ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ

Όπως δεν ξέχασε την εξαπάτηση του Λαομέδοντος ο Ηρακλής, το ίδιο δεν ξέχασε και εκείνη του Αυγείου, όπου κατά τον πέμπτο του άθλο είχε υποσχεθεί ο βασιλιάς της Ήλιδος στον Ηρακλή, αντίδωρο για το κατόρθωμα που υποσχέθηκε στον Αυγεία. Το ένα δέκατο των κοπαδιών του,  ήταν η συμφωνία που δεν τήρησε ο βασιλιάς,  όταν έμαθε πως ο άθλος αυτός ήταν επιβεβλημένος από τον Ευρυσθέα στον Ηρακλή. Ο γιός του Δία όμως του υποσχέθηκε πως θα επιστρέψει μια μέρα να τον τιμωρήσει για την αθέτηση της συμφωνίας του.

Όταν λοιπόν έμαθε ο Αυγείας πως ο Ηρακλής είχε ετοιμάσει στρατό από γενναίους Αρκάδες και κατευθυνόταν εναντίον του, όρισε ως στρατηγούς των Ηλείων τον Εύρυτο και τον Κτέατο. Αυτοί ήταν ενωμένοι σε ένα σώμα και ξεπερνούσαν σε δύναμη όλους τους ανθρώπους. Ήταν παιδιά της Μολιόνης και του Άκτορος  ή ίσως και του Ποσειδώνα όπως λέγεται από κάποιους. Ο Άκτωρ ήταν αδερφός του Αυγείου. Ο Εύρυτος και ο Κτέατος  ήταν δίδυμοι και  μάλλον γι’ αυτό και τους αναφέρουν ως ένα σώμα.

Όμως κατά την διάρκεια της εκστρατείας ο Ηρακλής αρρώστησε και αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει με τους γιούς της Μολιόνης. Λέγεται πως στην πάλη κατά την οποία είχε προσκληθεί από τους Εύρυτο και Κτέατο ο Ηρακλής νικήθηκε. Εξ’ ου και το περίφημο «ουδ’  Ηρακλής προς δύο» !!!Τότε λοιπόν βρήκαν ευκαιρία οι Μολιονίδες (οι γιοί της Μολιόνης Εύρυτος και Κτέατος) και σκότωσαν πολλούς από τους άνδρες του Ηρακλή.

«…Φενεατῶν δὲ ἐκ τῆς ἀκροπόλεως καταβαίνοντι ἔστι μὲν στάδιον, ἔστι δὲ ἐπὶ λόφου μνῆμα Ἰφικλέους ἀδελφοῦ τε Ἡρακλέους καὶ Ἰολάου πατρός. Ἰόλαον μὲν δὴ τὰ πολλὰ Ἡρακλεῖ συγκάμνειν λέγουσιν Ἕλληνες: Ἰφικλῆς δὲ ὁ Ἰολάου πατήρ, ἡνίκα ἐμαχέσατο Ἡρακλῆς πρὸς Ἠλείους τε καὶ Αὐγέαν τὴν προτέραν μάχην, τότε ὑπὸ τῶν παίδων ἐτρώθη τῶν Ἄκτορος, καλουμένων δὲ ἀπὸ Μολίνης τῆς μητρός. καὶ ἤδη κάμνοντα κομίζουσιν οἱ προσήκοντες ἐς Φενεόν: ἐνταῦθα ἀνὴρ Φενεάτης αὐτὸν Βουφάγος καὶ ἡ τοῦ Βουφάγου γυνὴ Πρώμνη περιεῖπόν τε εὖ καὶ ἀποθανόντα ἐκ τοῦ τραύματος ἔθαψαν.Ἰφικλεῖ μὲν δὴ καὶ ἐς τόδε ἔτι ἐναγίζουσιν ὡς ἥρωι…» 
(Παυσανίου Αρκαδικά, κεφ. 14, παραγρ. 9-10)

Μετά από αυτό ο Ηρακλής έφυγε, αλλά κατά την διάρκεια της τρίτης εορτής των Ισθμίων, που οι Μολιονίδες είχαν σταλεί ως εκπρόσωποι των Ηλείων για να λάβουν μέρος στις θυσίες, ο Ηρακλής τους έστησε ενέδρα και τους σκότωσε στις Κλεωνές της Αργολίδας. «…ἐν Κλεωναῖς δὲ τοῦτό ἐστι τὸ ἱερὸν καὶ μνῆμα Εὐρύτου καὶ Κτεάτου: θεωροὺς γὰρ ἐξ Ἤλιδος ἐς τὸν ἀγῶνα ἰόντας τῶν Ἰσθμίων αὐτοὺς ἐνταῦθα Ἡρακλῆς κατετόξευσεν, ἔγκλημα ποιούμενος ὅτι οἱ πρὸς Αὐγείαν πολεμοῦντι ἀντετάχθησαν…»
(Παυσανίου Κορινθιακά,κεφ.15,παραγρ.1)

Μετά από τον θάνατο των Μολιονιδών ο Ηρακλής επιτέθηκε κατά της Ηλείας την οποία και κυρίευσε. Στην μάχη σκότωσε τον Αυγεία και τα παιδιά του,  εκτός του Φυλέα ο οποίος και τον είχε υποστηρίξει κατά την εκτέλεση του πέμπτου του άθλου, όταν επιβεβαίωσε μπροστά στο δικαστήριο την υπόσχεση που είχε δώσει ο πατέρας του Αυγείας προς τον Ηρακλή.  Από τότε ο Αυγείας τον είχε εξορίσει. Ο Ηρακλής λοιπόν επανέφερε τον Φυλέα και τον κατέστησε βασιλιά της Ήλιδας. Τότε μάλιστα ήταν που ο Ηρακλής καθιέρωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες με έπαθλο τον Κότινο, το στεφάνι από κλαδιά αγριελιάς.

«…ἐπὶ δὲ τῇ ἑτέρᾳ στήλῃ πεποιημένος ἐστὶν Ἰάσιος ἵππου τε ἐχόμενος καὶ κλάδον ἐν τῇ δεξιᾷ φέρων φοίνικος: νικῆσαι δὲ ἵππῳ φασὶν ἐν Ὀλυμπίᾳ τὸν Ἰάσιον, ὅτε Ἡρακλῆς ἔθετο ὁ Θηβαῖος τὰ Ὀλύμπια. ἐν μὲν δὴ Ὀλυμπίᾳ κοτίνου τῷ νικῶντι δίδοσθαι στέφανον καὶ ἐν Δελφοῖς δάφνης…»
(Παυσανίου Αρκαδικά,κεφ.48, παραγρ.1-2)

Το στεφάνι αυτό ήταν εκείνο που  έφτιαξε όταν είχε ζητήσει από τον Άτλαντα να πάρει για λίγο στους ώμους του την ουράνια σφαίρα, κατά την επίτευξη του άθλου για τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Ακόμη έφτιαξε βωμό προς τιμή του Πέλοπος αλλά  έχτισε και  έξη ακόμη ναούς,  προς τιμή των Δώδεκα Θεών.

"ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ"

dionisosb

ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΑΡΧΗ ΟΥΤΕ ΤΕΛΟΣ

ΟΥΤΕ ΑΡΧΗ ΥΠΗΡΞΕ, ΟΥΤΕ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ.

Αυτό αναφέρει μια νέα θεωρία της κβαντικής φυσικής η οποία συμπληρώνει τη γενική θεωρία της σχετικότητας του Αλμπερτ Άινσταϊν.

Η νέα αυτή θεωρία μπορεί να εξηγήσει επίσης τη σκοτεινή ύλη και τη σκοτεινή ενέργεια επιλύοντας διάφορα προβλήματα της φυσικής ταυτόχρονα.

Η κοινώς αποδεκτή ηλικία του σύμπαντος υπολογίζεται από τη γενική θεωρία της σχετικότητας στα 13.8 δισεκατομμύρια έτη. Στην αρχή όλη η ενέργεια ήταν συγκεντρωμένη σε ένα μικροσκοπικό και πυκνό σημείο (μοναδικότητα/singularity).
Μετά σημειώθηκε η λεγόμενη Μεγάλη Εκρηξη (Big Bang) που σηματοδότησε την αρχή του σύμπαντος.

