ΣΩΚΡΑΤΗΣ

Ο Σωκράτης γεννήθηκε το -470 και θανατώθηκε το -399. Ο πατέρας του ονομάζετο Σωφρονίσκος και η μητέρα του Φαιναρέτη. Ο πατέρας του ήταν λιθοξόος ή λαξόος (λας = πέτρα). Συγκεκριμένα η δουλειά του λιθοξόου ήταν να πάρει το πρωτογενές μάρμαρο και να το φέρει σε κάποια μορφή, ούτως ώστε να το αναλάβει ύστερα ο γλύπτης για να κατασκευάσει αγάλματα ή ανδριάντες. Η μητέρα του ήταν γνωστή μαία των Αθηνών.

Ο Σωκράτης έμενε οικογενειακώς στον δήμο Αλωπεκής (κάπου κοντά στα σύνορα Άνω Ν. Σμύρνης και Φαλήρου). Για τα παιδικά του χρόνια γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. O Σωκράτης μικρός διέθετε φυσική ευφυΐα για όλα τα πράγματα χωρίς να έχει λάβει καμία εκπαίδευση. Επίσης ως παιδί δεν είχε καλή διαγωγή ήταν άτακτος. Μεγαλώνοντας ασχολήθηκε όπως ήταν επόμενο με την εργασία του πατέρα του Σωφρονίσκου ως λιθοξόος.

Ο Παυσανίας μας δίνει μια πληροφορία, ότι στα Προπύλαια της ακρόπολης υπήρχε ένα μαρμάρινο ανάγλυφο που ήταν οι τρείς χάριτες, το οποίο έλεγαν ότι το είχε φτιάξει ο Σωκράτης, πληροφορία η οποία διασταυρώνει και από άλλους. Ο Σωκράτης ενώ ξεκίνησε ως λιθοξόος έγινε μετά και γλύπτης αλλά τα παράτησε.
Όταν μια φορά ο φιλόσοφος Αρχέλαος εισήλθε στο εργαστήριο που ήταν ο Σωκράτης έτυχε να τον ακούσει να διεκδικεί με ενδιαφέροντα επιχειρήματα τα δικαιώματα του, ως προς την αμοιβή του, ώστε εντυπωσιάστηκε και τον κάλεσε να γίνει μαθητής του. Τότε ο Σωκράτης ήταν περίπου 17 ετών.

Ωστόσο ο Σωκράτης είχε πει ότι είχε εκπαιδευτεί και από τον Πρόδικο, στον οποίο πλήρωνε δίδακτρα.

Στον Σωκράτη δεν άρεσε να ταξιδεύει όπως συνήθιζαν οι φιλόσοφοι, και έλεγε ότι δεν θα τον ωφελήσει σε τίποτα το να βλέπει δένδρα. Λάτρευε την Αθήνα, και εκαυχάτο ότι είχε βγει έξω από αυτήν λιγότερες φορές από τους κουτσούς, τυφλούς και ανάπηρους.
Όσες φορές βγήκε ήταν για σοβαρούς λόγους, μια φορά στους Δελφούς, στον Ισθμό, εξ αιτίας του Πελοποννησιακού, και σε άλλες μάχες.

Ο Αλκιβιάδης στο Πλατωνικό συμπόσιο ανάφερε ότι ο Σωκράτης άντεχε περισσότερο από όλους τις κακουχίες και την βαρυχειμωνιά. Μάλιστα οι άλλοι οπλίτες όταν τον έβλεπαν να περπατά άνετα ξυπόλητος πάνω στους πάγους τον στραβοκοίταζαν γιατί υπέθεταν ότι τους κορόιδευε.
Στην μάχη της Ποτίδαιας, ο Σωκράτης έδειξε αξιοθαύμαστη ανδρεία, και κατόρθωσε να σώσει τον Αλκιβιάδη. Μετά την νίκη των Αθηναίων οι αθηναίοι στρατηγοί παρασημοφόρησαν τον Αλκιβιάδη ο οποίος είπε να δοθεί το παράσημο στον Σωκράτη, πράγμα που ο φιλόσοφος δεν δέχθηκε, και γενικώς δεν ήθελε κάτι που του έφερε μεγάλη διάκριση όπως μας ενημερώνει ο Αριστοτέλης.

Ο Σωκράτης απασχολούσε τους συμπολεμιστές του με την συμπεριφορά του. Μια μέρα από τα χαράματα μέχρι το άλλο πρωί στεκότανε όρθιος και ακίνητος για να βρει λύση σε κάτι που τον απασχολούσε. Μαζί του ξενύχτησαν και οι υπόλοιποι από περιέργεια να δουν αν θα κοιμηθεί. Κατόπιν πολέμησε στην σφοδρή μάχη του Δηλίου.

Ο Σωκράτης νυμφεύτηκε την Ξανθίππη. Στην απολογία ανέφερε τους τρείς γιούς και τις ηλικίες τους, τον μεγαλύτερο Λαμπροκλέα που ήταν μειράκιον (14-21 ετών) και δύο παιδιά (1-7 ετών) Μενέξενο και Σωφρονίσκο. Από κει φαίνεται με έναν πρόχειρο υπολογισμό ότι ο Σωκράτης νυμφεύτηκε σε μεγάλη ηλικία, περίπου στα 55.

Η δυνατότητα του Σωκράτη να συμμετάσχει στις εκστρατείες ως οπλίτης, όπου έπρεπε να αγοράσει πανοπλία και όπλα, επιβεβαιώνει την ύπαρξη περιουσίας ή κάποιου εισοδήματος.

Ο Σωκράτης αγαπούσε την σχόλη (σχόλη σημαίνει ελεύθερος χρόνος), για να μπορεί να ασχοληθεί με αυτά που του άρεσαν, και θεωρούσε την σχόλη ως το κάλλιστο των αποκτημάτων. Οι πρόγονοι μας επεδίωκαν να τακτοποιήσουν έτσι τις βιοτικές ανάγκες ούτως ώστε να έχουν ελεύθερο χρόνο για γυμναστική, φιλοσοφικές συζητήσεις, καλλιτεχνίες, πολιτική κτλ. Και περιφρονούσαν αν κάποιος στερείτο σχόλης.

Ο Αριστοφάνης είναι κωμικός ποιητής και δεν τον ενδιαφέρει να δείξει την πραγματικότητα αλλά αντιθέτως να την παρουσιάσει με έναν τρόπο εξευτελίζοντας την να προκαλέσει γέλιο. Παρουσιάζει λοιπόν τον Σωκράτη ως άπλυτο σοφιστή, που διαφθείρει τους νέους με τις νέες ιδέες-θεότητες που μοιάζουν ελαφρές και θαμπές σαν τις νεφέλες και αλλάζει τους θεούς με νέους θεούς...
Που να ήξερε ο Αριστοφάνης ότι θα ήταν η κύρια πηγή έμπνευσης στους κατήγορους του Σωκράτη...
«Αδικεί Σωκράτης, ούς μεν η πόλις νομίζει θεούς ού νομίζων, έτερα δε καινά δαιμόνια εισηγού-μενος. Αδικεί δε και τους νέους διαφθείρων. Τίμημα θάνατος» (Διογένης Λαέρτιος, 2.5.40) Ήταν η κατηγορία μερικά χρόνια αργότερα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ: ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΑΤΙΡΑΣ

Στον Αντιφώντα είπε κάποτε ο  Σωκράτης ότι όπως κάποιος ευχαριστείται στο να έχει ένα άλογο ή σκύλο, έτσι αυτός αντίστοιχα στο να έχει καλούς φίλους, και αν μπορούσε να τους βοηθήσει σε κάτι θα ήταν μεγάλο ψυχικό κέρδος γι αυτόν.

Την άποψη του Σωκράτη, ότι πρέπει να κοιτάξουμε πρωτίστως τα εδώ, δηλ. να βελτιώσουμε εμάς για να δημιουργήσουμε μια ανθρώπινη κοινωνία κατ επέκταση, υιοθέτησε και ο διαπρεπής Κύπριος φιλόσοφος ο Δημώναξ. Ο Δημώναξ λοιπόν ανέφερε το «ελεύθερον όστις ούτε ελπίζει τι, ούτε φοβείται τι» απόφθεγμα που ο Ν. Καζαντζάκης έβαλε να χαράξουν στον τάφο του ως δήθεν δικό του.

Ας αναφέρουμε μερικά αποφθέγματα του Σωκράτους:

-Όταν τον ρώτησαν αν είναι καλό να νυμφεύεται κανείς ή όχι απάντησε ότι και στις δυο περιπτώσεις θα μετανοήσεις

-Κάποτε κάποιος τον κλότσησε χωρίς αιτία και δεν αντέδρασε. Τον ρωτήσανε λοιπόν το γιατί, και αυτός απάντησε «αν με κλότσαγε ένας γάιδαρος θα τον πήγαινα στα δικαστήρια;»

-Όταν κάποτε διάβασε βιβλίο του Ηράκλειτου που του έδωσε ο Ευριπίδης σχολίασε «όσα κατενόησα ήταν σπουδαία, υποθέτω και όσα δεν κατενόησα»

-Όταν συχνά έβλεπε το πλήθος των άφθονων αγαθών έλεγε ικανοποιημένος «πόσα πράγματα δεν έχω ανάγκη...»

