Η ευτυχία, όταν γίνεται εξάρτημα στα χέρια ενός άλλου ανθρώπου, παύει να είναι καταφύγιο και μετατρέπεται σε ομηρία. Γίνεται ένας εύθραυστος κόσμος, έτοιμος να ραγίσει με την παραμικρή ανάσα ή την απομάκρυνση του άλλου. Αλίμονο πράγματι στον ταξιδιώτη της ζωής που αφήνει το τιμόνι της δικής του γαλήνης σε άλλα χέρια, γιατί τότε καταδικάζει τον εαυτό του σε μια διαρκή συναισθηματική εξορία.
Οι Στωικοί φιλόσοφοι, όπως ο Επίκτητος και ο Μάρκος Αυρήλιος, μας δίδαξαν την εσωτερική αρχιτεκτονική της ευτυχίας. Η ουσιαστική ευτυχία (η ευδαιμονία) ορίστηκε ως η κατάσταση της ψυχής που δεν κλονίζεται από τις εξωτερικές συνθήκες.
Η
ψυχή του ανθρώπου είναι ένας εσωτερικός
ναός. Αν τα θεμέλια αυτού του ναού
χτιστούν πάνω στις διαθέσεις, τις
αποφάσεις ή την αναγκαία παρουσία κάποιου άλλου,
ο ναός είναι καταδικασμένος να
καταρρεύσει.
Η αληθινή ευτυχία δεν
είναι ένα δώρο που μας προσφέρεται από
έξω, αλλά μια εσωτερική πηγή που αναβλύζει
από την αυτογνωσία, την αποδοχή και την
εσωτερική αρμονία. Είναι η ικανότητα
να στέκεσαι μόνος σου κάτω από τον
έναστρο ουρανό και να νιώθεις πλήρης,
όχι επειδή δεν σου λείπει τίποτα, αλλά
επειδή δεν σου λείπει ο εαυτός σου.
Αυτή η εσωτερική αυτονομία δεν είναι ούτε εγωισμός ούτε άρνηση του ερωτικού πάθους. Δεν σημαίνει πως ο άνθρωπος γίνεται μια ψυχρή, απόρθητη ακρόπολη που φοβάται να αγγίξει ή να αγγιχτεί. Το να έχεις βρει την ευτυχία μέσα σου δεν σε εμποδίζει να βουτήξεις με ορμή στη δίνη του έρωτα. Αντιθέτως, σε προστατεύει από το να πνιγείς μέσα σε αυτήν. Ο εγωιστικός έρωτας απαιτεί από τον άλλον να γίνει ή σωτηρία του, ή το κτήμα του, ενώ η αυτόνομη ψυχή, προσφέρει το περίσσευμα της εσωτερικής της πληρότητας. Έτσι το πάθος παύει να είναι αγώνας επιβίωσης και γίνεται γιορτή χωρίς αλυσίδες
Όσοι δεν τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, αδυνατούν να συλλάβουν αυτή την αλήθεια. Αναζητούν έναν σύντροφο όχι για να μοιραστούν το φως τους, αλλά επειδή τρέμουν τη σιωπή και τη μοναξιά τους, γαντζώνονται από τον άλλον με την ελπίδα ότι θα τους χαρίσει την ευτυχία, που οι ίδιοι αρνούνται να χτίσουν. Και όταν η ψευδαίσθηση καταρρεύσει, αρνούνται να αναλάβουν την δική τους ευθύνη και με ευκολία καταφεύγουν στο «εσύ φταις», φορτώνοντας στον άλλον το βάρος μιας εσωτερικής ερημιάς που μόνο οι ίδιοι θα μπορούσαν να ανθοφορήσουν.
Όταν η ευτυχία σου εξαρτάται αποκλειστικά από κάποιον άλλον, αυτό που ονομάζεις «αγάπη» κινδυνεύει να γίνει και πολλές φορές γίνεται ανάγκη, εξάρτηση και φόβος μήπως χάσεις την πηγή της χαράς σου. Αντίθετα, όταν δύο αυτόνομοι άνθρωποι, γεμάτοι από το δικό τους εσωτερικό φως και γαλήνη συναντιούνται, δεν ζητούν ο ένας από τον άλλον να τους «σώσει» ή να τους «συμπληρώσει». Συναντιούνται σαν δύο ολόκληροι κόσμοι. Η παρουσία του άλλου δεν είναι η προϋπόθεση της ευτυχίας, αλλά η ομορφιά της μοιρασιάς της. Όπως δύο δέντρα που μεγαλώνουν δίπλα-δίπλα, οι ρίζες τους είναι αυτόνομες και βαθιές, αλλά τα κλαδιά τους μπλέκονται στον ίδιο αέρα και τα φύλλα τους τραγουδούν το ίδιο τραγούδι.
