Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ

Αργυρό δεκάδραχμο Συρακουσών,
γνωστό ως ''Δημαρέτειον'', -465.
Κεφαλή της νύμφης Αρέθουσας
Βερολίνο, Staatliche Museen- Munzkabinett. 

Ο ποταμός Αλφειός, θαμπώθηκε από την ομορφιά της νύμφης Αρέθουσας, όταν τυχαία συναντήθηκαν στα δάση της κεντρικής Πελοποννήσου. Από τη στιγμή που την αντίκρισε, ο έρωτας πλέον κυβερνά την ψυχή και το νου του ποταμού. Αμέσως αφού εκδήλωσε τον πόθο του στη νύμφη, αυτή προσπαθεί να του ξεφύγει βάζοντάς το στα πόδια. Ο Αλφειός όμως είναι αποφασισμένος να την κάνει δική του και αρχίζει να την καταδιώκει ανάμεσα στα όρη της Αρκαδίας.

Φτάνοντας στην Ηλεία και ενώ η Αρέθουσα ήταν έτοιμη να παραδοθεί στον ποταμό, μεσολαβεί η προστάτιδά της Άρτεμη και προκειμένου να την γλιτώσει από τις ορέξεις του ποταμού, τη μεταφέρει μέσα σε σύννεφο στην ανατολική ακτή της Σικελίας, στη νήσο Ορτυγία και τη μεταμορφώνει σε πηγή.

Ο Αλφειός δεν θα σταματήσει μπροστά στο οποιοδήποτε εμπόδιο προκειμένου να πετύχει το σκοπό του. Με μια υπερβατική και πλήρη σε συμβολισμό κίνηση, βουτά μέσα στο πέλαγος και κολυμπά διασχίζοντάς το, προσέχοντας να μην αναμιχθούν τα νερά του με το αλμυρό θαλασσινό νερό.

Στο τέλος, το πείσμα του τον δικαιώνει, αφού καταφέρνει να ενώσει τα νερά του με το «άχραντον Αρεθούσιον ύδωρ» και να σβήσει επιτέλους τον διάπυρο έρωτά του.

Παραλλαγή του μύθου αυτού, παρουσιάζει τον Αλφειό ως κυνηγό στα βουνά της Αρκαδίας, ο οποίος καταδιώκει την νύμφη και επίσης κυνηγό Αρέθουσα, όταν αυτή αρνείται να ανταποδώσει τον έρωτα του.

Η Άρτεμη τελικά αναλαμβάνει την σωτηρία της πιστής νύμφης και ακόλουθής της. Με ένα κτύπημα ανοίγει ένα χάσμα στη γη, κάπου στη πεδιάδα της Ηλείας, μια καταβόθρα δηλαδή, μεταβάλλει τη νύμφη σε πηγή η οποία, αφού χάνεται μέσα σε υπόγεια – υποθαλάσσια περάσματα , ανέρχεται στην επιφάνεια στο νησάκι Ορτυγία της Σικελίας, στο λιμάνι των Συρακουσών.

Ωστόσο, ο πλάνητας ποταμός Αλφειός καθόλου δεν πτοείται και την ακολουθεί «κατά πόδας». Φθάνει και αυτός στην Ορτυγία από τα ίδια περάσματα και σμίγει τα νερά του με τα νερά της πηγής.

Μια από τις ωραιότερες ποιητικές εκφράσεις, εμπνευσμένη από την ρομαντική αυτή ιστορία των δυο υγρών στοιχείων της φύσης, ανήκει στον Πίνδαρο. Σε ένα στίχο στον πρώτο Νεμεόνικό του, ονομάζει την νήσο Ορτυγία «άπνευμα σεμνόν Αλφειού» δηλ. Ιερή Ανάσα του Αλφειού. Σύμφωνα με το στίχο αυτό, ο ποιητής θέλει τον ποταμό να διανύει όλη τη διαδρομή από τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου ως τη Σικελία χωρίς ανάσα, προφανώς κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας ή έστω κάτω από την επιφάνειά της.

Ας σημειωθεί εδώ πως οι εκβολές του Αλφειού και η νήσος Ορτυγία, βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό μήκος.

Η λατρεία του ως Ιερός Αλφειός είχε φτάσει μέχρι και τα χρόνια των Ρωμαίων. Στο Ιερό ρεύμα του Αλφειού, όπως αναφέρει ο Όμηρος, θυσίαζε ο Νέστορας και ο Ηρακλής ίδρυσε στην Ολυμπία τον κοινό βωμό της Αρτέμιδος και του Αλφειού. 

Οι μυθογράφοι επισημαίνουν την ίδια ονομασία των πηγών της Πισάτιδας στην Ήλιδα και της Ορτυγίας στην Σικελία, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΛΥΚΟΥ ΝΕΡΟΥ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΣΥΡΑΚΟΥΣΑΣ!

Πηγή1 , Πηγή2 , Πηγή εικόνας

____________________________________

 ΑΠ’ ΤΑ ΠΟΤΑΜΙΣΙΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΣΠΡΟΓΑΛΑΝΟ ΚΟΡΦΟ ΤΗΣ ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ ΚΙ ΑΠ’ ΤΟΥ ΔΙΑ ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΜΑΤΙ, ΜΕΣ’ ΑΠ’ ΤΑ ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΠΟΥ ΦΕΓΓΕΙ ΤΟΥ ΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΩΡΙΕΑ Η ΨΥΧΗ, ΚΙ ΑΠ’ ΤΑ ΚΙΟΝΟΚΡΑΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ ΤΑ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΤΟΥ ΑΛΟΓΑ, ΑΠ’ ΤΑ ΠΛΕΓΜΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΠΕΥΚΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΑΦΝΗΣ, ΕΔΩ, ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΘΕΝΙΚΗ ΜΗΤΡΑ ΤΗΣ ΟΛΥΜΠΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ, ΔΕ ΜΟΛΕΥΤΗΚΕ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΠΟΤΕ, ΕΔΩ ΘΑ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΘΕΙ ΤΟ ΦΩΣ.

______________________________

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ - ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΣΕΙΔΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΦΕΙΟΥ (Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ)

Εικόνα: Στην Ορτυγία της Σικελίας. Αλφειός - Αρεθουσα 

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΘΕΩΝ

ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ ΚΑΙ ΑΛΦΕΙΟΥ

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Πώς συμβαίνει, Αλφειέ, συ μόνος εκ των ποταμών να εκβάλης εις την θάλασσαν χωρίς ν' αναμιγνύεσαι με το αλμυρόν νερόν, ως συνηθίζουν όλοι οι ποταμοί; Και ούτε ανακόπτεις την ορμήν σου, ούτε διασκορπίζεσαι, αλλά προχωρείς εις την θάλασσαν συγκεντρωμένος και διατηρείς γλυκύ το ρεύμα σου• αμιγής και καθαρός προχωρείς δεν γνωρίζω που• και βυθιζόμενος όπως οι γλάροι και οι ερωδιοί φαίνεται ότι κάπου θα επανέλθης εις την επιφάνειαν και θα αναφανής.

ΑΛΦΕΙΟΣ. Ερωτικός ο λόγος, Ποσειδών, και μη με κατηγορής, διότι και συ ηγάπησες πολλάκις.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Γυναίκα αγαπάς, ω Αλφειέ, ή νύμφην ή καμμίαν από τας Νηρηίδας;

ΑΛΦΕΙΟΣ. Όχι, αλλά μίαν πηγήν, Ποσειδών.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Και εις ποίον μέρος της γης τρέχει αυτή η πηγή;

ΑΛΦΕΙΟΣ. Εις την νήσον Σικελίαν• την ονομάζουν Αρέθουσαν.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Την γνωρίζω και δεν είνε άσχημη, Αλφειέ, η Αρέθουσα, αλλά διαυγής και καθαρά αναβλύζει και το νερόν της τρέχει επάνω εις πετραδάκια τα οποία του δίδουν λάμψιν αργυροειδή.

ΑΛΦΕΙΟΣ. Αληθώς την γνωρίζεις την πηγήν, Ποσειδών• προς εκείνην λοιπόν πηγαίνω.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Πήγαινε και σου εύχομαι ευτυχίαν εις τον έρωτα. Αλλά δεν μου λες, πού την εγνώρισες την Αρέθουσαν, αφού συ μεν είσαι Αρκάς, αυτή δε ευρίσκεται εις τας Συρακούσας;

ΑΛΦΕΙΟΣ. Βιάζομαι, Ποσειδών, και συ με κρατείς διά να μ' ερωτάς πράγματα που δεν σ' ενδιαφέρουν.

ΠΟΣΕΙΔΩΝ. Έχεις δίκαιον• πήγαινε προς την ερωμένην και αφού εξέλθης εκ της θαλάσσης αναμίξου εις εναγκαλισμόν με την πηγήν και γίνετε οι δύο ένα νερόν.

ΛΟΥΚΙΑΝΟΥ ΑΠΑΝΤΑ, ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΩΝ ΘΕΩΝ - ΑΠΟΔΟΣΙΣ ΙΩ. ΚΟΝΔΥΛΑΚΗ

Πηγή εικόνας

-------------------

Μια από τις ωραιότερες ποιητικές εκφράσεις, εμπνευσμένη από την ρομαντική αυτή ιστορία των δυο υγρών στοιχείων της φύσης, ανήκει στον Πίνδαρο. Σε ένα στίχο στον πρώτο Νεμεόνικό του, ονομάζει την νήσο Ορτυγία «άπνευμα σεμνόν Αλφειού» δηλ. Ιερή Ανάσα του Αλφειού. Σύμφωνα με το στίχο αυτό, ο ποιητής θέλει τον ποταμό να διανύει όλη τη διαδρομή από τη δυτική ακτή της Πελοποννήσου ως τη Σικελία χωρίς ανάσα, προφανώς κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας ή έστω κάτω από την επιφάνειά της.

Ας σημειωθεί εδώ πως οι εκβολές του Αλφειού και η νήσος Ορτυγία, βρίσκονται στο ίδιο γεωγραφικό μήκος.

Η λατρεία του ως Ιερός Αλφειός είχε φτάσει μέχρι και τα χρόνια των Ρωμαίων. Στο Ιερό ρεύμα του Αλφειού, όπως αναφέρει ο Όμηρος, θυσίαζε ο Νέστορας και ο Ηρακλής ίδρυσε στην Ολυμπία τον κοινό βωμό της Αρτέμιδος και του Αλφειού. 

Οι μυθογράφοι επισημαίνουν την ίδια ονομασία των πηγών της Πισάτιδας στην Ήλιδα και της Ορτυγίας στην Σικελία, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΤΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΓΛΥΚΟΥ ΝΕΡΟΥ, ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΗΣ ΣΥΡΑΚΟΥΣΑΣ!

------------------------------

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΥ ΑΛΦΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΡΕΘΟΥΣΑΣ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ!!!

ΠΛΑΤΩΝ: ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΥΘΟ ΚΡΥΒΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΟΙ ΕΟΡΤΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ 2.750 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΣΥΡΑΚΟΥΣΩΝ ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ

Οι εορτασμοί για τα 2.750 χρόνια από την ίδρυση των Συρακουσών στη Σικελία συνδέονται με την άφιξη του Αρχία από την Κόρινθο το -734 που ήρθαν στη Σικελία για να ιδρύσουν τις Συρακούσες.

Την έναρξη των εορτασμών για την 2.750ή επέτειο από την ίδρυση των Συρακουσών θα κάνουν τα τμήματα νεολαίας της Ακαδημίας Τέχνης Αρχαίου Δράματος των Συρακουσών σε μια παράσταση βασισμένη σε Αρχαία Ελληνικά τραγούδια και ψαλμούς.

Αρχίας ο Κορίνθιος

Ο Αρχίας από την Κόρινθο, μέλος της οικογένειας Βακχιάδαι* ήταν ο ιδρυτής της Ελληνικής αποικίας στις Συρακούσες.

Ήταν απόγονος του Ηρακλή, είτε από την Βακχίδα ή από την Τεμενίδα.

Μετά τον θάνατο του Ακταίωνα αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Κόρινθο. Πήγε στο μαντείο των Δελφών, και σύμφωνα με τον Παυσανία έλαβε τον χρησμό, να πάει στην Ορτυγία όπου επανεμφανίστηκε η Αρέθουσα και ο Αλφειός.

Ο Αρχίας απέπλευσε με συνοδεία τον Μύσκηλο και τον Χερσικράτη. Τον Χερσικράτη τον άφησε στην Κέρκυρα, ενώ τον Μύσκηλο τον πήγε στην Ιταλία, όπου και, αφού τον βοήθησε να ιδρύσουν τον Κρότωνα, συνέχισε τον δρόμο του για τη Σικελία.

*Οι Βακχιάδαι ήταν πανίσχυρη Δωρική οικογένεια που κυβέρνησε την Κόρινθο από τον -9ο μέχρι τον -7ο αιώνα αρχικά με το πολίτευμα της βασιλείας και από τον -8ο αιώνα με το πολίτευμα της αριστοκρατίας. Την εποχή των Βακχιάδων, ιδιαίτερα τον -8ο αιώνα η δύναμη της Κορίνθου στην Ελλάδα έφτασε στο μέγιστο σημείο. Γενάρχης της οικογένειας θεωρείται σύμφωνα με την Ιερή μας Παράδοση, την Ελληνική Μυθολογία ο θρυλικός Ήρωας Ηρακλής. Πρώτος βασιλιάς ήταν ο Βάκχος, η οικογένεια κατάγεται από τους επτά γιους και τις τρεις κόρες του. 

Stato Magna Grecia - Due Sicilie