ΤΟ ΤΕΧΝΑΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ

Ηροδότου Ιστορία, Βιβλίο Η – Ουρανία

75. Τότε ο Θεμιστοκλής, βλέποντας τον κίνδυνο να καταψηφιστεί από τους Πελοποννήσιους, έφυγε απαρατήρητος από το συμβούλιο κι έστειλε έναν άνδρα με πλοίο στον στόλο των Μήδων, με οδηγίες τι έπρεπε να πει φτάνοντας εκεί. Ο άνδρας αυτός ήταν ο Σίκιννος, ένας από τους υπηρέτες του Θεμιστοκλή που φρόντιζε τους γιους του· αργότερα, όταν οι Θεσπιείς ενέγραφαν νέους πολίτες στην πόλη τους, ο Θεμιστοκλής τον εγκατέστησε εκεί και τον έκανε πλούσιο. Ακολουθώντας, λοιπόν, τις οδηγίες του αφέντη του, ο Σίκιννος πήγε στους Πέρσες στρατηγούς και είπε: «Φέρνω ένα μυστικό μήνυμα από τον Αθηναίο ναύαρχο (που τρέφει φιλικά αισθήματα για τον βασιλιά σας κι ελπίζει να κερδίσουν τη νίκη οι Πέρσες και όχι οι Έλληνες). Μου είπε να σας αναφέρω ότι οι Έλληνες δειλιάζουν και σχεδιάζουν να φύγουν. Αν τους εμποδίσετε να ξεγλιστρήσουν κρυφά, σας περιμένει μια ανεπανάληπτη νίκη. Δε συμφωνούν μεταξύ τους και δε θα προβάλουν αντίσταση, αντίθετα, θα δείτε αυτούς που είναι μυστικά με το μέρος σας να επιτίθενται στους υπόλοιπους».
Μόλις παρέδωσε το μήνυμά του, ο Σίκιννος γύρισε αμέσως στη βάση του.
76. Οι Πέρσες πίστεψαν ό,τι τους είχε πει κι αποβίβασαν μια ισχυρή
δύναμη στο νησάκι Ψυττάλεια, ανάμεσα στη Σαλαμίνα και την ακτή· έπειτα γύρω στα μεσάνυχτα, μετακίνησαν τη δυτική τους πτέρυγα σε κυκλική πορεία για να περικυκλώσουν τη Σαλαμίνα, ενώ ταυτόχρονα, τα πλοία που ήταν αγκυροβολημένα κοντά στην Κέα και την Κυνόσουρα προχώρησαν επίσης κι έκλεισαν όλο το κανάλι μέχρι τη Μουνιχία. Έκαναν αυτά με σκοπό να αποκόψουν τους Έλληνες στη Σαλαμίνα και να τους εκδικηθούν εκεί για τις καταστροφές που τους προκάλεσαν στις ναυμαχίες του Αρτεμισίου. Τα στρατεύματα αποβιβάστηκαν στην Ψυττάλεια γιατί έλπιζαν ότι, μόλις άρχιζε η σύγκρουση, πολλοί άνδρες και χτυπημένα πλοία θα κατέφευγαν εκεί, (γιατί το νησί βρίσκεται ακριβώς στο στενό της ναυμαχίας). Εκεί θα μπορούσαν να περιποιούνται τους δικούς τους και να σκοτώνουν τους εχθρούς. Αυτές οι κινήσεις έγιναν τελείως αθόρυβα, για να μην αντιληφθεί τίποτα ο εχθρός· κράτησαν ολόκληρη τη νύχτα με αποτέλεσμα κανένας από τους άνδρες να μην προλάβει να κοιμηθεί.
77. Δεν μπορώ να αρνηθώ ότι υπάρχει αλήθεια στους χρησμούς και δεν έχω πρόθεση να τους υποτιμήσω αφού λένε τα πράγματα τόσο φανερά.
 Αλλά όταν την ιερή ακτή της Άρτεμης με το χρυσό ξίφος καλύψουν με πλοία και την παραθαλάσσια Κυνόσουρα, συνεπαρμένοι από ελπίδες με την καταστροφή της όμορφης Αθήνας, τότε η θεϊκή Δικαιοσύνη θα σβήσει την Υπερβολή, παιδί της Αλαζονείας, τρομερή κι έξαλλη, έτοιμη να καταβροχθίσει τα πάντα. O χαλκός θα χτυπηθεί με χαλκό κι ο Άρης με αίμα θα κοκκινίσει τη θάλασσα· τότε ελεύθερη μέρα στην Ελλάδα θα φέρουν ο γιος του Κρόνου που βλέπει μακριά και η σεβάσμια Νίκη.
Έχοντας αυτά τα λόγια του Βάκη κατά νου, ξεκάθαρα όπως είναι, δεν τολμώ να πω τίποτα ενάντια στις προφητείες ούτε προτίθεμαι να ακούσω επικρίσεις από άλλους.
78. Οι Έλληνες διοικητές στη Σαλαμίνα δεν συμφωνούσαν ακόμη μεταξύ τους. Δεν ήξεραν ακόμα ότι τα εχθρικά πλοία είχαν κλείσει και τις δύο διεξόδους, αλλά νόμιζαν ότι βρίσκονταν ακόμα αραγμένα εκεί όπου τα είχαν δει στη διάρκεια της μέρας.
79. Ωστόσο, ενώ η συζήτηση συνεχιζόταν σε οξύτατους τόνους, ο Αριστείδης έφτασε με ένα πλοίο από την Αίγινα. Αυτός ο Αθηναίος, γιος του Λυσίμαχου, είχε εξοριστεί από την Αθήνα μετά από λαϊκή ψηφοφορία· όσο περισσότερα μαθαίνω για το χαρακτήρα του, τόσο πείθομαι ότι ήταν ο καλύτερος κι εντιμότερος άνδρας που έζησε ποτέ στην Αθήνα. Φτάνοντας στη Σαλαμίνα ο Αριστείδης πήγε εκεί όπου γινόταν το συμβούλιο και, μένοντας έξω, φώναξε το Θεμιστοκλή. Μόνο φίλος του δεν ήταν αυτός· για την ακρίβεια, ήταν ο πια άσπονδος εχθρός του· ο Αριστείδης, όμως, μπροστά στο μέγεθος του κινδύνου που τους απειλούσε, ήταν πρόθυμος να ξεχάσει τις παλιές διαφορές κι ήθελε να συμφωνήσει μαζί του. Ήξερε την ανυπομονησία που είχε κυριέψει τους Πελοποννήσιους να αποσυρθούν με τα πλοία στον Ισθμό· έτσι μόλις βγήκε ο Θεμιστοκλής, του είπε: «Αυτή τη στιγμή, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, εμείς οι δυο θα έπρεπε να φιλονικούμε για το ποιος από μας μπορεί να κάνει μεγαλύτερο καλό στην πατρίδα. Αρχικά, πρέπει να σου πω ότι οι Πελοποννήσιοι μπορούν να συζητούν όσο θέλουν την αναχώρησή τους από τη Σαλαμίνα, γιατί δεν έχει καμιά σημασία πλέον. Αυτό που θα σου πω, το είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Δεν μπορούν να βγουν από τα στενά, όσο κι αν το θέλουν, ούτε οι Κορίνθιοι ούτε ο ίδιος ο Ευρυβιάδης, γιατί ο στόλος μας είναι περικυκλωμένος. Πήγαινε, λοιπόν να τους τα πεις».
80. «Καλά τα νέα και καλή η συμβουλή», απάντησε ο Θεμιστοκλής· «αυτό που ευχόμουν πάνω απ’ όλα έγινε κι εσύ ο ίδιος είσαι αυτόπτης μάρτυρας ότι είναι αλήθεια. Εγώ είμαι υπεύθυνος γι’ αυτή την ενέργεια των Μήδων· αφού οι σύμμαχοί μας δεν ήθελαν να πολεμήσουν εδώ από δική τους ελεύθερη βούληση, ήταν απαραίτητο να τους υποχρεώσω είτε το ήθελαν είτε όχι. Πες τους εσύ τα καλά νέα· αν τους τα πω εγώ, θα νομίσουν ότι τα επινόησα και δε θα πιστέψουν ότι οι βάρβαροι έπραξαν έτσι. Σε παρακαλώ, λοιπόν, πήγαινε μέσα να αναφέρεις μόνος σου ό,τι είδες. Αν σε πιστέψουν, όταν τους τα πεις, τόσο το καλύτερο· αν όχι, δεν έχει σημασία· γιατί, αν είμαστε περικυκλωμένοι, όπως λες, δεν έχουν δυνατότητα διαφυγής πια».
81. Ο Αριστείδης πήγε πράγματι μέσα κι έκανε την αναφορά του, λέγοντας ότι μόλις είχε φτάσει από την Αίγινα και δυσκολεύτηκε πολύ να περάσει κρυφά μέσα από τον κλοιό του στόλου του Ξέρξη, αφού η Ελληνική δύναμη ήταν περικυκλωμένη. Τους συμβούλεψε, λοιπόν, ν’ αρχίσουν αμέσως τις προετοιμασίες για ν’ αποκρούσουν μια επίθεση. Αφού είπε αυτά, έφυγε από το συμβούλιο, όπου ξέσπασε καινούρια διαμάχη, γιατί οι περισσότεροι στρατηγοί αρνούνταν να πιστέψουν αυτή την αναφορά.
82. Ενώ όμως έτρεφαν ακόμα αμφιβολίες, μια τριήρης της Τήνου με διοικητή τον Παναίτιο, γιο του Σωσιμένη, αυτομόλησε και ήρθε με πλήρη
αναφορά του αληθινού σχεδίου. Γι’ αυτή τους την υπηρεσία, το όνομα των Τηνίων χαράχτηκε αργότερα στον τρίποδα των Δελφών, ανάμεσα σ’ αυτά των άλλων πόλεων που βοήθησαν στη νίκη των Ελλήνων ενάντια στους εχθρούς τους. Μ’ αυτό το πλοίο που ήρθε να συμπαραταχτεί με τον Ελληνικό στόλο στη Σαλαμίνα κι εκείνο από τη Λήμνο που είχε πάει νωρίτερα στο Αρτεμίσιο, ο αριθμός των πλοίων συμπλήρωσε τα τριακόσια ογδόντα. Δυο έλειπαν μόνο ως τότε για να συμπληρωθεί ο αριθμός.

