Η ΦΥΣΙΚΗ ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ

ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΥΤΕ ΑΥΤΗ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΣ ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΕΙΣΘΕ ΣΕΙΣ, ΚΑΙ Η ΦΥΣΙΚΗ ΕΛΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΣΘΕ ΑΛΛΟΙ [...]
Τὸ Κακὸν ποὺ Σᾶς κατατρώγει εἶναι βαθύτερον ἀπὸ ὅ,τι δύναται νὰ φαντασθῇ, ἡ Τωρινὴ Ἀμαθὴς Φαντασία.
Ἐδῶ Ζῇ, Ἀναπνέει, Πάλλεται, Ἰδέα ΕΛΕΥΘΕΡΑ, Γενναία, Ἀποφασιστική.
Μὴ Σᾶς ξαφνίζει ἡ χαμηλότης τῆς Γλώσσης. Κανένα γλωσσικὸν κατέβασμα, δὲν θὰ κατώρθωνε νὰ ζωγραφίσῃ, τὴν ποταπότητα τῶν Ἑλλαδικῶν Πραγμάτων.
Ἡ ἱστορία τοῦ Αἰῶνος αὐτοῦ ἐγράφη ὑπὸ τὴν Χαντζάραν τῶν Κλεφτῶν καὶ ὑπὸ τὸ τακοῦνι τῶν Βουλευτῶν. Καὶ μὲ ΨΕΥΔΗ δὲν δημιουργοῦνται ΕΘΝΗ.
Μάθετε νὰ ὑποφέρετε τὴν Ἀλήθειαν.
Μεγάλοι καὶ Μικροί, θέλετε νὰ ἀκούετε τὴν Ἀλήθειαν.
Ἀρχίσατε νὰ λέγετε, νὰ ὁμολογεῖτε ὁλόκληρον τὴν Ἀλήθειαν.
Ἄνθρωποι τῶν διαφόρων Κλάδων, Ἄνθρωποι τῶν Στρατῶν καὶ τῶν Στόλων, ὁμολογήσετε καὶ βροντοφωνήσετε τὴν Φρικαλεοτάτην Ἀλήθειαν.
Ἀρχὴ τῆς Συναισθήσεώς Σας θὰ εἶναι ἡ: ΓΥΜΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ.
Πεθαίνετε, διότι ἐσκοτώσατε τό: ΠΝΕΥΜΑ.
Ἐνόσω δὲν Ἀναστηθῇ καὶ Ἀναστηλωθῇ τὸ ΠΝΕΥΜΑ, ἀδύνατον νὰ ἀρχίσῃ ἡ ὑπάρχουσα: ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΛΛΑΣ.
Ἐσκοτώσατε τὴν Ἑλληνικὴν ΝΕΟΤΗΤΑ.
Καὶ Ἔθνος χωρὶς ΝΕΟΛΑΙΑΝ εἶναι Ἄνοιξις χωρὶς ΑΝΘΗ.
Κάτω ἡ Ἑλλὰς τῶν: ΨΗΦΩΝ, τῶν ΜΙΣΘΩΝ, τῶν ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΩΝ καὶ τῶν ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ.
Πτωματομανεῖς, ξεκολλήσετε ἀπὸ τὰ Πτώματα. Παύσετε τὴν Πτωματοφαγίαν. Διὰ νὰ ὑπάρξῃ Ἀὴρ Ἀναπνεύσιμος πρὸς Ζωήν: ΘΑΨΕΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ.
Ξυπνήσετε, Ἐγερθῆτε.
Καὶ Ἐπαναστατήσετε κατὰ τοῦ Ἑαυτοῦ Σας.
Καὶ Ἀναβαπτισθεῖτε εἰς τὸ Θεῖον Φῶς τῆς Γῆς Σας καὶ εἰς τὰ Παραδείσεια Ἑλληνικὰ Νερά. Θὰ ἐξέλθετε: ΖΩΝΤΑΝΟΙ.
Καὶ θὰ ἐξέλθετε: ΕΛΛΗΝΕΣ.

(Περικλής Γιαννόπουλος, "Νέον Πνεύμα", 1906)

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ !!!

Ένας αρχαίος κινέζικος θρύλος λέει ότι κάποιος μαθητής ρώτησε τον σοφό δάσκαλο του:
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»
Ο δάσκαλος του απάντησε:
«Πολύ μικρή κι ωστόσο, έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα να σου δείξω την Κόλαση».
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια μεγάλη χύτρα με ρύζι. Όλοι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι, καθένας είχε από ένα κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα. Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι, που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα.
Η απελπισία και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.
«Έλα» είπε ο δάσκαλος λίγο μετά. «Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο».
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο. Υπήρχε η ίδια χύτρα του ρυζιού, η ομάδα ανθρώπων, τα ίδια μακριά κουτάλια, όμως εκεί όλοι ήταν ευτυχισμένοι και χορτάτοι.
«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί είναι τόσο ευτυχισμένοι εδώ, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια;»
«Δεν το κατάλαβες;», χαμογέλασε ο δάσκαλος.
«Καθώς τα κουτάλια έχουν μακριά χερούλια και δεν μπορούν να φέρνουν το φαγητό στο στόμα τους, εδώ έμαθαν όλοι να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

http://fairytalesdreams.wordpress.com/

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΡΩΤΑΕΙ ΑΝ ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ …ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ…

Η ανάγνωση των χαρισμάτων και των ικανοτήτων του Αλεξάνδρου, μας αφήνει μια επίγευση γλυκιά και πικρή μαζί. Πόσο τυχερός θα ήταν κάποιος που τον γνώρισε...
Και είναι και η Γοργόνα που στοιχειώνει τις σκέψεις μας. Η Γοργόνα που ρωτάει αν ζεί ο Βασιλιάς...
Θεωρώ λοιπόν ότι ζεί. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που νιώθουν την Ελληνικότητα στο πετσί τους, σ’αυτούς που ξεχωρίζουν τους Έλληνες από τους βαρβάρους, όχι από το που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν ούτε από το τί γλώσσα ομιλούν. Όχι από το τι λένε ότι είναι οι ίδιοι, ούτε από την μόρφωση και την παιδεία που έχουν δεχθεί. Αλλά από τον τρόπο που πράττουν και ζούν, από την αρετή και την ανδρεία, από την μεγαλοψυχία και το φιλότιμο, αλλά ταυτόχρονα από την αποφασιστικότητα και την τόλμη, από το θάρρος και το αίσθημα της δικαιοσύνης, από τον σεβασμό απέναντι σε κάθε μορφή ζωής και σε κάθε άνθρωπο, όσο απαίδευτος και αμόρφωτος μπορεί αυτός να είναι. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που ονειρεύονται έναν κόσμο Δικαιοσύνης και αρετής, στον οποίο όλα τα έθνη θα συνενώνονται κάτω από το ίδιο Φώς, το Φως που μόνο ο Ελληνισμός φέρει.
Η Γοργόνα ρωτάει αν ζεί ο βασιλιάς, απλά γιατί ψάχνει στις ψυχές των ζώντων το Φως που κουβαλούσε ο Βασιλιάς στην ψυχή του.
Ρωτάει με παράπονο να μάθει, αν έστω και λίγο από αυτό το Φως που προσπαθούσε να μεταδώσει ο Μέγας, έχει μείνει μέσα μας.
Μπορεί και τώρα όπως και τότε, το σκοτάδι να είναι τόσο βαθύ, που να μην διαφαίνεται ελπίδα σωτηρίας, αλλά όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι, τόσο πιο λίγο φώς χρειάζεται για να ξεχωρίσει μέσα σε αυτό.
Ο Βασιλιάς ζει, ή έστω πρέπει να ζεί. Αλλιώς πως εξηγείται η ντροπή με την οποία αναγιγνώσκουμε για τις αρετές του; Αν δεν γνωρίζαμε ότι αυτές οι αρετές υπάρχουν κάπου μέσα μας και απλά τις έχουμε ξεχάσει ή τις αγνοούμε, δεν θα νιώθαμε ντροπή. Και η ντροπή, είναι κάτι. Γιατί αποδεικνύει ότι έχουμε τουλάχιστον φιλότιμο.
Ο Βασιλιάς ζεί. Και αν δεν ζεί, θα τον αναστήσουμε, πιστεύοντας στο Φώς, και σε όλα αυτά στα οποία πίστευε αυτός.
Και ο Βασιλιάς σαν Ήλιος λαμπερός θα ανατείλει ξανά.
Είχε πει κάποτε κάποιος ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε Θεός, θα τον δημιουργούσαμε, θα τον δημιουργούσε η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε Αυτόν. Κάπως έτσι είναι και ο Απόλυτος Βασιλιάς. Ακόμα και αν δεν υπάρχει, θα τον δημιουργήσει η ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάποιον, που θα πάρει τα όνειρά μας και θα τα κάνει αλήθεια, κάποιον που θα ενσαρκωθεί σε αυτόν ο Ελληνισμός και θα αποκτήσει ζωή και φωνή.
Οι Έλληνες θεωρώ, έχουν ανάγκη κάτι τέτοιο για να ξυπνήσουν από την Λήθη.
Είναι πάντως τρομακτικό. Δυό χιλιάδες τριακόσια χρόνια και κάτι από τον θάνατό του, και ακόμη μιλάμε για αυτόν.
Ο Βασιλιάς όχι απλά ζεί, αλλά δεν πέθανε ποτέ.

ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΣΩΣΣΑΝΑ

http://www.fourakis-kea.com/forum/viewtopic.php?f=37&t=3483

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ & ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑ

Στο γένος όμως των θεών, κάποιος που δεν φιλοσόφησε και δεν έφυγε ολοκάθαρος δεν είναι δίκαιο και ορθόν να καταλήξει, παρά μόνον ο φιλόσοφος. Πλάτων ¨Φαίδων ή περί ψυχής¨ 82c
Είναι ορθόν να χαρακτηρίσουμε την φιλοσοφία ως επιστήμη της αλήθειας. Αριστοτέλης (Μετά τα φυσικά 993 b, 21-22)
Οι φιλόσοφοι είναι οι κυνηγοί της αλήθειας. Πυθαγόρας (Διογ. Λαερτ. Βίοι Φιλος. VIII, 8)
Η αμάθεια και η άγνοια περί των θείων χωρίζεται ευθύς εξ αρχής σε δυο ρεύματα, από τα οποία το ένα δημιουργεί στους σκληρούς χαρακτήρες, σαν επάνω στο τραχύ έδαφος, την αθεΐα, και στους μαλακούς χαρακτήρες, σαν σε υγρά εδάφη, την δεισιδαιμονία. Πλούταρχος Ηθικά τόμος 5ος ¨περί δεισιδαιμονίας¨ 164 Ε
*δεισιδαιμονία = η πίστη στα θεία από φόβο (και όχι από γνώση)
*δαίμον-δαήμον = γνώστης (εξού και το αντίθετο αδαής) καμία σχέση με την σατανιστική έννοια που της έδωσε η γνωστή θρησκεία.
Με τον συνδυασμό των παραπάνω μπορούμε να διακρίνουμε τα εξής:
Η φιλοσοφία μας φέρνει γνώση, η οποία μας οδηγεί στην αλήθεια και την πραγματικότητα, τα θεία είναι ταυτόσημα με την αλήθεια και την πραγματικότητα ΑΡΑ η φιλοσοφία μας οδηγεί στον Θεό.
Αντιθέτως η πίστη από φόβο, δηλαδή η δεισιδαιμονία δεν μας οδηγεί πουθενά, παρά μόνο στα δίχτυα επιτήδειων οι οποίοι μας θέλουν δούλους. Την δεισιδαιμονία την χρησιμοποιούν ΟΛΕΣ ανεξαιρέτως οι θρησκείες.
Να θυμάστε ότι ο φόβος είναι μαγαζί γωνία.

Όταν ο Άγις ο Λακεδαιμόνιος ρωτήθηκε πως μπορεί να μένει κανείς ελεύθερος είπε «καταφρονώντας τον θάνατο». Πλούταρχος Αποφθέγματα Λακωνικά, 216 C

http://ellinon-pnevma.blogspot.com/

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΙΑΚΧΟΣ

Στα βιβλία του Ηροδότου και του Πλουτάρχου γίνεται περιγραφή περίεργων φαινομένων που συνέβησαν στην ναυμαχία της Σαλαμίνος στην οποία συγκρούσθηκαν ο Αθηναϊκός και ο Περσικός στόλος.
Η ναυμαχία θα ελάμβανε τελικά χώρα μετά την επιμονή του Θεμιστοκλέους στο Στενό μεταξύ της Σαλαμίνος και Αττικής, αντίκρυ της Ελευσίνος, όπου ήτο και το περίφημο Ιερό της πανάρχαιας Θεάς Δήμητρος. Αλλοι στρατηγοί προτιμούσαν να διεξαχθεί η ναυμαχία παρά τον πορθμό της Κορίνθου, αντίκρυ στο Ηραίον.

Να πρυτάνευσαν μόνον στρατηγικοί οι λόγοι για την επιλογή του Στενού της Σαλαμίνος ή και έτεροι λόγοι που τους αγνοούμε; Παρότι μας τους αποκαλύπτει εναργέστατα ο Ηρόδοτος;
Μήπως υπελόγιζε ο Θεμιστοκλής στην βοήθεια των μυστικών όπλων της Δήμητρος, αυτών που κρύβονταν με αυστηρότητα και επί ποινή θανάτου από την δημοσιότητα, στα Ελευσίνια Μυστήρια;

Ιδού πως περιγράφει ο Ηρόδοτος [Ηρόδ. 65] τα γεγονότα που διεδραματίσθησαν προ της ναυμαχίας. Ο Ξέρξης με τους επιτελείς του είναι ανεβασμένος στο παρατηρητήριο, στο όρος Αιγάλεω για να παρακολουθήσει την ναυμαχία:
«Στο Θριάσιο Πεδίο είδαν κονιορτό που ερχόταν από την Ελευσίνα, σαν να βάδιζαν 30.000 άνθρωποι. Ενώ αυτοί εθαύμαζαν για τον κονιορτό, άκουσαν μια φωνή, που έμοιαζε με εκείνη του μυστικού Ιάκχου. Ο Δημάρατος, ανίδεος των Ελευσινίων Μυστηρίων, ρώτησε τον Δικαίο (μύστη των Ελευσινίων) τι να είναι αυτό που φωνάζει κι εκείνος του είπε: Δημάρατε είναι αδύνατον να μην ακολουθήσει κάποια μεγάλη βλάβη στο στράτευμα του Ξέρξη, διότι, αφού η Αττική είναι έρημη, δεν μένει αμφιβολία, ότι αυτό που φωνάζει είναι κάτι θείο. Και αν ο κονιορτός πέσει στη Σαλαμίνα, τότε θα κινδυνεύσει ο στόλος του βασιλέως».

Την ίδια πληροφορία όμως δίδει και ο Πλούταρχος, [Πλούταρχ. Παράλλ. Βίοι, Θεμιστοκλής 15] του οποίου η μαρτυρία περί του Ιερού των Δελφών είναι αξιόπιστος. http://ellinon-pnevma.blogspot.com/

«Καθ΄ον δε χρόνον ο αγών ευρίσκετο εις ταύτην την (κρίσιμον) φάσιν, λέγουν ότι ανεπήδησεν από την Ελευσίνα μέγα λαμπρόν φως, εις το Θριάσιον δε πεδίον εξηπλώθη κάποιος ισχυρός ήχος και μία δυνατή φωνή, ακουόμενα μέχρι της θαλάσσης, ωσάν να προήρχετο από πολλούς μαζί ανθρώπους, οι οποίοι ελάμβανον μέρος εις την πομπήν του μυστικού Ιάκχου. Και εφάνη ότι από το πλήθος των ανθρώπων, οι οποίοι εκραύγαζον, ανέβαινε σιγά- σιγά από την γην ένα σύννεφον, το οποίον πάλι υπεχώρει και επέπιπτεν πάνω εις τα πλοία. Άλλοι δε ενόμισαν, ότι έβλεπον καθαρά φαντάσματα και είδωλα (ομοιώματα) ωπλισμένων ανδρών, οι οποίοι ύψωνον από την Αίγιναν τα χέρια των προς τα Ελληνικά πλοία (εις προστασία αυτών). Αυτούς υπέθετον, ότι είναι οι Αιακίδαι, τους οποίους είχον επικαλεσθή με ευχάς προ της μάχης, δια να προσέλθουν εις βοήθειάν των».
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ ΒΙΟΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΚΑΜΙΛΛΟΣ (15)

ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Βρίσκεσαι στο κατώφλι της 5^ης διάστασης, ας πούμε κάποιες δεκαετίες πριν το 2012 και ετοιμάζεσαι να ενσαρκωθείς. Βρίσκεσαι στην Εστία, στο τμήμα αναχωρήσεων. Ήδη έχεις διαχωριστεί από τον Ανώτερο Εαυτό σου που παραμένει λίγο πιο πίσω στην Εστία και έχεις στηθεί στην ουρά της πύλης που προορισμός της είναι η Ελλάδα. Κοιτάς δεξιά κι αριστερά και βλέπεις κι άλλες, παράλληλες με τη δική σου, σειρές για άλλους προορισμούς της Γης. Πάνω από όλες τις σειρές, μια μεγάλη ενεργειακή πινακίδα υπάρχει που λέει "Προορισμοί για τον πρώτο Πλανήτη Ελεύθερης Επιλογής". Σε άλλο επίπεδο, κάτω από τα πόδια σου, μπορείς να δεις τους προορισμούς για τον δεύτερο Πλανήτη Ελεύθερης Επιλογής, που επίσης σχηματίζουν ατέλειωτες ουρές. Ανάμεσά τους, είναι κι αρκετές γνωστές - σε σένα - ενέργειες που επέλεξαν αυτή τη φορά, να κατέβουν στον δεύτερο πλανήτη ελεύθερης βούλησης.

Η προώθηση των ψυχών για να φτάσουν στην τσουλήθρα που θα τους οδηγήσει στο επίπεδο της 3^ης διάστασης της Γης, γίνεται με αργούς ρυθμούς αλλά εσύ δεν έχεις αίσθηση του χρόνου. Δεν υπάρχει χρόνος στην Εστία. Βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που πρέπει να είσαι και όλα είναι μια διαδικασία μέχρι να γεννηθείς από τους γονείς που έχεις επιλέξει και σε περιμένουν. Ήδη οι ανώτεροι εαυτοί τους σου μίλησαν πριν κατέβεις και σε διαβεβαίωσαν πως όλα είναι έτοιμα. Στην πλάτη σου κουβαλάς ένα σακίδιο. Έχει μέσα την κεντρική αποστολή σου, την δική σου γεύση αλήθειας, το δικό σου κομμάτι του πάζλ και έχεις στήσει τέλεια το σενάριο της ανθρώπινης ζωής σου, προκειμένου να το ενεργοποιήσεις.

"Αυτή τη φορά θα τα καταφέρω", μονολογείς, δίνοντας μία ακόμη ώθηση αυτοπεποίθησης στο πλάνο σου. "Προσπάθησα δεκάδες ζωές να υλοποιήσω το πάθος μου χωρίς επιτυχία. Τώρα όμως θα έχω την ευκαιρία, θα το δεις, όλα είναι όπως πρέπει να είναι και οι συνθήκες μπορούν να με βοηθήσουν".
Ήσουν έτοιμος να κυλήσεις στην τσουλήθρα που θα σε πάει στη Γη, όταν εμφανίζεται ο Ανώτερος Εαυτός σου.
"Α, κι έλεγα πως δε θα σε δω", του χαμογελάς.
Χαμογελάει κι εκείνος και αγγίζοντας την κορυφή του κεφαλιού σου, ενεργοποιεί έναν φωτεινό, ενεργειακό λώρο που καταλήγει στην καρδιά του.
"Εγώ κι εσύ, είμαστε ΕΝΑ", σου λέει απλά. "Να εν-θυμηθείς ποιος είσαι. Καλό σου ταξίδι".
Δάκρυα έρχονται στα μάτια σου νιώθοντας ήδη τον χωρισμό σου από την Εστία και τότε καταλαβαίνεις πως ήδη κυλάς στην ενεργειακή τσουλήθρα που σε οδηγεί στην Γη. Ο αποχωρισμός από την Εστία είναι ο πρώτος πόνος που σε υποδέχεται στο κατώφλι της κάθε ενσάρκωσης και πάντοτε τα δάκρυά σου σε κάνουν να χάνεις τις στιγμές εκείνες που το ένα πόδι σου είναι στην Εστία και το άλλο στην κάθοδό σου για τη Γη.

Δεν μπορείς να σταματήσεις να κλαις. Ο πόνος του χωρισμού είναι απόλυτος. Καθώς κυλάς στην τσουλήθρα, αρχίζεις να νιώθεις κρύο και η ενέργειά σου διαιρείται σε εφτά στρώματα, το κάθε ένα πιο πυκνό από το άλλο. Αρχίζεις να νιώθεις τον σωματικό πόνο που μοιάζει σα να ενώνονται για πρώτη φορά τα νεύρα σου με κάτι που δεν κατανοούν. Όσο τα εφτά στρώματα πυκνώνουν προς τα μέσα, αρχίζει να εμφανίζεται το κυτταρικό σου σώμα. Μέχρι να χάσεις εντελώς τη συνείδησή σου, βιώνεις έναν βαθύ, συναισθηματικό πόνο του ότι κάποιος σε παράτησε και σε πέταξε κάπου που δεν υπάρχει φως. Το πρώτο αίσθημα του φόβου εμφανίζεται καθώς αρχίζεις να ξεχνάς πως είσαι ένας Ανώτερος Εαυτός που κατεβαίνει κάπου. Είσαι μόνος, φοβάσαι, νιώθεις εγκαταλελειμμένος και επειδή είναι το μόνο αίσθημα που βιώνουν οι αισθήσεις σου, γιγαντώνεται μέσα σου τρομακτικά. Μετά έρχεται μια ατέλειωτη αγωνία καθώς προσπαθείς να θυμηθείς πως κάτι έχεις αφήσει πίσω σου, σαν κάτι να έχεις ξεχάσει πολύ σημαντικό και σπασμωδικά, προσπαθείς να επιστρέψεις εκεί χωρίς να έχεις αίσθηση του τί πρέπει να κάνεις. Ολόκληρη η ενέργειά σου είναι σε ταραχή και το βίωμα αυτό είναι και το τελευταίο εντύπωμα που προστίθεται στο σάκο σου καθώς θα επηρεάσει πολλές από τις συναισθηματικές σου καταστάσεις στη Γη.

Μέσα στις επόμενες στιγμές, η λήθη έχει σκεπάσει τα πάντα καθώς η τρίτη διάσταση υποδέχεται την ύπαρξή σου, βοηθώντας σε να ξεκινήσεις ένα ακόμη παιχνίδι στον πρώτο πλανήτη ελεύθερης επιλογής του Σύμπαντος...

Από την Elena Era & το γκρουπ, LightWorker.gr (Απόσπασμα).

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο εδώ.

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΜΥΚΑΛΗΣ

Αν η μάχη των Πλαταιών ήταν η αποφασιστική μάχη που έδωσε τέλος στα όνειρα των βαρβάρων για επικράτηση στον Ελληνικό χώρο και κατ' επέκταση στην Ευρώπη. Τότε η μάχη της Μυκάλης υπήρξε το τελειωτικό χτύπημα καθώς ο πόλεμος μεταφέρθηκε πλέον σε ασιατικό έδαφος και παράλληλα απελευθέρωσε τις Ιωνικές και όχι μόνο πόλεις.
Καθώς μαινόταν η μάχη στις Πλαταιές ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής τον Σπαρτιάτη Λεωτυχίδη που αποτελείτο από 110 τριήρεις στάθμευε στην Δήλο. Μετά από πιέσεις των Ιώνων ο Σπαρτιάτης στρατηγός αποφάσισε να πλεύσει στην Σάμο όπου γνώριζε ότι θα συναντούσε τον περσικό στόλο ο οποίος είχε μεταφέρει τον στρατό του Ξέρξη από την Ελλάδα στην Ασία και παρέμενε στην Σάμο για να επιτηρεί τυχόν επανάσταση των Ιώνων.
Οι Πέρσες όταν πληροφορήθηκαν ότι έρχεται ο Ελληνικός στόλος εγκατέλειψαν την Σάμο και αφού έβγαλαν τα πλοία στην στεριά κατασκεύασαν πρόχειρα οχυρώματα.
Αφού αφόπλισαν τους Σάμιους που άρχισαν να τους υποπτεύονται ότι θα μπορούσαν να ενωθούν με τον επερχόμενο ελληνικό στόλο τοποθέτησαν τους Μιλήσιους για να φυλάξουν το δρόμο που οδηγούσε στην Μυκάλη.
Οι Έλληνες αφού έφθασαν στην Σάμο και πληροφορήθηκαν τις ετοιμασίες του περσικού στρατού αποφάσισαν να αποβιβαστούν στην παραλία της Μυκάλης και να επιτεθούν στον εχθρό. Η ελληνική δύναμη αποτελούνταν από 25.000 άντρες ενώ η ενωμένη πεζική και ναυτική δύναμη των Περσών από 120.000. Οποιοσδήποτε άλλος βλέποντας τους αριθμούς θα περνούσε τους Έλληνες για τρελούς. Όμως όπως αναφέρει και ο Ηρόδοτος εκείνη την ώρα διαδόθηκε σε όλο το στρατόπεδο ότι στις Πλαταιές οι ελληνικές δυνάμεις κατατρόπωναν τον Μαρδόνιο και οι μαχητές της Μυκάλης όρμησαν με θάρρος εναντίον των πολυάριθμων αντιπάλων.
Από την δεξιά ελληνική πτέρυγα οι Σπαρτιάτες είχαν να περάσουν δύσκολο έδαφος ενώ οι Αθηναίοι και Κορίνθιοι στα αριστερά που βάδιζαν παραλιακά με επικεφαλής τον Αθηναίο Ξάνθιππο ήταν οι πρώτοι που συγκρούστηκαν με τον εχθρό. Οι Πέρσες κατά την γνωστή τακτική τους εγκατέλειψαν το περιτείχισμα και μπήζοντας τις ασπίδες τους στο έδαφος άρχισαν να ρίχνουν βροχή από βέλη.
Μετά από σφοδρή μάχη οι Έλληνες έκαμψαν την αντίσταση των Περσών οποίοι υποχωρούντες μπήκαν μέσα στο οχυρωμένο στρατόπεδο κυνηγημένοι από τους Αθηναίους και τους Κορίνθιους. Ακολούθησε πανωλεθρία αφού στο μεταξύ έφτασαν και οι Σπαρτιάτες με αποτέλεσμα οι Πέρσες να παραδοθούν. Την ήττα τους συμπλήρωσε η επανάσταση των Ιώνων με πρώτους τους Σάμιους αλλά και τους Μιλήσιους και τους Αιολείς οι οποίοι εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και επιτέθηκαν κατά των Περσών. Στη μάχη αυτή έπεσαν πολλοί Πέρσες ανάμεσα τους οι στρατηγοί Τιγράνης και Μαρδόντης καθώς και οι ναύαρχοι Αρταύνης και Ιθαμίτρης. Ο στρατός τελικά διαλύθηκε και ο περσικός στόλος καταστράφηκε ολοσχερώς αφού οι Έλληνες πυρπόλησαν όλα τα πλοία.
Ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται είναι γνωστό έτσι και σε αυτή την περίπτωση η μάχη δόθηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο όπου 1500 χρόνια περίπου μετά, το 1824 ο ναύαρχος Σαχτούρης θα κατατρόπωνε έναν άλλο πολυάριθμο βαρβαρικό στρατό και θα απέτρεπε την αποβίβαση του στην Σάμο.
Με την νίκη τους αυτή οι Έλληνες όχι μόνο έθεσαν τέρμα στα όνειρα του Ξέρξη αλλά απελευθέρωσαν και την Χίο, Σάμο, Λέσβο και όλους τους άλλους Έλληνες νησιώτες που ζούσαν κάτω από την περσική κυριαρχία. protesilaos

