθμός 7 δεν είναι τυχαίος. Επίσης, κάθε κύκλος είναι μεγαλύτερος από τον άλλο με έναν λόγο, αυτόν του χρυσού αριθμού φ, κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Πιστεύω ότι πρόκειται για σύμβολο υπέρβασης, φώτισης, σοφίας και αυτό-ίασης που επιτυγχάνεται με την ενεργοποίηση και των 7 ενεργειακών κέντρων του ανθρώπου, γνώση που όπως φαίνεται υπήρχε σε όλο τον αρχαίο κόσμο.

Για κάποιους η Μυθολογία και αρκετά έργα των Αρχαίων μας συγγραφέων αποτελούν παραμύθια, αλλά ευτυχώς δεν ισχύει αυτό διότι μέσα από αυτόν τον τρόπο (της Μυθολογίας) διασώθηκαν όλα αυτά τα στοιχεία δια μέσου των χιλιετιών!!! 
Και πάντα στην πρόοδο των επιστημών και σε ότι αποδεικνύεται μέσω εργαστηρίου καλό είναι να υπάρχει έστω και η βασική γνώση της… ιστορίας!!!

Πηγές : Βικιπαίδεια, Γιάννης Λάζαρης – «Η τεχνολογία των θεών» , https://enimerwsi.wordpress.com/ , http://www.logiosermis.net/ , http://angelsroads.blogspot.gr/ , http://angelsroads.blogspot.gr/

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΙ ή ΑΛΛΙΩΣ ΤΑ ΔΥΟ Ε

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΕΙ ΤΟΥ ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ:
Δύο Ε καθιερώσας τω θεώ, δήλωμα και σύμβολον τον αριθμόν των πάντων, άλλα μην και τάγαθόν εν πέντε γενεσι Ό φανταζόμενον κατανοήσας, ών πρώτον εστί το μέτρων δεύτερον δε το σύμμετρον, και τρίτον ο νους και τέταρτον αϊ περί ψυχήν επιστημαι και τέχναι και δόξαι αληθείς, πέμπτον δ' ει τις ηδονή καθαρά και προς το λυπούνάκρατος.
ΑΠΟΔΟΣΗ:
Και αφιέρωσε δύο Ε στον θεό, για να δηλώσει και να συμβολίσει τον αριθμό του σύμπαντος. Ωστόσο, έχοντα θεωρήσει πως και το αγαθό εμφανίζεται με πέντε μορφές εκ των οποίων πρώτο είναι το μέτριο, έπειτα το σύμμετρο τρίτον ο νους, τέταρτον οι επιστήμες, τέχνες και αληθεί δόξες για την ψυχή, πέμπτον η όποια ηδονή υπάρχει και είναι καθαρή κι απρόσμικτη από τη λύπη.

Όλα αυτά επεξηγούν, αρκετά θα έλεγε κάποιος, το γεγονός ότι: «δύο Ε καθιερώσας τῷ θεῷ, δήλωμα καὶ σύμβολον τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πάντων» κατά τον Ιερέα του Δελφικού Ναού Πλούταρχο [«Περί του ΕΙ του εν Δελφοίς», 391,c, 7 – 9].
Στους στίχους 386.B.10 – 386.B.12 λέγει ότι το ΕΙ ή αλλιώς δυο Ε: “ἔστι γάρ σχῆμα καὶ μορφὴ τῆς πρὸς τὸν θεὸν ἐντεύξεως”

Τι σημαίνει όμως ότι το ΕΙ ή αλλιώς τα δυο Ε είναι σχήμα και μορφή της ενώσεως με τον Θεό;

Απάντηση: «Ε τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὴν ἐπέκτασιν τὴν εἰς μέσον καὶ τὴν κυκλοτερῆ. Τὸ μὲν γὰρ κυκλοτερὲς καὶ πέριξ τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ· τὸ δὲ εἰς μέσον μακρὰν ἔχον, τὴν ἐπέκτασιν τοῦ αἰῶνος. Ἕ δασυνόμενον καὶ ἐγκλινόμενον δηλοῖ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου, πτώσεως αἰτιατικῆς· ὡς τὸ, Οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα, ἀντὶ τοῦ αὐτόν. Καὶ πάλιν, ἐμὲ, σὲ, ἕ· ὀρθοτονού μενον δὲ πάλιν δηλοῖ ἑαυτόν· ὡς τὸ, κάλεον δέ μιν εἰς ἓ ἕκαστος». (Βλ.  Μέγα Ετυμολογικό [Etymologicummagnum], 294.  29 – 38 [TLG]).
Οπότε :
Ε τὸ στοιχεῖον = παρὰ τὴν ἐπέκτασιν τὴν εἰς μέσον καὶ τὴν κυκλοτερῆ. Τὸ μὲν γὰρ κυκλοτερὲς καὶ πέριξ τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ· τὸ δὲ εἰς μέσον μακρὰν ἔχον, τὴν ἐπέκτασιν τοῦ αἰῶνος.
Ἕ δασυνόμενον καὶ ἐγκλινόμενον =  ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου, πτώσεως αἰτιατικῆς·

Δηλ. αν υποθέσουμε ότι μπορούσαμε να ρωτήσουμε τον νοητικό Νου ποιος είσαι, αυτός θα μας απαντούσε: Είμαι αυτός που ΕIΝΑΙ.

