Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΑΙΣΑΡΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen). 

Από «Τα μυστικά ημερολόγια» του Αύγουστου Καίσαρα

Περγαμηνή αρ. LXXXIX

«Θέλω να ξεκινήσω από την αρχή, από τότε που ο άνθρωπος συνάντησε το είδωλο, όπως λένε και οι Έλληνες, το είδωλο της τυφλής λατρείας. Εμείς οι Ρωμαίοι δανειστήκαμε αυτή τη λέξη, όπως και πολλές άλλες που μας έλειπαν, και πολλοί από εμάς αναζητούν τα είδωλά τους σε αυτούς που μας δάνεισαν αυτή τη λέξη. Δεν αποτελώ εξαίρεση και θα έλεγα ψέματα αν ισχυριζόμουν ότι ο θρυλικός πατέρας μου, Γάιος Ιούλιος Καίσαρας, τον οποίο αγαπώ, αποτέλεσε είδωλο για μένα στα νεανικά μου χρόνια.

Τα είδωλα δεν τα αγαπάμε, αλλά τα σεβόμαστε και θαυμάζουμε, και εγώ θαύμαζα τον Μεγάλο Μακεδόνα, τον Αλέξανδρο. Αισθανόμουν περισσότερο συγγενής με εκείνον, παρά με τον Γάϊο, όχι εξ αίματος, αλλά στην ψυχή και το χαρακτήρα, και όλες τις καταστάσεις που αντιμετώπισε στη ζωή του. Ακόμη και σήμερα τρέμω όταν σκέφτομαι ότι τότε που είχα εκλεγεί για πέμπτη φορά ύπατος συνάντησα το μεγάλο μου είδωλο το λείψανο του δηλαδή, βαλσαμωμένο με βότανα σύμφωνα με την τέχνη των Πτολεμαίων, κατά τέτοιο τρόπο που έμοιαζε σαν να κοιμόταν κουρασμένος από τις κατακτήσεις του σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε αυτόν και μόνο σε αυτόν χρωστάει ο λαός της Αλεξάνδρειας το ότι μετά τη νίκη μου στο Άκτιο δεν κατέστρεψα την πόλη τους, όπως τους άξιζε, που σεβάστηκα το ανάκτορο του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας και δεν το γκρέμισα. Όχι, δεν το έκανα. Ακόμη και αν η εκδίκηση θα σήμαινε δικαιοσύνη, έδειξα πραγματική μεγαλοψυχία για χάρη του Μεγάλου Αλεξάνδρου που είχε ιδρύσει αυτή την πόλη στις δυτικές όχθες του Νείλου, χωρίς διαπραγματεύσεις, αλλά με αποφασιστικότητα, αφού πέταξε το μανδύα του στην άμμο και σχεδίασε με το σπαθί του την περίμετρο, τους δρόμους και τα σπίτια- άλλες εννέα πόλεις φέρουν ήδη το όνομα του. Όταν έφτασα στον τάφο του, που είναι φτιαγμένος από κόκκινο μάρμαρο, έδωσα εντολή να σηκώσουν τη βαριά πλάκα και αντίκρισα το είδωλό μου, που έμοιαζε με άγαλμα του Λυσίππου, γεμάτος θαυμασμό και δέος. Ήμουν τότε ακριβώς 33 ετών, στην ηλικία που πέθανε ο Αλέξανδρος.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την όψη του. Ο Μεγάλος αυτός άνδρας, χωρίς γένια, έμοιαζε να χαμογελάει, ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έδειχνε ότι γνώριζε καλά τι είχε καταφέρει, περήφανος και συνειδητοποιημένος, ναι, ακόμη και αυτάρεσκος και ανώτερος. Με αυτό το χαμόγελο πεθαίνει μόνο ένας άντρας που έχει κόψει με το σπαθί του το γόρδιο δεσμό, αντί να ψάχνει να βρει την αρχή και το τέλος του σχοινιού, ένας άντρας που πηγαίνει στην έρημο να βρει τον Άμμωνα Δία για να επιβεβαιώσει τη θεϊκή καταγωγή του και το δικαίωμα της εξουσίας, ένας άντρας που ουσιαστικά δεν γνώριζε κανέναν αντίπαλο εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Τότε δεν ήθελα τίποτα περισσότερο παρά να πεθάνω κι εγώ κάποια στιγμή σε τον Μεγάλο Μακεδόνα- με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπό μου.

Έμεινα ατέλειωτες ώρες έτσι, να τον κοιτάζω, μέχρι που οι ανυπόμονοι σύντροφοί μου με πίεσαν να δούμε και άλλους νεκρούς Πτολεμαίους, που κείτονταν εκεί επί 300 χρόνια, μεταμορφωμένοι σε μούμιες. Είπα επιτακτικά στους ανόητους συντρόφους μου πως αυτό που ήθελα να δω εγώ ήταν ένας βασιλιάς, και όχι άλλα πτώματα. Γι' αυτό και αρνήθηκα να επισκεφθώ τον Άπι, αφού εμείς οι Ρωμαίοι συνηθίζουμε να λατρεύουμε τους θεούς και όχι τους ταύρους.

Έτσι, λοιπόν, έδιωξα τον εντελώς ανεγκέφαλο όχλο και καμία από τις ανόητες κουβέντες τους δεν μπόρεσε να μου αλλάξει γνώμη. Με τη φλόγα να τριζοβολάει στη δάδα, περιεργαζόμουνα τον μικρόσωμο άντρα. Όπως κι εγώ έτσι και ο Αλέξανδρος ήταν κοντός, γεγονός που δικαιώνει όσους ισχυρίζονται πως οι μικρόσωμοι άντρες προορίζονται για κάτι μεγάλο, αφού όλη η ενέργεια τους μοιράζεται σε ένα σώμα μικρού μεγέθους. Όπως και εγώ, έτσι και ο Αλέξανδρος έγραφε στη μητέρα του μυστικά γράμματα. Λεγόταν Ολυμπιάδα, είχε τα ίδια πάθη με την Άτια και λέγεται ότι ο Δίας Άμμωνας κοιμόταν μαζί της, παίρνοντας τη μορφή φιδιού.

Όπως και εγώ, έτσι και ο Μεγάλος Μακεδόνας περιφρονούσε τα αθλήματα όπου έπαιρναν μέρος δυναμικοί αθλητές, και έδειχνε μεγαλύτερη αγάπη για τη φιλοσοφία. Αγαπούσε όπως έλεγε τον Αριστοτέλη σαν πατέρα του και τις τραγωδίες του Αισχύλου, του Ευριπίδη και του Σοφοκλή, ενώ όταν κοιμόταν είχε πάντα κάτω από το μαξιλάρι του την Ιλιάδα του Ομήρου, δίπλα στο ξίφος του. Και όπως ζήλευα εγώ τον Οράτιο για την τύχη του να «σμιλεύει» τις λέξεις και να αδιαφορεί για τα χρήματα και τη φήμη του, έτσι και ο Αλέξανδρος είδε το άλλο του εγώ σε ένα σοφό. Όταν πήγε στην Κόρινθο είπε στον κυνικό Διογένη ότι θα του εκπλήρωνε όποια χάρη του ζητούσε. Τότε εκείνος του ζήτησε να πάει λίγο παρακεί για να μην του κρύβει τον ήλιο, δεν ήθελε τίποτε άλλο.

Μια από τις όψεις της αποκαλούμενης "Σαρκοφάγου του Αλεξάνδρου" Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινούπολης

Τα λόγια αυτά άρεσαν πολύ στον Αλέξανδρο, που με περηφάνια και μεγαλείο ψυχής- κανείς δεν μπορεί να το καταλάβει καλύτερα από εμένα- είπε για τον φιλόσοφο: «αν δεν ήμουν ο Αλέξανδρος, θα ήθελα να είμαι ο Διογένης». Η πολυτέλεια, έλεγε ο Αλέξανδρος- και σ' αυτό επίσης συμφωνούμε απολύτως- σε κάνει υπηρέτη και δούλο της, το να είσαι βασιλιάς είναι το πιο σκληρό καθήκον. Κατέκρινε λοιπόν τους άνδρες που αρέσκονταν στις πολυτέλειες και τα υλικά αγαθά, όπως τον Άγνωνα, που ήθελε να έχει ασημένια καρφιά στις σόλες του, ή τον Λεονάτο που ζήτησε να του φέρουν άμμο από την Αίγυπτο για να αθλείται, ή τον Φιλώτα που πρόσταξε να φτιάξουν φωλιές σε 100 στάδια για να μπορεί να κυνηγάει. Ήταν πιο υπομονετικός από εμένα, γιατί μπορεί να περιφρονούσε την ακόλαστη συμπεριφορά, όμως δεν εξέδωσε κανένα νόμο, όπως έκανα εγώ, για να τη σταματήσει.

Έτσι, ο Μέγας Αλέξανδρος με δίδαξε την υπομονή. Με έμαθε ότι χωρίς υπομονή, το έδαφος που βγαίνουν τα σπαρτά δεν αποδίδει. Και αν κοιτάξω πίσω μου, τα 76 χρόνια της ζωής μου, δεν βρίσκω ίχνος υπομονής- και αν κάπου διακρίνεται αμυδρά, δεν μπορώ να πω ότι ήταν υπομονή, αλλά ανοχή, δυστυχώς. Δεν έμαθα ποτέ τοξοβολία, όπου αρίστευε ο Αλέξανδρος, ή να πηδάω από το άρμα, όπως έκανε εκείνος όταν τα άγρια άλογα έτρεχαν στο δάσος. Ακόμη, δεν κυνηγούσα αλεπούδες. Αυτό, βέβαια, οφειλόταν και στην υγεία μου, που από πολύ νωρίς με ανάγκασε να μένω μέσα στο σπίτι, παρόλα αυτά, όμως, με τη βοήθεια του γιατρού μου, του Μούσα, έφτασα σε μεγάλη ηλικία.

