ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ (570-496 π.Χ.)

Ο Πυθαγόρας γεννήθηκε στην Σάμο και ήταν γιος του Μνησάρχου και της Πυθαιδος. Ο Διογένης ο Λαέρτιος, ο Ιάμβλιχος και ο Πορφύριος αναφέρουν πολλά για την ζωή και το έργο του μεγάλου φιλοσόφου. Από την σφαγή των Πυθαγορείων υπό τον Κύλωνα, διεσώθησαν μόνο ο Άρχιππος, ο Φιλόλαος και ο Λύσις, ο οποίος διέφυγε στην Θήβα και εκεί δίδαξε τον Επαμεινώνδα. Ο Πυθαγόρας δίδασκε «τας λεωφόρους μη βαδίζειν», δηλαδή να μη συντάσσεται με την γνώμη των πολλών. (Χρυσά Έπη). Για το «Κυάμων απέχεσθαι» δηλαδή να αποφεύγεται τα κουκιά, κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι ο Πυθαγόρας απέφευγε τα κουκιά διότι πίστευε, λένε…, ότι εκεί κατοικούσαν κακά πνεύματα. Ως γνωστόν οι κύαμοι, δηλ. τα κουκιά, ήταν οι ψήφοι. (πράγματι!!! στις ψήφους υπάρχουν κακά πνεύματα, μόνο που βγαίνουν μόλις ανοίξει η κάλπη… κάτι ήξερε ο Πυθαγόρας.) Ο Πυθαγόρας ασχολήθηκε και με τις θεωρίες περί ψυχής. Υποστήριζε ότι η ψυχή είναι αθάνατη και μετενσαρκώνετε σε αλλά σώματα και άπειρες φορές, με σκοπό τον εξαγνισμό και την άνοδο. Λέγεται ότι παρακολούθησε μαθήματα του Θαλή και του Αναξίμανδρου. Ο Πυθαγόρας ως μέθοδο έρευνας χρησιμοποιούσε την παρατήρηση. Παρατηρώντας διαπίστωσε ότι στην φύση επικρατεί τάξις και αρμονία και για αυτόν τον λόγο, αυτός, έδωσε στο σύμπαν το όνομα κοσμος. Για να υπάρχει αυτή η αδιασάλευτη τάξη και αρμονία σημαίνει ότι τα όντα δεν εξαντλούνται σε όσα υποπίπτουν στις αισθήσεις μας (φαινόμενα, ύλη κλπ.) αλλά προφανώς υπάρχει κάποια δύναμη, μια ουσία, που βρίσκεται και υπάρχει στα πάντα, και παντού. Δεν γίνεται αντιληπτή από τις αισθήσεις μας αλλά εξασφαλίζει την τάξη και την αρμονία. Την ουσία αυτήν ο Πυθαγόρας απεκάλεσε ΑΡΙΘΜΟΝ. Ο αριθμός αυτός δεν είναι μαθηματικός , αλλά συμβολικός και υποδηλώνει την ουσία, η οποία υπάρχει εντός όλων των όντων. Έπρεπε να περάσουν 2500 χρόνια για να δικαιωθεί ο Πυθαγόρας από την επιστήμη, η οποία ανέπτυξε την θεωρία του ατομικού αριθμού, ο οποίος παριστά μονάδες ενέργειας (ηλεκτρισμός) που ενυπάρχουν σε όλες τις γνώστες μορφές της ύλης. (πηγή:Έλληνες Φιλόσοφοι Κ. Πλεύρη Εκδόσεις: Νέα Θέσις)

ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

6. Μερικοί συγγραφείς ισχυρίζονταν ότι ο Πυθαγόρας δεν άφησε κανένα σύγγραμμα. Ο Ηράκλειτος όμως, ο φυσικός φιλόσοφος, διεκήρυξε ότι «ο Πυθαγόρας, ο γιος του Μνησάρχου, επεδόθη περισσότερον από κάθε άλλο άνθρωπο στην έρευνα και αφού εξέλεξε αυτές τις συγγραφές, έκαμε από αυτές μία δική τον σοφία η οποία είναι πολυμάθεια και κακοτεχνία» (είχαν συγχωνευθεί ποικίλες διδασκαλίες. Βλ. Απόσπ. 129). Τα είπε δε αυτά διότι στο υπό τον τίτλον Φυσικόν σύγγραμμά του ο Πυθαγόρας λέγει τα εξής: «Με τον αέρα που αναπνέω, με το νερό πού πίνω, ποτέ δεν θα κατηγορήσω αυτόν εδώ τον λόγον».

7. Είναι βέβαιο ότι ο Πυθαγόρας έγραψε τρία συγγράμματα: τα υπό τούς τίτλους «Παιδευτικόν», «Πολιτικόν» και «Φυσικόν». Ένα άλλο πού φέρεται ως έργο τον Πυθαγόρου είναι του Λύσιδος του Πυθαγορικού από τον Τάραντα πού κατέφυγε στην Θήβα (μετά την σφαγή των οπαδών του Πυθαγόρου στον Κρότωνα) κι εχρημάτισε δάσκαλος τον Επαμεινώνδου. Ο Ηρακλείδης του Σαραπίωνος αναφέρει στην «Σωτίωνος επιτομήν» ότι ο Πυθαγόρας έγραψε και τα ακόλουθα έργα: 1) Περί του όλου, σε στίχους. 2) Ιερός λόγος, πού αρχίζει ως εξής: Νέοι, να σέβεσθε με ησυχία όλα αυτά τα λόγια μου. 3) Περί ψυχής. 4) Περί ευσεβείας. 5) Ηλοθαλής πατήρ του Επιχάρμου του Κώου. 6) Κρότων, και άλλα. Όσον αφορά στον «Μυστικόν λόγον» (είναι ή μυστική διδασκαλία τον Πυθαγόρου που προωρίζετο για τον στενό κύκλο των τακτικών, των «μαθηματικών» μαθητών του), είναι, λέγουν, του Ιππάσου, και εγράφη για να δυσφημηθεί ο φιλόσοφος. Όπως έγινε και με πολλά έργα τον Άστωνος του Κροτωνιάτου που τα παρουσίαζε ως έργα του Πυθαγόρου. 