Ηροδότου Ιστορία, Βιβλίο Η – Ουρανία (75 έως 82) Το πρωτότυπο κείμενο ΕΔΩ

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΓΛΩΣΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΕΩΣ ΣΗΜΕΡΑ

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης

Από την Νία Θεοφανίδου
Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα;
Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη;
Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρομε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.
Για του λόγου το αληθές θα αναφέρομε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη.

 Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος.

 Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.

Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ.

 Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω.

 Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.

Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι.

Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό.

 Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ.

 Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο.

 Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα  αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη.

Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.

 Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο.

 Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος.

 Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία.

 Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό.

 Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος.

 Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι – ρύπανση.

 Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής.

 Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες.

 Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες.

 Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.

 Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.

Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη».

 Το γεύμα  στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα.

 Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε – η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως.
Από τη λέξη χειρ έχομε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ.
Από το ύδωρ έχομε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.
Από τη λέξη ναυς έχομε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές.
Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά.
Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις.
Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετηρίδες πριν από αυτόν.
Φίλοι μου, προσθέστε και εσείς τις δικές σας γνώσεις που να σχετίζονται με το θέμα.
Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.

 Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο, Περιοδικό Δαυλός τεύχος 79 ,  http://www.astrology.gr/

ΟΙ ΕΞΩΓΗΙΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!

(Σείριος: Αν και για να πειστεί κανείς δεν είναι τρόπος το διαδίκτυο… Όποιος ψάχνει αποδείξεις δεν θα τις βρει στον χώρο της εργασίας του, ούτε στο σαλόνι του σπιτιού του ή στο καφέ με την παρέα του. Το λάθος μας είναι ότι με το 1% των φυσικών νόμων που γνωρίζουμε, προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε ή να απορρίψουμε κάτι που κινείτε στο υπόλοιπο άγνωστο ακόμη για μας 99%. Χαρακτηριστικό των περισσοτέρων ανθρώπων είναι, ό,τι δεν καταλαβαίνουν  να το απορρίπτουν. Είμαστε εγκλωβισμένοι στον ανθρώπινο τρόπο σκέψεως και στην συμπαντική απομόνωση και θλιβερή μας μοναξιά αιώνων… Ο καθένας παίρνει αυτό που του ανήκει και όχι αυτό που θέλει.)

To video που θα παρακολουθήσετε είναι συρραφή πραγματικών και αυθεντικών video της NASA (Εθνική Υπηρεσία Διαστήματος των ΗΠΑ) από τις αποστολές της στο διάστημα και τη Σελήνη. Το video αναρτήθηκε στο YouTube από τον χρήστη LunaCognita και το έχουν δει μέχρι στιγμής περίπου 2,5 εκατομμύρια άνθρωποι!
Στο video παρουσιάζονται και οι απόψεις του Doctor Edgar Mitchell, αστροναύτη και πιλότου του Apollo 14. Αναφέρει καθαρά την ύπαρξη εξωγήινων και τη συγκάλυψη από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ.
Ποιος πρέπει να δει το video; Όλοι όσοι αναρωτούνται (ακόμη) αν υπάρχουν εξωγήινοι! http://www.apocalypsejohn.com/

Α.Τ.Ι.Α. ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Ο Πλούταρχος μας λέει πως  ο Μάριος που ο Σερτώριος τον είχε στείλει από την Ιβηρία με στρατό για να βοηθήσει σαν στρατηγός του Μιθριδάτη ήρθε απέναντί από τον Λούκουλο και τον προκαλούσε, για αυτό και ο Λούκουλος παρατάχτηκε απέναντί του και ήταν έτοιμος να δώσει μάχη. Ενώ όμως από ώρα σε ώρα θα άρχιζε η σύγκρουση, ξαφνικά και χωρίς καμία φανερή αιτία, άνοιξε ο ουρανός και έκανε την εμφάνιση του ένα μεγάλο φλεγόμενο σώμα που περιφερόταν ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Το σχήμα του έμοιαζε με πιθάρι και το χρώμα του με πυρωμένο ασήμι. Οι δυο παρατάξεις χωρίστηκαν φοβισμένες από το φαινόμενο αυτό. Η μάχη ματαιώθηκε. (Πλουτάρχου «Βίοι Παράληληλοι» Κίμων-Λούκουλος τόμος ΙΖ)

Διόδωρος Σικελιώτης: Πριν τη μάχη των Λεύκτρων έχουμε το εξής φαινόμενο. Αυτή τη χρονιά αφού οι Λακεδαιμόνιοι κράτησαν επί 500 χρόνια σχεδόν την ηγεμονία της Ελλάδας, ένα Θείο σημάδι προμήνυσε σε αυτούς την απώλεια της ηγεμονίας. Φάνηκε δηλαδή στον ουρανό επί πολλές νύχτες μια φλεγόμενη λαμπάδα που από το σχήμα της ονομάστηκε πύρινη δοκός.

Πλάτων: Τις ιστορίες που άκουσε ο Σόλωνας για τον τόπο της χαμένης Ατλαντίδας από τους Αιγύπτιους ιερείς, την κατέγραψε ο Πλάτωνας στους πασίγνωστους πια διαλόγους του “Τίμαιος” και “Κριτίας”. Ο διάλογος του ‘’Τιμαίου’’ αρχίζει με μια εισαγωγή, που ακολουθείται από μια περιγραφή της δημιουργίας και της δομής του σύμπαντος και των αρχαίων πολιτισμών. Ο διάλογος του ‘’Κριτία’’ αναφέρει ένα τόπο φοβερά εξελιγμένο για την εποχή εκείνη, το νησί της χαμένης Ατλαντίδας. Αυτόν τον τόπο κυβερνούσε ο Άτλαντας, γιος του θεού Ποσειδώνα και μιας θνητής. Τελικά το νησί καταστράφηκε, όπως λέει ο Πλάτωνας, επειδή χρησιμοποιήθηκε λάθος η τεχνολογία των θεών απ΄ τους ανθρώπους. Η θρυλική Ατλαντίδα που μεγαλούργησε για αιώνες ολόκληρους, σε μια μόνο δεινή ημέρα και νύχτα, καταστράφηκε από δυνατούς σεισμούς και πλημμύρες, και τελικά χάθηκε στα βάθη της θάλασσας. Ο διάλογος, στο τέλος αναφέρει: (…) Αλλά ο Θεός των Θεών, ο Δίας που κυβερνά εύνομα, κατάλαβε ότι ένας ενάρετος λαός είχε ξεστρατίσει και θέλησε να τον τιμωρήσει για να σωφρονιστεί και να φρονιμέψει. Συγκάλεσε λοιπόν όλους τους Θεούς στα σεβάσμια ανάκτορα του, που επειδή βρίσκονται στο κέντρο του κόσμου τα βλέπουν όλα καθαρά και αφού συγκεντρώθηκαν όλοι τους είπε…”
Για άγνωστους λόγους ο Πλάτωνας ποτέ δεν ολοκλήρωσε τον ‘’Κριτία’’. Πάντα όμως ισχυριζόταν ότι η ιστορία του είναι εντελώς αληθινή. Μια ιστορία που οι άνθρωποι σε συνεργασία με ‘’υπέρτατα όντα από τους ουρανούς’’ έφτιαξαν μια τέλεια κοινωνία, που χρησιμοποίησε λάθος τη τεχνολογία που τους δόθηκε και στο τέλος καταστράφηκαν. Εμείς σήμερα αυτοκαταστρεφόμαστε για τον ίδιο ακριβώς λόγο;

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν ο πρώτος καταγεγραμμένος Έλληνας που είδε Α.Τ.Ι.Α. Το -332 με πηγές από γραπτά των Μεγασθένη και Πτολεμαίου (ο οποίος έγραψε και τη βιογραφία του Αλεξάνδρου). Ο W.Raymond Drake, στο βιβλίο που έγραψε το 1976 «Θεοί και Αστροναύτες στην Ελλάδα και Ρώμη», στη σελίδα 119 μας αναφέρει για δύο περίεργα σκάφη που εφόρμησαν επανειλημμένα στον στρατό του Μέγα Αλέξανδρου μέχρι που οι πολεμικοί του ελέφαντες, οι άνδρες του, και τα άλογα του πανικοβλήθηκαν σε τέτοιο βαθμό που αρνήθηκαν να διασχίσουν τον ποταμό στον οποίο συνέβηκε το γεγονός (σημείωση: πιθανόν ποταμός Jaxartes). Σε τι έμοιαζαν αυτά τα πράγματα; Ο ιστορικός του τα περιγράφει ως μεγάλες λαμπερές ασπίδες, που εκτόξευαν φωτιά γύρω από τις παρυφές… πράγματα που ήρθαν από τον ουρανό και γύρισαν στον ουρανό.

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΤΥΡΟΥ
Φαίνεται πως κατά την διάρκεια κρίσιμων καμπών της ιστορίας και της γεωπολιτικής πορείας αυτοκρατοριών υπάρχει μια τουλάχιστον αξιοπερίεργη σύνδεση με τα λεγόμενα «μεταφυσικά» φαινόμενα ή φαινόμενα που σχετίζονται με πράγματα ανεπίδεκτης λογικής ή επιστημονικής ερμηνείας. Μια περίπτωση είναι η βοήθεια που φαίνεται να έλαβε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά την διάρκεια της κρίσιμης πολιορκίας της Τύρου που ως γνωστόν ήταν ίσως και η πιο δύσκολη περίπτωση για την εκστρατεία του...
Ποιος βοήθησε λοιπόν τον Μ. Αλέξανδρο;
Οι συνειρμοί με το μορφότυπο των σημερινών ΑΤΙΑ είναι αναπόφευκτοι.
Ο πολυμαθής ιταλός Alberto Fenoglio, γράφει στο CLYPEUS Anno 111, No 2, μια αναπάντεχη αποκάλυψη που μεταφράζουμε παρακάτω:
«Το φρούριο δεν έπεφτε, τα τείχη του 50 πόδια ύψος και τόσο συμπαγή που καμία πολιορκητική μηχανή δεν μπορούσε να τα καταστρέψει. Οι Τύριοι τοποθετώντας καταλλήλως τους μεγαλύτερους τεχνικούς και κατασκευαστές πολεμικών μηχανών της εποχής, αναχαίτισαν στον αέρα τα βέλη και τα βλήματα που εκτοξεύονταν προς την πόλη από τους καταπέλτες.
Μια μέρα ξαφνικά εμφανίστηκαν πάνω από το Μακεδονικό στρατόπεδο αυτές οι «ιπτάμενες ασπίδες», όπως τις αποκάλεσαν, που πετούσαν σε τριγωνικό σχηματισμό με μια υπερβολικά μεγάλη να τις καθοδηγεί, οι υπόλοιπες ήταν μικρότερες σχεδόν το μισό. Συνολικά ήταν πέντε. Ο χρονικογράφος αναφέρει ότι έκαναν κύκλους αργά πάνω από την Τύρο ενώ χιλιάδες πολεμιστές και των δύο πλευρών καθόταν ακίνητοι και τις παρακολουθούσαν με δέος. Ξαφνικά από την μεγαλύτερη «ασπίδα» εξήλθε μια αστραπή σαν κεραυνός που χτύπησε τα τείχη, που κατέρρευσαν, άλλες αστραπές ακολούθησαν και τείχη και πύργοι διαλύονταν, ως να είχαν κτιστεί από λάσπη, αφήνοντας ανοιχτό το δρόμο για τους πολιορκητές που ξεχύθηκαν κατόπιν σαν χιονοστιβάδα. Οι «ιπτάμενες ασπίδες» αιωρήθηκαν πάνω από την πόλη μέχρι που αυτή ολοκληρωτικά κατελήφθη, κατόπιν γρήγορα εξαφανίστηκαν ψηλά, αφήνοντας πίσω τους καθαρό μπλε ουρανό» (120)
Το περιστατικό αναφέρεται από τους παρόντες χρονικογράφους της εκστρατείας του Αλεξάνδρου, Αρια, Μεγασθένη και Πτολεμαίο.

