ΧΡΥΣΗ ΑΝΑΛΟΓΙΑ - ΧΡΥΣΗ ΤΟΜΗ

http://prologos-ellinon.blogspot.gr/

ΚΑΛΑ ΗΛΙΟΥΓΕΝΝΑ. ΕΙΘΕ ΤΟ ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟ ΦΩΣ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΑΙΩΝΙΑ !

Greekfox Revol

ΚΑΛΟ ΤΡΙΕΣΠΕΡΟ - ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

Γήινος και θεϊκός, ανθρώπινος και ουράνιος, φιλότιμος και αλτρουιστής, παγκόσμια μοναδικότητα, παράδοξο φαινόμενο, ΕΛΛΗΝΑΣ.
Αυτή η παγκόσμια μοναδικότητα ο υπέροχος και γελαστός Έλληνας ο εντολοδόχος του ΔΙΑ και των θεών έχει στο αίμα του το Ιερό Πυρ του Υπέρτατου Όντος με την Θεϊκή ουσία ΙΧΩΡ που τον ΔΙΑ-ποτίζει ολόκληρο και τον μετουσιώνει σε θεό.
Ταξιδιώτης του διαστήματος, φέρει μέσα του τους νόμους των άστρων που διέπουν το Σύμπαν, ορατό και αόρατο, ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.
Στόχος του είναι να ανοίξει την σκέψη, τον νου και την κάρδια  και να την διαφυλάξει από τις προκαταλήψεις.
Αυτό το παράδοξο φαινόμενο που λέγεται Έλληνας γήινος και θεϊκός, ανθρώπινος και ουράνιος, φιλότιμος και αλτρουιστής, συμπαραστέκεται στον συνάνθρωπο  ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΤΑ…

ΤΟ «ΤΡΙΕΣΠΕΡΟΝ» ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΜΕ ΤΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗ ΝΥΚΤΑ ΤΗΣ 21ης ΠΡΟΣ ΤΗΝ 22α ΤΟΥ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ, ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΔΗΛΑΔΗ ΝΥΚΤΑ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΟΡΥΦΩΝΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΔΟΤΗ ΗΛΙΟΥ ΤΗ ΝΥΚΤΑ ΤΗΣ 24ης ΠΡΟΣ 25η, ΟΤΑΝ Η ΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΜΕΙΝΕΙ «ΣΤΑΣΙΜΗ» ΕΠΙ 3 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ ΚΑΙ ΑΡΧΙΖΕΙ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ.

ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΉΛΙΟΥ ΑΠΟ ΙΧΩΡ ΚΑΙ ΑΣΤΡΟΣΚΟΝΗ, ΠΙΕΙΤΕ ΔΡΟΣΕΡΟ ΝΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ. Η ΜΑΚΡΑΙΩΝΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ, ΕΛΗΞΕ...!!!

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑ ΟΜΟΡΦΟ ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ !!!

"ΟΥΛΕ ΤΕ ΚΑΙ ΜΑΛΑ ΧΑΙΡΕ, ΘΕΟΙ ΔΕ ΤΟΙ ΟΛΒΙΑ ΔΟΙΕΝ !!!"

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΑΙ, ΟΙ ΔΕ ΘΕΟΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΙΔΟΥΝ ΕΥΤΥΧΙΑ.

Το «Ο» και το «Ω»

(μια παράλληλη πορεία στην Γλώσσα μας)

Το Ω επινοήθηκε το 700 π.Χ για να δηλώσει το Ο ως μακρό φθόγγο. Το χρησιμοποιούσαν μόνο την Ιωνία και στο εκεί αλφάβητο: το Ιωνικό. Μέχρι το 403 π.Χ. δεν υπήρχε στην γραφή του Ελλαδικού Χώρου. Εισήχθη τότε στην Αθήνα επί άρχοντος Ευκλείδου. ΣΤΟ ΠΡΟΕΥΚΛΕΙΔΙΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ ΔΕΝ ΠΕΡΙΕΙΧΕ ΤΟ Ω.

Ο φθόγγος «ο» συμβολιζόμενος με το «Ο» ήταν μακρός. Αποδιδόταν και εναλλασσόταν επίσης και με το «ου» (νόθος φθόγγος). Έτσι διατηρήθηκε, ως ΜΑΚΡΟΣ, σε όλα τα άλλα Ελληνικά αλφάβητα πλην του Ιωνικού και του Ευκλειδείου Αττικού.

Στη Δωρική ( την αρχαιότερη Ελληνική διάλεκτο, που ένας τύπος της είναι η Αιολοδωρική), το «Ω» έγινε δεκτό ως γενική, σχεδόν, γραφή του φθόγγου «ο». Στην Αιολική και Δωρική διάλεκτο, το Ω αντικαθιστά και το «ου» (συχνά, στη Δωρική, τρέπεται σε μακρό «α»).

Η δημώδης «Αττική Κοινή» διάλεκτος επεκράτησε ως πανελλαδική διάλεκτος κατά τον Ε' αιώνα π.Χ. και μέσα σε 100 περίπου χρόνια διαμορφώνεται η Αττικοϊωνική, η οποία ως «Αλεξανδρινή ή Ελληνιστική Κοινή» κατέστη παγκόσμια από τους Μακεδόνες στην Ανατολή και τους Ρωμαίους στη Δύση. Η εξάπλωση αυτή όμως, έφερε και τη νόθευση της Ελληνιστικής Κοινής με ξενόγλωσσα στοιχεία (σημιτικά, λατινικά).

Η νόθευση εμφανίζεται κυρίως ως απλοποίηση του τυπικού της γλώσσας, ισοπέδωση των αρχαίων γλωσσικών ανομοιομορφιών και διαφορών των διαλέκτων, κατάργηση των εξαιρέσεων, αλλαγή της σύνταξης από συνθετική σε αναλυτική, κυρίως δε έκλειψη της προσωδίας η οποία υποκαθίσταται σταδιακά από την τονικότητα κ.α.

Ήδη από τότε οι διάλεκτοι, ατονούν. Σώζονται μόνον  λείψανα και επιβιώσεις της Ιωνικής: η Ποντιακή και η Κυπριακή και της Δωρικής: η Τσακωνική. Στις διαλέκτους αυτές, ο φθόγγος  «ο» διατηρείται κατά το πλείστον μακρός, είτε με τη μορφή «ω» είτε «ου» στην προφορά και την περιορισμένη πλέον μορφή της.

Μέχρι τον 3ο π.Χ. αιώνα, δεν υπήρχε συστηματοποιημένο τυπικό Ελληνικής Γραμματικής. Σημειώνονται πάντως κάποιες έρευνες, με πρώτη την Πλατωνική στον «Κρατύλο», όπου, πάντως, υπερέχει η έμφαση στο νόημα, τη σημασία των φθόγγων, παρά  το τυπικό. Ακολουθούν εκείνες των Σοφιστών, ιδιαίτερα του Προδίκου, του Αριστοτέλους και των Περιπατητικών γενικώς, και των Στωϊκών.

Η συστηματική γραμματική έρευνα και κανονιστική αρχίζει από τον 3ο π.Χ. αιώνα με τους Αλεξανδρινούς Γραμματικούς (Διονύσιος ο Θράξ, Απολλώνιος ο Δύσκολος - Β' αι. μ.Χ. - και Ηρωδιανός). Αυτοί συντάσσουν οριστικά την Γραμματική της Αναγέννησης και, τέλος, οι σύγχρονοί μας φιλόλογοι.

Από αυτήν προήλθε και η καθαρεύουσα η οποία είναι ένα τυπικό σύστημα, που οφείλεται σε μια εκλεκτικιστική εκτίμηση και στην προτίμηση της «εμπειρίας των παρά ποιηταίς τε και συγγραφεύσιν ως επί το πολύ λεγομένων»: όπως λέγει ο Διονύσιος ο Θραξ ο οποίος εξισώνει την Γραμματική με ό, τι προκύπτει ως εμπειρική γνώση αυτών που κατά το πλείστον λέγονται από τους ποιητές και τους πεζογράφους της εποχής του (Α' αι. π.Χ.) . Από τότε, ως τον Γ' αι. μ.Χ., η γλώσσα, ως κοινή και παγκόσμια, πλέον, υπέστη θεαματικές αλλοιώσεις.

Συνοψίζοντας λοιπόν τα ανωτέρω σημειώνουμε τα εξής:

·         Το «ο» ως φθόγγος ήταν αρχικώς (μέχρι το 700 π.Χ.) στην Ιωνία και το 403 π.Χ. στην Αττική) αποκλειστικά μακρός, και επειδή διετήρησε αυτόν τον χαρακτήρα ως επικρατέστερο, μαζί με το επίσης μακρόν «ου» αποκλειστικό στις άλλες διαλέκτους πλην της Αττικής Κοινής και κατ' ακολουθίαν της Ελληνιστικής Κοινής.

·         Η έκταση του κλιτικού «ο» της Αττικής - Ελληνιστικής Κοινής σε άλλες διαλέκτους ως «ου» είναι δεδομένη. Έτσι το όνομα Ιάσων εκφέρεται ως μονόθεμο (με το ισχυρό θέμα «ου»: ο Ιάσουν(ας), του Ιάσουν(ος) κ.λπ. έως σήμερα.

·         Επίσης, επειδή το «ν» στο όνομα Ιάσων είναι πρόσθετο ημίφωνο και το «σ» ευρίσκεται μεταξύ δύο φωνηέντων, και τα δύο μπορούν να αποβάλλονται (αυτό συνέβαινε με το «σ» στη θέση αυτή στους αρχαιότερους χρόνους). Έτσι προκύπτει ο αρχαϊκός τύπος Ιάω-Ιαώ Ιώ (Ιόος-ούς-ώς, περισπώμενα) από όπου: Ιάσων-Ιασώ-Ιασόος=> Ιασούς-Ιασώς ( περισπ.) και (Ιάων-Ιά(ο)νες, Ιάς κ.τ.ο) . ρήμα: Ιαίνω (η αρχή της λέξεως-η ρίζα- άγνωστη) που σημαίνει: θερμαίνω, τήκω, φαιδρύνω, αναζωπυρώ. Στην Παθητική Φωνή: Ιαίνομαι τα ανάλογα προς τα ανωτέρω. Ομόσημο του Ιάομαι: θεραπεύω, σώζω, απαλλάττω (κακών και νόσων).

·         Για τους λόγους αυτούς, η γραφή της γενικής εν. και των άλλων κλίσεων του ονόματος με «ω» δεν φαίνεται λανθασμένη, αλλά αντίθετα, ορθότερη σύμφωνα με την αρχαιότερη και μη παρεφθαρμένη Ελληνική Γλώσσα (πρβλ. και Ίων-ωνος, Ιασίων-ωνος), επειδή αποδίδει την μακρότητα του φθόγγου «ο» που ήταν το πρωταρχικό και μοναδικό μέτρο του φθόγγου.

Μαρία Ιω. Σίδερη

Δεκέμβριος 2010

http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=38703:2010-12-20-140000&catid=60:elliniki-skepsi&Itemid=483

Εννέα σημάδια πως είσαστε παλιά ψυχή

«Πόσων χρονών θα ήσασταν αν δεν ξέρατε πόσων χρονών είστε;» Satchel Paige

Υπάρχει μια ειδική κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι νιώθουν μόνοι και απομονωμένοι από τη γέννησή τους.
Αυτή η μοναχική ύπαρξη δεν οφείλεται σε κάποια επιλογή ή αντικοινωνική συμπεριφορά – απλά είναι πολύ παλιοί. Παλιοί στην καρδιά, παλιοί στο μυαλό και παλιοί στην ψυχή, αυτοί οι άνθρωποι είναι παλιές ψυχές οι οποίες βλέπουν τις προοπτικές τους για τη ζωή πολύ διαφορετικά και πιο ώριμα από τους άλλους γύρω τους. Ως αποτέλεσμα, η παλιά ψυχή ζει τη ζωή της εσωτερικά, βαδίζοντας στο δικό της μοναχικό μονοπάτι ενώ οι υπόλοιποι σαν κοπάδι ακολουθούν ένα άλλο. Ίσως έχετε βιώσει κάτι τέτοιο στη ζωή σας ή το έχετε δει σε κάποιον άλλον. Αν συνέβη κάτι τέτοιο, τότε αυτό το άρθρο προορίζεται για εσάς με την ελπίδα να προσδιορίσετε τον εαυτό σας ή να καταλάβετε καλύτερα τους άλλους.
Αν δεν έχετε ακόμα ανακαλύψει αν είστε παλιά ψυχή, διαβάστε μερικά από τα αποκαλυπτικά σημάδια που ακολουθούν.

Έχετε την τάση να είναι είστε μοναχικοί
Επειδή οι παλιές ψυχές αδιαφορούν για τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των ανθρώπων της ηλικίας τους, δεν κάνουν εύκολα φίλους κάποιους με τους οποίους τους είναι δύσκολο να έχουν σχέσεις. Το αποτέλεσμα είναι… οι παλιές ψυχές να βρίσκονται τον περισσότερο καιρό μόνες τους. Οι άνθρωποι απλά δεν τους κάνουν.

Λατρεύετε τη γνώση, τη σοφία και την αλήθεια
Ναι… Ακούγεται λίγο μεγαλοπρεπές και αρκετά ευγενικό αλλά η παλιά ψυχή πολλές φορές τείνει προς την πνευματική πλευρά της ζωής. Οι παλιές ψυχές γνωρίζουν εκ φύσεως πως η γνώση είναι δύναμη, η σοφία είναι ευτυχία και η αλήθεια είναι ελευθερία, οπότε γιατί να μην επιδιώκουν αυτά τα πράγματα; Αυτές οι αναζητήσεις είναι πιο σημαντικές γι” αυτές από το να διαβάζουν κουτσομπολιά ή τα αποτελέσματα του ποδοσφαίρου.

Έχετε πνευματική κλίση
Οι πιο συναισθηματικές παλιές ψυχές τείνουν να είναι ευαίσθητες και πνευματικές στη φύση τους. Η υπέρβαση των περιορισμών του εγωισμού, η αναζήτηση της φώτισης και η προώθηση της αγάπης και της ειρήνης είναι οι βασικές επιδιώξεις αυτών των ψυχών. Γι” αυτές τις ψυχές, τέτοιες επιδιώξεις αποτελούν την πιο σοφή χρήση του χρόνου.

Κατανοείτε την παροδικότητα της ζωής
Οι παλιές ψυχές συχνά μαστίζονται από υπενθυμίσεις όχι μόνο της δικής τους θνητότητας αλλά και των άλλων γύρω τους. Αυτό τις κάνει επιφυλακτικές και μερικές φορές αποσύρονται αλλά εξακολουθούν να επιβάλουν σοφία στον τρόπο ζωής τους.

Είστε στοχαστικοί κι εσωστρεφείς
Οι παλιές ψυχές τείνουν να σκέφτονται πολύ… για τα πάντα. Η ικανότητά τους να στοχάζονται και να μαθαίνουν από τις πράξεις τους και τις πράξεις των άλλων είναι ο μεγαλύτερός τους δάσκαλος. Ένας λόγος γιατί οι παλιές ψυχές νιώθουν τόσο παλιές στην καρδιά είναι ότι έχουν πάρει τόσα πολλά μαθήματα μέσω της διαδικασίας του δικού τους στοχασμού και διαθέτουν πολλή διορατικότητα για τις καταστάσεις της ζωής μέσω της ικανότητάς τους να παρατηρούν αθόρυβα και προσεκτικά τι συμβαίνει γύρω τους.

Βλέπετε την ευρύτερη εικόνα
Πολύ σπάνια οι παλιές ψυχές χάνονται σε επιφανειακές λεπτομέρειες όπως να αποκτήσουν άχρηστα διπλώματα, προαγωγές στη δουλειά τους ή μεγαλύτερες τηλεοράσεις. Οι παλιές ψυχές έχουν την τάση να βλέπουν τη ζωή από ψηλά, παρατηρώντας ποιος είναι ο πιο σοφός και λογικός τρόπος να την πλησιάσουν. Όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, οι παλιές ψυχές τείνουν να τις βλέπουν ως παροδικούς πόνους που θα περάσουν και οι οποίοι εξυπηρετούν την αύξηση της ποσότητας της χαράς που θα έλθει στο μέλλον. Επομένως, οι παλιές ψυχές τείνουν να έχουν ήρεμες και σταθερές φύσεις ως αποτέλεσμα της προσέγγισής τους για τη ζωή.

Δεν είστε υλιστές
Ο πλούτος, η φήμη και η πιο πρόσφατη έκδοση του iPhone… απλά προξενούν ανία στις παλιές ψυχές. Η παλιά ψυχή δεν βλέπει κάποιον σκοπό στην επιδίωξη πραγμάτων τα οποία μπορεί πολύ εύκολα να τους αφαιρεθούν. Επιπροσθέτως, οι παλιές ψυχές δεν έχουν χρόνο και ενδιαφέρον για τα παροδικά πράγματα στη ζωή μια και γι” αυτές λίγο νόημα έχουν. 

Ήσασταν ένα παράξενο, κοινωνικά δυσπροσάρμοστο παιδί
Αυτό δεν συμβαίνει πάντα αλλά πολλές παλιές ψυχές δείχνουν παράξενα σημάδια ωριμότητας σε μικρή ηλικία. Συχνά αυτά τα παιδιά χαρακτηρίζονται ως «πρόωρα», «εσωστρεφή» ή «επαναστατικά», ανίκανα να ταιριάξουν στις συμβατικές συμπεριφορές. Συνήθως αυτά τα παιδιά είναι εξαιρετικά περίεργα κι ευφυή, βλέποντας πόσο πολλά άσκοπα πράγματα τους λένε οι δάσκαλοι, οι γονείς και οι συνομήλικοί τους κι έτσι τους αντιστέκονται είτε παθητικά είτε επιθετικά. Αν μπορείτε να μιλήσετε στο παιδί σας σαν να είναι ενήλικος – πιθανότατα έχετε μπροστά σας μια παλιά ψυχή.

Απλά «Νιώθετε» παλιοί
Πριν χαρακτηρίσω το πώς ένιωσα εγώ, βίωσα συγκεκριμένα συναισθήματα, σαν να είμαι «παλιός» μέσα μου. Τα συναισθήματα που συνοδεύουν την αίσθηση του να είναι κάποιος παλιά ψυχή συνήθως είναι: μια αίσθηση επιφυλακτικότητας προς τον κόσμο, ψυχική κόπωση, προσεκτική υπομονή και απόκοσμη ηρεμία. Δυστυχώς αυτά μπορούν συχνά να θεωρηθούν ως απόμακρα και κρύα, αποτελούν όμως έναν από τους πολλούς Μύθους των Παλιών Ψυχών.

Ακριβώς όπως μερικοί ηλικιωμένοι περιγράφουν τους εαυτούς τους ως «νέοι στην ψυχή», έτσι και οι νέοι είναι «παλιοί στην καρδιά».

____________________

Μετάφραση: Νίκος Πνευματικός για το www.healinghome.gr

http://www.the-open-mind.com

Πηγή: Αυτόχθονες Έλληνες     

ΘΡΑΚΗ

Και μας μείνανε οι χοροί, οι μουσικές και οι παράτες. Και μας, μας μείνανε οι θύμησες. Μας έμεινε να λέμε: η γιαγιά έλεγε τούτο και τ’ άλλο. Μας έλεγε, μας έλεγε…

Έλεγε ιστορίες –γράμματα ας μην ήξερε- ήξερε κι έλεγε. Απ’ όλα ήξερε κι έλεγε. Για το χωριό, για τ’ αμπέλια, τα ζώα, τα χωράφια, για τα σπίτια, για τα παιδιά, για κορίτσια, για προξενιά, για αγάπες, για γάμους, για πανηγύρια, για γλέντια. Για τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια. Για τις γιορτές, τα γλυκά, τις πίττες, τα φαγιά. Έτσι το’ να, έτσι τ’ άλλο. Μίλαγε και μας έλεγε μουχαμπέτια και μασάλια. Παραμύθια και ιστορίες –αληθινές και φανταστικές. Για τους καλικαντζάρους τα Χριστούγεννα, για δαιμόνια και τελώνια τις Απόκριες, για βασιλοπούλες και πριγκιπόπουλα, για τον Μεγαλέξανδρο και την αδερφή του την Γοργόνα, που ταλαιπωρεί τους ναυτικούς μας στα πέρατα της θάλασσας. Για τον μαρμαρωμένο Βασιλιά που μέχρι τα στερνά της τον περίμενε να λευτερώσει την Πόλη, που από μικρό κορίτσι το’ χε τάξει να πάει. Ιστορίες απ’ τα Βαγγέλια για τον Χριστούλη και την Παναγίτσα. Ακόμα και για τον παππού, που πολέμησε στο μέτωπο της Μικρασίας. Και τι δεν μας έλεγε!

Για την Θράκη μας έλεγε. Έλαμπε η ματιά της σαν η κουβέντα της γύρναγε στην Θράκη. Κι όμως εμείς λέγαμε, η γιαγιά είναι στενάχωρη όταν η κουβέντα της γυρνάει για την Θράκη. Κακό πράμα λέγαμε η Θράκη. Καλά… κάνανε και φύγανε κι ήρθανε δω στο χωριό μας! Καλά … κάνανε! «Άααχ! εμείς στην Θράκη», έλεγε η γιαγιά. Κι έτσι ήμασταν στην Θράκη κι αλλιώς στην Θράκη. Μπερκέτια η Θράκη, πλούτη η Θράκη, ομορφιές η Θράκη. Κι έτσι η Θράκη κι αλλιώς η Θράκη. Μούστος και μέλι στο στόμα της η Θράκη. Κι έναν συννεφάκι στα μάτια της η Θράκη…!!!

Και τώρα τι μας μείνανε εμάς; Κάτι χοροί, κάτι μουσικές και πολλές παράτες! Φτώχεια δηλαδή και μιζέρια. Που’ ναι τα πλούτη της γιαγιάς; Τα πλούτη της Θράκης; Μ’ ένα κάρρο και δυο γελάδια φέρανε τα πλούτη απ’ την Ραιδεστό εδώ στα μακριά, στον ξένο τόπο, εδώ στο χωριό μας. Και μεις τα χάσαμε και μας μείνανε μόνο λόγια, παράτες και κάτι χοροί και μουσικές. Φτώχεια και μιζέρια δηλαδή.

Για λογαριασμό της γιαγιάς, ο ζων στις Σέρρες (τώρα) ευτυχής στην άγνοια τού τι ήταν η Θράκη, εγγονός της.

Ζήσης Δελιοτζάκης

Δάσκαλος

Οπτικοακουστικό: Πάνος Αλεξανδρούπολη

ΟΙ ΕΦΟΡΟΙ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο Σωκράτης όταν δεν εκτελούσε υπηρεσία οπλίτη, εξακολουθούσε το απλό  καθημερινό του έργο, να τελειοποιεί τους ανθρώπους, ή δοκίμαζε να ψυχώνει κανέναν λιγοκαρδισμένο. Και πάντα ήθελε να μιλά γι’ ανώτερα πράγματα με τους δυο νεαρούς μαθητές του, τον Πλάτωνα και τον ΦΑΙΔΩΝΑ. Ο Πλάτωνας πάλι δε δίσταζε να σπαταλά χρήματα για να οικονομά κανένα τρόφιμο να το  πάει στην Ξανθίππη, που τ’ άρπαζε, χωρίς πια να νοιάζεται αν ο άντρας της απόκρουε τα δώρα. Ωστόσο η πείνα σιγά –σιγά ροκάνιζε την υγεία των πολιτών και μαζί με τα σώματα ξέπεφτε και το ηθικό τους.

Η Αθήνα λιμοκτονούσε, εξαντλημένη, ωσότου μια μέρα ο ΘΗΡΑΜΕΝΗΣ, τόλμησε, μπροστά σε τόσους θανάτους, να σηκωθεί στην Πνύκα, και ψηφώντας την απαγόρευση, να μιλήσει για την ανάγκη ν’ αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τη Σπάρτη. Υποσχέθηκε, αν τον άφηναν να συναντήσει τον Λύσανδρο, να φέρει πίσω έντιμους όρους ειρήνης.

Τόσο είχαν απηυδήσει από την κακοπάθεια οι Αθηναίοι, που του έδωσαν αμέσως την άδεια. Ο Θηραμένης πήγε στο Λύσανδρο, μα ολιγαρχικός όπως ήταν, συμφώνησε μαζί του, πως ακόμα οι Αθηναίοι δεν είχαν ωριμάσει για να παραδοθούν χωρίς όρους. Και τους άφησαν πολιορκημένος τρεις ακόμα μήνες. Ύστερα γύρισε ο Θηραμένης κι είπε πως έλαβε τέλος την άδεια να πάει στη Σπάρτη να μιλήσει με τους ΕΦΟΡΟΥΣ. Τον έστειλαν και περίμεναν υπομονετικά, ενώ η πείνα είχε καταντήσει αβάστακτη, Μόνο κάτι Σαμιώτικα πλοία δοκίμαζαν  να σπάσουν τον αποκλεισμό, και, νύχτες φουρτούνες, περνούσαν κανένα σιτοφορτίο, μα τι μπορούσε να βοηθήσει τόσες χιλιάδες στόματα ένα σιτοκάραβο;

Κάποιο απόγευμα ο Σωκράτης γύρισε σπίτι του από περίπολο και βρήκε την Ξανθίππη δακρυσμένη.

- «Τι έχεις;» τη ρώτησε.

- «Τίποτα σπουδαίο, του αποκρίθηκε, μα σήμερα άρχισα να κόβω κλώνους της συκιάς μας, για να κρατήσω τη φωτιά της ΕΣΤΙΑΣ, γιατί θα μας βρει γρουσουζιά άμα σβήσει. Έκοψα τον κλώνο που καθόταν και λαλούσε πουλί, από το θυμό μου, καταλαβαίνεις;  Αυτό να τσιμπάει σπόρους στην αυλή μας κι εγώ να μην έχω τίποτα να δώσω στα παιδιά...».

Έγειρε στον ώμο του η Ξανθίππη, για να κρύψει δάκρυα που έτρεχαν στα ωχρά μάγουλά της. Αυτή η λεβεντογυναίκα έμοιαζε ξεθεωμένη. Ο Σωκράτης τη συμπόνεσε. Κάτι θέλησε να πει. Πέρασε από το μυαλό του να παινέσει την παλιά τους λιτότητα:

- «Βλέπεις, γυναίκα, της είπε, πόσο δίκιο είχα να μάθουν τα παιδιά μας να ζουν απλά τον καλό καιρό;  Τώρα υποφέρουν λιγότερο από τα πλουσιόπαιδα».

Έλαβε όμως αμέσως την απάντηση:

- «Όταν αδυνατίσουν τα  πλουσιόπαιδα, που προς το παρόν τρών ακόμη, τα δικά μας θά έχουν πεθάνει, Σωκράτη». Και χωρίς να πει τίποτε άλλο, τόν βοήθησε να βγάλει το θώρακα και τις κνημίδες του.

Ο Θηραμένης αργούσε να φανεί, κι ο λαός, στην απελπισία του, τά έβαλε με το δημαγωγό ΚΛΕΟΦΩΝΤΑ, εκείνον  που δυο φορές τους παρακίνησε να διώξουν τους Σπαρτιάτες πρέσβεις, όταν είχαν έρθει ζητώντας ειρήνη. Μπρός σε κάθε σκηνή φρίκης, σε κάθε πεθαμένο, το φώναζαν: «Δικό σου έργο είναι αυτό, ηλίθιε!». Τόσο του έκαναν το βίο αβίωτο, ώστε τον ανάγκασαν να βγει μόνος του έξω από τα τείχη, οπλισμένος, για να χτυπηθεί με τον εχθρό. «Τρελέ, που πας;» φώναξε η γυναίκα του από ψηλά, μα αυτός, πριν προφτάσει να σκοτώσει Σπαρτιάτη, έπεσε χάμω κατατρυπημένος.

Σαν πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε  η άνοιξη, έστησαν  οι πολιορκημένοι καραούλι στην ΑΚΡΟΠΟΛΗ ν’ αγναντεύει κατά τη δύση, μήπως φανεί ο Θηραμένης με τις ποθητές προτάσεις  ειρήνης, κι ας ήταν απαράδεκτες. Παραμονές θανάτου, έκαιγε μέσα στην ψυχή των Αθηναίων κάποια φλόγα  ελπίδας. Επί τέλους, κατά τις αρχές του Απρίλη (- 404) φάνηκε από τα περιβόλια της Ακαδημίας η λευκή σημαία ενός κήρυκα και δίπλα ο Θηραμένης. Έτρεξαν οι πολίτες στα τείχη και έσκυβαν να καταλάβουν από την έκφραση του προσώπου του τί μαντάτα έφερνε. Καθώς αργοπορούσαν οι Σπαρτιάτες να τον μπάσουν στην πόλη, η καρδιά τους πήγαινε να σπάσει. Κι όταν άνοιξαν οι ΘΡΙΑΣΙΕΣ Πύλες και πρόβαλε ο Θηραμένης, τον περικύκλωσε όλος ο λαός και τον στρίμωξε, να μάθει τι τους περίμενε: σφαγή; σκλαβιά; γαλήνη; Δοκίμασε να εξηγήσει κάτι, μα με φωνές τον διέκοψαν.

- «Πολλά λες για μας που θέλουμε με δυο λόγια ν’ ακούσουμε αν φέρνεις ειρήνη!».

Κι όταν  τους είπε πως πέτυχε μαλακούς όρους, τόν σήκωσαν στα χέρια και τον πήγανε στην Πνύκα, όπου τους διηγήθηκε πως οι Έφοροι αρνήθηκαν «να βγάλουν το ένα μάτι της Ελλάδας, την Αθήνα» και όρισαν μονάχα να γκρεμίσει τα τείχη της, για να την έχουν οι Σπαρτιάτες στο χέρι. Οι προτάσεις του Θηραμένη έγιναν αμέσως δεκτές και ο στόλος του Λύσανδρου μπήκε στον Πειραιά και μοίρασε τρόφιμα. Την άλλη μέρα, με μουσική από αυλητρίδες και σπαρτιατικά τραγούδια, άρχισαν να γκρεμίζουν τα Μακρά Τείχη, που σήμαινε πως το λαμπρό Άστυ του Περικλή σκλαβωνόταν. Κι όμως  οι Αθηναίοι ολιγαρχικοί λέγαν, πως μόλις σήμερα άρχιζε η ελευθερία της Ελλάδας, ενώ οι δημοκρατικοί, με την καρδιά θλιμμένη, απόστρεψαν το πρόσωπο από την ατίμωση και παρηγορήθηκαν με την ιδέα πως από δω και πέρα πάλι θα τρώνε.

Ρώτησε ο Φαίδρος το Σωκράτη να μάθει τη γνώμη του για τα γενόμενα:

- «Οι Θεοί, παιδί μου, αποκρίθηκε ο φιλόσοφος, πάντα τιμωρούν την ύβρη. Εμείς προσβάλαμε τ’ ανθρώπινα αισθήματα, σκοτώνοντας άδικα τους ΜΗΛΙΟΥΣ. Έπρεπε η Αθήνα να πληρώσει...».

http://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/

Καταδρομείς εν δράσει! Αποστολή του Livemedia στο ΚΕΑΠ - Ρεντίνα

Livemedia

ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΑΓΑΠΑ ΤΟ ΩΡΑΙΟ;

Γιατί η ψυχή έχει στην προτέρα της ζωή αντικρύσει την Απόλυτη Ομορφιά. «Ανθρώπου ψυχή του Θείου μετέχει» και «πάσα ψυχή αθάνατος». Η ψυχή συνυπήρχε στην Θεία Ολότητα ως μετέχουσα του Θείου, πριν ενσαρκωθεί στο σώμα-όστρακο. Ήταν η ψυχή του ανθρώπου ένα τμήμα από το Φως της Θεϊκής Ολότητας. Ένα «κομμάτι» από την Θεία Ολότητα, μια σπίθα ή φλόγα από το θείον Φως εμφυτεύεται στον άνθρωπο με την γέννηση του [Για να είμαστε σωστοί, με την σύλληψη του, τότε συλλαμβάνετε η ψυχή από την υλη και αυτό σημαίνει σύλληψη]. Και αφού μετείχε κάποτε στο θείο, διατηρεί τους δεσμούς της με Αυτό. Και ο Έρως την ξανά οδηγεί προς Αυτό. Το ωραίο λοιπόν, λειτουργεί σαν καθρέφτης. Αντανακλά κάποιες λίγες αχτίδες από αυτήν την Θεία Ομορφιά, που κάποτε η ψυχή είχε ζήσει. Γίνεται αφορμή η θέα ή το άκουσμα (αν πρόκειται για μουσική) του κάλλους να ξαναθυμηθεί την προτέρα Ομορφιά, που κάποτε είχε γνωρίσει. Γι αυτό και ριγεί η ψυχή εμπρός στο ωραίο. Ένα ιερό γλυκό ρίγος την στιγμή αυτή του αντικρίσματος ή του ακούσματος του ωραίου την διαπερνά. Μια γλυκιά νοσταλγία αυτού που κάποτε είχε ζήσει. Και αυτό το θειο πάθος, κατά τον Σωκράτη, είναι αυτό που αποκαλούμε Έρωτα.

TheDeep46Blue

http://enneaetifotos.blogspot.gr/2010/09/blog-post_7923.html

«ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΜΕ ΑΠΛΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ ΑΓΑΠΟΥΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΑΛΘΑΚΟΤΗΤΑ»

ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

[40] Φιλοκαλοῦμέν τε γὰρ μετ' εὐτελείας καὶ φιλοσοφοῦμεν ἄνευ μαλακίας· πλούτῳ τε ἔργου μᾶλλον καιρῷ ἢ λόγου κόμπῳ χρώμεθα, καὶ τὸ πένεσθαι οὐχ ὁμολογεῖν τινὶ αἰσχρόν, ἀλλὰ μὴ διαφεύγειν ἔργῳ αἴσχιον.

40. Γιατί αγαπούμε το ωραίο με απλότητα, και αγαπούμε τη σοφία χωρίς μαλθακότητα. Μεταχειριζόμαστε τον πλούτο περισσότερο σαν μια ευκαιρία έργων παρά σαν αφορμή κομπορρημοσύνης, το να ομολογεί δε κανείς την φτώχεια του δεν είναι ντροπή, είναι όμως αισχρότερο να μην προσπαθεί να την αποφύγει με την εργασία. Επί πλέον, οι ίδιοι εμείς είμαστε σε θέση να φροντίζουμε ταυτόχρονα για τις ιδιωτικές μας υποθέσεις και για τις υποθέσεις της πόλης μας, και ενώ ασχολούμαστε με διαφορετικά επαγγέλματα κατέχουμε καλά τα πολιτικά ζητήματα. Γιατί είμαστε ο μόνος λαός που αυτόν που δε μετέχει στα κοινά δεν τον θεωρούμε φιλήσυχο αλλά άχρηστο, και οι μόνοι που ή κρίνουμε ή διαμορφώνουμε σωστές γνώμες για τα πράγματα, γιατί δεν θεωρούμε τους λόγους εμπόδιο των έργων, αλλά μάλλον θεωρούμε εμπόδιο να μην έχουμε κατατοπισθεί προφορικά σε όσα έχουμε να κάνουμε, πριν καταπιαστούμε με αυτά. Γιατί υπερέχουμε από τους άλλους και ως προς αυτό, ότι δηλαδή εμείς οι ίδιοι τολμούμε να υπολογίσουμε για όσα πρόκειται να επιχειρήσουμε. Σχετικά μ΄ αυτό στους άλλους η αμάθεια φέρνει θράσος, ενώ η σκέψη τους κάνει να διστάζουν. Πιο γενναιόψυχοι όμως πρέπει να θεωρούνται όσοι γνωρίζουν με σαφήνεια τις συμφορές και τα ευχάριστα, και όμως η γνώση αυτή δεν τους κάνει να αποφεύγουν τους κινδύνους. Αλλά και στα ζητήματα της αρετής διαφέρουμε από τους πολλούς. Γιατί εμείς αποκτάμε τους φίλους τους περισσότερο ευεργετώντας παρά ευεργετούμενοι από αυτούς. Σταθερότερος δε φίλος είναι αυτός που ευεργέτησε, γιατί είναι φυσικό να προσπαθεί να διατηρεί την ευγνωμοσύνη του ευεργετημένου με τη συμπάθεια που του δείχνει. Ενώ αντιθέτως αυτός που οφείλει την ευεργεσία είναι απρόθυμος, γιατί γνωρίζει, ότι πρόκειται να ανταποδώσει την καλοσύνη σαν χρέος και όχι για να εξασφαλίσει την ευγνωμοσύνη του άλλου. Και είμαστε οι μόνοι που βοηθάμε τον άλλο χωρίς δισταγμό, όχι τόσο από υπολογισμό του συμφέροντος, όσο από την πίστη μας στη ελευθερία.

                ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ, ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ

http://neoellines.wordpress.com/

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΑΣΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΟΓΜΑ

HellenismosTV

ΣΟΛΩΝ

Ο Σόλων γεννήθηκε γύρω στο -640. Ο θάνατός του τοποθετείται γύρω στο -558. Καταγόταν από το πλούσιο γένος των Κοδριδών, αλλά ο πατέρας του Εξηκεστίδης ήταν φτωχός. Τούτο, κατά τον Πλούταρχο, ανάγκασε τον Σόλωνα  να επιδοθεί στο εμπόριο, που τον ωφέλησε όχι μόνο οικονομικά, αλλά του χάρισε και πλούσιες εμπειρίες, που τον βοήθησαν  να αναμιχθεί στα κοινά της πόλης του.

 Ο Σόλων, ένας από τους επτά σοφούς, είναι πρότυπο άνδρα, που συγκεντρώνει  αρετές και ικανότητες. Ο Σόλων συνδυάζει χαρίσματα μεγάλου πολιτικού και ποιητή, όσο και αν είναι πιο γνωστός ως πολιτικός. Στην ποίησή του βρίσκουμε τον άνθρωπο με τις αρχές  και τις ιδέες  του και στην πολιτική την πραγμάτωσή τους. Γι’ αυτό και η κατανόηση  των ποιημάτων το προϋποθέτει  γνώση της πολιτικής ζωής του.

Έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κατάληψη της Σαλαμίνας το -596 από τους Αθηναίους ενθουσιάζοντας τους με τους στίχους του, ώστε να εκδιώξουν από το νησί τους τους Μεγαρείς, που το κατείχαν τότε. Η Σαλαμίνα είχε εμπορική και στρατιωτική σημασία για την Αθήνα.

Σαν άρχοντας  το 594/3 έλαβε εξουσιοδότηση με απόλυτη ελευθερία να ρυθμίσει  τις μεγάλες διαφορές  ανάμεσα στους ‘πολλούς’ και στους ‘ολίγους’. Πέτυχε την επιβολή της ‘συσάχθειας’ με παράλληλη απαγόρευση των ‘όρων’, που έστηναν οι ισχυροί στα αγροκτήματα των φτωχών, που δανείζονταν από τους πρώτους με υποθήκευση της ιδιοκτησίας τους σε γη και της προσωπικής τους ελευθερίας.

Ο Σόλων ταξίδεψε πολύ στη ζωή του. Ο Ηρόδοτος  μας διηγείται  τον περίφημο διάλογο του Σόλωνα  με τον Κροίσο για τον ‘ολβιώτατο’ των ανθρώπων.

Το έργο του Σόλωνα  ως ποιητή και νομοθέτη περιλαμβάνει ‘νόμους’ και ‘δημηγορίες’, ελεγείες, ιάμβους και επωδούς. Από όλα αυτά τα ποιήματα μας σώθηκαν περίπου 200 στίχοι από τις ελεγείες, 20 από  τροχαϊκά και 45 ιαμβικά ποιήματα. Μερικοί στίχοι, που αποδίδοντα στον Θέογνη, ανήκουν, κατά τους μελετητές, στον Σόλωνα.

Το ποιητικό έργο του Σόλωνα δεν μπορεί να διαχωριστεί από την πολιτική δραστηριότητά του. Ο Σόλων ο Αθηναίος είναι η πρόδρομη ποιητική φωνή της Αθήνας. Πιστεύει ότι ο άνθρωπος δεν έχει μόνον ιδιωτική ζωή, αλλά ως μέλος ενός κοινωνικού συνόλου μετέχει και της πολιτικής κοινότητας με τις ευθύνες που του αναλογούν. Για να υπάρχει ατομική και κοινωνική ευδαιμονία, πρέπει να διέπει τις σχέσεις  των ανθρώπων ο αλληλοσεβασμός, η τάξη  και η ισορροπία, που επιφέρουν την αρμονία, σαν αυτή που ορίζει  τους νόμος του σύμπαντος.

Ο Σόλων με την πολιτική δραστηριότητά του και με την ζωή του δίνει παράδειγμα δίκαιου, έντιμου και συνετού πολιτικού άνδρα. Ο ποιητής Σόλων  είναι ο πολιτικός οραματιστής  μιας δίκαιης κοινωνίας. Διδακτικός ποιητής, με απλότητα και λιτότητα σκέψης  διαυγής και ειλικρινής, με γλώσσα σφριγηλή  και καυστική, κατέχει περίοπτη θέση στον αρχαϊκό λυρισμό.

ΥΠΟΘΗΚΗ  ΠΡΟΣ  ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ

[Νεοελληνική απόδοσις. Το πρωτότυπο στα σχόλια.]

Η πόλη μας  ποτέ δεν θα χαθεί σύμφωνα με τη θέληση και τη διάθεση του Δία και των μακαρίων αθανάτων θεών.
Γιατί μια τόσο μεγαλόψυχη προστάτιδα, κόρη πατέρα ισχυρού, η Παλλάδα Αθηνά, έχει τα χέρια της απλωμένα  πάω από την πόλη.
Αλλά μόνοι τους οι πολίτες θέλουν να καταστρέφουν τη μεγάλη πόλη με τις απερισκεψίες τους, παρασυρμένοι από φιλοχρηματία, και ο άδικος νους των αρχόντων του λαού. Είναι επόμενο γι’ αυτούς εξαιτίας της μεγάλης αλαζονείας να πάθουν πολλά κακά.
Γιατί δεν ξέρουν να συγκρατούν την πλεονεξία και να απολαμβάνουν τα στρωμένα ευφρόσυνα συμπόσια με κοσμιότητα... πλουτίζουν παρασυρμένοι σε άδικες πράξεις και, χωρίς να λογαριάζουν ούτε τα ιερά κτήματα ούτε και τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου, κλέβουν με αρπακτικές διαθέσεις άλλος από δω και άλλος από κει και δεν σέβονται τους ιερούς θεσμούς της Δίκης, η οποία, μολονότι σιωπά, γνωρίζει αυτά, που γίνονται και θα γίνονται και τα παρελθόντα, και με τον χρόνο συνήθως έρχεται οπωσδήποτε, για να επιβάλλει τιμωρία.
Αυτό φθάνει κιόλας ως αναπόφευκτη  συμφορά για όλη την πόλη, και καταλήγει συνήθως αυτή πολύ γρήγορα σε ατιμωτική δουλεία, που προκαλεί εμφύλια σύγκρουση και αφυπνίζει τον κοιμώμενο πόλεμο, ο οποίος συνήθως οδηγεί στον θάνατο πολλούς στο άνθος της ηλικίας τους.
Γιατί εξαιτίας των εχθρών πολύ γρήγορα η πολυαγαπημένη πόλη κατατρύχεται από πολιτικές ενώσεις, αγαπητές στους αδικοπραγούντες.
Αυτές οι συμφορές περιφέρονται στην πόλη.
Κι από τους φτωχούς πολλοί φεύγουν σε ξένη χώρα, πουλημένοι και δεμένοι με εξευτελιστικά δεσμά, και υπομένουν με καταναγκασμό τις μισητές συνέπειες της δουλείας.
Έτσι μια δημόσια συμφορά μεταβαίνει στο σπίτι του κάθε πολίτη ξεχωριστά.
Και οι αύλειες θύρες δεν μπορούν πια να τη συγκρατήσουν, αλλά αυτή συνήθως πηδά πάνω από τον περίβολο και βρίσκει οπωσδήποτε κάποιον, ακόμα κι αν, προσπαθώντας αυτός να αποφύγει το κακό, καταφεύγει στο βάθος των δωματίων.
Αυτά με προτρέπει η ψυχή μου να διδάξω στους Αθηναίους, ότι η κακή διοίκηση προκαλεί πάρα πολλές συμφορές  στην πόλη.
Ενώ η χρηστή διοίκηση όλα τα αναδεικνύει ταιριαστά  και αρμονικά, και συγχρόνως δένει με χειροπέδες  τους αδικοπραγούντες.
Τις τραχύτητες της εξομαλύνει, παύει την πλεονεξία, ταπεινώνει την αλαζονεία, ξηραίνει τα άνθη της άτης, μόλις αυτά εμφανισθούν, επανορθώνει στρεψοδικίες και καταπραϋνει πράξεις αλαζονείας, παύει την εμφύλια έριδα.
Παύει την οργή από την ολέθρια έριδα και είναι κάτω απ’ αυτήν τα πάντα στους ανθρώπους αρμονικά και συνετά. 

http://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ

Τα Μαντεία σίγησαν, τα αγάλματα ασβεστοποιήθηκαν, οι ναοί γκρεμίστηκαν, οι αγώνες καταργήθηκαν, οι βιβλιοθήκες κάηκαν, όμως η Διονυσιακή λατρεία δεν έπαψε ποτέ να θερμαίνει την καρδιά του απλού ανθρώπου…

ΛΙΑΤΣΑ ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ellenos Ellen

Ο ΔΕΞΙΛΕΩΣ και ΟΙ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ 1821

Το πόσο το ιερατείο ήταν υπόδουλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία φαίνεται από την Πατρική Διδασκαλία που τυπώθηκε το 1798, όπου οι ραγιάδες, τουλάχιστον όσοι μπορούσαν, διαβάζουν πως ο άπειρος και πάνσοφος ημών Κύριος [...] ύψωσε την βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην, διά να αποδείξει αναμφιβόλως ότι θείω εγένετο βουλήματι...
Και συνεχίζει το δουλοπρεπές και φιλότουρκο ιερατείο:
. . . διά τούτο και νεύει εις την καρδίαν του βασιλέως τούτων των Οθωμανών και έχει ελεύθερα τα της πίστεως ημών των ορθοδόξων και υπερεκπερισσού να τα διαυθεντεύη, ώστε όπου και να παιδεύη ενίοτε και τους χριστιανούς και τους παρεκτρεπόμενους, διά να έχουν πάντοτε του Θεού τον φόβον ...

Όσο ο απόηχος της Γαλλικής Επανάστασης (1789) φτάνει στους έρποντες του πατριαρχείου και φαίνεται πως κρύος ιδρώτας τους περιλούζει, αυτοί, μέσω της Πατρικής Διδασκαλίας, συνεχίζουν:
Ο αποστάτης Διάβολος διά να εκτραχηλίσει και αύθις και φέρει εις απώλειαν τους εγκαταλειφθέντας εκλεκτούς πιστούς, εμεθοδεύθη εις τον τρέχοντα αιώνα μίαν άλλην πονηρίαν και απάτην ξεχωριστήν, δηλαδή το νυν θρυλούμενον σύστημα της ελευθερίας, το οποίον κατ' επιφάνειαν φαίνεται τάχα καλόν όσο διά να απατήση ει δυνατόν και τους εκλεκτούς, υπάρχει όμως ένα δέλεαρ του Διαβόλου και φαρμάκι ολέθριον διά να κατακρημνίσει τους λαούς εις την απώλειαν και την ακαταστασίαν ...

Προτρέπει δε τους υπόδουλους να γίνουν υποδουλέστεροι:
Προσέχετε, Χριστιανοί, φυλάξατε στερεάν την πατροπαράδοτον πίστιν και, ως οπαδοί του Ιησού Χριστού, απαρασάλευτον την υποταγήν εις την πολιτικήν διοίκησιν, ήτις χαρίζει ημίν όσα αναγκαία μόνο εις την παρούσαν ζωήν...

Και γι' αυτό:
... αι περί ελευθερίας καιναί διδασκαλίαι ως απάδουσαι εις την θείαν γραφήν και την αποστολικήν διδασκαλίαν είναι άρα αξιομίσιτοι...

Εντείνοντας το πατριαρχείο την ανθελληνική του πολιτική και για να ανακόψει ένα στοιχειώδες προοδευτικό κίνημα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται σε σχολεία, αποδοκιμάζει σαφώς αυτόν τον προσανατολισμό των σπουδών και αμέσως μετά την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 με σύνοδο διώχνει επιφανείς δασκάλους, μεταξύ των οποίων τους Κ. Κούμα, Β. Λέσβιο, Ν. Βάμβα και Θ. Καψη. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να ανακόψει την ανάπτυξη της ιδεολογικής πλευράς της Επανάστασης και διαμορφώνει το μέλλον της εκπαίδευσης πριν ακόμη διαμορφωθεί το ελληνικό κράτος.

Το πόσο συνετέλεσε η εκκλησία στη διάδοση των επιστημών και των γραμμάτων του Γένους το μαρτυρά η Χριστιαvική Απολογία του Αθ. Πάριου, γραμμένη στα 1800:
Μακράv η διαλεκτική σχέση. Μακράv η πολύσχημος Γεωμετρία. Μακράv η κεvέμφατος Άλγεβρα. Μακράv κάθε αvθρώπιvη επιστήμη και μάθησις. Εις τα εξ αποκαλύψεως δεv ζητείται απόδειξις, αλλά πίστις (στο ίδιο, σελ. 496).

Το φιλότουρκο ιερατείο είναι τόσο σκοταδιστικό και μετά την απελευθέρωση επιμένει στο γεωκεντρισμό, που συμφωνεί με την Αγία Γραφή. Για τη θέση αυτή, τους σαρκάζει αρκούντως ο Β. Λέσβιος:
... η φιλαυτία του αvθρώπου και η δύσληψις και όχι άλλο, είvαι το αίτιοv της ακιvησίας της γης...

Οι χριστιανοί ρασοφόροι, βολεμένοι υπό τη μωαμεθανική εξουσία, διαφεντεύουν και καταδυναστεύουν το διπλά υπόδουλο ποίμνιό τους, πειθαναγκάζοντάς το σε απόλυτη υπακοή στη θέλησή τους. Στο βαθμό δε που το επαναστατικό κίνημα φούντωνε, θέριευε και η αντίδραση των μαύρων ρασοφόρων.
Σε επιστολές τους οι πατριάρχες Προκόπιος Α' ο Ριζομάντης και Νεόφυτος Ζ' γράφουν προς το μητροπολίτη Παροναξίας Νεόφυτο και παραινούν:
... και είναι ενδεχόμενον εκείνοι (οι Ρώσοι) με απατηλάς πανουργίας να κινούν και εις τους αυτόθι μεμακρυσμένους ανθρώπους των εκ μέρους των με σχήμα καλογήρων, διάνα περιέρχωνται και να απατώσι τους απλουστέρους, και με πανουργίαν και δολιότητα να διαφθείρωσι την πίστην και το σαδακάτι (όρκος υποταγής) των αυτόθι ρεαγιάδων της κραταιάς βασιλείας [...] ευθύς να τον αλυσοδέσης και ασφαλώς με άνθρωπόν σου σιδηροδέσμιον να τον εξαποστέλλης προς ημάς ενταύθα εις βασιλεύουσαν χωρίς αναβολήν ή απροσεξίαν σου [...] κανένα ζιζάνιον, και αν φανή κανένα τοιούτον, ευθύς και χωρίς τινός αναβολής καιρού να πιάνης τον τοιούτον κακόν άνθρωπον, και τα τοιαύτα εξωλέστατα γράμματα, με είδησιν των αυτόθι ζαμπητάδων (Τούρκοι χωροφύλακες) [...] να τον πιάνης και σιδηροδέσμιον ασφαλώς να τον εξαποστέλλης ενταύθα εις Κωνσταντινούπολιν με άνθρωπόν σου προς ημάς, διά γράμματός σου δηλωτικού της κακίας του, διά να τον εμφανίσωμεν και τον εγχεφίσωμεν εις υψηλήν Πόρταν.

Σε επόμενη επιστολή ο ρασοφόρος Νεόφυτος επιμένει:
... υποκρινόμενοι ότι εισί ιατροί και έμποροι, υποσπείροντες λόγους δολίους και εναντίους τη αμωμήτω ημών πίστει, και τη οφειλομένη υποταγή προς το επικείμενον ημίν υψηλόν και κραταιόν δοβλέτι και έχοντες μεθ' εαυτών εντετυπωμένα έγγραφα και άλλα εξωλέστατα βιβλίδια διερεθίζοντες παρακινώσι τους ευήθεις και απλουστέρους των χριστιανών, δελεάζοντες εκείνους διά να κατακρημνίσωσι και να φέρωσιν εις την εαυτόν απώλειαν, εξομοιούντες εαυτοίς αντάρτας και αποστάτας. Των τοιούτων τοίνυν τα θολερά νάματα ως ψυχθοφόρα, ως κόλασιν αιώνιον προξενούντα, να αποφεύγετε και να βδελύττεσθε [...] τους οπωσδήποτε δε φωραθέντας τοιούτους απατεώνας και δολίους και υποσπείροντας λόγους ανταρσίας ή εντετυπωμένα έγγραφα, και άλλα κατά την πονηράν αυτών επίνοιαν εξωλέστατα βιβλιάρια, να φροντίζητε εις το να κρατώνται και να καθυποβάλλωνται εις εφκτάς και φυλακάς [...] δηλοποιούντες το δράμα (σύλληψη) των τιοιούτων εξωλεστάτων, και τα ονόματα αυτών, διάνα αναφέρωμεν και ημείς κατ' οφειλήν απαραίτητον τοις πολυχρονίοις και ευμενεστάτοις υμών αυθένταις. (239)

Για το μητροπολίτη Ιωαννίνων οι Σουλιώτες είναι... κακούργοι και φερμανλίδες (επικηρυγμένοι) και εφιστά την προσοχή του ποιμνίου του στο ... ότι αυτός (ο αγωνιστής Χριστόφορος) με κάποιον Ρήγαν Θεσσαλόν και άλλους μερικούς παρομοίους λογιωτάτους συνεννοημένοι με τους Φραντζέζους εσκόπευον να κάμνουν επανάστασιν κατά του κραταιοτάτου Σουλτάνου. Αλλά ο μεγαλοδύναμος θεός τους επαίδευσε κατά τας πράξεις των με τον θάνατον ... (Περισσότερα εδώ).

Όσο φούντωνε η επαναστατική διάθεση των Ελλήνων τόσο αγρίευε και η στάση της εκκλησίας ενάντιά της και, φυσικά, υπέρ των συμφερόντων του σουλτάνου. Το 1805 ο πατριάρχης Καλλίνικος, που αντικατέστησε για τέσσερα χρόνια τον "πατριώτη" Γρηγόριο, αφορίζει τους Έλληνες αρματολούς εν γένει. Το 1806 αναλαμβάνει πάλι ο Γρηγόριος και ένα χρόνο μετά, όταν ο αγγλικός στόλος επιχειρεί κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και οι Τούρκοι χτίζουν οχυρώματα, παραινεί τους υπόδουλους να βοηθήσουν και προς παραδειγματισμό συμμετέχει κι αυτός. Τον Οκτώβριο του 1820 ο ίδιος ο Γρηγόριος ο Ε' αφορίζει την Μπουμπουλίνα, νωρίτερα έχουν αφοριστεί ο Ρήγας Φεραίος και ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και σύσσωμη η Φιλική Εταιρεία. Ο Παπαφλέσσας για τον Π.Π. Γερμανό είναι ... άνθρωπος απατεών και εξωλέστατος, περί μηδενός άλλου φροντίζων εψή τίνι τρόπω να ερεθίση την ταραχή του Έθνους, διά να πλουτίσει εκ των αρπαγών ...

Είναι ο ίδιος Π.Π. Γερμανός που υποτίθεται πως σήκωσε το λάβαρο της Επανάστασης στην Αγία Λαύρα, που όμως ήταν κρυμμένος στο Αίγιο.
Στις περιβόητες εγκυκλίους του πατριάρχη, όπου φαίνεται η με νύχια και με δόντια προσπάθεια του υπότουρκου να ματαιώσει την Επανάσταση, διαβάζουμε:
... Όταν η αχαριστία είναι συνωδευμένη με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον της  κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού κραταιάς και αηττήτου Βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι Βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη, όθεν και πας ο αντιτεινόμενος αυτή τη θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά Βασιλεία τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Αφού, δε, λιβανίζει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, περνά στους ηγέτες της Επανάστασης που: Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαv με απαραδειyμάτιστοv θρασύτητα και αλαζοvείαv ο τε προσδιορισθείς της Μολδαβίας ηyεμώv, ως μη ώφειλε, Μιχαήλ (Σούντζος) και ο του γvωστού αγvώμοvος και φυγάδος Υψηλάvτου αγvώμωv υιός Αλέξαvδρος Υψηλάvτης.

Οι οποίοι:
... επιχείρησαv έργοv μιαρόv, θεοστυyές και ασύvετοv, θέλοvτες vα διαταράξωσι τηv άvεσιv και ησυχίαv τωv ομοyεvώv μας πιστώv ραyιάδωv της Κραταιάς Βασιλείας, τηv οποίαv απολαμβάvουσιv υπό τηv αμφιλαφή σκιάv αυτής με τόσης ελευθερίας προvόμια, όσα δεv απολαμβάvει άλλο έθvος υποτελές και υποκείμεvοv, ζώvτες αvεvόχ λητοι με τα ς yυvαίκας και τα τέκvα τωv και κατ' εξοχήv με τα προvόμια της θρησκείας ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκαvδάλιστος, μέχρι της σήμεροv επί ψυχική ημώv σωτηρία.

Στα πλαίσια των αντιθέσεων μεταξύ των μεγαλοπαπάδων του Φαναρίου παρουσιάζεται ο μητροπολίτης Πισιδίας Ευγένιος, ο οποίος -"ήταv yvωστός πόρvος και κάθαρμα, συζούσε με τηv Κοκκώvα Ελέγχω με τηv οποία έφτιασε και παιδιά", (Κορδάτος Γιάννης) - κατήγγειλε τον Γρηγόριο ως υποκινητή της Επανάστασης και έτσι ο μεν πρώτος αποκεφαλίστηκε, ο δε δεύτερος εστέφθη υπό του σουλτάνου ο επόμενος πατριάρχης. Η δουλοπρεπής και προδοτική στάση της εκκλησίας κατά την Επανάσταση, ιδιαίτερα στα υψηλά κλιμάκια, ήταν γενική και απόλυτη. Οι όποιες φωτεινές εξαιρέσεις είναι ελάχιστες και δεν απαλύνουν με κανέναν τρόπο τις αθλιότητες του ιερατείου. Υπό τη σκέπη της ίδιας έρπουσας πολιτικής του πατριαρχείου.

Στις 18 Νοεμβρίου του 1821 οι 19 ηγούμενοι των ισάριθμων μονών του Αγίου Όρους, καλούν τη μονή Εσφιγμένου να:
...πιάσετε ενέχεφον τον άρχοντα Παπάν (Εμμανουήλ Παππάς) και τους λοιπούς [...] να μας τους φέρετε ενταύθα αναμφιβόλως και τους ζητούμεν από εσάς αφεύκτως.
Πράγμα που έγινε και στη συνέχεια τους παρέδωσαν στους Τούρκους για τα περαιτέρω.

Πηγή: Στέλιος Κανάκης (απόσπασμα). Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.theasis.gr/

ΔΙΑΒΑΣΤΕ: ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΣ - ΠΩΣ ΤΟΝ ΠΡΟΔΩΣΑΝ ΟΙ ΑΓΙΟΡΙΤΕΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΙ

ΑΡΩΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΑΜΦΙΠΟΛΗ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΕΚΑΚΗΣ

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!

ΑΡΩΜΑ ΕΛΛΑΔΑΣ