-Κάποτε κάλεσε για δείπνο στο σπίτι του κάποιους πλουσίους και η Ξανθίππη ντρεπόταν, τότε ο Σωκράτης της είπε «μην σκιάζεσαι, διότι αν είναι σωστοί και λογικοί θα συμπεριφερθούν καλώς, αν πάλι δεν είναι σωστοί, δεν αξίζει τον κόπο να στεναχωρούμεθα»

-Όταν ο Λυσίας του έγραψε μια απολογία για το δικαστήριο, ο Σωκράτης του είπε ότι είναι καλός ο λόγος αλλά δεν του ταιριάζει. Τότε ο Λυσίας τον ρώτησε πως είναι δυνατόν να είναι καλός αλλά να μην του ταιριάζει. Τότε ο Σωκράτης του αποκρίθηκε «δεν υπάρχουν καλά ρούχα και υποδήματα που να μην ταιριάζουν σε μένα;»

-Οι μαθητές του τον παρότρυναν να δραπετεύσει στην Θεσσαλία, και τα παιδία του που ήταν μικρά, θα τα φρόντιζαν αυτοί. Τότε ο Σωκράτης είπε «αν φύγω για την Θεσσαλία θα τα φροντίσετε, αν φύγω για τον Άδη δεν θα τα φροντίσετε;»

-Στον μαθητή του Σιμμία είχε πει «αν δεις κάποιον φιλόσοφο να αγανακτεί όταν πρόκειται να πεθάνει, τότε να ξέρεις ότι δεν ήταν τελικά φιλόσοφος αλλά φιλοσώματος»

-Όταν ο Σωκράτης παρατήρησε κάποιον σε ένα συμπόσιο με λίγο έντονο τρόπο, ο Πλάτων του είπε « δεν θα ήταν καλύτερο να το τα έλεγες ιδιαιτέρως;» τότε Απάντησε ο Σωκράτης στον Πλάτωνα «δεν θα ήταν καλύτερα αν μου το έλεγες και συ ιδιαιτέρως;»

-Ο Σωκράτης είπε σε κάποιον πλούσιο που καυχιόταν για τα πλούτη του, ότι δεν θα τον θαυμάσει αν δεν δει πρώτα το πώς χρησιμοποιεί αυτά τα πλούτη

http://ellinonfilosofia.blogspot.gr/2011/03/blog-post_06.html

ΚΕΛΤΙΝΗ ΚΑΙ ΗΡΑΚΛΗΣ

Κελτίνη

Λέγεται ότι ο Ηρακλής, όταν έφερνε από την Ερύθεια[1] τα βόδια του Γηρυόνη, περιπλανώμενος μέσα από τη χώρα των Κελτών έφτασε στον Βρεταννό. Αυτός είχε μια θυγατέρα με το όνομα Κελτίνη. 
Αυτή επειδή ερωτεύτηκε τον Ηρακλή, του έκρυψε τα βόδια και δεν ήθελε να τα επιστρέψει, προτού αυτός να σμίξει μαζί της. Ο Ηρακλής αφενός βιαζόταν να ξαναπάρει τα βόδια του, αφετέρου και πολύ περισσότερο εξεπλάγη με την ομορφιά της κοπέλας. Έτσι έσμιξε μαζί της. Με το πέρασμα του χρόνου απέκτησαν ένα παιδί, τον Κελτό, από τον οποίον πήραν το όνομά τους οι Κέλτες.[2]

[1] Μυθολογικό νησί, το οποίο πήρε το όνομά του από την ομώνυμη Εσπερίδα νύμφη. Στο νησί αυτό κατοικούσε ο Γηρυόνης με τον Ευρυτίωνα, στον οποίο είχε αναθέσει να του βόσκει τα βόδια του. Κατά τη μυθολογία, ο Ηρακλής έκλεψε τα βόδια, αφού πρώτα σκότωσε τον Γηρυόνη και τον σκύλο του Όρθρο, αδελφό του Κέρβερου. Η θέση του νησιού ήταν αντικείμενο διαφωνίας ήδη στην Αρχαιότητα. Άλλοι το τοποθετούσαν στον Ατλαντικό (το όνομα Ερύθεια, «η κόκκινη χώρα» παραπέμπει στη δύση του ήλιου), ενώ άλλοι στην Ήπειρο, στην περιοχή της Αμβρακίας.

[2] Ο μύθος αποτελεί αίτιον της δημιουργίας των κελτικών λαών, ενώνοντας σε μία διήγηση τα ονόματα Κέλτες και Βρετανοί. Οι τελευταίοι έδωσαν το όνομά τους και στη Μεγάλη Βρετανία, αλλά και τη Βρετάνη της Γαλλίας. Στους Κέλτες ανήκαν και οι Γαλάτες, των οποίων ο επώνυμος ήρωας γεννήθηκε επίσης από τους έρωτες του Ηρακλή κατά το ταξίδι του με τα βόδια του Γηρυόνη.

http://heterophoton.blogspot.gr/

Ἰδῶ κύργοι τὰ οὐραῖα κὶ τ’ ἀρχαῖα!.... Ἰένα φράγκου τοὺ κουμμάτ’...

Ταναγραία Κόρη - Βρεττανικὸν Μουσεῖον

Συνήθως γίνεται ἀναφορὰ στοὺς ξένους περιηγητές, ποὺ ἐρχόμενοι στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν διάρκεια ἢ καὶ μετέπειτα τῆς τουρκοκρατίας, ἂρπαζαν τοὺς ἀρχαίους ἑλληνικοὺς θησαυροὺς καὶ πλούτιζαν τὰ ξένα μουσεῖα καὶ συλλογὲς.
Δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε ὃμως νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὶς ἑλληνικὲς ἐνέργειες ποὺ στάθηκαν ὑπαίτιες γιὰ τὴν μεταφορὰ καὶ πώληση ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν στὸ ἐξωτερικὸ…

 «Ὣρα, ἀρ. φύλ. 116, 20.02.1876
Παρ’ ἑλλήνων ἀρχαιοκαπήλων ἠγόρασεν ἐσχάτως τὸ Βρεττανικὸν Μουσεῖον τέσσαρας λαμπροτάτας ληκύθους εὑρεθείσας, ὡς λέγουσιν αἱ ἀγγλικαὶ ἐφημερίδες, ἐν τινι ἀρχαίῳ τάφῳ ἐγγὺς τῶν Ἀθηνῶν. Ἀναγγέλουσι προσέτι αἱ ἀγγλικαὶ ἐφημερίδες, ὅτι ἠγόρασε δύο ἀληθῶς λαμπρότατα ἀγαλμάτια ἀνευρεθέντα ἐν Τανάγρᾳ τῆς Βοιωτίας.»

Γεμάτη ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ λείψανα τοῦ παρελθόντος· γεμάτη ἀπὸ ἀξιοζήλευτα ἒργα, μοναδικῆς τέχνης καὶ ὀμορφιᾶς, ἂξια γιὰ νὰ στολίσουν παλάτια καὶ μουσεῖα.
Ὁλόκληρα κυκλώματα μεταφορᾶς καὶ διάθεσης ἑλληνικῶν ἀρχαιοτήτων εἶχαν στηθεῖ ἀπὸ Ἓλληνες ποὺ διέμεναν σὲ εὐρωπαϊκὲς πόλεις, οἱ ὁποῖοι προμηθεύονταν τὰ «ἐμπορεύματα» ἀπὸ τοὺς συνεργᾶτες τους στὴν Ἑλλάδα.

«Ἀκρόπολις, ἀρ. φύλ. 2171, 27.05.1888
ΚΑΤΑΣΧΕΣΙΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ
Εἰς τὴν ἐνταῦθα ἀστυνομίαν κατηγγέλθη ὅτι ἐν Καλάμαις εὑρίσκοντο ἓξ κιβώτια πλήρη ἀρχαιοτήτων. Τοῦτο ἐτηλεγραφήθη εἰς τὸν εἰσαγγελέα Καλαμῶν, ὅστις προέβη εἰς τὴν κατάσχεσιν αὐτῶν. Ἀνήκουσι δὲ εἴς τινα Καρπούνην, πρῴην διευθυντὴν τοῦ ἐν Ἀταλάντῃ ὑποκαταστήματος τῆς Ἐθν. Τραπέζης. Τὰς ἀρχαιότητας ταύτας εἶχε ἀγοράσῃ, ὅτε ἀποστείλῃ αὐτὰς δι’ εὐρωπαϊκοῦ ἀτμοπλοίου πρὸς πώλησιν εἰς τὰ ἐν Εὐρώπῃ Μουσείᾳׁ ὡς λέγεται αἱ ἀρχαιότητες αὖται εἶνε πολλοῦ λόγου ἄξιαι.»