Πηγή1 , Πηγή2

Εκείνο το κτήμα... αν λέω ... μια πρόταση έκανα....

ΚΥΠΡΟΣ

Ιερό της Θεάς Αφροδίτης στα Κούκλια

Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα πολιτικής και εξουσίας είναι οι λέξεις. Οι λέξεις δημιουργούν στο μυαλό μας εικόνες άλλες πραγματικές και άλλες όχι. Όταν δε, μια λέξη χρησιμοποιηθεί για αρκετό καιρό χωρίς αμφισβήτηση του περιεχομένου της, παίρνει την μορφή πραγματικότητας, αλήθειας. Δύο τέτοιες λέξεις είναι οι «Ελληνοκύπριοι» και «Τουρκοκύπριοι».
Ας ξεκινήσουμε όμως από λίγο παλαιότερα:
- Πριν από περίπου 3.250 χρόνια στο νησί φτάνουν και το κατοικούν Αχαιοί.
- Πριν από περίπου 3.150 χρόνια και Δωριείς συμπληρώνουν τους κατοίκους της Κύπρου.
Στην Βικιπαίδεια υπάρχει και μία πολύ ενδιαφέρουσα αναφορά που μπορεί να μας δώσει απόλυτα ξεκάθαρη εικόνα για την καταγωγή των Κυπρίων:
Ο Ηρόδοτος διασώζει μαρτυρία ότι μεταξύ του κυπριακού πληθυσμού, στις μέρες του, περιλαμβάνονταν απόγονοι Αθηναίων, Αργείων, Αρκάδων, Σαλαμινίων και άλλων αποίκων από διάφορα ελληνικά μέρη. Θα πρέπει ν’ αποδεχτούμε ότι, εκτός από τους Αχαιούς (Μυκηναίους), η Κύπρος δέχτηκε στη συνέχεια και άλλους αποίκους από διάφορα ελληνικά μέρη, γι’ αυτό και είναι επιτρεπτό, όταν μιλάμε για αποικισμό του νησιού από Αχαιούς, με τον όρο Αχαιοί να εννοούμε όλους τους Έλληνες, πράγμα που απαντά και στα Ομηρικά έπη, κι όχι μόνο τους Μυκηναίους.
Το νησί της Κύπρου, όπως και η υπόλοιπη Ελλάδα αποτέλεσε μέρος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και λίγο αργότερα από την Κωνσταντινούπολη το κατέλαβαν οι Οθωμανοί (1571 – 1878) για να το παραχωρήσουν στους Βρετανούς μέχρι την ανακήρυξη του ως ανεξάρτητου κράτους.
Και βέβαια εδώ υπάρχουν δύο θέματα: H κυπριακή κρατική οντότητα και το γεγονός ότι η Κύπρος είναι Ελλάδα.
Προφανώς, για λόγους πολιτικούς, οικονομικών συμφερόντων κλπ στην Κύπρο επεβλήθη να μην ενωθεί ποτέ με την Ελλάδα αυτό όμως δεν αλλάζει την πραγματικότητα. Πολλά Ελληνικά νησιά και ενώθηκαν με την μητέρα Ελλάδα πρόσφατα και ορισμένα εξ αυτών για κάποια περίοδο υπήρξαν και ως «αυτόνομα κράτη». Αυτό όμως δεν αλλάζει κάτι. Μιλάμε πάντα για περιοχές ελληνικές από τα βάθη της αρχαιότητας.
Για να μην χαθούμε όμως στην ιστορία, ας κάνουμε την παραδοχή ότι εκτός των Ελλήνων κατοίκων του νησιού προστέθηκαν και Τούρκοι (οι περισσότεροι εξ αυτών άποικοι που μετέφερε η Τουρκία τις τελευταίες δεκαετίες προκειμένου να αλλάξει την πληθυσμιακή σύσταση της Κύπρου.
Τι δημιουργεί λοιπόν αυτό; Ξεκάθαρο: Ένα ελληνικό νησί στο οποίο βρίσκονται οι Έλληνες κάτοικοι του και οι Τούρκοι έποικοι του.
Για να φτάσω λοιπόν εκεί από όπου ξεκίνησα. Τι είναι οι όροι «Ελληνοκύπριοι» και «Τουρκοκύπριοι»;
Στο μυαλό μου δεν είναι τίποτε άλλο από μία απόλυτα εσκεμμένη και πολύ προσεκτικά μεθοδευμένη προσπάθεια να δημιουργηθεί μία εικόνα ίσων αποστάσεων και δικαιωμάτων.
Όταν κάποιος ακούει «Ελληνοκύπριοι» και «Τουρκοκύπριοι», η εικόνα που έρχεται στο μυαλό του είναι ένας τόπος που χωρίς να χαρακτηρίζεται που και σε ποιους ανήκει διαιρείται σε δύο «κοινότητες» με ίδια ιστορικά και ουσιαστικά δικαιώματα.
Καταλαβαίνω, ότι για κάποιους το σκεπτικό μπορεί να είναι δυσδιάκριτο. Σκεφτείτε όμως το εξής απλό: Στην Ρόδο κατοικούν και κάποιοι μουσουλμάνοι. Θα σκεφτόταν κανείς από εμάς όταν μιλά για την Ρόδο να αναφέρεται σε «Ελληνορόδιους» και «Τουρκορόδιους»; Προφανώς όχι.

Αρχαίο Ωδείο Πάφου

Αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα, είναι στην ουσία του μία έννοια ελαστική και μπορεί να εμφανιστεί με διάφορους τρόπους και με διάφορες μορφές. Στην Κύπρο λοιπόν (αφαιρέστε όλα τα πρόσθετα που αλλοιώνουν την εικόνα: Τον τουρκικό στρατό, την πράσινη γραμμή κ.λπ.), αυτό που συμβαίνει είναι ότι σε ένα ελληνικό νησί υπάρχουν και Τούρκοι.
Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συνοψίσουμε για να γίνει ξεκάθαρο το γιατί κατασκευάστηκαν οι δύο χαρακτηρισμοί «Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι».
Κατάσταση Α (Έλληνες-Τούρκοι): Ελληνικό νησί στο οποίο βρέθηκαν και τοποθετήθηκαν Τούρκοι.
Κατάσταση Β (Ελληνοκύπριοι-Τουρκοκύπριοι): Νησί «αχαρακτήριστο ως προς το που ανήκει», στο οποίο κατοικούν δύο εθνότητες. Η μία ελληνικής και η άλλη τουρκικής καταγωγής και συνείδησης.
Καταλαβαίνετε την τρομακτική διαφορά μεταξύ των δύο καταστάσεων; Αντιλαμβάνεστε ότι η δεύτερη κατάσταση, είναι ακριβώς σαν να συζητούμε για το εάν κάποιος που με την βία μπήκε στο σπίτι σας και κατέλαβε το σαλόνι σας, έχει μετά από ένα διάστημα ίσα δικαιώματα με εσάς όσον αφορά στην ιδιοκτησία και διαχείριση του σπιτιού;
Βέβαια, δεν είναι η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που και οι ελληνικές κυβερνήσεις (σε απόλυτο παραλληλισμό με τον διεθνή παράγοντα) αποδέχονται –για να μην πω συνδημιουργούν- μία στρεβλή εικόνα την οποία αναπαράγουν για λόγους που ανήκουν σε άλλη συζήτηση.
Σήμερα, η Ελλάδα και η Κύπρος είναι αυτές που είναι και η κατάσταση τους θα εξελιχθεί βάσει παραγόντων και συμφερόντων που τελικά μάλλον δεν μπορούμε να επηρεάσουμε. Δεκτό.
Αυτό που δεν είναι δεκτό –από εμένα τουλάχιστον –είναι ότι κάποιοι προσπαθούν τις δικές τους σκέψεις (δημιουργήματα) να τις «φυτέψουν» στο μυαλό μας και να μας αναγκάσουν (όχι με την βία, αλλά με άλλους τρόπους) να τις αναγνωρίζουμε ως «αλήθεια». http://www.pare-dose.net/ , Πηγή εικόνων
(Στέλνω την αγάπη μου στην μεγαλόνησο και σε όλα τα στρατευμένα νιάτα της Ε.Φ. και  της ΕΛ.ΔΥ.Κ.)

ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΘΝΗΤΩΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ

Η επιγραφή που αναφέρει ο Πλούταρχος ότι βρέθηκε σε ένα άγαλμα σε έναν ναό της Σάιδας και ανήκει στην Θεά Αθηνά, παραμένει ακόμα αληθινή: «Είμαι ότι έχει υπάρξει και θα υπάρχει και κανένας θνητός δεν έχει ξεσκεπάσει τον χιτώνα μου».
Κάποτε απαγόρεψαν την επιστήμη την γνώση και την λογική, γκρέμισαν κατέστρεψαν και ισοπέδωσαν, νομίζοντας, ότι με νόμους και διατάγματα θνητών καταργούνται οι Θεοί…

ΑΘΗΝΑΔΗΣ

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 50

Διαφήμιση στα ελληνικά πρώτα και μετά
στα λατινικά στην Σικελία της ρωμαϊκής 
αυτοκρατορίας το +50. Estela del Museo de 
Palermo. IG XIV, 297, CIL X, 7296, s. I d.C.

Πρόκειται  για μια διαφήμιση με τη μορφή της επιγραφής του πρώτου αιώνα της κοινής χρονολόγησης.  Η επιγραφή ήταν στο σημερινό Παλέρμο και βρέθηκε το 1885 γραμμένο στα ελληνικά και λατινικά. Ο διαφημιζόμενος αναφέρει με λίγα λόγια  στους τίτλους του ότι στις εγκαταστάσεις που είναι  εδώ μπορείτε να χαράξετε   και να τυπώσετε και να κάνετε σχετικές δημόσιες εργασίες.
Εδώ ο καθ.  Jean Mallon προτείνει, ότι το ρήμα ordinare πρέπει να σημαίνει ότι ο διαφημιζόμενος είχε ένα «συντονιστή», ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη για τον τρόπο το κείμενο, και την ονομασία του τύπου της επιγραφής, και ήταν αυτός που εντοπίζεται  στην ενεπίγραφη πέτρα την ordinatio του κειμένου, το οποίο ο γλύπτης φαίνεται να (υπόσχετε) ότι θα ακολουθήσει με ακρίβεια.  Όπως προκύπτει από ορισμένες επιγραφές που επιζούν και περιγράφεται από τούς Hübner, Cagnat, και άλλους που περιλαμβάνουν παραστάσεις με την  σμίλη, πυξίδα, κανόνα, καμπύλη, σφυρί και βαρίδι. Όλη αυτή η οργάνωση, που υπάρχει  πίσω από τις επιγραφές που περιλάμβανε τότε τις μεγαλύτερες επιγραφές που  είχε δει ποτέ  ο κόσμος » (Morison, Πολιτική και Script... Barker ed. [1972 ] 38).
Καλά οι ρωμαίοι δεν μιλούσαν λατινικά;
Ένα  όμως σημαντικό στοιχείο που πρέπει να δούμε εδώ είναι κάτι που φαίνεται πολύ «παράξενο». Βρισκόμαστε στο έτος +50. Βρισκόμαστε στην καρδιά της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με ρωμαίους πολίτες και εθνικότητα…. Ναι αλλά εδώ στην  επιγραφή και μάλιστα αρχίζοντας από αριστερά ευρισκόμενο το κείμενο …. είναι γραμμένο ΕΛΛΗΝΙΚΑ…!!! Ένα κείμενο που απευθύνεται σε  ευρύ κοινό δεν έπρεπε να είναι γραμμένο στα λατινικά; Αυτή η θεωρία δεν υπάρχει στους ιστορικούς που μας λένε για τους Λατίνους ρωμαίους . εδώ όμως βλέπουμε ότι μάλλον «πολιτικούς» ιστορικούς έχουμε να επικρατούν στην Ρεπούσια και Βερέμια  ιστορία ... παρά ΙΣΤΟΡΙΚΟΥΣ.
ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ ή ΑΡΕΤΗΣ