Αν και η θεωρία αυτή προκύπτει άμεσα από τις μαθηματικές εξισώσεις της γενικής θεωρίας της σχετικότητας του `Αινσταϊν, κάποιοι επιστήμονες την θεωρούν προβληματική καθώς τα μαθηματικά εξηγούν μόνο το τι συνέβη αμέσως μετά τη Μεγάλη Εκρηξη και όχι πριν ή κατά τη διάρκειά της.

Σε δήλωσή του στην ιστοσελίδα phys.org, ο Φυσικός Αχμέτ Φαράζ Αλί από το Πανεπιστήμιο Μπένχα της Αιγύπτου είπε ότι αυτό είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα της θεωρίας του `Αινσταϊν καθώς οι νόμοι της φυσικής φαίνεται να μην έχουν ισχύ στην στιγμή της μοναδικότητας (singularity).

Ο Καθηγητής Αλί μαζί με τον Καθηγητή Σ. Ντας του Πανεπιστημίου Λεθμπριτζ του Καναδά δημοσίευσαν μια έκθεση σύμφωνα με την οποία το πρόβλημα αυτό μπορεί να επιλυθεί με ένα νέο μοντέλο σύμφωνα με το οποίο το σύμπαν υπήρχε και θα υπάρχει πάντα, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος.

http://offsite.com.cy/

Η "ΕΥΔΟΚΙΑ"-1971 ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΔΑΜΙΑΝΟΥ

Ήταν και εξακολουθεί να είναι μία από τις κορυφαίες ταινίες του ελληνικού σινεμά. Για πολλούς η πιο σπουδαία.
O μύθος που δημιουργήθηκε γύρω απ' αυτή όσο περνούσαν τα χρόνια αφορά σε μεγάλο βαθμό το ζεϊμπέκικο του Λοίζου και την πρωταγωνίστριά της.
Η κυπριακής καταγωγής Ελληνο-αγγλίδα Μαρία Βασιλείου δεν ήταν καν ηθοποιός όταν την επέλεξε ο Δαμιανός για να γίνει η Ευδοκία της ταινίας του. 

Περίληψη

Ένας λοχίας γνωρίζεται με την Ευδοκία, μια πόρνη, την οποία και παντρεύεται. Δεμένοι με μια κοινή μοίρα που τους ορίζει, οι δυο εραστές εξεγείρονται ενάντια σε ένα πιο ισχυρό από αυτούς κοινωνικό σύστημα και συντρίβονται, όπως στην κλασική τραγωδία. Ρεαλισμός, σκληρό φως, γυμνά τοπία. Η πόλη της Ευδοκίας έχει φτωχογειτονιές, άδεια σοκάκια, χωράφια. Μια πόρνη που θέλει να ζήσει, να είναι ελεύθερη. Να αγαπήσει και να αγαπηθεί πάνω από όλα σαν άνθρωπος. Οι ήρωες της Ευδοκίας ζουν στα όρια ενός σουρεαλιστικού κόσμου, τυπικά ελληνικού, όπου το παράλογο αποτελεί καθημερινό στοιχείο της πραγματικότητας. Ταινία γνωστή για το μουσικό θέμα, '' το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας '' (Μάνος Λοϊζος). Απέσπασε το βραβείο α' γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες του ελληνικού κινηματογράφου.

http://www.palmografos.com/permalink/18868.html

https://www.youtube.com/channel/UCZsHVnYCc3ecDx_JzGDb9Pg

ΟΙ ΔΥΟ ΑΡΕΤΕΣ - ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ, ΤΟΡΟΝΤΟ

Η μια από τις δυο αρετές είναι η Ελληνική αρετή.  Είναι η αρετή την οποία αγκάλιασε ο Ηρακλής, και με την βοήθεια της προχώρησε στο επίτευγμα των γνωστών άθλων του. 
Σαν όμως τελείωσε τους δώδεκα άθλους του, ο ήρωας δεν κάθισε να αναπαυθεί στις δάφνες του. 
Στο μυαλό του κατέβηκε η ιδέα για ένα καινούριο σκοπό, τον οποίο θα αποκαλέσω, ο «δέκατος-τρίτος» άθλος του Ηρακλή.  Θέλω, είπε, όλοι οι Έλληνες να κάμνουν άθλους, όπως εμένα.  Και αποφάσισε να κάμει όλους τους Έλληνες… αθλητές!  
Κατέβηκε, λοιπόν, στην κοιλάδα της Ολυμπίας, ο Ηρακλής και – καθώς μας πληροφορεί ο Πίνδαρος στην Πρώτη Ολυμπιακή Ωδή – οργάνωσε τους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες.  Και, με τον καιρό,   έγιναν όλοι οι Έλληνες αθλητές.  Άλλοι στη σωματική ρώμη και άλλοι στη διάνοια – και πολλοί από αυτούς, όπως ο Σωκράτης και ο Πλάτωνας, για παράδειγμα – συνδύασαν την σωματική με την πνευματική λεβεντιά (ο Σωκράτης – εκτός από τις γνωστές πνευματικές μάχες του – έλαβε μέρος και σε πολεμικές μάχες, όπως μαθαίνουμε από την «Απολογία» του Πλάτωνα, και ο ίδιος ο Πλάτωνας ήταν παλαιστής και πυγμάχος στην νεανική του ηλικία – πριν… αρχίσει τις δικές του πνευματικές μάχες).

Ο Ηρακλής ήταν ο ιδανικός ήρωας – ο ημίθεος – των προ-χριστιανών Ελλήνων. Όπως μας πληροφορεί ο Όμηρος, ο Ηρακλής ήταν το ίνδαλμα του Αχιλλέα.  Όταν, λοιπόν, η Θέτιδα, η μάνα του Αχιλλέα, προειδοποιεί τον γιό της πως – σαν σκοτώσει μια δεκαριά Τρώες, για να εκδικηθεί  τον σκοτωμό του φίλου του Πάτροκλου – γρήγορα θα έρθει και η δική του σειρά να δώσει το αίμα του, τότε ο Αχιλλέας απαντά: Δεν με νοιάζει, μάνα. Δεν μπορώ να ζω βάρος πάνω στη Γή – χωρίς να εκδικηθώ τον θάνατο του φίλου μου.  Στο κάτω-κάτω, ούτε και ο Ηρακλής ακόμα κατάφερε, τελικά, να αποφύγει τον θάνατο – θα τον αποφύγω εγώ;  Πρώτος ήρωας ο Ηρακλής, λοιπόν, και δεύτερος ο Αχιλλέας, όπως μας πληροφορεί ο Όμηρος.  Και στη συνέχεια, ερχόμαστε στον τρίτο ήρωα των Ελλήνων – τον Μεγαλέξανδρο. Σύμφωνα με τα γραπτά του Κικέρωνα (Pro Archia 24), πριν ξεκινήσει για την πολεμική εκστρατεία του προς Ανατολάς, ο Μεγαλέξανδρος πήγε στον ιερό χώρο της Ολυμπίας – χώρος από τον οποίο πήρε και το δικό της όνομα η μάνα του Μεγαλέξανδρου– και αφού πρόσφερε σπονδές στο μνημείο του Αχιλλέα, αναφώνησε με κατάνυξη και… φιλοδοξία: «Ώ, τυχερέ νέε, που ευτύχησες να βρεις τον Όμηρο για να σε κάμει αθάνατο».

