ΑΝΗΡ ΕΝΝΟΥΣ ΤΑ ΚΑΙΝΑ ΤΟΙΣ ΠΑΛΑΙ ΤΕΚΜΑΙΡΕΤΑΙ. (Ο άνθρωπος που έχει μυαλό, κρίνει τα νέα από τα παλιά) ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οιδ.Τύραννος)

Να συνηθίζουμε τα παιδιά να λέγουν την αλήθεια. Γιατί η ψευτιά είναι δουλοπρέπεια και δεν αξίζει να τη μιμούνται οι άνθρωποι. ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (Ηθικά)

Πόσο απέχει το ψέμα από την αλήθεια; Όσο τα μάτια από τα αυτιά. ΘΑΛΗΣ

Η δεισιδαιμονία είναι μια δειλία μπροστά στο θείον. ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ

Χωρίς τη γνώση η τόλμη είναι βλαβερή και φέρνει δυστυχία. ΕΥΗΝΟΣ

 Δε γνωρίζουμε την αλήθεια, αν δεν έχουμε γνώση της αιτίας.  ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ (Μετά τα Φυσικά)

Όποιος, ενώ είναι άδικος, έχει την ικανότητα να λέγει σοφά λόγια, αξίζει τη μεγαλύτερη τιμωρία. Γιατί έχοντας την πεποίθηση ότι με τα όμορφα λόγια θα σκεπάσει το άδικο, τολμά να κάνει πανούργες πράξεις. ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Μήδεια)

 Ο λύκος, που είναι το πιο άγριο ζώο, μοιάζει με το σκύλο, που είναι το πιο ήμερο. Εκείνος που θέλει να είναι ασφαλής, πρέπει να φυλάγεται από αυτές τις ομοιότητες. ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Σοφιστής)

Ο φθονερός γίνεται εχθρός του εαυτού του. Γιατί κατέχεται συνέχεια από λύπες που μόνος του προκαλεί. ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Δεν πρέπει να νοιαζόμαστε πολύ για το τι θα πει για μας ο κόσμος, αλλά τι θα πει εκείνος που ξέρει  καλά για τα δίκαια και τα άδικα. ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Κρίτων)

Να κάνεις αυτά που νομίζεις πως είναι σωστά, έστω κι αν κάνοντας αυτά πρόκειται να σε κακολογήσουν. Γιατί ο όχλος είναι κακός κριτής κάθε καλού πράγματος. ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ

Ζωή είναι να μη ζεις μόνο για τον εαυτό σου. ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Η δράση του δαίμονος είναι να αποδίδει  και να μεταβιβάζει στους θεούς τα προερχόμενα από τους ανθρώπους και στους ανθρώπους τα εκ των θεών, εκείνων μεν τις προσευχές και τις θυσίες, τούτων δε τις προσταγές και τις ανταποδόσεις. Στο μέσον δε και των δύο όπως ευρίσκεται, γεμίζει το κενό. Ώστε το σύμπαν να  έχει εσωτερική συνοχή. Δια μέσου τούτου προβαίνει στο έργο της και η μαντική ολόκληρη και η τέχνη των ιερέων η σχετική με τις θυσίες και τις μυσταγωγίες και τις επωδούς, και γενικά με την μαγεία και την γοητεία. Το θείον με τους ανθρώπους δεν έρχεται σε άμεση επαφή, αλλά δια της μεσολαβήσεως τούτου συντελείται οποιαδήποτε επικοινωνία και συνομιλία θεών και ανθρώπων, είτε κατά την εγρήγορση είτε στον ύπνο τους. ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Συμπόσιο)

Στους θεούς να θυσιάζουμε να ζητούμε βοήθεια. Και οι μαντείες είναι δόλωμα. Με σταυρωμένα χέρια και μόνο με θυσίες τίποτα δεν γίνεται. Η σύνεση είναι μάντης. Και η φώτιση.

Αν έχεις φίλους τους θεούς τον άριστο μάντη τον έχεις στο σπίτι σου. ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Ελένη)

Ο άνθρωπος που έχει μυαλό, κρίνει τα νέα από τα παλιά. ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οιδ. Τύραννος)

http://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΑΠΟΣΤΑΓΜΑΤΑ

Ύπουλος ανήρ δίκτυον κεκρυμμένον.

Ο ύπουλος άνθρωπος είναι κρυμμένη παγίδα - ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Και γαρ κυνί λύκος έοικεν αγριώτατον ημερωτάτω. Τον δε ασφαλή δει πάντων μάλιστα περί τας ομοιότητας αεί ποείσθαι την φυλακήν.

Ο λύκος, που είναι το πιο άγριο ζώο, μοιάζει με το σκύλο, που είναι το πιο ήμερο. Εκείνος που θέλει να είναι ασφαλής, πρέπει να φυλάγεται από αυτές τις ομοιότητες - ΠΛΑΤΩΝΑΣ (Σοφιστής)

Ο φθονερός αυτώ πολέμιος συνίσταται. Αυθαιρέτοις γαρ συνέχεται λύπαις αεί.

Ο φθονερός γίνεται εχθρός του εαυτού του. Γιατί κατέχεται συνέχεια από λύπες που μόνος του προκαλεί – ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ

Κάκιστον είναι των μεν αγρίων θηρίων τον τύραννον, των δ' ημέρων τον κόλακα.

Από μεν τα άγρια θηρία το πιο κακό είναι ο τύραννος, από δε τα ήμερα ο κόλακας - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (Ηθικά)

Πόσον απέχει το ψεύδος του αληθούς; Όσον οφθαλμοί των ώτων.

Πόσο απέχει το ψέμα από την αλήθεια; Όσο τα μάτια από τα αυτιά – ΘΑΛΗΣ

Εθίζειν τους παίδας τω ταληθεί λέγειν. Το γαρ ψεύδεσθαι δουλοπρεπές και πάσιν ανθρώποις ουκ άξιον μιμείσθαι.

Να συνηθίζουμε τα παιδιά να λέγουν την αλήθεια. Γιατί η ψευτιά είναι δουλοπρέπεια και δεν αξίζει να τη μιμούνται οι άνθρωποι - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (Ηθικά)

Όστις άδικος ων σοφός λέγειν πέφυκε, πλείστην ζημίαν οφλισκάνει. Γλώσση γαρ αυχών τάδικ' ευ περιστελείν, τολμά πανουργείν.

Όποιος, ενώ είναι άδικος, έχει την ικανότητα να λέγει σοφά λόγια, αξίζει τη μεγαλύτερη τιμωρία. Γιατί έχοντας την πεποίθηση ότι με τα όμορφα λόγια θα σκεπάσει το άδικο, τολμά να κάνει πανούργες πράξεις - ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Μήδεια)

Μη μόνον τους αμαρτάνοντας κόλαζε, αλλά και τους μέλλοντας κώλυε.

Να μην αρκείσαι μόνο να τιμωρείς αυτούς που έχουν σφάλλει, αλλά να εμποδίζεις και αυτούς που πρόκειται να σφάλλουν – ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ

Κακώ γαρ εσθλόν ου συμμίγνυται.

Το κακό με το καλό δε σμίγει - ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ (Ίων)

Ενταύθα μέντοι πάντα τ' ανθρώπων νοσεί, κακοίς όταν θέλωσι ιάσθαι κακά.

Τίποτα στους ανθρώπους δεν πάει καλά, όταν θέλουν να γιατρέψουν τα κακά χρησιμοποιώντας το κακό – ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Αρχόμενον το κακόν κόπτειν.

Να σταματάς το κακό στην αρχή του – ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ

Ανήρ έννους τα καινά τοις πάλαι τεκμαίρεται.

Ο άνθρωπος που έχει μυαλό, κρίνει τα νέα από τα παλιά - ΣΟΦΟΚΛΗΣ (Οιδ. Τύραννος)