Το συγκεκριμένο έργο του Πλουτάρχου θεωρείται οτι είναι η συνέχεια ενός απολεσθέντος λόγου του, στον οποίο ο Χαιρωνεύς ιστοριοδίφης ενεφάνιζε την Τύχη ομιλούσα και ισχυριζόμενη οτι εις αυτήν και μόνον ωφείλοντο η δόξα και τα μεγαλεία του Αλεξάνδρου. Εδώ λοιπόν αντικρούει τα παρά της αντιμακεδονικής παρατάξεως λεγόμενα, ως προς την ευνοϊκή τύχη του μεγάλου στρατηλάτη, οτι δηλαδή ώφειλε την δόξα και τις μεγάλες επιτυχίες του αποκλειστικά στην εύνοια της Τύχης και όχι στην προσωπική του αξία. Ασχολείται μάλλον με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και εξαίρει την αρετή του. Συνεπώς ο λόγος αυτός θα έπρεπε μάλλον να φέρει τον τίτλο «Περί της Αλεξάνδρου Αρετής».
ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ξεκινώντας ο Πλούταρχος δηλώνει με σιγουριά οτι ο ίδιος ο Αλέξανδρος θα δυσφορούσε και θα αγανακτούσε εάν ενομίζετο οτι δωρεάν και από την Τύχη έλαβε την ηγεμονία, την οποία αυτός εξαγόρασε αντί πολλού αίματος και απέκτησε με πολλές πληγές. Έπειτα απαριθμεί τις μάχες τις οποίες έδωσε ο στρατηλάτης, και περιγράφει σε πόσες απο αυτές εδέχθη χτυπήματα, και τονίζει οτι πολλές φορές γλύτωσε από τον Θάνατο παρα τρίχα και άλλες πόσες τον γλυτώσανε οι συμπολεμιστές του προστατεύοντάς τον. Περιγράφει την πολιτική αναταραχή που επικρατούσε τότε στην υπόλοιπη Ελλάδα, τις απειλές τις οποίες δέχονταν εκείνο τον καιρό η Μακεδονική αυτοκρατορία, (κατα την βασιλεία του Φιλίππου δηλαδή) και παρόλα αυτά ο νεαρός τότε ηγεμόνας, τόλμησε να ελπίσει οτι θα κατακτήσει την Βαβυλώνα και τα Σούσα. Ειρωνικά λέει οτι η Τύχη τον βοήθησε τόσο πολύ οικονομικά, εξασφαλίζοντάς του εβδομήντα τάλαντα, που τότε ήταν εφόδια τριάντα μόλις ημερών για τον στρατό του. Το μοναδικό πραγματικό εφόδιο που είχε ήταν οι διδασκαλίες και τα διδάγματα της φιλοσοφίας, περί ανδρείας και αφοβίας, σωφροσύνης και μεγαλοψυχίας.
Έπειτα εξηγεί οτι πραγματικός φιλόσοφος ήταν ο Αλέξανδρος γιατί έπραξε συμφώνως με αυτά που εδιδάχθη, ενώ αυτό που έπραταν οι φιλόσοφοι εκείνης της εποχής ήταν να συζητάνε στην Ακαδημία και να γράφουν περι αξιωμάτων και συλλογισμών. Και ενώ οι φιλόσοφοι εδίδασκαν σε ανθρώπους που τουλάχιστον καταλάβαιναν ελληνικά και ήταν ευφυείς, ο Αλέξανδρος κατάφερε να διδάξει στους Υρκανούς να συνάπτουν νόμιμους γάμους, στους Αραχώσιους να καλλιεργούν την γή, στους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες τους και να μην τις νυμφεύoνται, στους Σκύθες να θάβουν τους νεκρούς τους και να μην τους τρώνε, κ.α.. Και σε αυτό το σημείο αποδεικνύει την κυνικότητά του λέγωντας οτι ακόμα και ο πασίγνωστος Πλάτωνας έγραψε μόνον μια Πολιτεία και δεν έπεισε κανέναν να την εφαρμόσει λόγω της αυστηρότητός της. Ενώ ο νεαρός βασιλιάς κατάφερε να εξελληνίσει βαρβάρους και τους νόμους του ακόμη να τους εφαρμόζουν, στις πόλεις που ίδρυσε. Καταλήγει λέγοντας οτι εάν μέγιστος έπαινος της φιλοσοφίας είναι να εξημερώνει και να εξευγενίζει τα σκληρά και αμόρφωτα ήθη, ο Αλέξανδρος φαίνεται οτι εξεπολίτισε τόσους άγριους και ατίθασους λαούς που δικαίως δύναται να θεωρηθή «φιλοσοφώτατος».
Εάν ο δαίμωνας ο οποίος είχε αποστείλει την ψυχή του Αλεξάνδρου δεν έσπευδε να την ανακαλέσει παρ’εαυτώ, όλοι οι άνθρωποι θα είχαν έναν και μόνο νόμο και θα οδηγούντο από μία δικαιοσύνη, ως από ένα κοινό φως. Αλλά σήμερα το τμήμα της γης που δεν γνώρισε τον μεγάλο βασιλιά, είναι σαν να μην είδε ποτέ το φως του ήλιου.
Έπειτα απαριθμεί κάποιους βασιλείς και άρχοντες που μοναδικός τους στόχος ήταν να πλουτίσουν και να δοξασθούν. Και μας θυμίζει κάποια περιστατικά από την ζωή του στρατηλάτη, για να μας αναδείξει την φιλοσοφική του πλευρά. Κάποτε λοιπόν συμβούλευσε τον πατέρα του που ανάρρωνε από τραύμα που απέκτησε σε μάχη, να περπατάει χωρίς να στεναχωριέται, γιατί κάθε βήμα του θα του θύμιζε την ανδρεία του. Και αυτός ο ίδιος ποτέ δεν έκρυβε τις πληγές του, αλλά τις επεδείκνυε ως παράσημα. Όταν συνομίλησε με τον Διογένη στην Κόρινθο, ο τρόπος ζωής του, του προκάλεσε εντύπωση και κατάπληξη τόση, ώστε να πεί οτι αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος θα ήθελε να είναι ο Διογένης. Απέδειξε με τις πράξεις του το αξίωμα εκείνο των Στωικών, οτι δηλαδή όλα όσα θέλει να πράξει ο σοφός, τα πράττει με την βοήθεια όλων των αρετών του. Όπως φαίνεται, μία αρετή πρωταγωνιστεί σε κάθε πράξη του, προσκαλεί δε τις άλλες αρετές να την φέρουν εις την τελειότητα. Ο Αλέξανδρος λοιπόν είχε ανδρεία ενωμένη με φιλανθρωπία, δύναμη και ωραιότητα μαζί, ελευθεριότητα και συνετή οικονομία, οργή και ευδιαλλαξία ταυτοχρόνως, και τον έρωτα με την σωφροσύνη. Υπήρξε αυστηρός με τους αδικούντας και ήμερος προς τους δυστυχούντας.
Ήταν λοιπόν ο βασιλιάς και φιλόσοφος, γιατί θα μπορούσε να ατιμάσει και να εκμεταλλευθεί την Ρωξάνη, αυτός όμως την ενυμφέυθει, θα μπορούσε να στήσει γιορτές μετά τον θάνατο του Δαρείου, αλλά αυτός τον κάλυψε με την βασιλική χλαμύδα, σεβόμενος την αυστηρότητα της θείας οργής κατά της τύχης των βασιλέων.  Γιατί όπως λέει και ο Θουκυδίδης «ο φόβος όχι μόνον μας κάμνει να λησμονούμε εκείνα τα οποία εμάθαμεν, αλλά μας αφαιρεί και πάσαν προαίρεσιν και φιλοτιμίαν και ενέργειαν, εάν η φιλοσοφία δεν μας έχει οχυρώσει με δεσμούς και με κανόνας της διαγωγής μας αμετάβλητους...»
Ο αρχιτέκτων Στασικράτης του πρότεινε να του φτιάξει ένα επιβλητικό και τεράστιο άγαλμα, σμιλευμένο επάνω στο όρος της Θράκης Άθως. Αυτός όμως αρνήθηκε, λέγωντας «ας αφήσουμε τον Άθω στην θέση του, εμένα οι πράξεις μου θα είναι οι εικόνες μου».
Έπειτα ο Πλούταρχος τονίζει το γεγονός οτι ακόμη και αν σε κάποιον η Τύχη έδινε απλόχερα πλούτο, εύνοια, στρατό, ίππους και δύναμη, το πώς αυτός θα τα χρησιμοποιούσε, θα ήταν δική του ευθύνη και όλα αυτά στα χέρια κάποιου που δεν θα είχε αρετή θα ήταν κίνδυνος και καταστροφή και απόδειξη της αδυναμίας του χαρακτήρα του. Όπως τονίζει και ο Επίχαρμος «ο νους βλέπει και ο νους ακούει, τα άλλα δε είναι τυφλά και κωφά, εάν δεν οδηγούνται από την λογική». Σε πολλούς βασιλείς η Τύχη έδωσε λοιπόν δύναμη, στρατό και πλούτο και όπλα και βέλη, αλλά κανένας τους δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον Αλέξανδρο, γιατί αυτός είχε και άλλα χαρίσματα που τον έκαναν να ξεχωρίσει, χαρίσματα που δεν μπορεί να δώσει η Τύχη, αλλά καλλιεργούνται στην ψυχή των σωφρώνων.
Οι ξένοι λοιπόν έλεγαν οτι ο δικός τους ήταν πλούσιος βασιλιάς , ενώ ο Αλέξανδρος, αληθινός βασιλιάς. Σε ποιές ελπίδες λοιπόν στηριζόμενος ο Αλέξανδρος διέβει την Ασία; Ούτε στα στρατεύματα τα πολυάριθμα, ούτε στον στόλο στηριζόμενος, αλλά στην ευσέβεια προς τους θεούς, στην εμπιστοσύνη στους φίλους, στην απλότητα και στην εγκράτεια και σε άλλες αρετές στηριζόμενος. Είχε την μεγαλοψυχία του Κύρου, την σωφροσύνη του Αγησιλάου, την σύνεση του Θεμιστοκλή, την πείρα του Φιλλίπου, και τις πολιτικές ικανότητες του Περικλή. Ήταν πιο σώφρων από τον Αγαμέμνωνα, πιο μεγαλόψυχος από τον Αχιλλέα, γιατί σεβάστηκε το πτώμα του εχθρού του Δαρείου, και πιό αγαπητός από τον Οδυσσέα, γιατί ακόμη και η μητέρα του εχθρού του πέθανε από στεναχώρια όταν πέθανε και αυτός. Οι πληγές του και τα τραύματα ήσαν αναρίθμητα, και οι συμπολεμιστές του πολλές φορές δεν μπορούσαν να τον προστατεύσουν γιατί αυτός χωρίς συναίσθηση του κινδύνου ορμούσε στην μάχη χωρίς προφυλάξεις η τακτική. Κάποτε, τραυματισμένος σοβαρά από βέλος στο στήθος, προσπαθούσε να το βγάλει μόνος του, γιατί οι δικοί του φοβόταν οτι θα τον πονούσαν και δεν του το έβγαζαν. Άλλους τους κορόιδευε γιατί έκλαιγαν λόγω της σοβαρότητος του τραύματος και άλλους τους έλεγε λιποτάκτες, διότι δεν είχαν το θάρρος να τον βοηθήσουν και φώναζε προς αυτούς «Κανείς ας μην είναι δειλός περί εμού, διότι εάν εσείς φοβάσθε τον θάνατόν μου, δεν γίνομαι πιστευτός οτι και εγώ δεν φοβάμαι τον θάνατο».