Η ηρωική αρετή των Ελλήνων – πρέπει να σημειώσουμε – δεν ήταν ηρωική μόνο στη σάρκα και τους πολέμους – ήταν ηρωική, επίσης, στο χαραχτήρα και το πνεύμα.  Όπως, πάλι, μας πληροφορεί ο Πλάτωνας, στην «Απολογία», όταν ο Σωκράτης καταδικάστηκε σε θάνατο και κλείστηκε στη φυλακή – και αφού οι μαθητές του δωροδόκησαν τον φρουρό για να τους επιτρέψει να φυγαδεύσουν τον φιλόσοφο – ο δάσκαλος, χωρίς δεύτερη σκέψη, τους απογοήτευσε, θυμίζοντας σε αυτούς τον Αχιλλέα και την μάνα του:  Όταν η Θέτις προειδοποίησε τον γιό της ότι θα σκοτωθεί, ο Αχιλλέας δεν δείλιασε, και εκτέλεσε το καθήκον του – ούτε και εγώ, λοιπόν, δειλιάζω! Και συνέχισε:  διδάσκω σε όλη μου την ζωή υπακοή στους νόμους, και τώρα να παραβώ, εγώ ο ίδιος, τους νόμους;

Ναι, σωματικός, ψυχικός και πνευματικός ηρωισμός!  Και έτσι μεγαλούργησαν οι προ-χριστιανοί πρόγονοι μας. Και έτσι έκτισαν τον παγκόσμιο πολιτισμό –  ο «Δυτικός» πολιτισμός έγινε πια παγκόσμιος:  Η δημοκρατία, η φιλοσοφία, οι επιστήμες, οι τέχνες, ο πνευματικός και σωματικός αθλητισμός ανθίζουν σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο – και στις γωνιές που δεν ανθίζουν, ο άνθρωποι τις… ορέγονται (Οι Ολυμπιακοί αγώνες πήγαν μέχρι την Κίνα, και η δημοκρατία πήγε μέχρι την Ινδία.) Αναφερόμενος στις αξίες της Ελληνικής αρετής (virtue) ο καθηγητής, Gilbert Murray, τις καταγράφει ως εξής: Ελευθερία, Λογικότητα, Ομορφιά, Εξαιρετικότητα, και αναζήτηση της Αλήθειας (“Freedom, Reason, Beauty, Excellence and the pursuit of Truth” – βλέπε, “The Legacy of Greece,” σ.σ. 22-23, 1921, edited by Sir Richard Livingstone). 

Και τώρα στην… άλλη αρετή.

Η δεύτερη αρετή των Ελλήνων – μάλλον η… αρετή των χριστιανών, για την ακριβολογία – είναι αυτή που μας προσφέρουν οι Εβραίο-βυζαντινοί, δηλαδή οι «άγιες» γραφές της «Παλαιάς» και της «Καινής» διαθήκης:

Πρώτο θύμα στη χριστιανική αρετή, η δημοκρατία και η φιλοσοφία. Στη θέση τους – και ψηλά μέχρι τα… σύννεφα – η θεοκρατία και η προφητεία. Ο άνθρωπος είναι «αμαρτωλός» ανήμπορος, και… ανίδεος. Τέλος στις… φλυαρίες του Ηράκλειτου, του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη – και όλων των άλλων… ειδωλολατρών.

Δεύτερο θύμα οι επιστήμες και οι τέχνες.  Αυτά όλα είναι έργα του… διαβόλου.  Ποιος έχει ανάγκη τις ανθρώπινες… θεωρίες, υποθέσεις και έρευνες.  Αυτό το έφτιαξε ο θεός, εκείνο το έφτιαξε ο θεός, και το άλλο το έφτιαξε ο θεός. Και εμείς δεν πρέπει να κάνουμε… αμαρτωλές ερωτήσεις.  Το μόνο που μας… επιτρέπεται, είναι να καθόμαστε και να θαυμάζουμε την τελειότητα της πλάσης, την θεϊκή σοφία και τα… μυστήρια της δημιουργίας. Τέλος στις ερωτήσεις – μια για πάντα...

Το τρίτο θύμα – και το τραγικότερο – είναι η ανθρώπινη ζωή.  Η ζωή του ανθρώπου είναι «αμαρτωλή» και «μάταια».  Κατάρα στη σάρκα – προσευχή, λοιπόν, μετάνοια και… ασκητισμό. Το μόνο αξιόλογο πράγμα είναι το πνεύμα.  Και όχι το… ανθρώπινο πνεύμα – τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει! Δηλαδή, στην πολιτεία του χριστιανισμού, ο άνθρωπος ζει, χωρίς… να ζει – αφού η μόνη αξιόλογη ζωή είναι αυτή που ακολουθεί μετά… θάνατον.  Και πάλι δηλαδή, όταν ζούμε μια «ψεύτικη» ζωή, σαν να μην γεννηθήκαμε ποτέ – και αφού δεν… σκέπτομαι, δεν υπάρχω!   Όχι!  Δεν πρέπει να μας εκπλήττει – καθόλου – το γεγονός, ότι για είκοσι αιώνες τώρα, ο Ελληνισμός βρίσκεται σε βαθύ – πολύ βαθύ – ύπνο…

Από Palmografos.com - Οι δύο αρετές - Του Ανδρέα Κωνσταντινίδη, Τορόντο (Απόσπασμα)

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.palmografos.com/permalink/20760.html

ΝΑΙ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΗ Η ΜΙΚΡΗ ΚΟΥΚΚΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΒΕΛΟΣ...

Για να χαμηλώνουμε ταπεινά το κεφάλι, όταν νομίζουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου...

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΣ ΚΥΚΛΟΣ...
Η φαντασία στα καλύτερά της. Ο Χειμερινός Κύκλος ή αλλιώς γνωστός ως Χειμερινό Εξάγωνο, θα δεσπόζει νότια-νοτιοδυτικά στο νυχτερινό ουρανό μέχρι το Μάρτιο. Με τη φορά των δεικτών του ρολογιού, αποτελείται από τον Πρόκυνα του Μικρού Κυνός, τον Πολυδεύκη των Διδύμων, την Αίγα (Capella) του Ηνίοχου, τον Λαμπαδία (Aldebaran) του Ταύρου, τον Ρίγκελ του Ωρίωνα και τον Σείριο του Μεγάλου Κυνός... Μέσα στον Κύκλο εντυπωσιάζει ο πορτοκαλής Μπετελγκέζ του Ωρίωνα, ενώ αυτήν την εποχή ο λαμπρός Δίας είναι έξω από τον Κύκλο. Είναι αξιοσημείωτο το πόσα πολλά αστέρια πρώτου μεγέθους περιλαμβάνει ένα τόσο μικρό κομμάτι του ουρανού...

Ο Μεγάλος Κυνηγός Ωρίωνας, μαζί με τον Σείριο το Μεγάλο Κυνηγόσκυλό του,
 μας συντροφεύουν αυτές τις μέρες...

Κείμενο και εικόνες από Τ' αστέρια με φτιάχνουν

Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ - ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, ΔΙΔΑΣΚΕΙ Ο ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΘΕΩΡΙΑ. 
Για εκείνον όλα τα εξωτερικά γεγονότα κανονίζονται από τη μοίρα, επομένως δεν μπορούμε να τα ελέγξουμε. Πρέπει να τα δεχόμαστε ήρεμα, χωρίς πάθη. Ωστόσο είμαστε υπεύθυνοι για τις ενέργειές μας. Προσπαθώντας να ελέγξουμε τα ανεξέλεγκτα αρχίζουμε να υποφέρουμε. Αν και ο όρος ειμαρμένη που χρησιμοποιεί παραπέμπει στην έννοια του πεπρωμένου και της μοίρας, δεν πρέπει να συγχέεται με την μοιρολατρία. Στην περίπτωση της ειμαρμένης μπορούμε να επιλέγουμε, παρόλο που όλες οι δυνατότητες στις οποίες ένα γεγονός ενδέχεται να εξελιχθεί είναι ήδη δεδομένες. Το ποια όμως από τις προκαθορισμένες δυνατότητες θα επιλέξουμε ανήκει στη δική μας δικαιοδοσία. 
Γι’ αυτό προκειμένου να προβούμε στις σωστές επιλογές θα πρέπει να έχουμε μελετήσει την φύση, ώστε γνωρίζοντας τις δυνατότητες των γεγονότων να επιλέξουμε αυτές που θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Πχ η αρρώστια δεν είναι κάτι που μπορούμε να ελέγξουμε, το πότε θα αρρωστήσουμε, το για πόσο, το αν θα συνέλθουμε, δεν εξαρτώνται από εμάς. Μπορούμε βέβαια να επισκεφτούμε έναν καλό γιατρό αλλά δεν μπορούμε να έχουμε έλεγχο στο αν θα πετύχει η θεραπεία.

Για να πετύχουμε τη γαλήνη, την απάθεια, πρέπει να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με χαζές ανησυχίες, προσπάθειες να ελέγξουμε τους άλλους, γιατί θα οδηγούμαστε συνεχώς σε αγωνία και άγχος. Αντίθετα, θα πρέπει να δίνουμε την ενέργειά μας στο να προσπαθούμε να αυτοβελτιωθούμε και να κάνουμε το καθήκον μας και να ζούμε με τιμή, προσπαθώντας να δεχτούμε όσο πιο ήρεμα γίνεται τις προκλήσεις που εμφανίζονται μπροστά μας.

Η απάθεια, δηλαδή η αταραξία της ψυχής είναι προϋπόθεση της αρετής και της ευτυχίας. Η αγωνία μας για την ζωή είναι από τα πολλά πάθη μας. Το πάθος είναι μια αφύσικη κίνηση της ψυχής, μια ορμή πλεονάζουσα, που μας παρασύρει σε επικίνδυνες για την ηθική ισορροπία και την ευτυχία μας, αντιδράσεις. Πρέπει λοιπόν να βγάλουμε από την ψυχή μας κάθε είδους πάθος για να κατακτήσουμε την αρετή και να γίνουμε ευτυχισμένοι.

Τα συναισθήματα πένθους, οίκτου και στοργής είναι γνωστές ενοχλήσεις της ψυχής. Η θλίψη είναι το πιο επιθετικό, και ο Επίκτητος θεωρούσε το να πενθούμε ή να θλιβόμαστε πράξη κάκιστη. Είναι σα να πηγαίνουμε ενάντια στην θέληση του Θεού, έλεγε.

Όταν συναντούμε εμπόδια, ποτέ να μην κατηγορούμε τους άλλους αλλά μόνο τον εαυτό μας, δηλαδή τις γνώμες μας. Ο απαίδευτος κατηγορεί τους άλλους για τα δικά του ατυχήματα, εκείνος που άρχισε να εκπαιδεύεται τον εαυτό του και ο πεπαιδευμένος ούτε τον εαυτό του.

“Μη γυρεύεις τα πράγματα να γίνονται όπως θες, αλλά θέλε τα πράγματα όπως γίνονται και θα ευτυχίσεις” διακήρυσσε συχνά ο Επίκτητος.

Η αρρώστια είναι εμπόδιο για το σώμα, όχι όμως και για την ελεύθερη κρίση. Αν κουτσαθείς αυτό είναι εμπόδιο για το πόδι, όχι όμως για την ελευθερία της κρίσης.

Της περιουσίας καθενός μέτρο είναι το σώμα του. Για το σώμα μόνο ό,τι έχεις ανάγκη να παίρνεις (πχ ρούχα, τροφή). Μιας και περάσεις το μέτρο δεν υπάρχει πια όριο. Ηθική προστυχιά η υπερβολική ενασχόληση με το σώμα, να τρως υπερβολικά, να πίνεις υπερβολικά και τέτοια. Η προσοχή πρέπει να είναι στο πνεύμα. Τα σώματά μας δε μας ανήκουν στην πραγματικότητα, αφού δεν μπορούμε πάντα να αποφασίσουμε τι θα τους συμβεί.

Μη λες πώς πρέπει να τρώμε αλλά, τρώγε όπως πρέπει. Θυμήσου ο Σωκράτης τόσο είχε βγάλει από την ζωή του την επίδειξη που άνθρωποι έρχονταν και του ζητούσαν να τους συστήσει σε φιλοσόφους κι εκείνος τους έστελνε, τόσο δεν τον πείραζε να τον παραβλέπουν. Μην καυχιέσαι για ό,τι κάνεις.

Προσδιόρισε για τον εαυτό σου έναν χαρακτήρα κι έναν τρόπο ζωής που θα τον κρατήσεις ανάλλαχτο και μόνος όταν είσαι και με άλλους.

Του απαίδευτου κατάσταση και χαρακτήρας: ποτέ δεν περιμένει ωφέλεια ή βλάβη από τον εαυτό του, αλλά απ’ έξω.
Του φιλοσόφου κατάσταση και χαρακτήρας: κάθε ωφέλεια ή βλάβη από τον εαυτό του την περιμένει.

Έλεγε πως η ελευθερία και η σκλαβιά δεν είναι παρά ονόματα για την αρετή και την κακία και οι δύο εξαρτώνται από τη βούληση. Κανένας του οποίου η βούληση είναι ελεύθερη, δεν είναι δούλος.

Εστιάζει πολύ στην ελευθερία. Ένα αληθινά ελεύθερο άτομο δεν είναι ελεύθερο μόνο από χρέη, αλλά και από τις ενοχλήσεις που προκαλούνται προσπαθώντας να πείσουν τους άλλους ή να τους αλλάξουν. Δυσκολευόμαστε πάρα πολύ να αντέξουμε την κριτική, ειδικά όταν δε δίνεται με καλό τρόπο.

Ο Επίκτητος ρωτάει: “Αν κάποιος έδινε το σώμα σου σε κάποιον που γνώριζε τυχαία στον δρόμο θα θύμωνες πολύ. Και δεν ντρέπεσαι να δίνεις ο ίδιος το μυαλό σου, να αφήνεις να σε επηρεάζει όποιος τύχει να σου επιτεθεί λεκτικά;”

Από τη Δήμητρα Αθανασάκου, Ψυχολόγο, Ψυχοθεραπεύτρια (Απόσπασμα)

Ολόκληρο: http://psychografimata.com/11615/i-filosofia-tou-epiktitou-50-138-m-ch/

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕΡΡΑΙΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ ΣΤΟΝ ΤΥΜΒΟ ΑΜΦΙΠΟΛΕΩΣ

Serres THLEORASH

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Αυτό το άρθρο είναι μια μικρή μελέτη σχετικά με την προέλευση των καρναβαλικών εθίμων των ημερών μας, που εντοπίζονται στον Ελλαδικό χώρο. Οι ρίζες των εθίμων αυτών εντοπίζονται στην Αρχαία Ελλάδα και συγκεκριμένα στις Διονυσιακές εορτές όπως τα Ανθεστήρια, εορτές της Θράκης κτλ.

Ανθεστήρια: Αττική Διονυσιακή εορτή
Τα Ανθεστήρια ήταν ετήσια γιορτή της αναγέννησης της φύσης και γιορτή των νεκρών προς τιμή του Λιμναίου Διονύσου και του Xθόνιου Eρμή. Γίνονταν στην Aθήνα κατά τον μήνα Aνθεστηριώνα (τέλος Φεβρουαρίου – αρχές Μαρτίου) επί τρεις ημέρες. Tο όνομα της γιορτής πιθανολογείται από το ανθέω και το σχετίζουν με το έθιμο της δεύτερης μέρας των χοών να στεφανώνουν τα τρίχρονα αγόρια με λουλούδια.
Eπειδή τα Aνθεστήρια δεν ήταν γιορτή των λουλουδιών είχε υποστηριχθεί παλαιότερα η άποψη πως και το όνομα Aνθεστήρια της όλης γιορτής δε σχετίζεται με τα άνθη, αλλά με το ρήμα «αναθέσσασθαι» που σημαίνει την ανάκληση των ψυχών (όμως η συγκοπή της πρόθεσης ανά δεν είναι χαρακτήρας της ιωνικής διαλέκτου) και σχετίζουν την ετυμολογία με την τρίτη ημέρα της γιορτής που ήταν αφιερωμένη στις ψυχές των νεκρών.