Ἡ ἑλληνικὴ γῆ κάρπιζε χρυσὸ καὶ ὁ εὒκολος πλουτισμὸς ἒλκυε σὰν μαγνήτης…

«Ἀκρόπολις, ἀρ. φύλ. 7500, 19.01.1903
Χθὲς τὸ ἀπόγευμα οἱ ἄνδρες τοῦ ἀστυνομικοῦ σταθμοῦ Κολοκυθοῦς συνέλαβον πέντε τυμβωρύχους, οἱ ὁποῖοι εὑρόντες καθὼς ἔσκαβαν εἰς τὴν θέσιν Περιστέρι τῆς Κολοκυθοῦς μερικοὺς ἀρχαίους τάφους ἤρχισαν νὰ τοὺς ἀνοίγουν μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ εὕρουν ἐντὸς αὐτῶν διάφορα πολύτιμα ἀντικείμενα. Οἱ συλληφθέντες ὡδηγήθησαν εἰς τὴν διεύθυνσιν τῆς ἀστυνομίας καὶ ἐκλείσθησαν εἰς τὸ μπουδροῦμι διὰ νὰ ἐξακολουθήσουν ἐκεῖ μέσα μὲ τὴν ἡσυχίαν των τὰς ἀρχαιολογικὰς ἀνασκαφὰς των.»

Ἀθηναϊκὴ Λήκυθος, -400

Βρεττανικὸν Μουσεῖον

Τὸ θέμα τῆς ἀρχαιοκαπηλείας γνωστό, μὲ ἀρκετὲς ἀναφορὲς στὸν τῦπο τῆς ἐποχῆς. Τόσο γνωστό, ὣστε νὰ διακωμωδεῖται ἀπὸ τοὺς ἀρθρογράφους τῆς ἐποχῆς…

«Ἀκρόπολις, ἀρ. φύλ. 6509, 22.04.1900
Η ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΕΙΑ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ
(Ἡ κωμῳδία τῆς ἡμέρας)
(Εἰς τοὺς Δελφούς. Κατὰ τὴν ἀνακοίνωσιν τοῦ Ἐφόρου τῶν Ἀρχαιοτήτων οἱ κάτοικοι πωλοῦν πρὸς τοὺς ξένους τὰ ἀρχαῖα.)
ΕΙΣ ΠΑΡΝΑΣΣΕΥΣ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑΣ, (ἔχων ἐκτεθειμένας ἐπὶ τραπέζης διαφόρους ἀρχαιότητας.) – Ἰδῶ κύργοι τὰ οὐραῖα κὶ τ’ ἀρχαῖα!.... Ἰένα φράγκου τοὺ κουμμάτ’....
ΑΛΛΟΣ, (περιφέρων μίαν κεφαλὴν ἀγάλματος). – Τρεῖς δικάρις τοὺ κεφάλ’ οὔτ’ ἀρνίσιου νἆταν!... Τρεῖς δικαροῦλις τοὺ κιφάλ’!...
ΤΡΙΤΟΣ, (πωλῶν πόδας ἀρχαίων ἀγαλμάτων.) – Μιὰ δραχμὴ μία οὐκᾶ τὰ πουδαράκια!... Φτ’νότερα κι’ ἀπ’ τὰ μουσχαρίσια τὰ πουδαράκια!... Ἄλλους! Ἄλλους!....
ΤΕΤΑΡΤΟΣ, (περιφέρων τὸν ὡραῖον Ἀντίνοον, τὸν ὁποῖον ἔχει φορτώσῃ εἰς τὴν πλάτην του.) – Ἕνα ταλλαράκ’ ἀφτοῦνους οὑ λιβέντ’ς οὐλάκιρους!...
ΠΕΜΠΤΟΣ, (κρατῶν εἰς τὴν φουστανέλλαν τοῦ ἀγαλμάτια, λύχνους, αἰχμὰς ξιφῶν, ταινίας διαδημάτων, ληκύθους, νομίσματα κτλ.) – Ἰδῶ τὰ μπιχλιμπίδια μιὰ δικάρα ἡ φοῦχτα. Λίγα δίνιτι, πουλλὰ παίρνιτι.
ΕΙΣ ΞΕΝΟΣ, (ἀγοράζων ὅλας τὰς ἀρχαιότητας καὶ φορτώνων αὐτὰς ἐπὶ κάρων. – Τώρα πρέπει νὰ τὰ πηγκαίνῃ νὰ τὰ φορτώνῃ εἰς τὸ καράβι.
Ο ΑΣΤΥΝΟΜΟΣ, (πρὸς ἕνα εὔζωνον.) – Μπακούρα, βάλ’ τὰ τσαρούχια σου γλήγωρα καὶ συνόδευσον τὰς ἀρχαιότητας μέχρι τοῦ πλοίου!

***
«Ἀκρόπολις, ἀρ. φύλ. 2161, 17.05.1888

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΟΙ
Ἐν τῷ χθὲς ἀφιχθέντι φύλλῳ τοῦ «Φιγαρὼ» ἀναγινώσκομεν τὰ ἑπόμενα περὶ ἀρχαιοκαπήλων:
«Εἶχον γράψει ἤδη, ὅτι τῇ αἰτήσει τοῦ γραμματέως τοῦ Ἑλληνικοῦ Προξενείου κ. Μανωλοπούλου, ὁ ἀνακριτὴς κ. Δουλάν, εἶχε ποιήσει ἐρεύνας ἐν ταῖς οἰκίαις πολλῶν Ἑλλήνων ὑπηκόων, κατοικούντων ἐν Παρισίοις. Ἡ ὑπόθεσις αὔτη δὲν εἶνε, ὡς κατ’ ἀρχὰς ὑπετέθη, ἡ αὐτὴ μὲ τήν του Ῥαυτοπούλου. Τουναντίον, δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μετ’ αὐτῆς. Πιστεύεται, ὅτι ἡ δικαιοσύνη ἔθηκε τὴν χεῖρα αὐτῆς εἰς φάραν ὁλόκληρον ἀνθρώπων, οἵτινες ὑπέπεσον εἰς ἔγκλημα τιμωρούμενον ὑπὸ τοῦ ἑλληνικοῦ νόμου, - τὴν ἐξαγωγὴν ἀρχαιοτήτων.
Εὗρον τῷ ὄντι διάφορα πολύτιμα ἀρχαιολογικὰ ἀντικείμενα, ὧν ἡ ἐξ Ἑλλάδος ἐξαγωγὴ δὲν ἦτο ἐπιτετραμμένη, τουθ’ ὅπερ ἐλέγχει τὴν συνενοχὴν τῶν Ἑλλήνων ὑπαλλήλων. Ἀναφέρεται πρὸ πάντων μία θαυμασία συσκευὴ καλλωπισμοῦ εὑρεθεῖσα ἐν τῇ Ἀκροκορίνθῳ.
Μικραὶ θῆκαι, καρφίδες, κτένια, ψέλλια κτλ. πάντα ἐκ καθαροῦ χρυσοῦ, ἄριστα ἐξειργμασμένα. Τὸ χάλκινον κάτοπτρον εἶνε κεκοσμημένον δι’ ἀναγλύφου παριστῶντος τὸν Ἔρωτα καθήμενον ἐπὶ δελφῖνος, καὶ κρατοῦντα περιστερὰν ἐν τῇ δεξιᾷ, καὶ ὁμολογεῖται ὡς ἀριστούργημα καλλιτεχνίας.
Τὸ πλεῖστον μέρος τῶν ἀρχαιολογικῶν τούτων θησαυρῶν ἀποστέλλεται εἰς Ἀθήνας».

Ὁ Ἒρως καθήμενος στὴν ράχην δελφινιοῦ· Κόρινθος, -380, -370. Κάτοπτρον ποὺ ἐκτίθεται στὸ Museum of Fine Arts, τῆς Βοστώνης.

Ἐρώτησις: Ὀμιλοῦμε γιὰ τὸ ἲδιον κάτοπτρον; Γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀναφέρεται στὸ παραπάνω ἂρθρον; Καὶ ἂν ναί, πῶς βρέθηκε στὴ Βοστώνην;

«Ἀκρόπολις, ἀρ. φύλ. 2181, 07.06.1888
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΚΑΠΗΛΟΙ ΕΝ ΛΟΝΔΙΝΩ
(Ἐκτάκτου ἀνταποκρίτου μας)
ΛΟΝΔΙΝΟΝ, τῇ 11 Ἰουνίου 1888
Ἀγανάκτησις καταλαμβάνει τὸν ἐπισκεπτόμενον τὰ ἀγγλικὰ μουσεῖα, ἅτινα ἐπλούτισαν οἱ ἀρχαιοκάπηλοι διὰ τῶν κειμηλίων τῶν προγόνων μας. Εἶναι καιρὸς πλέον ἡ Ἑλληνικὴ κυβέρνησις νὰ λάβῃ δρακόντεια μέτρα κατὰ τῶν ἀσυστόλως καπηλευομένων τὰς ἀρχαιότητας.
Πρὸ καιροῦ ἀκούομεν ἀνακρίσεις ἐπὶ ἀνακρίσεων, αἵτινες οὐδέποτε καταλήγουσιν εἰς πρακτικόν τι ἀποτέλεσμα. Τὶ θέλετε τὰς ἀνακρίσεις ἐν Ἑλλάδι; Ἡ ἐνέργεια τῆς κυβερνήσεως πρέπει νὰ συγκεντρωθῇ ἐν τοῖς δύο κέντροις τῆς ἀρχαιοκαπηλείας, Λονδίνῳ καὶ Παρισίοις. Καὶ ἐν Παρισίοις μὲν ἐγένοντο τελευταῖον πλεῖσται ἀποκαλύψεις. Ἐὰν καὶ ἐνταῦθα ἐγίνετο μικρά τις ἐνέργεια, τὰ ἀποκαλυφθησόμενα αἴσχη θὰ ἦσαν πολὺ μεγαλείτερα.