https://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/

ΣΟΦΟΚΛΗΣ Ο ΔΕΞΙΩΝ #2

Μετά τον θάνατο του τραγωδού ο εορτασμός γινόταν στο ιερό του ήρωος Δεξίωνος, ο οποίος σε κάποιες παραδόσεις ταυτιζόταν με τον ίδιο τον Σοφοκλή. Η μαρτυρία του Μεγάλου Ετυμολογικού (λήμμα Δεξίων) είναι αποκαλυπτική: «Δεξίων. Έτσι ονομάστηκε ο Σοφοκλής από τους Αθηναίους μετά τον θάνατο του. Λένε ότι οι Αθηναίοι, όταν πέθανε ο Σοφοκλής, θέλοντας να τον τιμήσουν, του κατασκεύασαν ένα ηρώο και τον ονόμασαν Δεξίωνα, επειδή δεξιώθηκε τον Ασκληπιό. Γιατί και τον θεό υποδέχθηκε στο σπίτι του και του ίδρυσε βωμό. Εξαιτίας λοιπόν αυτών των γεγονότων, τον αποκάλεσαν Δεξίωνα». Η ηρωοποιήσει του Σοφοκλή, η οποία φαίνεται ότι δεν οφειλόταν μόνο στην υποδοχή που επιφύλαξε ο ποιητής στο θεό, αλλά και στο βαθύ σεβασμό που ένοιωθαν οι Αθηναίοι και γενικά οι Έλληνες για τους μεγάλος καλλιτέχνες, αποκαλύπτεται και σε μια άλλη ιστορία που λεγόταν γι αυτόν, ότι δηλαδή κάποτε κατάφερε να καταλαγιάσει με τρόπο μαγικό το φύσημα εκτός εποχής ανέμων (Φιλόστρατος, Βίος Απολλ. 8,7,28): «Ο Σοφοκλής ο Αθηναίος, για τον οποίο λέγεται ότι κατάπαυσε ανέμους, οι οποίοι φύσηξαν εκτός εποχής». Η περίπτωση του Σοφοκλή μπορεί να θεωρηθεί πολύ σημαντική για τους ακόλουθους λόγους:

1) Επειδή φανερώνει με αδιάψευστο τρόπο τον βαθύ σεβασμό που ένιωθαν οι Έλληνες του 5ου αιώνα για τους θεούς τους. Έτσι ανατρέπεται το συχνά με άκαιρη ευκολία εξαγόμενο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες της κλασικής εποχής λάτρευαν τους θεούς τους μόνο τυπικά για τις ανάγκες της πόλης και δίχως βαθύτερο θρησκευτικό συναίσθημα. Για τους έλληνες του 5ου αιώνα οι θεοί ήταν πολύ πραγματικοί και τους φανερώνονταν συχνά σε οράματα και όνειρα. Επιβεβαιώνεται επιπλέων η φήμη που είχαν στην αρχαιότητα οι Αθηναίοι ως λαός που σεβόταν και υπολόγιζε ιδιαίτερα τους θεούς.

2) Επειδή φανερώνει την τάση των Ελλήνων να θεωρούν πως τα όρια μεταξύ του θείου και του ανθρώπινου δεν είναι τόσο αυστηρά όσο νομίζουμε εμείς σήμερα. Οι Έλληνες είχαν ήδη τη μυθολογία τους γεμάτη με ανθρώπους όπως ο Ηρακλής, οι οποίοι υπερέβησαν τους περιορισμούς της ανθρώπινης φύσης και κατόρθωσαν να γίνουν ήρωες ή θεοί. Στην Αθήνα του 5ου αιώνα έχουμε το παράδειγμα ενός ιστορικού προσώπου που ανυψώνεται στο ηρωικό επίπεδο και γίνεται δέκτης λατρείας. Παράλληλα φανερώνεται και η εκτίμηση που έτρεφαν οι Έλληνες προς τα έργα του λόγου και τους τεχνίτες της ποίησης. Έτσι ήρωες γι αυτούς δεν είναι μόνο οι πολεμιστές που κάνουν ανδραγαθήματα, αλλά και ο μεγάλος καλλιτέχνης που υψώνει την υψίστη ανθρώπινη τέχνη, την τέχνη του λόγου, ως το επίπεδο των θεών. Πηγή:Περ. Ελλάνιον Ήμαρ, τεύχος #30, σελ. 20, του Σταύρου Γκιργκένη

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ – ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Η Αντιγόνη μπροστά στον νεκρό Πολυνείκη. Εθνική Πινακοθήκη, Νικηφόρος Λύτρας (1865)

http://www.ellinikoarxeio.com/

Η Αντιγόνη είναι Αρχαία τραγωδία του Σοφοκλή που παρουσιάστηκε πιθανότατα στα Μεγάλα Διονύσια του -442. Το θέμα της προέρχεται από τον Θηβαϊκό κύκλο, απ' όπου ο Σοφοκλής άντλησε υλικό και για δύο άλλες τραγωδίες, τον ΟιδίποδαΤύραννο και τον Οιδίποδα επί Κολωνώ. Τα επεισόδια από τα οποία προέρχεται το υλικό της Αντιγόνης είναι μεταγενέστερα χρονολογικά από τα επεισόδια των τραγωδιών για τον Οιδίποδα, αλλά η Αντιγόνη είναι προγενέστερη από αυτές. Θέμα της είναι η προσπάθεια της Αντιγόνης να θάψει το νεκρό αδελφό της Πολυνείκη, παρά την αντίθετη εντολή του Κρέοντα, βασιλιά της Θήβας. Έτσι η Αντιγόνη θέτει την τιμή των θεών και την αγάπη προς τον αδερφό της υπεράνω των ανθρώπινων νόμων.