Συνοπτικά τα δρώμενα των τριών ημερών των Ανθεστηρίων ήταν τα εξής:

1η μέρα Πιθοίγια
* Άνοιγαν τους πίθους με το νέο κρασί.
* Συνήθιζαν να φέρνουν το πρώτο κρασί στο εν Λίμναις ιερό του Διονύσου.
* Έκαναν σπονδές έξω από το κλειστό ιερό του θεού, προς τιμή του ευχόμενοι να καταναλώσουν αίσια την καινούρια παραγωγή.
* Δοκίμαζαν οι ίδιοι το κρασί και χόρευαν και τραγουδούσαν ευχαριστώντας το Διόνυσο.
* Την ημέρα εκείνη καθώς και την επόμενη, οι Αθηναίοι, επέτρεπαν στους δούλους να πίνουν μαζί τους.

2η μέρα Χόες
* Γινόταν η πομπική είσοδος του Διονύσου στην πόλη πάνω σε καράβι με τροχούς.
* Πάνω στο καράβι υπήρχαν μεταμφιεσμένοι σε ακόλουθους του Θεού Διονύσου.
Αυτοί οι μεταμφιεσμένοι ήταν οι Σάτυροι και πείραζαν τον κόσμο με τις βωμολοχίες δημιουργώντας κέφι και χαρά και κωμική διάθεση.
* Οι μεταμφιεσμένοι Σάτυροι φορούσαν προσωπείο – μάσκα. Οι μάσκες αυτές ήταν πήλινες και όμοιες μεταξύ τους.
* Άλλοι Σάτυροι φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.
* Οι Σάτυροι προσπαθούσαν να μοιάζουν με με τράγους, και χαρακτηριστικό των τράγων είναι η μεγάλη ροπή προς τα αφροδίσια.
* Οι Σάτυροι χοροπηδούσαν γύρω από το τροχοφόρο καράβι του. Διονύσου χτυπώντας την γη με τα πόδια τους. (ίσως από εδώ βγήκε και η λέξη καρναβάλι αφού καρναβαλλίζω σημαίνει βαλλισμός των κάρνων δλδ πηδηχτός χορός των βοσκημάτων. Κατά Ησύχιο κάρνος· φθείρ. βόσκημα, πρόβατον). Το βόσκημα γενικά μπορεί να είναι τράγος, γίδα, πρόβατο.
* Γινόταν ο «ιερός γάμος» του θεού με τη σύζυγο του άρχοντος βασιλέως, την βασσίλινα, ο οποίος ήταν επικεφαλής του ιερατείου και όλων των θρησκευτικών αξιωματούχων της Aθήνας.
* Γίνονταν αγώνες οινοποσίας.
* Tο απόγευμα των Xοών συνηθίζονταν στους δρόμους «αι εκ των αμαξών λοιδορίαι», δηλαδή πειράγματα εναντίον διαβατών που συνηθίζονταν και στην εορτή των Ληναίων.

3η μέρα Χύτροι
* Μαγείρευαν τα πολυσπόρια (πανσπερμία, κόλλυβα), που τα αφιέρωναν στο χθόνιο Eρμή, τον ψυχοπομπό. Η παράδοση που εξηγεί την πανσπερμία είναι πως όσοι σώθηκαν από τον Κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, μαγείρεψαν «χύτραν πανσπερμίας».
* Την ημέρα των Χύτρων πίστευαν ότι οι ψυχές ξαναγύριζαν στον επάνω κόσμο και βρίσκονταν αόρατες ανάμεσα στους ζωντανούς.
* Πίστευαν ακόμη πως ανάμεσα στις ψυχές υπήρχε και παρουσία πονηρών πνευμάτων που ανέβαιναν στη γη με το άνοιγμα του Άδη και μόλυναν τους ανθρώπους και τις τροφές.
* Έβαζαν γύρω από τα ιερά τους ένα κόκκινο νήμα που λειτουργούσε αποτρεπτικά και εμπόδιζε τα πνεύματα να εισέλθουν.
* Επίσης για να τα εμποδίσουν να μπουν στα σπίτια τους άλειφαν τις πόρτες με πίσσα και μασούσαν ράμφους.
* Τα βλαβερά πνεύματα του κάτω κόσμου, που μαζί με τις ψυχές έμπαιναν στα σπίτια από το βράδυ των Xοών και έμεναν με τους ζωντανούς την ημέρα των Xύτρων, τις έδιωχναν την επόμενη ημέρα με τη γνωστή φράση: «Θύραζε Κᾶρες, οὐκ ἔτ’ Ἀνθεστήρια», δηλαδή «φύγετε ψυχές των νεκρών, τα Aνθεστήρια τελείωσαν πια».
* Τα Υδροφόρια ήταν μια γιορτή που γινόταν την τρίτη μέρα των Aνθεστηρίων σε ανάμνηση όσων πνίγηκαν κατά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα: “Yδροφόρια, εορτή πένθιμος Aθήνησιν επί τοις εν τω κατακλυσμώ απολομένοις”.
Κατά τη γιορτή αυτή έριχναν άρτους από σιτάρι και μέλι σε ένα χάσμα που υπήρχε μέσα στο ναό του Oλυμπίου Διός γιατί από το χάσμα εκείνο πίστευαν ότι η Γη είχε απορροφήσει τα νερά του κατακλυσμού.

Στις μέρες μας αυτά τα έθιμα έχουν διασωθεί αλλά μεταλλαγμένα.

Επίσης, γνώρισμα της αποκριάς είναι και οι φωτιές. Ανάβονται στα τρίστρατα σταυροδρόμια το βράδυ της παραμονής της 1ης Μαρτίου στην Θράκη ή το βράδυ της τελευταίας αποκριάς στην Ήπειρο και στην Δυτική Μακεδονία, είναι καθαρτήριες, σύμφωνα με την λαογραφία. 
Καθάρσεις από τα κακά πνεύματα του Άδη στα τρίστρατα της Εκάτης.

http://www.24grammata.com/

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝ

Η Ελληνική Αγάπη, είναι αγνή, πηγαία, ανιδιοτελής, δεν περιμένει ανταπόδοση, ακατάπαυστη, απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους.

- Οι Έλληνες, ως λαός, είναι δοτικοί στα συναισθήματά τους.

- Η βάση για την καλλιτεχνική έκφραση και την δημιουργία, είναι πάντα ένα θερμό ψυχικό κέντρο, μια θερμή ψυχή, ένα περίσσευμα ψυχής, η Αγάπη για τον κόσμο, η μέθεξη, η συμμετοχή στον κόσμο, το να εντρυφεί κανείς στο είναι. Και όλο αυτό το πλούσιο ψυχικό δεδομένο Αγάπης, είναι αυτό που έκανε τους Έλληνες τον κατ εξοχήν καλλιτέχνη λαό της ιστορίας.

- Η Αγάπη που μας παρέχουν οι θεοί, έχει άπειρες ποιότητες, τρόπους να εκδηλώνεται, αποχρώσεις, και έχει κάθε φορά διαφορετικό είδος και ύφος. Και τα πάντα λάμπουν στην Αγάπη των θεών. Όπως οι ναοί. Και τα πάντα χαίρονται. Όπως τα χαρούμενα πρόσωπα στους κούρους και στις κόρες.

«Δει δε ιλαρά τα των θεών ξόανα ποιείν και μειδιώντα, ίνα αντιμειδιάσωμεν αυτοίς ή φοβηθώμεν»
Διογένης ο Οινοανδεύς.
Δηλαδή: Τα αγάλματα των θεών πρέπει να τα κατασκευάζουμε (με πρόσωπα) χαρούμενα και γελαστά για να μπορούμε να τους ανταποδίδουμε το χαμόγελο και όχι να φοβόμαστε.

Σε καμία άλλη θρησκεία η έννοια της Αγάπης δεν είναι τόσο ακέραια, τόσο ολοκληρωμένη, τόσο πλήρης όσο στην Ελληνική Θρησκεία.
Για παράδειγμα στο χριστιανισμό υπάρχει μια λειψή έννοια αγάπης: 
«Μην αγαπάτε τον κόσμο, ούτε αυτά που είναι μέσα στον κόσμο. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, η αγάπη του Θεού δεν υπάρχει μέσα σε αυτόν.»
Ιωάννου Α. β:15.