Παρὰ τοῦ πρώτου Ἄγγλου ἀρχαιοπώλου θέλετε ἀκούσει τὰ ὀνόματα πολλῶν ἀρχαιοκαπήλων, οἵτινες ἐν Ἀθήναις χαίρουσι τὴν ὑπόληψιν τιμίων ἀνθρώπων, ἀποκτησάντων κολοσσιαίας περιουσίας διὰ τοῦ ἱδρῶτος τοῦ προσώπου των καὶ οἵτινες δὲν εἶνε εἰμὴ τοῦ χειροτέρου εἴδους ἐκμεταλλευταὶ τῶν ἀρχαίων κειμηλίων. Ἂς καταστήσῃ ἡ κυβέρνησις ἀξίας προξενικὰς ἀρχὰς ἐν Παρισίοις καὶ ἐν Λονδίνῳ καὶ ἡ ἀρχαιοκαπηλεῖα θέλει παύσει ἐντελῶς.

Ἐνόσῳ ὅμως ἔχομεν προξενικὰς ἀρχὰς ἁπλῶς ἐπὶ τιμῇ ἢ πλούτῳ, ἡ ἀρχαιοκαπηλία θὰ ἑξασκήται ἀσυστόλως. Ἐκ θετικῆς πηγῆς μανθάνω ὅτι ὁ ἐνταῦθα πρόξενος τῆς Ἑλλάδος κ. Ἰωνίδης, ἐν ἀγνοίᾳ ἴσως τοῦ νόμου τοῦ ἀπαγορεύοντος τὴν ἐξαγωγὴν τῶν ἀρχαιοτήτων, ἀγοράζει ἀρχαιότητας προσφερομένας αὐτῷ παρ’ ἀρχαιοκαπήλων, ὁρμώμενος ἐξ εὐγενοῦς ἰδέας, ὅπως μὴ οἱ ἀρχαιότητες περιέρχωνται εἰς ξένας χεῖρας, καὶ σκοπεύει, ὡς λέγεται, νὰ δωρήσῃ εἰς τὸ ἔθνος ἡμέραν τινὰ τὴν ἀρχαιολογικήν του συλλογήν. Ἀλλ’ ὅσον εὐγενὴς καὶ ἂν εἶνε ἡ πρόθεσις τοῦ κ. Ἰωνίδου δὲν κάμνει ἢ νὰ ἐνισχύηται ἡ ἀρχαιοκαπηλεῖα παρ’ αὐτῆς τῆς προξενικῆς ἀρχῆς.

Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν ἐγνώρισα ἄγγλον τινὰ ἀρχαιοπώλην, ὅστις μὲ διαβεβαίωσε καὶ μοὶ ἀνέφερε πλεῖστα ὀνόματα κυρίων, οἵτινες ἐπισκέπτονται κατ’ ἔτος τὸ Λονδίνον κομίζοντες φορτία ἀρχαιοτήτων. Ὁ αὐτὸς κύριος μετ’ ἀπορίας ἔμαθεν, ὅτι αἱ ἀρχαιότητες ἐξάγονται παρανόμως, ἠπόρει δέ πῶς κατορθοῦται τοῦτο, καί πῶς ἀφοῦ ὁ νόμος τιμωρεῖ τοὺς παραβάτας, οἱ κύριοι, οὓς γνωρίζει πωλοῦντας ἀρχαιότητας, ὄχι μόνον δὲν ἐτέθησαν εἰς τὴν φυλακήν, ἀλλ’ ἑξακολουθοῦσι τὴν ἐμπορίαν τῶν ἀρχαιοτήτων ἀνενοχλήτως. Ἡ παρατήρησίς του ἦτο πολὺ δικαία, οὐχὶ ὅμως καὶ παράδοξος δι’ ἡμᾶς, οἵτινες ἐννοοῦμεν διὰ παντὸς μέσου νὰ δολιευώμεθα τοὺς νόμους.

Ἐκεῖνο ὅπερ ἔγεινεν ἐν Παρισίοις διὰ τῆς μεσολαβήσεως τῆς γαλλικῆς ἀρχῆς παρασχούσης τὴν συνδρομήν της τῇ προξενικῇ ἀρχῇ πρὸς καταδίωξιν τῶν ἀρχαιοκαπήλων, ἠδύνατο νὰ γείνῃ καὶ ἐνταῦθα λίαν ἀποτελεσματικῶς διὰ τῆς μεσολαβήσεως τῆς ἀγγλικῆς ἀρχῆς, ἥτις προκειμένου νὰ ἐφαρμόσῃ τὸν νόμον δὲν ἔχει διπλᾶ μέτρα. Ἀλλὰ πρὸς τοῦτο ἀπαιτοῦνται καὶ ἡ προξενικὴ ἀρχὴ νὰ εἶνε δραστηρία καὶ νὰ καθοδηγήται ἐξ Ἀθηνῶν παρὰ τῶν ἁρμοδίων εἰς τὴν ἐπιτυχῆ ἐκπλήρωσιν τῶν καθηκόντων της.

Τὰ τελευταῖα γεγονότα τῶν ἀρχαιοκαπήλων καὶ τῆς κλοπῆς τοῦ Ραυτοπούλου ἔβλαψαν ἠθικῶς τοὺς ἐνταῦθα καὶ ἐν Παρισίοις διαμένοντας Ἕλληνας. Ἀρκεῖ νὰ εἴπητε, ὅτι εἶσθε Ἕλλην πρός τινα μεθ’ οὗ προτίθεσθε νὰ συνάψητε σχέσεις ἐμπορίας ἢ οἰουδήποτε ἄλλου εἴδους, ἵνα τῷ ἐμπνεύσητε τὴν δυσπιστίαν. Ἐπιβάλλεται ἄρα εἰς τὴν κυβέρνησιν νὰ ἀνυψώσῃ τὸ ἐθνικὸν γόητρον. Ἂς ψηφισθῶσι νόμοι αὐστηροὶ κατὰ τῶν προδιδόντων τὴν τιμὴν καὶ τὸ ὄνομά μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν, πρὸ πάντως δὲ ἂς μὴ μείνωσι χάρτης παντὸς ἄγραφος, ἀλλ’ ἐφαρμοσθῶσιν ἐξ ἴσου καὶ κατὰ παντὸς καπηλευτοῦ, μικροῦ ἢ μεγάλου, ἀδυνάτου ἢ ἰσχυροῦ. Οὕτω ἐνεργοῦντες θέλομεν δείξει, ὅτι κηδόμεθα τῆς τιμῆς καὶ τῆς ὑπολήψεώς μας.»

Βιβλιογραφία - Πηγὲς
Ψηφιοθήκη Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης -->  http://invenio.lib.auth.gr/
Εἰκόνα 1η britishmuseum.org
Εἰκόνα 2η britishmuseum.org
Εἰκόνα 3η arxaiologia.gr/

http://anihneftes.blogspot.gr/

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΙΝΩΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΗ

Η κρίση του Πάρη. Λεπτομέρεια από σαρκοφάγο. 1^ος αι.
Από αριστερά προς τα δεξιά:
Αθηνά, Ερμής, Αφροδίτη, Οινώνη, Πάρης, Έρωτας.

Ο Πάρης/Αλέξανδρος, ο γιος του Πριάμου, όταν έβοσκε τα βόδια του στην Ίδη, (Βουνό στην περιοχή της Τρωάδας) ερωτεύτηκε την Οινώνη, θυγατέρα του Κεβρήνος.

Λέγεται ότι αυτή, κυριευμένη από κάποιον από τους θεούς, προφήτευε για το μέλλον, ενώ ήταν επιπλέον και πολύ ξακουστή για τη δύναμη αντίληψης του μυαλού της. Ο Αλέξανδρος, λοιπόν, αφού την πήρε από το σπίτι του πατέρα της, την έφερε στην Ίδη, όπου βρίσκονταν οι στάνες του, και την είχε ως σύζυγό του. Κάνοντάς της φιλοφρονήσεις τής ορκιζόταν ότι δε θα την εγκαταλείψει ποτέ και ότι θα την τιμά όλο και περισσότερο. Εκείνη του έλεγε πως αντιλαμβανόταν ότι προς το παρόν την αγαπούσε πολύ, αλλά ότι θα έρθει καιρός που θα την εγκαταλείψει και θα περάσει στην Ευρώπη. Εκεί ξετρελαμένος με μια ξένη γυναίκα, θα φέρει πόλεμο στους δικούς του. Του εξηγούσε ότι μοιραία θα τραυματιζόταν στον πόλεμο και ότι κανείς δε θα ήταν ικανός να τον θεραπεύσει εκτός από την ίδια. Κάθε φορά, όμως, που του τα επαναλάμβανε αυτά, εκείνος δεν την άφηνε να του τα θυμίζει.

Ο καιρός πέρασε και ο Αλέξανδρος παντρεύτηκε την Ελένη. Η Οινώνη, κατηγορώντας τον Αλέξανδρο για τις πράξεις του, επέστρεψε στον Κεβρήνα, στον τόπο της καταγωγής της. Ο Αλέξανδρος, όταν ο πόλεμος πια είχε ξεσπάσει, τραυματίστηκε σε μάχη τόξων με το Φιλοκτήτη. Θυμήθηκε στο νου του τα λόγια της Οινώνης, τότε που του είπε ότι θα ήταν δυνατόν να γιατρευτεί μόνο από την ίδια, και της έστειλε έναν κήρυκα, για να την παρακαλέσει να έρθει στα γρήγορα και να τον θεραπεύσει, ξεχνώντας τα περασμένα, αφού συνέβησαν με τη βούληση των θεών. Εκείνη του απάντησε αρκετά αλαζονικά ότι πρέπει να πάει στην Ελένη και να παρακαλέσει εκείνη. 

Η ίδια, εντούτοις, όλο βιασύνη έσπευσε στο μέρος, όπου είχε πληροφορηθεί ότι κειτόταν (τραυματισμένος). Όμως ο κήρυκας είχε προλάβει και του είχε ανακοινώσει τα λόγια της Οινώνης και ο Αλέξανδρος αποθαρρυμένος ξεψύχησε. Όταν η Οινώνη ήρθε και τον είδε να κείτεται ήδη νεκρός στη γη, ούρλιαξε γοερά και θρηνώντας με πολλή πίκρα αυτοκτόνησε.

Ο Παρθένιος είναι ασαφής για τον τρόπο αυτοκτονίας της Οινώνης. Στον Κόνωνα κρεμιέται με τη ζώνη της, στα σχόλια Bernensia στον Λουκανό 9.972-973 πηδά από έναν βράχο, στον Λυκόφρονα 57-68 πηδά από τον ψηλότερο πύργο τη Τροίας, στον Κόιντο ρίχνεται στην πυρά του Πάρη.

Την ιστορία αφηγείται ο Νίκανδρος στο Περί ποιητών και ο Κεφάλων ο Γεργίθιος  στα Τρωικά του.

Πηγή: H AΝΑΜΕΝΟΜέΝΗ

ΠΟΛΛΑ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΕΧΟΥΝ ΣΤΑΘΜΕΥΣΕΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Από Gregg Prescott, MS Editor, In5D.com

Τα αντικείμενα φαίνεται να εκπέμπουν κάποιο είδος δυναμικού πεδίου το οποίο εμποδίζει τα διαστημικά σωματίδια να αγγίξουν την επιφάνεια τους, σχεδόν όπως το μαγνητικό πεδίο γύρω από τη γη. Τα αντικείμενα είχαν έρθει τόσο κοντά, ώστε με τα τηλεσκόπιά μας, μπορούσαμε να δούμε τα δομικά χαρακτηριστικά τους σε υψηλή λεπτομέρεια. Είχαν διαμορφωμένο ως ένα τρισδιάστατο σχήματος "L".

Μέχρι τον Ιανουάριο του 2013, τα αντικείμενα είχαν εντοπιστεί περίπου 200.000 μίλια πέραν του πλανήτη Άρη. Μόλις έφτασαν σε αυτό το σημείο, σχεδόν ακαριαία, τα αντικείμενα εξαφανίστηκαν από τους φακούς του τηλεσκοπίου μας σαν να είχε ενεργοποιηθεί κάποια ασπίδα αορατότητας.

Για σχεδόν ολόκληρο το έτος του 2013, παρακολουθήσαμε τον ουρανό με δυσπιστία. Δεν ξέραμε τι συνέβαινε ή τι ήταν αυτά τα πράγματα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου, αυτά τα αντικείμενα θα ήταν τόσο κοντά σε εμάς τώρα και δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα να τα βλέπουμε στον ουρανό τη νύχτα, αν είχαν μείνει ορατά για μας. Δεν ξέραμε αν εξακολουθούσαν να έρχονται ή είχαν εγκαταλείψει το ηλιακό μας σύστημα.

Τα αντικείμενα επανεμφανίστηκαν και είχαν τοποθετηθεί πίσω από το φεγγάρι σε ένα κυκλικό τύπο της ευθυγράμμισης, η οποία τους επέτρεψε να σταθμεύσουν στην πίσω πλευρά του φεγγαριού, προκειμένου να παραμείνουν αόρατα σε παρατηρητές του ουρανού.

Δεν ξέρουμε τι είναι, τι κάνουν ή τι πρόκειται να κάνουν. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν ήδη διακυμάνσεις στο πεδίο βαρύτητας της Γης και του πεδίου βαρύτητας που συνδέει το φεγγάρι στη Γη.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η Σελήνη είναι ένας μεγάλος τεχνητός δορυφόρος, έτσι ώστε η πιθανότητα παραμένει ότι εκείνοι που το τοποθέτησε εδώ έχουν επιστρέψει.

Κανείς δεν ξέρει πραγματικά ποιοι είναι ή γιατί είναι στο φεγγάρι. Μόνο ο χρόνος θα δείξει!

(Η μετάφραση είναι η αυτόματη της google, με κάποιες απαραίτητες διορθώσεις. Ξέρετε τις μεταφράσεις της.)

Το κείμενο είναι απόσπασμα από άρθρο που μπορείτε να δείτε εδώ:

http://in5d.com/whistleblower-massive-extraterrestrial-crafts-hiding-behind-moon/

ΑΡΧΑΙΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΥΡΙΑ ΟΝΟΜΑΤΑ - Η ΑΡΧΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΑΡΧΗ ΣΟΦΙΑΣ - Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΑΡΧΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Τά κύρια  ὀνόματα ἔχουν ὡραίαν, σπουδαίαν σημασίαν ἀλλά καί “βαρυσύμαντον”.
Ἀπ΄ ὅπου καί ἄν προέρχωνται, ἀποτελοῦν ὕμνον πνευματικῶν, σωματικῶν ἀλλά καί ἡθικῶν  χαρισμάτων. Ἀκόμη ἀποτελοῦν ἔξαρσιν ἱκανοτήτων καί ἀρετῶν πού εἶναι κοινωνικῶς ὡφέλιμοι.

Σημαίνουν:  ἀνδρεῖον – ἰσχυρόν – δυνατόν, δηλούμενα μέ λέξεις ὅπως:  ἀνδρεῖος – σθένος – ἀλκή- μένος – λέων κ.λπ.  Ἄλλα ἀπηχοῦν προσδοκίες γονέων, ὡς πλουσία – ρητορική- ἀγάπη – λογική κ.λπ.
Ἄλλα σημαίνουν τήν θεϊκήν προέλευσιν.
Ἄλλα σημαίνουν ἔνδοξος: φήμη-δόξα-κλυτός”.
Ἄλλα λάμπων καίφωτεινός καί ἐκφράζωνται μέ λέξεις ὅπως:  λύκ -(φῶς), σέλας-μήνη κ.λπ.
Ἄλλα εἶναι ἰατρικά, ὡς Ἰατροκλῆς, Ἀκεσίμβροτος.
Ἄλλα σημαίνουν ἡγεμονικός, δηλούμενα μέ λέξεις: Μέδων – Κρέων – Ἄρχων -  Ἡγεμών κ.λπ.
Ἄλλα μέ τό ἐπίρρημα εὖ, δηλοῦν τόν καλόν χαρακτῆρα ἤ τήν  καλήν ψυχήν.
Ἄλλα δηλώνουν νικητήν, ἄριστον, πολύτιμον, σώφρωνα, δῶρον θεοῦ, χαριτωμένον, ἔντιμον, ἔχοντα ὡραίους ὀφθαλμούς, κ.λπ.
Ἄλλα δηλοῦν μέ  λέξεις: δῆμος ἤ λαός, τόν προερχόμενον ἐκ λαοῦ ἤ ἐνδιαφέροντα τόν δήμον.
Ἄλλα μέ τήν λέξιν ἵππος, δηλοῦν ἱππότην – ἱπποτικόν ἁρματηλάτην κ.λπ. ὡς καί προερχόμενον ἀπό ὑψηλόν γένος.
Ἄλλα δηλοῦν ἀφοσιωμένον εἰς τινά.

Ἀκόμη δηλοῦν ἀγνόν, ταχύν, μέγαν, πειστικόν, καταστροφικόν, πύρινον, τρομερόν,  δραστήριον, ξανθόν, φορέα ἀγαθῶν, θαρραλέον, ἡρωϊκόν, ὁρμητικόν, ἀλησμόνητον, ἱερόν, ὁλύμπιον, νομοταγήν, πλούσιον, ἀγγελικόν, κ.λπ.
Ἐπιδιώκουν τήν ἐπιτυχίαν σκοποῦ ὑψηλοῦ ἤ ὠφελίμου, ὡς δημιουργηθέντα ἐκ ψυχολογικῶν ἐλατηρίων.

http://damithalis.blogspot.gr/

«ΑΤΡΟΜΗΤΟΣ Ο ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΣ»

Ὁ Κοραής ὑπό τό ψευδώνυμον «Ἀτρόμητος ὁ Μαραθώνιος» ἐτύπωσεν ἐν  Παρισίοις τό 1801 το «Σάλπισμα Πολεμιστήριον πρός τούς ἀπανταχοῦ Ἕλληνας». 