8. Ο Αριστόξενος λέγει ότι τα περισσότερα από τα ηθικά του δόγματα ο Πυθαγόρας τα πήρε από την ιέρεια των Δελφών Θεμιστόκλεια. Επίσης ο Ίων ο Χίος αναφέρει εις τούς «Τριαγμούς» του ότι μερικά δικά του ποιήματα ο Πυθαγόρας τα απέδιδε στον Ορφέα (Πρβλ. Κλήμης Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, Ι, 131). Δικοί του λέγουν είναι και οι «Κοπίδες» που αρχίζουν ως εξής: Μη γίνεσαι αναιδής μπροστά σε κανέναν.
Ο Σωσικράτης γράφει στις «Διαδοχές» του ότι ερωτηθείς από τον τύραννο των Φλιασίων Λέοντα τι είναι, φιλόσοφος, του απήντησε. Και ότι παραβάλλει την ζωή με μεγάλο αγώνα. Και όπως σ’ αυτόν άλλοι πηγαίνουν ν' αγωνισθούν κι άλλοι για να κάνουν εμπόριο, έτσι και στην ζωή οι μεν δουλοπρεπείς κινούνται για δόξα και κέρδη, οι φιλόσοφοι όμως επιζητούν (διά τής ερεύνης) την αλήθεια. Αυτά λοιπόν επί τον προκειμένου.

ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΛΑΕΡΤΙΟΥ “ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ” - ΒΙΒΛΙΟΝ Η

Απόδοσις: Νικόλαος Κυργιόπουλος
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Ποταμιάνος
Εκδόσεις: Γεωργιάδη – Βιβλιοθήκη Των Ελλήνων

Η Έννοια της Μετενσάρκωσης στην Αρχαιοελληνική Γραμματεία #2

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Ακολουθούν ακριβή αποσπάσματα/παραδειγματικές φράσεις σε Αρχαία Ελληνικά από κλασικές Αρχαιοελληνικές πηγές που συνδέονται με την έννοια της μετενσάρκωσης και την αθανασία της ψυχής, μαζί με σύντομη εξήγηση για το πώς υποστηρίζουν την ιδέα ενός Συμπαντικού Νόμου της ψυχής:

Πλάτων – Φαίδων (Περί Ψυχῆς)

Ὅτι ψυχὴ ὑπάρχει πρὸ τοῦ σώματος καὶ μετέπειτα τῆς κορυφᾶς αὐτοῦ… οὐκ ἀφανίζεται, ἀλλὰ ἐκείνῳ διαφεύγει τοῦ σώματος, ἵνα ἐστὶν ἀθάνατος·

(Η ψυχή υπάρχει προ του σώματος και μετά τον θάνατο του σώματος… δεν εξαφανίζεται, αλλά διαφεύγει από αυτό και είναι αθάνατη.)

Περί της αθανασίας της ψυχής, όπως παρουσιάζεται στο έργο Φαίδων. Με τον τρόπο αυτό ο Πλάτων δείχνει ότι η ψυχή δεν πεθαίνει με το σώμα, αλλά συνεχίζει να υπάρχει. 

Αυτό το ίδιο πλατωνικό θέμα αποτελεί τον πυρήνα της ιδέας ότι η ψυχή κινείται πέρα από το φυσικό σώμα και επανέρχεται. Ενα βασικό προαπαιτούμενο για την έννοια της μετενσάρκωσης.

Πλάτων – Μύθος του Ηρός (Πολιτεία, Βιβλίο 10)

Ο Πλάτων αναφέρει έναν μύθο στο τέλος της Πολιτείας (βιβλίο 10), στον οποίο ο ήρωας Ἦρ επιστρέφει μετά θάνατον για να διηγηθεί τι είδε στον κόσμο των ψυχών:

…καὶ αἱ ψυχαὶ ἀνακύπτουσιν ἐκ τῶν τόπων ἐκεῖνων, καὶ κατὰ τὸ μέρος ὃ ἔχουσι πρὸς τὸ δίκαιον καὶ ἀδίκῳ ἀναλέγομεν αὐτὰς· καὶ ἐκλέγονται ζωὰς καινάς…

(…και οι ψυχές σηκώνονται από εκείνους τους τόπους, και ανάλογα με την δικαιοσύνη ή την αδικία που είχαν, επιλέγουν μια νέα ζωή…)

 Ο μύθος περιγράφει πώς οι ψυχές κρίνοται μετά θάνατον, πώς επιλέγουν νέα ζωή και ενσαρκώνονται ξανά· δηλαδή μετενσαρκώνονται, ανάλογα με την ηθική κατάσταση της προηγούμενης ζωής τους.

Ορφικό / Πυθαγορικό Πλαίσιο

Αν και οι «Ορφικοί Ύμνοι» δεν περιέχουν άμεσα λέξεις περί μετενσάρκωσης, η διδασκαλία των Ορφικών και οι σχετικοί χρυσοί πίνακες (τις οποίες μετέφεραν μυημένοι στο θάνατο και μετά τον τάφο) αναφέρουν ότι:

…ὡς διαβατήριον λέγοντες τὸ διὰ ληθέας καὶ μνημοσύνης πίνεσθαι μεταστάντας τὰς ψυχάς…

(…ότι οι ψυχές, μετά τον θάνατο, πίνουν το νερό της μνήμης ή της λησμονιάς και στη συνέχεια επιλέγουν νέα ενσάρκωση…) όπως αποδίδεται από ερμηνευτές Ορφικών επιγραφών (αναφορές σε Lethe / Mnemosyne). 

Στην ιδεολογία των Μυστηρίων, η ψυχή δεν μένει μια φορά ανθρώπινη, αλλά επανέρχεται σε νέο σώμα μέσω ενός κυκλικού ταξιδιού μετά θάνατον, χαρακτηριστικό συστήματος που μοιάζει με νόμο στο σύμπαν.

Πυθαγορική Παράδοση (συνεχιζόμενη ενσαρκώσεις)

Ο Πορφύριος αναφέρει πως σύμφωνα με την παράδοση των Πυθαγορείων:

…ἡ ψυχὴ ἀθάνατος, καθάπερ ὁ Πυθαγόρας δίδασκε, ὅτι διαβαίνει διὰ σωμάτων ἕτερα καὶ ἐπιστρέφει πάλιν…

(…η ψυχή είναι αθάνατη, όπως δίδασκε ο Πυθαγόρας, και περνά από άλλα σώματα και επιστρέφει ξανά…) από διδασκαλία Πυθαγορείων. 

Από τα κείμενα αυτά προκύπτουν μερικά κρίσιμα στοιχεία:

Η ψυχή θεωρείται αθάνατη, διαχωρισμένη από το σώμα και συνεχιζόμενη μετά το θάνατο (Φαίδων). 

Υπάρχει διαδοχική πορεία που περιλαμβάνει κριτική του τρόπου ζωής και επιλογή νέας ζωής («Μύθος του Ηρός»). 

Στον Εμπεδοκλή η ιδέα της μετενσάρκωσης είναι ακόμη πιο ρητή και «κυριολεκτική» απ’ ό,τι στον Πλάτωνα.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής (ή «δαίμονος») από σώμα σε σώμα. Σε σωζόμενα αποσπάσματά του λέει χαρακτηριστικά ότι υπήρξε:

«ήδη γαρ ποτ᾽ ἐγώ γενόμην κοῦρός τε κόρη τε

θάμνος τ᾽ οἰωνός τε καὶ ἔξαλος ἔνθα ἁλίης ἰχθύς»

Δηλαδή: «ήμουν κάποτε αγόρι και κορίτσι, θάμνος, πουλί και άλαλο ψάρι της θάλασσας».

Ο Πλάτων (στην Πολιτεία) δίνει ηθικοφιλοσοφική έμφαση στην επιλογή της ψυχής.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για αναγκαστική περιπλάνηση λόγω κοσμικού νόμου, μια διαδικασία κοσμολογική και μυητική.

Στην περίπτωση του Εμπεδοκλή μπορούμε να μιλήσουμε σχεδόν απερίφραστα για διδασκαλία μετενσάρκωσης στον Αρχαίο Ελληνικό Κόσμο, πολύ πριν τις συστηματικές αναφορές του Πλάτωνα.

Πυθαγόρας: Η Ορφική και Πυθαγορική παράδοση θεωρεί την ψυχή ως μέρος ενός κυκλικού νόμου ζωής, θανάτου, αναγέννησης. 

Η μετενσάρκωση θεωρείται βασική διδασκαλία της πυθαγόρειας παράδοσης.

Μάλιστα ο Φιλόστρατος γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν πολλές προηγούμενες ζωές του. 

Η μαρτυρία του Φιλοστράτου: Ο Φιλόστρατος πράγματι γράφει ότι ο Πυθαγόρας θυμόταν προηγούμενες ζωές του. Αναφέρει ότι θυμόταν πως υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Εύφορβος, ένας ήρωας της Τροίας.

Η ιστορία αυτή συνδέεται με τον Εύφορβο της Ιλιάδα, τον οποίο ο Πυθαγόρας ότι αναγνώρισε μέσω της ασπίδας του σε ναό.

Ο Πλάτων βλέπει την ψυχή ως αθάνατη, που μαθαίνει και εξελίσσεται μέσω πολλών ζωών.

Ο Εμπεδοκλής μιλά για την περιπλάνηση της ψυχής μέσα στον φυσικό κόσμο, επηρεασμένη από τις κοσμικές δυνάμεις.

Ο Πυθαγόρας δίνει την εμπειρική διάσταση: η ψυχή θυμάται προηγούμενες ζωές και χρειάζεται καθαρμό για να απελευθερωθεί.

Σε όλες τις περιπτώσεις, η ψυχή δεν εξαφανίζεται, αλλά συμμετέχει σε έναν κύκλο ζωής, μια διαδικασία που μπορεί να θεωρηθεί ως Συμπαντικός Νόμος από την Αρχαιοελληνική οπτική. 

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

-----------------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Οι ψυχές οδηγούνται στο χώρο της μετενσάρκωσής τους και επιλέγουν την επόμενη ζωή τους – Με ποια κριτήρια πρέπει να γίνεται η επιλογή - ΠΛΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΕΙΑ

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ Ο ΘΕΟΣΤΑΛΤΟΣ

Ο Μνήσαρχος και η Πυθαΐς, οι γονείς του Πυθαγόρα, προέρχονταν από τον οίκο και την γενιά που δημιουργήθηκε από τον Αγκαίο, τον ιδρυτή της αποικίας της Σάμου. Επειδή η ευγενική αυτή καταγωγή θρυλείται μεταξύ των συμπολιτών του Πυθαγόρα, κάποιος Σάμιος ποιητής ισχυρίζεται ότι ο Πυθαγόρας ήταν γιος του Απόλλωνα. Η φήμη αυτή επικρότησε για τον εξής λόγο:

Όταν ο Μνήσαρχος βρέθηκε στους Δελφούς για εμπορικούς λόγους, μαζί με την γυναίκα του που δεν γνώριζε ακόμη ότι ήταν έγκυος, ζήτησε χρησμό από την Πυθία σχετικό με το επικείμενο ταξίδι του προς την Συρία. Η Πυθία χρησμοδότησε ότι αυτός μεν θα δοκιμάσει μεγάλη ευχαρίστηση και θα αποκτήσει πολλά χρήματα, η δε γυναίκα του ότι εγκυμονεί ήδη και πως θα γεννήσει παιδί που θα διαφέρει κατά την ωραιότητα και τη σοφία από όλους τους ανθρώπους και θα καταστεί πάρα πολύ ωφέλιμο στο ανθρώπινο γένος.

Ο Μνήσαρχος κατανοώντας πως κάτι σπουδαίο και θεόσταλτο θα προέκυπτε, μετονόμασε μάλιστα την γυναίκα του από Παρθενίδα σε Πυθαίδα μετά τον χρησμό. Κατόπιν επιχείρησε το ταξίδι που σχεδίαζε έχοντας λάβει τόσο ευνοϊκή προτροπή, με αποτέλεσμα όσο βρισκόταν στην φοινικική Σιδόνα να γεννήσει η Πυθαίδα το γιο τους.

Ο Μνήσαρχος ονόμασε το νεογέννητο Πυθαγόρα καθώς είχε προφητευτεί από τον Πύθιο Απόλλωνα. Πράγματι ήταν γεγονός αδιαμφισβήτητο από τους Αρχαίους ότι η ψυχή του Πυθαγόρα είχε αποσταλεί από την Ανώτατη αρχή του Απόλλωνα, είτε επειδή ήταν συναφής είτε κατ' άλλον τρόπο συνδεδεμένη με τον θεό. Η ίδια του η γέννηση και η ποικίλη σοφία της ψυχής του το αποδείκνυαν ολοφάνερα.

Όταν ο Μνήσαρχος επέστρεψε στη Σάμο με πολλά κέρδη και μεγάλη περιουσία, έχτισε ιερό του Πύθιου Απόλλωνα και πρόσεξε ιδιαίτερα την ανατροφή του παιδιού του, αναθέτοντάς την παράλληλα πότε στον Κρεώφυλο, πότε στον Φερεκύδη από την Σύρο καθώς επίσης και σε ιερείς.

Ο νεαρός Πυθαγόρας μεγάλωνε με μεγάλη σεμνότητα και σωφροσύνη και έγινε όμορφος στην εμφάνιση πολύ περισσότερο από άλλους νέους. Απολάμβανε δε κάθε είδους σεβασμό ακόμη και από τους πολύ μεγαλυτέρους του σε ηλικία πολίτες. Όταν μιλούσε μετέστρεφε τους πάντες με το μέρος του και φαινόταν αξιοθαύμαστος ώστε από τους πολλούς να βεβαιώνεται με κάθε φυσικότητα πώς ήταν πράγματι γιός του θεού Απόλλωνα.

Ενθαρρυμένος από την παιδεία που έλαβε από βρέφος και από τη φυσική του ομορφιά, ακόμη περισσότερο κατέβαλλε προσπάθεια να αποδεικνύει τον εαυτό του άξιο των προτερημάτων που τον διακοσμούσαν.

Όλα όσα έλεγε ή έπραττε τα έκανε με μειλιχιότητα, δίχως να κυριεύεται ούτε από οργή, ούτε από ζήλεια, ούτε από εριστικότητα ούτε από άλλη διαταραχή ή επιπολαιότητα. Μεγάλη θρησκευτικότητα χαρακτήριζε τη συμπεριφορά του και ακολουθούσε ιδιαίτερα σημαντικές δίαιτες, με ισορροπία ψυχής και εγκράτεια σώματος.

Διαβάσουμε στο βιβλίο του Φιλόστρατου, “ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ”, ΒΙΒΛΙΟ Α': Όσοι επαινούν τον Σάμιο Πυθαγόρα λένε γι' αυτόν ότι δεν ήταν ακόμη Ίωνας, όταν γεννήθηκε κάποτε στην Τροία ως Εύφορβος. Πέθανε και αναβίωσε, αλλά το ότι είχε πεθάνει, επιβεβαιώνεται και από τον Όμηρο. [Μετενσάρκωση του Εύφορβου. Ο Εύφορβος ήταν Τρώας ήρωας, που προκάλεσε την πρώτη πληγή στον Πάτροκλο και σκοτώθηκε από τον Μενέλαο (Όμηρος, Ίλιάς, Π 808, Ρ 1 κ.ε.)]

Και συνεχίζει ο Φιλόστρατος: Οι άλλοι είχαν διάφορες γνώμες για τον θεό και αντίθετες μεταξύ τους. Στον Πυθαγόρα είχε φανερωθεί ο Απόλλων και είπε ποιος ήταν. Κι άλλοι θεοί είχαν φανερωθεί, όπως η Αθηνά, οι Μούσες και άλλοι, των οποίων τις μορφές και τα ονόματα αγνοούν οι άνθρωποι. Ό,τι έλεγε ο Πυθαγόρας οι συνομιλητές του το θεωρούσαν νόμο και τον τιμούσαν ως απεσταλμένο του Δία. Κρατούσαν κλειστό το στόμα τους σχετικά με το θείο, διότι άκουγαν πολλά θεϊκά και απόρρητα που ήταν δύσκολο να μην τα πουν αν δεν μάθαιναν πρώτα ότι και η σιωπή είναι λόγος.

Τον συμπαντικό Νόμο της μετενσάρκωσης διδάχθηκε ο Πυθαγόρας από το δάσκαλό του Φερεκύδη τον Σύρο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι την αποκόμισε από τον Ορφισμό, στα Μυστήρια του οποίου είχε μυηθεί.

Ο Πορφύριος, από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, μας λέει πως οι ψυχές των ηρώων επανέρχονται οικιοθελώς στη Γη και ενσαρκώνονται, για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Τέτοια περίπτωση θεωρεί τον Πυθαγόρα που ενσαρκώθηκε με σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την πείρα του στην ανθρωπότητα. Ο Πυθαγόρας μυήθηκε στα διάφορα Μυστήρια, γιατί έπρεπε να «αναμνηστεί» την αλήθεια που «εν σπέρματι» κατείχε και να προσαρμοστεί στο χώρο και στο χρόνο που γεννήθηκε.

Πυθαγόρας και Πλάτωνας:  Οι καλές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής διατηρούν αναλλοίωτο το αντικαθρέφτισμα του θείου και βελτιώνουν την εικόνα του σώματος που φιλοξενεί την ψυχή. Αντίθετα οι κακές πράξεις το αλλοιώνουν ή το καταστρέφουν εντελώς. Όσο πιο ευγενική είναι μια ψυχή τόσο πιο όμορφο σώμα οικοδομεί. 
Όποια η μορφή, τέτοια και η ψυχή, έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες.

Βιβλιογραφία:
http://3lyk-komot.rod.sch.gr
ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΥ, “ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ”, ΒΙΒΛΙΟ Α'
Πυθαγόρου Βίος, Πορφύριος, εκδόσεις Πύρινος κόσμος, 1978.

------------------------

«Ιερόν συμβουλή»

Έχεις την ιερή  υποχρέωση να παρέχεις τη  συμβουλή και τις γνώσεις σου για  την πρόοδο και  βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας.

Από ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ

Η ΙΔΙΟΧΕΙΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ - ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ!

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, είναι αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της Αρχαίας Ελλάδος.
Η διδασκαλία του επηρέασε άμεσα όλους τους επόμενους φιλοσόφους που τον διαδέχτηκαν και σε πολλές περιπτώσεις, μας επηρεάζει ακόμα και σήμερα.

Ωστόσο, σήμερα επικρατεί η άποψη ότι ο μέγιστος αυτός φιλόσοφος, δεν συνέγραψε ποτέ, κανένα βιβλίο όσο βρισκόταν εν ζωή.

Ο Διογένης Λαέρτιος όμως έχει αντίθετη άποψη. Στο βιβλίο του «Βίοι Φιλοσόφων» στο κεφάλαιο που αναφέρεται στον βίο του Πυθαγόρα, όχι μόνο αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο Πυθαγόρας είχε συγγράψει πολλά βιβλία, αλλά αναφέρει μάλιστα και τους τίτλους ορισμένων από αυτά.

Ας δούμε το κείμενο:

...Ο Πυθαγόρας είχε γράψει τρία συγγράμματα:
Ένα περί εκπαίδευσης, ένα περί πολιτικής και ένα περί φύσεως.
Όπως επίσης αναφέρει ο Ηρακλείδης, ο γιος του Σαραπίωνος, στο βιβλίο του «Σωτίωνος Επιτομή», ο Πυθαγόρας είχε συγγράψει σε μορφή έπους ένα βιβλίο με τον τίτλο «Περί του όλου».
Σύμφωνα με τον Ηρακλείδη, είχε συγγράψει και ένα δεύτερο βιβλίο, που λέγεται «Ιερός λόγος» το οποίο αρχίζει ως εξής:
«Αγαπητοί μου νέοι, πρέπει να αντιμετωπίσετε με σεβασμό και με προσοχή όλα αυτά που αναφέρω».
Επίσης είχε συγγράψει και ένα τρίτο βιβλίο με τίτλο «Περί Ψυχής».
Τέταρτο βιβλίο με τίτλο «Περί Ευσεβίας»
Πέμπτο βιβλίο με τίτλο «Ηλοθαλής», ο οποίος ήταν πατέρας του Επιχάρμου του Κώου.
Έκτο βιβλίο με τίτλο «Κρότωνας» και επίσης συνέγραψε και άλλα πολλά βιβλία.

Εκεί όμως που μας περιμένει μία πραγματική έκπληξη είναι στο τέλος του βιβλίου, όπου ο Διογένης Λαέρτιος μας ανακοινώνει ότι μπορεί να μην έχει στην κατοχή του τα βιβλία του Πυθαγόρα, έχει όμως στο πολύτιμο αρχείο του μία ιδιόχειρη επιστολή του, την οποία και μας παραθέτει.

Σήμερα λοιπόν, έχουμε την μεγάλη τύχη να έχουμε στα χέρια μας, το μοναδικό γραπτό κείμενο που προέρχεται από τον ίδιο τον Πυθαγόρα, γραμμένο πριν από 2500 χρόνια.
Ας το απολαύσουμε:

Ο Πυθαγόρας έχει συγγράψει την κάτωθι επιστολή:

Από τον Πυθαγόρα προς τον Αναξιμένη.

Και εσύ λαμπρέ φίλε μου, αν υστερούσες σε ευγένεια και φήμη ως προς την προσωπικότητά σου, θα σου πρότεινα να μεταναστεύσεις από την Μίλητο και να έρθεις κοντά μου.
Τώρα όμως, σε έχει εγκλωβίσει η καλή φήμη που απόκτησες στην πατρίδα σου, όπως και εμένα κατά τον ίδιο τρόπο με έχει εγκλωβίσει η ίδια καλή φήμη που απέκτησα εδώ, επειδή θεωρούμαστε και οι δύο φημισμένοι φιλόσοφοι.
Εάν λοιπόν εμείς οι φημισμένοι φιλόσοφοι εγκαταλείψουμε τις πόλεις μας, τότε οι πολίτες θα χάσουν το ηθικό τους.
Έτσι θα αυξανόταν ο κίνδυνος να καταληφθεί οι πόλη σου από τους Μήδους.
Γι αυτόν τον λόγο, δεν είναι πάντοτε καλό να λέει κανείς «λόγια του αέρα» αλλά είναι καλύτερο και προτιμότερο να στηρίζει την πατρίδα του.
Αλλά και εγώ, δεν υπολόγιζα πάντα μόνο την σχέση μου με την πατρίδα μου (Σάμος), αλλά ελάμβανα μέρος και σε πολέμους οι οποίοι αφορούσαν διαμάχες μεταξύ Ελληνικών πόλεων της Ιταλίας.

Βλέπουμε ότι σε αυτήν της μοναδικής αξίας επιστολή του, ο Πυθαγόρας διατυπώνει την άποψη ότι ένας πραγματικός φιλόσοφος είναι αυτός που διαθέτει την ικανότητα να εμπνέει τους πολίτες της πόλης του και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να ακολουθεί μία τέτοια ζωή που να αποτελεί το παράδειγμα προς μίμηση.
Όπως ο ίδιος μας αποκαλύπτει, κατά την διάρκεια της ζωής του, είχε λάβει μέρος και σε πολέμους, διότι το καλύτερο και προτιμότερο με το οποίο μπορεί να ασχοληθεί ένας άνθρωπος είναι να υποστηρίζει την πατρίδα του!

http://www.astrology.gr/

Το πρωτότυπο κείμενο της επιστολής του Πυθαγόρα, στα σχόλια.

ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ - Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ – Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΝ ΒΙΩΝ ΤΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΕΡΧΟΤΑΝ ΣΕ ΕΠΑΦΗ

Πέραν των άλλων πληροφοριών διά το πρόσωπον του μεγάλου αυτού ανδρός, οι οποίες λίγο-πολύ είναι γνωστές ή είναι δυνατόν να αναζητηθούν με ευκολία σε μία πλειάδαν αξιόλογων μελετών και άρθρων, θα αναφερθώ εδώ σε μερικές αναφορές από τον βίον του μεγάλου μύστου και φιλοσόφου πανεπιστήμονος, τις οποίες συναντούμε μέσα στο έργον του Ιάμβλιχου «Περί του Πυθαγορικού Βίου», και αναφέρονται στην άποψιν του Πυθαγόρα περί των μετενσαρκώσεων της ψυχής. Είναι δε χαρακτηριστικές της βαθειάς γνώσεως της ουσίας των πραγμάτων και της κατανοήσεως της υπάρξεως και της αλληλεπιδράσεως των δύο συμπλεκομένων κόσμων του «ταυτού» και του «θατέρου», όπως και των συνεχών κύκλων της ψυχής, τις οποίες είχεν ο μεγάλος μας μύστης.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτήν την αναφοράν, ο Πυθαγόρας είχε γνώσιν των προηγουμένων βίων, τόσον του ιδίου, όσον και των ανθρώπων με τους οποίους ερχόταν σε επαφήν!

Στην αρχαιότηταν, οι άνθρωποι, οι οποίοι είχαν αυτήν την ιδιότηταν, αποκαλούνταν «ιεροί άνδρες» και θεωρούνταν ότι ήταν εκείνες οι ψυχές, οι οποίες βίωναν την τελευταία, ή μία από τις τελευταίες ενσαρκώσεις τους.