Το να είναι η ευτυχία εσωτερική υπόθεση δεν σημαίνει απομόνωση ή σκληρότητα απέναντι στους άλλους. Σημαίνει συνάντηση με τον Εαυτό και σοφία. Σημαίνει πως κατανοείς ότι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο θα περάσεις κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου, από την πρώτη μέχρι την τελευταία σου αναπνοή, είσαι εσύ και μόνο εσύ ξέρεις πως πραγματικά νιώθεις σε κάθε πτυχή της ζωής σου. Η ευτυχία είναι η τέχνη του να είσαι σε ειρήνη με τη σιωπή σου, να αντέχεις τη μοναξιά σου και να τη μεταμορφώνεις σε μοναχικότητα. Μια κατάσταση πληρότητας όπου η παρουσία του άλλου είναι ευλογία, αλλά η απουσία του δεν είναι η καταστροφή.
Ίσως αυτή η στάση ζωής να φαντάζει δύσκολη και ναι, είναι δύσκολη όταν λείπει η αυτογνωσία και η αυτοκριτική. Και σε έναν κόσμο μαθημένο να λειτουργεί με την ευκολία της εξάρτησης, μάλλον τέτοια «δέντρα» σπανίζουν γύρω μας. Όμως, η γνώση αυτής της σπανιότητας δεν είναι λόγος συμβιβασμού. Είναι η υπέρτατη προστασία σου. Ακόμα κι αν ένα παρόμοιο δέντρο αργήσει να φανεί στον ορίζοντα, η δική σου ρίζα παραμένει βαθιά και ο ίσκιος κάτω από τα δικά σου κλαδιά είναι πάντα ένας τόπος γαλήνης, ελευθερίας και εσωτερικού φωτός.
Η «Αρχιτεκτονική της Αυτόνομης Ψυχής» θα μπορούσε να είναι ένας φιλοσοφικός όρος που περιγράφει πώς ένας άνθρωπος χτίζει τον εσωτερικό του κόσμο για να παραμείνει ανεξάρτητος, ισορροπημένος και αυθεντικός, μακριά από εξωτερικές πιέσεις και την κάθε χειραγώγηση. Δεν πρόκειται για στάσιμη κατάσταση, αλλά για μια συνεχή εσωτερική «οικοδόμηση» με θεμέλια της αυτόνομη ψυχική αυτογνωσία.
Η αυτονομία της ψυχής προσφέρει την ικανότητα να βιώνετε τον πόνο χωρίς να καταρρέει η προσωπικότητά σας. Λειτουργεί ως εσωτερική πυξίδα για την λήψη αποφάσεων με βάση το προσωπικό σας ηθικό σύστημα και όχι την κοινή γνώμη. Μετατρέπει την μοναξιά σε γόνιμο χώρο δημιουργίας και στοχασμού για το ξεκαθάρισμα των πεποιθήσεων. Έτσι διαχωρίζετε ποιες ιδέες είναι πραγματικά δικές σας και ποιες σας επιβλήθηκαν από την οικογένεια ή την κοινωνία.
Μια αυτόνομη ψυχή δεν κατηγορεί τις συνθήκες. Γίνετε ο αποκλειστικός ρυθμιστής της μοίρας της. Το φιλτράρισμα των πληροφοριών και των ερεθισμάτων προσφέρει τη μέγιστη δυνατή ελευθερία να είστε ο εαυτός σας, ακόμα και όταν όλος ο κόσμος ζητά να γίνετε κάποιος άλλος.
----------------------------------------------
Η Δύναμη της Ευδαιμονίας - Καταστάσεις Ροής και Γνώση του Εαυτού
Τα περισσότερα προβλήματά του ο άνθρωπος τα δημιουργεί μόνος του (Δημόκριτος)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου