Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΜΑΧΗ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ, ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΝΑ ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ. Η ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ ΑΥΤΗ ΜΟΝΟ ΑΝΟΗΣΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΦΕΡΝΕΙ.

Η ΘΕΪΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ

Όλοι, άνδρες και γυναίκες, γεννηθήκαμε γυμνοί και κλαίγοντας. Οι διαχωρισμοί που υπάρχουν έγιναν από κάποιους επιτήδειους μισάνθρωπους και μισογύνηδες, που έβλεπαν τη γυναίκα σαν κατώτερο άνθρωπο και όχι σαν το υπόλοιπο μισό τους εαυτού τους.

Και τα δύο φύλα αρσενικό και θηλυκό είναι ισότιμα θεϊκά δημιουργήματα, δύο ισοδύναμες οντότητες της υπέρτατης διάνοιας. Έχουν την ίδια θεϊκή γενεαλογία και ζητάνε ολοκλήρωση και βοήθεια, ο ένας στην παρουσία του άλλου, χωρίς ο ένας να υπερτερεί του άλλου βιολογικά, πνευματικά και ψυχικά. Ζητάει ο ένας στο πρόσωπο του άλλου τον ίδιο τον θεό και επενδύει όνειρα, ιδανικά, και ελπίδες.

Η θεά Δήμητρα μάνα, η Παναγία μάνα, η γυναίκα μάνα, είναι η μάνα του καθενός, είναι το νόημα του απείρου, είναι το ίδιο το άπειρο που γίνεται ένα με τη ζωή και τη δημιουργία ολόκληρη. Η γυναίκα μάνα ξέρει μόνο να αγαπά. Ξεχνάει τον εαυτό της, βυθίζεται στη θάλασσα της αγάπης και μεταβάλλεται σ' ένα υπέροχο υπεργήινο πλάσμα. Γίνεται η θεά φύση, η καθαγιασμένη φύση, με πολλαπλούς ρόλους, που συνδέει τη ζωή με τους ουρανούς.

Ο άντρας στον ρόλο του πατέρα γίνεται η ανίκητη δύναμη. Αντιμετωπίζει με αυτοθυσία τους κινδύνους που απειλούν την οικογένεια του και επωμίζεται όλες τις ευθύνες προστασίας, για να αισθάνονται η γυναίκα και τα παιδιά του ασφαλείς και προστατευμένοι.

Η αγάπη μέσα στην οικογένεια δεν ζητά ανταπόδοση, ούτε ευγνωμοσύνη. Δεν έχει ανάγκη αναγνώρισης και επαίνων, γιατί αυτός που τη δίνει έχει αντιληφθεί το νόημα της.
Η όποια διαμάχη μεταξύ των φύλων, με αφορμή τη βιολογική ανωτερότητα, ή για το ποιος θα επικρατήσει, συνιστά ένα τραγικό λάθος. Η αντιπαράθεση αυτή μόνο ανοησία δείχνει και μόνο δυστυχία φέρνει.

Τα δύο φύλα δεν είναι αντίπαλοι, ούτε εχθροί. Είναι το ένα συμπλήρωμα του άλλου, είναι φίλοι, είναι σύζυγοι και εραστές, είναι ουράνιοι συνταξιδιώτες, που ήρθαν στη γη για να εκπληρώσουν τη θεϊκή αποστολή τους.
Ο άνδρας είναι η δύναμη του θεού και η γυναίκα το χαμόγελο του. Και η δύο μαζί δημιουργούν τη θεϊκή αρμονία.

Στην εποχή μας τα αισθήματα πολεμήθηκαν. Ο έρωτας περιβλήθηκε τη χυδαιότητα και η γυναίκα δικαίως επαναστάτησε κατά του εγωισμού και της κτηνωδίας του άνδρα. Και ο άντρας πάλι δίκαια αντέδρασε στις απιστίες, την ψευτιά και τη ματαιοδοξία της γυναίκας.

Δημιουργούνται αγχωτικές καταστάσεις, πόνος, θλίψη, οικονομικά προβλήματα, που σπρώχνουν τον άνθρωπο και την οικογένεια στον αφανισμό, με αποδέκτες και θύματα τα αθώα παιδιά. Συμπεριφορές που δεν κοσμούνται από την ευγένεια της ψυχής των συντρόφων, αλλά είναι εχθρικές, εμποδίζουν την κοσμική αποστολή τους η οποία δεν θα μπορέσει να ολοκληρωθεί ποτέ.

Στην Αρχαία Ελλάδα η σχέση των δύο φύλων ρυθμιζόταν από τον ωραιότερο θεό της δημιουργίας, τον φτερωτό Έρωτα. Όταν αναφέρομαι στον έρωτα, δεν εννοώ τον αισθησιακό έρωτα που φλέγεται μόνο από την ομορφιά του σώματος και τη λαγνεία του πάθους.

Έρωτα εννοώ τη λατρεία ενός αφηρημένου θεϊκού ιδανικού, που προκύπτει από τον συνδυασμό της αισθησιακής και της ψυχικής έλξης μαζί. Μια έλξη που έχει φωτοστέφανο την ελευθερία και των δύο φύλων και που σε απόλυτη ατομική αρμονία, μετουσιώνει τον έρωτα σε αγάπη, κάτω από τη δύναμη της οποίας οι δύο άνθρωποι, άνδρας και γυναίκα, είναι ισότιμοι και ισοδύναμοι.

Έρωτα εννοώ την κοσμολογική, την ιερή εκείνη πράξη, με την οποία δυο ψυχές αποφασίζουν να κάνουν το κάλεσμα μιας ουράνιας ψυχής να ενσαρκωθεί στη γη, ένα κάλεσμα γεμάτο μυστήριο και φαντασία.

Μέσα σε αυτή την ουράνια βύθιση της αγάπης και του έρωτα, σμιλεύεται η απόλυτη αναγέννηση των ψυχών, που κερδίζουν το θεϊκό φωτοστέφανο και την καταξίωση της ύπαρξης τους. Η εμφάνιση της νέας ζωής, εξαντλεί όλη την τρυφερότητα της μητρικής στοργής που μεταβάλλεται σε άρωμα της ψυχής, όταν η μάνα αγκαλιάζει στοργικά το παιδί της. Τότε μεταμορφώνεται σε μια θεϊκή οντότητα σε γήινη έκφραση.

Ο τέλειος ρόλος της συζύγου και της στοργικής μητέρας, μεταμορφώνει τη γυναίκα σε θεά, την ανεβάζει στους ουρανούς και κυοφορεί το φως όπως η Λητώ.
Τα δύο φύλα πρέπει να σταθούν άξια του πεπρωμένου τους. Όλα τα αποθέματα αγάπης που διαθέτουν, πρέπει να κατατίθενται στην κοινή τράπεζα των αισθημάτων τους για να ζουν ευτυχισμένα.
Ο άντρας είναι η δύναμη και η γυναίκα η φύση. Αν η μία δύναμη περιβάλλει την άλλη, τότε γίνονται ισότιμοι και ισοδύναμοι συνδημιουργοί του σύμπαντος χωρίς διακρίσεις.
Αν σταματήσουν οι ανούσιοι διαχωρισμοί των δύο φύλων, θα γίνει ο κόσμος καλλίτερος, πιο όμορφος, πιο γοητευτικός, και πιο ανθρώπινος.

Πηγή: H Υπέρτατη Μύηση, σελ.  205 – 208, του στρατηγού και συγγραφέως Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδ. Δίον.

«ΟΙ ΘΕΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝΤΑΙ ΑΙΣΘΗΤΗΡΙΑΚΑ, ΑΓΓΙΖΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ, ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΡΥΖΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤΙΑ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΥΠΟΣΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΕΝΥΛΟΙ»

Την θρησκεία των Ελλήνων
την περιέχει η τέχνη τους.

Η θρησκεία των Ελλήνων, είναι όχι γέννημα της υπόθεσης και της φαντασίας, όπως όλες οι άλλες θρησκείες, αλλά είναι η αισθητική αναπαράσταση των φαινομένων της φύσης.
Έτσι, οι θεοί των ελλήνων δεν είναι αόρατες καν μυστικές παρουσίες. Δεν είναι φαντάσματα του νου, και συμπηγμοί του αγέρα, λόγοι υποθετικοί και επίνοιες, είναι όντα του ξυπνητού ύπνου.

Αντίθετα, οι θεοί των ελλήνων είναι εικονισμοί των φυσικών φαινομένων καμωμένοι με ευφυία και ραδινή δεξιοσύνη. Τους έπλασαν τα φτερουγητά μιας έλλογης φαντασίας, τα ολόκληρα, τα απλά, ατρεμή, και τα ευδαίμονα.
Και προπαντός αυτό: οι θεοί των Ελλήνων βεβαιώνουνται αισθητηριακά, αγγίζουνται με τα χέρια, τους αντικρύζουν τα μάτια, υπάρχουν υποστατοί και ένυλοι.

Ο Απόλλων ξαφνικά, είναι ο ήλιος και η μουσική κανονικότητα της φύσης.
Η Άρτεμη είναι η σελήνη. Και τα δύο αδέρφια συμβολίζουν το φως της μέρας και της νύχτας και γεννήθηκαν στη Δήλο, λέξη που και η ίδια σημαίνει τη διαύγεια και το φως.
Ο Ποσειδώνας είναι η θάλασσα.
Ο Ήφαιστος είναι η φωτιά και τα μέταλλα.
Η Αθηνά είναι η ευφυΐα του ανθρώπου, γι’ αυτό είναι και η πολιούχος του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Ο Αίολος είναι οι δέκα έξι αέρηδες στις θάλασσες.
Η Δήμητρα είναι η χαρά των καρπών, το στάρι οι μηλιές το ραβέντι και τα αμπέλια, καθώς λέει ο στίχος του Αρτσιβάλδ Μακλής.
Και ο Δίας είναι ο κεραυνός και η βροχή, που πέφτει σπέρμα γενναίο και γονιμοποιεί τη διψασμένη γης.