Ο Πυθαγόρας λοιπόν πίστευε ότι η πρώτη ασχολία των ανθρώπων, έπρεπε να είναι η προσπάθεια απελευθέρωσης της ψυχής τους από τα δεσμά της ύλης, μέσα από την αυτογνωσίαν, η οποία επιτυγχάνεται με την συνεχήν άσκησιν στην εγκράτειαν και στην πνευματικήν ζωήν. Μέσα από αυτήν την άσκησιν μπορούν να ενεργοποιηθούν οι μνήμες των ανθρώπων, οι οποίες θα τους οδηγήσουν στην γνώσιν και στην επαφήν τους με τον Θείον. Προς τον σκοπόν αυτόν συνήθιζε να επαναφέρει στην μνήμην πολλών από τους μαθητάς του την προηγούμενη ζωήν, στην οποίαν έζησεν η ψυχή τους πριν φυλακιστεί στο τελευταίο τους σώμα!

Ο ίδιος έλεγε και υπεστήριζε με αδιάσειστα τεκμήρια, ότι είχεν υπάρξει σε προηγούμενη ζωή του ως ο Εύφορβος, ο υιός του Πάρθου, Δάρδανος από την Φρυγίαν, ο οποίος κατά την μονομαχίαν του Πατρόκλου με τον Έκτορα, μπροστά από τις Σκαιές Πύλες του Ιλίου, είχε τραυματίσει τον Πάτροκλον, ερχόμενος πίσω του, με δόρυ στην μέση των ώμων και έγινε η αιτία να θανατωθεί ο πληγωμένος σύντροφος του Αχιλλέως από τον Έκτορα!

Μάλιστα συνήθιζε να τραγουδάει, παίζοντας λύρα, τους στοίχους εκείνους του Ομήρου, οι οποίοι αφορούσαν στον θάνατον του ιδίου ως Ευφόρβου από τον Μενέλαο στην μάχην, η οποία επακολούθησε διά την κατοχήν του σώματος του Πατρόκλου! (Ιλιάς, Ραψωδία Ρ, 50-60).

Έκανε δε και την περιγραφή της ασπίδος του Ευφόρβου, την οποίαν οι Έλληνες επιστρέφοντας από τον Τρωϊκόν πόλεμον, αφιέρωσαν μαζί με τα Τρωϊκά λάφυρα στον ναόν της Αργείας Ήρας.

Επίσης υπάρχει η αναφορά ότι ο Πυθαγόρας υπενθύμισε στον Μυλλία τον Κροτωνιάτην, ότι σε προηγούμενη ζωή του ήταν ο Μίδας, υιοθετημένος υιός του Γορδίου και βασιλιάς της Φρυγίας και ο Μυλλίας ταξίδεψε κατόπιν παραινέσεώς του στην Φρυγία διά να τελέσει στον τάφο του πατρός του, όσα τον είχε συμβουλεύσει.

Αυτές οι πληροφορίες, τις οποίες μας μεταφέρει ο Ιάμβλιχος, δείχνουν ότι, εκτός των άλλων ιδιοτήτων τις οποίες είχεν ο Πυθαγόρας, εγνώριζε και τις προηγούμενες ζωές του και ότι φροντίζοντας διά την προετοιμασίαν των μαθητών του, τους υπενθύμιζε τις προηγούμενες ζωές, στις οποίες είχε θητεύσει η ψυχή τους, θεωρώντας την ανάμνησιν της ψυχής, ως κινητήριον δύναμιν στην ανοδικήν της προσπάθειαν!

Διά τον μεγάλον αυτόν φιλόσοφον, μύστην και πανεπιστήμονα, ο Εμπεδοκλής, αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του σαν θεόσταλτη δωρεά, ανέφερε τα ακόλουθα:

«Ήν δέ τις έν κείνοισιν ανήρ περιώσια ειδώς,
ός δή μήκιστον πραπίδων εκτήσατο πλούτον,
παντοίων τε μάλιστα σοφών επιήρανος έργων.
Οππότε γάρ πάσησιν ορέξαιτο πραπίδεσσι,
ρείά γε τών όντων πάντων λεύσσεσκεν έκαστα
καί τε δέκ’ ανθρώπων και τ’ είκοσιν αιώνεσσι.»

«Υπάρχει δε ανάμεσά τους κάποιος άνδρας με άπειρες γνώσεις,
ο οποίος είχεν αποκτήσει απροσμέτρητον πνευματικόν πλούτον,
αυθεντία ιδιαίτερα στα κάθε λογής σοφά έργα.
Διότι κάθε φορά που επιστράτευε το πνεύμα του σε όλον του το μεγαλείον,
εύκολα έβλεπε το κάθε τι που υπάρχει
σε δέκα ή ακόμη και σε είκοσι γενεές».

ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ

………………………….

Θα αναφερθώ στην μελαγχολική ιστορία του Ευφόρβου, τρωικού ήρωα, ο οποίος σκοτώθηκε στην μάχη από τον Μενέλαο. Ο Πυθαγόρας πίστευε πως σε προηγούμενη ζωή του ήταν ο Εύφορβος, ο γιος του Πάνθου, αυτός που είχε νικήσει τον Πάτροκλο. Λέγεται πως η ασπίδα του Ευφόρβου αφιερώθηκε στη Αργεία Ήρα. Με «αναμφιλέκτοις τεκμηρίοις», με αδιαφιλονίκητα στοιχεία ο Πυθαγόρας απέδειξε πως ήταν ο Εύφορβος και έπαιζε μάλιστα στην λύρα του και τραγουδούσε μελωδικά τους ομηρικούς στίχους που αφορούσαν τον σκοτωμένο ήρωα.

Η κόμη του, η όμοια με των Χαρίτων, βρεχόταν από αίμα/
καθώς και οι πλόκαμοι που ήταν δεμένοι με χρυσάφι και χαλκό σε σχήμα σφήκας.
Κι όπως αυτός που καλλιεργεί βλαστάρι ευθαλούς ελιάς,
σε τόπο ερημικό, όπου αναβρύζει άφθονο ύδωρ/
ωραίο και ανθηρό, βλαστάρι που το δονούν πνοές/
παντοίων ανέμων, κι ως είναι γεμάτο με άνθη λευκά/
έρχεται αιφνιδίως άνεμος με θύελλα μεγάλη/
το ξερριζώνει από τον χώρο του και το πετάει στη γη·/
έτσι τον γιο του Πάνθου, τον έμπειρο στο ακόντιο Εύφορβο
αφού ο Ατρείδης Μενέλαος τον σκότωσε, του σύλησε τα όπλα.

Ιαμβλίχου, Περί του πυθαγορικού βίου, αποδ. Α. Πέτρου, εκδ. Ζήτρος 2001. Επίσης, Πορφυρίου, Η ζωή του Πυθαγόρα, αποδ. Σταυρούλας Λαμπροπούλου, Αθήνα 1978.