«Όποιος λοιπόν θελήσει να είναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.»
Προς Ιακώβ 4:4

«Ότε δε προσέρχονται τω κτίσματι αποστρέφεσθαι τον κτίστην.» (Όταν πλησιάζουν τον κόσμο (την Φύση) απομακρύνονται από το Θεό.)
Αθανασίου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Κατα Αρριανόν λόγος πρώτος.

«Τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης.»
Προς Κολλοσαείς 3:1-2

«Όποιος ποθεί τον κόσμο, δεν αγαπά το Θεό. Όποιος συναναστρέφεται τον κόσμο, δεν μπορεί να συναναστρέφεται το Θεό. Όποιος φροντίζει τα του κόσμου, δεν φροντίζει τα του Θεού.»
Αββά Ισαάκ ο Σύρος. Ασκητικοί Λόγοι. Μελέτημα 2ον ,7.

Ο χριστιανισμός αποσυνδέει την έννοια της αγάπης τόσο από τον ορατό κόσμο, όσο και από τις αισθήσεις του ανθρώπου. Κάτι τέτοιο όμως είναι και αφύσικο και αδύνατο και περιορίζει την έννοια της αγάπης αφαιρώντας της την πληρότητα. Ο Χριστιανισμός σε πολλά ακόμη σημαντικά θέματα δείχνει έλλειψη αγάπης, όπως το μίσος για τους αλλόδοξους, η υποτίμηση της γυναίκας (ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ το θείο επίπεδο), ενώ πάντοτε σε όλους τους λαούς αντιπροσωπευόταν. Όλοι οι λαοί έχουν και ΘΕΟΥΣ και ΘΕΕΣ. Μάλιστα Ο ΑΔΟΓΜΑΤΙΣΤΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ επιτρέπει σε μια γυναίκα να λατρεύει την ανώτατη θεότητα ως θηλυκή (Ευρυνόμη, Μητέρα των Θεών, Αγαθή Θεά, Φύσις, Ειμαρμένη, κλπ). Για παράδειγμα, στην ιερή άλτη της Ολυμπίας, λατρευόταν και ο Δίας, και η Μητέρα των Θεών. Ο ναός της ήταν το «Μητρώον», που βρισκόταν ακριβώς μπροστά στη είσοδο του σταδίου. Η Μητέρα των θεών ονομάζεται και Αγαθή Θεά. Για παράδειγμα, στον Πειραιά (Αρχαιολογικό Μουσείο), υπάρχει το αναθηματικό ανάγλυφο του Πυθόνικου στην Αγαθή Θεά, όπου απεικονίζεται σε μεγαλύτερη διάσταση από τους λατρευτές της, κάτι που συνηθιζόταν στις απεικονίσεις των θεών. Στο άνω μέρος της στήλης, αναγράφεται ότι αφιερώνεται στην Αγαθή Θεά.

Της Αλεξάνδρας Γιαννοπούλου (απόσπασμα)

http://www.logiosermis.net/2014/02/blog-post_2055.html  

Ο ΑΥΛΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΣΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

-«Οι τέλειοι, αγαθοί, αθάνατοι, δίκαιοι, πάνσοφοι, αιώνιοι θεοί είναι επίσης και απρόσωποι, συνεκτικοί, άυλοι και διυλικοί». «Κάθε θεός δεν διαχωρίζεται από την Πρώτη Αιτία ούτε από τους άλλους θεούς όπως και οι νοήσεις δεν διαχωρίζονται από τον Νου».
Σαλλούστιος.

-«Και τα αγάλματα σύμβολα της παρουσίας των Θεών και επειδή βεβαίως εμείς έχουμε σώμα, γι’αυτό η λατρεία προς τους Θεούς πρέπει να είναι σωματική, παρ’όλο που αυτοί είναι ασώματοι», «Και εκείνος, λοιπόν, ο οποίος αγαπά τους Θεούς, αντικρύζει με ευχαρίστηση τις εικόνες και τα αγάλματά τους οι οποίοι αν και αόρατοι τον βλέπουν»
Μέγας Ιουλιανός (Επιστολαί,89β, 293 και 295κ.εξ.).

-«Σωκράτης δε πάντα μέν ηγείτο Θεούς ειδέναι, τα τε λεγόμενα και πραττόμενα και τά σιγή βουλευόμενα, πανταχού δε παρείναι..»
Ο Σωκράτης πάντα μεν πίστευε ότι οι Θεοί γνωρίζουν, και τα λεγόμενα και τα πραττόμενα και τα κρυφίως σχεδιαζόμενα, και ότι είναι πανταχού παρόντες.
Ξενοφών (Απομνημονεύματα).

- Ο άυλος χαρακτήρας των θεών περιγράφεται με πάρα πολλούς τρόπους στα Αρχαία Ελληνικά κείμενα. Για παράδειγμα, ο Ευριπίδης (Ελένη,560) λέει: « Ω θεοί. Θεός γάρ καί το γιγνώσκειν φίλους ». Ω θεοί, η αναγνώριση των αγαπημένων είναι θεός. (Ο θεός ταυτίζεται με μία κατάσταση, με κάτι άυλο).

Επίσης, ο Ευριπίδης στην: (Ανδρομάχη, 1226-1227) λέει: «Ιώ ιώ. Τί κεκίνηται, τίνος αισθάνομαι θείου;» (μιλάει ο χορός) Ω! ω! Τι κινείται; Ποιανού αισθάνομαι θεού παρουσία; (Η παρουσία κάποιου θεού γίνεται αντιληπτή ως κίνηση, ως ροή ενέργειας).

- Ο Δίων Χρυσόστομος, περιγράφει γιατί ενώ οι θεοί είναι αόρατοι, εμείς τους απεικονίζουμε ανθρωπόμορφους: «Γιατί το νού και τη φρόνηση αυτή καθεαυτή ούτε κάποιος γλύπτης, ούτε κάποιος ζωγράφος δύναται να την αποδώσει εικαστικά. Επειδή αόρατα είναι αυτά και ουδείς γνωρίζει τι περί αυτών. Έτσι, καταφεύγουμε στο ανθρώπινο σώμα καθώς το θεωρούμε ως ένα αγγείο φρόνησης και λόγου και το προσάπτουμε στο θείον, ελλείψει και απουσία φανερού και εικαστικού παραδείγματος για τα ανεικονικά και αφανή. Για αυτό και χρησιμοποιούμε τη δύναμη του συμβόλου».

Της Αλεξάνδρας Γιαννοπούλου (απόσπασμα) http://www.logiosermis.net/2014/02/blog-post_2055.html

______________________________________

«Τριτογένεια η Αθηνά φρόνησις νομίζεται. Γίγνεται δε εκ του φρονείν τρία ταύτα: βουλεύεσθαι καλώς (ευ λογίζεσθαι), λέγειν αναμαρτήτως (ευ λέγειν) και πράττειν α δει».
ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ

Δηλαδή "ΤΡΙΤΟΓΕΝΕΙΑ ΛΕΓΕΤΑΙ Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΦΡΟΝΗΣΗΣ. Η ΔΕ ΦΡΟΝΗΣΗ ΕΚΦΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΡΕΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ: ΝΑ ΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ ΣΩΣΤΑ, ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΜΑΣ ΑΨΟΓΑ, ΝΑ ΠΡΑΤΤΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΡΙΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΣΩΣΤΑ, ΑΡΑ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΑ".

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - Η ΕΝΤΟΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝ

Στην Ελληνική Παράδοση, ο ΕΡΩΣ (=ΑΓΑΠΗ , κάθε είδους Αγάπη) (Έρως Αρετής , Έρως γης, Έρως θαλάσσης, Έρως επιστήμης, Έρως μητρός, Έρως τέχνης, Έρως γυναικός κλπ) είναι η πρωτίστη και συνεχής αιτία της κοσμογονίας και της κοσμοποιοίας (Τόσο στην Ορφική, όσο και στην Ησιόδεια κοσμογονία).

Είναι έννοια αφηρημένη, πολυσυλλεκτική, είναι το σύνολο της συμπαντικής Αγάπης, Αγάπη προς το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου, προς τον άνθρωπο, προς το φυτό, το ζώο, την πέτρα, το ποτάμι, προς κάθε μορφή, προς μία έννοια, προς μία κατάσταση, προς ένα πράγμα, προς τα πάντα, από την πρωτογενή ύλη μέχρι τους Θεούς. Είναι η ελκτική και συνεκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη και δημιουργεί, διατυπώνει κάθε μορφολογία. Είναι ο αρχαιότερος των εγκοσμίων Θεών και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία. Η ενέργειά του υπάρχει σε όλους τους Θεούς αλλά και σε όλους τους ανθρώπους, ζώα, φυτά κλπ, σε όλη την υλική εκδήλωση, διακατέχει το παν, πληρεί τον κόσμο.

Είναι ενδεικτικό ότι άλλες θεότητες – προσωποποιημένες στο θείο επίπεδο έννοιες όπως η Αρετή, η Αρμονία, η Ευνομία, η Μνημοσύνη, η Πειθώ κλπ βρίσκονται στο γενεαλογικό δέντρο της θεογονίας σε κατοπινά στάδια και γενεές. Αυτό το γεγονός καταδεικνύει την τεράστια σημασία και έμφαση που έχει ο Έρωτας (=Αγάπη) στην Ελληνική θρησκεία καθώς βρίσκεται στην αρχή της κοσμογονίας και θεογονίας ως το πρώτιστο και μοναδικό στοιχείο κοσμοποιοίας στο σύμπαν ενώ ταυτόχρονα είναι η ελκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη στο μεγάκοσμο (πλανητικά συστήματα) και τον μικρόκοσμο (υποδιαιρέσεις της ύλης).

Και όπως προαναφέραμε, όχι μόνο συγκρατεί την ύλη αλλά επίσης την κινητοποιεί δημιουργώντας συμπλέγματα και μορφές περισσότερο η λιγότερο εξελιγμένες. Δημιουργεί έτσι όλες τις μορφές του αισθητού κόσμου αλλά και του νοητού καθώς ο κόσμος των νοητών είναι μια προβολή και επεξεργασία των δεδομένων του αισθητού κόσμου. Ο Ελληνικός κόσμος λοιπόν είναι ένας κόσμος στον οποίο το κύριο στοιχείο είναι η Αγάπη. Ένας κόσμος έντονης Αγάπης. Η Αγάπη είναι ο βιότοπος του Ελληνισμού και ο καθολικώς προσδιοριστικός όρος του Ελληνικού Πολιτισμού.

Όλα τα γεννήματα του Έρωτος (της Αγάπης): ο κόσμος τα φυτά τα ζώα οι άνθρωποι και οι θεοί φέρουν μέσα τους την ενέργεια του Έρωτος.

Της Αλεξάνδρας Γιαννοπούλου (Απόσπασμα)

Ολόκληρο: http://www.logiosermis.net/2014/02/blog-post_2055.html

Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ

Υπάρχει ένας υπέροχος μυστικός κανόνας στην φύση, που ορίζει πως τα τρία πράγματα που ποθούμε περισσότερο στη ζωή μας, ευτυχία, ελευθερία, πνευματική γαλήνη, τ’ αποκτούμε πάντα αφού πρώτα τα προσφέρουμε εμείς σε κάποιον άλλον.

Η ΦΥΣΙΣ ΜΗΔΕΝ ΜΗΤΕ ΑΤΕΛΕΣ ΠΟΙΕΙ ΜΗΤΕ ΜΑΤΗΝ – ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Η ΔΕ ΜΕΛΕΤΗ ΦΥΣΕΩΣ ΑΓΑΘΑ ΠΛΕΙΟΝΑ ΔΩΡΕΙΤΑΙ - ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: ΠΕΡΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑΣ, ΑΡΕΤΗΣ, ΠΡΟΑΙΡΕΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΗΣ

Η ευδαιμονία αποτελεί επιδίωξη του ανθρώπου σύμφωνα με σχεδόν όλο τον αρχαιοελληνικό στοχασμό. Ενδεικτικά σημειώνουμε την άποψη ενός από τους Προσωκρατικούς, του Δημόκριτου: "Ευδαιμονίη ψυχής έργον, ουκ εν βοσκήμασιν οικεί ουδέ εν χρυσώ· ψυχή οικητήριον δαίμονος". 
Δηλαδή "Η ευδαιμονία είναι έργο, απόκτημα της ψυχής του ανθρώπου, η ευδαιμονία δεν κατοικεί στα κοπάδια ζώων, δεν αγοράζεται με χρυσάφι. Η ψυχή είναι η κατοικία της ευδαιμονίας".

Και είναι προφανές ότι η επιδίωξη ευδαιμονίας και η επιλογή δρόμου αναζήτησης αποτελεί κύριο κεφάλαιο της Φιλοσοφίας Ζωής των ανθρώπων και συνοδεύεται από τις αντιλήψεις για τη ζωή και την κοινωνία του Ανθρώπου, από την επιλογή τρόπου ζωής και συμπεριφοράς προς το συνάνθρωπο και από την αποδοχή σκοπών ζωής και κανόνων δράσης, ώστε να επιτυγχάνεται και ευδαιμονία.

Γνωρίζουμε ότι πρώτος ο Αριστοτέλης προσπάθησε συστηματικά να αναλύσει το πώς ορίζεται η ευδαιμονία και πώς επιδιώκεται με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Στην προσπάθεια αυτή αφιέρωσε τρία συγγράμματα: Ηθικά Νικομάχεια, Ηθικά Ευδήμεια, Μεγάλα Ηθικά.

Σύνδεση της ευδαιμονίας με όλες τις πνευματικές δραστηριότητες του ανθρώπου διακρίνουμε πρώτη φορά στο πολυσχιδές έργο του Δημόκριτου. Αλλά ο Αριστοτέλης επιχείρησε συστηματικά να συνδέσει την ευδαιμονία του ανθρώπου με την ηθική αντίληψη και δράση του γράφοντας τα τρία έργα που προσημειώσαμε. Και διατύπωσε σχετικό ορισμό στο τέλος του πρώτου βιβλίου των Ηθικών Νικομαχείων γράφοντας: "Η ευδαιμονία είναι μια ευχάριστη ψυχική κατάσταση που προκύπτει από τη δραστηριότητα της ψυχής, εφόσον αυτή η δραστηριότητα είναι σύμφωνη με την τέλεια αρετή".

Ο ίδιος ο Αριστοτέλης, θαυμαστής του Σωκράτη, έγραψε για τη συνήθειά του να οδηγεί τους συνομιλητές του στον ορισμό των εννοιών: "Έστιν άρα η αρετή έξις προαιρετική, εν μεσότητι ούσα τη προς ημάς, ωρισμένη λόγω" - "Είναι λοιπόν η αρετή η παγιωμένη διάθεση ή ο σταθερός προσανατολισμός του νου, που αποφασίζει ελεύθερα τις επιλογές των πράξεων και των αισθημάτων μας" ουσιαστικά συνίσταται στην αναζήτηση του μέσου δρόμου δράσης σε σχέση με μας, όπως δηλαδή μπορεί να αποφασίσει ο συνετός άνθρωπος.

• "Η ηθική εξ έθους περιγίγνεται , όθεν και το όνομα" - 
"Η ηθική αντίληψη του ανθρώπου διαμορφώνεται με τη συνήθεια, από όπου παράγεται και η λέξη"
 "Ουδεμία των ηθικών αρετών φύσει ημίν εγγίγνεται (αλλά εξ έθους περιγίγνεται)" - 
"καμιά ηθική αρετή δεν την έχουμε έμφυτη, δοσμένη από τη φύση, αλλά διαμορφώνεται στον άνθρωπο με τη συνήθεια, με την επανάληψη τέτοιας συμπεριφοράς"

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΟΡΟΙ: ΑΓΑΘΟΣ, ΛΟΓΟΣ, ΦΡΟΝΙΜΟΣ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ Ο ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ;

Στα Πολιτικά ο Αριστοτέλης περί Παιδείας αναφέρει: "Τρεις παράγοντες συμβάλλουν στο να γίνονται οι άνθρωποι αγαθοί και σπουδαίοι. Και είναι αυτοί οι παράγοντες: η φυσική προδιάθεση, οι εθισμοί και η λογική ικανότητα του ανθρώπου" Αναλύοντας στη συνέχεια τους σκοπούς χαρακτηρίζει κυριότατον την καλλιέργεια του λόγου, με τούτο το σκεπτικό: «δια τον λόγον οι άνθρωποι δύνανται πράττειν και εναντία τοις εθισμοίς και τη φύσει, εάν πεισθώσιν άλλως έχειν βέλτιον» = γιατί με τη λογική ικανότητά τους οι άνθρωποι κατορθώνουν να πράττουν έργα αντίθετα προς τους εθισμούς και τις φυσικές ορμές τους, αν πειστούν ότι κάποια άλλη πορεία είναι πιο σωστή.

Στο τρίτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων διευκρινίζει: "έστι γαρ (αρετή) ου μόνον η κατά τον ορθόν λόγον αλλ’ η μετά του ορθού λόγου έξις αρετή (εστί)». «Ορθός δε λόγος περί των τοιούτων η φρόνησις" 
- Αρετή δεν είναι απλά η έξη (σταθερή συνήθεια) που διαμορφώθηκε με τον ορθό λόγο, αλλά είναι αρετή η σταθερή έξη που συμπορεύεται μόνιμα με τον ορθό λόγο. Και ορθός λόγος για τέτοια θέματα (ηθικής τάξης) είναι η φρόνηση".

Για την έννοια της φρονήσεως ο Δημόκριτος έγραψε: «Τριτογένεια η Αθηνά φρόνησις νομίζεται. Γίγνεται δε εκ του φρονείν τρία ταύτα: βουλεύεσθαι καλώς (ευ λογίζεσθαι), λέγειν αναμαρτήτως (ευ λέγειν) και πράττειν α δει». 
Δηλαδή "Τριτογένεια λέγεται η Αθηνά και θεωρείται ενσάρκωση της φρόνησης. Η δε φρόνηση εκφράζεται με τρεις δυνατότητες: να σκεπτόμαστε σωστά, να διατυπώνουμε τη σκέψη μας άψογα, να πράττουμε αυτά που κρίνονται από τους άλλους σωστά, άρα ευεργετικά".

ΤΙ ΣΧΕΣΗ ΕΧΕΙ Η ΠΡΟΑΙΡΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΒΟΥΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ;
Ποια τα όρια λειτουργίας της ή εμβέλειάς της και ποια η σχέση της με το λογικό του ανθρώπου;

Στο τρίτο βιβλίο των Ηθικών Νικομαχείων αναφέρει:
"Η βούλησις του τέλους εστί μάλλον, η δε προαίρεσις των προς το τέλος, όλως δε έοικεν η προαίρεσις περί τα εφ’ ημίν είναι" 
Η βούλησή μας εκφράζει μάλλον έναν τελικό σκοπό, ενώ η προαίρεσή μας επιλέγει τα μέσα που θεωρούμε χρήσιμα για την επίτευξη του σκοπού και μάλλον η προαίρεσή μας βασίζεται σε ό,τι μπορούμε εμείς να πραγματοποιήσουμε, ό,τι κρίνουμε ότι είναι μέσα στα όριά μας.

Επίσης, "Η προαίρεσις μετά λόγου και διανοίας, υποσημαίνειν δε έοικεν και το όνομα ως ον προ ετέρων αιρετόν"
Η προαίρεσή μας συνοδεύεται από λογική και περίσκεψη, όπως φαίνεται να υποδηλώνει και ο όρος που χρησιμοποιούμε: αιρετό ονομάζουμε κάτι που το προτιμάμε συγκρίνοντας το με κάτι άλλο, άρα ύστερα από ενέργεια λογική και σκέψη.

Παρατηρούμε ότι ο Αριστοτέλης ήδη έχει αγγίξει το κυριότερο ζήτημα της ανθρώπινης ύπαρξης και δράσης, αυτό της Ελευθερίας της Συνείδησης του Ανθρώπου και της συνακόλουθης ευθύνης του. Τέτοιο ζήτημα δεν είχε ακόμη διατυπωθεί διακριτά από τους φιλοσόφους. Με σαφήνεια το έθεσαν, μια γενιά αργότερα από τον Αριστοτέλη, οι Στωικοί, ενώ είναι πιθανό ότι το είχε αγγίξει παλαιότερα ως πρόβλημα ο Δημοκριτος .

Ελλήνων Φιλοσοφία

ΦΑΛΛΗΦΟΡΙΑ "2015"

Η αναβίωση των Αρχαίων Φαλληφορίων, για δεύτερη χρονιά κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης, σχεδόν 2,500 χρόνια μετά.

 «…Μία πομπή του ιερού φαλλικού ξόανου του Διονύσου, με τον εξάρχοντα ηθοποιό-Διόνυσο και τον συνακόλουθο διονυσιακό θίασο αποτελούμενο από Μαινάδες, Σατύρους, Σιληνούς, μεθοκόπους και τον Θεό Πάνα. Μια πομπή που συνοδεύεται με βακχική μουσική από άσκαυλους (γκάιντες), αρχαίους αυλούς, αλλά και τύμπανα. Με αυτοσχέδιο σκωπτικό φαλλικό τραγούδι και τον περίφημο κωμαστικό χορό Κόρδακα. Με τη λεγόμενη ευωχία, όπου διαμοιράζεται οίνος από ένα ευμεγέθη αγγείο και συνεχίζεται το τραγούδι και ο χορός με σύγχρονα περιπαικτικά τραγούδια της λαϊκής παράδοσης, συνδέοντας με αυτό τον τρόπο το αρχέγονο χθες με το αέναο σήμερα….».

Εάν αυτές τις μέρες του καρναβαλικού κεφιού βρεθείτε σε κεντρικό σημείο της Αθήνας, πέριξ της Ακροπόλεως και άξαφνα ξεπροβάλει μπροστά σας ένας τέτοιος θίασος με αριστοφανική διάθεση, με ζωτικό ενθουσιασμό και με σκωπτική ευπρέπεια, μην παραξενευτείτε αλλά προσεγγίστε μας. Δεν θέλουμε να προκαλέσουμε, αλλά να σας καλέσουμε να συμμετάσχετε σε κάτι τόσο ελληνικό και ξεχωριστό. Δεν θέλουμε να προσβάλουμε με τα αρχέγονα φαλλικά μας σύμβολα, αλλά να σας εισβάλλουμε στην διονυσιακή μέθεξη των ελληνικών αυτών εορτών. Δεν θέλουμε να αναβιώσουμε, αλλά να βιώσουμε με τον δέοντα σεβασμό τα ελληνικά δρώμενα. Διότι η αναβίωση ενός πανάρχαιου Φαλληφορικού δρωμένου καταδεικνύει την ζωτική ενέργεια και το ζωτικό μετασχηματισμό της παράδοσης ως τρανταχτή απόδειξη και επικύρωσης της συνέχειας της μεγαλειώδους ελληνικής πολιτισμικής εκφάνσεως.

Την τελεσματική ευθύνη των Φαλληφορίων την αναλαμβάνουν σε απόλυτη συνεργασία ο τελεστικός θίασος «Διόνυσος Ελευθερεύς» με τη λατρευτική κοινότητα «Λάβρυς» και την Ομάδα Τέχνης & Χορού ΑΤΡΑΠΟΣ, βασισμένοι σε πολυετή έρευνα του πολιτισμιολόγου Παρμενίδη Ιω. Μπουσίου.

Labrys Hellas