Έτσι ο Πλούταρχος (στο “Περί  του  ΕΙ  του  εν  Δελφοίς”, 392.A. C.1), ο Ιερεύς του Δελφικού Ναού, θα μας πει ότι :
«[…][…] Εμείς, πάλι, απαντώντας στο θεό λέμε “Είσαι” (= ΕΙ), θεωρώντας ως αληθή, αψευδή και μόνη ταιριαστή μόνο σε εκείνον προσφώνηση αυτήν που σημαίνει το Είναι. […][…] ο θεός υπάρχει, αν χρειάζεται να το πούμε, και υπάρχει όχι κατά οποιοδήποτε χρονικό μέτρο, αλλά κατά τον αιώνα τον ακίνητο, τον άχρονο, τον αμετάβλητο, που δεν έχει πριν και μετά, ούτε μέλλον και παρελθόν, ούτε παλιότερα και νεότερα. Αλλά ο θεός, όντας ένας, πληρεί την αιωνιότητα του μέσα στο τώρα, και το μόνο που υπάρχει είναι αυτό που υπάρχει κατά τον τρόπο του θεού, δηλαδή αυτό που δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει και ούτε άρχισε ούτε θα τελειώσει. Ως εξής, λοιπόν, πρέπει να με σεβασμό να χαιρετίζουμε και να προσαγορεύουμε τον θεό: Είσαι. Και, μα τον Δία, όπως ορισμένοι από τους παλαιούς: Είσαι Ένα. Γιατί το θείο δεν είναι πολλά, όπως ο καθένας από μας είναι ετερόκλιτο άθροισμα μύριων διαφοροποιήσεων που οφείλονται στις μεταβολές μας, ένα ανακάτεμα. Αλλά το όν πρέπει να είναι ένα, όπως και το ένα όν, ενώ η ετερότητα, καθόσον διαφέρει από το όν, μεταπίπτει στην γέννηση του μη όντος. Επομένως, ταιριάζει καλά στον θεό και το πρώτο και το δεύτερο όνομά του. Γιατί είναι Απόλλωνας, καθόσον αρνείται τα πολλά, και αποποιείται το πλήθος. Ιήος ως ένας και μόνος¨.

Γνώθι Σ’ αυτόν & Φιλοσοφία  https://eleysis69.wordpress.com/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ ΕΨΙΛΟΝ

«ΑΝ ΜΟΛΥΝΕΤΕ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΣΑΣ, ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΤΕ ΚΑΠΟΙΑ ΝΥΧΤΑ ΠΝΙΓΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΑ». Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΙΝΔΙΑΝΟΥ ΑΡΧΗΓΟΥ ΤΩΝ ΣΙΑΤΛ - ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΓΙΟΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΗΣ.

1830. Oι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να μετακινήσουν βίαια, προς τα δυτικά, 60 χιλιάδες ινδιάνους, που έμεναν στο Μισισιπή.
Λίγα χρόνια μετά, τους προτείνουν να αγοράσουν τη γη τους.

“Αν μολύνετε το κρεβάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίμματα”, ήταν μία από τις φράσεις του μεγάλου αρχηγού Σιάτλ.

Ο αρχηγός των ινδιάνων, που ήταν εξαιρετικός ρήτορας, έδωσε στον εκπρόσωπο της κυβέρνησης των ΗΠΑ την εξής μνημειώδη απάντηση:

«Θα σκεφτούμε την προσφορά σας, γιατί ξέρουμε ότι, αν δεν το κάνουμε, ο λευκός άνθρωπος θα έρθει με το πύρινα όπλα του και θα πάρει τη γη μας.
Πώς μπορείτε ν' αγοράσετε, ή να πουλήσετε τον ουρανό, τη ζεστασιά της γης;
Αυτή η ιδέα μας φαίνεται παράξενη. Εμείς δεν είμαστε ιδιοκτήτες της δροσιάς του αέρα, ούτε του φέγγους του νερού. 
Πως λοιπόν θα μπορούσατε να μας το αγοράσετε; Είμαστε ένα τμήμα της γης και αυτή είναι τμήμα του εαυτού μας.
Τα μυρωδάτα άνθη είναι αδέλφια μας. Το ελάφι, το άλογο και ο μεγαλοπρεπής αετός, είναι αδέλφια μας.
Τα ποτάμια είναι αδέλφια μας, αυτά σβήνουν τη δίψα μας.
Τα ποτάμια κουβαλούν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας.
Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τον δικό μας τρόπο ζωής.
Η γη δεν είναι αδελφός του, αλλά εχθρός του. Αφού την κατακτήσει, την εγκαταλείπει και συνεχίζει τον δρόμο του.
Αφήνει πίσω του τους τάφους των γονιών του, χωρίς να τον πειράζει. Αρπάζει τη γη από τα παιδιά της, χωρίς να τον πειράζει.
Ξεχνάει τον τάφο του πατέρα του και τα δικαιώματα των παιδιών του.
Μεταχειρίζεται τη μητέρα του τη γη, τον αδελφό του τον ουρανό, σαν να είναι πράγματα, που μπορεί κανείς να αγοράσει, να ληστέψει και να πουλήσει, σαν να είναι πρόβατα και γυάλινες χάντρες.
Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και θ” αφήσει πίσω του μόνο έρημο. Δεν το καταλαβαίνω.
Ο δικός μας τρόπος είναι διαφορετικός από τον δικό σας.
Δεν υπάρχει καμιά ήρεμη περιοχή στις πόλεις του λευκού ανθρώπου, κανένα μέρος που να μπορεί να ακουστεί η ανάπτυξη των φύλλων, ή το φτερούγισμα ενός εντόμου.
Αλλά ίσως να είναι έτσι, επειδή εγώ είμαι ένας αγριάνθρωπος και δεν μπορώ να καταλάβω τα πράγματα.
Ο θόρυβος της πόλης φαίνεται ότι βρίζει τ' αυτιά.
Και τι ζωή είναι αυτή, όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί ν' ακούσει την μοναχική κραυγή του ερωδιού, ή τη νυχτερινή συνομιλία των βατράχων γύρω από το πηγάδι;
Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να θυμάστε, ότι ο αέρας είναι πολύτιμος για μας.
Ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ' όλη τη ζωή που συντηρεί.
Κι' αν σας πουλήσουμε τη γη μας, θα πρέπει να την διατηρείτε αμόλυντη και ιερή, σαν τόπο όπου ακόμα και ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει για ν” απολαύσει τον άνεμο. Θα πρέπει να διδάσκετε στα παιδιά σας αυτά που εμείς έχουμε διδάξει στα δικά μας: ότι η γη είναι η μητέρα μας.
Όλα όσα επηρεάζουν τη γη, επηρεάζουν και τα παιδιά της γης. Όταν οι άνθρωποι φτύνουν στο χώμα, φτύνουν τον εαυτό τους. Δεν ύφανε ο άνθρωπος το δίχτυ της ζωής: είναι μόνο μία κλωστή του. Όλα όσα θα κάνει κανείς στο δίχτυ, θα τα κάνει στον εαυτό του.
Όλα τα πράγματα συνδέονται μεταξύ τους, όπως το αίμα ενώνει μια οικογένεια.
Ακόμα και ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του περπατάει και συζητάει μαζί του, σαν φίλος με φίλο, δεν μπορεί να είναι έξω από την κοινή μοίρα.
Ίσως να είμαστε, παρόλα αυτά, αδέλφια.
Ξέρουμε κάτι που ο λευκός άνθρωπος θα το ανακαλύψει κάποια μέρα: ότι ο Θεός μας είναι και Θεός του.
Τώρα σκέπτεστε, ίσως, ότι είστε ιδιοκτήτες της γης μας, αλλά δεν μπορείτε να είστε.
Αυτός είναι ο Θεός της ανθρωπότητας και το Έλεός του είναι ίδιο και για τον ερυθρόδερμο και για τον λευκό.
Αυτή η γη είναι πολύτιμη γι' Αυτόν και το να την βλάψει κανείς, σημαίνει ότι υποτιμά πολύ τον Δημιουργό της.
Αν μολύνετε το κρεβάτι σας, θα πεθάνετε κάποια νύχτα πνιγμένοι στα δικά σας απορρίμματα».