Ελένη Λαδιά

http://olympusgaia.blogspot.gr , http://diastixo.gr

Η ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΑ ΦΙΛΙΑ

Ο Πυθαγόρας ήταν αυτός που ανακάλυψε το συμπαντικό νόμο της αλληλεξάρτησης και της αμοιβαίας έλξης, για τον οποίο χρησιμοποίησε τον απλό όρο φιλία. Η φιλία είναι η παγκόσμια δύναμη που έλκει όλα τα στοιχεία της Φύσης σε αρμονικές σχέσεις. Βοηθά να διατηρείται η τάξη των πλανητών καθώς αυτοί κινούνται στο στερέωμα και ενθαρρύνει τους άντρες και τις γυναίκες, αφού καθαρθούν οι ψυχές τους, να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον.

Κάθε άτομο έχει μια ευθύνη, δίδασκε ο Πυθαγόρας, να παρατηρεί το νόμο της φιλίας σε κάθε άποψη της ζωής. Οι μαθητές του καλλιεργούσαν τη φιλία μεταξύ των θεών και των ανθρώπων, για παράδειγμα, μέσα από αναίμακτες θυσίες και άλλες τελετές, και αυτήν μεταξύ του σώματος και των τριών μερών της ψυχής μέσα από τη φιλοσοφική έρευνα. Τη φιλία μεταξύ των πολιτών και μεταξύ των κρατών τη διατηρούσαν μέσα από νόμους και συνθήκες, και αυτήν ανάμεσα σε σύζυγο, γυναίκα, παιδιά και γείτονες μέσα από μια αναγνώριση του κοινού τους σκοπού.

Ο Πυθαγόρας θεωρούσε όλους όσους ενστερνίζονταν αυτόν τον τρόπο ζωής φίλους και συντρόφους. Τους αγαπούσε και δίδασκε στους μαθητές του να κάνουν το ίδιο μέσα από επιγραμματικές φράσεις όπως «Τα αγαθά των φίλων είναι κοινά» και «Ο φίλος μου είναι το άλλο μου μισό». Όσο οι φίλοι του ήταν υγιείς, αντλούσε ευχαρίστηση από τη συντροφιά τους και από τη συζήτηση μαζί τους. Αν αρρώσταιναν, τους περιέθαλπε. Αν ήταν αποθαρρυμένοι ή στενοχωρημένοι, τους παρηγορούσε με τραγούδια και ψαλμωδίες. Τόσο γνωστοί ήταν οι μαθητές του για την φροντίδα του ενός προς τον άλλον, που μέχρι την εποχή του Χριστιανισμού οι Έλληνες αποκαλούσαν κάθε άτομο εξαιρετικής ευγένειας «Πυθαγόρειο».

Ο Πυθαγόρας δίδασκε ότι η αντιζηλία και, πάνω απ’ όλα, ο θυμός πρέπει να εκλείπουν από τη φιλία. Η κριτική έπρεπε να ασκείται μόνο από τους μεγαλύτερους προς τους νεότερους, πάντα με προσοχή και με καθαρή πρόθεση. Επίσης, η εμπιστοσύνη ενός φίλου δεν έπρεπε ποτέ να βεβηλώνεται, ούτε ακόμη για αστεία, διότι αν γινόταν αυτό μια φορά, δεν θα μπορούσε ποτέ να επανορθωθεί.

Το ότι ο Πυθαγόρας τιμούσε τόσο πολύ τη φιλία φαίνεται από την ακόλουθη ιστορία. Ο Φιντίας, ένας πυθαγόρειος από τις Συρακούσες, γνωστός για τον καλό του χαρακτήρα, κατηγορήθηκε ότι συνωμότησε στην απόπειρα δολοφονίας του τυρράννου Διονυσίου. Οι πολιτικοί αντίπαλοι συσπειρώθηκαν για να φέρουν ψευδείς αποδείξεις εναντίον του. Ο Διονύσιος είχε συλλάβει τον Φιντία, ισχυρίστηκε ότι είχε αδιάτρητες αποδείξεις για την εγκληματική του ενέργεια και τον καταδίκασε σε θάνατο. Ο Φιντίας αποκρίθηκε ότι η εκτέλεσή του ήταν αναπόφευκτη και θα εκτιμούσε, ως τελευταίο αίτημα, αν του δινόταν άδεια για το υπόλοιπο της ημέρας έτσι ώστε να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του. Πρότεινε ως εγγυητή το φίλο του Δάμωνα, έναν Πυθαγόρειο, με τον οποίο είχε ζήσει και μοιραστεί τα πάντα.    

Ο Διονύσιος εξεπλάγη από αυτό το αίτημα και ρώτησε γιατί ο Δάμωνας ή οποιοσδήποτε άλλος θα ήταν πρόθυμος να δεχτεί να φυλακιστεί, με την πιθανότητα να εκτελεστεί στη θέση κάποιου άλλου. Ο Φιντίας τον διαβεβαίωσε ότι θα το έκανε, και ο Δάμωνας ήρθε. Μόλις έμαθε την κατάσταση, αμέσως συμφώνησε να παραμείνει υπό φρούρηση μέχρι να ταχτοποιήσει ο Φιντίας τις υποθέσεις του.

Καθώς η μέρα περνούσε, οι εχθροί του Φιντία προσπάθησαν να αποθαρρύνουν τον φυλακισμένο τους λέγοντας ότι ο φίλος του είχε φύγει απ’ την πόλη, ο Δάμωνας όμως έμενε ανεπηρέαστος. Τότε, καθώς πλησίαζε η δύση του ήλιου, ο Φιντίας ήρθε για να πεθάνει. Ο Διόνυσος ένιωσε τόση κατάπληξη από αυτή την επίδειξη απίστευτης αφοσίωσης που αγκάλιασε τους δύο άνδρες και, αφού ελευθέρωσε τον Φιντία, ρώτησε αν θα μπορούσε να γίνει δεκτός ως τρίτο μέλος στη φιλία τους. Εκείνοι… αρνήθηκαν το αίτημά του και επέστρεψαν σπίτι σώοι.

Κάποια άλλη αρχαία ιστορία δείχνει πως οι Πυθαγόρειοι συμπεριφέρονταν ιδιαίτερα φιλικά στους άλλους της ομάδας τους, ακόμα και αν αυτοί ήταν ξένοι.

Καθώς έκανε ένα μακρύ ταξίδι, μόνος και πεζός, ένας Πυθαγόρειος σταμάτησε σ’ ένα πανδοχείο, όπου έπεσε βαριά άρρωστος και για πολύ καιρό. Τελικά ξόδεψε όλα τα χρήματά που είχε, αλλά ο πανδοχέας, όχι μόνο από ευγένεια, τον φρόντισε και του παρείχε οτιδήποτε χρειαζόταν. Συνειδητοποιώντας ότι επρόκειτο να πεθάνει, ο Πυθαγόρειος σχεδίασε μια εικόνα της Τετρακτύος σε μια πλάκα και ζήτησε απ’ τον πανδοχέα, σε περίπτωση που πεθάνει, να την κρεμάσει έξω κοντά στο δρόμο. «Κάθε άτομο που αναγνωρίζει αυτό το σύμβολο», είπε, «θα σου ξεπληρώσει όλη τη βοήθεια που μου προσέφερες».

Ο Πυθαγόρειος πέθανε λίγο μετά και ο πανδοχέας ανέλαβε τις λεπτομέρειες της κηδείας του χωρίς καμία προσδοκία ανταλλάγματος. Από σεβασμό προς το αίτημα του νεκρού, τοποθέτησε το σύμβολο έξω από το πανδοχείο του παράλληλα προς το δημόσιο δρόμο.

Πέρασαν πολλά χρόνια, ώσπου μια μέρα έτυχε να περάσει από αυτόν τον δρόμο κάποιος άλλος Πυθαγόρειος. Μόλις είδε το σύμβολο αμέσως κατάλαβε και πήγε στον πανδοχέα για να μάθει ποιος είχε τοποθετήσει την πλάκα εκεί. Όταν έμαθε τι είχε συμβεί, πλήρωσε τον ξενοδόχο γενναιόδωρα, με ποσό πολύ μεγαλύτερο από αυτό που ο τελευταίος είχε ξοδέψει.

Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα για την πυθαγόρεια φιλία, που δείχνουν τις λειτουργίες ενός συμπαντικού νόμου που όχι μόνο οδηγεί τους άντρες και τις γυναίκες να υπηρετούν ο ένας τον άλλον, αλλά επίσης ενώνει πλανήτη με πλανήτη και τον ουρανό με τη Γη. «Κανείς δεν θα βρει», δίδασκε ο Πυθαγόρας, «ούτε σε λέξεις ούτε σε τρόπους ζωής τίποτε τελειότερο από αυτό».

John Strohmeier & Peter Westbrook, ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Η Ζωή και η Διδασκαλία του Εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 50-53.

http://axia-logou.blogspot.gr/

Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

Ο Πυθαγόρας ανακάλυψε τον αριθμό σαν σύμβολο, τον απόλυτο δηλαδή αριθμό πού έχει μέσα του νόημα και δεν είναι μόνο ένα σύμβολο  απλής αρίθμησης και υπολογισμών. Αυτή η  ανακάλυψη  επέτρεψε τη θεμελίωση των μαθηματικών σαν επιστήμη.

Ο Πυθαγόρας αποσύρονταν κάθε μέρα σε μοναχικούς τόπους, όπου επικρατούσε απόλυτη ησυχία και ηρεμία και κανένας δεν μπορούσε να διαταράξει τις σκέψεις του. Παρατηρούσε την περιβάλλουσα  αυτόν φύση, αρχίζοντας από τα ελάχιστα. Σπουδάζοντας  με αυτό τον τρόπο όλον τον κόσμο/σύμπαν.

Σημείωνε τις μεταβολές και τις φθορές, οι οποίες ελάμβαναν χώρα. Παράλληλα δε διαπίστωνε την τάξη, την κανονικότητα και αρμονία με την οποίαν τα πάντα πραγματοποιούνταν στην φύση/σύμπαν. Αυτός ήταν και ο λόγος, που πρώτος αυτός ονόμασε το σύμπαν Κόσμο.
Μετά από μακρόχρονες παρατηρήσεις και διεξοδική μελέτη, κατέληξε εις το συμπέρασμα, ότι  τα πάντα τελούνται με Μαθηματική  ακρίβεια και Μουσική αρμονία.
Με βάση το συμπέρασμα του και την ισχυρότατη διαίσθηση του δημιούργησε την κοσμοθεωρία, ότι τα όντα δεν είναι μόνον τα φαινόμενα, τα σώματα, η ύλη της οποίας βλέπουμε/παρατηρούμε τις μεταβολές, αλλά ότι εις τα σώματα ενυπάρχει και το κάτι άλλο, το άϋλον και αΐδιον (το αέναον, το συνεχές, το χωρίς τέλος). Είναι αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό από τις αισθήσεις μας, αλλά  μέσω της νόησης.

Κυριαρχεί και συντελεί στην ενυπάρχουσα τάξη και αρμονία στο όλον Σύμπαν. Αυτός είναι ο αριθμός του Πυθαγόρα.

Ο  Πυθαγόρας δίδασκε ότι: Ο αριθμός  είναι η επέκταση και ενέργεια των σπερματικών λόγων που ενυπάρχουν στη μονάδα. Αναλυτικότερα, αριθμός είναι εκείνο το οποίον, προηγείται όλων των πραγμάτων, υφίσταται στην δημιουργό διάνοια, σύμφωνα με το οποίο όλα τα πράγματα διευθετήθηκαν/ταξινομήθηκαν και παραμένουν σε μια αδιάρρηκτη τάξη και αρμονία στο Σύμπαν.

Το κυρίαρχο δόγμα των Πυθαγορείων ήταν: «όλα τα πράγματα απεικονίζονται με τον αριθμό». Στον Ιερό Λόγο (Ο Πυθαγόρας  λέει με σαφήνεια ότι: «αριθμός είναι ο κυβερνήτης των μορφών και των ιδεών και είναι η αιτία θεών και δαιμόνων».
Ο Πυθαγόρειος Φιλόλαος έλεγε ότι, ο αριθμός είναι ο πλέον εξαίρετος και αυτογενής δεσμός της αιώνιας συνέχειας των εγκόσμιων φύσεων.
(Φιλόλαος δέ, της των κοσμικών αιωνίας διαμονής την κρατιστεύουσαν και αυτογενή συνοχήν είναι απεφήνατο τον αριθμόν) Συριανός.

Προδημοσίευση απο το βιβλίο: "Πυθαγόρας ο Συμπαντικός"

https://pythagorasopagosmios.blogspot.gr