ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗΣ, ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΣΕΡΡΩΝ

Η ανεύρεση ενός τάφου που όμοιο του δεν έχει συναντήσει η αρχαιολογική σκαπάνη έχει σημάνει συναγερμό.

Οι πληροφορίες είναι πραγματικά συγκλονιστικές: ο τάφος έχει περίμετρο 498 μέτρα (!), παραπέμποντας σε δημιούργημα που θα κατασκευαζόταν μόνο για έναν βασιλιά.
Εξωτερικά έχει επενδυθεί με μάρμαρο αρίστης ποιότητας, λαξευμένο με τέτοιο τρόπο που ακόμα και σήμερα προκαλεί  δέος, τόσο η αρμονία όσο και η τελειότητα της εργασίας, με δεδομένα μάλιστα τα εργαλεία που είχαν στη διάθεσή τους εκείνη την εποχή.
Ο τάφος έχει θολωτό -- πυραμιδωτό σχήμα. Στην κορυφή του ήταν τοποθετημένος, ο «Λέων της Αμφίπολης», ο οποίος είχε ανευρεθεί από Έλληνες στρατιώτες το 1912 και οι Άγγλοι είχαν αποπειραθεί να το μεταφέρουν -- κλέβοντάς το -- στην Αγγλία το 1916. Άλλωστε το λιοντάρι είναι το χαρακτηριστικότερο σύμβολο του Μακεδονικού Βασιλείου.

Parapolitikos

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΑΝΑΣΚΑΦΩΝ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ – ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΑΦΟΣ

Αγανακτισμένη και έκπληκτη με τη δημοσιότητα που έχει πάρει το εύρημα της Αμφίπολης δηλώνει η υπεύθυνη των ανασκαφών, Αικατερίνη Περιστέρη. Οπως ξεκαθάρισε, είναι «απίθανο» να πρόκειται για τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, εξηγώντας πως στον έναν χρόνο που διαρκούν τα έργα εκεί, ακόμη η ομάδα δεν σκάβει τον τάφο, αλλά είναι μπροστά σε ένα «λαμπρό ταφικό περίβολο - μοναδικό στον ελληνικό χώρο».

Η προϊσταμένη της ΚΗ' Εφορείας Αρχαιοτήτων της περιοχής τα... έβαλε με τους δημοσιογράφους με δηλώσεις της στο ΑΠΕ και ζήτησε το σεβασμό του επιστημονικού έργου. «Δεν είναι μόνο αντιεπιστημονικό, αλλά και επικίνδυνο. Καθίσταται πλέον γραφική αυτή η αναπαραγωγή μιας 'είδησης' που - προς το παρόν τουλάχιστον - δεν υφίσταται και ουδέποτε κάποιος επιστήμονας το υποστήριξε. Αναρωτιέμαι πόσο εύκολα τελικά μπορεί το οποιοδήποτε επιστημονικό επίτευγμα - προϊόν μόχθου ομάδας και ομάδων ανθρώπων, να γελοιοποιηθεί από τους επίδοξους δημοσιογράφους και αρθρογράφους του διαδικτύου και όσων τους καθοδηγούν», είπε η αρχαιολόγος.

Οι ανασκαφές στη θέση Καστά της Αμφίπολης ξεκίνησαν στη δεκαετία του '60. Συνεχίζονται διεξοδικά από το περσινό καλοκαίρι. Εως τώρα οι έρευνες αποκάλυψαν έναν ιδιαίτερα σημαντικό κυκλικό κτιστό περίβολο, που χρονολογείται με τα έως τώρα δεδομένα στο τέλος του 4ου αι. π.Χ.(περί το 325-300 π.Χ) και είναι μοναδικός για τα ελληνικά δεδομένα.

Το μνημείο καταστράφηκε στα μεταγενέστερα χρόνια, με αποτέλεσμα αρκετά μαρμάρινα αρχιτεκτονικά μέλη να μην βρίσκονται στη θέση τους. Η έρευνα εντόπισε αρχιτεκτονικά μέλη του μνημείου εγκατεσπαρμένα στην περιοχή του χώρου του Λέοντα της Αμφίπολης, πολλά από τα οποία είχαν ήδη επαναχρησιμοποιηθεί για την κατασκευή της βάσης του και, επομένως, ο εντυπωσιακός περίβολος φαίνεται να συνδέεται με τον Λέοντα της Αμφίπολης, που όπως φαίνεται ήταν τοποθετημένος στην κορυφή του χωμάτινου τύμβου.

Ως το τέλος του χρόνου, οι ανασκαφείς αναμένεται να ολοκληρώσουν την ανασκαφή του ταφικού περιβόλου και να προχωρήσουν στο άνοιγμα του περιεχόμενου του.

Πηγή: Οι αρχαιολόγοι των ανασκαφών της Αμφίπολης – Σεβαστείτε την έρευνα, δεν ξέρουμε τίνος είναι ο τάφος | iefimerida.gr  http://www.iefimerida.gr/node/119295#ixzz2cpCQ8jyN

ΣΩΣΤΑ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΡΑΤΗΡΕΙ Ο ΝΙΤΣΕ ΠΩΣ «ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΣΤΑ ΚΑΤΟΠΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΛΗΣΜΟΝΗΣΑΝ ΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑΣ»

Είναι ιστορικό γεγονός ότι η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν γεννήθηκε ποτέ, γιατί η ρωμαϊκή αυτοκρατορία πέθανε το 1453 μετά την Άλωση της δεύτερης Ρώμης της Κωνσταντινουπόλεως. Αυτή δε η αυτοκρατορία, η «Νέα Ρώμη» δεν είχε καμμία συνείδηση Ελληνικότητος και αποκαλούταν «Νέα Σιών», «Νέα Ιερουσαλήμ», «Ρωμαϊκόν», «Νέα Ρώμη», «Ρωμανία» … αλλά ουδέποτε «Νέα Αθήνα» ή «Νέα Ελλάδα» …

Ο Ελληνισμός σαν φυλή, σαν τρόπος ζωής, σαν Έθνος ζούσε κάτω από την εξουθενωτική εθνοκτόνο εβραιορωμαϊκή ιδεολογική και πολιτική τυραννία - την βυζαντινή τυραννία, τρομοκρατημένος, καταπιεσμένος, αναθεματισμένος, αφορισμένος, κουρσεμένος, εκμηδενισμένος, υβριζόμενος, χλευαζόμενος, συκοφαντούμενος, σκυλευόμενος, καταδιωκόμενος. Αυτή είναι η αμερόληπτος ιστορική ΑΛΗΘΕΙΑ!

Κατά την Ρωμαιοβυζαντινή εποχή, ο μεγαλύτερος αριθμός των Ελλήνων που σίγουρα ήσαν υψηλού, πνευματικού, ηθικού αλλά και οικονομικού επιπέδου εξοντώθηκαν και μαζί τους χάθηκε και ο μεγάλος ιδιοφυής νους του Γένους. Μετά τον χαμό των Ελλήνων και τον θάνατο του ιδιοφυούς πνεύματός των έπεσε το σκότος εις όλην την Γη και βυθίστηκε η ανθρώπινη ιστορία στον «Μεσαίωνα» = The Dark Ages.

Αυτός δε ο ανθρώπινος ξεπεσμός ωφείλετο στην προηγηθείσα απάνθρωπη βίαιη εξάλειψη, του Ελληνικού Πολιτισμού και των δημιουργών αυτού του Φωτοδότη Πολιτισμού. Σωστά λοιπόν παρατηρεί ο Νίετσε πώς «οι Έλληνες στα κατοπινά χρόνια λησμόνησαν το καλλίτερο μέρος της πνευματικής τους πορείας», εννοώντας πρωτίστως την αμίμητη Ελληνική Φιλοσοφία, τον Αληθή Ελληνικόν Λόγο! Όταν άρχισαν δε οι απάνθρωποι διωγμοί κατά των Ελλήνων και οι θηριώδεις γενοκτονίες εναντίον των, εκατομμύρια Έλληνες δολοφονήθηκαν, πολλοί δε εξ αυτών μετά μαρτυρικών βασανιστηρίων. Εκεί μέσα σε αυτό το τραγικό θέατρο μίσους απωλέσθησαν οι φιλόσοφοι και η φιλοσοφία του Ελληνικού Γένους, και μαζί τους χάθηκε η Ελληνική Παιδεία.

Σε ότι αφορά την ελληνικότητα του Βυζαντίου, φρονώ ότι η συγγραφή από βυζαντινούς βιβλίων στην Ελληνική Γλώσσα και η σύνταξη των βυζαντινών νόμων στα Ελληνικά, είναι εξαιρετικά ευτελούς ποιότητος και δεν αντέχουν σε καμία σύγκριση ακόμη και με τα πιο ασήμαντα ελληνικά έργα της Προκλασικής, Κλασικής και Αλεξανδρινής ή έστω και Ρωμαϊκής περιόδου. Και ποίος ο λόγος; Ιδού η εύλογη ερώτηση!

Διότι η σκληρή ιστορική αλήθεια είναι ότι δια αυτών των στα Ελληνικά μεταφρασθέντων ή καταρτισθέντων βυζαντινών νόμων και διαταγμάτων, απαγορεύθηκε, εδιώχθηκε απηνώς και εξαφανίσθηκε κάθε τι το ελληνικό: η Επιστήμη, η Φιλοσοφία, το Θέατρο, ο Αθλητισμός, οι νομοθεσίες, η θρησκεία, κλπ. κλπ. Αυτή η πραγματική αλήθεια, η τεκμηριωμένης σκληρή ιστορική αλήθεια, βλέπει τις στα πλήρη κείμενα των νόμων της Ιουστινιανείου νομοθεσίας, δυνάμει των οποίων κατεδιώχθησαν οι Έλληνες. Ως επίσης βλέπει τις εις τα κείμενα του Ιουστινιανείου Κώδικος, εξοντωτικές ποινές κατά των «αλιτηρίων και μιαρών Ελλήνων» ότε απαγορεύτηκε και αυτό τούτο το εθνικό μας όνομα «Έλλην», και η δίωξη «επί ελληνισμώ» προέβλεπε την εσχάτη των ποινών.