Απόσπασμα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ: ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ:ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ ή ΑΡΕΤΗΣ

ΟΙ ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Οι τούρκοι κατάλαβαν το ποιον των ιερωμένων και τους ανέθεσαν καθήκοντα φοροεισπρακτόρων, προπαγανδιστών, χαφιεδισμού και  προπαντός προπαγάνδας υπέρ των τούρκων. «Αυτοί οι καλόγεροι είναι δόλιοι και δεισιδαίμονες φιλοχρήματοι, μοχθηροί και βρωμιάρηδες, που καταδιώκουν τους φωτισμένους». Γράφει ο Πρώσος περιηγητής Μπαρθολντί (Χίος 1803).
«Οι φοροεισπράκτορες των τούρκων, ιερωμένοι, ήταν θεσμός που ξεκινούσε από την ρωμαιοκρατία. Ξέρξου βαρβαρότεροι, φορολόγων ανθρωπάρια, ξεγύμνωναν τον κόσμο» [Μητροπολίτης Αθηνών Μιχαήλ Ακομινάτος (1182 – 1204)].
Είναι αυτοί που ο Παπαρηγόπουλος μας πληροφορεί: «Κατασκεύαζαν αλλόκοτα θαύματα, βίους αγίων, τερατώδεις προφητείες, ιάσεις ασθενών [που πέθαιναν], εκβολή δαιμονίων ακόμη και αναστάσεις νεκρών».
Ο Άγγλος περιηγητής Sir William Gell (1777 – 1836) αναφέρει ότι: «Ο ραγιάς φοβόταν πιο πολύ τους καλόγερους από τους τούρκους»
Ήταν τότε πολύ ισχυροί και ασύδοτοι οι ιερωμένοι, που κατάφεραν να διαφθείρουν και την τούρκικη ηγεσία με «πεσκέσια», κτήματα, κοσμήματα, με αποτέλεσμα πολλοί τούρκοι πασάδες να κάνουν ό,τι έλεγε ο παπάς.
«Ο Τούρκος πασάς του Μωριά δεν αποφάσιζε τίποτα χωρίς τη συγκατάθεση του πρωτοσύγκελου» (Sir William Gell «Η Τομογραφία ενός Συστήματος»).
Όπως έχω προαναφέρει, το χαράτσι το εισέπρατταν οι άγιοι ρασοφόροι. «Από τους δυστροπούντες το έπαιρναν με τη βία καλούσαν τους γενιτσάρους, για να τιμωρήσουν αυτούς που χρώσταγαν. Όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, οι ιερείς τους έπαιρναν και το νοικοκυριό, αλέτρια, κατσαρόλες, τηγάνια ακόμη και τα παπούτσια» («Το Δίκαιον στην Ελλάδα» Ν. Μοσχοβάκης).
Οι Εγκυκλοπαίδειες Παπαριγόπουλου, Δρανδάκη, ο Γ. Κορδάτος και πολλοί άλλοι ιστορικοί αναφέρουν ότι: «Ο κάθε χριστιανός ήταν υποχρεωμένος να δίνει μέρος  της περιουσίας του στην Εκκλησία και μέρος των ετήσιων εσόδων του για τις ανάγκες της εκκλησίας».
Το τουρκικό χαράτσι το εισέπραττε ο κλήρος στο τριπλάσιο από αυτό που δικαιούνταν οι Τούρκοι, με το επιχείρημα ότι πρέπει να υπάρχει απόθεμα, μήπως κάποτε δεν μπορέσουν να πληρώσουν και στεναχωρηθεί ο σουλτάνος. Αν δυστροπούσαν οι υπόδουλοι στην πληρωμή, εκτός από την τιμωρία των γενιτσάρων ακολουθούσε και αφορισμός.
Έτσι αποκτήθηκε η τεράστια εκκλησιαστική περιουσία, που είναι ποτισμένη με αίμα και ανθρώπινη δυστυχία. Οι Έλληνες ήταν δούλοι του παπά και σκλάβοι των Τούρκων.
Πηγή: ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, σελ. 385, του Γερ. Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον

ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΗΣ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΦΥΛΗΣ

Έχουμε ακούσει κατά καιρούς να χρησιμοποιείται από πολλούς, καθώς επίσης και μέσα από τα σχολικά βιβλία ο όρος ινδοευρωπαϊκή φυλή. Σε αυτήν την φυλή λοιπόν κατατάσσουν και τους Έλληνες των αρχαίων χρόνων.
Υποστηρίζουν λοιπόν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν ένας λαός που μετανάστευσε στη Ελλάδα από την περιοχή της Ινδίας και βέβαια από την περιοχή ανατολικά της Αιγύπτου και της περιοχή του σημερινού lσραήλ και της γύρω περιοχής. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν υφίσταται γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτόχθονες από τα πανάρχαια χρόνια και φυσικά δεν υπήρχε καμιά φυλή ποτέ που να μπορεί να ονομάζετε Ινδοευρωπαϊκή.
"Ο ισχυρισμός διαφόρων ξένων ιστορικών περί της καθόδου εις τα περιοχάς του Αιγαίου και της κυρίως Ελλάδος, των Ινδοευρωπαίων είναι ένας μύθος ασφαλώς, αφού επίσης ουδέν αναφέρουν σχετικώς περί των Ινδοευρωπαίων αυτών αι πανάρχαιαι γνωσταί Ελληνικαί παραδόσεις" ΝΕΩΤΕΡΟ ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΙΚΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ
Πως γεννήθηκε λοιπόν ο όρος Ινδοευρωπαϊκή φυλή; Πρώτος φαίνεται να "κατασκεύασε" τον όρο ο γλωσσολόγος Γουλιέλμο Ουίλιαμς Τζωνς (1746-1794). Αυτός λοιπόν σαν καλεσμένος και ομιλητής στα εγκαίνια της "Ασιατικής Εταιρείας της Βεγγάλης" στην πόλη Καλκούτα θέλοντας να εγκωμιάσει την Ινδία είπε:
«Όλος ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός οφείλετε σε εσάς, εφόσον οι Έλληνες προέρχονται από τους πανάρχαιους προγόνους σας».
Φυσικά στους παριστάμενους έμεινε ένα αμήχανο μειδίαμα. Και όλα του τα επιχειρήματα ήταν ότι στις μελέτες του ανακάλυψε ότι τα Σανσκριτικά είχαν συγγένεια με άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες. Σαν να λέμε δηλ. σήμερα ότι οι Άγγλοι είναι Έλληνες επειδή πολλές από τις λέξεις τους είναι Ελληνικές.
Από εκεί και πέρα πολλοί ήταν οι λαοί που προσπάθησαν να κλέψουν λίγο από την δόξα και το μεγαλείο των Αρχαίων Ελλήνων προσπαθώντας να αποδείξουν ότι οι Έλληνες ήταν πρόγονοι τους που μετανάστευσαν στην Ελλάδα κάποια στιγμή στο παρελθόν. Όπως ο λόρδος Μπούλβερ (1835) που έγραψε ότι οι Έλληνες είναι απόγονοι των βορειοευρωπαίων επειδή είναι ξανθοί, άρα κατέβησαν από τον βορρά.
Βέβαια υπήρχαν και φωνές που με μελέτη και στοιχεία αντιτίθενται σε τέτοιου είδους ανοησίες. Ο ανθρωπολόγος Τζούλιος Χάξλευ (1881-1975) δήλωσε: «Η ύπαρξις ινδοευρωπαικής ομοεθνίας αποτελεί φαντασίωση, λόγω του οτι έρχετε εις άκραν αντίθεση με την επιστήμη της ανθρωπολογίας». 
Και βέβαια ότι και να πω εγώ δεν έχει και τόσο σημασία, αν καθίσουμε και διαβάσουμε  το παρακάτω κείμενο του Ισοκράτη από το "Πανηγυρικός", 24:
«Διότι την χώραν αυτήν κατοικούμεν όχι κατόπιν εκδιώξεως άλλων που την κατοικούσαν ούτε κατόπιν καταλήψεως αυτής, που ήτο έρημος κατοίκων, ούτε κατόπιν εγκαταστάσεων ημών εις αυτήν ως ομάδος αποτελούμενης από διάφορα φύλα αλλ΄ αντιθέτως, είναι τόσον ευγενές και γνήσιον το γένος μας, ώστε εις την χώρα αυτήν, η οποία μας εγέννησεν από τα σπλάχνα της, εις αυτήν εξακολουθητικώς άνευ διακοπής κατοικούμεν, διότι ΕΙΜΕΘΑ ΑΥΤΟΧΘΟΝΕΣ και δι΄ αυτό ημείς μόνο ημπορούμεν να προσαγορεύομεν την πόλιν μας με τα ιδίας λέξεις, με τα οποίας προσαγορεύομεν τους στενότερους συγγενείς μας.» 
Η Ινδοευρωπαϊκή θεωρία έχει ζωή δυο αιώνων και ξεκίνησε ως συγκριτική γλωσσολογική υπόθεση, αλλά στην πορεία προέκυψε να διδάσκεται και να εξαπλώνεται ως ιστορική αλήθεια. Απ αλλού δηλαδή ξεκίνησε και αλλού κατέληξε αγνοώντας εντελώς τις αρχαίες παραδόσεις των λαών. Οι υποστηριχτές της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας δημιούργησαν ένα φάντασμα και προσπαθούν με κάθε θυσία να αποδείξουν ότι είναι πλάσμα με σάρκα και οστά. EΠΕΙΔΗ ΟΜΩΣ ΠΡΩΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΤΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΒΑΛΘΗΚΑΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ δεν είναι διατεθειμένοι να δουν τίποτε άλλο πέρα από αυτό που θέλουν να αποδείξουν.
Οι γλωσσολόγοι του 19ου αιώνα τοποθετούν την καταγωγή των ινδοευρωπαίων στα Ιμαλάια. Άλλος μεταξύ της Μαύρης Θάλασσας και της λίμνης Αράλης. Ο βρετανός εθνολόγος και φιλόλογος Ρόμπερτ Γκόρντον Λαθαμ στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια εκτός της Ελλάδος. Ο Βόλφγκανγκ Σμίνη στην Βαλτική. Ο Κόλιν Ρένφριου στην Μικρά Ασία. Ο Ιγόρ Ντιάκονοφ προτείνει τα Βαλκάνια και αυτός αλλά αποκλείει κατηγορηματικά την Ελλάδα. Ο Τόμας Γκαμκερελιτζέ στην Ανατολική Τουρκία. Ο Γιοχάνες Σμιτ στην Μεσοποταμία. Γενικά ο καθένας προτείνει και από κάτι. Ένα ΑΛΑΛΟΥΜ!

ΠΡΟΣΕΞΤΕ: ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΓΡΑΠΤΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ!
Οι "ινδοευρωπαϊστές" στερούνται ιστορικών τεκμηριώσεων για τα όσα υποστηρίζουν σε σχέση με τους Έλληνες. Δεν αποδεικνύουν την ύπαρξη προελληνικών φύλλων. Είναι αδιανόητο να ομιλεί κανείς περί "ινδοευρωπαίων" αλλά να μην γνωρίζει πότε έζησαν, σε ποιες χώρες. Αλλά και να μην έχουμε ένα δείγμα του πολιτισμού τους.

Μια απάντηση εκ μέρους μου το μόνο που θα έκανε ίσως να ήταν ότι θα έδινε αφορμή για ανούσιες και άνευ περιεχομένου αντέγκλησης. Αυτό όμως που θα κάνω είναι να αφήσω τους ίδιους τους προγόνους αλλά και σύγχρονους μας να απαντήσουν μέσα από τα κείμενα τους.

Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης; Στ' αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ' αλλού αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες... (Πλούταρχος - Περί Φυγής 604D-Ε,13)

Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες. (Πλούταρχος - Βίοι Παράλληλοι - Θησεύς - 3).

 «Η ιστορική αλήθεια δεν κρύβεται για πολύ. Ότι και να γίνει η αρχαιολογική σκαπάνη θα την φέρει κάποια στιγμή στο φως»  (Καθ. Αρχαιολογίας Μανόλης Ανδρόνικος).

 ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΜΙΛΟΥΣΕ Ο ΌΜΗΡΟΣ ΩΣ ΤΑ ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΛΟΥΜΕ ΑΝΑΣΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΛΩΣΣΑ (Γεώργιος Σεφέρης)

ΜΟΝΑΧΗ ΕΓΝΟΙΑ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΑΜΜΟΥΔΙΕΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ (Οδυσσέας Ελύτης).

Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φως θα ελιχθώ προς τα πάνω όπως ένα ρυάκι που   μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους Γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους Θα τους μιλήσω ΕΛΛΗΝΙΚΑ , επειδή δεν ξέρουν γλώσσες. Μιλάνε μεταξύ τους, με μουσική.  Νικηφόρος Βρεττάκος   Πηγή1   Πηγή2

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΙΟΙ – ΜΙΑ ΑΟΡΑΤΗ ΦΥΛΗ