Ο Σιάτλ έδωσε τ όνομα του στην περιοχή, ή πήρε ο ίδιος το όνομα της φυλής (Chief Seattle’s) που ζούσε στην περιοχή .
Η ομιλία δημοσιεύθηκε το 1887, δηλαδή 33 χρόνια αργότερα από την εκφώνησή, όταν τοπική εφημερίδα ανακάλυψε αδημοσίευτο υλικό από το αρχείο του δόκτορος Σμιθ, που ήταν ο τότε υπουργός ινδιάνικων υποθέσεων της Ουάσιγκτον και απεσταλμένος στην περιοχή για τις διαπραγματεύσεις.
Δηλαδή, έκανε το παζάρεμα της γης. 
Η ομιλία εκφωνήθηκε στην τοπική διάλεκτο. Μεταφράστηκε στη γλώσσα των Σινούκ και μετά στα αγγλικά.

Θεωρείται βέβαιο, ότι ο Σμιθ, που κρατούσε σημειώσεις, έχει πειράξει με δικές του προσθήκες το αρχικό κείμενο, χωρίς να το αλλοιώσει στην ουσία του.
Φυσικά τότε (το 1887), δεν είχε ξεκινήσει ακόμη η καταστροφή της φύσης και γι αυτό το περιεχόμενο της ομιλίας δεν εκτιμήθηκε επαρκώς.
Το 1960, το κείμενο «ανακαλύφθηκε» από αρθρογράφους, δημοσιεύθηκε κι έγινε μια διακήρυξη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το οικολογικό κίνημα.

Εδώ διαβάσατε ένα μικρό απόσπασμα της ομιλίας, που είναι συγκλονιστική, και αποδεικνύει ότι:

Δεν χρειάζεται να είσαι άγιος, για να είσαι και προφήτης.

http://www.mixanitouxronou.gr/

ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΤΑΥΡΟΚΑΘΑΨΙΑ! ΥΠΕΡΟΧΟ ΘΕΑΜΑ ΜΕ ΑΝΕΓΓΙΧΤΟΥΣ ΤΑΥΡΟΥΣ!!!

Ταυροκαθάψια (τοιχογραφία). Παλάτι της Κνωσού, 

Κρήτη.

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ

Με τον  Γιώργο Λεκάκη.

 Fryktories Net

ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ ή ΣΚΟΥΛΗΚΟΤΡΥΠΑ;

Τοξότης Α * (Sagittarius A*)

Ένα από τα πιο εκπληκτικά αντικείμενα στον γαλαξία μας είναι ο Τοξότης Α *.
Αυτό το μικρό αντικείμενο, που ανακαλύφθηκε το 1974 , είναι μια ισχυρή πηγή των ραδιοκυμάτων στον αστερισμό του Τοξότη. Έκτοτε οι αστρονόμοι έχουν παρατηρήσει πολλές φορές τον Τοξότη Α * και τα άστρα που βρίσκονται στην γειτονιά του, εκ των οποίων μερικά βρίσκονται σε τροχιά με πολύ μεγάλες ταχύτητες.

Αυτό σημαίνει ότι η μάζα του Τοξότη Α * είναι εξαιρετικά μεγάλη και δεδομένου ότι είναι πολύ μικρός θα πρέπει να έχει τεράστια πυκνότητα. Γι αυτό οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι αυτό το αντικείμενο είναι μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα που βρίσκεται στο κέντρο του γαλαξία.

Στην πραγματικότητα, ο Τοξότης Α * έχει περίπου 4 εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη μάζα από τον Ήλιο και το μέγεθός του δεν είναι πολύ μεγαλύτερο από το ηλιακό μας σύστημα.

Αλλά υπάρχει και μια άλλη ερμηνεία για το παράξενο αυτό αστρικό αντικείμενο:

Ότι πρόκειται για μια σκουληκότρυπα που συνδέεται με κάποια άλλη περιοχή του σύμπαντος ή ακόμα και με ένα άλλο μέρος του πολυσύμπαντος (σύμφωνα με τη θεωρία οι σκουληκότρυπες θα μπορούσαν να έχουν σχηματιστεί πολύ νωρίς μετά την Μεγάλη Έκρηξη).
Και αυτό εγείρει ένα ενδιαφέρον ερώτημα. Αν Τοξότης Α * είναι μια σκουληκότρυπα, πως θα μπορούσαν οι αστρονόμοι να τον ξεχωρίσουν από μια μαύρη τρύπα;

Το ερώτημα αυτό επιχειρούν να ξεδιαλύνουν οι Ζilong Li και Cosimo Bambi από το πανεπιστήμιο της Σαγκάης με την εργασία τους «Distinguishing black holes and wormholeswith orbiting hot spots».