Διαβάστε τα γεγονότα της μάχης της Μυκάλης, έτσι όπως τα παρουσιάζουν οι αρχαίες πηγές.

ΟΧΙ ΜΕΓΑΣ, ΑΛΛΑ ΜΕΓΙΣΤΟΣ !!!

Ας προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε μια πορεία στα όρια του μη ανθρωπίνως κατορθωτού. Σε χρόνους αλλοτινούς, ας υποθέσουμε ότι είσαστε 20 χρόνων, προέρχεστε από βασιλική γενιά (εν δυνάμει διάδοχος του θρόνου), έχετε υποστεί ανάλογη εκπαίδευση σωματική, ψυχική και πνευματική. Ήδη από τα 18 σας χρόνια έχετε κατά περιστάσεις ασκήσει την διακυβέρνηση της χώρας σας κατά την απουσία του Βασιλέως. Έχετε εντυπωσιάσει τους πάντες με τον τρόπο διοίκησής σας. Έχετε πολεμήσει σε μια νικηφόρα μάχη επικεφαλής του Ιππικού. Σαν νικητής έχετε αντιπροσωπεύσει τον βασιλέα σε συνέδρια όπου το κλίμα δεν ήταν και τόσο ευνοϊκό για σας. Ξαφνικά δολοφονείται ο Βασιλιάς και εσείς μόνος, αντιμετωπίζετε πρόβλημα επιβίωσης. Οι μνηστήρες που σας επιβουλεύονται πολλοί και ισχυροί. Ο Θρόνος είναι το λιγότερο. Για να διακυβευθεί ο θρόνος διακυβεύεται πρώτα η ζωή του νομίμου κατόχου. Όμως δεν βάζετε τα κλάματα, δεν προστρέχετε στην μητέρα σας. Εικοσάχρονος.. αμούστακος με καρδιά Λιονταριού (πιθανόν και στο ζώδιο του Λέοντος). Κινείστε αστραπιαία και εξουδετερώνετε τις απειλές. Ονομάζεστε Αυτοκράτωρ των Ελλήνων με την βαριά κληρονομιά της εκδίκησης των Ελλήνων για όσα υπέστησαν από τους Πέρσες. 21 ετών έχετε δώσει την πρώτη μάχη με τους Πέρσες και τους έχετε νικήσει. Σε 4 χρόνια έχετε ολοκληρώσει την κατάληψη της Αιγύπτου και της Περσικής Αυτοκρατορίας.. ..περπατώντας. Είστε  o σαρκωμένος Θεός «ο Αλέξανδρος» Μπορείτε να το σκεφθείτε; Το συλλαμβάνετε; Είναι η πραγματικότητα που πλησίασε τον Θρύλο και ο Θρύλος που υπήρξε πραγματικότητα.
Τελικά έδωσε πάνω από 2000 μάχες στην διάρκεια της σύντομης ζωής και δεν έχασε ούτε μία. Κινδύνεψε προσωπικά αρκετές φορές. Αυτός ήταν ο ένας και μοναδικός. Πραγματικά Μέγιστος και όχι εξ απονομής. Χωρίς περιορισμούς ή αμφιβολίες και σκοπιμότητες, Μέγιστος, Δορυκτήτωρ, Αυτοκράτωρ των Πανελλήνων, Φαραώ της Αιγύπτου. Κυρίαρχος του τότε γνωστού κόσμου. Ελκύει τον  θαυμασμό και τον φθόνο. Όσο πιο λιγόμυαλοι άνθρωποι προσπαθούν να ερμηνεύσουν το αδιανόητο τόσο πιο πολύ υποπίπτουν σε ασυγχώρητα σφάλματα, αντιστρόφως ανάλογα με το μέγεθος του μυαλού τους. Ήταν και παραμένει αθάνατος ...;.. αλλοίμονο στον πολεμιστή που θα πεθάνει στο κρεβάτι ...;. αναχώρησε ...;. κάτι ξέρει η Γοργόνα που ρωτάει και ξαναρωτάει ...;.

Αυτήν την τεράστια ασυμμάζευτη προσωπικότητα έρχεται να μας την εξιστορήσει ο συγγραφέας κ. Γεράσιμος Καλογεράκης σαν κορωνίδα του συγγραφικού του έργου και σαν τάμα ιερό στον γιό της Ολυμπιάδας και του Φιλίππου, για κάποιους λόγους δικούς του, υπακούοντας ίσως σε ιερά κελεύσματα…
Αυτόν τον μήνα θα κυκλοφορήσει. Όσοι πιστοί απολαύστε το.

Αστερίων (ΚΒ) http://diaelefsis.pblogs.gr/

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΟΣ

Οι πρώτες αψιμαχίες
Σε κάποιο αρχικό στάδιο, ένα τμήμα από 40 κορινθιακά πλοία, όπως ήταν παρατεταγμένα στο στενό, ξεκίνησαν να κωπηλατούν βόρεια. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, η κίνηση των Κορινθίων, έγινε για να πάρουν τα συγκεκριμένα πλοία καλύτερη θέση λόγω και των πρωινών ανέμων που επικρατούσαν στο στενό, αλλά και να αποφευχθεί οποιαδήποτε κυκλωτική προσπάθεια του αντιπάλου. Τα περσικά πλοία όπως έλεγχαν την είσοδο του στενού, εύκολα θα μπορούσαν να αποδιοργανωθούν ή και να βρουν, κατά λάθος, στεριά και να καθηλωθούν. Επίσης, ήταν παραπάνω από φανερό ότι ο ελληνικός στόλος καθώς ήταν ευθυγραμμισμένος απέναντι στον εχθρό, ήταν έτοιμος για την τελική σύγκρουση.
Καθώς πλησίαζαν οι δύο αντίπαλοι στόλοι προς την τελική σύγκρουση, ακούγονταν από τα πληρώματα των ελληνικών πλοίων ο εξής παιάνας:
Ὦ παῖδες Ἑλλήνων ἴτε, ἐλευθεροῦτε πατρίδ', ἐλευθεροῦτε δὲ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τέ πατρῴων ἕδη,θήκας τε προγόνων: νῦν ὑπὲρ πάντων ἀγών.
Ήταν η στιγμή που οι Έλληνες εξαπέλυσαν γενική επίθεση. Ο ελληνικός στόλος εκτείνονταν μετά το ‘’άνοιγμα’’ αυτό από την νησίδα του Αγίου Γεωργίου ως την Κυνοσούρα. Σε αυτό το σημείο, ένα συγκεκριμένο πλοίο επιτάχυνε κατά του κοντινότερου περσικού πλοίου και το εμβόλισε. Οι Αθηναίοι ισχυρίζονταν ότι ήταν το πλοίο του Αμεινία από την Παλλήνη, οι Αιγινήτες όμως υποστήριξαν ότι ήταν δικό τους πλοίο. Ο ελληνικός στόλος πάντως εξαπέλυσε οργανωμένη μαζική επίθεση κατά της άτακτα παρουσιαζόμενης περσικής γραμμής.

Η ναυμαχία σε πλήρη εξέλιξη
Έτσι οι Πέρσες, αιφνιδιάστηκαν όταν με την ανατολή του ήλιου ολόκληρος ο ελληνικός στόλος κινήθηκε εναντίον τους. Στο δεξιό άκρο ήταν παραταγμένα τα δεκάξι πλοία των Σπαρτιατών υπό τον Ευρυβιάδη, απέναντι από το στόλο των Ιώνων, και ακολουθούσαν τα πλοία των Αιγινητών και των άλλων ελληνικών πόλεων· στο αριστερό άκρο, αντιμέτωπες προς τους Φοίνικες, βρίσκονταν οι 180 αθηναϊκές τριήρεις με τον Θεμιστοκλή. Πρώτα επιτέθηκαν τα αθηναϊκά πλοία και σε λίγο η ναυμαχία γενικεύτηκε: στην αρχή ο αγώνας ήταν αμφίρροπος, αλλά τα αθηναϊκά πλοία, χάρη στην υπεροχή των πληρωμάτων τους και στην επιδέξια τακτική του αρχηγού τους, κατόρθωσαν να τρέψουν σε φυγή τα φοινικικά πλοία και να κυκλώσουν από τα πλάγια τον υπόλοιπο εχθρικό στόλο. Από τότε κρίθηκε η τύχη της ναυμαχίας: σύγχυση και αταξία επικράτησε στην περσική παράταξη και τελικά οι Πέρσες τράπηκαν σε φυγή προς το Φάληρο, καταδιωκόμενοι από τους Έλληνες. Όταν πλησίαζε το τέλος της ναυμαχίας, ο Αριστείδης, επικεφαλής Αθηναίων οπλιτών, αποβιβάστηκε στην Ψυττάλεια και εξόντωσε μέχρις ενός τους Αθάνατους. Τη ναυμαχία παρακολούθησε ο Ξέρξης από μια πλαγιά του Αιγάλεω, ίσως το σημερινό Πέραμα, που κατ' ευφημισμό ονομάζεται "λόφος Ξέρξου".
Καθώς στο πεδίο της σύγκρουσης, η πρώτη γραμμή των περσικών πλοίων υποχώρησε λόγω της ορμής που δέχτηκαν από την ελληνική επίθεση, χωρίς κάποια σταθερή διάταξη έπεσε και η δεύτερη περσική γραμμή στη ναυμαχία και η τρίτη. Όλα αυτά έγιναν εντελώς ανοργάνωτα πάνω στον πανικό της μάχης. Στην αριστερή πλευρά των ελλήνων, ο Πέρσης ναύαρχος Αριαμπίγνης (αδελφός του Ξέρξη) σκοτώθηκε και τα πληρώματα υπό την διοίκησή του παρέμειναν χωρίς κάποιον ηγέτη. Οι Φοίνικες σταδιακά λόγω της πίεσης υποχώρησαν και πολλά πλοία τους ακινητοποιήθηκαν στην στεριά. Στο κέντρο της παράταξης, τα ελληνικά πλοία προωθήθηκαν και κατάφεραν να κόψουν στα δύο την περσική παράταξη.
Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι η Αρτεμισία, η βασίλισσα της Αλικαρνασσού, που υπό την διοίκηση της ήταν τα πληρώματα της Καρίας, επειδή καταδιωκόταν από τον Αμεινία από την Παλλήνη, στην προσπάθειά της να διαφύγει, εμβόλισε και βύθισε ένα περσικό πλοίο. Παρόλα αυτά ο Ξέρξης νόμιζε ότι βύθισε ελληνικό πλοίο και βλέποντας ταυτόχρονα την αναποτελεσματικότητα του υπόλοιπου περσικού στόλου δήλωσε: «Οι άντρες μου έχουν γίνει γυναίκες και οι γυναίκες μου άντρες».

Απολογισμός
Η ναυμαχία τελείωσε με σοβαρότατες απώλειες για τους Πέρσες: παραδίνεται ότι έχασαν τουλάχιστον 200 πλοία, και μεγάλο μέρος των πληρωμάτων τους, επειδή δεν γνώριζε κολύμπι. Αντίθετα οι Έλληνες έχασαν μόνο 40 πλοία στις συγκρούσεις. Ο Ξέρξης προφανώς από τον θρόνο του, ήταν αυτόπτης μάρτυρας της πανωλεθρίας του στόλου του. 
Αμέσως μετά την μάχη, ο Ξέρξης σκέφτηκε να κατασκευάσει ξύλινη γέφυρα στα στενά της Σαλαμίνας, ώστε να περάσει ο στρατός του απέναντι στην Σαλαμίνα και να επιτεθεί στους Αθηναίους. Όμως ο ελληνικός στόλος, φρουρούσε το στενό αμέσως μετά την νίκη του και αυτό αποδείχτηκε αδύνατο.
Φοβούμενος ότι οι Έλληνες θα κλείσουν το Στενό του Ελλησπόντου και θα απομονώσουν τον στρατό του στην Ευρώπη, ο Ξέρξης μαζί με το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του επέστρεψε στην Περσία. Άφησε τον Μαρδόνιο με επίλεκτα σώματα πεζικού και ιππικού. Όλες όμως οι περσικές δυνάμεις εγκατέλειψαν την Αττική. Ο Μαρδόνιος πέρασε τον επόμενο χειμώνα στην Βοιωτία και οι Αθηναίοι βρήκαν την ευκαιρία να επιστρέψουν στην κατεστραμμένη τους πια πόλη.
Το επόμενο έτος (-479) ο Μαρδόνιος ανακατέλαβε την Αθήνα, (ο ελληνικός συμμαχικός στρατός εξακολουθούσε να φρουρεί τον Ισθμό). Όμως οι συνασπισμένοι Έλληνες, υπό σπαρτιατική διοίκηση συμφώνησαν να προωθηθούν και να αντιμετωπίσουν τον Μαρδόνιο. Ο Μαρδόνιος και πάλι υποχώρησε προς την Βοιωτία για να εξαναγκάσει τους Έλληνες να πολεμήσουν σε ανοικτό πεδίο, κοντά στην πόλη των Πλαταιών. Τελικά, με την Μάχη των Πλαταιών, οι Έλληνες πέτυχαν την τελειωτική καταστροφή των περσικών εκστρατευτικών δυνάμεων που είχαν παραμείνει στην Ελλάδα. Την ίδια σχεδόν μέρα διεξάγονταν και η Μάχη της Μυκάλης αποδεκατίζοντας μεγάλο μέρος του περσικού στόλου.

Σημασία
Πέρα όμως από τις απώλειες σε ανθρώπους και πλοία, η σημασία της ναυμαχίας της Σαλαμίνας είναι μεγάλη, γιατί αποθάρρυνε τους Πέρσες και τους έκανε να εγκαταλείψουν ουσιαστικά τον αγώνα για την κατάκτηση της ελληνικής χερσονήσου, αν και διάθεταν ακόμα δυνάμεις πολύ μεγαλύτερες από εκείνες των Ελλήνων. Υπήρξε το σημείο καμπής των Περσικών πολέμων και σήμανε την αρχή του τέλους των επιθετικών συγκρούσεων των Περσών, οι οποίες απέτυχαν οριστικά με την ήττα στην Μάχη των Πλαταιών.

http://www.supa.gr/forums/

Η μνήμη της ψυχής μου…

Από το κανάλι του χρήστη sintalkas1