Είναι επίσης ιστορική σκληρή αλήθεια ότι σε πλείστα εκ των βυζαντινών κειμένων που εγράφησαν στην Ελληνική Γλώσσα υπάρχουν οι εμπαθέστερες ύβρεις και οι χυδαιότερες συκοφαντίες που εξεστομίσθηκαν ποτέ κατά των Ελλήνων, της Παιδείας των, της Γραμματείας των και του Ελληνικού Πολιτισμού αυτών των προγόνων μας.

Η Ελληνική Γλώσσα μόνον εξ ανάγκης εχρησιμοποιήθη από την θρησκευτική και πολιτική εξουσία του Βυζαντίου. Αλλοίωθηκε δε η Ελληνική Γλώσσα εννοιολογικά ώστε να προσαρμοσθή στις σκοπιμότητες της Διοικήσεως ή οποία φυσικά ήταν Ρωμαϊκή, πολιτικά και θρησκευτικά εβραιογενής, χριστιανική ως θρησκεία.

Η Ρωμαϊκή πολιτική και θρησκεία, αμφότερες ήταν πολιτικά αντιμέτωπες σε αγώνα μέχρι θανάτου με την ελληνική αντίληψη περί πολιτικής, πολίτου, τρόπου ζωής, και τρόπου θεωρήσεως του κόσμου. Ενώ δε στο Βυζάντιο, σε κάποιες ιστορικές φάσεις, οι ελληνικοί πληθυσμοί πιθανώς αποτελούσαν την πλειονότητα των υπηκόων του, αυτοί οι υπήκοοι δυστυχώς ενώ μεν επιβίωναν ως άνθρωποι είχαν παύσει να υπάρχουν συνειδησιακά, ιστορικά και πολιτισμικά ως Έλληνες.

Οι υπήκοοι της Νέας Ρώμης (της Νέας Σιών) του Βυζαντίου.

Η εθνικότητά τους ήταν απηγορευμένη δια νόμου, και δεν τολμούσαν να την αποκαλύψουν ή και την είχαν λησμονήσει. Η συνειδησιακή, ιστορική και πολιτισμική σημασία της λέξεως «Έλλην» είχε συκοφαντηθή τόσο ώστε το «Έλλην» στην αντίληψη του Ελληνικού λαού ήταν περίπου ταυτόσημο με το διαβολικό, το ειδωλολατρικό, το άκρον άωτον της διαφθοράς, της μωρίας, και της μανίας.

Λίγες δε οι εξαιρέσεις.

Το θλιβερό συμπέρασμα είναι : Οι Έλληνες μέχρι τον βίαιο εκχριστιανισμό και μετέπειτα βυζαντινισμό τους, ήταν οι μοναδικοί γεννήτορες όλων των υπερεθνικών και υπερχρονικών στοιχείων του Παγκοσμίου Πολιτισμού (Λογικής, Επιστημών, Θεωρίας, Μαθηματικών, Θεάτρου, Αθλητισμού, Ελέγχου, Δημοκρατίας κλπ.). Μετά τον βίαιο εκβυζαντινισμό τους δεν παρήγαγαν πια τίποτε απολύτως, που να αποτελέση διαχρονικό και υπερτοπικό στοιχείο του νεώτερου Παγκόσμιου Πολιτισμού.

Το πάρσιμο της Πόλης σήμανε το επίσημο τέλος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στο θρόνο της Νέας Ρώμης κάθισε ο Μωάμεθ Β΄ ο Πορθητής. Αυτός φρόντισε να διατηρήση όλους τους προγενέστερους ρωμαϊκούς θεσμούς που διευκόλυναν την διακυβέρνηση της αυτοκρατορίας του. Διατήρησε φυσικά τον ισχυρότερο θεσμό της πρώην Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - την Εκκλησία. ΄Ετσι στις 6 Ιανουαρίου του 1454 ο Μωάμεθ παρέδωσε την πατριαρχική ράβδο στον Γεννάδιο Σχολάριο, ο οποίος εκτός από θρησκευτικός ηγέτης, βρέθηκε ενισχυμένος και με πολιτικές εξουσίες, εθνάρχης δηλαδή των Ρωμαίων υπηκόων της πρώην Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας - τους Ορθοδόξους Χριστιανούς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικότητας.

Αυτός ο Σχολάριος που αρνιόταν ότι ήταν Έλληνας, μας αποκαλύπτει τους πραγματικούς λόγους, που η Εκκλησία διέσωσε κάποια έργα της αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Αντίθετα με την προπαγάνδα της νεώτερης Εκκλησίας, η οποία θέλει να ισχυρίζεται ότι εκείνη διέσωσε και φύλαξε την Ελληνική Παιδεία ο πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση, ο Γεννάδιος Σχολάριος, είναι ειλικρινής και γράφει : «Γιατί προσκολλήθηκες σε δόγματα σάπια και ξεπερασμένα και τα οποία από πολλούς δεν έχουν πια καμιά ισχύ στις ανθρώπινες ψυχές, σαν να είχες μόνο εσύ φυλάξει τα ελληνικά βιβλία; Αυτά τα διέσωσαν οι πατέρες μας για χάρη της γλώσσας και για να ελέγχουν τον παραλογισμό αυτών που τα διετήρησαν και για να διαλάμψη η καθαρότητα της χριστιανικής θεολογίας». Γενναδίου Πατριάρχου «Περί του βιβλίου του Γεμιστού και κατά της Ελληνικής πολυθείας» ή «Επιστολή προς Έξαρχον Ιωσήφ» έκδ. «Πλήθωνος Νόμοι», «Ελεύθερη Σκέψις» Αθήνα 1997.

Από Το βιβλίο που η Εκκλησία σου δεν θέλει να διαβάσεις του Γεώργιου Γρηγορομιχελάκη

Περισσότερα: http://ermionh.blogspot.gr/2007/04/blog-post_6130.html

 

ΗΧΩ και ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ

Όταν γεννήθηκε ο Νάρκισσος, γιoς του ποταμού Κηφισού και της νύμφης Λειριώπης, ο μάντης Τειρεσίας προφήτευσε ότι θα ζήσει ως τα βαθειά γεράματα, γιατί δεν θα μάθει ποτέ τον εαυτό του.

Σύμφωνα με μία από τις παραδόσεις ήταν τόσο όμορφος που κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη γοητεία του. Ο Οβίδιος στο έργο του "Μεταμορφώσεις" αναφέρει ότι τον είχαν ερωτευθεί όλες οι νύμφες του δάσους.
Η Ηχώ ήταν μια από τις νύμφες, που ήταν αγιάτρευτα ερωτευμένη με τον Νάρκισσο, αλλά δεν μπορούσε να του μιλήσει, γιατί την είχε τιμωρήσει η Ήρα, να επαναλαμβάνει ηλιθίως, μόνο την τελευταία λέξη της φράσης των άλλων, όταν κατάλαβε πως τη παραπλανούσε μένοντας μαζί της να της μιλά με σκοπό να την κρατά απασχολημένη, όταν ο Δίας ερωτοτροπούσε με τις άλλες νύμφες, δίνοντας έτσι το χρόνο στις φίλες της να ξεφεύγουν την οργή της.
Η Ηχώ ακολουθούσε παντού τον Νάρκισσο, σιωπηλή και ερωτευμένη. Μια μέρα που ο Νάρκισσος κυνηγούσε ελάφια, άκουσε δίπλα του ένα απρόσμενο θόρυβο..
-Είναι κανείς εδώ; ρώτησε
και η Ηχώ απάντησε: ΕΔΩ..
Ξαφνιασμένος ο Νάρκισσος λέει: ‘Ελα! Έλα.. Πλησίασε..
και η Ηχώ απαντά: ΠΛΗΣΙΑΣΕ και με χαρά προχώρησε προς τον Νάρκισσο.. αλλά εκείνος την σπρώχνει πάνω στους θάμνους και έφυγε.. Η Ηχώ.. έμεινε για ώρες, μόνη της να κλαίει, επαναλαμβάνοντας την λέξη "πλησίασε".

Πέρασε καιρός πολύς, αλλά η Ηχώ δεν μπορούσε να ξεχάσει τον Νάρκισσο και την άκαρδη και ύπουλη συμπεριφορά του ..συνέχισε να κλαίει με παράπονο και να επαναλαμβάνει χωρίς σταματημό την τελευταία λέξη του Νάρκισσου, ΠΛΗΣΙΑΣΕ…

Ο Νάρκισσος συνέχισε να κυνηγά τα ελάφια.. ώσπου μια μέρα συνάντησε μια πανέμορφη λίμνη. Εντυπωσιάστηκε και σταμάτησε να την θαυμάσει.. Ξάπλωσε στο έδαφος δίπλα της και είδε την μορφή του να καθρεφτίζεται στα πεντακάθαρα νερά της….
Ήταν τόση η έκπληξή του ώστε πέρασε για ώρες κοιτάζοντας κάθε λεπτομέρεια του προσώπου του… κάποια στιγμή προσπάθησε ν’αγγίξει και να χαϊδέψει την υδάτινη εικόνα του.. αλλά έχασε την ισορροπία του και έπεσε στα βαθειά νερά της λίμνης και πνίγηκε.

Η Ηχώ.. που δεν τον είχε συγχωρήσει.. όλη την ώρα του φώναζε θυμωμένη.. "ΠΛΗΣΙΑΣΕ", μόλις είδε τον Νάρκισσο πεθαμένο, πόνεσε πολύ.. κι ήταν τόσο θλιμμένος ο θρήνος της, που ο Δίας συγκινημένος.. μεταμόρφωσε τον Νάρκισσο σε ένα πανέμορφο λευκό λουλούδι της Άνοιξης και την Ηχώ την μεταμόρφωσε σε αέρινη Φωνή.. ώστε να μπορεί να χαϊδεύει, για πάντα, απαλά τα πεταλά του και να σκορπά τριγύρω το μεθυστικό άρωμά του και να θυμίζει τον ανεκπλήρωτο έρωτα..

http://hvasso53.wordpress.com/

Ηχώ και Νάρκισσος * Δημήτρης Χορν, Ελλη Λαμπέτη

fisainotias

ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ

Ήταν παραμονές των Φώτων του 2001. Ο Στράτος με την Μάρω πίνανε τα μεσημεριανά τσιπουράκια τους στην κουζίνα του διαμερίσματος, που νοίκιαζαν στη συνοικία του Άϊ Δημήτρη της πόλης των Σερρών.

Καν πενήντα βήματα από την ομώνυμη εκκλησία. Ξέρανε κι οι δυο τους ότι οι παπάδες περνούσαν από τις πολυκατοικίες της οδού τους, την παραμονή των Φώτων κι όχι ανήμερα.

Να ξέρετε ότι αυτός ο νεωτερισμός οφείλεται στην αγωνία των ιερωμένων, μη τύχει και ξεμείνει, από τον ανήμερο αγιασμό, κανένα διαμέρισμα ανάγιαστο και πάθουνε οι ένοικοί του κανένα κακό, μέσα στην χρονιά που θ’ ακολουθήσει.

Ο Στράτος λοιπόν και η Μάρω, είχανε γράψει σ’ ένα μεγαλούτσικο λευκό χαρτί, με μεγάλα κεφαλαία γράμματα, τα εξής λόγια: ΟΙΚΟΣ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΩΝ. ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΟΙ ΑΓΙΑΣΤΟΥΡΕΣ. Αυτό το χαρτί το κόλλησαν στην πόρτα του διαμερίσματός τους, απ’ έξω και πάνω από το ματάκι, και περιμένανε, πώς και πώς, να δούνε την αντίδραση του παπά.

Από την μπαλκονόπορτα της κουζίνας, φαινόταν, στον ανήφορο, το πίσω μέρος της εκκλησίας. Κάποια στιγμή έσκασε μύτη, από τη γωνιά, ο παπάς μαζί με το παιδί που κρατάει το μπακαρτσούδι, όπως λένε το μπακιρένιο σκεύος αυτό στα χωριά, και πήραν τον κατήφορο προς την πολυκατοικία τους. Ο Στράτος, αμέσως έτρεξε στο ματάκι της πόρτας, για να δει το σκηνικό. Μένανε στον πρώτο όροφο και είχανε προτεραιότητα.

Πρώτο βγήκε το παιδί από το ασανσέρ κι όπως γύρισε αριστερά, έπεσε το μάτι του πάνω στην επιγραφή. Τη διάβασε κι αμέσως γύρισε προς τον παπά και του έδειξε την πόρτα. Ο παπάς πλησίασε, περίπου σε απόσταση μέτρου, να διαβάσει κι αυτός. Μόλις τη διάβασε, σα να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα, έκανε δυο βήματα πίσω. Ξαναπλησίασε και ξαναδιάβασε. Αμέσως σχεδόν έστρεψε το βλέμμα του δεξιά, όπου βρίσκονταν το μπουτόν του κουδουνιού και διάβασε τα ονοματεπώνυμα των ενοίκων του διαμερίσματος. Μετά έκανε να φύγει, αλλά ξαναγύρισε και ξαναδιάβασε τα ονόματα, αλλά τούτη τη φορά προφέροντάς τα χαμηλόφωνα.

Εκείνη τη χρονιά έτσι τέλειωσε το επεισόδιο αυτό. Όμως την επόμενη έγινε η μεγάλη φάση.

Μάρτυς μου ο Ζευς – που ήταν παρών στο σκηνικό, ανάμεσα σχεδόν σ’ όλους του θεούς τους Ολύμπου, που τους είχε βαλμένους η Μάρω κατά ιεραρχική σειρά, στο σαλόνι της, επί μονίμου βάσεως, πάνω σε μια κατάλευκη συρταριέρα – πως, ότι ειπώθηκε μέχρι στιγμής κι ότι πρόκειται ν’ ακολουθήσει, είναι εντελώς αληθινά, και τίποτα σχεδόν δεν προστέθηκε, στην αφήγησή αυτή.

Την επόμενη λοιπόν χρονιά, και πάλι την παραμονή των φώτων, μόλις ο Στράτος είδε τον παπά με το παιδάκι να σκάνε μύτη από την γωνία και να βαδίζουν προς την πολυκατοικία του, μέσα στο κλάσμα του δευτερολέπτου, του κατέβηκε στο μυαλό το σενάριο που θα σας αφηγηθώ από δω και πέρα.

Γυρίζει στη Μάρω και της λέει, πήγαινε αμέσως στο μπάνιο, κλειδώσου μέσα και άκουγε. Μου κατέβηκε μια ιδέα που πρόκειται να προκαλέσει πολύ γέλιο. Αυτή έσπευσε αμέσως να εκτελέσει την εντολή, παρά την περιέργειά της, να πληροφορηθεί, για το τι μέλλει γενέσθαι. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τύχαινε σε τέτοια περίσταση. Ο Στράτος πήγε κ’ έστησε το μάτι του στο ματάκι της πόρτας.

Γύρισε όμως αμέσως πίσω στο σαλόνι και απευθύνθηκε στον Δία.
- Ύπατε των Θεών, Μέγιστε Ζευ, σε παρακαλώ, ενστάλαξε μέσα μου, δυο σταγόνες από το πνεύμα του Λουκιανού κι άλλες δυο από του Λασκαράτου, για να μη προσβάλλω το θεϊκό σου γούστο, ούτε και των υπόλοιπων συνθεών σου. Γιατί πρόκειται να δραματουργήσω ο ασεβής ενώπιόν σας και…

Τη στιγμή εκείνη άκουσε την πόρτα του ασανσέρ ν’ ανοίγει, κι έτρεξε αμέσως στο ματάκι της πόρτας. Ήδη το παιδί βρισκότανε στο διάδρομο κι ο παπάς βγαίνοντας έστριβε προς την αντίθετη μεριά απ’ αυτή του Στράτου.

Αμέσως πήρε ύφος πανικόβλητου ανθρώπου, άνοιξε την πόρτα του και, με συνωμοτική παρακαλεστική κίνηση του αριστερού χεριού, άρχισε να καλεί τον παπά: Πάτερ, πάτερ έλα, τρέξε γρήγορα. Σώσε με πάτερ. Είχε γείρει το κορμί του προς τα μπρος κι ένευε συνεχώς προς τον παπά. Ο μικρός έμεινε σύξυλος, να βλέπει και να μη καταλαβαίνει τίποτα.

Κι ο παπάς όμως δεν πήγαινε παρακάτω στη σαστιμάρα. ανοιξε αργά και σταθερά το βήμα του προς τη μεριά του Στράτου και κοντοστάθηκε άφωνος δυο μέτρα μπροστά του.
- Πατερούλη μου σώσε με τον άμοιρο. Έλα, έμπα μέσα να σου πω τη συμφορά που έπαθα.

Ο παπάς δίχως να μιλήσει ακόμα μπήκε στο διάδρομο που οδηγούσε στο σαλόνι. Το παιδί κάθισε έξω από τη πόρτα χωρίς να τολμά να μπει μέσα. Ο Στράτος άρχισε να τρεμουλιάζει τη φωνή του και να επιτείνει το πανικόβλητο ύφος του.
- Πού να στα λέω παπά μου. Να, πέρυσι παντρεύτηκα μια Αθηναία. Σωστή μάγισσα. Ήμαρτον Παναγίτσα μου. Αυτή που λες παππούλη μου είναι δωδεκαθεΐστρια αλλά δεν μου το είχε μαρτυρήσει. Κι όταν μου κουβάλησε εδώ την προίκα της, μου μοστράρισε μέσα στο σαλόνι όλ’ αυτά τα ειδωλολατρικά αγάλματα των θεών του Ολύμπου, που τα βλέπει τώρα και συ.

Ήδη είχε φέρει ο Στράτος τον παπά στο κέντρο του σαλονιού, τραβώντας τον ελαφρά από το χέρι κι ο παπάς δεν ήξερε τι να πρωτοκάνει. Από τη μια χάζευε τ’ αγάλματα κι από την άλλη προσπαθούσε να χωνέψει αυτά τα πρωτάκουστα λόγια. Κι ακόμα παραπάνω. ταυτόχρονα μ’ όλ’ αυτά, πάσχιζε να τα μετρήσει κι από πάνω. Την πρώτη φορά τα έβγαλε οκτώ, τη δεύτερη εννιά.

Μέσα στην αμηχανία που τον παραζάλιζε, ρώτησε τον Στράτο. Και πόσα είναι αλήθεια όλα μαζί; Οκτώ ή εννιά;
- Τι να σου πω πάτερ μου, σάμπως να τα μέτρησα κι εγώ άραγες; ασ’ τα αυτά τώρα να προκάνουμε καμμιά προκοπή, γιατί αν έρθει τώρα η κακούργα και μας βρει εδώ μέσα, θα μας βγάλει τα μάτια και των δυο μας. Αμα την ήξερες δεν θα καθυστερούσες δευτερόλεπτο. Βρες τώρα αμέσως καμμιά ευχή, κανένα θεοτικό ξόρκι, ν’ αποβάλλεις τα δαιμόνια που φωλιάζουν μέσα τους, πριν μας προφτάσει αυτή η αθεόφοβη. Στο λέω να το ξέρεις, εκεί μέσα κατοικούν δαίμονες. Και βγαίνουν τα βράδια και με χαλούν τον ύπνο μου, πανάθεμάτα, με πειρασμούς και διαβολικά πράμματα. Αμ, δε μου τα λέγανε εμένα, για κείνον τον ακόλαστο τον Δία; Ο νους του όλο στο από τέτοιο ήταν. αντε, άντε βιάσου να προλάβουμε.

Τι τον έπιασε τώρα τον παπά, σαν να τον τσίμπησε καμμιά μύγα, και ξεκουνήθηκε απότομα απ’ την θέση του για να το ρίξει στην γενική επιθεώρηση του διαμερίσματος, δίχως να βγάλει λέξη, και μάλιστα με μεγάλη άνεση και σπουδή, ένας θεός το ξέρει. Μπήκε πρώτα στο γραφείο του Στράτου. Τι να δει κι εκεί. Ξανά μανά όλοι οι θεοί, αυτή τη φορά σούμπιτο κι οι δώδεκα καδραρισμένοι.

Και μη τα χειρότερα. Πάνω από τα κάδρα των θεών, σ’ ένα κάδρο με διπλάσιες διαστάσεις, ήταν μια φωτογραφία ενός Ρωμαϊκού γλυπτού, που παρίστανε τον Θεό Πάνα να συνουσιάζεται με μια κατσίκα, και με το πράμμα του να φαίνεται πεντακάθαρα σανιδωμένο. Θα ήταν μονάχα πολύ λίγο αν λέγαμε ότι τα μάτια του παπά πετάχτηκαν απ’ έξω.

Φανταστείτε τώρα και σεις, εκείνη τη στιγμή, να του έλεγε ο Στράτος ότι αυτό το κάδρο του το είχε κάνει δώρο ένας παπάς. Μάλιστα. Αυτό είναι αλήθεια. Ήταν πάνω από δέκα άτομα παρόντα όταν έγινε η δωρεά αυτή από τον παπα Γιάννη στον Στράτο, μέσα στο οργανοποιείο ο «Μάρκος». Μη περιμένετε όμως να μαρτυρήσουμε τον παπαδωριτή. Ξέρουμε πολύ καλά με τι λύσσα θα ξεσπάσει απάνω του το συνάφι του.
- Βλέπεις πάτερ μου; Αυτό είναι το γραφείο μου. Όπου και να πάω δεν μπορώ να γλιτώσω από τη μανία της με δαύτους.

Ο παπάς έδειχνε να ζει στον κόσμο του. Σα να μη άκουγε καν τον Στράτο. Από το γραφείο έσπευσε στην κρεβατοκάμαρα. Αμ, τι ήθελες να δει κι εκεί; Παναγιά μου Ελεούσα! Έναν μαρμάρινο Πάνα μισό μέτρο μπόι, μ’ ένα παλαμάρι καμμιά τριανταπενταριά πόντους, με το συμπάθιο! Να φανταστείτε ότι η βάλανός του ξεπερνούσε προς τα πάνω το κεφάλι του θεού. Και δεν έφτανε μοναχά αυτό. Αριστερά και δεξιά από το άγαλμα ήταν ολόρθιοι δυο πήλινοι φαλλοί κοντά στον πήχη ο καθένας.

Εκείνη τη στιγμή έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για να τα φτύσει ο πατερούλης. Σταυροκοπήθηκε τρεις φορές μ’ απίστευτη γρηγοράδα και έστρεψε το βλέμμα του καταπάνω στον Στράτο. Τον κύτταξε κατάματα και, πιστεύοντας πως πρόκειται όντως για θύμα, άρχισε τους εξορκισμούς και τα ραντίσματα.

Η αλήθεια είναι ότι το ύφος, του κακόμοιρου θύματος, που είχε πάρει ο Στράτος, μπορούσε να πείσει ακόμα και τον άπιστο Θωμά. Βάλε μαζί και τα ατράνταχτα ντοκουμέντα που αποκόμισε ο παπάς από την αυτοψία του, όλ’ αυτά εξανέμισαν και την παραμικρή αμφιβολία του πως επρόκειτο περί σατανικού μπλεξίματος.

Παρατώντας τον Πάνα με τους δορυφόρους φαλλούς, έτρεξε στο σαλόνι κι άρχισε να ραντίζει, ένα–ένα τ’ αγάλματα, μουρμουρίζοντας κάτι ακαταλαβίστικα κατεβατά. Μόλις έφτασε στη μέση, γύρισε προς τον Στράτο να τον ξεματιάξει κι αυτόνε. Κι αυτός ο μαλαγάνας γονάτισε χάμω κι άρχισε να σταυροκοπιέται σαν καμμιά θεούσα σιγανοπαπαδιά.

Ο παπάς ράντισε από δω, ξόρκισε από κει, μέχρι και τα ταβάνια δεν εξαίρεσε ο δόλιος.

Μωρέ αλήθεια, θα ξεχνούσα εντελώς τη Μάρω, που είχε κλειστεί στο μπάνιο. Αυτό το διαβολοκόριτσο που ήταν η πέτρα του σκανδάλου. Κι εδώ που τα λέμε, ευτυχώς που δεν του ’ρθε του παπά ν’ ανοίξει και την πόρτα του μπάνιου. Γιατί ήταν μεν κλειδωμένη, αλλά υπήρχε κίνδυνος να υποψιαστεί κάτι.

Η κυρία, που λέτε, όπως τα μολόγησε μετά το πέρας του δράματος, όλη την ώρα της παράστασης, είχε δαγκώσει μια πετσέτα για να μη ξεσπάσει στα γέλια. Τα άκουγε όλα γιατί το μπάνιο ήταν στο κέντρο του διαμερίσματος. Κι όποιος δεν το πιστεύει αυτό, ό,τι ώρα θέλει μπορεί να διαπιστώσει αυτή την αλήθεια. Διότι το διαμέρισμα αυτό τώρα νοικιάζεται και βρίσκεται στη οδό Ερυθρού Σταυρού 12, στον πρώτο όροφο και είναι το γωνιακό.

Όταν φάνηκε πια ότι έλαβε τέλος ο εξορκισμός, ο Στράτος κτύπησε τον παπά στον ώμο, και του είπε: άμε στο καλό παππούλη και να ξέρεις , εγώ λεφτά δεν σου δίνω για να μη σε προσβάλλω. Εγώ γνωρίζω πολύ καλά ότι εσείς οι παπάδες όλοι σας είσαστε υπεράνω χρημάτων. Μήποτε γίνεται να πληρώσει κανείς αυτό το έργο σας που δε φτάνουν όλοι οι παράδες του κόσμου για τη πληρωμή του.

Αυτά όμως τα λόγια του Στράτου μάλλον έβαλαν κάποιους ψύλλους στ’ αυτιά του πατρός γιατί αμέσως άλλαξε το ύφος του και πήρε μια διερευνητική όψη. Κι απ’ την παραζάλη του, αντί να πάει προς τα πάνω άρχισε να κατεβαίνει τα σκαλιά προς το ισόγειο. Θα είχε κατέβει πεντέξι σκαλοπάτια όταν άκουσε τον Στράτο να του λέει: Και που είσαι πάτερ, μη ξεχάσεις να δώσεις τα χαιρετίσματά μου στον παπα Χρήστο. Είναι φιλαράκι μου. Πες του από τον Στράτο κι εκείνος θα καταλάβει.

Εκεί φάνηκε πλέον πως ο παπάς την ψυλλιάστηκε σίγουρα τη μηχανή, γιατί ο παπά Χρήστος ήταν ο αρχιπαπάς της ενορίας του κι αυτόν τον είχε σα βοηθό να πούμε. Έτσι πήρε μια φόρα κι ακόμα τρέχει ο χαζοβιόλης. Ακούς εκεί μ’ όλο το μυαλό του να ξορκίζει τα μάρμαρα χωρίς ντροπή. Νέος άνθρωπος το πολύ τριαντάρης. Και να συνυπολογίσετε στο μητρώο του ότι ήταν και πτυχιούχος θεολογικής σχολής, όπως αργότερα ομολόγησε ένας συγχωριανός του. Τι επί πλέον να πει κανείς για τέτοια μαύρα χάλια.

Ήδη όμως η Μάρω είχε βγει από το μπάνιο πνιγμένη από τα γέλια.
- Μωρέ μπράβο σενάριο!. Και τι σκηνοθεσία! Εσύ παιδάκι μου έπρεπε να γίνεις ηθοποιός και σκηνοθέτης μαζί.

Αφού χόρτασαν τα δυο τους από γέλιο, γύρισε ο Στράτος προς τον Δία.
- Το ξέρω, φίλε, ότι δεν τσαντίστηκες από την ελαφράδα του ιουδαιοχριστιανού αυτού υβριστή. Εσύ ήσουνα και θα είσαι αιωνίως ανεκτικός. Ξέρω πως σιχαίνεσαι τη μισαλλοδοξία και τους φανατισμούς που αυτοί οι αθεόφοβοι τα έχουν ψωμοτύρι. Στο κάτω-κάτω της γραφής πώς να σε πτοήσουν εσένα, έναν αληθινό κι αθάνατο θεό, τα καμώματα του ειδωλολάτρη και δούλου ιερέα ενός ανύπαρκτου θεού, που τον έπλασε η ξεραμένη, από την κάψα της ερήμου του Σινά, γκλάβα του απατεώνα Μωυσή.

Και να ξέρεις πως για την άριστή σου αυτή συμπεριφορά σου δίνω ένα μήνα άδεια να επισκεφτείς και πάλι την αγαπημένη σου Αιθιοπία, με τις πανέμορφες κι ερωτιάρες αραπίνες. Σου υπόσχομαι να προσέχω τα παιδιά σου καλύτερα από σένα όσο θα λείπεις. Όσο για κείνη τη ζηλιάρα τη γυναίκα σου, μη στενοχωριέσαι. Θα βρω τρόπο να την παραμυθιάσω.