Γι’ αυτό οι Έλληνες, κοντά σε άλλα, τον πλάσανε εραστή των πιο ωραίων θνητών γυναικών. Της Λήδας, της Ευρώπης, της Ιούς, της Λητούς, της Αλκμήνης, της Σεμέλης, της Ολυμπιάδας του Φιλίππου.
Έτσι πάει η ιστορία και με τους τριάντα χιλιάδες θεούς των ελλήνων. Ο καθένας είναι κι από ένα υπαρκτό, λειτουργικό, ακατάλυτο, στο ωφέλιμο και στο βλαβερό αληθινό και υπέροχο φυσικό φαινόμενο.

Με άλλες λέξεις, η θρησκεία των Ελλήνων είναι μία αισθητική εμπραγμάτωση των στοιχείων της φύσης, και κατά τούτο είναι μια παραλλαγή της τέχνης των Ελλήνων.
Τη γεωμετρική απόδειξη αυτής της πρότασης τη δίνει το γεγονός ότι τη θρησκεία των ελλήνων την περιέχει η τέχνη τους.

Αποσπάσματα από το βιβλίο "τα Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

http://www.ekivolos.gr/

Διαβάστε την Απάντηση Μ. Καλόπουλου στο κακόβουλο άρθρο: «Τα πάθη των ψευδοθεών δεν είχαν όριο»!

«ΟΙ ΧΡΗΣΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΒΟΥΛΗΣΗ, ΟΙ ΦΟΡΤΟΒΑΣΤΑΧΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΕΥΘΥΝΗΣ» - Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Χωρίς να το ξέρουμε και χωρίς να το εννοούμε, από τα γεννοφάσκια του φιδοζώνουμε το παιδί με δεισιδαιμονίες προλήψεις και καταδεσμούς. Και με τα δηλητήρια αυτά πνίγουμε την ψυχή του. Όπως τα ζιζάνια και τα άλλα αγριόχορτα το στάρι.

Φορτώνουμε στην ράχη του νέου ανθρώπου την άρρωστη φαντασία μας, τις ψευτιές, την άγνοια, την ηθική μας απολίθωση, τις έντρομες παραστάσεις και όλο το καταποντισμένο αταβισμό των προγόνων μας, και τον αναγκάζουμε να σηκώσει στον ώμο του αυτό το γιουσουρούμ της αχρηστίας και της οξείδωσης, όπως εσήκωσε ο αρχαίος τιτάνας τον ουρανό.

Αγωνιζόμαστε να αφαιρέσουμε την φύση μέσα από το παιδί, και την ανταλλάσουμε με την άρρωστη γνώμη μας.

Κόκκινο σαν παπαρούνα και κίτρινο σαν την χολή είναι το αφιοτόπι της ψευτιάς και των προλήψεων. Η στρατηγική να καταστρέφουμε το φυσικό πεδίο του παιδιού με τις προλήψεις είναι σκόπιμη, κατευθυνόμενη, κακουργηματική τρεις τετράκις σε θάνατο, και απάνθρωπη.

Έτσι, όταν τα παιδιά μας φτάνουν στη ηλικία να δώσουν τον όρκο του άντρα και όταν οι κοπέλες μας φτάνουν στην ώρα τους, γίνουνται ωραίες δηλαδή, έχουν χωριστεί σε δυο τάξεις.

Η μια που είναι η μάζα σχεδόν του συνόλου, έχει αφομοιώσει το δηλητήριο της ψευτιάς. Και έχει ανοσοποιηθεί στα υδροκυάνια και στα κώνεια, κατά τον τρόπο του παλαιού εκείνου Μιθριδάτη. Είναι η πλαστική στόφα ανθρώπου, τα μηχανημένα νευρόσπαστα, που παραλαβαίνουν την σκυτάλη των προλήψεων και αναπαράγουν το ίδιο στις νέες γενεές.

Η άλλη είναι η τάξη που καταλογογραφεί τους Ελάχιστους. Ετούτοι είναι οι χρηστηριασμένοι από κάποια βούληση, και οι φορτοβασταχτές της προσωπικής τους ευθύνης. Λίγοι, άλλα όλοι τους ξανασαρκώνουν τον Ορέστη, τον Τσε-Γκεβάρα τον Άμλετ. Καθώς τους μαστιγώνει η οργή της αλήθειας, ο τρόμος της εμορφιάς, και το μεγαλείο του ανθρώπου. Περνούν και πηγαίνουν να απαντήσουν την μοίρα τους, και ζητούν να μάθουν την αλήθεια, έστω και αν είναι να τους τυφλώσει. Όπως εζήτησε να μάθει την αλήθεια ο Οιδίποδας, και όταν την έμαθε έβγαλε ο ίδιος τα μάτια του.

Κάτω από τις τυφλωτικές καταλαμπές και θερινές καταιγίδες όλοι αυτοί κρατούν μέσα τους τον άνθρωπο όρθιο και στο φυσικό του ανάστημα. Που πάει να πει Λεύτερο από ψευτιές και δεισιδαιμονίες....

Από το βιβλίο "τα Ελληνικά" του Δημήτρη Λιαντίνη

http://www.ekivolos.gr/

ΔΕΛΦΟΙ – ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ 2015

«Αρετή τού λογικού είναι η φρόνηση, τού θυμοειδούς η ανδρεία, τού επιθυμητικού η σωφροσύνη, και όλης τής ψυχής η δικαιοσύνη. [...] Η Κακία τού λογικού μέρους είναι η παράνοια, τού θυμοειδούς η δειλία, τού επιθυμητικού η ακολασία, και όλης τής ψυχής η αδικία. Οι αρετές προέρχονται από την ορθή πολιτεία, την καλή ανατροφή και την παιδεία. Οι κακίες προέρχονται από τ’ αντίθετα».

ΣΤΟ ΚΩΡΥΚΕΙΟ ΑΝΤΡΟ ... «Αγαπητέ μου Παν, και όσοι Θεοί βρίσκεστε εδώ, δώστε να γίνω όμορφος στον εσωτερικό κόσμο μου, και τα εσωτερικά αγαθά μου να είναι συμφιλιωμένα με όσα εξωτερικά αγαθά έχω, και πλούσιο να θεωρώ τον σοφό, και το πλήθος τού χρυσού μου να είναι τόσο, όσο ο σώφρων άνθρωπος μπορεί να πάρει και να δώσει».

ΔΕΛΦΟΙ – ΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΔΕΥΚΑΛΙΩΝΑ 2015 Κάθε χρόνο τον μήνα Δεκέμβριο, συναντιόμαστε στον Ομφαλό της Γης. Στους Δελφούς, το φως απλώνεται και διαχέεται σε κάθε γωνιά. Από το Ιερό του Απόλλωνα και το Αρχαίο στάδιο, μέχρι την Κασταλία πηγή, το Ναό της Αθηνάς Προναίας, τις Φαιδριάδες, και το Κωρύκειο Άντρο. Εδώ εμπνεύστηκε ο θεός της Αρμονίας και της Μαντικής Απόλλων το Ιερό του, καθώς μεταμόρφωσε τους Κρήτες κατά την Μυθολογία μας, σε Δελφίνια, ώστε να φτάσουν γρήγορα και να το ιδρύσουν, μετά από την υπόδειξη του Διός. Στους Δελφούς η Θεά Αθηνά, ένωσε τα κομμάτια του διαμελισμένου Διονύσου, και του έδωσε ζωή ξανά. Κάθε χειμώνα ο Φοίβος φεύγει για την Υπερβορεία, και έρχεται ο Διόνυσος στην θέση του, γι αυτό και είναι ο Ναός και του Διονύσου και του Απόλλωνος. Έρχεται λοιπόν κάθε χειμώνα, ο Θεός του Οίνου, της ζεστασιάς, του τραγουδιού και της παρέας με τις Μαινάδες και τις Βάκχες, και φέυγει με την επιστροφή του Απόλλλωνα την Άνοιξη.

Στο αρχαιολογικό μουσείο της Αθήνας υπάρχει μια εικόνα που δείχνει την γέννηση του Διονύσου σε ένα σπήλαιο, όπου ο Ερμής και η Δήμητρα σπεύδουν να τον καλωσορίσουν. Η γέννησή του γιορτάζεται στις 25 Δεκεμβρίου. Εμείς οι Έλληνες λοιπόν έχουμε το Διονυσιακό και το Απολλώνιο πνεύμα. Λατρέψαμε τον Ηλίο γιατί γνωρίσαμε καιρούς με ήπιους χειμώνες και δροσερά καλοκαίρια (μέτρον άριστον). Είμαστε γεωγραφικά ευνοημένοι. Σκεφτείτε πως αν ήμασταν στην Αφρική και ο Ήλιος μας έκαιγε, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να ταυτίσουμε τον Απόλλωνα με τον Ήλιο και να αποδώσουμε στον Θεό, το επίθετο του Δήλιου Άνακτα, και του Εκάεργου, δεν θα μπορούσαμε να νιώσουμε ευχαρίστηση, ούτε και ευγνωμοσύνη, κάτω από έναν καυτό ήλιο.

Τα Δελφίνια που αρκετοί πήρατε αναμνηστικά, είναι «Φως και Ήλιος» κατά την παράδοσή μας. Αλλά είναι επίσης η θηλυκή αρχή, Σελήνη και Μήτρα, λόγω της συντήχησής μεταξύ των λέξεων δελφίς (δελφίνι) και δελφύς (μήτρα).

Είναι σύμβολο του Διονύσου, του Ποσειδώνα, της Αφροδίτης και της Θέτιδας. Το δελφίνι, συνδέεται με την λατρεία των πηγών, και την δύναμη των υδάτων. Το Δελφίνι, είναι ο ψυχοπομπός που οδηγεί τις ψυχές στους Νήσους των Μακάρων. Έτσι απλά φθάνουμε σε συνειρμούς όπως Δελφοί- δελφίνι- αδέλφια, και Δελφικός Ομφαλός.

Εδώ ξεκίνησε η πρώτη Δελφική Αμφικτιονία, όπου επιθυμία όλων ήταν η Ειρήνη και η αδελφοσύνη των λαών, και μην ξεχνάμε τον αγώνα που έδωσαν για την διάδοση της Δελφικής Ιδέας, ο Άγγελος Σικελιανός και η Έυα Πάλμερ. Σας προτείνω να διαβάσετε έργα του όπως την «Γλαυκομάτα», το «Μυστικό Ελευσίνιο Στάχυ και «Το μήνυμα της Ελλάδας». «Έλληνες γαρ εσμέν . Σοφίης τε παιδίης υμετέρης, μετέχοντες Αρετάς.» έλεγαν οι πρόγονοι-παπούδες μας. Και είναι αλήθεια πως το Προμηθεϊκό πυρ, το Πνευματικό φως, και το μέτρο, η χρυσή τομή ανάμεσα στην έλλειψη και την υπερβολή, η πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό, οι καθαρμοί στην πηγή, αλλά και η πνευματική διαύγεια, οι χρησμοί δηλαδή οι χρήσιμες συμβουλές, οι αθλητικοί αγώνες όπως οι αρματοδρομίες, οι μεγάλες γιορτές όπως τα Πύθια, σημάδεψαν όλη την ιστορική διαδρομή των Δελφών.

Στους Δελφούς λοιπόν ο άνθρωπος καλείται να λατρέψει το Φως και να αναδείξει ποιότητες που ήδη έχει μέσα του. Να γίνει Φωτεινός, να εναρμονιστεί με την Φύση. Καλείται να αγωνιστεί, να τηρήσει την ευγενή άμιλλα, να γνωρίσει τα Δελφικά παραγγέλματα. Γι αυτό και η Εστία στο ιερό των Δελφών έκαιγε ακατάπαυστα. Ο Ηράκλειτος μας μιλάει για την φωτιά με τα εξής λόγια : "Η ύπαρξη του Πυρός δημιουργεί μαζί με τον Λόγο ένα κόσμο άπειρο, άναρχο, ανώλεθρο, αυτορυθμιζόμενο που μετατρέπεται σε ποικίλες μορφές. Ο κόσμος αυτός είναι η αρμονία των αντιθέσεων. Οι αντιθέσεις δημιουργούν την ενότητα των πάντων με την σύνθεση τους. Το καλό και το κακό είναι οι αντίθετες όψεις του ίδιου πράγματος. "Για τον Θεό όλα είναι ωραία και καλά και δίκαια, όμως οι άνθρωποι άλλα θεωρούν άδικα κι άλλα δίκαια".

Η Εστία συμβολίζει, τον διακαή πόθο για την ολοκλήρωση των άθλων, για την γνώση, την ισορροπία, την αρμονία. Ίσως να είναι και αυτός ένας από τους λόγους που ο Πλούταρχος, μεγάλος φιλόσοφος και ιερέας των Δελφών, έγραψε τόσα βιβλία όπως : (περί παίδων αγωγής, περί ηθικής αγωγής, περί του ΕΙ εν Δελφοις, περί αρετής και κακίας και πολλά πολλά άλλα ), και μας άφησε 82 περίπου έργα. Τον πρώτο άθλο του έκανε επίσης ο Απόλλωνας εδώ στους Δελφούς, αφού σκότωσε τον Πύθωνα όπου η Γαία φυλούσε στα έγκατά της. Η ανάγκη μας για το Φως, ο δύσκολος και κακοτράχαλος δρόμος της Αρετής, το αρχαίο μονοπάτι προς το Κωρύκειο, είναι συμβολικά η προσωπική μας διαδρομή. Να κρατήσουμε τις δυνάμεις μας, να έχουμε σθένος, πίστη, να βοηθήσουμε τους συναθλητές μας, να κοπιάσουμε, να φτάσουμε στην κορυφή, και να επιστρέψουμε πιο σοφοί και πιο ολοκληρωμένοι.

Το γυμνάσιο, κοντά στον Ναό της Αθηνάς Προναίας, αποσκοπούσε ακριβώς στην προετοιμασία των αθλητών (μεγάλων αλλά και παίδων) .

Ένας αθλητικός αγώνας μοιάζει, με τον πόθο μας να υπερβούμε τον εαυτό μας, και να ανακαλύψουμε τις δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας. Οι φιλόσοφοι λένε πως είναι κάτι σαν την "αλογόμυγα του Σωκράτη", που έρχεται και μας ξυπνά πράγματι από το λήθαργο και μας καλεί να κάνουμε έργα.

Έτσι λοιπόν λειτουργούν οι Δελφοί. Σαν μαγνήτης και έναυσμα για να γνωρίσουμε τον Εαυτόν μας. Βιωματικά μέσα από τους αγώνες, προσπαθούμε ίσως και ασυναίσθητα πολλές φορές να γνωρίσουμε τα Δελφικά παραγγέλματα και να τα τηρούμε, -όσο μπορούμε.

Και ποιό είναι το έπαθλο όλης αυτής της προσπάθειας;

Ο Κότινος. Ένα Δάφνινο στεφάνι. Σύμβολο τιμής και δόξας. Οι νικητές του αγώνα, παραλάβατε, τον Κότινο, γιατί απλά καθιερώθηκε, ως έπαθλο, από τον Ίφιτο, ύστερα από χρησμό του Μαντείου των Δελφών. Κατά την Μυθολογία συμβολίζει από μια πρώτη ματιά, τον ανεκπλήρωτο 'Ερωτα του Θεού Απόλλωνα προς την Νύμφη Δάφνη. Η αλήθεια είναι όμως πως ο Απόλλωνας και η Δάφνη στέκουν στον Ναό για πάντα μαζί.

Οι Αρχαίοι Έλληνες μέσα από τους μύθους, μας λένε τις μεγαλύτερες αλήθειες, αρκεί να μπορούμε να ακούσουμε το θρόϊσμα της Δάφνης και την Λύρα του Απόλλωνα. Στον Αρχαίο κόσμο, όλα είναι ένα. "εν το αγαθόν, το άρρητον, το κρύφιον, το απλούν".

Το Ιερό Πυρ στους Δελφούς έσβησε όταν γκρεμίστηκε το ιερό από βαρβάρους, και οι τελευταίοι Ιερείς κυνηγήθηκαν άγρια. Η αφή φλόγας πλέον, γίνεται πάντα στα Χνάρια του Δευκαλίωνα, τιμητικά και ως ένδειξη σεβασμού στην Φύση, στην Εστία, στην Ιστορία αυτού του τόπου.

«ΓΝΩΘΙΣ ΑΥΤΟΝ – ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ.» Μας έλεγε ο Πλούταρχος, και ο Βοιωτός ποιητής Πίνδαρος έλεγε «γνώρισε τις δυνατότητές σου και αξιοποίησέ τες».

«Ελ- λας», λοιπόν, μια πέτρα γεμάτη Φως από την Πύρα και τον Δευκαλίωνα, που στο περάσμά τους, έσπειραν το Ελληνικό Γένος. Μακάρι και εμείς να μπορέσουμε να αναστήσουμε ξανά τα Ελληνικά Ιδεώδη, και τις αξίες του αθλητισμού, και του πολιτισμού μας.

Οι Δελφοί στέκουν πάντα στο κέντρο του κόσμου, με τα αιώνια σύμβολα όπως την Σφίγγα, με το ερώτημα : "Τι εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;"

Σύμφωνα λοιπόν με το μύθο, ο Λάιος εμπιστεύθηκε μόνο στη Σφίγγα τον χρησμό που πήρε από την Πυθία, ότι θα έκανε ένα παιδί το οποίο και θα τον σκότωνε και της είπε πως ο χρησμός αφορούσε μόνο το παιδί που θα αποκτούσε με την γυναίκα του, Ιοκάστη και τους καρπούς της. Ο Λάιος είχε ήδη παιδιά από παλλακίδες και απέφευγε την συνεύρεση του με την Ιοκάστη. Σε ένα όμως από τα μεθύσια του κοιμήθηκε με τη γυναίκα του και έτσι γεννήθηκε ο Οιδίποδας. Έτσι εγκατέλειψε τον Οιδίποδα στον Κιθαιρώνα και όταν κάποιος από τους γιους του διεκδικούσε τον θρόνο τον έστελνε στην Σφίγγα. Αυτή με τον γρίφο της εξέταζε αν αυτοί ήταν γνήσια παιδιά του Λάιου. Επειδή τη γνώση του χρησμού την είχαν μόνο αυτοί που κατάγονταν από τη βασιλική γενιά, όσοι δεν μπορούσαν να απαντήσουν στον γρίφο της θανατώνονταν. Ο Οιδίποδας πριν συναντήσει τη Σφίγγα είχε μάθει για τον γρίφο στον ύπνο του.

Η Σφίγγα ρωτησε : «Τι εστιν ό μίαν έχον φωνήν τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίνεται;» «Ποιο ον το πρωί στέκεται στα τέσσερα, το μεσημέρι στα δύο και το βράδυ στα τρία;» Όποιον δεν μπορούσε να λύσει το γρίφο, η Σφίγγα τον έσφιγγε, μέχρι να πεθάνει Ο Οιδίπους έλυσε τον γρίφο απαντώντας ότι το ον αυτό είναι ο άνθρωπος, αφού όταν είναι βρέφος περπατάει στα τέσσερα, μετά σηκώνεται στα δύο του πόδια και στα γηρατειά περπατάει όρθιος αλλά χρησιμοποιεί σαν τρίτο πόδι ένα μπαστούνι Μετά την λύση του γρίφου η Σφίγγα έπεσε στον γκρεμό και σκοτώθηκε (ή κατά άλλους ο Οιδίποδας της επιτέθηκε όταν ήταν ξαφνιασμένη από τη λύση του γρίφου και τη σκότωσε). Ο Οιδίποδας αναγορεύτηκε βασιλιάς της Θήβας, από τον προσωρινό βασιλιά της πόλης Κρέοντα, και σύζυγος της Ιοκάστης, χήρας του Λάιου και μητέρας του Οιδίποδα.

(το έλυσε ο Οιδίποδας· η απάντηση είναι φυσικά «ο άνθρωπος» σε διάφορες ηλικίες).

Όμως για να προσεγγίσουμε τον άνθρωπο, οι πρόγονοί μας, έφτιαξαν αγάλματα όπως τον Ηνίοχο, τον Κλέοβη και τον Βίτωνα, φύτεψαν τον Κισσό, την Δάφνη, και έγραψαν μουσική με την Λύρα. Έκαμαν και αγώνες προς την Νίκη επικαλούμενοι τις 9 Μούσσες και τηρώντας ευλαβικά τα Δελφικά παραγγέλματα.

Σας παραθέτω κάποια από αυτά : Σαυτόν ίσθι (Γνώρισε τον εαυτό σου) Εστίαν τίμα (Να τιμάς την εστία σου) Άρχε σεαυτού (Να κυριαρχείς τον εαυτό σου) Φίλους βοήθε (Να βοηθάς τους φίλους) Θυμού κράτε (Να συγκρατείς το θυμό σου) Μηδέν άγαν (Να μην υπερβάλλεις) Χρόνου φείδου (Να μη σπαταλάς το χρόνο) Γήρας προσδέχου ( Να αποδέχεσαι το γήρας) Επί ρώμη μη καυχώ (Να μην καυχιέσαι για τη δύναμή σου) Ευφημίαν άσκει (Να επιδιώκεις καλή φήμη) Σεαυτόν αιδού (Να σέβεσαι τον εαυτό σου) Μη άρχε υβρίζων (Να μην κυριαρχείς με αλαζονεία) Προγόνους στεφάνου ( Να στεφανώνεις τους προγόνους σου) Θνήσκε υπέρ πατρίδος (Να πεθάνεις για την πατρίδα σου).

Είναι στο δικό μας χέρι, να προβάλλουμε τον αθλητισμό, τον πολιτισμό μας, τους τόπους μας, την μεγάλη ιστορία μας, την όμορφη Ελληνική μουσική και γλώσσα. Οφείλουμε στα παιδιά μας, ένα όμορφο μέλλον. Ας δουλέψουμε όλοι μαζί.

Ελλάνθεια Εφη Παππά

http://oraiokastromekatiallo.blogspot.gr

ΜΑΡΙΑΝ ΜΑΚΝΤΟΝΑΛΝΤ – Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΛΗΝΙΣΤΡΙΑ ΠΟΥ ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

Η Μαριάν Μακντόναλντ Αμερικανίδα πολίτης, ιρλανδικής καταγωγής είναι η σημαντικότερη ελληνίστρια. Έχει ωφελήσει το έθνος μας όσο δεν θα μπορούσαν ποτέ να ονειρευτούν όλες οι ακαδημίες, τα υπουργεία και διάφοροι ζάπλουτοι ιδιώτες, που σφετερίζονται δημοσιότητα δίχως να την αξίζουν…

Η κυρία Μακντόναλντ το 1972 είχε την ιδέα της ψηφιοποίησης της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Τότε, ενώ η λέξη «υπολογιστής» ήταν σχεδόν άγνωστη στη χώρα μας, εκείνη δεν περιορίστηκε στα λόγια. Προχώρησε σε θεαματικά έργα.

Δώρισε στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Ιρβάιν 1.000.000 δολάρια για να ξεκινήσει το πρόγραμμα καταχώρισης της Ελληνικής Γραμματείας σε ψηφιακή βάση δεδομένων. Αυτό το έργο ονομάστηκε Thesaurus Linguae Graecae (TLG).
Σήμερα έχει προχωρήσει τόσο πολύ ώστε στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://stephanus.tlg.uci.edu/  ο επισκέπτης, που έχει κάνει συνδρομή, μπορεί να έχει πρόσβαση στο σύνολο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

Εκατομμύρια λέξεις, αναρίθμητες σελίδες, ανεκτίμητοι θησαυροί της Ελληνικής σκέψης έχουν γίνει προσβάσιμα στην παγκόσμια κοινότητα εξαιτίας της αρχικής ιδέας, της αποφασιστικότητας και της γενναιοδωρίας της κυρίας Μακντόναλντ.
Σήμερα το TLG φιλοξενεί Ελληνικά κείμενα ακόμα και του 20ού αιώνα, ενώ η έρευνα, η συλλογή και η ψηφιοποίηση συνεχίζονται αδιάκοπα. Αυτή η σπουδαία γυναίκα έχει γράψει δεκάδες βιβλία και μελέτες για την Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, είναι καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών και Θεάτρου στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Σαν Ντιέγκο και έχει τιμηθεί με τη διάκριση του Τάγματος του Φοίνικα από το Ελληνικό κράτος κατόπιν πρότασης του Ανδρέα Παπανδρέου.

«Ήμουν μαθήτρια στο σχολείο θηλέων Convent of the Sacred Heart από την 1^η Δημοτικού μέχρι τη 2^α Γυμνασίου. Εκεί κάναμε Λατινικά. Στην3η  Γυμνασίου, στο Λατινικό Γυμνάσιο και Λύκειο στο Σικάγο, είχα την ευκαιρία να μελετήσω Ελληνικά. Αμέσως διαπίστωσα την ανωτερότητα των Αρχαίων Ελληνικών σε σύγκριση με τη λογοτεχνία των Λατίνων: Η Ελληνική Φιλοσοφία ήταν βαθύτερη και η καλλιτεχνική χρήση των λέξεων, ανώτερη. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτή η λογοτεχνία διαμόρφωσε τον δυτικό κόσμο μας».

Τι σημαίνει η λέξη «Θεός» για εσάς;

Εδώ ίσως φανώ λίγο παγανίστρια. Όπως ο Θαλής ο Μιλήσιος, βλέπω παντού τον Θεό. Κάποτε έκανα, μαζί με ξεναγό, τη διαδρομή από τους Δελφούς μέχρι το Κωρύκειο Άντρο: Πρέπει να κάνουν τον περίπατο όλοι όσοι δεν πιστεύουν στον Θεό και τους θεούς, για να νιώσουν το πνεύμα των Δελφών, του δάσους και των βουνών που τα περιβάλλουν. Το μέρος είναι ιερό. Στ’ αλήθεια είναι ο ομφαλός (το κέντρο) του κόσμου και ο Ζευς είχε δίκιο που το αποκάλεσε έτσι. Αν όλοι μας σεβόμασταν τη φύση, ως δημιούργημα του Θεού, θα ζούσαμε πολύ καλύτερα.

Πώς σας ήρθε η ιδέα να δημιουργήσετε μια ψηφιακή βάση δεδομένων με όλα τα Αρχαία Ελληνικά κείμενα, το περίφημο TLG;

Θεωρούσα και θεωρώ ότι η Αρχαία Ελληνική λογοτεχνία είναι μια ανεκτίμητη κληρονομιά της ανθρωπότητας. Ήθελα να την καταστήσω προσβάσιμη σε όλους, μέσω των υπολογιστών. Εύχομαι να επεκταθεί το έργο και να ενταχθεί σε αυτό και η σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία, αλλά είμαι πολύ ικανοποιημένη για όσα έχουν επιτευχθεί μέχρι σήμερα.

Στο παρελθόν αποπειράθηκε να ιδρύσει παράρτημα του TLG στην Ελλάδα, αλλά η κατάληξη ταίριαξε απόλυτα με τα μεταπολιτευτικά, παρακμιακά, δεδομένα.
Η προχειρότητα, η αδιαφάνεια και η αναξιοκρατία εξουδετέρωσαν πλήρως τις καλές προθέσεις της και εκείνη υποχρεώθηκε σε παραίτηση.
Οι ηγεσίες του υπουργείου Πολιτισμού είχαν ενημερωθεί διεξοδικά στο παρελθόν γι’ αυτή την υπόθεση, που διέσυρε τη χώρα μας διεθνώς, αλλά δεν καταδέχτηκαν να απαντήσουν – πολλώ δε μάλλον να πράξουν τα δέοντα.

Το Ελληνικό κράτος σας βοήθησε;

Μου παραχώρησε ένα οίκημα στην Πλάκα για την περαιτέρω έρευνα και συνέχιση του TLG.

Προσπαθήσατε να ιδρύσετε παράρτημα του TLG στην Ελλάδα; Τι συνέβη με αυτό;

Βεβαίως, ναι. Όμως, αρνήθηκαν να λάβουν τις συμβουλές εγνωσμένης αξίας ειδικών επιστημόνων. Αντιθέτως, προσέλαβαν συγγενείς τους και έκαναν τρομακτικά, γελοία λάθη στην καταχώριση των δεδομένων. Εγώ παραιτήθηκα από το διοικητικό συμβούλιο, όπως έκαναν και όλοι οι υπόλοιποι σύμβουλοι – ειδικοί επιστήμονες.

Προσπαθήσατε να επικοινωνήσετε με την Ελληνική κυβέρνηση και να τους πείτε τους λόγους που σας οδήγησαν σε παραίτηση από το ελληνικό ίδρυμα;
Ναι.
Σας απάντησαν;
Όχι.

Από την εφημερίδα Κυριακάτικη Δημοκρατία της 28ης Απριλίου 2013

Ολόκληρο το άρθρο στο http://maiandros-lykaon.gr

---------------------------------------

Διαβάστε: Οι καλά κρυμμένοι εφευρέτες και διακινητές των επίμονων δεινών του κόσμου μας. Του Μ. Καλόπουλου

Η ΒΕΒΗΛΩΣΙΣ ΕΝΟΣ ΑΡΧΑΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΠΟΤΑΔΕΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

 Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΥΤΡΑ ΤΑΧΥΤΗΤΟΣ ΗΛΙΚΙΑΣ 2.700 ΕΤΩΝ

Η αρχαία «χύτρα ταχύτητος» που βρέθηκε στην Ακρόπολη!
Λεγόταν «πύραυνος» και λειτουργούσε με κάρβουνα. Μαγείρευαν την ψαρόσουπα στο «Κακάβιο» κι έτσι «γεννήθηκε» η κακαβιά...

ΠΥΡΑΥΝΟΣ. Έτσι λέγεται πήλινη φορητή εστία για μαγείρεμα και θέρμανση που λειτουργούσε με κάρβουνα που τοποθετούνταν στην πάνω επιφάνεια. Η συγκεκριμένη που εκτίθεται στο Μουσείο της Ακρόπολης ανήκει στον τύπο των πυραύνων με ψηλό πόδι και φέρει πλούσια ανάγλυφη διακόσμηση από πλοχμούς, κεφάλια δαιμονικών μορφών και ταινίες με διάφορα διακοσμητικά μοτίβα.  Ο πύραυνος μοιάζει με μαγκάλι και το χρησιμοποιούσαν για θέρμανση και μαγείρεμα...

Η πρώτη πλήρως σωζόμενη «χύτρα ταχύτητας» ηλικίας 2.700 χρόνων, βρέθηκε σε νεκροταφείο της Αξιούπολης στο Κιλκίς. Ο αρχαίος πύραυνος -όπως είναι η ονομασία του αρχαίου σκεύους, προδρομική μορφή της χύτρας ταχύτητας της εποχής μας- εντοπίστηκε σε νεκροταφείο που ανέσκαψε η αρχαιολόγος της ΙΣΤ’ Εφορίας Κλασικών και Προϊστορικών Αρχαιοτήτων, Θ. Σαββοπούλου.

Οι πύραυνοι είναι μεγάλα αγγεία με ειδική κατασκευή, απαραίτητα για την κατασκευή φαγητού. Η κατασκευή είναι εντυπωσιακή, λαμβάνοντας υπόψη ότι το ύψος του αγγείου είναι 0,38μ., το βάρος του 14 κιλά -υπολογίζεται ότι με τα τμήματα που λείπουν θα έφτανε τα 15 κιλά- ενώ η χωρητικότητά του είναι περίπου 20 λίτρα. 

Η κ. Σαββοπούλου εξήγησε ότι η κατασκευή αποτελείται από ένα εσωτερικό πιθόσχημο αγγείο με μικρή κυκλική επίπεδη βάση και έχει συγκολλημένη στο ύψος του ώμου εξωτερική περιμετρική «ποδιά» με οπές εξαερισμού σε δύο σειρές. Η επάνω έχει 4 οπές και η κάτω 2 για την κυκλοφορία του αέρα και την αναζωπύρωση της φωτιάς. Δύο λαβές συγκρατούν ταυτόχρονα το εσωτερικό αγγείο και το εξωτερικό τμήμα για την τοποθέτησή του στην εστία.

Στον πύραυνο της Αξιούπολης «συμπυκνώνεται όλη η τεχνογνωσία της εποχής και η επιδεξιότητα του τεχνίτη και σχετίζεται με τις διατροφικές συνήθειες της κοινωνίας που χρησιμοποιούσε το σκεύος για την προετοιμασία της καθημερινής του διατροφής».

Εκτός από τον πύραυνο που θεωρείται ένα σκεύος υψηλής τεχνολογίας για την εποχή του, υπήρχε και το κακκάβιον μια μικρή μεταλλική χύτρα από την οποία πήρε και το όνομά της η κακκαβιά, η γνωστή μας  ψαρόσουπα! Οι αρχαίοι τοποθετούσαν το  κακκάβιον πάνω στη φωτιά για να μαγειρέψουν. Ήταν σκεύος κυρίως για βραστά φαγητά και σούπες....

Περισσότερα στο Μουσείο της Ακρόπολης

http://www.mixanitouxronou.gr/

Η ΨΗΣΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΚΟΛΛΗΤΙΚΟ ΤΗΓΑΝΙ ΣΤΟΝ ΜΥΚΗΝΑΪΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ - ΚΑΣΤΩΡ ΚΑΙ ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ – ΟΙ ΟΥΡΑΝΙΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ

Οι δύο προηγούμενες αναρτήσεις εδώ κι εδώ είναι αφιερωμένες στις θεότητες της θάλασσας, και στους προστάτες των ναυτικών και των ψαράδων. Αυτές οι θεότητες είναι φυσικά ο Ποσειδών, ο Γλαύκος ο Ανθηδόνιος, αλλά και οι Φόρκης, Τρίτων, Πρωτεύς και Νηρέυς.

Από το αφιέρωμα στις θαλάσσιες θεότητες και στους προστάτες των ναυτικών, δεν είναι δυνατόν να παραλειφθούν οι Διόσκουροι!

----------------------

Οι Διόσκουροι (Διός + Κούροι), ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, ήταν τα δίδυμα παιδιά του Δία και της Λήδας και αδέρφια της ωραίας Ελένης. Ήταν θεοί του φωτός και προσωποποιούσαν για τους Έλληνες την εντιμότητα, τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή. Ήταν προστάτες των καραβιών και των ναυτικών. Οι Έλληνες τους λάτρευαν και τους τιμούσαν ως θεούς, ενώ συχνά ζητούσαν από αυτούς συμπαράσταση και βοήθεια στις δύσκολες ώρες. Ήταν οι προστάτες και σωτήρες των θνητών.

Τα ονόματά τους, Κάστορας και Πολυδεύκης, αντιπροσώπευαν στην Αρχαία Ελλάδα τους βοηθούς των θεών στο δύσκολο έργο τους.

Κύρια ασχολία τους ήταν η προστασία και η σωτηρία των θνητών, όταν βρίσκονταν σε δύσκολη θέση. Αναφέρεται ότι πήραν μέρος και στη γιγαντομαχία που είχαν ως αποτέλεσμα την επικράτηση των Ολύμπιων θεών. Για τους Έλληνες αντιπροσωπεύουν και τους σωτήρες στον πόλεμο που οδηγούν τα στρατεύματα σε νίκη κατά του αντιπάλου, τους προστάτες των ναυτικών στους οποίους συχνά εμφανίζονται με τη μορφή του φωτός των άστρων (αστερισμός των Διδύμων). Είναι επίσης σωτήρες των ανθρώπων από τις ασθένειες.

Αξιοπρόσεκτο κομμάτι της ιστορίας των Διόσκουρων είναι αυτό στο οποίο μετείχαν στην Αργοναυτική εκστρατεία. Εκείνοι γλύτωσαν την Αργώ όταν θαλασσοδερνόταν στις ακτές της Θράκης. Τότε, στη δύσκολη στιγμή, δύο άστρα αποσπάστηκαν από τον ουρανό και κάθησαν στα κεφάλια του Κάστορα και του Πολυδεύκη. Αμέσως η θάλασσα έγινε γαλήνια πέρα ως πέρα.

Ο θαλασσινός θεός Γλαύκος την άλλη ημέρα τους είπε πως θα ονομάζονταν θεοί-σωτήρες και παντού θα τους λάτρευαν ως Προστάτες. Έγιναν πλέον οι προστάτες των ναυτικών και των καραβιών. Από την εποχή εκείνη, κάθε φορά που οι ναύτες έβλεπαν άστρα να εμφανίζονται πάνω από το καράβι τους, να τρέχουν κατά μήκος των ιστίων ή να «κάθονται» στις άκρες των καταρτιών, ήξεραν πως οι Διόσκουροι είναι εκεί και τους προστατεύουν.

Ο ομηρικός ύμνος αναφέρει: «Όταν οι μαύρες θύελλες σηκώνουν μαυρισμένα κύματα, οι άνθρωποι στέκουν όρθιοι στην πλώρη και προσεύχονται στα θεϊκά παιδιά του Δία και σφάζουν άσπρα αρνιά. Τότε αμέσως γαληνεύουν τα κύματα της αφρισμένης θάλασσας και ο διάπλους γίνεται εύκολος και ακίνδυνος».

http://www.livepedia.gr , http://www.e-zine.gr/ ,  http://www.mytwins.gr/

ΟΙ ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΙ ΚΑΣΤΩΡ ΚΑΙ ΠΟΛΥΔΕΥΚΗΣ – ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΫΓΕΤΟΥ

ΓΛΑΥΚΟΣ Ο ΑΝΘΗΔΟΝΙΟΣ: Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ

Ο Γλαύκος ο Ανθηδόνιος, είναι θεός της θάλασσας, η προσωποποίηση του γαλάζιου κύματος που αντανακλά το γλαυκό χρώμα του ουρανού, γνωστός και ως «Γλαύκος «ο Θαλάσσιος» και λατρευόταν σε πολλά νησιά και παραθαλάσσιες περιοχές της Ελλάδας. 

O Eυάνθης τον αναφέρει σαν γιο του Ποσειδώνα και της νύμφης Nαΐδος.
Μια φορά το χρόνο διέσχιζε τις θάλασσες και επισκεπτόταν όλα τα νησιά και τα λιμάνια, για να δείξει σ’ όλους την αγάπη του. Όπως και άλλοι θεοί της θάλασσας, είχε μαντικές ικανότητες και μάλιστα έλεγαν ότι ο ίδιος ο Απόλλωνας είχε μαθητεύσει κοντά του.
O Oβίδιος αναφέρει ότι ο Ωκεανός και η Θέτιδα τον καθάρισαν από την ανθρώπινη σκουριά κι έτσι ο Γλαύκος εισήλθε στον κύκλο των θαλάσσιων θεοτήτων.
Ως θαλασσινός δαίμονας ονομαζόταν έπειτα Παλαίμονας. Συχνά με τη μορφή θαλάσσιου δαίμονα ή θαλάσσιου γέροντα ήταν ακόλουθος της Aλκυόνης ή του Ποσειδώνα και της Aμφιτρίτης.
Συνόδευε τον Νηρέα στις θαλάσσιες περιπλανήσεις του, μαζί με τις Αλκυόνες και τις Νηρηίδες, τον φίλο του Μελικέρτη και τα άλλα πνεύματα του νερού.