Μεταξύ ἄλλων γράφει:

«Δύο αἴτια εἶναι ὁποῦ φυλάττουσι τήν Ἑλλάδα δεδεμένην εἰς τάς ἁλύσους τῆς τυραννίας.

Τό ἀμαθές ἱερατεῖον καί ἡ ἀπουσία ἀρίστων συμπολιτῶν….»

http://damithalis.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8681.html

Η ΑΡΕΤΗ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Ο Ηρακλής µε τη βοήθεια της Αθηνάς
καθαρίζει τους στάβλους του Αυγεία.
Γλυπτό από το ναό του Δία στην Ολυµπία.

Πηγή εικόνας.

Για να ζούμε ενάρετα, πρέπει να παλεύουμε διαρκώς με τον εαυτό μας διότι όπως πριν από χιλιάδες χρόνια είπε ο Δημόκριτος: «ΤΟ ΝΙΚΑΝ ΕΑΥΤΩΝ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΝΙΚΩΝ ΠΡΩΤΗ ΤΕ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΗ ΕΣΤΙ», που σημαίνει ότι,  το να επιβαλλόμαστε του εαυτού μας είναι η πρώτη και άριστη νίκη.

Εξάλλου όπως εύστοχα αναφέρει ο Ησίοδος: «ΑΡΕΤΗΣ ΠΡΟΠΑΡΟΙΘΕ ΙΔΡΩΤΑ ΘΕΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΗΚΑΝ», δηλαδή μπροστά στην αρετή οι αθάνατοι θεοί έβαλαν τον ιδρώτα. Αφού τα «ΑΓΑΘΑ ΚΟΠΟΙΣ ΚΤΩΝΤΑΙ» - Ιδρώτα και κόπο θέλει η αρετή ή, τα αγαθά αποκτώνται με την κούραση!

Κατά τον Σωκράτη: «Η αρετή είναι αγαθό» και «Η Αρετή είναι κτήμα ΑΔΕΣΠΟΤΟ και καθένας θα πάρει το μερτικό του, ανάλογα με τη τιμή ή τη περιφρόνηση που θα της έχει.

Ο καθένας είναι υπεύθυνος για την εκλογή του… Ο Θεός ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ…

Ο Αντισθένης μας λέει: «ΑΡΕΤΗ ΔΙΔΑΚΤΗ ΕΣΤΙ», δηλαδή η αρετή μπορεί να διδαχθεί και «η αρετή ανήκει στα έργα και δεν χρειάζεται πολλά λόγια ούτε μαθήματα».

Και αφού η αρετή, στην γραμματική, είναι «ουσιαστικό, γένους θηλυκού» η θεωρία μιας θαυμαστής γυναίκας για τις αρετές, συνολικά…

Η Υπατία διακρίνει τις αρετές κατά βαθμίδες.

Την πρώτη βαθμίδα κατέχουν οι πολιτικές αρετές: οι αρετές δηλαδή της πρακτικής σοφίας, θάρρος, μετριοφροσύνη, δικαιοσύνη.

Τη δεύτερη βαθμίδα την συνιστούν οι λεγόμενες καθαρτικές της σάρκας αρετές,

Την τρίτη και ύψιστη βαθμίδα την συγκροτούν οι ανώτερες αρετές, εκείνες δηλαδή που μας ανάγουν προς το θείο και μας βοηθούν να φύγουμε από την ύλη και εν συνεχεία να καταφύγουμε στο θεό, από τον οποίο ο ίδιος ο άνθρωπος απέκοψε τον εαυτό του και απώλεσε την ευδαιμονία του.

Οι ανώτερες αρετές: πίστη, αγάπη, ελπίδα αντιπροσωπεύουν και συγχρόνως πραγματώνουν τους ύψιστους και έσχατους σκοπούς της ανθρώπινης ζωής (η άμεση επαφή με το αγαθό διασφαλίζει την εσωτερική ευτυχία και δίνει νόημα ουσιαστικό στη ζωή).

http://irakleitos.blogspot.gr/

Η Αρχαία Ψυχή

Δεν πέθανε ποτέ δεν χάθηκε όταν χαθήκαν τα Ιερά, δεν κάηκε μαζί με τους παπύρους, η Αρχαία Ψυχή.
Ζει μέσα στα δάση, στις πηγές, στο γαλάζιο τ’ουρανού και της θάλασσας, στους πυροβάτες, στους κουδουνοφόρους, στο κοίλον του θεάτρου.
Ζει στον αυλό, στον άσκαυλο, στα κύμβαλα, στην λύρα, στην πανδούρα και στα κρόταλα.
Ζει σε γραμμές ευθείες, τεθλασμένες, τρίγωνα, κύκλους,  αστρολάβους, στον  κανόνα και στον διαβήτη.
Ζει σ’αυτούς που ακόμα ορκίζονται στον Ήλιο, στην καρδιά της μάνας που δεν ξέχασε τα βότανα γιατρικά για το παιδί της.
Ζει στους βρεγμένους απ’ την βροχή βοστρύχους κοριτσιού, και στα παιδιά που κοντά στ’ αρχαία μάρμαρα κάτι παθαίνουν.

Ζει.
Και έρχεται.
Με την δύναμη της γέννας που δεν καταλαβαίνει, με την δύναμη του πρωινού Ήλιου που επιμένει να ανατέλλει.
Δεν φοβάται στην θέα μελανοφόρων ρινοφώνων αοιδών, και απαντά:

«Φως ιλαρόν, ανέσπερον,
φοίβον, αλεξίφοβον
αθανάτου Διός,
Θεών ουρανίων  και χθονίων.
Ελθόντες επί την ηλίου δύσιν,
ιδόντες φως ατέλευτον,
υμνούμεν Γαίαν, Αστέρας, αθανάτους Θεούς.
Άξιόν σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι
φωναίς τε και οργάνοις,
Ζεύ φίλε, Ζεύ φίλτατε.
Διό και ο κόσμος σε γιγνώσκει,
μηδέποτε λησθείς»

https://sites.google.com/site/pitago99/poems

Πηγή εικόνας.

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΟΡΑΣΗ - ΠΛΩΤΙΝΟΣ

«Ποτέ κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο, ούτε η ψυχή μπορεί να δει το Ωραίο, αν δεν έχει πρώτα γίνει ωραία η ίδια»

«Ας φύγουμε για την αγαπημένη μας πατρίδα!», να η πιο σωστή συμβουλή.

-Ποιος είναι λοιπόν ο δρόμος της φυγής και πώς θα τον ακολουθήσουμε;
-Θα ξανοιχτούμε, όπως -καθώς, αλληγορικά μου φαίνεται, λέει ο ποιητής- ο Οδυσσέας από τη μάγισσα Κίρκη ή την Καλυψώ, ο οποίος δεν αρκέστηκε να παραμείνει εκεί, παρ᾽ όλο που είχε ηδονές των ματιών και βρισκόταν ανάμεσα σε πολλή αισθητή ομορφιά. Η πατρίδα μας, απ᾽ όπου ήρθαμε, κι ο πατέρας μας είναι εκεί. 
- Ποια είναι λοιπόν η ρότα μας κι ο τρόπος για να φύγουμε; 
- Δεν χρειάζεται να περπατήσουμε· γιατί τα πόδια μάς πάνε μόνο στα διάφορα μέρη της γης, από χώρα σε χώρα. Ούτε χρειάζεται να φτιάξεις κανένα αμάξι με άλογα ή κάποιο θαλάσσιο μέσο, αλλά πρέπει να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά και να μην τα βλέπεις· και «κλείνοντας τα μάτια» άλλαξε την όρασή σου και ξύπνα μιαν άλλη, που ενώ την έχουν όλοι, λίγοι τη χρησιμοποιούν.

Τι λοιπόν βλέπει η εσωτερική εκείνη όραση; 
-Μόλις ξυπνήσει, δεν μπορεί καθόλου ν᾽ αντικρίσει τα λαμπρά όντα. Πρέπει λοιπόν πρώτα η ψυχή αυτή να συνηθίσει να διακρίνει τους ωραίους τρόπους ζωής· κατόπιν τα ωραία, έργα, όχι εκείνα που κατασκευάζουν οι τέχνες, αλλά αυτά που κάνουν οι λεγόμενοι αγαθοί άνδρες·κοίταξε μετά την ψυχή αυτών που κάνουν τα ωραία έργα.

-Πώς θα δεις τώρα τι ομορφιά έχει μια καλή ψυχή;
- Αποσύρσου στον εαυτό σου και κοίτα· και αν δεις τον εαυτό σου να μην είναι ακόμη ωραίος, όπως ο δημιουργός του αγάλματος που πρέπει να γίνει ωραίο αφαιρεί, λαξεύει, λειαίνει και καθαρίζει μέχρις ότου φανεί πάνω στο άγαλμα ένα ωραίο πρόσωπο, έτσι και συ αφαίρεσε τα περιττά και ίσιωσε τα στραβά, και όσα είναι σκοτεινά κάνε τα να γίνουν λαμπρά καθαρίζοντάς τα, και μην πάψεις να σμιλεύεις το άγαλμά σου, έως ότου λάμψει πάνω του η θεόμορφη λαμπρότητα της αρετής, ώσπου να δεις «τη σωφροσύνη σε ιερό βάθρο ανεβασμένη».

Αν έχει γίνει αυτό και το είδες, και ενώθηκες καθαρός με τον εαυτό σου, χωρίς ούτε τίποτα να σε εμποδίζει να γίνεις έτσι ενιαίος, ούτε να έχεις μαζί σου τίποτε άλλο αναμεμιγμένο μέσα σου, αλλά έχεις γίνει ο ίδιος ολόκληρος μόνο φως αληθινό, που ούτε σε μέγεθος μετριέται, ούτε σε κανένα σχήμα περικλείεται ώστε να ελαττωθεί, ούτε πάλι αυξάνει σε όγκο από έλλειψη ορίων, αλλά επεκτείνεται παντού απροσμέτρητο, ως κάτι μεγαλύτερο από κάθε μέτρο και ανώτερο από κάθε ποσό· αν δεις τον εαυτό σου να έχει γίνει αυτό, αφού θα έχεις γίνει πια όραση ο ίδιος, έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό σου, χωρίς να χρειάζεται να σου δείξει κανείς, εφόσον θα έχεις ήδη ανέβει, προσήλωσε το βλέμμα σου και κοίταξε.

Διότι μόνον αυτό το μάτι βλέπει τη μεγάλη Ομορφιά. Ενώ αν κανείς προσπαθήσει να φτάσει στη θέαση αυτή με μάτια θολωμένα από τις κακίες και χωρίς να έχει καθαρθεί, ή όντας αδύναμος, μη μπορώντας από δειλία του να δει αυτά που είναι πολύ λαμπρά, δεν βλέπει τίποτα, έστω και αν κάποιος άλλος του δείξει πως αυτό που θα μπορούσε να δει βρίσκεται πλάι του. Γιατί αυτό που βλέπει είναι συγγενικό με αυτό που βλέπεται, και πρέπει να στραφεί στη θέασή του αφού πρώτα έχει γίνει όμοιο μ᾽ εκείνο. Αφού ποτέ κανένα μάτι δεν θα μπορούσε να δει τον ήλιο αν δεν ήταν ηλιόμορφο, ούτε η ψυχή μπορεί να δει το Ωραίο, αν δεν έχει πρώτα γίνει ωραία η ίδια.

ΠΛΩΤΙΝΟΥ Εννεάδες,  Περὶ τοῦ καλοῦ 1, 6, 8-9 

http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΙΣ ΑΡΕΤΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ

Ο Επανελληνισμός προϋποθέτει  γνώση, αξίες, ιδανικά, παιδεία και όραμα. Στον Αρχαίο-Ελληνικό κόσμο τρείς ήταν οι θεμελιώδεις αρετές οι οποίες κυριάρχησαν στον Ελληνικό κόσμο και  δημιούργησαν τις προϋποθέσεις  ώστε αυτός να μεγαλουργήσει .

Η Σοφία ( η οποία συμβολιζόταν από την Θεά Αθηνά)

Η Ισχύς  (η οποία συμβολιζόταν  από τον Θεό Δία )

Το Κάλλος (το οποίο συμβολιζόταν  από τον Θεό Απόλλωνα)

Οι τρείς αυτές θεμελιώδεις αρετές, αντιστοιχούσαν επίσης σε έναν αρχιτεκτονικό ρυθμό και στο πνεύμα που διείπε καθεμία εκ των τριών μεγάλων Ελληνικών πόλεων:

1.       Ιωνικός –Αθήνα (Φιλο -Σοφία)

2.      Δωρικός –Σπάρτη (Ανδρεία- Ισχύς)

3.      Κορινθιακός –Κόρινθος (Κάλλος).

Η Σύνθεση των τριών αρετών έκανε τους Έλληνες να μεγαλουργήσουν. Όταν  οι Έλληνες αγωνιστούν συνειδητά για να τις κατακτήσουν,  θα γίνει εφικτή η ΕπανΕλλήνιση.

Αναζητήστε τις θεμελιώδεις αυτές αρετές στην σημερινή Ελλάδα, και θα σας "αποκαλυφθεί" το αίτιο της πολιτισμικής και όχι μόνο πενίας μας!

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ

ΠΕΡΙ ΗΣΥΧΙΑΣ...

Η ησυχία φαίνεται ότι είναι σπουδαίο πράγμα, εκτός των άλλων, και για την μελέτη της επιστήμης και της φρονήσεως∙ εννοώ βέβαια όχι την καπηλική και αγοραία, αλλά εκείνη την μεγάλη, που εξομοιώνει με Θεὸ εκείνον που την αναλαμβάνει.

Διότι οι μελέτες που γίνονται μέσα στις πόλεις και στους όχλους των ανθρώπων εκγυμνάζουν την λεγόμενη “εξυπνάδα”, που δεν είναι τίποτε άλλο από πανουργία∙ ώστε όσοι είναι ικανότατοι σε αυτές, να αποκτούν ποικίλες συμπεριφορές, μαγειρεμένες κυριολεκτικά από τις ανάγκες της πόλης, και πόσα πράγματα παρά φύσιν δεν αναγκάζονται να κάνουν, και πόσες φοβερές δραστηριότητες δεν αναλαμβάνουν! Ενώ η απομόνωση, σαν ένα γυμναστήριο σοφίας, είναι άριστη διαπλάστρια του ήθους, καθώς πλάθει και ανακατευθύνει τις ψυχές των ανθρώπων.

Πλουτάρχου, σωζόμενο ἀπόσπασμα ἐκ τοῦ Περὶ Ἡσυχίας. Ἀποκατάσταση καὶ σύγχρονη ἀπόδοση κειμένου: Ἰαλυσσός. Ὁλόκληρο τὸ ἀπόσπασμα συμπεριλαμβάνεται στὴν 3η ἔκδοση τοῦ «Περὶ Εὐθυμίας» τοῦ Πλουτάρχου, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΗΛΙΟΔΡΟΜΙΟΝ, 2014. http://pyrisporos.blogspot.gr/

bellamoonnature

Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΚΑΙ Η ΕΡΕΥΝΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Ο Αριστοτέλης στο βιβλίο του «Περί Ψυχής» είναι από τους πρώτους φιλοσόφους, που επιχειρεί επιστημονικά να διερευνήσει τις ιδιότητες της Ψυχής.
Οι απόψεις του παραμένουν πάντα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες.
Ας παρακολουθήσουμε τον συλλογισμό του.

Περί Ψυχής « 402a,b»

Είναι φοβερά δύσκολο να διακρίνει κανείς μεταξύ των ζώων διαφορές στον τρόπο λειτουργίας της ψυχής τους.
Άραγε, τι από τα δύο έχει μεγαλύτερη σημασία να ερευνήσει κανείς, τις διαφορές μεταξύ των μορίων των ψυχών των ζώων ή τις ικανότητες που μπορεί να διαθέτει κάθε γένος ζώου;
Με άλλα λόγια, τον τρόπο που σκέφτονται τα ζώα ή την ικανότητά τους να σκέφτονται.
Ή αλλιώς, τον τρόπο που αισθάνονται ή το γεγονός ότι αισθάνονται.
Αυτή λοιπόν είναι η μέθοδος που πρέπει να ακολουθήσουμε και για την έρευνα των υπολοίπων ψυχών.
Εφόσον καταλήξουμε ότι πρέπει να εξετάσουμε πρώτα τα αποτελέσματα της νοητικής λειτουργίας τους, και πάλι θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν θα πρέπει στην συνέχεια να προηγηθεί η έρευνα σε σχέση με τις εφαρμογές αυτών των διεργασιών, δηλαδή η εφαρμογή της αισθητικής ικανότητας μιας ψυχής, όσον αφορά στα συναισθήματα που μπορεί να αισθανθεί, και η εφαρμογή της νοητικής εργασίας μιας ψυχής, όσον αφορά τα αντικείμενα που μπορούν να κατανοηθούν.

[402b16]

Και καθώς φαίνεται μετά από την προηγούμενη εξέτασή μας, δεν είναι μόνο αυτό χρήσιμο, δηλαδή να γνωρίσουμε τις αιτίες που συμβαίνουν ορισμένα γεγονότα που οφείλονται σε ψυχικές διεργασίες, αλλά πρέπει να προχωρήσουμε και σε άλλες έρευνες όπως στα μαθηματικά θα πρέπει να γνωρίζουμε τις διαφορές μεταξύ μιας ευθείας γραμμής και μιας καμπύλης, ή τις διαφορές μεταξύ μιας γραμμής και ενός επιπέδου, ή να γνωρίζουμε με πόσες ορθές ισούται το άθροισμα των γωνιών ενός τριγώνου.
Αλλά και αντίστροφα, τα αποτελέσματα των ψυχικών διεργασιών συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στην έρευνά μας όσον αφορά της ουσίας της ψυχής.
Καθότι όταν αποκτήσουμε αποδείξεις, που αφορούν τις θεωρίες μας για τα αποτελέσματα των ψυχικών διεργασιών, είτε για όλα τα αποτελέσματα είτε για ένα μεγάλο μέρος αυτών των αποτελεσμάτων, τότε θα καταφέρουμε και μάλιστα με πολύ ωραίο τρόπο να περιγράψουμε την ουσία της ψυχής.
Σε κάθε απόδειξή μας, θα πρέπει να εξετάζουμε καταρχήν ποια είναι η ουσία της ψυχής.
Έτσι λοιπόν, όταν καταλήγουμε σε κάποιο συμπέρασμα, ενώ δεν έχουμε την απόλυτη γνώση των ψυχικών διεργασιών που λαμβάνουν χώρα, αλλά συγχρόνως δεν θέλουμε και να καταλήξουμε σε εύκολες εικασίες σχετικά με αυτές τις άγνωστες διεργασίες, είναι φανερό ότι σε αυτήν την περίπτωση, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την διαλεκτική μέθοδο του Σωκράτη, διότι διαφορετικά η προσπάθεια όλων μας θα καταλήξει στο κενό.

[403a3]

Αναπόφευκτα όμως, μας δημιουργούνται και κάποιες απορίες σχετικές με τα πάθη της ψυχής.
Δηλαδή τι από τα δύο συμβαίνει; Όλα τα πάθη είναι κοινά σε όλους τους ανθρώπους;
Ή αφορούν μόνο σε αυτόν που τα υφίσταται και έτσι καθορίζουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ψυχής του;
Αυτό το γεγονός θα πρέπει να το θεωρήσουμε αναγκαίο στοιχείο της έρευνάς μας, αν και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολο να το εξετάσουμε.
Είναι φανερό, όσον αφορά τους περισσότερους ανθρώπους ότι όταν κάποιος κάνει κάτι ή υφίσταται κάτι, η ενέργεια αυτή αποκλείεται να μην έχει επιδράσεις και στο σώμα του, όπως συμβαίνει όταν οργίζεται κάποιος, όταν δείχνει θάρρος, όταν επιθυμεί κάτι, και όταν εν γένει λειτουργούν οι αισθήσεις του.
Κατεξοχήν φαίνεται ότι αυτή η διεργασία αφορά στον νου.
Ακόμα όμως και αν πρόκειται για προϊόν φαντασίας ή όχι, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση δεν θα ήταν δυνατό να μην συμμετέχει το σώμα.
Εάν λοιπόν συνέβαινε κάποιο από αυτά τα πάθη ή κάποιες αντιδράσεις της ψυχής να αποτελούν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας ψυχής και όχι του νου, θα έπρεπε και θα ήταν δυνατόν, η ψυχή να μπορεί να χωριστεί από το σώμα, δηλαδή τον νου.
Εφόσον λοιπόν το σώμα-νους δεν θα είχε καμία σχέση με την ψυχή, δεν θα μπορούσε ποτέ το σώμα να χωριστεί από την ψυχή, αλλά όπως ακριβώς συμβαίνει με κάτι που κινείται σε ευθεία γραμμή, επειδή κινείται ευθύγραμμα, τότε αυτό το σώμα διαθέτει πολλά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

astrology.gr

http://maiandros.blog-spot.gr/

Η ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Μόλις 30 χλμ. από την Καλαμάτα θα βρεθείτε σε έναν συγκλονιστικό αρχαιολογικό χώρο. Η Αρχαία Μεσσήνη χρονολογείται στον -4ο αι. Ο αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει ναούς, οικίες, τείχη και δημόσια κτήρια, που σώζονται σε καλή κατάσταση. Θα δείτε, μεταξύ άλλων, το τείχος που χρονολογείται στον -3ο αι. με κυρίαρχη την Αρκαδική Πύλη και τους οκτώ πύργους της, δημόσια κτήρια, την Αγορά, τον ναό της Αρτέμιδος Φωσφόρου ή Ορθίας, το Στάδιο, το Ηρώο, το θέατρο, την κρήνη και κατοικίες. Από το καλοκαίρι του 2013 το Αρχαίο θέατρο της Μεσσήνης εγκαινιάστηκε και επαναλειτουργεί, ώστε να φιλοξενεί πολιτιστικά δρώμενα.

http://www.discovergreece.com/

«ΔΙΖΥΓΟΝ ΠΥΡ»

Σεπτέμβριος του 1821. Είναι μια τεχνική πολεμικής αναμέτρησης, που οι στρατιωτικοί σήμερα την ονομάζουν «δίζυγον πυρ», όπου ο κάθε στρατιώτης προστατεύει τα νώτα του άλλου.

Αμέσως μετά την έναρξη της Επανάστασης του 1821, ο «Γέρος του Μοριά» είχε κατανοήσει, πως η κατάληψη της Τριπολιτσάς (στο κέντρο της Πελοποννήσου) θα ήταν πρωταρχικής σημασίας για την Επανάσταση, αφού θα επέτρεπε στις ελληνικές δυνάμεις να ελέγχουν τον Μοριά και να καταλάβουν ευκολότερα τις υπόλοιπες περιοχές. Το ευφυές σχέδιό του ήταν να πολιορκήσουν την Τρίπολη, για να εξαναγκάσουν τους Τούρκους, από έλλειψη τροφίμων και πολεμοφοδίων, να παραδοθούν. Για την αποτελεσματική πολιορκία, ο Κολοκοτρώνης μαζί με τους άλλους οπλαρχηγούς, παρά την αρχική τους διαφωνία, εγκατέστησε γύρω από την πόλη στρατόπεδα. στην Καρύταινα – στο Βαλτέτσι – στα Βέρβαινα, στην Πιάνα κλπ.

Επανειλημμένες προσπάθειες των πολιορκημένων Τούρκων να διασπάσουν τον κλοιό αποτύγχαναν, αφού αποκρούονταν επιτυχώς απ' τους Επαναστάτες. Οι Ελληνικές δυνάμεις ήταν περίπου 10.000 άνδρες. Οι Τούρκοι μέσα στην πόλη ήταν 15.000. Αργότερα όμως προστέθηκαν κι άλλοι από διάφορες περιοχές (Ζούρτσα, Ανδρίτσαινα, Καρύταινα κλπ) για να βρουν στην Τρίπολη, όπως νόμιζαν, μεγαλύτερη προστασία. Έτσι μαζί με τους άνδρες (4.000) του Μουσταφάμπεη, ο αριθμός των πολιορκημένων έφτανε περίπου τις 30.000. Για να αντιμετωπίσουν την έλλειψη τροφίμων, οι Τούρκοι έδιωχναν της Ελληνικές οικογένειες.

Παρά τον αποκλεισμό όμως υπήρχαν και κάποια περάσματα – σε πεδινά μέρη – που ήταν πολύ δύσκολο να φυλαχτούν. Απ' αυτά κάπου – κάπου περνούσαν οι Τούρκοι έξω για ανεφοδιασμό.

Κάποτε λοιπόν ο Θ. Κολοκοτρώνης σκέφτηκε να κάνει αποκλεισμό και απ' εκεί. Διέταξε τους άνδρες του να σκάψουν ένα βαθύ χαντάκι και σε μεγάλο μήκος. Όταν μια ομάδα Τούρκων με άλογα πέρασαν ένα πρωί απ' εκεί για να προμηθευτούν τρόφιμα απ' τα γύρω χωριά και είδαν τους Έλληνες να σκάβουν, σκέφτηκαν: «Μωρέ, οι γκιαούρηδες ακόμη δεν ελευθερώθηκαν και βιάζονται να μοιράσουν τον τόπο»! (νομίζοντας ότι βάζουν όρια ιδιοκτησιών). Το απόγευμα της ίδιας μέρας, γυρίζοντας με τα ζώα κατάφορτα με τη λεία τους βρήκαν τους Έλληνες μέσα στο χαντάκι με τα όπλα στο χέρι, οι οποίοι αντικρίζοντάς τους άρχισαν να τους πυροβολούν. Οι Τούρκοι τάχασαν. Αρχίζουν κι αυτοί το τουφεκίδι κι άναψε η μάχη.

Κάποιος Τούρκος κατάφερε να διαφύγει από μια άκρη του ορύγματος, πήγε στην πόλη και ζήτησε εσπευσμένα στρατιωτική ενίσχυση. Καταφθάνει γρήγορα ένοπλη Τουρκική δύναμη. Τώρα οι Έλληνες είχαν να αντιμετωπίσουν εχθρικά πυρά από δύο αντίθετα μέτωπα: από μπροστά κι από πίσω.
Τότε άστραψε το στρατιωτικό δαιμόνιο του Θ. Κολοκοτρώνη (η στρατηγική του ιδιοφυία ήταν απαράμιλλη). Έδωσε αμέσως στους άνδρες του, που ήδη ήταν μέσα στο χαντάκι – όρυγμα, την προσταγή με την αμίμητη φράση: «Κώλο με κώλο, Έλληνες!». Έτσι ανά 2 οι άνδρες του, «κώλο με κώλο», ο ένας πυροβολούσε προς τα εμπρός και ο άλλος δίπλα του προς τα πίσω! Αυτή η τεχνική πολέμου (επινόηση του Κολοκοτρώνη) με στρατιωτικούς όρους σήμερα λέγεται: «δίζυγον πυρ», όπου ο κάθε στρατιώτης προστατεύει τα νώτα του άλλου, και διδάσκεται σ' όλες τις στρατιωτικές Ακαδημίες του κόσμου.

Νίκος Λάμπρου συνταξιούχος δάσκαλος

http://www.taxydromosartas.gr/