Η Αντιγόνη ήταν ένα από τα τέσσερα παιδιά του Οιδίποδα που απέκτησε με την Ιοκάστη, βασίλισσα της Θήβας, χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν η φυσική μητέρα του. Τα άλλα παιδιά τους ήταν η Ισμήνη, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης. Ο Οιδίποδας είχε καταραστεί τους γιους του να διαφωνήσουν για το μοίρασμα της κληρονομιάς και να αλληλοσκοτωθούν, επειδή είχαν παραβιάσει κάποιες διαταγές του.

Όταν ο Οιδίποδας ανακάλυψε την αλήθεια για την καταγωγή του αυτοεξορίστηκε και τα δύο αδέρφια συμφώνησαν να διακυβερνούν εναλλάξ ανά ένα χρόνο. Μετά το πρώτο έτος ο Ετεοκλής αρνήθηκε να δώσει το θρόνο στον Πολυνείκη και αυτός έφυγε από τη Θήβα, πήγε στο Άργος, όπου παντρεύτηκε την κόρη του βασιλιά Άδραστου και οργάνωσε εκστρατεία εναντίον της Θήβας. Η εκστρατεία απέτυχε και οι δύο αδερφοί σκοτώθηκαν σε μονομαχία. Το θρόνο πήρε τότε ο Κρέων, αδερφός της Ιοκάστης, που διέταξε το πτώμα του Πολυνείκη να μείνει άταφο, επειδή πρόδωσε την πατρίδα του.

Ακολουθεί έντονη αντιπαράθεση μεταξύ Αντιγόνης και Κρέοντα και στη συνέχεια έρχεται στη σκηνή και η Ισμήνη, που κατηγορείται από το βασιλιά για συνεργασία. Αν και δεν είχε αναμιχθεί στην ταφή, αποδέχεται τις κατηγορίες και ο Κρέοντας αποφασίζει να τιμωρήσει και τις δύο.

Στην συνέχεια εμφανίζεται ο Αίμονας, γιος του Κρέοντα και αρραβωνιαστικός της Αντιγόνης, που συγκρούεται με τον πατέρα του για το θέμα της ταφής και την τιμωρία της Αντιγόνης. Αδυνατώντας να μεταπείσει τον Κρέοντα, φεύγει από τη σκηνή αφήνοντας την απειλή ότι θα αυτοκτονήσει. Η μόνη παραχώρηση που κάνει ο Κρέοντας είναι να αθωώσει την Ισμήνη και να μην θανατώσει την Αντιγόνη, αλλά να την φυλακίσει ώστε να αποφύγει το μίασμα. Ετσι μετέτρεψε την ποινή της Αντιγόνης, που πλέον θα φυλακιζόταν σε έναν υπόγειο θολωτό τάφο, για να πεθάνει από ασιτία.

Η ηρωίδα αποχαιρέτησε τους συμπολίτες της, θρηνώντας για την κακή της μοίρα...

Διαβάστε περισσότερα: Αρχαίο Κείμενο και νεοελληνική απόδοση:
http://www.ellinikoarxeio.com/2012/05/sophocles-lament-of-antigone.html#ixzz2kLSijqxD

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΝ ΥΠΟ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ

Ω μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
Πασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις!
ΣΟΦΟΚΛΗΣ

Θα τραγουδήσω τη θεά του κόσμου τη μεγάλη,

Την παρθενιά, την προκοπή, τη γνώσι, τη σοφία·

'Σ τα χώματά σου τα ιερά, θεοχτισμένη Αθήνα,

Τέτοιο τραγούδι αιώνια ταιριάζει να γροικιέται.

Θα τραγουδήσω τη θεά του κόσμου τη μεγάλη

Και το δικό σου τ' όνομα μαζή με το δικό της

Θα πλέξω 'ς το τραγούδι μου ζευγαρωμένο, χώρα

Που βγήκες απ' τα χέρια της κ' είσαι του νου της λάμψι.