Εγώ, ο Imperator Caesar Augustus Divi Filius, και ο Μέγας Αλέξανδρος, δεν φοβόμασταν τίποτα περισσότερο από τη σημασία των οιωνών και των χρησμών. Δεν είναι παράδοξο; Αρκούσε ένα νεύμα, μια αράδα που τραβούσε το χέρι μας με την πένα, και λαοί πέθαιναν, χώρες καίγονταν και ποταμοί άλλαζαν τη ροή τους. Και όμως, αρκούσε ένας ξαφνικός κεραυνός για να κρυφτώ στο μανδύα μου, ενώ ο Αλέξανδρος έπιανε την κούπα του. Ο Αλέξανδρος είχε γύρω του άνδρες από τη Βαβυλώνα, εγώ από την Αίγυπτο, γιατί πιστεύω στα αστέρια, δεν γνωρίζω όμως τους νόμους που με τόση σοφία καθορίζουν την τροχιά τους. Και αν για εκείνον το σημάδι ήταν μια πηγή, που ξαφνικά ανάβλυσε νερό στο σημείο που είχε στήσει η σκηνή του, στο δρόμο του για την Ινδία, για εμένα ήταν ένα περιστέρι που με διαβεβαίωσε ότι θα επιστρέψω υγιής. Οι δύο οιωνοί είπαν την αλήθεια, πρέπει να ομολογήσω, γιατί εκείνη την εποχή υπήρχε μεγάλη εκμετάλλευση και σύγχυση γύρω από την εξήγηση των σημείων που έστελναν οι θεοί....

Αυτά σκεφτόμουν όση ώρα στέκομαι μπροστά στο νεκρό Αλέξανδρο και ήθελα να τον αποχαιρετήσω όπως χαιρετάει κάποιος, που βρίσκεται και αυτός στο τέλος της ζωής του, έναν καλό φίλο. Έτσι, έσκυψα, τον φίλησα στο μέτωπο και τον χάιδεψα Ωστόσο, από τη μεγάλη συγκίνηση, φάνηκα απρόσεκτος και σκόνταψα στη σαρκοφάγο του Αλέξανδρου. Για να μην πέσω άπλωσα το αριστερό μου χέρι και ακούμπησα κατά λάθος τη μύτη του. Έσπασε σαν γυαλί σε πολλά κομμάτια και πριν καταλάβω τι είχε συμβεί, είδα ότι στο σημείο που βρισκόταν πριν η μύτη του, έχασκε τώρα μια τρύπα.* Πάγωσε το αίμα μου μόλις το είδα. Ήθελα να το βάλω στα πόδια, όμως μια μυστήρια δύναμη με κρατούσε καρφωμένο εκεί. Δεν θυμάμαι πια πόση ώρα κράτησε αυτό, μέχρι που με τράβηξαν έξω δύο φρουροί. Κανένας από τους ιερείς δεν μπόρεσε να πει αν αυτό ήταν κάποιος κακός οιωνός που μου έστελναν οι θεοί, αφού κάτι παρόμοιο δεν τους έχει ξανασυμβεί και το θεώρησαν χωρίς σημασία.

Πιστέψτε με, όλα όσα γράφω είναι αλήθεια και μολονότι προσπάθησα να κλείσω τα μάτια και να σβήσω την εικόνα που είχα δει, στάθηκε αδύνατον. Η εικόνα αυτή με ακολουθεί σαν σκιά και την βρίσκω συνεχώς μπροστά μου: μια μαύρη τρύπα στο κεφάλι του Αλεξάνδρου, όχι μια πληγή που κάποια στιγμή θα έκλεινε, όχι. Τότε μου φαινόταν, όπως και σήμερα, σαν να κατέστρεψα με τα ίδια μου τα χέρια αυτόν τον θεϊκό άνθρωπο- το ίδιο μου το είδωλο».

*Τη σπασμένη μύτη στη μούμια του Μεγάλου Αλεξάνδρου περιγράφει και ο Κάσσιος Δίων, βιβλίο 51, 16, 5.

PHILIPP VANDENBERG: «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ, Τα Μυστικά Ημερολόγια», Εκδόσεις Κονιδάρη-Αθήνα, 2004. 

http://www.hellas-now.com

Η Μίεζα Το «Ιερό των Νυμφών» - Ο Ιερός Χώρος της Αρχαίας Μακεδονίας, όπου ο Αριστοτέλης δίδαξε τον Μέγα Αλέξανδρο και τους Αδελφικούς του Φίλους

Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη στη Μίεζα https://commons.wikimedia.org

Ο Αλέξανδρος είναι η σημαντικότερη ψυχή που ενσαρκώθηκε ποτέ και του χρωστάμε στην κυριολεξία τα πάντα.

Ο Φίλιππος ιδρύει μια σχολή 6 χρόνων, 3 χρόνια βασιλικοί παίδες, 3 χρόνια βασιλικοί ακόλουθοι. Ο Φίλιππος λοιπόν ρωτάει τον Αριστοτέλη που θα εδραιωθεί η σχολή. Ο Αριστοτέλης διαλέγει τον τόπο της Μίεζας ανάμεσα σε πηγές και δάση, τα ιερά των “νυμφών” και του θεού Πανός.

Η Μίεζα όπου εκπαιδεύτηκε ο Μέγας Αλέξανδρος βρίσκεται 2 χιλιόμετρα έξω από την Νάουσα του νομού Ημαθίας.

Εκεί λοιπόν ο Φίλιππος στέλνει τον Αλέξανδρο και άλλους 50 Μακεδόνες. Όταν λέμε Μακεδόνες , μέσα σε αυτούς υπήρχαν και Θεσσαλοί όπως ο Λυσίμαχος ή ο Νέαρχος που ήταν Κρητικός. Αυτό μας δείχνει την επιθυμία του Φιλίππου για μια ενωμένη Ελλάδα με έναν κοινό σκοπό.

Εκεί πηγαίνουν ο Αλέξανδρος και οι 50 ακόμα νεαροί , μέσα σε αυτούς και οι 8 ορκωτοί φίλοι του από μικρά παιδιά.

Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει:

-Θεωρητική Φιλοσοφία και Μεταφυσική από την Περιπατητική Σχολή του Αριστοτέλη
-Γεωμετρία από τον Μενακλή
-Ακροαματικούς Λόγους από τον Αριστοτέλη
-Φυσική, Ζωολογία, Βοτανική, Γεωγραφία και πρακτική Ιατρική από τον Αριστοτέλη
-Ιππασία, Παγκράτιο, Ξιφασκία από τον Κλείτο
-Πρακτική Φιλοσοφία, Ποίηση από τον Αριστοτέλη
-Στρατιωτικές επιχειρήσεις και διπλωματία από τον ίδιο τον Φίλιππο
-Φραστικές Ορθοέποιες απο τον Θεόφραστο

Ο άξιος του κάθε τμήματος γινόταν ο επιμελητής με σκοπό αργότερα να ηγηθεί. Ο επιμελητής έφερε το διακριτικό μιας πράσινης ζώνης όπου θα έφερε και αργότερα ως αξιωματικός στη μάχη ώστε να νιώθει πως η μάχη είναι μια φυσική συνέχεια της μαθησιακής του πορείας.

Οι 8 αυτοί αδελφικοί φίλοι του Αλεξάνδρου, του έσωσαν πολλές φορές την ζωή.

Ήταν τόσο δεμένοι μεταξύ τους που όταν η Σισύγαμβις έκανε λάθος και γονάτισε στον Ηφαιστίωνα (με τα Περσικά δεδομένα θα την τιμωρούσαν), ο Αλέξανδρος γέλασε και είπε “δεν πειράζει, και αυτός Αλέξανδρος ΕΙΝΑΙ”. Και οι 8 ήταν Αλέξανδροι ορκωτοί φίλοι, αυτό τους είχε μάθει ο Φίλιππος και ο Αλέξανδρος ο μέγιστος των ανθρώπων το είχε αποδεχτεί.

Άποψη της σχολής όπου ο Αριστοτέλης δίδασκε τον Αλέξανδρο, στη θέση της Αρχαίας Μίεζας, στη Μακεδονία. https://commons.wikimedia.org

Ο Αλέξανδρος είναι η σημαντικότερη ψυχή που ενσαρκώθηκε ποτέ και του χρωστάμε στην κυριολεξία τα πάντα στο όνομα του. Δεν μπορούμε όμως να παραλείπουμε την παρέα του που στην μάχη ήταν ισάξιοι και αν δεν ήταν αυτοί δεν θα τα είχε καταφέρει εντελώς μόνος του. 1.Λυσίμαχος 2.Πτολεμαίος 3.Αριστόνους 4.Πευκέστας 5.Πύθωνας 6.Περδίκας 7.Λεωνάτος και φυσικά ο 8.Ηφαιστίων ως ο επικεφαλής των 8.

Αρκετοί από αυτούς άγνωστοι στους περισσότερους και αυτό ελπίζω να αλλάξει.

Πηγές: Πλούταρχος, Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής, Αρριανός Αλεξάνδρου Ανάβασις, Διόδωρος Σικελιώτης Ιστορική, Πλούταρχος Βίοι Παράλληλοι Αλέξανδρος.

https://hellas-now.com

-------------------------------

"Και το όνομα αυτού, Πευκέστας"!

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Αποτελέσματα αναζήτησης για ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Αποτελέσματα αναζήτησης για ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

ΟΙ κατηγορίες κατά του Αριστοτέλους και το τέλος του μεγάλου φιλοσόφου

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ ή ΑΡΕΤΗΣ

Το συγκεκριμένο έργο του Πλουτάρχου θεωρείται οτι είναι η συνέχεια ενός απολεσθέντος λόγου του, στον οποίο ο Χαιρωνεύς ιστοριοδίφης ενεφάνιζε την Τύχη ομιλούσα και ισχυριζόμενη οτι εις αυτήν και μόνον ωφείλοντο η δόξα και τα μεγαλεία του Αλεξάνδρου. Εδώ λοιπόν αντικρούει τα παρά της αντιμακεδονικής παρατάξεως λεγόμενα, ως προς την ευνοϊκή τύχη του μεγάλου στρατηλάτη, οτι δηλαδή ώφειλε την δόξα και τις μεγάλες επιτυχίες του αποκλειστικά στην εύνοια της Τύχης και όχι στην προσωπική του αξία. Ασχολείται μάλλον με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του και εξαίρει την αρετή του. Συνεπώς ο λόγος αυτός θα έπρεπε μάλλον να φέρει τον τίτλο «Περί της Αλεξάνδρου Αρετής».
ΠΕΡΙΛΗΨΗ:
Ξεκινώντας ο Πλούταρχος δηλώνει με σιγουριά οτι ο ίδιος ο Αλέξανδρος θα δυσφορούσε και θα αγανακτούσε εάν ενομίζετο οτι δωρεάν και από την Τύχη έλαβε την ηγεμονία, την οποία αυτός εξαγόρασε αντί πολλού αίματος και απέκτησε με πολλές πληγές. Έπειτα απαριθμεί τις μάχες τις οποίες έδωσε ο στρατηλάτης, και περιγράφει σε πόσες απο αυτές εδέχθη χτυπήματα, και τονίζει οτι πολλές φορές γλύτωσε από τον Θάνατο παρα τρίχα και άλλες πόσες τον γλυτώσανε οι συμπολεμιστές του προστατεύοντάς τον. Περιγράφει την πολιτική αναταραχή που επικρατούσε τότε στην υπόλοιπη Ελλάδα, τις απειλές τις οποίες δέχονταν εκείνο τον καιρό η Μακεδονική αυτοκρατορία, (κατα την βασιλεία του Φιλίππου δηλαδή) και παρόλα αυτά ο νεαρός τότε ηγεμόνας, τόλμησε να ελπίσει οτι θα κατακτήσει την Βαβυλώνα και τα Σούσα. Ειρωνικά λέει οτι η Τύχη τον βοήθησε τόσο πολύ οικονομικά, εξασφαλίζοντάς του εβδομήντα τάλαντα, που τότε ήταν εφόδια τριάντα μόλις ημερών για τον στρατό του. Το μοναδικό πραγματικό εφόδιο που είχε ήταν οι διδασκαλίες και τα διδάγματα της φιλοσοφίας, περί ανδρείας και αφοβίας, σωφροσύνης και μεγαλοψυχίας.
Έπειτα εξηγεί οτι πραγματικός φιλόσοφος ήταν ο Αλέξανδρος γιατί έπραξε συμφώνως με αυτά που εδιδάχθη, ενώ αυτό που έπραταν οι φιλόσοφοι εκείνης της εποχής ήταν να συζητάνε στην Ακαδημία και να γράφουν περι αξιωμάτων και συλλογισμών. Και ενώ οι φιλόσοφοι εδίδασκαν σε ανθρώπους που τουλάχιστον καταλάβαιναν ελληνικά και ήταν ευφυείς, ο Αλέξανδρος κατάφερε να διδάξει στους Υρκανούς να συνάπτουν νόμιμους γάμους, στους Αραχώσιους να καλλιεργούν την γή, στους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες τους και να μην τις νυμφεύoνται, στους Σκύθες να θάβουν τους νεκρούς τους και να μην τους τρώνε, κ.α.. Και σε αυτό το σημείο αποδεικνύει την κυνικότητά του λέγωντας οτι ακόμα και ο πασίγνωστος Πλάτωνας έγραψε μόνον μια Πολιτεία και δεν έπεισε κανέναν να την εφαρμόσει λόγω της αυστηρότητός της. Ενώ ο νεαρός βασιλιάς κατάφερε να εξελληνίσει βαρβάρους και τους νόμους του ακόμη να τους εφαρμόζουν, στις πόλεις που ίδρυσε. Καταλήγει λέγοντας οτι εάν μέγιστος έπαινος της φιλοσοφίας είναι να εξημερώνει και να εξευγενίζει τα σκληρά και αμόρφωτα ήθη, ο Αλέξανδρος φαίνεται οτι εξεπολίτισε τόσους άγριους και ατίθασους λαούς που δικαίως δύναται να θεωρηθή «φιλοσοφώτατος».
Εάν ο δαίμωνας ο οποίος είχε αποστείλει την ψυχή του Αλεξάνδρου δεν έσπευδε να την ανακαλέσει παρ’εαυτώ, όλοι οι άνθρωποι θα είχαν έναν και μόνο νόμο και θα οδηγούντο από μία δικαιοσύνη, ως από ένα κοινό φως. Αλλά σήμερα το τμήμα της γης που δεν γνώρισε τον μεγάλο βασιλιά, είναι σαν να μην είδε ποτέ το φως του ήλιου.
Έπειτα απαριθμεί κάποιους βασιλείς και άρχοντες που μοναδικός τους στόχος ήταν να πλουτίσουν και να δοξασθούν. Και μας θυμίζει κάποια περιστατικά από την ζωή του στρατηλάτη, για να μας αναδείξει την φιλοσοφική του πλευρά. Κάποτε λοιπόν συμβούλευσε τον πατέρα του που ανάρρωνε από τραύμα που απέκτησε σε μάχη, να περπατάει χωρίς να στεναχωριέται, γιατί κάθε βήμα του θα του θύμιζε την ανδρεία του. Και αυτός ο ίδιος ποτέ δεν έκρυβε τις πληγές του, αλλά τις επεδείκνυε ως παράσημα. Όταν συνομίλησε με τον Διογένη στην Κόρινθο, ο τρόπος ζωής του, του προκάλεσε εντύπωση και κατάπληξη τόση, ώστε να πεί οτι αν δεν ήταν ο Αλέξανδρος θα ήθελε να είναι ο Διογένης. Απέδειξε με τις πράξεις του το αξίωμα εκείνο των Στωικών, οτι δηλαδή όλα όσα θέλει να πράξει ο σοφός, τα πράττει με την βοήθεια όλων των αρετών του. Όπως φαίνεται, μία αρετή πρωταγωνιστεί σε κάθε πράξη του, προσκαλεί δε τις άλλες αρετές να την φέρουν εις την τελειότητα. Ο Αλέξανδρος λοιπόν είχε ανδρεία ενωμένη με φιλανθρωπία, δύναμη και ωραιότητα μαζί, ελευθεριότητα και συνετή οικονομία, οργή και ευδιαλλαξία ταυτοχρόνως, και τον έρωτα με την σωφροσύνη. Υπήρξε αυστηρός με τους αδικούντας και ήμερος προς τους δυστυχούντας.
Ήταν λοιπόν ο βασιλιάς και φιλόσοφος, γιατί θα μπορούσε να ατιμάσει και να εκμεταλλευθεί την Ρωξάνη, αυτός όμως την ενυμφέυθει, θα μπορούσε να στήσει γιορτές μετά τον θάνατο του Δαρείου, αλλά αυτός τον κάλυψε με την βασιλική χλαμύδα, σεβόμενος την αυστηρότητα της θείας οργής κατά της τύχης των βασιλέων.  Γιατί όπως λέει και ο Θουκυδίδης «ο φόβος όχι μόνον μας κάμνει να λησμονούμε εκείνα τα οποία εμάθαμεν, αλλά μας αφαιρεί και πάσαν προαίρεσιν και φιλοτιμίαν και ενέργειαν, εάν η φιλοσοφία δεν μας έχει οχυρώσει με δεσμούς και με κανόνας της διαγωγής μας αμετάβλητους...»
Ο αρχιτέκτων Στασικράτης του πρότεινε να του φτιάξει ένα επιβλητικό και τεράστιο άγαλμα, σμιλευμένο επάνω στο όρος της Θράκης Άθως. Αυτός όμως αρνήθηκε, λέγωντας «ας αφήσουμε τον Άθω στην θέση του, εμένα οι πράξεις μου θα είναι οι εικόνες μου».
Έπειτα ο Πλούταρχος τονίζει το γεγονός οτι ακόμη και αν σε κάποιον η Τύχη έδινε απλόχερα πλούτο, εύνοια, στρατό, ίππους και δύναμη, το πώς αυτός θα τα χρησιμοποιούσε, θα ήταν δική του ευθύνη και όλα αυτά στα χέρια κάποιου που δεν θα είχε αρετή θα ήταν κίνδυνος και καταστροφή και απόδειξη της αδυναμίας του χαρακτήρα του. Όπως τονίζει και ο Επίχαρμος «ο νους βλέπει και ο νους ακούει, τα άλλα δε είναι τυφλά και κωφά, εάν δεν οδηγούνται από την λογική». Σε πολλούς βασιλείς η Τύχη έδωσε λοιπόν δύναμη, στρατό και πλούτο και όπλα και βέλη, αλλά κανένας τους δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον Αλέξανδρο, γιατί αυτός είχε και άλλα χαρίσματα που τον έκαναν να ξεχωρίσει, χαρίσματα που δεν μπορεί να δώσει η Τύχη, αλλά καλλιεργούνται στην ψυχή των σωφρώνων.
Οι ξένοι λοιπόν έλεγαν οτι ο δικός τους ήταν πλούσιος βασιλιάς , ενώ ο Αλέξανδρος, αληθινός βασιλιάς. Σε ποιές ελπίδες λοιπόν στηριζόμενος ο Αλέξανδρος διέβει την Ασία; Ούτε στα στρατεύματα τα πολυάριθμα, ούτε στον στόλο στηριζόμενος, αλλά στην ευσέβεια προς τους θεούς, στην εμπιστοσύνη στους φίλους, στην απλότητα και στην εγκράτεια και σε άλλες αρετές στηριζόμενος. Είχε την μεγαλοψυχία του Κύρου, την σωφροσύνη του Αγησιλάου, την σύνεση του Θεμιστοκλή, την πείρα του Φιλλίπου, και τις πολιτικές ικανότητες του Περικλή. Ήταν πιο σώφρων από τον Αγαμέμνωνα, πιο μεγαλόψυχος από τον Αχιλλέα, γιατί σεβάστηκε το πτώμα του εχθρού του Δαρείου, και πιό αγαπητός από τον Οδυσσέα, γιατί ακόμη και η μητέρα του εχθρού του πέθανε από στεναχώρια όταν πέθανε και αυτός. Οι πληγές του και τα τραύματα ήσαν αναρίθμητα, και οι συμπολεμιστές του πολλές φορές δεν μπορούσαν να τον προστατεύσουν γιατί αυτός χωρίς συναίσθηση του κινδύνου ορμούσε στην μάχη χωρίς προφυλάξεις η τακτική. Κάποτε, τραυματισμένος σοβαρά από βέλος στο στήθος, προσπαθούσε να το βγάλει μόνος του, γιατί οι δικοί του φοβόταν οτι θα τον πονούσαν και δεν του το έβγαζαν. Άλλους τους κορόιδευε γιατί έκλαιγαν λόγω της σοβαρότητος του τραύματος και άλλους τους έλεγε λιποτάκτες, διότι δεν είχαν το θάρρος να τον βοηθήσουν και φώναζε προς αυτούς «Κανείς ας μην είναι δειλός περί εμού, διότι εάν εσείς φοβάσθε τον θάνατόν μου, δεν γίνομαι πιστευτός οτι και εγώ δεν φοβάμαι τον θάνατο».

Απόσπασμα. Ολόκληρο το άρθρο εδώ: ΔΗΜΟΘΟΙΝΙΑ - ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ:ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ ή ΑΡΕΤΗΣ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ – ΗΛΕΙΑ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

Είναι γνωστή στους ιστορικούς η ευσέβεια του Αλεξάνδρου σε όλη τη διάρκεια της περιπετειώδους ζωής του. Τιμούσε, ιδιαιτέρως, τους θεούς, σεβόταν πάντοτε τις επιταγές τους, όπως αυτές εκφράζονταν από το ιερατείο των ναών τους και εμπιστευόταν την τύχη και την ζωή του στην βούλησή τους, όπως αποδεικνύεται, άλλωστε, από την ενεργητική του συμμετοχή σε όλες τις πολεμικές επιχειρήσεις του μακεδονικού στρατού και τα τραύματα που έφερε στο σώμα του, απόρροια της εμπλοκής του στην πρώτη γραμμή της μάχης. 

Για πάνω από μια δεκαετία ο Αλέξανδρος πολέμησε στις πρώτες γραμμές του μακεδονικού στρατού. Προσωπικά, διείδυσε, τουλάχιστον τρεις φορές, στις πυκνές τάξεις ιππέων, που συγκαταλέγονταν μεταξύ των κορυφαίων του κόσμου. Στην μάχη του Γρανικού έγινε στόχος ιππέων εκ των εκλεκτότερων του περσικού στρατεύματος και επέζησε. Στην Ισσό ηγήθηκε της επέλασης του μακεδονικού ιππικού εναντίον των περσικών θέσεων. Ήταν ο πρώτος που σκαρφάλωσε στην Άορνο Πέτρα και ο πρώτος που ανέβηκε στα τείχη της πόλης των Μαλλών. Δεν αποτελεί έκπληξη το ότι τραυματίστηκε σε μάχη οκτώ φορές.

Δεν εντυπωσιάζει, λοιπόν, το γεγονός πως, σε διπλωματικό επίπεδο, την πρώτη θέση στις ακροάσεις είχαν οι πρέσβεις που εκπροσωπούσαν ναούς και μεταξύ αυτών, πρώτοι μεταξύ των πρώτων οι πρέσβεις των Ηλείων. Η Ηλεία, καθώς φαίνεται, αντιπροσώπευε για τον Αλέξανδρο το πολιτικό εκείνο κέντρο, που με μοχλό τον ιερό θεσμό των Ολυμπιακών αγώνων, ενέπνεε ανάλογο σεβασμό στο σύνολο των Ελλήνων, την υποστήριξη των οποίων θεωρούσε, ως εκ των ων ουκ άνευ στην πορεία προς την παγκόσμια κυριαρχία. 

Στο ακόλουθο απόσπασμα από το βιβλίο «Αλέξανδρος, η αμφισημία του μεγαλείου» του Γκυ Μακλήν Ρότζερς (Guy MacLean Rogers) περιγράφεται η τελευταία πρεσβεία των Ηλείων προς αυτόν, καθώς και το τελευταίο ύψιστης πολιτικής σημασίας διάταγμά του, το οποίο ανακοινώνεται στους Έλληνες στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων.

Αργότερα, όταν ο Αλέξανδρος μπήκε στην πόλη της Βαβυλώνας, ήρθαν σε αυτόν ελληνικές αποστολές για να του προσφέρουν στεφάνια νικητή και να τον συγχαρούν για τις πολλές του νίκες, ειδικά για τις νίκες στην Ινδία. Όντως, παρουσιάστηκαν τόσοι πολλοί αντιπρόσωποι, που ο Αλέξανδρος έπρεπε να καταρτίσει έναν κατάλογο με αυτούς και να κανονίσει ένα πρόγραμμα ακροάσεων.

Πρώτα, κατά σειρά σπουδαιότητας των ναών τους, ο βασιλιάς δέχτηκε σε ακρόαση εκείνους τους πρέσβεις, που ήρθαν για ζητήματα, που αφορούσαν στην θρησκεία – ακόμα μία ένδειξη των προτεραιοτήτων του Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος ασχολήθηκε (κατ’ αρχάς) με τους πρέσβεις των Ηλείων, μετά των Αμμωνίων[2], έπειτα των Δελφίων, στην συνέχεια των Κορινθίων, των Επιδαυρίων και των υπολοίπων.

Δεύτερους δέχτηκε εκείνους που έφεραν δώρα. Τρίτους εκείνους που βρίσκονταν σε ρήξη με τις όμορες προς αυτούς πόλεις. Τέταρτοι ακολούθησαν εκείνοι που αντιμετώπιζαν εσωτερικά προβλήματα. Τέλος, δέχτηκε σε ακρόαση τους υποστηρικτές της επανόδου των εξορίστων, οι οποίοι επιθυμούσαν να αντεπιχειρηματολογήσουν. Μόνο αυτοί οι τελευταίοι παρέθεσαν, στην προσπάθειά τους να επηρεάσουν την κρίση του βασιλιά, σοβαρά πολιτικά επιχειρήματα ή εν δυνάμει προβλήματα στρατιωτικού χαρακτήρα.

Από τον Διόδωρο μαθαίνουμε ότι ο Αλέξανδρος με επιστολή του, που διαβάστηκε στους Ολυμπιακούς αγώνες, στις αρχές του Αυγούστου του 324, είχε ανακοινώσει την αποκατάσταση των εξορίστων, σε όλον τον ελληνικό κόσμο (πλην Θηβαίων) και την επιστροφή των περιουσιών τους, που είχαν κατασχεθεί.

Απόσπασμα (σελ. 284) από τον «Αλέξανδρο, η αμφισημία του μεγαλείου» του Γκυ Μακλήν Ρότζερς (Guy MacLean Rogers), Πλατύπους εκδοτική, 2005

http://nomosophia.blogspot.com/2007/07/blog-post_137.html

Εικόνα: Αλέξανδρος - Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen). Wikimedia Commons)

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΤΕΧΝΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Οι Πέρσες είχαν έναν στρατηγό ονόματι Μέμνονα. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε στην Ασία, εξουδετέρωσε τον στρατηγό Μέμνονα χωρίς να στάξει ούτε μία σταγόνα αίμα.
Έκανε το εξής: Πρόσταξε του Μακεδόνες στρατιώτες του, που έβγαιναν για εφόδια, να μην πειράξουν καθόλου τα κτήματα του Μέμνονα. Έτσι όμως τον κατέστησε ύποπτο στους Πέρσες που θεώρησαν πως ο Μέμνων διέκειτο φιλικώς προς τον Αλέξανδρο. Έτσι ο Μέμνων τέθηκε στο περιθώριο όχι με μάχη, αλλά με μία ευφυή ιδέα του Μεγάλου στρατηλάτη!

Οι Θράκες είχαν σχεδιάσει να κάμψουν τη δύναμη των Μακεδόνων εξαπολύοντας εναντίον τους πολλές φορτωμένες άμαξες. Τότε ο Μέγας Αλέξανδρος διέταξε τους Μακεδόνες να εκτρέψουν την πορεία τους, εάν όμως δεν τα κατάφερναν, να πέσουν κάτω και να σκεπασθούν με τις ασπίδες τους, ώστε οι άμαξες να περάσουν από πάνω τους. Εκτέλεσαν λοιπόν την εντολή του κι έτσι αχρήστευσαν εντελώς το σχέδιο των Θρακών με τις άμαξες.

Ο Αλέξανδρος, βρισκόταν στην Ινδία και επρόκειτο να περάσει τον ποταμό Υδάσπη. Ο βασιλιάς των Ινδών Πώρος, παρατάχθηκε στην απέναντι όχθη του Υδάσπη, «πάση δυνάμει» και ο Αλέξανδρος ήταν αδύνατο να περάσει.
Τότε λοιπόν σκέφτηκε να κάνει το εξής: Οδήγησε τη στρατιά του στην επάνω πλευρά του ποταμού, αλλά και ο Πώρος από την απέναντι όχθη έκανε το ίδιο. Πάλι ο Αλέξανδρος πήγε κάτω, και πάλι κάτω πήγε και ο Πώρος.
Η διαταγή του Αλέξανδρου προς το στράτευμά του, ήταν να τον ακολουθεί σε ό,τι κάνει. Αυτό έγινε πολλές φορές κι επί πολλές ημέρες, και οι Ινδοί περιγελούσαν τη δειλία των αντιπάλων τους.
Κάποια στιγμή, σταμάτησαν να πηγαίνουν μαζί τους πάνω-κάτω, χαλαρώνοντας την παρακολούθησή τους, θεωρώντας πώς δεν θα τολμήσουν να περάσουν ποτέ, αφού δεν το αποτόλμησαν τόσες φορές.
Τότε ο Αλέξανδρος με μία αιφνιδιαστική κίνηση, έτρεξε προς τα επάνω, στις όχθες του ποταμού, με πολύ μεγάλη ταχύτητα, επιβιβάσθηκε σε πλοιάρια και δερμάτινες σχεδίες, γεμάτες χόρτα, και πέρασε τον Υδάσπη, σε χρόνο ρεκόρ, εξαπατώντας έτσι τους Ινδούς με αυτή την απρόβλεπτη και κεραυνοβόλο του ενέργεια.

Όταν ο Αλέξανδρος επρόκειτο να αντιμετωπίσει τον Δαρείο, έδωσε το εξής παράγγελμα στους Μακεδόνες: «Όταν πλησιάσετε τους Πέρσες», τους είπε, «να πέσετε στα γόνατα και να τρίβετε δυνατά το χώμα με τα δύο χέρια σας. Όμως μόλις σημάνει ή σάλπιγγα, θα πεταχτείτε πάνω αστραπιαία και θα τους επιτεθείτε με τόλμη και σθένος».
Οι Μακεδόνες ακολούθησαν τις εντολές του. Μόλις οι Πέρσες τους είδαν πεσμένους στα γόνατα, νόμισαν ότι προσκυνάνε, κι αμέσως ξεφούσκωσε η πολεμική τους ορμή και οι διαθέσεις τους μαλάκωσαν. Ο Δαρείος υπερηφανευόταν κιόλας και γελούσε, πιστεύοντας ότι επικρατεί αμαχητί. Οι Μακεδόνες όμως, όταν ακούστηκε το σύνθημα της σάλπιγγας, πετάχτηκαν ορμητικά πάνω, επετέθησαν στους αντιπάλους τους, διέσπασαν τις γραμμές τους και τους έτρεψαν σε άτακτη φυγή.

Πηγές:
Πολυαίνου Στρατηγήματα. Εκδ. Γεωργιάδης.
Μετάφραση Αλ. Ασωνίτη.

http://tgiorgos.blogspot.gr/

(σ.σ. Οι Μακεδόνες, όταν ακούστηκε το σύνθημα της σάλπιγγας, πετάχτηκαν ορμητικά πάνω, μια μυριόστομη ιαχή αντηχεί: «ΖΕΥΣ  ΣΩΤΗΡ  ΝΙΚΗ»! Η Γη τρέμει…)

Οπτικοακουστικό: Ηλιάνα Ηλιάνα

Ο Αλέξανδρος απέδειξε ότι ο ιατρός Φίλιππος ο Ακαρνάνας είναι πιστός του φίλος, και μπροστά στον θάνατο έδειξε γενναιότητα.

Κάποια στιγμή, όπως αναφέρει ο Αριστόβουλος, ο Αλέξανδρος αρρώστησε από κόπωση. Άλλοι όμως λένε ότι αρρώστησε, επειδή βούτηξε στον Κύδνο ποταμό για να κολυμπήσει· είχε επιθυμήσει το νερό, επειδή ήταν ιδρωμένος και τον είχε πιάσει η ζέστη. 

Ο Κύδνος ποταμός περνάει μέσα από την Ταρσό και, επειδή πηγάζει από το όρος Ταύρο και διασχίζει ανοιχτό χώρο, είναι ψυχρός και έχει νερά καθαρά. 

Τον έπιασαν λοιπόν σπασμοί και υπέφερε από υψηλό πυρετό και συνεχή αγρυπνία. Όλοι οι γιατροί νόμιζαν ότι δεν πρόκειται να ζήσει, ο γιατρός όμως Φίλιππος ο Ακαρνάνας που ήταν φίλος του Αλεξάνδρου και του είχαν μεγάλη εμπιστοσύνη στα ιατρικά ζητήματα και γενικά έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως στον στρατό, ήθελε να του δώσει καθαρτικό φάρμακο· ο Αλέξανδρος λοιπόν τον διέταξε να του δώσει το καθαρτικό. 

Ο Φίλιππος ετοίμαζε ήδη το ποτήρι με το φάρμακο, όταν έδωσαν στον Αλέξανδρο επιστολή του Παρμενίωνα· του έγραφε ότι έπρεπε να φυλαχτεί από τον Φίλιππο, γιατί είχε πληροφορίες ότι εξαγοράστηκε από τον Δαρείο για να τον δηλητηριάσει. 

Ο Αλέξανδρος διάβασε το γράμμα και, ενώ ακόμη το κρατούσε στα χέρια του, πήρε το ποτήρι, όπου ήταν το φάρμακο, και συγχρόνως έδινε το γράμμα στον Φίλιππο για να το διαβάσει. 

Έτσι την ίδια στιγμή έπινε το φάρμακο ο Αλέξανδρος και ο Φίλιππος διάβαζε την επιστολή του Παρμενίωνα. 

Αμέσως έγινε φανερό ότι το φάρμακο του Φιλίππου ήταν ακίνδυνο, επειδή δεν έδειξε καμιάν έκπληξη για την επιστολή, αλλά μόνο παρακάλεσε τον Αλέξανδρο να ακολουθήσει τις οδηγίες του και σε ό,τι άλλο θα του υποδείκνυε· γιατί μονάχα αν τις ακολουθούσε, θα σωζόταν. 

Το φάρμακο τον καθάρισε και η αρρώστια πέρασε· έτσι ο Αλέξανδρος και στον Φίλιππο απέδειξε ότι είναι πιστός του φίλος, και στους άλλους, που τον περιστοίχιζαν, ότι είναι αποφασισμένος να μην υποψιάζεται τους φίλους του και μπροστά στον θάνατο έδειξε γενναιότητα.

Αρριανός - Αλεξάνδρου Ανάβασις - Βιβλίο Δεύτερο

ΕΙΚΟΝΑ: Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου. Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen). 

-------------------------------------

Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: Ἀλέξανδρος 39.1-40.5)

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΣΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ

Ο ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΣ ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΠΡΟΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ «ΟΡΚΟΥ» ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ…

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΡΡΙΑΝΟ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΤΥΧΗΣ ή ΑΡΕΤΗΣ

ΠΩΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΞΑΝΑ ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ;

Ο ΓΟΡΔΙΟΣ ΔΕΣΜΟΣ

Στο έργο που φέρει τον τίτλο Ἀλεξάνδρου Ανάβασις, ο Αρριανός περιγράφει, σε ύφος που θυμίζει Ξενοφώντα, την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου. Στόχος του Αρριανού ήταν να δώσει αντικειμενική και νηφάλια εικόνα του Αλεξάνδρου, απαλλαγμένη από τις μυθιστορηματικές παραμορφώσεις που υπήρχαν σε έργα προγενεστέρων. Στο απόσπασμα που ακολουθεί περιγράφεται η άφιξη του Αλεξάνδρου, το -333, στο Γόρδιον (παλιά έδρα των βασιλιάδων της Φρυγίας που είχε πάρει το όνομά της από τον ομώνυμο μυθικό βασιλιά), ο σχετικός με τον περίφημο "γόρδιο δεσμό" μύθο και η παράδοση για τον τρόπο με τον οποίο τον έλυσε ο Αλέξανδρος. Η επιθυμία του Αλεξάνδρου να λύσει τον δεσμό μπορεί να θεωρηθεί ότι υποδηλώνει την επιθυμία του να κατακτήσει τον κόσμο. Η παρουσιαζόμενη επίσης εκδοχή του ιστορικού Αριστόβουλου για τη λύση του δεσμού αποτελεί έμμεσο έπαινο της μόρφωσης του Αλεξάνδρου. Ο τελευταίος μπόρεσε, σύμφωνα με την εκδοχή αυτή, να λύσει τον δεσμό, αφού τράβηξε τoν "μικρό πάσσαλο" (ἕστορα: η λέξη είναι ομηρική) της αρχαίας άμαξας, γεγονός που υπονοεί ότι τον βοήθησε η γνώση του Ομήρου.

ΑΡΡΙΑΝΟΣ 214. – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΝΑΒΑΣΙΣ 2, 3, 1-8

Όταν ο Αλέξανδρος έφθασε στο Γόρδιο, κυριεύθηκε από μεγάλη επιθυμία να ανέβει στην ακρόπολη, όπου ήταν τα ανάκτορα του Γόρδιου και του γιου του Μίδα,1 για να δει την άμαξα του Γόρδιου καθώς και το ζυγόδεσμο 2 της άμαξας. Για την άμαξα εκείνη κυκλοφορούσε ανάμεσα στους γείτονες μια πολύ διαδεδομένη παράδοση: ο Γόρδιος ήταν ένας άνθρωπος φτωχός, καταγόμενος από τους παλιούς Φρύγες, που είχε μικρή έκταση καλλιεργήσιμης γης και δυο ζευγάρια βόδια· με το ένα όργωνε το χωράφι του και το άλλο το έζευε στην άμαξα. Ενώ λοιπόν κάποια μέρα όργωνε το χωράφι του, ένας αετός κάθισε πάνω στο ζυγό και εξακολούθησε να κάθεται σε αυτόν ώς την ώρα που ξέζεψε τα βόδια του. Ο Γόρδιος ταράχτηκε από την εμφάνιση του αετού και πήγε να ανακοινώσει το θεϊκό σημάδι στους μάντεις Τελμισσείς·3 γιατί οι Τελμισσείς γνώριζαν καλά να εξηγούν τα θεϊκά σημάδια, επειδή είχε παραχωρηθεί στους ίδιους, στις γυναίκες και στα παιδιά τους από γενιά σε γενιά το χάρισμα της μαντείας. Ενώ λοιπόν πλησίαζε σε ένα χωριό των Τελμισσέων, συνάντησε ένα κορίτσι που έπαιρνε νερό και της διηγήθηκε, πώς έγινε η εμφάνιση του αετού· εκείνη λοιπόν, που καταγόταν επίσης από το μαντικό γένος, του υπέδειξε να προσφέρει θυσία στον Δία τον βασιλιά, ξαναγυρίζοντας στο ίδιο μέρος. Ο Γόρδιος την παρακάλεσε να τον ακολουθήσει και να του υποδείξει, πώς να κάμει τη θυσία· αυτός πράγματι πρόσφερε τη θυσία κατά τον τρόπο που τον συμβούλευσε η κόρη, την παντρεύτηκε και απέκτησε μαζί της ένα γιο που τον ονόμασαν Μίδα. Και ήταν πια άνδρας ο Μίδας, ωραίος και ευγενικός, όταν οι Φρύγες ταλαιπωρούνταν από εμφύλια διαμάχη· τους δόθηκε τότε χρησμός ότι μια άμαξα θα τους φέρει βασιλιά και ότι αυτός θα καταπαύσει τη διαμάχη τους. Και ενώ ακόμη συσκέπτονταν για το ζήτημα αυτό, ήρθε ο Μίδας μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα του και παρουσιάστηκε στη λαϊκή συνέλευση με την άμαξά του.

Ερμηνεύοντας οι Φρύγες το χρησμό κατάλαβαν ότι ο Μίδας ήταν ο άνδρας που τους είχε πει ο θεός ότι θα τον έφερνε η άμαξα· ανακήρυξαν λοιπόν βασιλιά τους τον Μίδα· αυτός τους σταμάτησε την εμφύλια διαμάχη και αφιέρωσε την άμαξα του πατέρα του στην ακρόπολη ως ευχαριστήρια προσφορά στον Δία τον βασιλιά, γιατί έστειλε τον αετό. Κυκλοφορούσε ακόμα η εξής παράδοση σχετικά με την άμαξα. Όποιος θα έλυνε το ζυγόδεσμό της, αυτός ήταν πεπρωμένο να εξουσιάσει την Ασία. Ο ζυγόδεσμος αυτός ήταν κατασκευασμένος από φλοιό κρανιάς4 και δεν φαινόταν ούτε η αρχή ούτε το τέλος του. Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να βρει τρόπο να λύσει το ζυγόδεσμο, αλλά δεν ήθελε να τον αφήσει και άλυτο, μήπως αυτό προκαλέσει κάποια αναταραχή στον κόσμο. Άλλοι συγγραφείς αναφέρουν ότι χτύπησε με το ξίφος του το ζυγόδεσμο, τον έκοψε και είπε ότι τον έλυσε· ο Αριστόβουλος όμως λέει ότι ο Αλέξανδρος, αφού αφαίρεσε από τον άξονα τον μικρό πάσσαλο, που ήταν ένα ξύλινο καρφί περασμένο πέρα-πέρα μέσα στον άξονα για να συγκρατεί το ζυγόδεσμο, τράβηξε το ζυγόδεσμο έξω από τον άξονα. Εγώ πάντως δεν είμαι σε θέση να βεβαιώσω, με ποιο τρόπο έλυσε ο Αλέξανδρος το ζυγόδεσμο. Αυτός όμως και η συνοδεία του απομακρύνθηκαν από την άμαξα με την πεποίθηση ότι είχε εκπληρωθεί ο χρησμός ο σχετικός με το λύσιμο του ζυγόδεσμου. Και πράγματι εκείνη τη νύχτα βροντές και αστραπές το επιβεβαίωσαν· γι᾽ αυτό την επόμενη μέρα ο Αλέξανδρος πρόσφερε θυσία στους θεούς που φανέρωσαν τα θεϊκά σημάδια και το λύσιμο του ζυγόδεσμου.

(απόδοση Θ. Χ. Σαρικάκης)

1 Μυθικός βασιλιάς της Φρυγίας, γνωστός για τα αμύθητα πλούτη του.
2 Ο "ζυγόδεσμος" (δεσμός) ήταν ιμάντας με το οποίο συνδεόταν ο ῥυμός (το ξύλο της άμαξας που εκτεινόταν από τη μέση του άξονα μέχρι τον ζυγό) και ο ζυγός.
3 Η Τελμισσός ήταν πόλη στα παράλια της Λυκίας. Οι κάτοικοί της φημίζονταν για τις μαντικές τους ικανότητες.
4 Κρανιά: δέντρο γνωστό για το σκληρό ξύλο του.

http://www.greek-language.gr/

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ!!!

ΕΙΚΟΝΑ: Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen).

Το -323 εκπνέει στην Βαβυλώνα, σε ηλικία 33 ετών, ο μέγιστος ηγέτης των αιώνων, το κεραύνιο δόρυ και ο φωτοβόλος πυρσός του Ελληνισμού, το θείο τέκνο του Διός, ο Μέγας στρατηλάτης και κοσμοκράτωρ ο Μέγιστος της οικουμένης Αλέξανδρος.

Ο Μέγιστος των Ελλήνων Αλέξανδρος εγεννήθη την 6ην ημέραν του Αττικού μηνός Εκατομβαιώνος, τον οποίον οι Μακεδόνες ονόμαζαν Λώον. Την ημέραν αυτήν οι σημερινοί μελετητές των ημερολογίων ταυτίζουν με την 20ην Ιουλίου.
Την 6ην του Λώου μηνός λοιπόν, ο Πλούταρχος στην βιογραφία του Αλεξάνδρου αναφέρει ότι εσημειώθησαν δύο γεγονότα. Το ένα γεγονός, λαμπερόν και υπέροχον δια τον κόσμον ολόκληρον, ήταν η γέννησις του Αλεξάνδρου και το δεύτερον, άκρως αντίθετον, αρνητικόν και αποτρόπαιον, ήταν ο εμπρησμός του Ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος από τον Ηρόστρατον.
Η φύσις έδινε με το σημείον αυτό, σε όλο της το μεγαλείον, την αντίθεσιν η οποία χαρακτηρίζει τον κόσμον μας!

Ηρακλείδης απ' τόν πατέρα του, απ' τήν γενιά τού Κάρανου (απόγονος τού Ηρακλή) καί Αιακίδης απ' τήν μητέρα του, απ' τήν γενιά τού Νεοπτόλεμου (γυιού τού Αχιλλέα).

Οι γονείς του Φίλιππος καί Ολυμπιάδα μυήθηκαν μικροί στά Καβείρια μυστήρια στή Σαμοθράκη κι εκεί αλληλοερωτεύθηκαν.

Όταν ο Αλέξανδρος κατάφερε νά ιππεύσει τόν Βουκεφάλα, ενώ οι άλλοι δέν μπόρεσαν, ο Φίλιππος μέ δάκρυα χαράς τού είπε: " ώ παί, ζήτει σεαυτώ βασιλείαν ίσην, Μακεδονία γάρ σε ού χωρεί ".

Διακρινόταν επίσης ο Αλέξανδρος γιά τήν αγάπη του πρός τά βιβλία καί ιδιαίτερα τήν Ιλιάδα, τήν οποία είχε μονίμως κάτω απ' τό μαξιλάρι του.

Η προσφορά του στήν ανθρωπότητα είναι ανεκτίμητη. Καί μόνη η διάδοση αυτού τού καταπληκτικού μέσου επικοινωνίας, αλλά καί θείου εργαλείου ανάπτυξης νοητικών δυνατοτήτων, πού λέγεται "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ", αρκεί γιά νά αποδείξει κανείς τό μέγεθος τής προσφοράς του.

...

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Την ημέραν της γεννήσεως του Αλεξάνδρου, ο πατέρας του Φίλιππος μόλις είχε κυριεύσει την Ποτείδαιαν και οι αγγελιαφόροι του έφεραν τρείς ειδήσεις: Η πρώτη αφορούσε στην μεγάλην ήττα των Ιλλυριών από τον στρατηγόν του Παρμενίωνα. Η άλλη του κοινοποιούσε την νίκην στους Ολυμπιακούς αγώνες του δικού του αλόγου στο αγώνισμα της ιππασίας. Η τρίτη εξ αυτών του εδήλωνε την γέννησιν του υιού του Αλεξάνδρου.
Οι μάντεις εξήγησαν στον Φίλιππον ότι το παιδί το οποίον εγεννήθη θα ήταν αήττητο, διότι η γέννησίς του συνέπεσε με τρείς νίκες. Τα γεγονότα βεβαίως, τα οποία επηκολούθησαν, επαλήθευσαν την εξήγησίν των μάντεων και την χαράν του Φιλίππου. Επαλήθευσαν ακόμη και την ευνοϊκήν τύχην των λαών, τους οποίους ελευθέρωσε και εξεπολίτισεν ο Μέγιστος των Ελλήνων!!

20/7/2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)

...

Όταν ο Αλέξανδρος ζήτησε χρησμό από τούς Δελφούς καί η Πυθία δέν τού έδινε, επειδή οι μέρες εκείνες δεν ήταν οι κατάλληλες για να χρησμοδοτήσει, τήν έβαλε βιαίως στό ναό καί αυτή τού είπε: «Ανίκητος εί ώ παί».

...

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΡΩΤΑΕΙ ΑΝ ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ…

Η ανάγνωση των χαρισμάτων και των ικανοτήτων του Αλεξάνδρου, μας αφήνει μια επίγευση γλυκιά και πικρή μαζί. Πόσο τυχερός θα ήταν κάποιος που τον γνώρισε...
Και είναι και η Γοργόνα που στοιχειώνει τις σκέψεις μας. Η Γοργόνα που ρωτάει αν ζεί ο Βασιλιάς...
Θεωρώ λοιπόν ότι ζεί. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που νιώθουν την Ελληνικότητα στο πετσί τους, σ’αυτούς που ξεχωρίζουν τους Έλληνες από τους βαρβάρους, όχι από το που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν ούτε από το τί γλώσσα ομιλούν. Όχι από το τι λένε ότι είναι οι ίδιοι, ούτε από την μόρφωση και την παιδεία που έχουν δεχθεί. Αλλά από τον τρόπο που πράττουν και ζούν, από την αρετή και την ανδρεία, από την μεγαλοψυχία και το φιλότιμο, αλλά ταυτόχρονα από την αποφασιστικότητα και την τόλμη, από το θάρρος και το αίσθημα της δικαιοσύνης, από τον σεβασμό απέναντι σε κάθε μορφή ζωής και σε κάθε άνθρωπο, όσο απαίδευτος και αμόρφωτος μπορεί αυτός να είναι. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που ονειρεύονται έναν κόσμο Δικαιοσύνης και αρετής, στον οποίο όλα τα έθνη θα συνενώνονται κάτω από το ίδιο Φώς, το Φως που μόνο ο Ελληνισμός φέρει.
Η Γοργόνα ρωτάει αν ζεί ο βασιλιάς, απλά γιατί ψάχνει στις ψυχές των ζώντων το Φως που κουβαλούσε ο Βασιλιάς στην ψυχή του.
Ρωτάει με παράπονο να μάθει, αν έστω και λίγο από αυτό το Φως που προσπαθούσε να μεταδώσει ο Μέγας, έχει μείνει μέσα μας.
Μπορεί και τώρα όπως και τότε, το σκοτάδι να είναι τόσο βαθύ, που να μην διαφαίνεται ελπίδα σωτηρίας, αλλά όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι, τόσο πιο λίγο φώς χρειάζεται για να ξεχωρίσει μέσα σε αυτό.
Ο Βασιλιάς ζει, ή έστω πρέπει να ζεί. Αλλιώς πως εξηγείται η ντροπή με την οποία αναγιγνώσκουμε για τις αρετές του; Αν δεν γνωρίζαμε ότι αυτές οι αρετές υπάρχουν κάπου μέσα μας και απλά τις έχουμε ξεχάσει ή τις αγνοούμε, δεν θα νιώθαμε ντροπή. Και η ντροπή, είναι κάτι. Γιατί αποδεικνύει ότι έχουμε τουλάχιστον φιλότιμο.
Ο Βασιλιάς ζεί. Και αν δεν ζεί, θα τον αναστήσουμε, πιστεύοντας στο Φώς, και σε όλα αυτά στα οποία πίστευε αυτός.
Και ο Βασιλιάς σαν Ήλιος λαμπερός θα ανατείλει ξανά.
Είχε πει κάποτε κάποιος ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε Θεός, θα τον δημιουργούσαμε, θα τον δημιουργούσε η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε Αυτόν. Κάπως έτσι είναι και ο Απόλυτος Βασιλιάς. Ακόμα και αν δεν υπάρχει, θα τον δημιουργήσει η ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάποιον, που θα πάρει τα όνειρά μας και θα τα κάνει αλήθεια, κάποιον που θα ενσαρκωθεί σε αυτόν ο Ελληνισμός και θα αποκτήσει ζωή και φωνή.
Οι Έλληνες θεωρώ, έχουν ανάγκη κάτι τέτοιο για να ξυπνήσουν από την Λήθη.
Είναι πάντως τρομακτικό. Δυό χιλιάδες τριακόσια χρόνια και κάτι από τον θάνατό του, και ακόμη μιλάμε για αυτόν.
Ο Βασιλιάς όχι απλά ζεί, αλλά δεν πέθανε ποτέ.

ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΣΩΣΣΑΝΑ

---------------------

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ, ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. 

--------------------------

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο (ΜΟΝΟΣ) ΜΕΓΑΣ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΣΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΡΡΙΑΝΟ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Στο βιβλίο του Πλουτάρχου «Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής» υπάρχει ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, με το οποίο ολοκληρώνεται το αρχαίο κείμενο, το οποίο με την ζωηρότατη περιγραφή του, μας επιτρέπει να μεταφερθούμε στην εποχή εκείνη και να βρεθούμε θεατές μπροστά στις αντίξοες συνθήκες, κάτω από τις οποίες πολεμούσε τις περισσότερες φορές σώμα με σώμα, στην «πρώτη γραμμή», ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ας δούμε το εξαιρετικά ενδιαφέρον κείμενο σε νεοελληνική απόδοση:

Ο μεγαλύτερος από τους κινδύνους που αντιμετώπισε ο Αλέξανδρος, ήταν ότι, καθώς υπερασπιζόταν τον εαυτό του απέναντι σε εκείνους που του επιτίθονταν από μπροστά, αυτός που τον χτύπησε τόλμησε να τον πλησιάσει κρατώντας ξίφος, αλλά ο Αλέξανδρος πρόλαβε να τον χτυπήσει με το μαχαίρι του και τον σκότωσε.

Την ώρα που συνέβαιναν αυτά, κάποιος βγήκε από ένα μύλο και τον χτύπησε στον αυχένα με ρόπαλο από πίσω. Το χτύπημα αυτό, θόλωσε τις αισθήσεις του και έχασε το φως του.

 Η Αρετή όμως βρισκόταν κοντά του και έδωσε σε αυτόν τόλμη και στους συντρόφους του δύναμη και ζήλο.

Άνθρωποι δηλαδή όπως ο Λιμναίος, ο Πτολεμαίος και ο Λεοννάτος και όσοι, υπερπηδώντας το τείχος ή γκρεμίζοντάς το, στάθηκαν εμπρός του, αποτέλεσαν ένα «τείχος αρετής», εκθέτοντας στον κίνδυνο τα σώματά τους, τα πρόσωπά τους και τις ζωές τους, από την αφοσίωση και την αγάπη τους στον βασιλιά.

Δεν οφείλεται βέβαια στην τύχη το ότι οι σύντροφοι ενός καλού βασιλιά πεθαίνουν ή κινδυνεύουν για λογαριασμό του με την θέλησή τους, αλλά ΣΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΕΤΗ, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις μέλισσες, που πλησιάζουν και πλαισιώνουν την βασίλισσά τους, οδηγημένες από την αγάπη τους για αυτήν.

Θα μπορούσε όμως να υπάρχει κάποιος από τους παραβρισκόμενους, που παρακολουθούσε την μάχη χωρίς να κινδυνεύει, που δεν θα έλεγε ότι παρακολουθεί την μεγάλη μάχη της Τύχης εναντίον της Αρετής, και ότι το βαρβαρικό στοιχείο επικρατεί παρά την αξία του, λόγω της Τύχης, ενώ το Ελληνικό αντέχει πάνω από τις δυνάμεις του, λόγω της Αρετής;

Στην περίπτωση λοιπόν που επικρατούσαν οι βάρβαροι, δεν θα έλεγε ότι πρόκειται για έργο της Τύχης και κάποιου φθονερού δαίμονα ή της Νέμεσης, ενώ αν νικούσαν οι Έλληνες, ότι το νικητήριο τρόπαιο κέρδισαν η Αρετή, η Τόλμη η Φιλία και η Πίστη;

Αυτά και μόνο διέθετε ο Αλέξανδρος, γιατί κατά το παραπάνω γεγονός η Τύχη παρενέβαλε τείχος, ανάμεσα σε εκείνον και στις υπόλοιπες δυνάμεις και τα εφόδιά του, στους στόλους, τα άλογα και τα στρατόπεδα.

Τελικά οι Μακεδόνες νίκησαν τους βάρβαρους και όταν εκείνοι έπεσαν κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την πόλη τους.

Το γεγονός αυτό όμως δεν βοήθησε τον Αλέξανδρο (που είχε τραυματιστεί).

Μεταφέρθηκε αμέσως από το πεδίο της μάχης, ενώ το στέλεχος του βέλους που τον τραυμάτισε, βρισκόταν ακόμα μέσα στα σπλάχνα του και ήταν σαν δεσμός και καρφί που στερέωνε τον θώρακα με το σώμα του.

 Προσπάθησαν να τραβήξουν το βέλος με δύναμη από την ρίζα του τραύματος, αλλά το σίδερο δεν υπάκουσε, καθώς ήταν στερεωμένο στο οστέινο μέρος μπροστά από την καρδιά.

Δεν τόλμησαν να πριονίσουν το μέρος του βέλους που εξείχε, επειδή φοβόταν μήπως διαλυθεί το κόκαλο από τον κραδασμό και του προκαλέσει αφόρητους πόνους και μήπως αιμορραγήσει το εσωτερικό του σώματός του.

Όταν όμως ο Αλέξανδρος αντιλήφθηκε τη σύγχυση και τους δισταγμούς τους, προσπάθησε ο ίδιος να κόψει με το μαχαίρι του το βέλος, σύριζα στον θώρακα.

Το χέρι του όμως ήταν αδύναμο, καθώς το βάραινε η νάρκη από την φλεγμονή του τραύματος.

Έτσι ενθάρρυνε εκείνους που δεν ήταν τραυματισμένοι να μη φοβούνται και να το κάνουν.

Κορόιδευε κάποιους που έκλαιγαν και δεν μπορούσαν να συγκρατηθούν, και τους άλλους που δεν είχαν το θάρρος να τον βοηθήσουν τους έλεγε λιποτάκτες.

Φώναζε μάλιστα στους συντρόφους του: «Κανείς σας να μην δειλιάσει, έστω κι αν πρόκειται για μένα. Δεν θα με πιστέψουν ότι δεν φοβάμαι τον θάνατο, αν εσείς φοβάστε για τον δικό μου θάνατο». 

http://www.astrology.gr/

________________________

ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ, ΤΟΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΣΤΑΤΑ ο Αρριανός στο Έκτο Βιβλίο του έργου του «Αλεξάνδρου Ανάβασις», ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΜΕΓΕΘΥΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΚΟΝΕΣ. Σκεφθείτε μόνο το γεγονός ότι μόνος του ο Αλέξανδρος ανέβηκε στο τείχος όταν είδε ότι οι άλλοι δεν εκμεταλλεύονταν τις σκάλες όπως έπρεπε, και όταν βρέθηκε μόνος του πάνω στο τείχος σε δυσχερέστατη θέση, σκεφτείτε, αυτός προτίμησε να πηδήξει μέσα στους αντιπάλους, πάλι μόνος. 

ΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Ο Αλέξανδρος κατάφερε να ανακηρυχτεί σε ηλικία 20 χρονών Αρχηγός των Ελλήνων, πλην των Λακαιδεμονίων. Να ενώσει όλες τις Ελληνικές πόλεις κάτω από μία αρχή, μία εξουσία, έτσι ώστε το εκστρατευτικό σώμα που θα περνούσε τον Ελλήσποντο να αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο, ένα αρμονικό σώμα το οποίο θα είχε ένα κεφάλι, ένα μυαλό, τον Αλέξανδρο. Στη συνέχεια κατάφερε να ενώσει όλους τους λαούς τους οποίους κατέκτησε κάτω από μία αρχή. Και όπως γράφει ο Πλούταρχος: «Δίδαξε τους Υρκανούς να κάνουν νόμιμους γάμους, τους Αραχωσίους να καλλιεργούν την γή των, τους Σογδιανούς έπεισε να τρέφουν και όχι να φονεύουν τους γέροντες γονείς των, τους Πέρσες να σέβονται τις μητέρες των και να μην τις νυμφεύονται. Έπεισε τους Ινδούς να λατρεύουν τους Θεούς της Ελλάδας, τους Σκύθες να θάβουν τους νεκρούς των αντί να τους τρώγουν».

Έτσι ο Μέγας Αλέξανδρος κατάφερε να εξημερώσει την Ασία και να διαδώσει τον Ελληνικό πολιτισμό από τον Ελλήσποντο ως την Ινδία. Κατάφερε να εφαρμόσει το πολιτειακό σύστημα του Ζήνωνος, του Ιδρυτή της στωικής φιλοσοφίας. Δηλαδή, να μην κατοικούν οι άνθρωποι κατά πόλεις χωρισμένες, με διαφορετικούς νόμους, αλλά να θεωρούνται όλοι οι άνθρωποι συμπολίτες και πολίτες του ίδιου κράτους και να υπάρχει μία τάξη και ένα δίκαιο για όλους. Αυτό ο Ζήνων το διατύπωσε σαν ένα όνειρο για επίτευξη, σαν μια διδασκαλία προς εφαρμογή, την Φιλοσοφική Πολιτεία.

Ο Μέγας Αλέξανδρος το εφάρμοσε στην πράξη.

Ίδρυσε και θεμελίωσε περίπου 70 πόλεις, οι οποίες αποτέλεσαν κέντρα ανάπτυξης και διάδοσης του Ελληνικού πολιτισμού. Θαυμαστό παράδειγμα είναι η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μία πόλη που έμελλε να γίνει με την αρχική ώθηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου πνευματική μήτρα της Ελληνιστικής περιόδου.

Δικαιολογημένα λοιπόν μπορεί να παρομοιαστεί με έναν Θησέα, Ιδρυτή της Αθήνας, με έναν Περσέα, Ιδρυτή των Μυκηνών. Ο Πλούταρχος γράφει: «και διέταξε να χαράξουν το σχέδιο της πόλης προσαρμόζοντάς το στην τοποθεσία. Και επειδή δεν υπήρχε λευκό χώμα, πήραν αλεύρι και σχημάτισαν στη μαύρη γή μία κυκλική καμπύλη της οποίας την περιφέρεια όριζαν ευθείες βάσεις που, ξεκινώντας σαν από στρόγγυλο κράσπεδο και σχηματίζουν χλαμύδες και ίσες στο μέγεθος συνέπιπταν μεταξύ τους.»

Ο τρόπος σχεδίασης και ορισμού του σημείου ίδρυσης της πόλης φανερώνει γνώσεις και εφαρμογή αντιλήψεων Ιδρυτή πόλης που συναντάμε μόνο σε ίδρυση Ναών ή Ιερών πόλεων. Εκεί δεν παίρνονται υπόψη μόνο γεωγραφικοί παράγοντες, αλλά και οδηγίες που έχουν σχέση με την Ιερότητα του χώρου. Είναι γνωστό πως στην ακολουθία του Αλέξανδρου βρισκόταν πλήθος ανθρώπων του πνεύματος. Από τον μάντη Αρίστανδρο μέχρι τον γυμνόσοφο Κάλανο.

Ο Αλέξανδρος είχε μεγάλη εκτίμηση στους φιλοσόφους και τους συμπεριφερόταν ανάλογα. Ο Πλούταρχος γράφει: «Είναι ίδιον ψυχής φιλοσόφου να αγαπά την σοφία και μάλιστα να θαυμάζει σοφούς άνδρας. Κανείς άλλος από τους Βασιλείς δεν έμοιασε τον Αλέξανδρο ως προς αυτό. Είναι γνωστή η Αγάπη του για τον Αριστοτέλη και η εκτίμηση που είχε για τον μουσικό Ανάξαρχο. Στον Πύρρωνα τον Ηλείο, όταν τον είδε για πρώτη φορά, του έδωσε 10.000 χρυσά νομίσματα, στον Ξενοκράτη, μαθητή του Πλάτωνα, έστειλε 50 τάλαντα δώρο, τον Ονησίκριτο, μαθητή του Διογένη, διόρισε άρχοντα των κυβερνητών του στόλου». Πλήθος άλλων προσφορών και δωρεών αποδεικνύουν όχι μόνο την γενναιόδωρη φύση του Μ. Αλέξανδρου γενικά, αλλά την γενναιοδωρία του ειδικά προς τους φιλόσοφους. Μια γενναιοδωρία που πήγαζε από μια ψυχή που έδινε περισσότερη αξία στα πνευματικά αγαθά από ό,τι στα υλικά. Όταν ξεκίνησε την εκστρατεία για την Ασία δώρισε όλα τα υπάρχοντά του και κράτησε για τον εαυτό του μόνο την "Ελπίδα".

Μετά τη νίκη επί του Δαρείου και αφού ανακηρύχτηκε Βασιλιάς της Ασίας, ήρθαν στην κατοχή του στρατού τόσα πλούτη, που οι Μακεδόνες άρχισαν να ζουν μέσα στην πολυτέλεια. Αποφάσισε λοιπόν, λίγο πριν την εκστρατεία για την Ινδία, να δωρίσει όλα τα πλεονάζοντα υλικά αγαθά και να κάψει όλα όσα του ήταν εμπόδιο για την εκστρατεία. Το ίδιο έκαναν και οι Αξιωματικοί του αφού έβλεπαν το παράδειγμα ενός ανθρώπου που όχι μόνο τους έλεγε ποιό ήταν το σωστό, αλλά αυτός πρώτος το εφάρμοζε. Αξιοσημείωτη είναι επίσης και η καθημερινή ζωή του.

Όταν δεν πολεμούσε, ακόμα και κατά τη διάρκεια που βρισκόταν σε πορεία, αυτός εκπαιδευόταν στα όπλα, ανεβοκατέβαινε από άρματα και άλογα, πήγαινε κυνήγι και γενικά βρισκόταν σε μια διαρκή εγρήγορση. Κάτι που συνέβαινε και κατά τη διάρκεια της μάχης.

Στο Γρανικό ένα σπαθί, κόβοντας την περικεφαλαία του, έφτασε μέχρι το τριχωτό του κεφαλιού του.

Στην Γάζα δέχθηκε ένα βέλος στον ώμο. Στη Μαράκανδα ένα βέλος έσπασε το κόκαλο της κνήμης του. Στην Υρκανία χτυπήθηκε από λίθο, χάνοντας την όρασή του για πολλές ημέρες. Στη μάχη του Ισσού πληγώθηκε από ξίφος στο μηρό. Στη χώρα των Μαλλών ένα βέλος τρύπησε το στήθος του και δέχτηκε χτύπημα από λοστό στο κεφάλι. Και για όλους αυτούς τους τραυματισμούς ήταν πολύ υπερήφανος. Τους θεωρούσε σαν απόδειξη της ανδρείας του και της γενναιότητάς του. Αν και Βασιλιάς έμπαινε πρώτος στην μάχη, δίνοντας το παράδειγμα στους στρατιώτες του. Ένας Βασιλιάς που δεν ήξερε μόνο να διατάζει αλλά και να εκτελεί ο ίδιος τις διαταγές που έδινε. Θεωρούσε πως η μεγαλύτερη νίκη που μπορεί να πετύχει κάποιος είναι η νίκη στον εαυτό του για να μπορεί να τον ελέγχει. Αποτέλεσμα αυτής της νίκης του Αλέξανδρου είναι η εγκράτειά του προς τις ηδονές. Δεν δέχθηκε καμία γυναίκα δίπλα του παρά μόνο αυτήν που είχε παντρευτεί.

Αν και πολλές φορές οι φίλοι του τον παρότρυναν να γευτεί την ηδονή με διάφορες γυναίκες ή αγόρια. Ήταν τόσο εγκρατής και μεγαλόψυχος που ανάγκασε τον Δαρείο, τον Βασιλιά που ουσιαστικά κατέστρεψε, να δηλώσει: «Θεοί, προστάτες της γέννησης των ανθρώπων και της τύχης των Βασιλέων, δώστε να μην εγκαταλείψω την τύχη των Περσών, αλλά αφού νικήσω να ανταμείψω τις ενέργειες του Αλέξανδρου, τις οποίες νικημένος δέχθηκα από αυτόν στους πιο αγαπημένους μου. Αν όμως έφτασε κάποιος χρόνος μοιραίος, από θεία εκδίκηση και μεταβολή να πάψει η βασιλεία των Περσών, κανείς άλλος άνθρωπος ας μην καθίσει στον θρόνο του Κύρου πλην του Αλέξανδρου.» Αυτή τη δήλωση την έκανε αφού έμαθε την μεγαλόψυχη συμπεριφορά του Αλέξανδρου προς την οικογένειά του που είχε αιχμαλωτίσει. Ο Αρριανός γράφει πως ο Αλέξανδρος εγκαθιστούσε τη Δημοκρατία ως πολίτευμα σε κάθε χώρα που κατακτούσε. Μια Δημοκρατία που βοηθούσε στη λειτουργία των τοπικών θεσμών κάθε πόλης, κάτω όμως από μια κοινή Αρχή. Καταργούσε τους υπερβολικούς φόρους και κατάφερνε να κατακτά εκπολιτίζοντας και όχι καταστρέφοντας.

Το μόνο που κατέστρεφε ήταν το παλιό, αυτό που είχε φθαρεί και δεν δεχόταν να αλλάξει προς το καλύτερο. Έδινε περισσότερη σημασία στις ουσιαστικές δυνάμεις του ανθρώπου, όπως τη σοφία, τη δικαιοσύνη, τη μεγαλοψυχία, την Ανδρεία, ανεξάρτητα αν αυτός ήταν εχθρός ή φίλος. Έτσι όταν καταλάβαινε πως ο κυβερνήτης της πόλης που κατακτούσε ή ο βασιλιάς του έθνους το οποίο νικούσε είχε αυτές τις αρετές, τον διόριζε πάλι άρχοντα, ανεξάρτητα αν είχε παραδοθεί ή νικηθεί μετά από μάχη.

Δίκαια λοιπόν ο Πλούταρχος γράφει: «Εάν δε μέγιστος έπαινος της φιλοσοφίας είναι ότι σκληρά και αμόρφωτα ήθη εξημερώνει και εξευγενίζει, ο Αλέξανδρος φαίνεται ότι εκπολίτισε τόσους λαούς αγρίους και ατίθασους που δικαίως δύναται να θεωρηθεί φιλόσοφος».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ. "Ηθικά. Περί της Αλεξάνδρου Τύχης ή Αρετής"Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ "Βίοι παράλληλοι. Αλέξανδρος" Εκδόσεις Πάπυρος
ΑΡΡΙΑΝΟΣ "Αλεξάνδρου Ανάβασις". Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος

Πηγή.