Σενάριο, σκηνοθεσία, φωτιστικά, απομαγνητοφώνηση και  πρωταγωνισμός, του Σταύρου Βασδέκη

ΥΓ.   Παρακαλώ να μην αμφισβητήσει καμμιά και κανείς το αληθές του ως άνω κατατεθέντος δρώμενου, διότι σε περίπτωση δίκης ποτέ δεν θα περιπέσω στην κατάσταση της ύβρεως να καλέσω ως μάρτυρες κοτζάμ θεούς, οι οποίοι ήταν παρόντες και παρακολούθησαν το επεισόδιο και υπό μορφή αγαλμάτων και υπό μορφή εικόνων. Διότι ποτέ δεν θα μου επιτρέψει  η ευσέβειά μου να εκπέσω σε τέτοιου είδους χαμερπή συμπεριφορά.

http://athriskos.gr/

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΩΝ

Μπορεί η οθωμανική κατοχή στην Ελλάδα να κράτησε σχεδόν 400 χρόνια, αλλά η πραγματική σκλαβιά των Ελλήνων ξεπερνά στην πραγματικότητα τα 1500 χρόνια, αν αναλογιστούμε ότι πριν τους Οθωμανούς ήταν κάτοχοι οι Βυζαντινοί!
Από τότε που ιδρύθηκε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, δηλαδή το Βυζάντιο, από τον λεγόμενο Μεγάλο Κωνσταντίνο, η λέξη Έλληνας ταυτίζεται με τη λέξη «εθνικός» και η λέξη «εθνικός» με τον εχθρό του Κράτους και της Εκκλησίας.
Σε όλα αυτά τα 1500 χρόνια, Βυζαντινοί, Οθωμανοί και Εκκλησία, έκαναν τα πάντα για να εξαφανιστεί η Ελληνική κληρονομιά της Αρχαιότητας και η Ελληνική συνείδηση. Οι βυζαντινοί αυτοκράτορες, υπό την άμεσο επήρεια της Εκκλησίας, απαγόρευαν κάθε αναφορά στους Έλληνες, με θεσμοθετημένη ποινή θανάτου για τους παραβάτες.
Στα δε μαύρα χρόνια του μεσαίωνα, δεν υπήρχαν Έλληνες. Υπήρχαν μόνο ρωμιοί και Ρωμαίοι. Το ίδιο συνέβη κι αργότερα επί Οθωμανών.
Υπάρχουν πολλές αναφορές απλών ανθρώπων της εποχής, οι περισσότεροι των οποίων ήταν αγράμματοι, όταν ερωτώμενοι αν είναι Έλληνες, απαντούσαν «όχι, είμαι ρωμιός και χριστιανός»!

Δεν πρέπει δε να παραβλέπουμε, ότι μέχρι και την επανάσταση του 1821 – για να μη πούμε μέχρι σήμερα – η μεγάλη πλειοψηφία του πλήθους ήταν άλαλα πρόβατα, κοπάδι, που υπάκουε στον ….Ποιμένα! Δέσμιοι των παραδόσεων, των προκαταλήψεων και των δεισιδαιμονιών, που θα τους έσωζαν οι άγγελοι, οι …Άγιοι και θα τους περίμενε ο …Πέτρος στην πόρτα του Παραδείσου να τους κρατήσει ή να τους στείλει στην κόλαση. Ο φόβος, ήταν η κυρίαρχη ιδεολογία. Όχι μόνο ο φόβος των κατακτητών, αλλά κι εκείνος που δημιουργούσε η Εκκλησία για την επίγεια και αιώνια ζωή!

Όταν η ανθρωπότητα ολόκληρη, εμπνευσμένη από τις ιδέες του διαφωτισμού, έκανε τεράστια βήματα στον πολιτισμό και τις επιστήμες, οι δικοί μας πρόγονοι είχαν …έφεση στον σκοταδισμό των προλήψεων και των προκαταλήψεων με τα… μαντζούνια, τα γιατροσόφια, τα ξωτικά και την καταδίκη κάθε ελεύθερου πνεύματος.

Τα πάντα, «τάσκιαζε η φοβέρα» και η άλογη πίστη.
Για να ηρεμήσει η θάλασσα, το αντίδοτο στη φύση ήταν ο Άη Νικόλας!
Για να σωθεί το κοπάδι από τις αρρώστιες ή τους λύκους, το αντίδοτο ήταν η λαμπάδα στον Άη Δημήτρη.
Για να φτάσει γρήγορα η Άνοιξη, έπρεπε να βάλουν το χέρι τους οι Άγιοι Σαράντα, μετά φυσικά από κάθε είδους τάμα!
Για να φανερωθεί η επιθυμία, η λύση ήταν ο Άγιος Φανούριος!
Για να έχει ηρεμία η θάλασσα έξω από το Αίγιο, έπρεπε να πέφτουν νομίσματα στη γούρνα πούτανε στο προαύλιο της Παναγίας της Τρυπητής!
Όλοι οι Άγιοι, ήταν αντίδοτο για πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν!
Οι δε δεισιδαιμονίες ήταν στην ημερήσια διάταξη των δυστυχισμένων ραγιάδων, έρμαια της Εκκλησίας.

Άκουγαν έναν κόρακα να κράζει και …ετοιμαζόντουσαν να αντιμετωπίσουν το κακό που …θα έρθει!
Έβλεπαν μαύρη γάτα νύχτα και ….άρχιζαν να ετοιμάζονται για …συμφορές!

Για να αποφύγουν το μάτιασμα σ’ ένα πρόσωπο, έφτυναν επάνω του για να… εξορκίσουν το κακό που… ζήλευε τους ανθρώπους!
Η Τρίτη και 13 αποτελούσε τη μέρα-εφιάλτη. Η Τρίτη ήταν η ημέρα που έγινε η άλωση της Κωνσταντινούπολης, ενώ ο αριθμός 13 ήταν γρουσούζικος επειδή, όπως λέγεται, συμβολίζει τον 13^ο μαθητή του Ιησού, τον Ιούδα, ο οποίος τον πρόδωσε.

Απίστευτα πράγματα, τα περισσότερα από τα οποία …φτάνουν μέχρι σήμερα.

Μια άλλη δεισιδαιμονία αφορούσε τον γάμο!
Όποιος ήθελε να κάνει κακό σε ένα ζευγάρι που παντρευόταν, έφτιαχνε ένα κορδόνι με τρεις κόμπους και την ώρα του γάμου τραβούσε το κορδόνι κι έσφιγγε τους κόμπους! Το αντίδοτο στο μαγικό δέσιμο, ήταν ότι τη στιγμή που νύφη άκουγε το αναχρονιστικό «η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα», έπρεπε να πατήσει το πόδι του γαμπρού!
Μη μου πείτε ότι κι αυτό δεν φτάνει μέχρι τις ημέρες μας, έστω και με την μορφή χιούμορ ή ακόμη και γελοιοποίησης….

Το λύσιμο του δεσίματος και των μαγικών, αναλάμβανε η Εκκλησία. Αγιασμοί, ξορκισμοί, κατάρες κατά του διαβόλου κι άλλα τέτοια όμορφα!
Έτσι λειτουργούσε και λειτουργεί αναλλοίωτο και άκρως κερδοφόρο το θρησκευτικό εμπόριο…

Κι η Εκκλησία, μπροστάρισσα στην οπισθοδρόμιση και στην καπηλεία της ευπιστίας των αγραμμάτων, δημιουργούσε ξόρκια για κάθε περίπτωση, λιμό, καταποντισμό!

Όπως αναφέρει στο βιβλίο του «Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας» ο Θεόδωρος Παναγόπουλος, όταν έπεσε στην Άρτα πανούκλα, μαζεύτηκαν καλόγεροι από τη Θεσσαλία για να θεραπεύσουν το κακό, λες κι είχαν πάρει Νόμπελ Ιατρικής! Είχαν πάρει μαζί τους τη γλώσσα του Αποστόλου Παύλου, τα δόντια του Άγιου Βελισσάριου και το ζουνάρι της Παναγίας.

Το δε σχετικό ξόρκι έλεγε, όπως μας πληροφορεί ο Πουκεβίλ:

«Εις το όνομα του Πατρός αμήν και του Υιού Αμήν και του Αγίου Πνεύματος αμήν, Άγιοι Ανάργυροι θαυματουργοί, Αγία Αναστασία φαρμακολύτρια, όπου εσκόρπισες και εδιάλυσες τα μάγια, σκορπίσατε και την πανούκλα του δούλου σου…μα είναι δεμένη και χαλινωμένη από ορισμό του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού και της υπεραγίας δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας και πάντων των αγίων να είναι δεμένη και λινωμένη…Μάρτυρες βοηθήσατέ μοι δέσατε και χαλινώσατε την πανούκλα…Άγιοι Γεώργιε και Δημήτριε Μυροβλήτα, βοηθήσατε, σκεπάσατε τον δούλο του Θεού, δέσατε, χαλινώσατε την πανούκλα, ότι τον Θεόν έχω βοηθόν μου, τον τίμιον Σταυρόν έμπροσθέν μου, άγγελον κυρίου Μιχαήλ εκ δεξιών μου, Ραφαήλ εξ αριστερών μου και όπισθέν μου Γαβριήλ».

Φυσικά, οι συφοριασμένοι πέθαιναν, αλλά οι καλόγεροι γύρισαν στη Θεσσαλία έχοντας στο πουγκί τους 200.000 πιάστρα. Οι δε Άγιοι που επικαλούντο, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από κανονικούς ανθρώπους, οι οποίοι αγιοποιήθηκαν εξ αιτίας του τραγικού θανάτου τους, αρνούμενοι να αποκηρύξουν την πίστη τους.

Τότε, όμως, πρέπει να αγιοποιηθεί και ο Νίκος Μπελογιάννης που πέθανε επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει την δική του πίστη τον κομμουνισμό ή ο συνταγματάρχης Δημήτριος Ψαρρός, που πέθανε δολοφονημένος από τους κομμουνιστές εξ αιτίας της δικής του πίστης.

Ας είναι.

Σε όλα αυτά τα σημειώματα, έχουμε γράψει πολλές φορές ότι την ιστορία τη γράφουν οι νικητές και την αγιοποίηση την κάνουν οι παπάδες, έστω κι αν είναι πιο αμαρτωλοί από πολλούς αμαρτωλούς.

του Νίκου Γ. Σακελλαρόπουλου

http://antichainletter.wordpress.com/2012/03/24/1821-2/

Για τους διωγμούς των Ελλήνων (εθνικών) δεν μας μίλησε επισήμως και μέσα από τα σχολεία κανείς. 

Διαβάστε: Οι με αυτοκρατορικά διατάγματα διωγμοί των Ελλήνων (εθνικών) από το χριστιανικό ιερατείο την εποχή της ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Βυζάντιο)

Η «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΙΣΙΔΑΙΜΟΝΙΑΣ

ΚΥΝΗΓΙ ΜΑΓΙΣΣΩΝ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΘΗΝΑ

Ο ΘΕΟΣ ΣΤΡΥΜΩΝ

Ο Στρυμόνας είναι από τους πιο γνωστούς ποταμούς του κόσμου και αναφέρεται ως ποτάμιος θεός, συνδέεται με την Ελληνική Μυθολογία και τη Σερραϊκή Ιστορία σ' όλους τους αιώνες.

http://www.panoramio.com/photo/59728346

Κατά τη Βυζαντινή Περίοδο υπήρχε και Νομός (θέμα) με την επωνυμία Στρυμόνος και πρωτεύουσα τις Σέρρες.

Ο Θεός Στρυμών αναφέρεται στη θεογονία του Ησίοδου 264-366, ως υιός του Τιτάνα Ωκεανού, που παντρεύτηκε την αδελφή του Τηθύα, με την οποία απέκτησε τρείς χιλιάδες γιους, «τα βουερά ποτάμια».

http://www.panoramio.com/photo/93011721?source=wapi&referrer=kh.google.com

Κατά μιά άλλη παράδοση (Ψευδοπλούταρχος, Περί Ποταμών), ο Στρυμόνας ήταν γιος του Άρη  και της Ηλίκης.  Μόλις  δε έμαθε το θάνατο του γιου του Ρήσου, από τη μεγάλη λύπη  έπεσε στον ποταμό Παλαιστίνο και πνίχτηκε. Ύστερα απ' αυτό το ποτάμι εκείνο ονομάστηκε Στρυμόνας.

Κατά τον Ευριπίδη και τον Aπoλλόδωρo το Ρήσο Βασιλέα των θρακών και των Ηϊωνέων, τον γέννησε ο Στρυμόνας  με τη μούσα Ευτέρπη. Κατά τον Mαρσύα , ο Στρυμόνας γέννησε το Pήσo μαζί με τη μούσα Κλειώ, τέλος σύμφωνα μ΄ άλλες  παραλλαγές, τον έκανε με την Τερψιχόρη ή την Καλλιόπη.

http://www.panoramio.com/photo/7687595?source=wapi&referrer=kh.google.com

Ο θεός Στρυμών - με την 913 / 1995 Απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Σερρών - καθιερώθηκε ως έμβλημα της πόλεως όπως αυτός εξεικονίζεται σε χάλκινο νόμισμα της Αμφιπόλεως.

http://www.serres.gr

ΟΤΑΝ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ...

Ηρακλής και Συλέας

Από τους μυθικούς χρόνους ο ρόλος της περιοχής του Νομού Σερρών ήταν ενεργός. Διάσημος ήταν στο Νομό Σερρών κατά την εποχή αυτή ο Συλέας, βασιλιάς που ζούσε στην περιοχή του Παγγαίου. Θεωρείται ότι η περιοχή της Νέας Ζίχνης αντιστοιχεί στο Αρχαίο βασίλειο του Συλέα, ο οποίος υποχρέωνε τους διαβάτες να δουλεύουν στους αμπελώνες του.

Σ' ένα σατυρικό δράμα ο Ευριπίδης σε μια παραλλαγή του ίδιου μύθου, παρουσιάζει τον Ηρακλή να έχει πουληθεί ως δούλος στο Συλέα. Τότε εκείνος έστειλε τον ήρωα στους αμπελώνες του, αλλά ο Ηρακλής κατέστρεψε όλα τα κτήματα, τα φορτώθηκε στους ώμους του και τα μετέφερε στα ανάκτορα του Συλέα. Εκεί σκότωσε τον καλύτερο ταύρο, άνοιξε το καλύτερο βαρέλι με κρασί, κατασκεύασε ένα τραπέζι στις πύλες των ανακτόρων και στη συνέχεια υποχρέωσε το Συλέα να τον σερβίρει με δουλοπρέπεια.

Τα Βόδια του Γηριόνη

Ως δέκατο άθλο ο Ηρακλής διατάχθηκε από τον Ευρυσθέα να οδηγήσει στις Μυκήνες από την Ερύθεια, ένα απομονωμένο νησί στον Ωκεανό, τα βόδια του βασιλιά Γηρυόνη, γιου του Χρυσάορα και της Καλλιρρόης. Μετά από μακρά και περιπετειώδη πορεία στις χώρες της Μεσογείου, και αφού μονομάχησε με τον Γηρυόνη στις ακτές του ποταμού Ανθεμούντα, έφτασε στις ιωνικές ακτές της Ελλάδας, όπου μια βοϊδόμυγα, σταλμένη από την Ήρα, τρέλανε το κοπάδι και το έκανε να διασκορπιστεί στα βουνά της Θράκης.

Ο Ηρακλής κατηγόρησε τον Στρυμόνα, ότι δυσκόλεψε το έργο του να συγκεντρώσει τα ζώα. Τον γέμισε λοιπόν με πέτρες, και από τότε ο ποταμός έπαψε να είναι πλωτός (Απολλόδ. 2.112).

Σύμφωνα με άλλη εκδοχή του μύθου, ο Ηρακλής δεν μπορούσε να διασχίσει τον ποταμό επειδή δεν υπήρχε πέρασμα. Έριξε λοιπόν τεράστιους βράχους εμποδίζοντας τα πλοία να τον διαπλέουν.

Κατά μία άλλη εκδοχή οι κάτοικοι του κάμπου των Σερρών, παραπονέθηκαν στον ήρωα Ηρακλή όταν επέστρεφε από τη Θράκη, για τις μεγάλες ζημιές που τους προκαλούσε ο ποταμός Στρυμόνας με τις συχνές πλημμύρες του. Ο Ηρακλής τότε διευθέτησε την κοίτη και απάλλαξε τους κατοίκους από τις φοβερές καταστροφές. Οι κάτοικοι της περιοχής, που διασχίζει ο ποταμός Στρυμόνας τον θεωρούσαν Θεό. Στο Μουσείο της Αμφίπολης υπάρχει ανάλογο αρχαίο νόμισμα.

Σε οξυπύθμενο μελανόμορφο αμφορέα του Kopenhagen (ιδιωτική συλλογή) του 480/470 ο Ηρακλής βρίσκεται στον κήπο των Εσπερίδων μαζί με τους ποτάμιους θεούς Ωκεανό, Στρυμόνα, Νείλο (ΝΙΛΟΣ). Η παράσταση καταδεικνύει προφανώς τον πλούτο της περιοχής - είναι γνωστά τα δάση της - που παρείχαν την αναγκαία ξυλεία για τη ναυπηγική. Εξάλλου, μία από τις πιο μεγάλες και περίφημες πόλεις της Μακεδονίας ήταν η Αμφίπολη, 4,5 περίπου χιλιόμετρα από τις εκβολές του Στρυμόνα.

http://gym-alistr.ser.sch.gr/

ΑΜΦΙΠΟΛΙΣ

Διστατήρας Αμφίπολη, -330, -320

 Φωτογραφία Μιχάλης Λαχανάς

http://www.hellenica.de

Στο δρόμο από τη Σερραϊκή ακτή προς την πόλη των Σερρών υπάρχει μια πινακίδα που οδηγεί σε έναν μακεδονικό τάφο. Δύο ακόμη τάφοι σώζονται στο λόφο δεξιά στο δρόμο. Ο ένας έχει συληθεί από αρχαιοκάπηλος αλλά ο άλλος περιείχε θαυμάσιες επιγραφές που σήμερα βρίσκονται στο μουσείο της Καβάλας. Συνεχίζοντας τη διαδρομή, άλλη μια πινακίδα προς τα αριστερά οδηγεί τον επισκέπτη στα αρχαία τείχη, και σε μικρή απόσταση μπορεί κανείς να δει και τα υπόλοιπα ερείπια των οχυρωματικών έργων.  Τα αρχαιολογικά ευρήματα Τελευταίες ανασκαφές έφεραν στην επιφάνεια και ένα θαυμάσιο γυμναστήριο.

Μετά από 300 μέτρα υπάρχει η διασταύρωση για το σύγχρονο χωρίο της Αμφίπολης. Στον απέναντι λόφο υπάρχει ένα νεκροταφείο με πέτρινους τάφους, το οποίο πιθανότατα χτίστηκε κατά την ελληνιστική εποχή. Στο σύγχρονο χωριό μπορεί κανείς να βρει ένα αφιέρωμα στον Τάτο, έναν Θεό των Θρακών αντίστοιχο του Ύπνου. Οι πινακίδες στη συνέχεια οδηγούν διαμέσου του χωριού στον κύριο αρχαιολογικό χώρο, στην ακρόπολη της αρχαίας πόλης.

http://pages.stern.nyu.edu/~panos/serres/greek/1p.html

http://www.youtube.com/user/xrhstos1954?feature=watch

ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι μετά την σχεδόν βίαιη επιβολή της θρησκείας μας, έπαψε να λάμπει το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και οι ελεύθεροι άνθρωποι μετεβλήθησαν σε ποίμνιο και δούλους του Θεού.

Η ανθρωπότητα και κυρίως ο τόπος μας, για ολόκληρους αιώνες γέμισε ενοχές και πυκνό σκοτάδι.

Όλα ή σχεδόν όλα ξεκίνησαν με την θλιβερή συνέχεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στο Βυζάντιο, με τους Κωνσταντίνους, Θεοδόσιους και  Ιουστινιανούς, που από τύραννοι μετεβλήθησαν από την Εκκλησία… σε Μεγάλους και Αγίους.

Ο εκβαρβαρισμός που εγκαθίδρυσε η βυζαντινή νέα τάξη πραγμάτων, σκότωσε το αρχαιοελληνικό πνεύμα, κατάργησε τους Ολυμπιακούς αγώνες κι άρχισε να αποφασίζει τι θα τρώει, τι θα πίνει, πως θα ντύνεται, τι θα διαβάζει και τι θα διδάσκει ο …αμνός και δούλος Του Θεού.

Ο ελληνοχριστιανικός πολιτισμός, πήρε έτσι τη θέση του αρχαιοελληνικού και…έσβησε τα φώτα που είχε ανάψει ο δεύτερος στις επιστήμες, στη φιλοσοφία και στην ανθρωπότητα!

Οι φιλόσοφοι και μεγάλοι δάσκαλοι της αρχαιότητας, έπεσαν στον πυρ το εξώτερον και τη θέση τους πήραν οι καλόγεροι και οι παπάδες.

Έτσι, φτάσαμε στον 21ο αιώνα και το Ιερατείο απαιτεί να κατευθύνει ακόμη την ζωή, την καθημερινότητα και την πολιτική ζωή του τόπου.

Ο σπουδαίος ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, βαθύτατα συντηρητικός άνθρωπος, έγραφε από τον προηγούμενο ακόμη αιώνα, τις διαφωνίες του για το εκκλησιαστικό κατεστημένο, πολύ περισσότερο αφού έβλεπε την απόλυτη εξάρτηση και ταύτιση Πολιτείας και Εκκλησίας, με βασική αρχή τον …ελληνοχριστιανικό πολιτισμό!

Ο μακρύς αυτός πρόλογος, είναι χρήσιμος για να πούμε ότι η Εκκλησία στις πιο κρίσιμες στιγμές του έθνους, για να χρησιμοποιήσουμε δικό της όρο, ήταν απούσα. Είναι, μάλιστα, χαρακτηριστικό για την Επανάσταση του 1821 ήταν κάθετα αντίθετη, γιατί η ιδεολογία της ήταν αντιεπαναστατική.

Στην Εγκύκλιο του Μαρτίου 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος E’ ισχυρίστηκε ότι οι επί γης εξουσίες, οι βασιλείες, είναι θεόπεμπτες (όπως γράφει ο Απόστολος Παύλος στην προς Κορινθίους επιστολή που αναφέρουμε στη συνέχεια) και όποιος οργανώνει ανταρσία εναντίον τους διαπράττει μέγιστο αμάρτημα, είναι σαν να κινείται εναντίον τού Θεού και γι’ αυτό η Εκκλησία τον αφορίζει και τον καταδικάζει σε αιώνια τιμωρία – και τον Σουλτάνο ο Θεός τον έστειλε και οι Έλληνες που οργάνωναν την Επανάσταση διέπρατταν το ίδιο αμάρτημα!

Αργότερα, το Ιερατείο προσπάθησε να ισχυριστεί ότι τον Πατριάρχη τον εξανάγκασε η οθωμανική κυβέρνηση να εκδώσει την εν λόγω Εγκύκλιο αλλά υπάρχει άλλη Εγκύκλιος, του ίδιου Πατριάρχη, του 1797, με το ίδιο ιδεολογικό περιεχόμενο, όταν ούτε καν η ιδέα για Επανάσταση δεν είχε εμφανιστεί!

Ακόμη και η ύψωση του λαβάρου της επανάστασης στα Καλάβρυτα από τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, είναι ένας απίστευτος μύθος κατασκευασμένος από την Εκκλησία, που ήθελε να αποδείξει ότι εκείνη κήρυξε την ελευθερία του Έθνους!

Αυτός ο μύθος, δημιουργήθηκε πολλά χρόνια μετά την επανάσταση του 1821. Συγκεκριμένα το 1889, όταν κάποιος πρωτοσύγκελος, ηλικίας 97 ετών, βεβαίωσε ότι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τα όπλα, ύψωσε το λάβαρο στην Αγία Λαύρα και κήρυξε την επανάσταση, την ίδια ημέρα με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου! Αυτός, λοιπόν, ο σχεδόν αιωνόβιος πρωτοσύγκελος, προφανώς με…μνήμη ελέφαντα, έδωσε το πάτημα στην επίσημη Εκκλησία να …καπηλευτεί την επανάσταση. Έτσι, επιχειρήθηκε η διαστρέβλωση της ιστορίας.

Με αγαστή συνύπαρξη Θρησκείας και Πολιτικής, ενώ μέχρι τότε ουδείς μιλούσε για το συγκεκριμένο γεγονός, δεδομένου πως ήταν πάγκοινο ότι η επανάσταση είχε ξεκινήσει στην Καλαμάτα, με μπροστάρη τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη στις 23 Μαρτίου του 1821.

Βεβαίως, πρέπει να τονίσουμε κάτι ιδιαιτέρως σημαντικό.

Εκείνη την εποχή που ο αιωνόβιος πρωτοσύγκελος μίλησε για το λάβαρο του Παλαιών Πατρών Γερμανού (1889), είχε ξεκινήσει από ακραίους παραεξουσιαστικούς και παραεκκλησιαστικούς κύκλους πίεση με …προπαγάνδα, για την επιστροφή των διεκδικούμενων «εθνικών δικαίων», που κατέληξαν στο μεγάλο φιάσκο του ατυχούς πολέμου με τους Τούρκους το 1897. Συνεπώς, όλα έχουν την εξήγησή τους.

Κορυφαίος δε αυτής της διαπλοκής μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας ήταν. τότε, ο Ζαΐμης, ο οποίος έγινε στη συνέχεια μέχρι πρωθυπουργός και πρόεδρος της Δημοκρατίας, λέγοντας «ναι» σε ότι του πρότειναν.

Συμμέτοχος δε, αυτής της διαπλοκής, ο…ελέω Θεού βασιλιάς Γεώργιος!

Να πούμε κι άλλα πράγματα.

Ελάχιστοι νεοέλληνες γνωρίζουν ότι ο σπουδαίος Γάλλος φιλόσοφος Βολταίρος, ήταν κόκκινο πανί για τη δική μας Εκκλησία εξ αιτίας της διδασκαλίας του.

Τι έλεγε ο Βολταίρος;

Ότι ο άνθρωπος για να γίνει ευτυχισμένος, οφείλει να είναι απαλλαγμένος από τον φανατισμό της Εκκλησίας σε ότι αφορά τη μεταφυσική θεώρηση των πραγμάτων.

Χαρακτήριζε, μάλιστα την Εκκλησία πηγή δυστυχίας για τους ανθρώπους, εξ αιτίας των δογμάτων, της κληρικοκρατίας των λειτουργών κάθε θρησκείας και της λειτουργίας της προς αμφισβήτηση των πολιτικών καθεστώτων.

Αυτό δεν άρεσε στο δικό μας Ιερατείο. Ανέλαβε, μάλιστα, εκ μέρους του, πολλά χρόνια μετά, να απαντήσει στον μεγάλο φιλόσοφο ένας …γίγαντας του πνεύματος, ο …καλόγηρος Σέργιος. Διαβάστε με ποιον τρόπο επιχειρεί να αντικρούσει τον Βολταίρο:

«Είναι αμαθής ιστορικός, συγκεχυμένος λογοποιός, αδιανόητος διαλεκτικός, χυδαιότατος φρονηματίας, ασυλλόγιστος γεωγράφος, χρονολογικός ταραξίας, αναιδέστατος ψεύτης, αδιάκριτος κριτικός, ακατάστατος συγγραφεύς, ασύνετος, φλύαρος, ψευδώνυμος φιλόσοφος, αηδέστατος κωμωδός και βδελυρός αδολέσχης, πάντολμος τολμητίας, κακεντρεχέστατος άθεος, και των ασεβών απάντων εξωλέστατος, του σύμπαντος χρόνου αφρονέστερον έκτρωμα, και της εσχάτης απονοίας αντάρτης του Θεού και των αγίων γραφών».

Αυτή ήταν η απάντηση της Εκκλησίας στον Βολταίρο. Βρισιές και κατάρες. Πως, όμως, να κάνει διαφορετικά η Εκκλησία, όταν ο πιο επίσημος ερμηνευτής του Θεού επί γης, ο Απόστολος Παύλος έλεγε και έγραφε διαφορετικά πράγματα;

Ας τα θυμηθούμε:

Προς Τιμόθεον

Παύλος απόστολος του Ιησού Χριστού, κατ’ εντολήν του Θεού και του Σωτήρος μας και του Κυρίου Ιησού Χριστού επιτάσσω:

«Όσοι εισίν υπό ζυγόν δούλοι, τους ιδίους δεσπότας πάσης τιμής αξίους ηγείσθωσαν, ίνα μη το όνομα του Θεού και η διδασκαλία βλασφημήται».

Ωραίος ο Παύλος.

Δηλαδή διατάζω, κατ’ εντολήν του Θεού, όσοι είναι δούλοι, να εκτιμούν ιδιαίτερα τους κυρίους τους για να μη δυσφημείται το όνομα και η διδασκαλία Του Θεού!

Προς Ρωμαίους

«Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσας υποτασσέσθω. Ου γαρ έστιν εξουσία ει μη υπό Θεού, αι δε ούσαι εξουσίαι υπό Θεού τεταγμέναι εισίν, ώστε ο αντιτασσόμενος της εξουσία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε. Οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται. Θέλεις δε μη φοβείσθαι την εξουσίαν; Το αγαθόν ποίει και έξεεις έπαινον εξ αυτής, Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν. Εάν δε το κακόν οιής φοβού. Ου γαρ εική την μάχαιραν φορεί. Θεού γαρ διάκονος εστιν εις οργήν έκδικος τω το κακόν πράσσοντι. Διο ανάγκη υποτάσσεσθαι ου μόνον δια την οργήν, αλλά και δια την συνειδησιν».

Τι λέει ο Παύλος;

Κάθε άνθρωπος πρέπει να υποτάσσεται στις ανώτερες αρχές, γιατί δεν υπάρχει καμιά εξουσία χωρίς τη θέληση του Θεού, οι εξουσίες δε που υπάρχουν, έχουν οριστεί από τον Θεό, με τέτοιον τρόπο, ώστε εκείνος που τις αμφισβητεί, αντιτάσσεται στη διαταγή του Θεού.

Όσοι δε, δεν υπακούν θα τιμωρηθούν. Θέλεις να μη φοβάσαι την εξουσία; Κάνε το καλό και θα επαινεθείς από αυτήν, γιατί η εξουσία είναι υπηρέτης του Θεού και αποβλέπει στο καλό σου. Αν, όμως, πράξεις το κακό, τότε να φοβάσαι, γιατί δεν είναι έτσι άσκοπα ζωσμένη με το μαχαίρι, έτοιμη να εκδικηθεί εκείνον που κάνει το κακό. Επομένως πρέπει να υποτάσσεσθε, όχι μόνο για να αποφύγετε την οργή της εξουσίας, αλλά και για λόγους συνείδησης…»!

Δηλαδή, όλα θα είναι καλά αρκεί να μη βγάζεις γλώσσα στην εξουσία και να κάνεις ότι σου λέει. Κι αν δεν κάτσεις καλά, θα δοκιμάσεις το μαχαίρι στο λαιμό σου και θα πας στην κόλαση!

Αν ήταν έτσι, αν οι Έλληνες έκαναν ότι… διατάζει ο Απόστολος Παύλος, τότε θα είμαστε ακόμη υπόδουλοι των Τούρκων, των βασιλιάδων, των Γερμανών και κάθε κατακτητή.

Κι αφού τις εξουσίες τις στέλνει ο Θεός, όπως λέει ο Παύλος, τότε τους Τούρκους τους έστειλε εκείνος για να μας κατακτήσουν;

Μήπως ο Θεός έστειλε τον Χίτλερ, τον Στάλιν κι άλλους αιμοσταγείς δικτάτορες να… εξουσιάσουν την ανθρωπότητα;

του Νίκου Γ. Σακελλαρόπουλου

http://antichainletter.wordpress.com/2012/03/24/1821-2/

ΤΑ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΑ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΥΗΜΕΡΟΣ ΑΤΤΙΚΗ ΕΟΡΤΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΘΕΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

[Σημείωση: Η παρούσα ανάρτηση, αφιερώνεται στην αγαπημένη μας Θεά Αθηνά Παλλάδα, προς τιμήν της οποίας, ετελούντο τα Παναθήναια αυτές τις ημέρες, από τους ιερούς προγόνους μας, οι οποίοι τιμούσαν την ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ κοσμοθέαση και τα Ιερά και τα Όσια της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥΣ φυλής.]

Αν σε γοητεύει η Ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας, σίγουρα θα θέλεις να μάθεις περισσότερες λεπτομέρειες για τις συνήθειες και τη ζωή των προγόνων μας. Μία από τις πιο σημαντικές εποχές στην Αθήνα ήταν το καλοκαίρι, γιατί τότε πραγματοποιούνταν τα Παναθήναια, η μεγαλύτερη γιορτή της πόλης. Ο Φειδίας παρακολουθούσε με θαυμασμό αυτή τη λαμπρή γιορτή και αποφάσισε να την αποτυπώσει στη ζωφόρο του Παρθενώνα.

Η θεά Αθηνά, προστάτιδα της πόλης της Αθήνας, ήταν η αγαπημένη θεά των κατοίκων. Προς τιμήν της, οι Αθηναίοι οργάνωναν κάθε καλοκαίρι τα Μικρά Παναθήναια και κάθε τέσσερα χρόνια τα Μεγάλα Παναθήναια που διαρκούσαν δώδεκα μέρες. Ο εορτασμός των Μεγάλων Παναθηναίων ήταν λαμπρός και μεγαλοπρεπής. Γινόταν μεγάλη γιορτή με μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις, αθλητικούς αγώνες, αλλά και θρησκευτικές τελετές και θυσίες. Όλο το χρόνο, τέσσερις κοπέλες από καλές οικογένειες της Αθήνας, οι εργαστίνες, ύφαιναν το ιερό πέπλο. Το πέπλο αυτό ήταν κίτρινο και κεντημένο με σκηνές από τη Γιγαντομαχία.

Έπειτα το πέπλο μεταφερόταν γύρω-γύρω στην πόλη πάνω σε ένα άρμα με μορφή καραβιού, το οποίο ακολουθούσε μία μεγαλοπρεπής, εορταστική πομπή. Τα Μεγάλα Παναθήναια κρατούσαν δώδεκα ημέρες. Όλος ο κόσμος ξεσηκωνόταν. Άνδρες και γυναίκες από την Αθήνα, αλλά και ξένοι από άλλα μέρη της Ελλάδας, έρχονταν να τιμήσουν τη θεά Αθηνά και να πάρουν μέρος στη γιορτή. Κατά τη διάρκεια των δώδεκα αυτών ημερών, γίνονταν αθλητικοί αγώνες, όπως αγώνες δρόμου, πυγμαχία, πένταθλο, πάλη, αρματοδρομίες, ιπποδρομίες, ακοντισμός. Γίνονταν επίσης και μουσικές εκδηλώσεις, στο περίφημο Ωδείο, που είχε χτίσει ο Περικλής. Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις προσφέρονταν πλούσια έπαθλα, όπως χρήματα, τρόφιμα, στεφάνια από κλαδιά ελιάς στολισμένα με χρυσάφι.

Η πιο σπουδαία μέρα απ' όλες ήταν η τελευταία, γιατί τότε γινόταν η μεγάλη πομπή του ιερού πέπλου προς την Ακρόπολη. Η πομπή ξεκινούσε από το Δίπυλο -κοντά στον Κεραμεικό, τη γειτονιά των αγγειοπλαστών- και προχωρώντας μέσα από την Αγορά έφτανε στους πρόποδες της Ακρόπολης. Εκεί, οι εργαστίνες κατέβαζαν το πέπλο από το "καράβι" και το έδιναν με σεβασμό στους ιερείς, που θα στόλιζαν μ' αυτό το ιερό, ξύλινο ξόανο της θεάς Αθηνάς. Η παράδοση του ιερού πέπλου συνοδευόταν από θυσίες και προσευχές στο βωμό της Αθηνάς, όπου βρισκόταν, παλιά, ο αρχαίος ναός της.

Μετά τις θυσίες, το κρέας που είχε απομείνει, μεταφερόταν στην περιοχή του Κεραμεικού, όπου οι πολίτες είχαν μαζευτεί, περιμένοντας να πάρουν τη μερίδα τους από το γιορτινό τραπέζι. Κι αυτό γιατί οι πιο πολλοί πολίτες δεν μπορούσαν να πάρουν μέρος στην πομπή και στις θυσίες. Έτσι, ήταν κι αυτός ένας τρόπος να γιορτάσουν όλοι τα Παναθήναια. Οι ξένοι που παρακολουθούσαν τις εορταστικές εκδηλώσεις αγόραζαν μικρά αναμνηστικά αγαλματάκια, τα οποία κατασκεύαζαν Αθηναίοι τεχνίτες.

Ω! ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

Ευτυχώς που κάποιοι συνειδητοποιημένοι θυμήθηκαν αυτές τις ημέρες την υπέρλαμπρη προστάτιδα του Ελληνισμού την ολοφώτεινή μας αντροδίαιτη  ΑΘΗΝΑ Παλλάδα, γοργοφόνη, φυγολέκτρε, Φλεγραίων  ολέτειρα Γιγάντων, Τριτογένεια ..... εμείς οι μικρόψυχοι, δείχνουμε να σε ξεχάσαμε εσένα και την αγάπη που μας έχεις. Υπήρξες πάντοτε το στήριγμά μας.

Λόγω φαινομένου του ταυτισμού παρομοιάσθηκες με κάποια αλλοδαπή μορφή περίεργη την οποία έσπευσαν να υιοθετήσουν πρώτα από όλους οι συντοπίτισσες μας παίζοντας το βασανισμένες και βρίσκοντας υποτίθεται παρηγορία στην μαυρίλα που μας έχουν επιβάλλει ..... ΄Όλα τα άλλα περί υποτιθέμενης στρατηγού και προστάτιδας των στρατιωτών μας είναι μια καλοστημένη πλύση εγκεφάλου στην οποία αρκετοί κατά τα δουλικά συναισθήματα που μας διακατέχουν χρόνια και επιτήδεια καλλιεργούνται έγιναν αποδεκτά ... ... Αν κάποιος ανόθευτος παρατηρητής αναζητήσει την αλήθεια θα την εύρει. Να είστε  βέβαιοι. Η αλήθεια έχει την ... ολέθρια συνήθεια να λάμπει και να φωτίζει. Έχει γραφτεί παλιότερα ότι η Αθηνά μας, είχε νικήσει και καθυποτάξει τον Εγκέλαδο ..... Η πόλις της ήταν απρόσβλητη από σεισμούς ... ..... μετά άρχισαν οι ασέβειες και οι  καταστροφικές επεμβάσεις στον υπέρλαμπρο κόσμημα της Αθήνας στον Ναό της.

Όμως δεν μας άφησε .... Είχα την τύχη να μου διηγηθεί κάποιο γνωστό και μη εξαιρετέο άτομο από το περιβάλλον μας εδώ, κάποιο όραμα ελάχιστα πρίν τον σεισμό του 1999 όπου είχε απλώσει η υπέρτατη, την Αιγίδα της επάνω από την πόλη της ..... Καταλάβαμε ότι παρά τις παρασπονδίες μας η προστασία συνεχίζεται, και θα συνεχίζεται όσο υπάρχουν ΄Ελληνες και Ελλάνια!!!!!! Μάκαιρα Θεά, πολεμοκλόνε οβριμόθυμε, λύτειρα κακών, νικηφόρε δαίμον, πολυλλίστη  βασίλεια! Σε αναμένουμε .....!!!!!

Αστεριων (ΚΒ)

http://diaelefsis.pblogs.gr/2013/08/w-ypertath-despoina.html

http://diaelefsis.pblogs.gr/2007/09/panathhnaia.html

http://ellinais1.blogspot.gr/2013/08/2013_13.html