Αέρα γαλανόφτερε και μοσχοβολισμένε

Οπ' αγκαλιάζεις πατρικά την γην αυτήν και κάνεις

Ολόλαμπραις ταις 'μέραις μας κι' αχνόξανθαις ταις νύχταις,

Πάρε και το τραγούδι μου και λάμπρυνε κ' εκείνο

Και σκόρπισέ το σε βουνά, και δάση, κι' ακρογιάλια.

Κάμποι, απ' την άφθαρτην εληά λευκοπρασινισμένοι,

Ταπεινοί βράχοι που καιρούς θυμίζετ' ακουσμένους,

Δεχθήτε το λαχταριστό κι' ακούστε το με πόνο,

Κι' αντιλαλείτε το σκοπό, κρατάτε μου το ίσο

Απ' ταις οχθιαίς κι' απ' ταις σπηλιαίς, καλόβουλαις νεράιδες.

Και δος μου δύναμι, θεά, και καλοτύχισέ με,

Κι' άλλα τραγούδια έχω για σε, πάντα για σε τραγούδια.

http://www.gutenberg.org/files/42516/42516-h/42516-h.htm

ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΣΟΦΟΚΛΗΣ; / ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ - ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ

 Με την Συγγραφέα Δήμητρα Λιάτσα

Η Δήμητρα Λιάτσα είναι συγγραφεύς των βιβλίων: «Τα ψέματα που λένε για την Ελλάδα» (2004) και «Η Ελληνική καταγωγή του Χριστιανικού μύθου» (2013), τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Δήλιος.

Λόγοι και Ομιλίες της Δήμητρας Λιάτσα: ΕΔΩ

Ομήρου Ιλιάς: ΕΔΩ

Ομήρου Οδύσσεια: ΕΔΩ

Από «Φρυκτωρίες» και «Βισάλτη»: ΕΔΩ

   Ομηρικός Κύκλος - Ellenos Ellen

ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΑΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΑΝ ΜΕΡΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ. Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΙΣΑΡΙΘΜΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ. ΤΙΜΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΣΑΝ ΘΕΟΣ. ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΑΛΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΕΜΦΑΝΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΕΡΩΤΑ.

...ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ, ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ, ΟΤΙ Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΠΑΛΛΕΤΑΙ ΚΑΙ ΔΟΝΕΙΤΑΙ. ΛΕΣ ΚΑΙ Η ΑΥΡΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΤΟΜΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΔΙΑΧΕΕΤΑΙ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ...ΠΥΡ ΑΕΙΖΩΟΝ. «ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΚΡΙΝΟΣ ΑΝΘΕΙ ΜΕ ΧΑΡΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΥ ΤΟΝ ΕΣΕΡΝΕΙ ΣΑΝ ΜΑΓΝΗΤΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΓΙΚΗ» (Κωστής Παλαμάς)
Πηγές : ΘΕΟΓΟΝΙΑ Ησίοδος, Ηράκλειτος, Πλούταρχος, Ορφικά Ι. Πασσά, Παρμενίδης, Πορφύριος, Αριστοτέλης­, Σοφοκλης  Δ. Π. Παπαδίτσα καὶ Ελένης Λαδιά, «Ὀρφικοὶ ύμνοι», Περ. Δαυλός,Περ. Ιχωρ,Σ. Πάν,Ι.Λάζαρης. Καινή Διαθήκη, Παλαιά Διαθήκη.
Μίξη Μουσικής: Δαιμονία Νύμφη "Ύπνος" Δαιμονία Νύμφη "Τυρβασία, Οι νύμφες του Θεού Νηρέα" Eric Bridenbaker "Visitation" Eric Bridenbaker "Cosmos" THE NORBERTCHEN Ειδικά ηχητικά δρώμενα. Από το κανάλι του χρήστη Pilaeus

Δήμητρα και Ελευσίνια Μύηση

«Γιατί ανάμεσα στους εξαίρετους και πράγματι θεϊκούς θεσμούς που η Αθήνα σας, έχει γεννήσει και φέρει στην ανθρωπότητα, καμία, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι καλύτερη από αυτά τα Μυστήρια. Γιατί μέσω αυτών αποβάλαμε τον βάρβαρο και άγριο τρόπο ζωής και μορφωθήκαμε και εκπολιτιστήκαμε. Και Μύησις καθώς αποκαλείται, πράγματι μάθαμε τις απαρχές της ζωής και αποκτήσαμε την δύναμη όχι μόνο να ζούμε ευτυχισμένοι, αλλά και να πεθαίνουμε με μια καλύτερη ελπίδα.»
Κικέρων στο Περί νόμων, Βιβλίο Β’

Η διαδρομή της Δήμητρας και η περιπέτεια της Περσεφόνης μας αποκαλύπτει την ιστορία της σάρκωσης της ψυχής στον κόσμο της ύλης και τις περιπέτειες της μέσα σε αυτόν. Ο Κάτω Κόσμος είναι ο γήινος υλικός κόσμος, στον οποίο ζούμε και  η Περσεφόνη συμβολίζει την ψυχή, που κατέπεσε και ενσαρκώθηκε στην Γη, ενώ αρχικά βρισκόταν στον Άνω Κόσμο, τον Ουρανό ή Πνευματικό Κόσμο.
Το τέλος του επίγειου κύκλου, σε όλες τις μυήσεις είναι απλώς μία μετάβαση της μορφής σε μία άλλη, και καταδεικνύει την αιωνιότητα της ψυχής Τίποτα δεν περισσεύει στην φύση.
«Οτιδήποτε γεννιέται μέσα στην φύση έχει ένα χρέος, που το πληρώνει όταν αποσυντίθενται, δίνοντας έτσι καινούργια ζωή». 
ΑΝΑΞΙΜΑΝΔΡΟΣ

Το δώρο της Δή - μητρας  γης - μητέρας στα τέκνα της, είναι πως τους παρέχει την δυνατότητα να ενταχθούν στο φυσικό περιβάλλον. Άνευ σωματικού φορέα, άνευ Γης, δεν υπάρχει παλιγγενεσία, δεν υπάρχει δυνατότητα εξέλιξης της ψυχής, η οποία θα παρέμενε  σε κατάσταση ημι - νάρκωσης, σε αιώνια αναμονή αναγνώρισης της ουσίας και της οντότητας της από τον ίδιον της τον εαυτό. Η Γή επίσης είναι επιφορτισμένη με την θρέψη και την συντήρηση του σώματος, ώστε η ψυχή να μην παρακωλύεται από την κακή του υγεία. Τα όργανα των πέντε αισθήσεων, τα οποία ανήκουν στο σώμα (στοιχείο της Γής), απαιτούν όπως οι πέντε Πύλες παραμένουν πάντα ανοικτές προκειμένου οι εξωτερικές κινήσεις να εισχωρήσουν στην ψυχή. Η καλή ανάπτυξη του σώματος με την ορθή διαπαιδαγώγηση επιτρέπει την διέλευση των αισθήσεων από το εξωτερικό περιβάλλον στο εσωτερικό της ψυχής, χωρίς παραμορφωτικούς καθρέπτες.

Επειδή όμως το σώμα είναι μεταγενέστερο της ύπαρξης της ψυχής, είναι απλός ο φορέας της, πρέπει να παραχωρεί τα ηνία των επιθυμιών και ενστίκτων του σε αυτήν, ώστε το ορθόν και το μέτρο, η λιτότης της διατροφής, της γενετήσιου ορμής και της εξουσιαστικής επιθυμίας να χαλιναγωγούνται υπακούοντας στον Κοσμικό Νόμο. 

Στη διαδικασία της Ελευσίνιας Μύησης, θα περάσουμε  μέσα από δύο πύλες.
Η πρώτη είναι κατωφερής, οδηγεί προς τον «Υλικό» κόσμο  και συμβολίζει την γέννησή του στην άγνοια.
Η δεύτερη οδηγεί προς τα άνω, σε μια αίθουσα άπλετα φωτισμένη  και στην οποία βρίσκεται το άγαλμα της Δήμητρας.
Κατά την 9η ημέρα των Μυστηρίων, τελευταία και σημαντικότερη μέρα  ως νεομύητοι Επόπτες θα περάσουμε  στην διαδικασία των Δεικνυομένων. Είναι μία διαδικασία, πολύ σημαντική για την κατανόηση των τελουμένων Μυστηρίων, και γίνεται από τον μέγα ιεράρχη. Σκοπός της είναι η επίδειξη – φανέρωση, ο αποσυμβολισμός των οργάνων – σκευών και η επεξήγηση τους σε σχέση με την Δημιουργία.
Μέσα στον Ελευσίνιο ναό όλα τα σύμβολα πρέπει  να είναι κρυμμένα και απρόσιτα από τα βέβηλα μάτια των αμύητων.

Η συμμετοχή στα Ελευσίνια Μυστήρια προσφέρει στον μυημένο την Γνώση, την αλλαγή συνείδησης αλλά και την Ευδαιμονία και την Ευφροσύνη.
Επηρέασαν  βαθύτατα  την ηθική της εποχής, έκαναν τους ανθρώπους δίκαιους και ευσεβείς κατά τον Αριστοτέλη, και αυτές οι αξίες και οι ηθικές αρχές εκφράστηκαν με νομοθετικές - νομικές ρυθμίσεις, και διατηρήθηκαν με κοινωνικές συμπεριφορές και κανόνες. «Δήμητρα που έθρεψες το πνεύμα μου, κάνε να γίνω άξιος των Μυστηρίων σου», αναφωνεί ο Αριστοφάνης στους «Βατράχους».

Στο έργο των Μυστηρίων οφείλεται ότι υγιές έχει η ανθρωπότητα.

Ο Αριστοτέλης ονομάζει τα Ελευσίνια το πιο λαμπρό και θαυμαστό έργο που ο καθένας οφείλει να σέβεται. Η συμμετοχή των γνωστότερων ονομάτων της Αρχαιότητας ήταν μεγάλη, καθώς και ο σεβασμός προς αυτά. Η τήρησις της Σιγής απαραίτητος με όρκο και υπήρχαν αυστηρές κυρώσεις για ασέβεια και ιεροσυλία ή την διακωμώδηση τους. «οπόσον ευδαίμονες αφικνούνται εις τον Άδην οι Μύσται! Μόνον αυτοί ζωσιν εκεί, οι δε λοιποί μόνον δεινά αναμένουσιν» ΣΟΦΟΚΛΗΣ  και «μακάριος εκ των βροτών ο ιδών τας εν Ελευσίνι τελετάς, ο άμοιρος αυτών δεν απολαύει ομοίας τύχης, καθό εις σκότος κατερχόμενος». Περίτρανα δήλωσε στον Πανηγυρικό του ο Ισοκράτης ότι εκείνοι που έχουν μυηθεί έχουν τις πιό γλυκές ελπίδες για το τέλος της επίγειας ζωής και για όλον τον χρόνο της μετέπειτα ζωής.

Να μυηθούμε  μέσα από τις καταστάσεις της ύλης, σμιλεύοντας την λίθο μας, να αφαιρέσουμε τα περιττά  κομμάτια και να εμφανίζουμε το Κάλλος και την Ενδελέχεια  της ψυχής μας που έχει δει το φως της ΜΥΗΣΗΣ και που έχει  αποκτήσει την ΓΝΩΣΗ, ώστε εκεί κάπου στο τέλος της «Διαδρομής» να περάσουμε με επιτυχία την δοκιμασία «αναζητήσεως της Κόρης».

Επιλογές από το άρθρο  Ιερή Μήτρα, από το blog: iparea.wordpress.com
Επιλογές, επεξεργασία, επιμέλεια δημοσιεύσεων/αναδημοσιεύσεων Πλωτίνος
Μυσταγωγία- Μυθαγωγία
https://mythagogia.blogspot.com

ΣΟΦΟΚΛΗΣ Ο ΔΕΞΙΩΝ #1

Η λατρεία του Ασκληπιού έφτασε επίσημα στην Αθήνα από το περίφημο λατρευτικό του κέντρο στην Επίδαυρο το έτος -420 κατά την διάρκεια της τελέσεως των Ελευσίνιων Μυστηρίων. Σύμφωνα με την παράδοση, αυτός που φρόντισε για την εισαγωγή της λατρείας του θεού στην πόλη ήταν ακριβώς ο Σοφοκλής. Το πιθανότερο είναι ότι ο Σοφοκλής παρακινήθηκε στο να αιτηθεί την εισαγωγή της λατρείας του Ασκληπιού από κάποιο όνειρο ή όραμα του θεού, όπως μπορούμε να συνάγουμε από άλλες ανάλογες εισαγωγές λατρειών στην αρχαία ελληνική ιστορία. Ο Σοφοκλής μετέτρεψε το σπίτι του σε τόπο λατρείας του θεού, μέχρι να ολοκληρωθεί ο ναός του (Πλούταρχος Νουμάς 4,6): «Υπάρχει μια παράδοση, η οποία επιβεβαιώνεται από πολλά τεκμήρια μέχρι τις μέρες μας, ότι ο Σοφοκλής στην διάρκεια της ζωής του φιλοξένησε τον Ασκληπιό». Μάλιστα με αφορμή την άφιξη της λατρείας του θεού στην πόλη συνέθεσε έναν παιάνα, ο οποίος έμεινε φημισμένος σε όλη την διάρκεια της αρχαιότητος. Τη φήμη του παιάνα μαρτυρεί ακόμη και ο σοφιστής Φιλόστρατος (Βίος Απολλ. 3, 17),ο οποίος επισημαίνει ότι ακόμη και στην εποχή του οι Αθηναίοι έψαλλαν στον Ασκληπιό τον παιάνα του Σοφοκλή. Από εύνοια της τύχης μια επιγραφή του 3ου αιώνα+ η οποία βρέθηκε στο Αθηναϊκό Ασκληπιείο, μας διαφύλαξε την αρχή του ύμνου. Ο τίτλος της επιγραφής ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ [ΠΑΙ]ΑΝ καθώς και το γεγονός ότι το κείμενο κρίθηκε άξιο αντιγραφής τόσους αιώνες μετά το θάνατο του ποιητή αποτελούν ενδείξεις για τη διαχρονική δημοφιλία που απολάμβανε ο παιάνας. Ότι απέμεινε από το ποίημα μπορεί να μεταφραστεί ως εξής: Κόρη του Φλεγύα, περιώνυμη μητέρα του θεού που γιατρεύει τις νόσους, που τον γέννησες με τον μακρυμάλλη Απόλλωνα, από σένα θα αρχίσω ύμνο με φωνή δυνατή κι εσένα με βλαστάρια λόγων ωραίων θα ικετέψω [… ] τραγούδι ανάμικτο με τους ήχους του αυλού… […] βοηθέ των Κεκροπιδών […] μακάρι να έρθεις[..] αυτόν [...] Στα επόμενα χρόνια οι Αθηναίοι καθιέρωσαν έναν ετήσιο εορτασμό σε ανάμνηση αυτής της επετείου, ο οποίος τελούνταν κατά πάσα πιθανότητα στο σπίτι του Σοφοκλή. Ο τελευταίος πήρε τον τίτλο Δεξίων, επειδή δεξιώθηκε τον θεό στο σπίτι του. Πηγή:Περ. Ελλάνιον Ήμαρ, τεύχος #30, σελ. 20, του Σταύρου Γκιργκένη

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Τόπο σου κάνουν οι θεοί, δειλά παραμερίζουν.

Όμοια την ώρα που ψηλά κι' αργά 'ς τα ουράνια πλάτια
Μακρύνονται μ' ευλάβεια και χάνονται ταστέρια.
Τόπο σου κάνουν οι θεοί, σκιαχτά παραμερίζουν,
Γιατί ξανοίγουν πως κρυφά, σφιχτά μια λάμψι δένει
Την εμορφιά της γης αυτής με τη δική σου χάρι.
Απάνου 'ς την Ακρόπολι το ξαγναντεύουν όλοι
Έξαφν' απάντεχα τρανό και φωτερό περίσσια
Το μυστικό το σύννεφο που κρύβει και δεν κρύβει
'Σ' το διαμαντένιο δίχτυ του τη θεϊκή θωριά σου.
Κι' απ' τον μεγάλο βασιλιά κι' ως το στερνό το δούλο
Αθέλητα μαζώνονται και κατά 'κείνο τρέχουν.
Μια δύναμις ανίκητη τα πόδια τους φτερώνει.

poseidonios o rodios

_________________________________

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΝ ΥΠΟ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΕΒΡΑΒΕΥΘΗ ΕΝ ΤΩ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΩ ΠΟΙΗΤΙΚΩ ΑΓΩΝΙ ΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Δ' ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

Ω μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
Πασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις!
ΣΟΦΟΚΛΗΣ

ΑΘΗΝΗΣΙ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ
1889
ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ
Μαρία Κ. Παλαμά

ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, ΕΔΩ: http://www.gutenberg.org/files/42516/42516-h/42516-h.htm