Η φύση; Είναι κριτήριο της αλήθειας; Ενώ η λογική εξασφαλίζει την εσωτερική συνέπεια των σκέψεών μας, η φύση, δηλαδή η αντικειμενική πραγματικότητα, είναι ο τελικός «κριτής» για το αν οι θεωρίες μας ισχύουν στον πραγματικό κόσμο. Πώς λειτουργεί η Φύση ως Κριτήριο. Στις φυσικές επιστήμες, μια θεωρία θεωρείται αληθής μόνο αν επιβεβαιώνεται από παρατηρήσεις και πειράματα στη φύση. Αν η φύση συμπεριφέρεται διαφορετικά από αυτό που προβλέπει η θεωρία, η θεωρία είναι ψευδής.
«Δεν έχει σημασία πόσο όμορφη είναι η θεωρία σου, ούτε πόσο έξυπνος είσαι.
Η φύση υπάρχει και παρέχει δεδομένα, αλλά η ερμηνεία τους απαιτεί ανθρώπινη νόηση και λογική, ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις, επιθυμίες ή ιδεολογίες. Η αλήθεια για τον φυσικό κόσμο απαιτεί τη συνεργασία και των δύο. Η λογική διαμορφώνει την υπόθεση και η φύση τη δοκιμάζει.
Όπως διατύπωσε ο φιλόσοφος Karl Popper, μια επιστημονική θεωρία δεν μπορεί ποτέ να «αποδειχθεί» οριστικά αληθής για πάντα. Μπορεί μόνο να υποστηρίζεται ισχυρά, μέχρι να βρεθεί ένα δεδομένο που θα τη διευρύνει, ή θα την διαψεύσει.
Αλλά αν η αλήθεια είναι προσωρινή, σημαίνει ότι στο μέλλον μπορεί να αλλάξει, άρα η προσωρινή αλήθεια, δεν ήταν αλήθεια. Το μπέρδεμα προκύπτει επειδή συγχέουμε την Αντικειμενική Αλήθεια με την Ανθρώπινη Γνώση. Η Αντικειμενική Αλήθεια είναι Αμετάβλητη. Η πραγματικότητα, οι νόμοι της φύσης και τα γεγονότα δεν αλλάζουν επειδή αλλάζει η γνώμη μας. Η Γη περιφερόταν γύρω από τον Ήλιο ακόμα κι όταν όλοι πίστευαν το αντίθετο. Η ίδια η Αλήθεια δεν είναι ποτέ προσωρινή. Η Ανθρώπινη Γνώση είναι Προσωρινή. Αυτό που αποκαλούμε «επιστημονική αλήθεια» μιας εποχής είναι στην πραγματικότητα το καλύτερο μοντέλο που διαθέτουμε για να περιγράψουμε την αλήθεια με βάση τα δεδομένα που έχουμε εκείνη τη στιγμή.
Η απόλυτη Αλήθεια υπάρχει. Εμείς βρισκόμαστε στο σκοτάδι και κρατάμε έναν φακό, τις θεωρίες μας. Καθώς δυναμώνει ο φακός, νέα εργαλεία, καλύτερη λογική, βλέπουμε όλο και περισσότερες λεπτομέρειες του δωματίου. Το δωμάτιο, “Αλήθεια”, δεν αλλάζει. Η εικόνα που σχηματίζουμε εμείς γίνεται όλο και πιο καθαρή.
Αν αναζητάμε την Αντικειμενική Αλήθεια, τότε οτιδήποτε μεταβάλλεται, καταρρέει ή εξαρτάται από τα όρια της εκάστοτε εποχής, δεν είναι η ίδια η Αλήθεια, αλλά οι ανθρώπινες υποθέσεις γι' αυτήν. Αυτό το συμπέρασμα οδηγεί τη φιλοσοφία σε μια πολύ καθαρή διάκριση ανάμεσα στην αντικειμενική πραγματικότητα και στον τρόπο που την προσλαμβάνουμε. Η Αντικειμενική Αλήθεια δεν εξελίσσεται, δεν βελτιώνεται και δεν αλλάζει γνώμη. Είναι ανεξάρτητη από τον άνθρωπο. Η βαρύτητα λειτουργούσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και πριν την περιγράψει ο Νεύτωνας.
Η κατάρρευση των θεωριών του παρελθόντος δεν αποδεικνύει ότι η αλήθεια είναι σχετική. Αποδεικνύει ότι οι ανθρώπινες κατασκευές ήταν ατελείς. Το Συμπέρασμα είναι ότι η αντικειμενική αλήθεια υπάρχει και είναι μία. Ο άνθρωπος, λόγω της εξελικτικής και τεχνολογικής του φύσης, δεν κατέχει την αλήθεια ως «κτήμα», αλλά τη μεταχειρίζεται ως όριο στο οποίο πλησιάζει, απορρίπτοντας κάθε φορά τις αυταπάτες του παρελθόντος.
------------------------------------------------
Ο ΑΛΗΘΕΣΤΕΡΟΣ ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
«ΜΥΘΟΥ ΜΕΝ ΣΧΗΜΑ ΕΧΟΝ ΛΕΓΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΗΘΕΣ ΕΣΤΙ»
ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ
ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΜΑΘΑΝ ΝΑ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ Η ΦΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
ΤΟ ΨΕΜΑ ΓΥΡΙΖΕΙ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟ ΝΤΥΜΕΝΟ ΣΑΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΙΚΑΝΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΡΤΙΠΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
.jpg)
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου