MΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΓΙΑ UFO ΣΕ ΧΩΡΙΟ ΤΗΣ ΜΕΣΑΡΑΣ (Νότια Κρήτη)!

Τι ισχυρίζονται οι κάτοικοι στη κάμερα του apopsilive.gr

24/07/2017 | 16:23

Τα επίμονα τηλέφωνα κατοίκων του Ζαρού που υποστήριζαν ότι είδαν ιπτάμενο δίσκο (UFO)  να διασχίζει τον ουρανό και να χάνεται στον ορίζοντα πάνω από τα Βορίζια μας ανάγκασαν να ανηφορίσουμε για λίγο στο χωριό.

«Ήμουνα έξω στην αυλή του σπιτιού μου όταν κατά τις 10 η ώρα περίπου πέρασε από πάνω μας ένας  φωτεινός δίσκος μέχρι χάθηκε στον ορίζοντα… Αλήθεια σας λέω, αν δεν με πιστεύετε ρωτήσετε και την Παντελίνα που το είδε κι αυτή και ο άνδρας της…» μας είπαν.

Στην αρχή δεν δώσαμε και πολύ σημασία καθώς νομίζαμε ότι μας έκαναν πλάκα, ωστόσο μετά από επιμονή τους αποφασίσαμε να συναντηθούμε στο Ζαρό για να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει.

Δείτε το βίντεο με τις μαρτυρίες…

Εφημερίδα Άποψη Live ,  http://apopsilive.gr/

ΨΥΧΗ – ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Οι άρρητες γνώσεις των προγόνων μας σχετικά με τη μετενσάρκωση και επαναγέννηση, σύμφωνα με τον συμπαντικό νόμο, θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες του υλισμού και να ασχοληθούμε με τις υπερβατικές και ψυχολογικές αναζητήσεις μας. Η μετενσάρκωση ή επαναγέννηση, ήταν Αρχαία Ελληνική δοξασία και κοσμικός νόμος για τις περισσότερες θρησκείες της ανατολής.

Αν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα και η τελειότητα του σύμπαντος, τότε είμαστε παράλογοι και εκτός πραγματικότητας. Η χριστιανική θρησκεία διδάσκει ότι η ψυχή εμφανίζεται από το πουθενά, ότι έχει μόνο ένα στιγμιαίο παρόν και ένα άπειρο μέλλον, καταστρατηγώντας όλους τους νόμους δημιουργίας των όντων με παρελθόν- παρόν- μέλλον. Η χριστιανική θρησκεία στα αρχικά της στάδια, δεχόταν τη μετενσάρκωση, μέχρι τον έβδομον αιώνα. Επειδή όμως ήθελε τον απόλυτο έλεγχο της ψυχής των πιστών και χωρίς αντιρρήσεις, αφόρισε κάθε αντίθετη ιδεολογία και νόμισε πως έλυσε το πρόβλημα της. Χρειάστηκαν πολλοί άγιοι [!!!] ιεράρχες και εφτά τρισαναθέματα της Ζ' οικουμενικής συνόδου για να αφανίσουν τη δοξασία της μετενσάρκωσης, που είναι παγκόσμιος νόμος.

Το να αρνούμαστε τη μετενσάρκωση μόνο από θρησκευτικό φανατισμό δεν προάγουμε την αλήθεια, γιατί ολόκληρη η φύση που μας περιβάλλει αναγεννάται συνεχώς.

……………………..

Αυτός που πρόκειται να επαναγεννηθεί προεπιλεγεί τους γονείς του με προσοχή και πάντα σε συνεννόηση μαζί τους, για να σχηματίσουν τη μορφή που αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει.

Η επαναγέννηση σε πεδία αραιώσεων γίνεται από την επιθυμία της οντότητας να ανανεώσει το ενεργειακό περίβλημα της ψυχής της.

Η επαναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με την εκπομπή νιονικής ενέργειας του εγκεφάλου των δύο γονέων, πάνω στο αιθερικό πεδίο. Εμφανίζονται δύο έντονες κυανές φλόγες οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους μόλις γίνει εκπομπή της νιονικής ενέργειας του προς αναγέννηση ανθρώπου. Τότε εμφανίζεται μια τρίτη πιο έντονη φλόγα που είναι η μέλλουσα να αναγεννηθεί ψυχή. Πάνω σε αυτή προβάλλεται όλο το αρχείο νόησης των γονέων και του μελλοντικού τέκνου με νιονικές ακτίνες. Μέσα από την τριπλή φλόγα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εμφανίζεται το υπερβατικό σώμα του νεογέννητου τέκνου το οποίο πρέπει να βιώσει μια μικρή περίοδο προσαρμογής στις συνθήκες του ενεργειακού πεδίου που ζει και κατόπιν συνεχίζει να ζει κανονικά τη ζωή του.

 Στις περιπτώσεις αυτές το άτομο γεννιέται σοφό, γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει στη νέα του ζωή όλες τις εμπειρίες του παρελθόντος που βρίσκονται καταχωρημένες στην ουδετέρα υπόφυση του δικού του εγκεφάλου, αλλά και των γονέων του και τις οποίες κληρονόμησε.

Μπορεί πριν αναγεννηθεί να παραδίδει στο κοσμικό αρχείο φύλαξης όλο το αρχείο των ασχολιών της ζωής του και να το παραλαμβάνει με την αναγέννηση του ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσει τις ίδιες ασχολίες στη νέα του ζωή εφ' όσον το επιθυμεί.

Τον ίδιο τρόπο δημιουργίας εφαρμόζουν πολλοί εξωγήινοι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί τους σύμπαντος, που έχουν μελετήσει τον τρόπο αναγέννησης των υπερβατικών οντοτήτων.

Καθένας από εμάς πολλές φορές έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες που βρίσκονται έξω από τα όρια αντίληψης των αισθήσεων του. Η παραπάνω επαναγέννηση δεν έχει καμία σχέση με τη γέννηση που γνωρίζουμε εμείς σήμερα και ίσως στο κοντινό μέλλον να γίνει μια γήινη πραγματικότητα. Μοιάζει περισσότερο με στιγμή προσμονής και άφιξης αγαπημένου επισκέπτη που έλειπε σε ταξίδι, παρά με γέννηση ανθρώπου.

 Όλα αυτά γράφονται για να κατανοήσουμε την ψυχή μας και να τη βοηθήσουμε στην άνοδο της στον φωτεινό κόσμο του σύμπαντος, για να μην βρεθεί άστεγη. Το υλικό σώμα δεν θεωρείται σπουδαίο τμήμα του συμπαντικού οργανισμού, αλλά μόνο η ψυχή. Εμείς του δώσαμε μεγάλη αξία γιατί πολώσαμε την ύπαρξη μας στην ύλη και αδιαφορήσαμε για το πνεύμα

Ο θάνατος δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ευεργέτης του σώματος και ο Λυτρωτής της ψυχής. Είναι η πνευματική μεταφορά από τον υλικό κόσμο στον επόμενο ανώτερο κόσμο ύπαρξης. Είναι η ανανέωση της ψυχής για την αρχή μιας νέας ζωής. Οδηγεί την ψυχή στα φωτεινά πεδία ή τη δοκιμασία μέχρι τη νέα ενσάρκωση της.

 Ο θάνατος διαφοροποιεί μόνο την υλική υπόσταση του ανθρώπου, αφού η ψυχή έρχεται από την αιωνιότητα, περνά στην υλική ζωή και φεύγει για την αθανασία. Είναι αθάνατη εμποτισμένη από τη θεία ουσία του Όλου Φωτός .

Η ψυχή είναι ο μόνος αληθινός εαυτός του ανθρώπου, που τον φέρνει σ' επαφή με το Δημιουργό. Με το θάνατο του σώματος η ψυχή αφυπνίζει μνήμες. Ενεργοποιεί τις δυνάμεις της. Πολλαπλασιάζει τις γνώσεις χωρίς μάθηση. Αναζητά το παρελθόν της και αναγνωρίζει ότι είχε ξεχάσει με την ενσάρκωση της. Εντάσσεται εκεί που ανήκει αν δεν τη βαραίνουν τύψεις και ενοχές όπου απαιτείται χρόνος μεταμέλειας και εξιλέωσης.

Η ψυχή είναι ενέργεια που καλύπτει κάθε κύτταρο του ανθρώπινου σώματος. Ο θάνατος συμπυκνώνει την ψυχή που είναι το σύνολο ενέργειας των κυττάρων και έχει φωτοφόρα μορφή , αφού είναι δημιούργημα του φωτός. Όλα τα κύτταρα του σώματος δεν πεθαίνουν ταυτόχρονα · παραμένουν για λίγο διάστημα εστίες φωτός της ψυχής σε μια προσπάθεια της να επαναφέρει το σώμα στη ζωή. Η ψυχή δε μετατρέπεται σε ύλη κι ας είναι ενέργεια, μπορεί να εισχωρεί σε υλικά σώματα και να τα ενεργοποιεί, μεταφέροντας τη θεία πνοή σ ' αυτά.

'Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα, μετατρέπεται σε φωτεινό στρόβιλο, που δε σας επιτρέπει η ατέλεια των αισθήσεων σας να τον ιδείτε. Ο θάνατος απλά προδικάζει τη δημιουργία ενός άλλου υλικού σώματος με τα στοιχεία της ψυχής του παλαιού, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί σαν όχημα μεταβίβασης στο υλικό πεδίο. Όχι βέβαια υποχρεωτικά στη Γαία.

Ο θάνατος οδηγεί στην αιωνιότητα και την αθανασία , τις ψυχές εκείνες που με την ενσάρκωση τους ανέβηκαν στα ανώτερα πεδία και συντονίστηκαν στις υψηλότερες συχνότητες του Όλου Φωτός.

Οι ενσαρκώσεις της ψυχής αποτελούν προσπάθειες βελτίω σης της και ανόδου, κατατείνοντας στην τελείωση της. Το εφαλτήριο για την τελείωση της είναι η αγάπη που την εκτοξεύει μέχρι το θείο με το οποίο προσπαθεί να συνενωθεί , και από το οποίο προέρχεται. Γεννιέται αγαθή, μεταβάλλεται από την κακία και τα υλιστικά ερεθίσματα, τα οποία τη μεταμορφώνουν σε εχθρό του κόσμου και του εαυτού της. Είναι ωραία ή άσχημη από τις εκδηλώσεις του υλιστικού σώματος, των αισθήσεων, το καλό ή το κακό, το δίκαιο ή το άδικο, ανθρώπινες αντιλήψεις που έρχονται με τη ζωή και φεύγουν με το θάνατο, που τη μεταφέρει στα επίπεδα της συμπαντικής πραγματικότητας.

Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το νεκρό σώμα είναι συμπυκνωμένη σε ενεργειακό σκεπτόμενο σύνολο. Στον αστερισμό των Ταρτάρων (Κάνωπος με δική μας ονομασία) υπάρχουν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία διπλής πολικότας (κόλαση με δική μας ονομασία) στα οποία εγκλωβίζεται η ψυχή των κακών ανθρώπων, όπου αναδύονται μνήμες, τύψεις και φοβίες, που είναι καταχωρημένες στην ουδέτερα υπόφυση του εγκεφάλου, και παρέχεται ο χώρος και ο χρόνος για μεταμέλεια, περισυλλογή και εξιλέωση, μέχρι την εντολή της νέας ενσάρκωσης.

Ο χρόνος αναμονής για νέα ενσάρκωση δεν μπορεί να ξεπερνά την διάρκεια του ψυχογονικού χρόνου (6 χ 6 χ 6 = 6 εις την τρίτην =216) που είναι ο χρόνος δοκιμασίας αλλά και ο χρόνος των γονέων οι οποίοι δεν ενσαρκώνονται αν δεν υποδεχθούν τη ψυχή και του τελευταίου παιδιού τους. Αν ένας νέος πεθάνει πριν τον πατέρα του, τότε την ψυχή του την παραλαμβάνουν υπερβατικές οντότητες εντεταλμένες για το σκοπό αυτό. Οι αγνές ψυχές , αυτές που είχαν συντονισθεί με τους κραδασμούς του Όλου Φωτός, μεταβαίνουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων του Ωρίωνα (ΝΕΒ ULA-42) και ανάλογα με το βαθμό τελείωσης δίνεται και η εντολή ενσάρκωσης ή ανόδου. Οι ψυχές των παιδιών και των νέων ατόμων μπαίνουν αμέσως στην κατάσταση αναμονής για ενσάρκωση.

Οι ψυχές που καταλήγουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων, αναγνωρίζονται μεταξύ τους · δεν υπάρχουν βαθμοί συγγένειας γιατί όλες είναι αδελφές ψυχές  και αναπέμπουν ύμνους και ευχαριστίες στο Όλον Φως. Οι σχέσεις δεσμού των ψυχών μεταφέρονται και στις ενσαρκώσεις σαν συμπάθεια , φιλία, έρωτας και αγάπη.
Οι καταξιωμένες ψυχές οδεύουν στα νιονικά πεδία φωτός και αναζητούν το Υπέρλαμπρο φως του Δημιουργού. Ο χρόνος και οι αποστάσεις δεν έχουν νόημα για τη ψυχή που κινείται με την ταχύτητα της σκέψης , λάμπει σαν το φως του ήλιου και αναζητά την αιώνια πηγή φωτός.

Η ενεργειακή δομή των ψυχών των γονέων βρίσκεται σε συνεχή επαφή με αυτή των τέκνων τους , είτε ο γονέας ζει, είτε έχει πεθάνει.

Η εντολή μετενσάρκωσης δεν δίδεται υποχρεωτικά για τη Γαία, μπορεί να δοθεί και για άλλους πλανήτες , γαλαξίες ή σύμπαντα μετά από επιθυμία της ψυχής.
Οι πολύ κακές ψυχές (κακούργες ψυχές) δεν είναι αθάνατες · δεν ενσαρκώνονται ξανά, αποσυντίθενται, κονιορτοποιούνται, χάνονται στο διάστημα, αφού η κακία εξανεμίζει και το τελευταίο ίχνος ενεργείας που απαιτείται για τη συγκόληση και συνοχή των μορίων της. Μόνο η ύλη και τα μηνύματα των αποστατών εκτρέπουν τη ψυχή από τη φωτοφόρα οδό του Δημιουργού.

Το κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα που προέρχονται από τα βιβλία του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερ. Καλογεράκη, «Η Υπέρτατη Μύηση» και «Η Διαθήκη Του Προμηθέα», εκδ. Δίον. Περισσότερες γνώσεις και πληροφορίες (σε παγκόσμια αποκλειστικότητα), στα βιβλία του στρατηγού.

-------------------------------

 ΓΙΑΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ;;;

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν - ως τον 6ο αιώνα- ΜΙΑ ΑΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ακόμα η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451.

Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΝ ΠΡΩΗΝ ΕΤΑΙΡΑΣ), Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, ΠΑΡΑΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ, ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΠΕΜΠΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ» ΤΟ 553 ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΛΙΟ ΤΡΟΠΟ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 165 ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΝ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ.

Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ. Επειδή έτσι αποφάσισε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα. ΟΜΩΣ… ΟΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ, ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΘΝΗΤΩΝ.

ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΟΡΦΙΚΟΥΣ, Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΧΕΙ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ, η οποία αποκτάται από τας εμπειρίας του συνόλου των βίων ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΙΣΤΗ ή ΔΟΓΜΑ. (Αλτάνη)
Σκοπός της ύπαρξης του Νόμου της Μετενσάρκωσης, όπως εξάλλου και κάθε άλλου ρυθμού της φύσης, είναι η τελειοποίηση του όντος, να γίνεται δηλαδή όλο και πιο λεπτό, όλο και πιο αγνό, εξαγνισμένο από τις απατηλές καταστάσεις της ύλης και των κατωτέρων τάσεων, που το σκλαβώνουν μέσα στην άγνοια και τον πόνο.
Μέσα από τις διαδοχικές μετενσαρκώσεις το ανθρώπινο πνεύμα τελειοποιείται, αποκτά διάφορες αναγκαίες εμπειρίες και γνώσεις και ανυψώνεται όλο και περισσότερο προς την πηγή του Πνευματικού Φωτός, τον Παγκόσμιο Νου, από τον οποίο έχει αποσπαστεί.
Χωρίς την ύπαρξη του Συμπαντικού Νόμου της Μετενσάρκωσης, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης τα Ιερά Ελευσίνια Μυστήρια και όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια.

Φυσικά η γνώση περί Μετενσάρκωσης, είναι αντίθετη με το ισχύον δόγμα διότι με την άγνοια του Συμπαντικού αυτού Νόμου συντηρείτε η αιώνια κόλαση…Δεν χρειάζεται νομίζω περεταίρω ανάλυση αυτό.

Ο ΩΡΙΓΕΝΗΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ "ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΗΡΞΑΝ".
Τα περί αναστάσεως είναι «φληναφήματα αυτών που δεν έχουν εσωτερικές εμπειρίες και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη λογική για πράγματα που δεν υπάγονται στο φυσικό πεδίο γνώσης».
«Οι ψυχές,» έλεγε, "προϋπήρξαν σε άλλους πνευματικούς κόσμους και μετά από έναν μεγάλο αριθμό ενσαρκώσεων, θα ξαναεπιστρέψουν σ' αυτούς τους ανώτερους κόσμους. Αυτά που λεω, έλεγε στους μαθητές του, δεν είναι η προσωπική μου γνώμη, είναι η πραγματικότητα».
Ο Ωριγένης καταδικάστηκε γι αυτές του τις ιδέες, από την Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο, το 553.

(Αποσπάσματα από παλαιότερες σχετικές αναρτησεις)

ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ

Ο «ΠΡΟΦΗΤΗΣ» ΗΛΙΑΣ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΕΣ

Ο προφήτη Ηλίας (Ηλί-Γιαχ=Θεός μου είναι ο Γιαχβέ) καταπάτησε όλες τις βουνοκορφές της Ελλάδος 

Κοιτάξτε γύρω σας όλα σχεδόν τα ελληνικά βουνά. Από τους δασωμένους λόφους και τα υψώματα, οι μνήμες και τα τοπωνυμία ξεριζώθηκαν απ' την τρισένδοξη αρχαιοελληνική γη και παραδόθηκαν στην πυρά της θρησκευτικής λήθης. Με εύκολους αναβαπτισμούς, χιλιάδες ελληνικά τοπωνύμια φορτωμένα ιστορία, αντικατεστάθησαν από ονομασίες και συμβάντα της νέας απαλλοτριωτικής  Συριο-σωτηρίας! Τα αρχαία τοπωνύμια της χώρας στην συντριπτική τους πλειοψηφία "κάηκαν"! Όλα σχεδόν τα ελληνικά υψώματα, φιμωμένα παραδόθηκα σαν δώρο υποτελείας σ' έναν ξενόφερτο άγιο ... στον άγνωστο μέχρι τότε σε όλους τους Έλληνες άγιο, τον Χαλδαιο-εβραίο Ηλία!

Γιατί πρέπει και μάλιστα με ενθουσιασμό να δεχθούμε, πάνω σε όλες τις μικρές και μεγάλες βουνοκορφές της ιστορικότατης αυτής χώρας, να δεσπόζει το όνομα ενός ήρωα της αρχαιο-ισραηλιτικής ιστορίας; Έστω κι αν αυτός είναι ο προφήτη Ηλί-Γιαχ, ή όπως είναι γνωστός με το εξελληνισμένο του όνομα Ηλίας;!

Ναι αγαπητοί μου, κάθε ένα απ' τα εκατοντάδες χιλιάδες ολόλευκα, ξωκλήσια του εξελληνισμένου πια Αϊ Λιά ... δεν είναι παρά ένας ύμνος υποτέλειας στην μνήμη ενός άγνωστου ήρωα της αρχαιο-Εβραικής ιστορίας! Του Ελίγια ή Ελι-Γιάχ, (Elijah) όνομα που σημαίνει: «θεός μου ο Γιάχ (Ελ=θεός + Γιαχ=Γιαχβέ ή όπως ακριβώς είναι στα Εβραϊκά: Eliyahu (Ελι-γιαχού)!

Ρωτήσαμε δεκάδες Έλληνες και οι περισσότεροι επέμειναν ότι: «ο Ηλίας ... είναι οπωσδήποτε ένας Έλληνας άγιος», ή «είναι ότι απέμεινε απ' τον αρχαίο θεό του φωτός Απόλλωνα» ή ότι: «το όνομα Ηλίας προέρχεται από τον ζωοδότης Ήλιο που βγαίνει πίσω απ' τις κορυφές των βουνών»!

Ο μέσος Έλληνας λοιπόν όχι μόνο δεν ξέρει τι στο καλό ήταν ή έκανε αυτός ο Ηλί-γιαχ, αλλά συγχέει συχνά τον Ηλία με τον ζωοδότη Ήλιο! Βέβαια ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο Ηλίας αυτός, υπήρξε πράγματι μέγας και τρανός της ισραηλιτικής ιστορία, πως εξηγεί αυτό ότι του παραδώσαμε ολόκληρη την ορεινή Ελλάδα!

Δυστυχώς φαίνετε πως τιμούμε το όνομα αυτό, μόνο επειδή κάποιοι κρυπτο-ιουδαίοι, φορτωμένοι σκοπιμότητες το αποφάσισαν, και όχι επειδή μας ενθουσίασαν οι αξιότιμες πράξεις του!

Αν όμως τα ονόματα των παιδιών μας. Οι ετήσιες εορτές μας. Τα τοπωνυμία μας. Η παιδεία μας! Η άποψη μας για το παρελθόν, αλλά κι αυτές οι ελπίδες μας για το μέλλον, παραπέμπουν κατευθείαν σε ότι είπαν και έκαναν οι ήρωες ενός αλλού λαού, δεν είναι αυτό ανησυχητικό δείγμα προχωρημένης παρακμής, αλλοτρίωσης, και υποτέλειας;

Πιστεύετε λοιπόν, πως όταν ο Αβραάμ κατάστρωνε τα μεγαλεπήβολα σχέδια διάπυρου διαμελισμού και άλωσης των εθνών, εννοούσε οπωσδήποτε κάτι περισσότερο απ' αυτό που είδη μας συμβαίνει;! Ή όταν ο Σερούχ, ο παππούς του Αβραάμ, είχε επιφέρει την προγονο-αντικατάσταση στην Ουρ της Χαλδαίας, και κατάφερε στο θρησκιο-εξουσιαστικό παιγνίδι του να λατρεύονται οι δικοί τους προπάτορες, είχε καταφέρει κάτι περισσότερο, απ' αυτό που και σήμερα συμβαίνει σε μας;

Αν ο μέσος Έλληνας ρωτήσει την ίδια του τη μητέρα, «ποιους έχουμε εμείς οι Έλληνες προπάτορες;» θα του απαντήσει με αρχαο-Εβραϊκά ονόματα απ' την εβδομαδιαία εκκλησιαστική της παιδεία ή με σιωπή! Είναι αυτό φυσιολογικό; Δεν έχουν οι Έλληνες καλούς ή κακούς προπάτορες; Είναι φυσιολογικό όποιοι κι αν ήταν να τους αγνοούμε;

Γιατί κανένα ελληνόπουλο της σημερινής παιδείας δεν γνωρίζει: «Ότι (από) Δευκαλίωνος και Πύρας Έλλην, εκ' του οποίου Ελλάς και Έλληνες» Ελλάνικος 1a,4,F.6a & Σχόλ. Απολλώνιο Ρόδιο 248.7

Αλήθεια, για πόσες χιλιετίες ακόμα είμαστε διατεθειμένοι να αφήσουμε τον κεντρικότερο κοινωνικό μας στύλο, την θρησκεία, έξω και μακριά από οποιονδήποτε έλεγχο; Και οι καλύτεροι θεσμοί κάποτε παρακμάζουν. Τι σας κάνει να πιστεύετε ότι κάτι τέτοιο, δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί στην θρησκεία; Τι είναι η θρησκεία το απόλυτα αδιάφθορο αγαθό; Ή μήπως χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει, οι θρησκείες είναι σχεδόν παγκοσμίως, το πλέον πυκνοκατοικημένο άντρο της διαφθοράς;

Είναι πραγματικά τραγικό, μια ολόκληρη χώρα να ακολουθεί χωρίς δεύτερη σκέψη, τις υποδείξεις των "σωτήρων" της, χωρίς καμμία φωνή διαφοροποίησης και έλεγχου ... κι αυτή η χώρα να είναι η ίδια, που κάποτε φιλοξένησε τους μεγαλύτερους και τους πιο πεισματικούς και παραγωγικούς αμφισβητίες όλων των εποχών!

Η μισθωμένη υποταγή, εξαργυρώνει το αύριο και διαιωνίζει τις επιβουλές του χθες. Μόνο η αμφισβήτηση γεννά ελευθερία και ανοίγει χώρο για να γεννηθεί το καινούργιο. Η αμφισβήτηση δεν είναι αφηρημένο ρητορικό στολίδι, αλλά βαρύ εργαλείο διασφάλισης των κεκτημένων του πολιτισμού, και το καλύτερο μνημόσυνο στους ήρωες των στοχασμών. Οι σθεναρές μάλιστα αμφισβητήσεις, γενούν μαχητικότητα αλλά και απίστευτη οξύνοια.

Σκεφτείτε αλώστε πως ακόμα και οι καλύτεροι θεσμοί, αμέσως μετά την γέννηση και την εφαρμογή τους, σταδιακά φορτώνονται σκοπιμότητες και σταθερά διαφθείρονται από θεσμοκάπηλους. Οι σώφρονες ελέγχουν εγκαίρως κάθε επικίνδυνη θεσμική ρωγμή και διάβρωση, και γνωρίζουν ότι και οι καλύτεροι θεσμοί διολισθαίνουν σταθερά στην παρακμή! Τα πράγματα λοιπόν, μόνο πολύ χειρότερα μπορεί να είναι για θρησκευτικούς θεσμούς τέτοιους, που βαθιά στο παρελθόν φαίνεται πως γεννήθηκαν με τις χειρότερες κατασχετικές προφητικές σκοπιμότητες.

Ναι, συμφωνώ πως σε μια πρώτη επαφή με την αμφισβήτηση, όλα αυτά ακούγονται υπερβολές και φανταστικοί φόβοι ...! Θα θέλαμε πράγματι να είναι έτσι!

Πότε όμως στ' αλήθεια ελέγξαμε για τελευταία φορά εξαντλητικά και ασυμβίβαστα τα συνολικά δεδομένα της θρησκευτικής μας ιστορίας; Πότε σκεφτήκαμε σθεναρά προς την κατεύθυνση αυτή;. Τι είναι η θρησκεία, ακατάστρεπτο αγαθό; Ή μήπως το ιστορικότερο άντρο απάτης;

Οι απαντήσεις γίνονται εύκολα ορατές, αν δείτε την θρησκεία σαν παγκόσμιο διαχρονικό φαινόμενο. Κοιτάξτε γύρω σας εξεταστικά το απίστευτα πολύχρωμο θρησκευτικό τοπίο της γης. Σπάνια κάποιες από τις εκατοντάδες χιλιάδες λαοφιλείς θρησκείες, που ξεκίνησαν πράγματι με τις ευγενέστερες προθέσεις ... θυμίζουν σήμερα κάτι απ' το ευγενές καταστατικό της αρχικής σύστασής τους! Οι περισσότερες έχουν μεταβληθεί σε αναίσχυντες ιερατικές ελπιδεμπορικές εταιρίες!

Ποιος το περίμενε λοιπόν, στην ένδοξη αυτή γωνία της γης, να ξεκινήσουμε με ψυχωμένους μυθολογημένους ήρωες, που αδίστακτα τα έβαζαν και με θεούς ακόμα. Να περάσουμε στους ασυμβίβαστους εξερευνητές της αληθείας φιλόσοφους. Να υποστούμε όλους τους πόνους γέννας του μοναδικού ελληνικού πολιτισμού. Να γεννήσουμε τις περισσότερες παγκοσμίως αποδεκτές αλήθειες και θεσμούς των πλέον ευνομούμενων κοινωνιών ... και αντί να συμπληρώσουμε τον κύκλο των επιδόσεων μας, ανεβαίνοντας στο δοξασμένο βάθρο του φυσικού πολιτισμικού ηγέτη του κόσμου ... Αντί από καθέδρας να εποπτεύουμε διαχρονικά την εφαρμογή των ιδεών, προωθώντας τις ιαματικές αρετές στους λαούς όλου του κόσμου, εξασφαλίζοντας τον παγκόσμιο σταδιακό εξανθρωπισμό, ανανεώνοντας και φροντίζονται μάλιστα διαχρονικά τους θεσμούς και τις ιδέες που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε ... εμείς αυτοκαταργηθήκαμε, κατεδαφίσαμε και κάψαμε μάλιστα ενθουσιωδώς, ότι ανεπανάληπτο έφτιαξαν οι πρόγονοί μας, και γίναμε αναχωρητές και άγιοι!

Αντί να γίνουμε τουλάχιστον οι χαρισματικοί φροντιστές του κόσμου, εμείς γίναμε άγιοι! «Οι άγιοι Έλληνες»!!! Αν δεν ήταν τόσο τραγικό, θα έλεγα πως ακούγεται απίστευτα αστείο! Αντί να θεωρολογούμε όμως με ατέλειωτους αυτοοικτιρμούς, ας πάρουμε καλύτερα μια ακόμα ξινόπικρη γεύση ... άγιας υποτέλειας ...

Απο το βιλίο του Μ. Καλόπουλου "ΑΒΡΑΑΜ Ο ΜΑΓΟΣ"

http://dyismos.pblogs.gr/

Διαβάστε επίσης: Προφήτης Ηλίας κατά... Απόλλωνα | Άρθρα | Ελευθεροτυπία

ΚΥΠΡΟΣ – 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 - ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΔΕN ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ. ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΦΡΟΥΡΑΣ.
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΥΣ. ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ  ΤΟΥ ΄74 ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ.

 ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ!!!

Ένας ελάχιστος φόρος τιμής από αυτό το ιστολόγιο προς τους ήρωες πεσόντες  της Κύπρου, προς τους ήρωες αγνοούμενους και προς  όλους τους ήρωες του ΄74 που ζουν ανάμεσα μας…

Στέλνω την αγάπη μου στην Εθνική Φρουρά και σε όλους τους ΕΛΔΥΚάριους τα αδέρφια μου. Τη "σειρά" μου, τους μετά από εμάς, αλλά κυρίως τους πριν από εμάς, εκείνους… τους τελευταίους ήρωες…  Τα πολλά λόγια είναι περιττά…. (Σείριος)

Στο παρακάτω βίντεο μιλούν μαχητές της ΕΛ.ΔΥ.Κ. (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΣ ΚΥΠΡΟΥ), ΤΟΥ ΄74. 

Σχετικές αναρτήσεις:

ΛΕΥΚΩΣΙΑ, Σ’ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΑΝ ΓΕΡΑ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ ΤΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΧΡΥΣΑΦΗΣ, ΕΛΔΥΚ, 16-8-74 ,Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΜΑΧΩΝ.

ΚΥΠΡΟΣ - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 14 ΕΩΣ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974
-----------------------

Η ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

 Δεν είναι διαβατάρικο πουλί, που για μια μέρα
σχίζει τα νέφη και περνά γοργό σαν τον αγέρα,
ούτε κισσός, π’ αναίσθητος την πέτρα περιπλέκει
ούτ’ αστραπή, που σβήνεται χωρίς αστροπελέκι,
δεν είναι νεκροθάλασσα, βοή χωρίς σεισμό,
νιώθω για σε, πατρίδα μου, στα σπλάχνα χαλασμό.

 Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ - ΕΧΟΥΝ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ!

Οι Έλληνες θεοί δεν έκαναν θαύματα! Παντού  υπήρχαν οι θεοί,  πουθενά όμως δε συνέβαινε τίποτε το υπερφυσικό (σ.σ.: ή αφύσικο...)! Ότι κι αν ήθελαν να κάνουν,  χρησιμοποιούσαν την ανάλογη συσκευή! Ήθελαν να γίνουν αόρατου έπαιρναν την περικεφαλαία, ήθελαν να ταξιδεύσουν, έπαιρναν τα άρματα τους  κατά κανόνα ιπτάμενα. Ο Ποσειδών, εκτός από άρμα χρησιμοποιούσε και θαλάσσιο σκάφος, ο δε Ερμής πέδιλα. Ποτέ δεν έκαναν θαύματα.  Πάντα χρησιμοποιούσαν  κάποιο μέσον. Κι ο ποιητής συνήθως δεν παραλείπει να μας επισημαίνει τη χρήση του εξοπλισμού και να μας  προσφέρει περιγραφές, ακριβείς μεν, αλλά πάντα  λιτές και κυρίως μη αντάξιες της ευκαιρίας που του δίδεται να δώσει πλούσιες κι εντυπωσιακές περιγραφές, όπως το κάνει όταν αναφέρεται σε θνητούς.

Μία ακόμα σημαντική παρατήρηση που πρέπει να γίνει, είναι ότι την τεχνολογία των θεών δεν την άγγιζαν οι θνητοί! Στα άρματα για παράδειγμα που χρησιμοποιούσαν οι θεοί για τις μετακινήσεις τους δεν έμπαιναν θνητοί. Μπορεί να έχει επιτευχθεί στην Ιλιάδα η αρμονική συνύπαρξη των δύο κόσμων, του κόσμου των θνητών και του κόσμου των θεών, αλλά η τεχνολογία των θεών αφορούσε μόνον αυτούς κι ήταν αποκλειστικά  και μόνο για δική τους χρήση!

Ο Όμηρος είναι εγγονός του Οδυσσέως, γιός του Τηλεμάχου και της Πολυκάστης, του Νέστωρος της Πήλου.

Όμηρος Τηλεμάχου Οδυσσείδης

 Η Ιλιάδα γράφτηκε μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Ο Όμηρος έζησε εκείνη περίπου την εποχή. Έτσι, είναι σε θέση να περιγράψει γεγονότα της εποχής του.

Τα γεγονότα της χρυσής εποχής όμως συνέβησαν σχεδόν οκτώ χιλιετίες πριν την εποχή του. Ότι γράφει για εκείνη την εποχή, το βρήκε γραμμένο. «Ψάλε μου Θεά» [Μήνιν άειδε Θεά], λέει στην αρχή της Ιλιάδος (Ιλ, Α 1). «Τον άντρα τον πολυμήχανο πες μου Θεά» [«Άνδρα μοι έννεπε μούσα πολύτροπον»], λέει στην αρχή της Οδύσσειας (Οδ. Α 1).

Θεά αποκαλεί ο Όμηρος την Μούσα. Από το έργο του ποιητού ασφαλώς προκύπτει ότι περιγράφει αυτά ακριβώς που θέλει (που του  έκαναν εντύπωση ή έπρεπε να διασώσει τις πληροφορίες), χωρίς να προσθέσει τίποτε δικό του, με πλήρη σεβασμό στις πηγές του (στη Μούσα του).

Ανχης (ΤΧ) Λάζαρης Ιωάννης Ηλεκτρολόγος – Ηλεκτρονικός Μηχανικός Ε.Μ.Π. http://www.army.gr

------------

ΠΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΠΟ-ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ ΣΚΑΦΟΥΣ - Ιλιάδος ραψωδία Θ’ στιχ. 40

ΠΤΗΣΙΣ ΥΠΕΡΑΝΩ ΘΑΛΑΣΣΗΣ - Ιλιάδα ραψ. Ν΄ Στιχ. 25

ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ - Ιλιάδος ραψ.Δ΄ στιχ. 75

ΤΗΛΕΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ - Ιλιάδος ραψ.0΄ στιχ. 80

ΑΓΑΘΟΣ

Μια ακόμη λέξη από τις τόσες πολλές που οι νεοέλληνες της άλλαξαν (τα φώτα) το νόημα…. όπως συνηθίζουν κάποιοι από δόλο και οι πολλοί από εγκληματική άγνοια κατά της Ελληνίδος Γλώσσης.

ΑΓΑΘΟΣ

Σήμερα: η λέξη αγαθός, συχνά σημαίνει, ανόητος, εύπιστος από άγνοια ή απειρία (είναι αγαθός άνθρωπος και εύκολα μπορείς να τον κοροϊδέψεις).

Στην Αρχαιότητα: «είναι καλός κἀγαθός» (Καλός = ο όμορφος, που σχετίζεται με το κάλλος, και αγαθός=αυτό που σήμερα λέμε καλός). Φράση που σήμαινε για τους Αρχαίους Έλληνες τον ηθικό και χρήσιμο πολίτη.

Η ετυμολογία της λέξεως αγαθός είναι παντελώς άσχετη και τελείως αντίθετη με την έννοια που της δόθηκε και ισχύει πολλές φορές σήμερα.

Αγαθός -  Αγα+θος

Πρώτο συνθετικό: Άγαν = υπερβολικά, δεύτερο συνθετικό: θεϊκός.

Επομένως, Αγαθός = ο πολύ θεϊκός.

Η γλώσσα μας ως γνωστόν είναι μια θεϊκή εφεύρεση, όπως το έθεσε ο Σωκράτης στον Πλατωνικό Κρατύλο. Σημαίνον και σημαινόμενο είναι αδιαχώριστα, δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Η Ελληνίδα Γλώσσα διακρίνεται εκτός των άλλων (αρτιότητα, μουσικότητα, πλαστικότητα), από σαφήνεια, ακρίβεια και κυριολεξία.

Από που προκύπτει λοιπόν ετυμολογικά, ότι αγαθός είναι ο ανόητος;

Το βέβαιο είναι ότι αν ερχόταν στην εποχή μας ο Πλάτων ή ο Σωκράτης, θα πάθαιναν σύγχυση με τις σημερινές έννοιες των λέξεων  που χρησιμοποιούσαν εκείνοι και χρησιμοποιούμε κι εμείς σήμερα.

Σείριος 

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΣΩΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΜΑΣ. ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ ΚΙ ΑΝΟΗΣΙΑ ΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΟΙ ΤΟΥΣ ΝΑ ΤΑ ΑΓΝΟΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΠΕΡΙΦΡΟΝΟΥΜΕ.

Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που έχουν διαβάσει, μελετήσει ή ερευνήσει τα Ομηρικά Έπη και την υπόλοιπη Ελληνική Μυθολογία κάνουν ένα μεγάλο λάθος:  Θεωρούν τις πάσης φύσεως  τεχνολογικές αναφορές  της Μυθολογικής (Χρυσής) Εποχής ως φανταστικές ιστορίες και παραμύθια. Οι πληροφορίες όμως  που περιέχονται  στα Αρχαία μας κείμενα εξεταζόμενες υπό το πρίσμα της σύγχρονης τεχνολογίας, φαίνονται σημαντικότατες κι απολύτως ακριβείς και  όσο προχωρεί η αρχαιολογική έρευνα, επαληθεύονται συνεχώς με ανάλογα ευρήματα.

Η επιστημονική ανάλυση των αρχαίων κειμένων που έχουν διασωθεί κι έχουν φθάσει μέχρι εμάς δεν είναι μόνον καθήκον μας, αλλά θα αποβεί εξαιρετικά επωφελής σε όλους μας. Είναι ντροπή κι ανοησία μας εμείς οι κληρονόμοι τους να τα αγνοούμε και να τα περιφρονούμε.

Η εντύπωση που έχουν οι άνθρωποι στην εποχή μας για την εξέλιξη του πολιτισμού είναι ότι ακολούθησε αύξουσα πορεία. Πιστεύεται δηλαδή ότι ο πολιτισμός ξεκίνησε από το μηδέν και με αργά αλλά σταθερά βήματα εξελίχθηκε κι έφτασε στο υψηλό επίπεδο της σημερινής εποχής.

Ο Ησίοδος αναφερόμενος σ' αυτή  την εποχή του υψηλού πολιτισμού, την ονομάζει Χρυσή: «Το χρυσό πρώτα γένος των λαλούμενων ανθρώπων οι αθάνατοι Θεοί έκαναν, που έχουν στον Όλυμπο δώματα. Ζούσαν έχοντας ανέγνοια στην ψυχή χωρίς ολότελα κόπους και πόνο... Κι όλα τα καλά τα είχαν και καρπό έφερνε η ζωοδότρα  γη μόνη της πολύν και άφθονο κι αυτοί ήσυχοι τα έργα τους μοιράζονταν μαζί με πολλά αγαθά».
(Έργα και Ημέρες στ. 110 – 121)

Όταν μιλούσαν για κατακλυσμό, δεν εννοούσαν βέβαια μια παρατεταμένη βροχόπτωση και κάποιες τοπικές πλημύρες. Το μέγεθος της καταστροφής ήταν τεράστιο. Συνέβη μια παράλλαξη, δηλαδή μια αλλαγή στις τροχιές των ουρανίων σωμάτων, η οποία είχε αποτέλεσμα την συστροφή και μεταβολή του άξονα περιστροφής της γης.
(Πλάτων – Τίμαιος, 22 c-d)

Μετά τη μεγάλη καταστροφή λοιπόν, σύμφωνα πάντα με τους κλασσικούς,  ο πολιτισμός έπαθε μεγάλη καταστροφή, αλλά δε χάθηκε εντελώς. Οι άνθρωποι προσπάθησαν να τον ανασυστήσουν, αλλά μεταγενέστερες μικρότερες καταστροφές τους γύρισαν πολύ πίσω τόσο ώστε να θεωρούν την εποχή τους ως τη χειρότερη απ' όλες: Από τη Χρυσή Εποχή κατάντησαν να ζουν στη Σιδερένια!. Οι Αρχαίοι Έλληνες μόνο τη Χρυσή Εποχή είχαν ως πρότυπο και αυτή ενέπνεε όλες τους τις πράξεις και όλα τους τα ιδανικά, διότι, εκτός από την υψηλή και τέλεια επιστήμη και τεχνολογία που είχε αναπτύξει, είχε κατορθώσει να αντιληφθεί ότι σκοπός των κοινωνιών πρέπει να είναι η εξασφάλιση της πνευματικής εξελίξεως του ατόμου. Οι αντιλήψεις αυτές δεν διαμορφώθηκαν μόνο από τα προαναφερθέντα έργα του Ησιόδου και του Πλάτωνος, αλλά από το σύνολο των Μύθων της Μυθολογίας μας. Σύμφωνα με το Σωκράτη, η εξήγηση των μυθολογημάτων χρειάζεται σκέψη,  μεγάλη ικανότητα,  υπερβολικό κόπο και διάθεση απροσδιορίστου χρόνου
(Πλάτων – Φαίδρος,  απόδοση Κ.  Γούναρη. εκδ. Φέξη. σ. 20)

Οι σύγχρονες κοινωνίες εκτιμούν εσφαλμένα τον  Μύθο ως μια εξωπραγματική, δηλαδή ανυπόστατη  διήγηση χωρίς καμία πρακτική ωφέλεια. Ασφαλώς  η θεώρηση αυτή είναι όχι μόνον εσφαλμένη στη βάση της, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί μια αντίληψη που απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Μέχρι πριν από μερικά χρόνια ίσως και να είχε κάποια λογική  η απόρριψη των Μύθων ως παραμύθια. Πριν από ένα σχεδόν αιώνα άρχισαν οι προσπάθειες για την κατασκευή των πρώτων αεροσκαφών.  Δεν υπήρχαν ταχύπλοα σκάφη. Πριν από πενήντα χρόνια δεν υπήρχαν lasers. Πριν από ελάχιστα χρόνια δεν είχε αποκωδικοποιηθεί  το DΝΑ. Εφόσον δεν υπήρχαν αεροσκάφη,  τα άρματα των Θεών που ανεβοκατέβαιναν στον ουρανό εκλαμβάνονταν ως αποκυήματα της φαντασίας του ποιητή. Σήμερα όμως με τη ραγδαία τεχνολογική  εξέλιξη,  είμαστε σε θέση να κάνουμε τα πρώτα δειλά   βήματα για  την κατανόηση της υψηλής  τεχνολογίας εκείνης της μακρινής  αλλά και χρυσής  για την ανθρωπότητα εποχής.

Κείμενο:  Ανχης (ΤΧ) Λάζαρης Ιωάννης
Ηλεκτρολόγος – Ηλεκτρονικός Μηχανικός
Ε.Μ.Π.

http://www.army.gr

Ο ΗΣΙΟΔΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΤΟΥ, ΤΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΙ ΟΤΑΝ ΘΑ ΝΥΜΦΕΥΘΕΙ

Στο «Έργα και Ήμεραι» του Ησιόδου, η ζωή παρουσιάζεται ως αδιάκοπη πάλη ανάμεσα στο δίκαιο και το άδικο.

Το έργο αυτό είναι συμβουλευτικό - διδακτικό έπος, που απευθύνεται στον άμυαλο αδελφό του ποιητή. Στο σημείο (373- 700-705) ο Ησίοδος, συμβουλεύει τον αδερφό του Πέρση, τι να προσέξει όταν θα νυμφευθεί.

Του λέει: Παντρέψου εκείνη πιο καλά, που κατοικεί κοντά σου, κοιτάζοντας τα όλα καλά. Μην παντρευτείς χαρά για τους γειτόνους (γείτοσι χάρματα).
Γιατί τον δυνατό, τον καίει χωρίς ξύλα και τον πάει σ' άγουρα (πρόωρα) γεράματα.
Μη σου ξεγελάσει το νου πισινοστόλιστη γυναίκα φλυαρώντας γλυκόλογα, που διψάει για την αποθήκη σου.

Πυγοστόλος = αυτή που στολίζει την πυγή της, δηλαδή τα οπίσθια της.

Σήμερα εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε πάρα πολλές λέξεις αρχαίες και ομηρικές, πάντα στην σύνθεση τους, χωρίς να το γνωρίζουμε. Έτσι χρησιμοποιούμε και την λέξη πυγή που σημαίνει οπίσθια, αλλά δεν το ξέρουμε.
Παράδειγμα: καλλίπυγος = που έχει ωραία οπίσθια. Πυγολαμπίδα.

30.000 ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΑΟΡΑΤΟΙ ΤΟΥ ΔΙΑ, ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΩΝ ΘΝΗΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ Σ' ΟΛΗ ΤΗ ΓΗ...

Τρίς γάρ μύριοι = 30.000

Ηέρα εσσάμενοι = αόρατοι, αεροντημένοι,
αεροειδείς, ή αορασίαν ενδεδημένοι.

Αία = Ομηρική λέξη που σημαίνει γη.

«…τρεις φορές μύριοι (=30.000) είναι πάνω στην πολύτροφη γη του Δία αθάνατοι φύλακες των θνητών ανθρώπων αυτοί φυλάνε τις δίκες και τ' άθλια έργα ντυμένοι ομίχλη (=αόρατοι, αεροντημένοι), σ' όλη γυρνώντας τη γη.»

ΗΣΙΟΔΟΣ - ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ, 205- 270

Και τώρα ένα μύθο για τους βασιλιάδες θα πω, που τον νιώθουν κι αυτοί" έτσι μίλησε τα γεράκι στο ποικιλόλαιμο αηδόνι, πολύ ψηλά στα σύννεφα κρατώντας το αρπαγμένο στα νύχια του" κι αυτό παραπονεμένα, στα γαμψά τρυπημένο νύχια θρηνούσε" και σ' αυτό δεσποτικά είπε: «Κακόμοιρο, τι λαλάς; Σε κρατάει τώρα πολύ καλύτερος σου" εκεί θα πας, όπου σε πάω εγώ, κι ας είσαι τραγουδιστής" και δείπνο μου θα σε κάνω, αν θέλω, ή θα σ' αφήσω, κι είναι ανόητος όποιος θέλει ν' αντιπαλεύει τους ανώτερους του" γιατί και τη νίκη χάνει, κι εκτός απ' τις ντροπές, τυραννιέται». Έτσι είπε το γοργόφτερο γεράκι, το πλατύφτερο πουλί.

(Εδώ ο Ησίοδος απευθύνεται στο ανεπρόκοπο αδερφό του) Εσύ, Πέρση, άκουγε το δίκιο και μην τρέφεις το άδικο" γιατί το άδικο είναι κακό για το φτωχό θνητό" ούτε κι ο ευγενής δε μπορεί να το βαστάει και τον λυγάει το βάρος του, όταν του τύχουνε κακά δρόμος προς το άλλο είναι, προσπερνώντας, καλύτερος να πας στο δίκιο γιατί η δικαιοσύνη ξεπερνάει την υπερβασία όταν φτάσει στο τέλος μα ο ανόητος το μαθαίνει όταν το πάθει. Γιατί μαζί τρέχει ο Όρκος με τις στρεβλές δίκες. Κι οδύρεται η Δίκη όταν σέρνεται, όπου την πάνε οι άνθρωποι οι δωροφάγοι και κρίνουν το δίκιο με στρεβλές δίκες. Κι αυτή ακολουθεί κλαίγοντας στην πόλη και στους τόπους του λαού ντυμένη ομίχλη, φέρνοντας κακό στους ανθρώπους που θα τη διώξουν και δεν τη μοίρασαν ίσα. Όποιοι όμως τις κρισοδικίες στους ξένους και στους ντόπιους δίνουν ίσα και καθόλου απ' το δίκιο δε βγαίνουν, αυτών η πόλη θάλλει κι ο λαός σ'αυτήν ανθίζει η ειρήνη είναι στη γη τους νεοτρόφα και ποτέ σ' αυτούς τον πικρό πόλεμο δεν αποφασίζει ο πανόπτης Δίας και ποτέ στους δίκαιους άντρες δεν έρχεται η πείνα και το κακό, και στα συμπόσια χαίρονται τα φροντισμένα τους έργα. Σ' αυτούς η γη φέρνει πολύ βιος και στα βουνά η βελανιδιά στην κορφή φέρνει βελανίδια και στη μέση μέλισσες και τα πυκνόμαλλα πρόβατα είναι βάρια απ' το μαλλί και γεννούν οι γυναίκες παιδιά που μοιάζουν στους γονιούς τους και θάλλουν αδιάκοπα απ' τ' αγαθά και στα καράβια δεν ταξιδεύουν, αλλά τον καρπό φέρνει η ζωοδότρα γη.

Μα όποιους κάνουν το άδικο κακό και τ' άθλια έργα, σ' αυτούς τιμωρία ο γιος τους Κρόνου αποφασίζει πανόπτης Δίας. Πολλές φορές κι ολόκληρη η πόλη τυραννιέται απ' τον κακό άντρα που κριματίζει και μηχανεύεται ανόσια. Σ' αυτούς απ' τον ουρανό κακό μεγάλο ρίχνει ο γιος του Κρόνου, πείνα μαζί και θανατικό και χάνεται ο λαός. Ούτε γεννάνε τα παιδιά, κι αδυνατούν τα σπιτικά απ' τη βούληση του Ολύμπιου Δία κι άλλοτε πάλι ή μεγάλο στρατό τους αφανίζει ή το τείχος, ή τα καράβια τους στον πόντο ο γιος του Κρόνου θερίζει.

Βασιλιάδες, σκεφτείτε κι εσείς καλά την τιμωρία αυτή γιατί μες στους ανθρώπους όντας οι αθάνατοι παρατηρούν αυτούς που με στρεβλές δίκες φθείρουν τους συνανθρώπους τους και δεν έχουν το φόβο των θεών. Γιατί τρεις φορές μύριοι (=30.000) είναι πάνω στην πολύτροφη γη του Δία αθάνατοι φύλακες των θνητών ανθρώπων αυτοί φυλάνε τις δίκες και τ' άθλια έργα ντυμένοι ομίχλη (=αόρατοι- αεροντημένοι), σ' όλη γυρνώντας τη γη.

Κι είναι η παρθένα Δίκη, η γεννημένη απ' το Δία, τιμημένη και σεβαστή των θεών, που έχουν τον Όλυμπο, κι όταν βλάπτει κανείς στρεβλά κατηγορώντας, αμέσως κοντά στον πατέρα της το Δία καθίζοντας, το γιο του Κρόνου, τραγουδάει τον άδικο νου των ανθρώπων, ώσπου να πληρώσει ο τόπος τις ανοσιότητες των βασιλιάδων, που έχοντας κακό νου πάνε στραβά τις δίκες στρεβλά δικάζοντας.

Απ' αυτά φυλαχτείτε, βασιλιάδες, και δικάζετε ίσα τις δίκες, δωροφάγοι, και τις στρεβλές δίκες ολότελα ξεχάστε. Στον εαυτό του φτιάνει κακά ο άνθρωπος που φτιάνει κακά στον άλλο, κι η κακή τύχη γι' αυτόν που τη μηχανεύτηκε είναι η πιο κακή. Όλα βλέποντας τα το μάτι του Δία κι όλα νιώθοντας, κι αυτά, αν το θέλει, τα βλέπει και δεν του ξεφεύγει, ποιο δίκιο κι η πόλη αυτή μέσα της κλείνει. Τώρα λοιπόν ούτε ο ίδιος στους ανθρώπους δίκαιος ας μην ήμουν ούτε ο γιος μου" γιατί είναι κακόδίκαιος ο άνθρωπος να είναι, αν πιο πολύ δίκιο, πιο άδικος όντας, θα βρει αλλ' αυτά δεν περιμένω ότι ποτέ θα τ' αφήσει να γίνουν ο νοητής Δίας.

ΗΣΙΟΔΟΣ - ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑΙ, 205- 270

Για περισσότερα, προτείνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο: «Αναζητώντας τους 30.000 Αθανάτους του Διός», Γεράσιμος Καλογεράκης Δίον, 2015.

ΟΙ ΤΡΩΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ

ΓΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΠΙΣΤΕΥΟΤΑΝ ΟΤΙ ΟΙ ΤΡΩΕΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΘΕΩΡΙΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΙΦΘΗΚΕ. 

Το γενεαλογικό δένδρο του Τρώα, όπως άλλωστε και των ελληνικών βασιλικών οίκων, έχει τη ρίζα του στον Δία («Διογένητοι βασιλείς»). Τις σχετικές πληροφορίες αναφέρει ο ποιητής στην Υ ραψωδία όταν σε 25 στίχους (215-140), μας παραθέτει τη γενεαλογία του Αινεία και ταυτόχρονα εκθέτει τογενεαλογικό δένδρο των βασιλέων της Τροίας: 

«Ο Δάρδανος, γιος του Δία έχτισε την πόλη Δαρδανία, και εκείνος γέννησε τον ένδοξο πλούσιο βασιλιά Εριχθόνιο, που είχε 3000 θηλυκά άλογα (φοράδες) του οποίου γιος ήταν ο Τρώας, ο βασιλιάς των Τρώων, που απέκτησε τρία παιδιά : τον Ίλο, τον Άσσαρακο και τον Γανυμήδη (που τον πήραν οι θεοί για οινοχόο). 

Ο Ίλος απέκτησε γιο τον Λαομέδοντα και αυτός τον Πρίαμο».

Ιλιάς - Ραψωδία Υ

Σημαντική όμως είναι και η αναφορά του Απολλοδώρου που αναφέρει ότι πρόγονος των Τρώων ήταν ο Δάρδανος (με αρκαδική καταγωγή), ο γιος του Δία και της Ηλέκτρας (κόρης του Άτλαντα), αυτός βρίσκεται εγκατεστημένος στην Σαμοθράκη και από εκεί θα περάσει στην ακτή της Μικράς Ασίας (λόγω του κατακλυσμού) όπου ήταν βασιλιάς ο Τεύκρος, γιος του Σκαμάνδρου (ποταμού) και της νύμφης Ιδαίας (οι κάτοικοι ονομάζονται Τευκροί). Ο Τεύκρος θα δεχθεί φιλικά τον Δάρδανο, ο οποίος θα παντρευτεί την κόρη του και θα τον διαδεχθεί στον θρόνο, ονομάζοντας την χώρα Δαρδανία (>Δαρδανέλλια). 

Ο γιος του Εριχθόνιος με την Αστυόχη (κόρη του ποταμού Σιμόεντα) θ’ αποκτήσει τον Τρώα, ο οποίος θα τον διαδεχθεί και θα ονομάσει τη χώρα Τροία . Αυτόν θα τον διαδεχθεί στον θρόνο ο μεγαλύτερος γιος, που ονομαζόταν Ίλος, ο οποίος πηγαίνει σε αγώνες στην Φρυγία, και εκεί θα δεχθεί την συμβουλή του βασιλιά (κατόπιν μαντείας) να κτίσει μια πόλη με τον εξής παράδοξο τρόπο: αφού ακολουθήσει μια αγελάδα, που εκείνος του προσφέρει, μέχρι το σημείο όπου αυτή θα σταματήσει, εκεί να χτίσει και την πόλη. Η αγελάδα, κατά την παράδοση, σταματά σ’ ένα λόφο που τον ονόμασε Ίλιον, ενώ ο Δίας ως θεϊκό σημάδι έγκρισης, του έδωσε το Παλλάδιο (το ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς που υπήρχε στην πόλη). Αυτή η πόλη ονομάστηκε Τροία.

Μέσα σε 10 λεπτά ο Ευάγγελος Μπεξής καταρρίπτει μύθους και ψέμματα που έχουν κυριαρχήσει στην καθημερινότητα μας, αλλά και ως "επιστημονικά δόγματα." Σε αυτήν την εκπομπή καταρρίπτεται ο μύθος της διάκρισης Ελλήνων και Τρώων, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται γιά τον ίδιο λαό. Οπτικοακουστικό: ESTIA TV 

Ο Τρωικός Πόλεμος ήταν, στην ουσία, ένας πόλεμος ανάμεσα στους Αχαιούς, Αργείους, Αιολείς και Δαναούς (ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ) με τους Τρώες (ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ). 

Ο πόλεμος αυτός, αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός, το οποίο είδε το φως της αρχαιολογικής σκαπάνης και αποθανατίστηκε στους αιώνες με το περίφημο Ομηρικό έπος, Ιλιάδα. 

Για πάρα πολλά χρόνια, πιστευόταν ότι οι Τρώες δεν ήταν Έλληνες, θεωρία που καταρρίφθηκε τόσο από τις πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, αλλά και τη μελέτη των Ομηρικών επών, απ’ όπου βρίσκουμε κοινούς προγόνους και κοινά ήθη, έθιμα, γλώσσα και θρησκεία.

Έτσι, σήμερα είναι κοινώς παραδεκτό ότι Ο ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ.

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ= Η ΙΣΧΥΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΙΦΙΓΕΝΕΙΑΣ = Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ 

Οι Αχαιοί, θυσίασαν την «Ιφιγένεια», δηλαδή την Ισχύ του κοινού γένους. Παράβλεψαν το όμαιμον και εκστράτευσαν εναντίων των Τρώων. Πιθανότερη αιτία του εμφυλίου αυτού πολέμου, ήταν ο έλεγχος των στενών του Ελλησπόντου που οδηγούν στην Μαύρη Θάλασσα.

Η ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Γιάννης Καλατζής

Αν βαρέθηκες κυρία
Στίχοι: Σώτια Τσώτου. Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής. Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Καλατζής
1971

ΜΕΘΥΣΕ Ο ΙΠΠΟΚΛΕΙΔΗΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

 O Κλεισθένης Μεγακλέους 

Από τον Ηρόδοτο (βιβλίο 6ο, Ερατώ, 122-128)

                                                                              γράφει ο Δημ. Γερμιώτης

Ως γνωστόν οι δημοκρατικοί θεσμοί γεννήθηκαν στην Αθήνα και πρωτεργάτης τους ήταν ο Κλεισθένης, γιος του Μεγακλή και της Αγαρίστης. Παρά λίγο όμως αυτός ο Κλεισθένης να μη γεννιόταν ποτέ αλλά να ξεφύτρωνε στη θέση του κάποιος άλλος, που μπορεί να λεγόταν επίσης Κλεισθένης και να ήταν γιος της Αγαρίστης αλλά ο μπαμπάς του να ήταν ο Ιπποκλείδης και να μην τον ένοιαζε καθόλου η Δημοκρατία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εκείνο τον καιρό, τον 6ο αιώνα της Αρχαιότητας,  τύραννος της σημαντικής, τότε, πόλης της Σικυώνας (κοντά στο σημερινό Κιάτο), ήταν ο Κλεισθένης, λαϊκής καταγωγής πολιτικός, που πήρε την εξουσία υποστηριζόμενος από τους φτωχούς και μεσαίους καλλιεργητές. Όπως οι περισσότεροι τύραννοι του καιρού του, στράφηκε κατά των πλουσίων, τους έβαλε τα δυο πόδια σ΄ένα παπούτσι και ανέδειξε την Σικυώνα σε σημαντική δύναμη της Βόρειας Πελοποννήσου.

Αυτός ο Κλεισθένης είχε μια κόρη, την Αγαρίστη, την οποία, παρά την ταπεινή καταγωγή του, ονειρευόταν να την παντρέψει με κάποιον γαμπρό από ονομαστό σόι. Έτσι όταν η Αγαρίστη έφθασε σε ηλικία γάμου, (που εκείνα τα χρόνια ήταν μεταξύ 16 και 18 χρονών), ο Κλεισθένης κάλεσε στο παλάτι του τα παλικάρια των πιο ονομαστών οικογενειών ολόκληρου του Πανελλήνιου και τους φιλοξένησε αρχοντικά επί μια βδομάδα, μελετώντας το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάθε υποψηφίου γαμπρού. Στην πρόσκληση του Κλεισθένη ανταποκρίθηκαν πολλοί, κάπου δεκατέσσερις. Ήρθαν υποψήφιοι από την Ιταλία, ο Σμινδυρίδης από τη Σύβαρη και ο Δάμασος από την Σίρη. Από την Επίδαμνο της Αδριατικής ήρθε ο Αμφίμνηστος Επιστρόφου, ήρθαν ακόμη ένας Αιτωλός, ένας Ηπειρώτης, ένας Θεσσαλός και ένας από την Ερέτρια της Ευβοίας. Από την Πελοπόννησο φυσικά ήρθαν οι περισσότεροι, πέντε γαμπροί, με επιφανέστερο τον Λεωκύδη, γιο του Φείδωνος, βασιλιά του Άργους. Ήρθαν και δυο Αθηναίοι, ο Ιπποκλείδης Τεισάνδρου και ο Μεγακλής Αλκμαίωνος.

Από την αρχή φάνηκε η υπεροχή του Ιπποκλείδη. Εκτός του ότι καταγόταν από τους Κυψελίδες της Κορίνθου, ήταν πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο αθλητικός από όλους. Ήταν επίσης μεγάλος γλεντζές, αλλά αυτό για τους Έλληνες ήταν προσόν και όχι ελάττωμα. Την τελευταία βραδιά της φιλοξενίας, ο Κλεισθένης, που είχε σχεδόν καταλήξει στην επιλογή του Ιπποκλείδη, έκανε ένα αποχαιρετιστήριο γλέντι. Σ΄αυτό όμως το γλέντι, ο Ιπποκλείδης, που είχε πιεί περισσότερο από το κανονικό, μέθυσε για καλά, διέταξε έναν αυλητή να του παίζει και άρχισε να χορεύει μόνος του. Στην αρχή χόρεψε λακωνικούς χορούς, κατόπιν αττικούς, εν συνεχεία τον κόρδακα (ένα είδος τσιφτετέλι) και στο τέλος φώναξε και φέραν ένα μεγάλο τραπέζι, ανέβηκε επάνω του κι άρχισε να χορεύει πρώτα με τα πόδια κι ύστερα με  τα… χέρια, στηρίζοντας το κεφάλι του στο τραπέζι και κουνώντας τα πόδια του στον αέρα στο ρυθμό της μουσικής (σημείωση: οι αρχαίοι Έλληνες δε φορούσαν σώβρακα και παντελόνια).

Ο Κλεισθένης, που από την αρχή του χορού παρακολουθούσε με μεγάλη δυσφορία τα καμώματα του μέλλοντος γαμπρού, στο σημείο αυτό έχασε την υπομονή του. Έξω φρενών σταμάτησε τον αυλητή και φώναξε στον χορευτή:

          -- Ω παι Τεισάνδρου, απόρχησαο γε μεν τον γάμον! (δηλαδή: γιε του Τεισάνδρου, με το χορό σου έχασες τον γάμο)

         του Ιπποκλείδη δεν ίδρωσε το αυτί και απάντησε στον αμφιτρύωνά του

         -- Ου φροντίς Ιπποκλείδη (δε σκοτίζεται ο Ιπποκλείδης)

         Έτσι ο Κλεισθένης, αφού αποχαιρέτησε τους καλεσμένους του, δίνοντας στον καθένα τους (και στον Ιπποκλείδη) πλούσια δώρα, κράτησε για γαμπρό του τον άλλον Αθηναίο υποψήφιο, τον Μεγακλή, που τον πάντρεψε με την Αγαρίστη. Από το γάμο τους γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, ο Κλεισθένης Μεγακλέους και ο οποίος πρωτοστάτησε στην εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αθήνα. Μια κόρη του νεώτερου Κλεισθένη λεγόταν επίσης Αγαρίστη και ήταν η γιαγιά του Περικλή.

http://www.sarantakos.com/arxaioi.html

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ- ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ…

Δεκαετία ’90: Το 2011 θα έρθουν… μπλα μπλα μπλα…

2000 και μετά…: Το 2012 θα μπλα μπλα μπλα….

2013: …….σιγή ασυρμάτου…… σιγή ιχθύος, κοινώς μούγκα.

2014….: Μετά το Ιούνιο θα γίνει… μπλα μπλα μπλα….

2015…: Τον Ιούνιο το γεγονός…, τον Σεπτέμβριο… μεγάλο γεγονός…

2016….:  Μετά τον Ιούνιο θα γίνει κάτι μπλα μπλα μπλά…. Σύντομα…

2017…: (πάλι) τον Ιούνιο οι μεγάλες αλλαγές… αλλά και τον Σεπτέμβριο… χαμός κι όποιος αντέξει… ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΩΡΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ… ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΙΝΙ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ.

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε και εξακολουθούμε να ασχολούμαστε ακόμη με αυτά τα  περίεργα για την μάζα, ζητήματα, όλα αυτά τα χρόνια, σε τι βαθμό έχουμε αυτοβελτιωθεί ως άνθρωποι ως Έλληνες, σε θέματα  καλλιέργειας ψυχής  και ελληνοπρεπούς Παιδείας  για το κοινό καλό;;;;

Τι έχουμε πετύχει ώστε εκ του αποτελέσματος να αποδεικνύουμε ότι είμαστε άξια τέκνα ηρώων προγόνων. ΤΙ;;;;;;

ΟΙ ΘΕΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΘΕΟΥΣ!

Τέτοιους Έλληνες θέλουν οι Θεοί!

Όχι να περιμένουν άπραγοι το «μάνα» εξ’ ουρανού.

Ο Μεσσιανισμός είναι δουλική αναμονή λύτρωσης και αποτελεί ένα εκφυλιστικό, αλλοτριωτικό φαινόμενο.

Και η πλάκα είναι πως ότι προαναγγέλλεται για τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο κάθε χρόνου, ξεχνιέται με την επόμενη ανακοίνωση του «νέου» «γεγονότος» του νέου Ιουνιοσεπτεμβρίου… και πάμε πάλι, δονήσεις, διαστάσεις, ελεύσεις, αρπαγές, απαγωγές, σε αστροπολιτείες και πάλι μπλά μπλά μπλά… αλλά δε βαριέσαι…. Έρχεται  νέο SURVIVOR.

Έγινα δυσάρεστος το ξέρω… φταίει που δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου.

Κλείνω με το χιλιοειπωμένο: Η αλλαγή θα ξεκινήσει πρώτα από μέσα μας. Πόσοι από μας ξεκίνησαν από εκεί  την προσπάθεια αποβάλλοντας πρώτα τους εγωισμούς;

Σείριος (Χ.Γ.)

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