Οι Li και Bambi κάνοντας προσομοιώσεις συμπέραναν ότι το πλάσμα που βρίσκεται σε τροχιά γύρω από μια μαύρη τρύπα θα έχει διαφορετική εμφάνιση με το αντίστοιχο πλάσμα σε τροχιά γύρω από μια σκουληκότρυπα.

Ενώ προς το παρόν αυτές οι διαφορές δεν μπορούν να διακριθούν,  οι Li και Bambi, υπολόγισαν ότι οι παρατηρήσεις που θα γίνουν με τα νέας γενιάς τηλεσκόπια θα μπορούν να διακρίνουν τις διαφορές μαύρης τρύπας – σκουληκότρυπας. Ένα τέτοιο τηλεσκόπιο είναι το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο Συμβολόμετρο (VLTI) στην Ατακάμα της Χιλής.

Έτσι σε λίγα χρόνια είναι πιθανό να έχουμε τις πρώτες παρατηρησιακές ενδείξεις ύπαρξης σκουληκότρυπας, και μάλιστα μέσα στον ίδιο τον γαλαξία μας!

Στην Φυσική, μια σκουληκότρυπα (ή γέφυρα Einstein – Rosen) είναι μια τοπολογική ιδιότητα του χωροχρόνου βάσει της οποίας σχηματίζεται ένα «τούνελ» που συνδέει δύο απομακρυσμένα σημεία του – ένα «κόψιμο δρόμου» διαμέσου του χωρόχρονου. Για μια απλή οπτική εξήγηση της σκουληκότρυπας, φανταζόμαστε τον χωρόχρονο να απεικονίζεται ως μία δισδιάστατη επιφάνεια. Αν αυτή η επιφάνεια καμπυλωθεί διαμέσου μιας τρίτης διάστασης, μας δίνει την εικόνα της σκουληκότρυπας σαν έναν «σωλήνα» που ενώνει δύο απομακρυσμένες περιοχές  του χωρόχρονου. Στην πραγματικότητα αυτή η δισδιάσταστη επιφάνεια είναι τετραδιάστατη (τρεις διαστάσεις χώρου + μία χρόνου) και γι αυτό η οπτικοποίηση της πραγματικής καμπυλότητας είναι αδύνατη. Προς το παρόν δεν υπάρχουν παρατηρησιακά δεδομένα για σκουληκότρυπες, οι οποίες όμως προβλέπονται από την Γενική θεωρία της Σχετικότητας.

https://medium.com/the-physics-arxiv-blog/bb5ae64fa4fa

http://physicsgg.me/

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΜΙΑ «ΣΚΟΥΛΗΚΟΤΡΥΠΑ»

Οι επιστήμονες δεν έχουν αποκλείσει το ενδεχόμενο.
Το να μεταπηδά κανείς από τον ένα γαλαξία στον άλλο μέσα από διαστημικά τούνελ μπορεί να ακούγεται κάπως... τρελό, όμως οι επιστήμονες δεν έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο.
«Πώς όμως θα μπορούσε να «δουλέψει» κάτι τέτοιο;» αναρωτιέται ο Marcus Woo σε πρόσφατο άρθρο του για το BBC.

Το Σύμπαν είναι τεράστιο και το να ταξιδέψει κανείς με την ταχύτητα του φωτός στο κοντινότερο αστέρι απαιτεί χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων ετών.
Όσο για μια στάση στην... άλλη πλευρά του γαλαξία μας;
Για ένα τέτοιο ταξίδι χρειάζονται πάνω από 100.000 χρόνια.

Με ποιους τρόπους θα μπορούσε να εξερευνήσει κανείς το Διάστημα;
Μία επιλογή -για τη συντομότερη διαδρομή- θα ήταν μέσω μιας σκουληκότρυπας, με άλλα λόγια... ενός διαστημικού τούνελ, που ταξιδεύει στο χωροχρόνο και μπορεί να μας συνδέσει με τις πιο απομακρυσμένες γωνιές του σύμπαντος.
Βέβαια, σύμφωνα με τους επιστήμονες το να πηδήξει κανείς μέσα σε μια σκουληκότρυπα θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο, ωστόσο οι ειδικοί δεν αποκλείουν εντελώς αυτό το ενδεχόμενο.

Για να σχηματίσει κανείς την εικόνα μιας διαστημικής σκουληκότρυπας, πρέπει να φανταστεί το Σύμπαν σαν ένα διδιάστατο φύλλο, όπως στην φωτογραφία.
Με αυτόν τον τρόπο, μπορεί κανείς να πηδήξει από το ένα άκρο του σύμπαντος στο άλλο μέσα από μια σκουληκότρυπα και να καταλήξει σε κάποιον άλλο γαλαξία.
Το «στόμα» της σκουληκότρυπας λειτουργεί επίσης σαν ένα κοσμικό παράθυρο, επιτρέποντας μας να κοιτάξουμε τα άστρα που βρίσκονται στην αντίθετη άκρη του σύμπαντος.

Αυτά τουλάχιστον ισχύουν σε θεωρητικό επίπεδο.

Την δεκαετία του 1980 ο αστρονόμος Carl Sagan εργαζόταν επάνω στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Contact», στο οποίο η ηρωίδα του ταξιδεύει σε όλο το Σύμπαν.
Ο Sagan ζήτησε τη βοήθεια του φυσικού Kip Thorne, για να δει αν επιστημονικά υπήρχε κάποιος τρόπος για να πραγματοποιήσει η ηρωίδα του αυτό το ταξίδι.
Ο Thorne συνειδητοποίησε, ότι ο καλύτερος τρόπος που μπορούσε να γίνει αυτό, ήταν μέσα από μια σκουληκότρυπα.
Όμως, για να διασφαλίσει ότι η σκουληκότρυπα θα παρέμενε ανοιχτή, ανακάλυψε ότι χρειαζόταν ένα «περίεργο» υλικό, που καλείται εξωτική ύλη.

Η εξωτική ύλη έχει αρνητική ενέργεια (ή αρνητική μάζα), επιτρέποντάς της να δρα ως ένα είδος αντιβαρύτητας.
Αν η Γη είχε αρνητική μάζα και αφήνατε μια μπάλα στην επιφάνεια του πλανήτη θα ανέβαινε προς τα πάνω, όχι προς τα κάτω.
Ακόμη πιο περίεργα, για να καταφέρνατε να χτυπήσετε ένα μπαλάκι του τένις με μια ρακέτα, δεν θα έπρεπε να χτυπήσετε προς το μέρος του αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αυτή η συμπεριφορά επιτρέπει στην εξωτική ύλη να αποτρέπει την κατάρρευση μιας σκουληκότρυπας, αναφέρει το δημοσίευμα του BBC.
Παρότι η αρνητική ενέργεια μπορεί να μας ακούγεται περίεργη, οι νόμοι της Φυσικής την «επιτρέπουν».

Όμως –συνεχίζει το δημοσίευμα- προκειμένου μια σκουληκότρυπα να μπορούσε να χρησιμεύσει για ένα ταξίδι στο Διάστημα, θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλη και να διαρκεί αρκετά, προκειμένου να μπορέσει να περάσει κάτι ή κάποιος μέσα από αυτή.
Αλλά, για να υπάρξει μια τέτοια σκουληκότρυπα, θα χρειαζόταν τόση αρνητική ενέργεια που... οι νόμοι της Φυσικής δεν επιτρέπουν. Και ακόμη κι αν μπορούσε να παραβεί κανείς τους νόμους, θα απαιτούνταν τεράστια ποσά ενέργειας.
«Οι επιστήμονες είναι αρκετά σίγουροι ότι οι κβαντικές ανισότητες εμποδίζουν τις μακροσκοπικές, διαπερατές σκουληκότρυπες» λέει ο John Friedman, φυσικός στο πανεπιστήμιο του Ουινσκόνσιν. «Αλλά σίγουρα δεν είναι αεροστεγείς».
Κάποιοι άλλοι έχουν αναπτύξει θεωρίες για την «κατασκευή» διαπερατών σκουληκότρυπων, όμως σχεδόν όλες από αυτές βασίζονται σε ιδέες που δε συνοδεύονται από πραγματικές αποδείξεις.
«Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε μέχρι τώρα είναι δύσκολο να πει κανείς πώς θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια διαπερατή σκουληκότρυπα» κατέληξε ο Ford.

Ωστόσο, αυτό δε θα σταματήσει τους επιστήμονες από το να συνεχίζουν να προσπαθούν να ανακαλύψουν αν αυτό το ενδεχόμενο θα μπορούσε να είναι εφικτό.

http://www.newsbeast.gr/

ΠΩΣ Ο ΠΑΝΑΣ ΕΓΙΝΕ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ, ΚΙ ΑΥΤΗ ΘΕΩΡΗΘΗΚΕ ΩΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ!

O καθένας μπορεί να βρει στο διαδίκτυο και στις εγκυκλοπαίδειες πως οι Αρχαίοι Αρκάδες είχαν κόψει νόμισμα που είχε στην μια πλευρά του τον Δία και στην άλλη τον Πάνα, αυτόν τον κατσικοπόδαρο με τα κέρατα, αυτόν που οι χριστιανοί αργότερα ονόμασαν ως διάβολο!

Ο ΔΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΡΚΑΔΩΝ! Τι να σημαίνει το αρχαίο αυτό νόμισμα; (που έκοψαν αργότερα και άλλες περιοχές της Ελλάδας) Πως οι Αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στον Διάβολο; Όχι, βέβαια…

Ας εξηγήσουμε με απλά λόγια το σημαντικό αυτό θέμα.

Ο Δίας γεννήθηκε στις πηγές της Νέδας, στο Λύκαιον όρος, στην ορεινή Τριφυλία, στο μέρος της Αρκαδίας που κοιτά προς την Τριφυλία, προς τον Κυπαρισσιακό κόλπο. Η Αρκαδία τότε έπιανε πολύ περισσότερη έκταση.
Τον μεγάλωσαν 3 νύμφες, μια απ’ αυτές ήταν η Νέδα. Το μόνο θηλυκό ποτάμι! Υπάρχει και σήμερα χωριό Νέδα στην ορεινή Τριφυλία. Οι τελευταίες αρχαιολογικές έρευνες συμφωνούν πως η λατρεία του Δία κατόπιν πήγε στην Κρήτη, ενώ πρωτύτερα γεννήθηκε στην Αρκαδία…
Ο Πάνας επίσης γεννήθηκε στην Αρκαδία, υπάρχει και σήμερα χωριό-οικισμός «Παν» στο Δήμο Γορτυνίας, με λιγοστούς κατοίκους. Το αρχαίο όνομα της Αρκαδίας ήταν «Πανία». Όταν γεννήθηκε ο Παν χάρηκαν οι θεοί πάντες, γι αυτό -ίσως- και ονομάστηκε Παν!
Οι Αρκάδες πήραν το όνομά τους από τον Αρκά, που ήταν γιός του Δία και της Καλλιστώς. Είχαν πολλή υπερηφάνεια και πολύ χιούμορ. Βοηθούσε το κλίμα από τότε για να αναπτυχθεί πολιτισμός. Και ο Ερμής, ο πατέρας του Πανός, ήταν αρκαδικός θεός, γεννήθηκε στο Κυλώνειο όρος. Ο Ασκληπιός, η Άρτεμις, και η Αθηνά επίσης έλεγαν πως γεννήθηκαν εκεί, κλπ. Ο Λύκειος Απόλλων, ο Θεός του Φωτός. Με λίγα λόγια όλη η Αρχαία θρησκεία…

Αλλά τι ήταν ο Πάνας, και πώς μετονομάστηκε και απεικονίστηκε στις αγιογραφίες ως διάβολος μετά την επικράτηση του χριστιανισμού;
Ο Πάνας είναι τραγοπόδαρος, με κέρατα, είναι ο θεός της φύσης, των αγρίων ζώων, προστατεύει την πανίδα. Η λέξη πανίδα έχει το όνομά του, και υπάρχει και στα αγγλικά, είναι πλέον διεθνής λέξη.

Είναι ο θεός που προστατεύει την ηρεμία και τη μαγεία της φύσης, τραγουδά με τον αυλό του το απομεσήμερο. Είναι ο προστάτης του μεσημεριανού ύπνου, και είναι κρίμα που αυτή η Αρχαία Ελληνική παράδοση χάθηκε στις μέρες μας από το ωράριο εργασίας. Είναι ο θεός του γέλιου, της χαράς, του έρωτα, του σεξ.
Αλλά συγχρόνως είναι και ο θεός του πανικού, απ’ αυτόν βγήκε η λέξη αυτή, που είναι επίσης παγκόσμια. Πανικό έχουμε όταν αποχωριζόμαστε από τη φύση, και όταν δεν φερόμαστε σωστά στα ερωτικά θέματα.

Ο επίσημος Χριστιανισμός, λοιπόν, επηρεασμένος από τον Παύλο, την Παλαιά Διαθήκη και το ιερατείο, ως συντηρητική θρησκεία που θεωρεί το σεξ ως αμαρτία, θεώρησε φυσικό να τον θεωρήσει ως διάβολο. Αυτός που φέρνει την αυγή, (ηώς) ονομάστηκε «εωσφόρος» (λουσιφερ στα αγγλικά) και έχει αρνητική σημασία, είναι ο «διάβολος».

Και η θεά του έρωτα, η Αφροδίτη, κι αυτή θεωρήθηκε ως διάβολος, αφού το αστέρι της, ο πλανήτης Αφροδίτη φαίνεται με γυμνό οφθαλμό όταν χαράζει και φέρνει την αυγή, και λίγο μετά τη δύση, στο λυκαυγές και στο λυκόφως… Είναι ο Αυγερινός και ο Αποσπερίτης.

Οι αρχαίοι εβραίοι για να εξαγνιστούν από τις αμαρτίες τους, τις φόρτωναν σε έναν τράγο, τον οποίο θυσίαζαν, τον έκαιγαν ζωντανό, του έκαναν ολοκαύτωμα, δεν υπάρχει χειρότερο βασανιστήριο!!. Ήταν ο αποδιοπομπαίος τράγος, φράση που λέμε και σήμερα χωρίς να ξέρουμε το γιατί.

Στο Ευαγγέλιο υπάρχει η παραβολή «περί κρίσεως κόσμου» όπου τα αρνιά θα πάνε στον παράδεισο, και τα κατσίκια στην κόλαση. Να ένας ακόμα λόγος που θεώρησαν τον Πάνα ως διάβολο, παρανόησαν την παραβολή αυτή, διότι ο Χριστός μιλούσε παραβολικά. Όμως όλα αυτά έγιναν από παρανόηση. Δεν υπάρχουν καλά και κακά ζώα.

Υπάρχει ένα παγκόσμιο καλλιτεχνικό κίνημα που λέγεται ET IN ΑRKADIA EGO = ήμουν και εγώ στην Αρκαδία. Εξυμνεί την φύση, τη χαρά, το αυθεντικό, το ωμό, το γνήσιο. Έχει κάτι από τον Δία και από τον Πάνα, από την Αρχαία Ελλάδα, από την ζωή την ίδια δηλαδή.

Άραγε σήμερα έχει νόημα να μιλάμε για Αρχαίους Θεούς; Υπάρχουν; Έχουν οπαδούς; Η απάντηση είναι μόνον: Ναί! «Δεν αποθνήσκουν οι Θεοί. Η πίστις αποθνήσκει του αχαρίστου όχλου των θνητών», λέει και ο Καβάφης στο ποίημά του «Μνήμη».

Οι Αρχαίοι Θεοί ζουν στον ίδιο τόπο, ζουν μέσα μας, μα εμείς δεν το γνωρίζουμε, δεν τους γνωρίζουμε. Μόνο έτσι εξηγείται το νεοελληνικό χάος, η ηθική και οικονομική κρίση. Η άγνοιά μας για τους Αρχαίους Θεούς και η απομάκρυνση από τη Φύση, αυτά εξηγούν την ψυχολογία του νεοέλληνα γενικότερα.

Ο Πάνας επιβιώνει κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και παντού. Ιδίως στα ωραία χωριά της Ελλάδας. Είναι ολοζώντανος στην αθυροστομία και στα χωρατά που λένε οι χωριάτες. Στις απόκριες αλλά και όλο το χρόνο.
Αλλά επιβιώνει και στα ομορφότερα τραγούδια του κόσμου. Ναι! Τα παραδοσιακά, δημοτικά τραγούδια, όχι μόνον τα σατυρικά, κλπ, είναι τα ωραιότερα του κόσμου, πολλών αιώνων, τα μισά κρατούν απ την Αρχαιότητα, ολόιδια μουσική και παρόμοιοι στίχοι! Αν αφαιρέσουμε τα ηρωϊκά και τα κλέφτικα, όλα τα άλλα εξυμνούν τον έρωτα, τη φύση, τα ζώα, τα φυτά. Υπάρχει τουλάχιστον ένα τραγούδι για κάθε ζώο, φυτό, δέντρο, για όλα τα στοιχεία της φύσης. Λεμονάκι, νεραντζούλα, πέρδικα, αετός, πλάτανος, ιτιά, μήλο, παπαρούνα, μαντζουράνα, φεγγαράκι, θάλασσα, κλπ. κλπ. κλπ.
Τι κρίμα να χάνονται σιγά-σιγά, επειδή θεωρούνται παρωχημένα. Ευτυχώς που είναι καταγεγραμμένα και μαγνητοφωνημένα. Κρίμα που για να φλερτάρουν οι νέοι χρειάζονται τα άνοστα -άγρια και μη μελωδικά ευρωπαϊκά τραγούδια.
Είναι ντροπή που αισθάνονται κόμπλεξ οι Έλληνες για την παράδοσή τους, που είναι η ομορφότερη του κόσμου. Ο Χριστιανισμός έκανε δυστυχώς πολύ κακό στην Ελλάδα.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙ ΠΑΝΑΣ

Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

Η Ελληνική Μυθολογία πρέπει να είναι προαιρετικό μάθημα σε κάθε τάξη των σχολείων, όπως προαιρετικά είναι και τα θρησκευτικά, κι όμως οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, και δεν το λένε στους μαθητές τους. Για να δούμε; Ποιό θα είναι πιο ελκυστικό, η Παλαιά Διαθήκη ή μήπως η Ελληνική Μυθολογία; Ας διαλέξουν οι μαθητές… Είναι απίστευτο να ξέρουν οι ευρωπαίοι την Ελληνική Μυθολογία καλύτερα από μας. (παρένθεσις: η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι κι αυτή προαιρετικό μάθημα, αλλά το αποκρύπτουν και δεν τη διδάσκουν σε κανένα σχολείο).

Αλλά ας πάμε στις 3 τελευταίες σειρές του διαλόγου του Πλάτωνα, «Φαίδρος», που έχει ως θέμα τον έρωτα. Εκεί ο Σωκράτης απευθύνεται προς τον Πάνα, και κάνει μια προσευχή με την γνωστή ειρωνεία του. Λέει: Θεέ Πάνα, δώσε μου την εσωτερική ομορφιά της ψυχής, την αρμονία με όλα τα έξω, και να μη λογαριάζω το χρήμα ούτε να το έχω. (σ.σ. Ω φίλε Παν, έλεγε. Διότι οι Έλληνες ήταν φίλοι με τους Θεούς. Όχι δούλοι τους)

Ο Πάνας είναι ο πιο αδικημένος θεός από τον Πάνθεον. Ήρθε η στιγμή να βρει τη θέση που του αρμόζει.
Ο Πάνας είναι ο Θεός της Φύσης, και τιμωρεί όσους την μολύνουν. Ο Παν δεν συγχωρεί τη μαλθακότητα, δεν καταδέχεται να τραγουδά κλαψιάρικα τραγούδια. Τέλος ο Παν θα τιμωρήσει όσους τον πέρασαν για διάβολο.
Οι Νεοέλληνες αλλάζουν μέρα τη μέρα. Βάζουν πλέον Αρχαία Ελληνικά ονόματα στα μικρά παιδιά, γίνονται φυσιολάτρες, πάνε σιγά-σιγά στα χωριά τους, απομακρύνονται από την τυπολατρική πλευρά του χριστιανισμού. Οι Ελληνίδες μέρα τη μέρα ομορφαίνουν. Δεν έχουν να ζηλέψουν πλέον τίποτα από τις ευρωπαίες. Κι όλα αυτά γίνονται όλο και περισσότερο.

Ίσως να κάνει το πράγμα τον κύκλο του και να ξανακοπεί παρόμοιο νόμισμα με τον Δία και τον Πάνα, αυτή τη φορά παγκόσμιο. Καιρός είναι να υποχωρήσουν οι φανατικές θρησκείες που διαχωρίζουν τον κόσμο, και να αναπτυχθεί η Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία που είναι άκρως ανθρώπινη και αγαπά τη φύση.

Ο Νίτσε είχε πει: Βρείτε μου έναν θεό να γελάει, για να τον πιστέψω. Βρέθηκε, λοιπόν, θεός και για τον Μέγα Φιλόσοφο που κατηγορήθηκε ως άθεος. Ο Παν, ο Θεός του γέλιου!

Υ.Γ. πολύ χρήσιμο βιβλίο είναι το : ο Πάνας και ο Εφιάλτης, του ευρωπαίου φιλέλληνα James Hillman, το οποίο υπήρξε και η αφορμή γι αυτό το άρθρο. Ας ψάξει όποιος θέλει να το βρεί.

Φιλικά, Αντώνης Αντωνόπουλος, Κυπαρισσία

Απόσπασμα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://mhnpetaslefta.blogspot.gr/

_____________________________________

Ο Θεός Πάνας δέχεται μεγάλες τιμές από τον Σκωτσέζο Μike Scott και το προσωπικό μουσικό του όχημα, τους Waterboys. Στο τραγούδι The PanWithin από τον δίσκο This Is The Sea του 1985 οι εραστές αναζητούν και αφουγκράζονται τον εσώτερο Πάνα υπό την καταιγιστική ρυθμική συνοδεία ηλεκτρικής κιθάρας, πιάνου και βιολιού.
Αλλά η μεγάλη ανατριχίλα έρχεται με το τραγούδι Τhe Return Of Pan από τον δίσκο Dream Harder του 1993, όπου με αφορμή μία ιστορία του Πλουτάρχου από το «Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων» ο Scott ειρωνεύεται και πετάει το γάντι σε όσους πιστεύουν την φήμη για τον υποτιθέμενο θάνατο του εν λόγω θεού: «από τις πανάρχαιες ημέρες και σε όλα τα χρόνια / από την Αρκαδία μέχρι τα πέτρινα πεδία του Ινισχήρ / κάποιοι λένε, πως οι θεοί είναι απλώς ένας μύθος /, αλλά μάντεψε με ποιόν έχω χορέψει /, ο Μέγας Παν ζει!»...
Στο τραγούδι εκτός από τα κατά παράδοση χρησιμοποιούμενα στη ροκ μουσικά όργανα γίνεται και εκτεταμένη χρήση κλαρίνου (!), ενώ ο εκρηκτικός συνδυασμός του με την ηλεκτρική κιθάρα αμέσως μετά την ιαχή «Ο ΜΕΓΑΣ ΠΑΝ ΖΕΙ!» ίσως κάνει την συγκεκριμένη φράση να ακούγεται ανησυχητικά πειστική για κάποιους...
Για την ιστορία να αναφέρουμε, ότι ο Μike Scott επισκέπτεται συχνότατα την Αρκαδία.

ΑΡΧΑΙΑ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ & ΕΠΙΣΤΗΜΗ

Το υλικό στο βίντεο που ακολουθεί περιέχει αυθεντικές φωτογραφίες αρχαίων αναπαραστάσεων, αντίγραφα σχεδίων και πρωτότυπα αρχαίων εγγράφων που εσωκλείουν αναφορές σε ανώτερη επιστήμη και τεχνολογία από την αρχαιότητα. Το υλικό της αφήγησης είναι 100% αληθινό όσο απίστευτο και αν ακούγεται, περιέχει μόνο επιβεβαιωμένες ιστορικά αναφορές και παραπέμπει τον ακροατή στα εν λόγω αρχαία διασωθέντα κείμενα…

UFO's & Aliens Truth (Greek community)

ΘΑΡΓΗΛΟΣ ΑΡΤΟΣ. Η ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΤΑ

Η αναζήτηση για τις ρίζες του εθίμου της βασιλόπιτας, μας οδηγεί πίσω, στην αρχαιότητα, στις προσφορές άρτου ή και μελιπήκτων των αρχαίων ημών προγόνων, προς τους θεούς, κατά τη διάρκεια εορτών.