Οι ναυτικοί απευθύνονταν σ’ αυτόν, για να τους προστατέψει από τους κινδύνους, τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν· τον αποκαλούσαν από σεβασμό “Γέροντα” ή “Γέρο θαλασσινό“, όπως άλλωστε και τον Φόρκη, τον Τρίτωνα, τον Πρωτέα και τον Νηρέα.  
Το όνομα του Γλαύκου είχε απλωθεί σε όλες τις θάλασσες και στα νησιά. Εμφανίζεται σε όλες τις Κυκλάδες, στη Δήλο, στη Nάξο, στη Λήμνο, στο ακρωτήριο Mαλέα, στην Kόρινθο, στο Γύθειο, όπου λατρευόταν ως "Άλιος Γέρων", στην Aιτωλία, στην Iβηρία και γενικά στις ακτές.
Yπηρετούσε τον Nηρέα λέγοντας τις προφητείες του, ενώ ο Aριστοτέλης ισχυριζόταν ότι εξασκούσε τις μαντικές του ικανότητες στη Δήλο μαζί με τις Nηρηίδες.
Ο Βιργίλιος θεωρεί τον Γλαύκο πατέρα της Σίβυλλας Δηιφόβης.
Κατά μία παράδοση, ο Γλαύκος παρουσιάσθηκε στον Μενέλαο όταν αυτός περνούσε το ακρωτήριο Μαλέας επιστρέφοντας από την Τροία.
Λεγόταν επίσης ότι ο Γλαύκος βοήθησε τους Αργοναύτες στην εκστρατεία τους, και μάλιστα πολέμησε μαζί τους ενάντια στους Τυρρηνούς κυβερνώντας την «Αργώ» και ήταν ο μόνος που δεν τραυματίσθηκε σε εκείνη τη μάχη. Άλλωστε, είχε ήδη συμμετάσχει στη ναυπήγηση της Αργούς.
Οι πολυάριθμοι μύθοι ενέπνευσαν ποιητές και καλλιτέχνες, όπως ήταν ο Πίνδαρος, ο Αισχύλος (που έγραψε και τον «Πόντιον» ή «Ποτνιέα Γλαύκον») και ιδίως ο Οβίδιος.

Στα γλυπτά έργα, ο Γλαύκος παριστάνεται με το επάνω μισό σώμα του ανθρώπινο και με το υπόλοιπο σαν ψάρι, μαλλιά άφθονα ριγμένα στους ώμους, μεγάλο πηγούνι, πυκνά και μεγάλα φρύδια και κοιλιά σκεπασμένη με όστρακα και φύκια.

http://mythiki-anazitisi.blogspot.gr

ΠΟΣΕΙΔΩΝ

Ο Ποσειδώνας είναι ο θεός της θάλασσας (και για αυτό ονομάζεται και Πελαγαίος), των ποταμών, των πηγών και των πόσιμων νερών.

Κατοικεί πότε στον Όλυμπο και πότε στο παλάτι του στα βάθη της θάλασσας, όπου ζει και η γυναίκα του, η Νηρηίδα Αμφιτρίτη.

Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές, ο Ποσειδών λατρευόταν στην Πύλο και στη Θήβα.
Υπάρχει ένας ομηρικός ύμνος στον Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν ο προστάτης πολλών ελληνικών πόλεων.
Ως θεός της θάλασσας, ο Ποσειδώνας ταξιδεύει με το χρυσό άρμα του πάνω στα κύματα, που ανοίγουν χαρούμενα στο πέρασμά του, ενώ γύρω του παίζουν δελφίνια.

ΠΤΗΣΙΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΘΑΛΑΣΣΗΣ Ιλιάδα ραψ. Ν΄ Στιχ. 25
Απ’ τ’ άγριον όρος με γοργά πατήματα εκατέβη, και κάτω απ’ τα αθάνατα πόδια του Ποσειδώνος όλα τα όρη απέραντα και όλα τα δάση ετρέμαν. Έκαμε τρία διάσκελα, στο τέταρτο είχε φθάσει εις τες Αιγές, που ολόλαμπρα, στα βάθη εκεί του κόλπου, άφθαρτα δώματα χρυσά του ευρίσκονται κτισμένα. Κι έζεψε εκεί στην άμαξαν τα ορμητικά πουλάρια χαλκόποδα, χρυσότριχα, και αυτός χρυσάφι εζώσθη, έπιασε μάστιγα χρυσήν, ανέβηκε στον θρόνον, και οδήγησε στην θάλασσαν τους ίππους. Και αποκάτω άμα τον βασιλέα τους ενόησαν, σκιρτούσαν τα κήτη απ’ όλους τους βυθούς, και από χαράν εμπρός του η θάλασσα εχωρίζετο και τ’ άλογα επετούσαν ψηλά, χωρίς να νοτισθεί το χάλκινον αξόνι. Και ως αστραπή τον έφεραν στων Αχαιών τα πλοία. (Τροφή για σκέψη…)

Με την τρίαινά του μπορεί τόσο να δημιουργεί τρικυμίες όσο και να ηρεμεί τα νερά. 

Προστάτης των ναυτικών και των ψαράδων.

GPITRAL5Education Culture e-learning

Αυτοκράτορας Ιοβιανός (363-364)

Ο Ιοβιανός Φλάβιος Κλαύδιος (331 - 17 Φεβρουαρίου 364) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας (363-364) μετά το θάνατο του Ιουλιανού.
Παντρεύτηκε την κόρη του Λουκιλλιανού, αρχηγού του στρατού.
Με την ιδιότητα του διοικητή της αυτοκρατορικής φρουράς ακολούθησε τον Ιουλιανό το 363 στην εκστρατεία του εναντίον του Πέρση Σαπώρ Β' στη Μεσοποταμία. Μετά το θάνατο του Ιουλιανού, ο Σαλούστιος αρνήθηκε την πρόταση να τον διαδεχτεί κι έτσι ανέβηκε στο θρόνο ο Ιοβιανός.
Το χαρακτηριστικότερο σημείο της παρουσίας του ως αυτοκράτορα είναι ότι αναίρεσε άμεσα όλα τα φιλελληνικά διατάγματα του προκατόχου του Ιουλιανού.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, πιθανότερες αιτίες του θανάτου του ήταν δηλητηρίαση από μανιτάρια, αναθυμιάσεις ξυλάνθρακα ή δηλητηρίαση από εχθρούς του. Σε διαφορά βιβλία αναφέρεται ότι τον σκότωσε ο Λουκιλλιανός με την κόρη του. https://el.wikipedia.org/

-----------------------

Διαβάζουμε από «Το Ολοκαύτωμα Του Ελληνισμού»

Ο αυτοκράτορας Φλάβιος Ιοβιανός θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του Ελληνισμού, ψηφίζοντας σειρά νέων διαταγμάτων κατά των Ελλήνων:

Διέταξε την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αντιοχείας, η οποία ήταν εφάμιλλη με αυτήν της Αλεξανδρείας, με αποτέλεσμα χιλιάδες βιβλία Φιλοσοφίας, Φυσικής, Μαθηματικών, Αστρονομίας – ελληνικά και άλλων χωρών – ανείπωτης αξίας να γίνουν στάχτη.

Διέταξε την κατάσχεση όλων των περιουσιών των ελληνικών Ιερών που είχαν επιστραφεί από τον Ιουλιανό στους Έλληνες, και απαγόρευσε τις θυσίες και τις επωδές.

Διέταξε να κλείσει το Ασκληπιείο της Επιδαύρου, και ποινικοποίησε όλες τις εκδηλώσεις λατρείας των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών ακόμη των θεατρικών παραστάσεων.

Θέσπισε ειδικό κατάλογο βασανιστηρίων κατά των Ελλήνων εθνικών που δεν ασπάζονταν τον χριστιανισμό και προστέθηκε και η κατακρεούργηση των πλευρών του ειδωλολάτρη με σιδερένια άγκιστρα.

Απαγόρευσε με διάταγμα την ελληνική θρησκεία επί ποινή θανάτου.
Απαγόρευσε στους εθνικούς αξιωματικούς να διατάσουν χριστιανούς στρατιώτες.
Εισήγαγε τον όρο παγανιστής, που εισηγήθηκε η εκκλησία για να υποτιμήσει τους έλληνες.

Πηγή: «Το Ολοκαύτωμα Του Ελληνισμού» του κ. Γερ. Καλογεράκη, σελ. 77, εκδ. Δίον.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΔΑΞΑΝ…

Η έντονη δραστηριότητα των τούρκων σε περιοχές της Αυτοκρατορίας εκατό και πλέον χρόνια πριν την άλωση, δεν αντιμετωπίστηκαν με την δέουσα σοβαρότητα. Σε τούτο συνετέλεσαν οι θρησκευτικές έριδες που συγκλόνιζαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας, γιατί δεν επέτρεψαν στον αυτοκράτορα να αντιληφθεί το μέγεθος του κινδύνου που διέτρεχε, αφού οι τούρκοι λεηλατούσαν ανενόχλητοι τα ανατολικά σύνορα του κράτους.

Παρακινηθέντες από την πελοποννησιακή καταγωγή του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου, στις 15/02/1365 ο αρματολός Ράλλης με 300 σκληροτράχηλους οπλαρχηγούς, ταξίδεψαν στην Κωνσταντινούπολη, παρουσιάστηκαν στον αυτοκράτορα και έθεσαν τους εαυτούς τους στην διάθεσή του, για την οριστική εξόντωση των Τούρκων.

Ο πατριάρχης με τον πρωθυπουργό Ιωαν. Απόκαυκο, επιτέθηκαν με σφοδρότητα στον αυτοκράτορα γιατί δέχτηκε στην πόλη τους αιρετικούς, ειδωλολάτρες (δωδεκαθειστές) και τους αφόρισαν όλους, όπως αναφέρει ο Γρηγόριος Δούκας Μετοχίτης.

Την εποχή αυτή οι Μανιάτες δεν είχαν γίνει ακόμη χριστιανοί.

Ο πρωθυπουργός Ι. Απόκαυκος διατάζει την σύλληψη τους και τον πνιγμό τους στον Βόσπορο.
Οι οπλαρχηγοί κατέφυγαν στην εκκλησία των ανακτόρων, γιατί πίστευαν ότι ο πατριάρχης θα σεβόταν την ιερότητα του χώρου, όπως έκαναν οι «ειδωλολάτρες» Έλληνες. Αυτός αντίθετα διέταξε την παραβίαση του εκκλησιαστικού ασύλου και οι οπλαρχηγοί θανατώθηκαν όλοι. (Β. Μισύρης-Μετοχίτης ο Δούκας Γρηγοράς)

Την εποχή αυτή δεν κυβερνούσε ο αυτοκράτορας, αλλά ο πατριάρχης με τους φανατισμένους καλόγηρους που δημιουργούσαν συνεχώς προβλήματα.
Μετά την σφαγή του Ράλλη και των οπλαρχηγών από τον Πατριάρχη, διακόπηκαν οριστικά οι σχέσεις Αθηνών – Κωνσταντινούπολης.

Από το βιβλίο Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΙ του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερασίμου Καλογεράκη, σελ 309 – 310, εκδόσεις Δίον.

Παλαιότερη ανάρτηση με ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΕΚΜΑΘΗΣΕΩΣ ΜΙΑΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ. ΟΧΙ ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ - ΠΩΣ ΜΑΣ ΑΦΑΙΡΕΣΑΝ ΤΟ "ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΣΚΕΨΗΣ" ... ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ...

Η γλώσσα είναι εργαλείο σκέψεως. Όσο πιο πολλές λέξεις χρησιμοποιούμε, όσο πιο αφηρημένες έννοιες συλλαμβάνουμε, όσο πιο καλή σύνταξη προτάσεων οικοδομούμε, τόσο περισσότερο ακονίζουμε την σκέψη μας.

Όποιος δεν χρησιμοποιεί σωστά την γλώσσα, δεν μπορεί να μεταφέρει τις σκέψεις του στον έξω κόσμο. Δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους γύρω του, δεν μπορεί να ενεργήσει γρήγορα.

Επιβάλλεται στους μαθητές να μαθαίνουν αμέτρητους τύπους, καταλήξεις και κανόνες. Μετά 3 χρόνια διδασκαλίας οι Έλληνες μαθητές δεν μπορούν να καταλάβουν τί θέλει να πει ένα απλό Αρχαίο Κείμενο. Και ακόμη χειρότερα: Οι μαθητές δεν μπορούν να γράψουν ένα απλό κείμενο στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα, αλλά ούτε και να μιλήσουν Αρχαία Ελληνικά.

Αλλά αυτός ακριβώς είναι ο βασικός σκοπός εκμαθήσεως μίας γλώσσης. Το να γράφεις, το να σκέφτεσαι και το να μιλάς με αυτή την γλώσσα. Και όχι απλώς να γνωρίζεις τους γραμματικούς κανόνες και το συντακτικό.

Γιατί λοιπόν τα ελληνόπουλα δεν μαθαίνουν την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα; Διότι απλούστατα το υπουργείο παιδείας δεν ακολουθεί κανόνες διδασκαλίας που ισχύουν για όσους μαθαίνουν μία ξένη γλώσσα ή κανόνες που ακολουθούνται για τα νήπια.

Για παράδειγμα όποιος πηγαίνει σε ένα φροντιστήριο ξένων γλωσσών για να μάθει την αγγλική γλώσσα, μετά από 3-4 μαθήματα ο καθηγητής ζητά από τον μαθητή να προφέρει κάποιες λέξεις. Να συντάξει μία απλή πρόταση, πχ «This is a cat». Του ζητά να συντάξει μία μικρή παράγραφο με την χρήση της αγγλικής γλώσσης.

Δηλαδή από τις πρώτες εβδομάδες ένας καθηγητής ξένων γλωσσών προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλους τους αισθητήρες του εγκεφάλου για να κάνει τον μαθητή να μιλήσει την ξένη γλώσσα. Οι καλοί καθηγητές ξέρουν ότι ο μαθητής πρέπει να διαβάζει δυνατά μία λέξη για να μαθαίνει την προφορά της, να την αντιγράφει σωστά για να μαθαίνει την ορθογραφία της, και να σχηματίζει προτάσεις έτσι ώστε η γλωσσική του μνήμη να συμπλέκει συνεχώς λέξεις με εικόνες για να αρχίσει ο μαθητής να σκέφτεται στην ξένη γλώσσα αντί απλώς να μεταφράζει από την μητρική του γλώσσα το νόημα που θέλει να εκφράσει.

Άρα το βασικό κλειδί για να μάθουμε μία γλώσσα είναι από την πρώτη ημέρα ει δυνατόν, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε, να την μιλάμε!! Πότε επιτέλους θα κατανοήσει το υπουργείο παιδείας ότι με την διδασκαλία ατελείωτων συντακτικών και γραμματικών κανόνων δεν πρόκειται ποτέ να μιλήσεις μία γλώσσα;

Ακόμη και αν κάποιος μαθητής απομνημονεύσει όλους τους γραμματικούς κανόνες η ψυχολογία διδάσκει ότι μετά από κάποιο χρονικό διάστημα θα τους ξεχάσει. Οτιδήποτε δεν χρησιμοποιείς, το ξεχνάς.

Πώς τα νήπια μαθαίνουν τα Νέα Ελληνικά; Μήπως οι μητέρες στέκονται πάνω από την κούνια τους και αρχίζουν να τους μαθαίνουν τις χρονικές καταλήξεις των ρημάτων; Προφανώς όχι. Αρχίζουν και τους προφέρουν λέξεις τις οποίες τα βρέφη σιγά-σιγά συνδυάζουν στο μυαλό τους με εικόνες, αντικείμενα, μορφασμούς προσώπων κλπ. Τα νήπια δεν καταλαβαίνουν αφηρημένες έννοιες αλλά κατανοούν αντικείμενα όπως τόπι, νερό, μαμά, κούκλα, κ.α.

Έτσι ακριβώς θα μάθουν και τα ελληνόπουλα τα Αρχαία Ελληνικά, συνδυάζοντας λέξεις με αντικείμενα και εικόνες.

Στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια εισήλθαν πολλοί ξένοι, νόμιμοι και παράνομοι. Ορισμένοι από αυτούς έμαθαν τα Νέα Ελληνικά σε πολύ καλό επίπεδο. Πώς τα έμαθαν; Μήπως με την μέθοδο του υπουργείου παιδείας; Μήπως άρχισαν να μαθαίνουν συντακτικό και γραμματική; Ή μήπως η πρώτη λέξη που έμαθαν ήταν «δουλειά»; Οι ξένοι άρχισαν να μαθαίνουν μικρές προτάσεις όπως «θέλω δουλειά», «ψάχνω για σπίτι», «πού είναι το ταχυδρομείο;», «ήρθε ο λογαριασμός της ΔΕΗ» κλπ. Έτσι άρχισαν οι ξένοι να μαθαίνουν την νεοελληνική γλώσσα.

Έτσι θα μάθουν και τα ελληνόπουλα την Αρχαία Ελληνική Γλώσσα. Πρέπει να την μιλήσουν. Το υπουργείο παιδείας δεν επιβάλλει στο αναλυτικό πρόγραμμα την ΟΜΙΛΙΑ της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης μέσα στην σχολική τάξη. Όταν ένας μαθητής αρχίζει να επαναλαμβάνει «τίς βούλεται αγορεύειν;» τότε αρχίζει να μαθαίνει Αρχαία Ελληνικά. Στην αρχή δεν χρειάζεται ανάλυση υποκειμένου, αντικειμένου, ρήματος και απαρεμφάτου. Αυτά θα γίνουν πολύ αργότερα, για όσους ενδιαφέρονται.

Οι περισσότεροι Έλληνες αγρότες είναι αγράμματοι, δεν ξέρουν τί σημαίνει απαρέμφατο, και όμως μιλούν τα Νέα Ελληνικά. Δεν χρειάζονται ατελείωτοι γραμματικοί κανόνες για να μιλήσει κάποιος την Αρχαία Ελληνική. Απαιτείται να την χρησιμοποιεί στην ομιλία του. Απαιτείται η καθημερινή χρήση της Αρχαίας μας Γλώσσης στην οικία, στο σχολείο, στην εργασία. Μικρές προτάσεις στην αρχή, με απλά νοήματα.

Δεν είναι δυνατόν τα νήπια, οι ξένοι που μαθαίνουν Νέα Ελληνικά, και όσοι Έλληνες διδάσκονται ξένες γλώσσες να ακολουθούν αυτή την βασική μέθοδο διδασκαλίας, ενώ οι μαθητές των Ελληνικών σχολείων να διδάσκονται ανουσίους γραμματικούς κανόνες. Και φυσικά μετά από ένα χρόνο, αφού τελειώσουν το λύκειο, οι μαθητές δεν θυμούνται τίποτε. Και το χειρότερο είναι ότι δεν δύνανται να συντάξουν ούτε μία πρόταση στα Αρχαία Ελληνικά.

Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι πηγαίνουν να δώσουν εξετάσεις για ένα πτυχίο σε μία ξένη γλώσσα, εκτός από το να διαβάσουν ένα κείμενο και να το αναλύσουν, τους ζητούν να γράψουν ένα κείμενο και να δώσουν μία προφορική συνέντευξη. Όμως αυτό δεν ισχύει στις εξετάσεις για τα Αρχαία Ελληνικά. Επί δεκαετίες δεν ζητείται από τους μαθητές να γράψουν ένα κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά ούτε να δώσουν συνέντευξη στα Αρχαία Ελληνικά. Κάτι που το κάνουν όσοι δίνουν εξετάσεις για μία ξένη γλώσσα ακόμη και από το πρώτο τρίμηνο διδασκαλίας.

http://www.diadrastika.com  

ΧΟΙΪΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ: Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ

Ο αστερισμός του Κυνός

Συγγραφέας του βιβλίου: ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ο Πλάτων στον Γοργία ορκίζεται στον θεό Κύνα, ότι όσα γράφει, Είναι αλήθεια: «Μα τον Κύνα, Πώλε...» Στην παράγραφο 461Β επαναλαμβάνει: «Μα τον Κύνα, Γοργία...», ενώ στην παράγραφο 482C ορκίζεται στον κυνοκέφαλο Άνουβι των Αιγυπτίων: «Μα τον Κύνα, τον θεό των Αιγυπτίων...».

Θα μπορούσαν να θεωρηθούν οι επικλήσεις αυτές συμπτωματικές, αλλά ο Φαίδων κρυπτογραφεί από την αρχή μέχρι το τέλος τον θεό Κύνα (= Σείριος). Εξετάζοντας και τα υπόλοιπα έργα του Πλάτωνα, διαπιστώνουμε ότι παντού κρυπτογραφείται η μυστική παράδοση του Κύνα (= 'Ηλιος Σείριος). Στα πανάρχαια χρόνια από το άστρο του Κύνα (= Σείριος -  αστερισμός του Κυνός) ξεκίνησαν τεράστιες σφαιρικές κοσμοπόλεις, για να φέρουν το ελληνικό ουράνιο σπέρμα και πολιτισμό στην Γη.

Οι Ολύμπιοι κατέβηκαν ταξιδεύοντας μέσα από δίαυλο (=Πύλη) δίνοντας τον ουράνιο σπόρο, έχοντας υπερ-τεχνολογία ανώτερη ακόμα και της εποχής μας. Οι Έλληνες είναι Ηλιακοί (= Σείριος 'Ηλιος) από ουράνιο σπέρμα «Υιοί του κεραυνού και Αδελφοί του Ηλίου»! Οι θεοί ποτέ δεν εγκατέλειψαν τα πλάσματά τους, αλλά πάντα νοιάζονται και ενδιαφέρονται γι' αυτά. Το κλειδί για τις αποκρυπτογραφήσεις όλων αυτών βρίσκεται στην Μυθολογία και στην Αστρολογία-Αστρονομία γραμμένες με ανεξίτηλα γράμματα. Οι θεοί πάντα αφήνουν κάποιο ίχνος, που μπορεί να οδηγήσει στην Γνώση. Εκείνο που χρειάζεται είναι η πίστη, η μέθοδος και το ανοικτό μυαλό, για να δέχεται τα θεϊκά μηνύματα.

Ellenos Ellen

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - ΓΙΑΤΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΟΝ ΑΦΟΡΙΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ ΑΠΕΙΛΟΥΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΕΜΠΟΔΙΣΕΙ ΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ...

«Ν’ αγαπάς την ευθύνη, να λες εγώ,
εγώ μονάχος μου θα σώσω τον κόσμο. 
Αν χαθεί, εγώ θα φταίω»... 

Τη δεκαετία του ’50 ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ήδη καταξιωμένος συγγραφέας με παγκόσμια αναγνώριση. Το 1955 όμως, πολεμήθηκε σκληρά από την εκκλησία, που έφτασε στο σημείο να ζητήσει ακόμα και τον αφορισμό του. Τα έργα του «ο Τελευταίος Πειρασμός», «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» και «Καπετάν Μιχάλης», έγιναν αφορμή ώστε η ιερά σύνοδος με έγγραφό της, να ζητήσει από την κυβέρνηση την απαγόρευσή τους....

Ο Καζαντζάκης κατηγορήθηκε ως ιερόσυλος και τα έργα του θεωρήθηκαν προσβολή για τα χρηστά ήθη. Στον «τελευταίο πειρασμό» ο συγγραφέας παρουσίαζε τον Χριστό με ανθρώπινες αδυναμίες, ενώ στο  έργο του «ο Χριστός ξανασταυρώνεται»  έδειχνε τις αμαρτωλές αδυναμίες των ιερέων. Ο «Καπετάν Μιχάλης» χαρακτηρίστηκε «αντιχριστιανικόν και αντιεθνικόν έργον», που εξευτελίζει τα ιερά και τα όσια του έθνους καθώς και τον αγώνα του κρητικού λαού....

Ο συγγραφέας είχε αντίθετη άποψη: ...

«προσπάθησα να εξαίρω όσο μπορούσα τους αγώνες της Κρήτης για την ελευθερία και συνάμα την ηρωική και μαρτυρική συμμετοχή της εκκλησίας στους αγώνες αυτούς κι όμως βρέθηκαν συνειδήσεις που κατασυκοφάντησαν το βιβλίο αυτό, ως ενάντιο της θρησκείας και της πατρίδας»....

Οι αντιδράσεις της εκκλησίας δίχασαν την κοινή γνώμη. Πολλοί πίστεψαν ότι όντως ο συγγραφέας δεν έδειχνε σεβασμό στα «Θεία», ενώ άλλοι υποστήριξαν ότι τα έργα του ήταν συγγραφικά αριστουργήματα, που δεν είχαν καμία πρόθεση να προσβάλουν την εκκλησία. Πολλά θρησκευτικά σωματεία υποστήριζαν, ότι ο Καζαντζάκης με τα έργα του «θέλει να κάμη τους αναγνώστας του να ζουν ζωή πολύ κατωτέραν και από αυτήν των ζώων». Ο συγγραφέας με επιστολή απάντησε δημόσια στις απειλές της εκκλησίας ότι θα τον αφορίσει: «Μου δώσατε μια κατάρα, Άγιοι Πατέρες, σας δίνω μια ευχή: Σας εύχομαι να 'ναι η συνείδησή σας τόσο καθαρή όσο η δική μου και να 'στε τόσο ηθικοί και θρήσκοι όσο είμαι εγώ»....

Το αίτημα της εκκλησίας για αφορισμό του Καζαντζάκη προκάλεσε αντιδράσεις στον πολιτικό, αλλά και συγγραφικό κόσμο. Ο δήμος Αθηναίων ζήτησε την αποτροπή οποιασδήποτε δίωξης των έργων του συγγραφέα, ενώ οι δημοτικοί σύμβουλοι Θεσσαλονίκης χαρακτήρισαν την απαγόρευση «πλήγμα για τον πολιτισμό». Το θέμα πέρασε και στον τύπο της εποχής και οι εφημερίδες μεγέθυναν την κόντρα. Ο συγγραφέας τήρησε διακριτική στάση και απέφευγε να πάρει θέση. Η στάση του ενδεχομένως να υποδηλώνει και την πικρία του για αυτή την ακραία αντιμετώπιση....

Το ζήτημα του αφορισμού του Καζαντζάκη έφτασε στην Ιερά Σύνοδο, όπου αποφασίστηκε από την πλειοψηφία ότι η εκκλησία δεν θα έπρεπε να παρέμβει επίσημα και ότι το θέμα θα εξετάζονταν από το Μητροπολίτη Κασσανδρείας Καλλίνικο και από δύο καθηγητές της Θεολογικής Σχολής. Ο Μητροπολίτης, φοβούμενος τις αντιδράσεις, αποφάσισε ότι δεν ήταν σωστό να κατηγορηθεί ο συγγραφέας σαν άπιστος, αλλά ότι καλό θα ήταν να μην κυκλοφορήσει το βιβλίο του «ο Τελευταίος Πειρασμός» γιατί μπορεί οι αναγνώστες να μην καταλάβαιναν τους συμβολισμούς του και να το παρεξηγήσουν. Η εκκλησία περιορίστηκε στο να αποτρέπει τους αναγνώστες να διαβάζουν τα βιβλία του Καζαντζάκη και το θέμα παραπέμφθηκε στο Πατριαρχείο. Ο τότε πατριάρχης Αθηναγόρας, όμως, δεν ενέκρινε τον αφορισμό του συγγραφέα και το ζήτημα έκλεισε...

Η επιγραφή στον τάφο του συγγραφέα... 

Παρόλο που ο συγγραφέας είχε γλιτώσει τον αφορισμό, το στίγμα του άπιστου και ιερόσυλου, τον συνόδευε ακόμα και μετά τον θάνατό του. Χτυπημένος από λευχαιμία, ο Νίκος Καζαντζάκης, άφησε την τελευταία του πνοή στις 26 Οκτωβρίου του 1957 στη Γερμανία, όπου νοσηλευόταν. Ο Αρχιεπίσκοπος Θεόκλητος δεν έδωσε την άδεια να τεθεί η σορός του συγγραφέα σε λαϊκό προσκύνημα, ενώ ο νεαρός τότε αρχιμανδρίτης και μετέπειτα σκληρός Μητροπολίτης Φλώρινας Καντιώτης, έκανε γνωστή  την πρόθεση του, να κατέβει στην Κρήτη και να εμποδίσει τη νεκρώσιμη ακολουθία. 
Τελικά την κρίσιμη ώρα δεν υπήρχε ιερέας για να τελέσει την λειτουργία. Την τελευταία στιγμή, οι απειλές των αγριεμένων Κρητικών, αλλά και η παρουσία του τότε υπουργού παιδείας Αχιλλέα Γεροκοστόπουλου, που έχαιρε εκτίμησης ανάγκασαν τον Αρχιεπίσκοπο να στείλει έναν εκπρόσωπο της εκκλησίας, ώστε να γίνει κανονικά η ταφή του συγγραφέα. Στον τάφο του χαράχτηκε η επιγραφή: «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λέφτερος». Ο Νίκος Καζαντζάκης γεννήθηκε στις 18 Φεβρουαρίου του 1883. Το έργο του έχει αναγνωρισθεί παγκοσμίως τόσο πριν, όσο και μετά τον θάνατό του....

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/