Το κόψιμο της βασιλόπιτας είναι από τα ελάχιστα αρχέγονα έθιμα που επιβιώνουν.

Οι Λαογράφοι αναζητούν τη ρίζα του εθίμου στην αρχαιοελληνική παράδοση. Οι Αρχαίοι Έλληνες προσέφεραν στους θεούς σε κάθε μεγάλη καμπή του χρόνου ή της ζωής τους «εορταστικούς άρτους». ..
Κάθε Αθηναίος στρατιώτης, πριν ξεκινήσει για τον πόλεμο, αφιέρωνε στον Άρη, το θεό του πολέμου, τρία ψωμάκια. Ένα για να πάει καλά, ένα για να νικήσει και το τρίτο για να γυρίσει γερός και αρτιμελής.
Οι κυνηγοί, για να έχουν πλούσιο κυνήγι αφιέρωναν παρόμοια ψωμάκια στη θεά Άρτεμη, την προστάτιδα του κυνηγιού.
Οι θεριστάδες της γης αφιέρωναν αρτίδια στη θεά Δήμητρα, που τα ονόμαζαν «θαλύσια αρτίδια» στη γιορτή της συγκομιδής και απλώς «άρτους» ή «πλακούντες» στη γιορτή των Θεσμοφορίων.

Ο λαογράφος Φίλιππος Βρεττάκος στο βιβλίο του “Οι δώδεκα μήνες του έτους και αι κυριώτεραι εορταί των” αναφέρει:
«Οἱ πρόγονοί μας εἰς τὴν ἀρχαιότητα, κατὰ τὰς μεγάλας ἀγροτικὰς ἑορτάς, προσέφερον εὶς τοὺς θεούς, ὡς ἀπ΄ ἀρχήν, ἕναν ἄρτον. Ἐπὶ παραδείγματι κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ θερισμοῦ, ποὺ ἐλέγετο Θαλύσια καὶ ἦτο ἀφιερωμένη εἰς τὴν Δήμητραν, κατασκευάζετο ἀπὸ τὸ νέον σιτάρι ἕνας μεγάλος ἑορταστικὸς ἄρτος (ἕνα καρβέλι), ποὺ ἐλέγετο «Θαλύσιος ἄρτος», κατὰ δὲ τὴν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἀπόλλωνος ἑορτήν, τῶν Θαργηλιῶν, ἐψήνετο, κατὰ τὸ ἔθιμον, ὁ «θάργηλος ἄρτος».

Τα Θαργήλια γιορτάζονταν την 16η και την 7η ημέρα του μηνός Θαργηλιώνος προς τιμή του Απόλλωνος Δηλίου στην Αθήνα, τη Μίλητο, τη Δήλο και πολλές άλλες Ιωνικές πόλεις.
Η γιορτή άρχιζε με θυσία μιας άμναδος και ενός κριού. Ακολουθούσε πομπή και μετά μουσικοί αγώνες από κυκλικό χορό, όπου ο νικητής έπαιρνε ως βραβείο τρίποδα, τον οποίο αφιέρωνε στο «Πύθιον» Ιερό του Θεού που είχε ιδρυθεί από τον Πεισίστρατο.
Στη συνέχεια τα παιδιά τοποθετούσαν στις εξώθυρες των οικιών τους την «ειρεσιώνη» δηλαδή κλαδί ελιάς παγκάρπου. Προσφέρονταν θυσίες και καρποί, ενώ από τους πρώτους ώριμους σπόρους ζύμωναν τον άρτο «Θάργηλο».

Επίσης υπάρχουν αναφορές ότι παρόμοιοι άρτοι δίνονταν και κατά την διάρκεια της Αρχαιοελληνικής εορτής των «Κρονίων» και αργότερα των ρωμαϊκών «Σατουρναλίων».Οι Ρωμαίοι υιοθέτησαν τις συνήθειες των Αρχαίων Ελλήνων.

Στα Σατουρνάλια, γιορτή των Ρωμαίων αφιερωμένη στο θεό Σατούρνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον ελληνικό θεό Κρόνο και τον θεωρούσαν θεό της γονιμότητας, καθιέρωσαν τυπικές θυσίες και διάφορα έθιμα, όπως την ανταλλαγή μικρών δώρων, υπαίθριες αγορές και τυχερά παιχνίδια ακόμα και για τους δούλους.

Ανάμεσα στα έθιμα της γιορτής ήταν και η συνήθεια να ζυμώνουν πλακούντες, που στη συνέχεια τους έτρωγαν, για να πάρουν δύναμη.
Οι πλακούντες ήταν οι μακρινοί πρόγονοι των πιτών και των κέικ. Η ζύμη τους ήταν παρόμοια με τη ζύμη των ψωμιών, αλλά ήταν εμπλουτισμένη με γάλα, λίπος, μυρωδικά, μπαχαρικά κ.α.

Οι Ρωμαίοι καθιέρωσαν στους πλακούντες εκείνους το μεταλλικό νόμισμα για υγεία και καλή χρονιά.
Πρόσθεταν μάλιστα και μικρό κομμάτι πάπυρο, που αν τύχαινε σε δούλο του σπιτιού, του χάριζαν την ελευθερία. Τα επόμενα χρόνια παρέλαβαν οι Φράγκοι το έθιμο, οι οποίοι το διέδωσαν, αν και υπάρχει η αναφορά ότι για πολλούς αιώνες δεν τοποθετούνταν νόμισμα αλλά ένα φασόλι μέσα στη πίτα και αυτός που το έβρισκε, ανακηρυσσόταν ο «Βασιλιάς της βραδιάς» ή «Φασουλοβασιλιάς».

http://maiandros.blog-spot.gr/