ΟΙ ΚΕΡΑΥΝΟΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο κύκλος του αζώτου στον χορό της ζωής:

Το άζωτο είναι ένα στοιχείο που συμμετέχει στη δομή των περισσότερων οργανικών μορίων που θα συναντήσουμε στους οργανισμούς (πρωτεΐνες, νουκλεϊκά οξέα και ορισμένα λιπίδια). Περιέχεται επίσης, σε ποσοστό περίπου 80%, στον ατμοσφαιρικό αέρα. Ωστόσο, αυτή η τεράστια ποσότητα αζώτου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί άμεσα από τους οργανισμούς. Πρέπει πρώτα να μετατραπεί σε νιτρικά ιόντα, τα οποία διαλύονται στο νερό και απορροφώνται από τις ρίζες των φυτών.

Τα φυτά, στη συνέχεια, χρησιμοποιούν τα νιτρικά ιόντα για να συνθέσουν τις αζωτούχες οργανικές ενώσεις. Η μετατροπή του ατμοσφαιρικού αζώτου σε νιτρικά ιόντα μπορεί να γίνει με τους εξής τρόπους:

·       Με τη βοήθεια της ενέργειας των κεραυνών, μέρος του ατμοσφαιρικού αζώτου σχηματίζει ανόργανες αζωτούχες ενώσεις που φτάνουν στο έδαφος με τη βροχή (αμμωνία, νιτρικά ιόντα).

·       Ορισμένα βακτήρια (που ονομάζονται αζωτοδεσμευτικά, όπως αυτά που συμβιώνουν στις ρίζες ψυχανθών) μετατρέπουν το ατμοσφαιρικό άζωτο σε νιτρικά ιόντα. Βιολογία Γ' Γυμνασίου

Όταν το Ζ, ο Ζευς, η Ζωή συναντά το Ν φτιάχνει την πρωτεΐνη της πρωταρχικής δομής
με την φωτιά του Πλούτωνος και το πρωταρχικό Πυρ του Ήφαιστου ακολουθώντας  πιστά την εγγραφή
στα μυστικά μονοπάτια του DNA μαζί με τον αγγελιοφόρο ψυχοπομπό Ερμή το RNA.
Ο Κύκλος του Πλούτωνος.

Αστραία 16 Νοεμβρίου 2014

Οι Κεραυνοί της Ζωής

http://astrealeonidou.blogspot.gr/

ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΛΕΕΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΛΕΕΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟ ΥΜΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΞΕΣΠΑΕΙ ΣΕ ΛΥΓΜΟΥΣ...!!!

«Στο σχολείο κάνουμε Πολιτική τώρα, ρώτησε ο καθηγητής ποιος θέλει να πει τον εθνικό ύμνο της χώρας του. Κάποιοι ντράπηκαν και κάποιοι είπαν δεν τον ξέρω.
«ΕΓΩ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΛΛΗΝΙΔΑ» λέει περήφανη η ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΗ της διασποράς. 
Περήφανοι είμαστε κι εμείς για εκείνη.

Χρειάζονται λόγια;;;

http://pieriki.blogspot.gr , Thestival Gr

ΝΟΜΟΣ ΣΕΡΡΩΝ - ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

Κάθε χρόνο στις 8 Ιανουαρίου, στις περιοχές Νέα Πέτρα, Μονοκκλησιά, Άνω Καμήλα Χαρωπό και σε άλλα χωριά του νομού Σερρών, αναβιώνει το έθιμο της "Μπάμπως" ή τα "Βρεξούδια", όπως ονομάστηκε μεταγενέστερα "Ημέρα της Γυναικοκρατίας".
Είναι η ημέρα τιμής στη γηραιότερη γυναίκα του χωριού (μπάμπω), η οποία εκτελούσε κατά το παρελθόν και χρέη μαμής.
Το έθιμο δίνει κυρίαρχο ρόλο στις γυναίκες, οι οποίες αυτή τη μέρα δεν κάνουν καμία δουλειά, ενώ αναγκάζουν τους άντρες να φορούν τις ποδιές και να σκουπίζουν, να μαγειρεύουν, να ψωνίζουν και να φροντίζουν τα παιδιά. Εκείνες κατακλύζουν τα καφενεία και τα άλλα ανδροκρατούμενα στέκια της περιοχής, καταλαμβάνουν δημόσια κτίρια, συνεδριάζουν, χτυπούν τις καμπάνες, καπνίζουν, παίζουν χαρτιά και ξεφαντώνουν μέχρι πρωίας, ενώ οι άνδρες παραμένουν στα σπίτια ή παρακολουθούν από μακριά.

Αν κάποιος τολμήσει να πλησιάσει, τότε τον κυνηγούν, τον καταβρέχουν και προσπαθούν να του βγάλουν ένα ρούχο, το οποίο στη συνέχεια το δημοπρατούν!
Την ημέρα αυτή όλες οι παντρεμένες του χωριού μαζεύονται υπό τους ήχους μουσικών οργάνων στην κεντρική πλατεία και από εκεί πορεύονται προς το σπίτι της μπάμπως για να της προσφέρουν δώρα. Στη συνέχεια, σχηματίζοντας πομπή με σκωπτικά τραγούδια, χορό και κρασί, την περιφέρουν στην πλατεία.
Μετά το πέρας της πομπής ακολουθεί γλέντι "κεκλεισμένων των θυρών", με τραγούδια, παραδοσιακά εδέσματα και πολύ κρασί, μέχρι τελικής πτώσεως!

Σύμφωνα με τους λαογράφους, το παραδοσιακό αυτό στοιχείο έχει αρχαιοελληνικές ρίζες, θυμίζει τα "Θεσμοφόρια" και περισσότερο τα "Αλώα" που γίνονταν την ίδια εποχή. Το έθιμο αυτό έφεραν οι Θρακιώτισσες από την Ανατολική Θράκη.
Η Μπάμπω συμβολίζει τη γονιμότητα, την ίδια τη ζωή και στο πρόσωπό της τιμάται η γυναίκα που μέσα από τις οδύνες του τοκετού μεταμορφώνεται σε μάνα.

Το βίντεο είναι από παλαιότερη γιορτή.

http://www.i-diadromi.gr/ ,  serrestv.gr

ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΑΜΟΡΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΑΚΑΛΛΙΕΡΓΗΤΟΣ

...ΣΧΕΔΟΝ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

ΡΕΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ: ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΔΩΣΑΜΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΔΙΟΤΙ Ο ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣ, ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΜΑΣ ΤΑΥΤΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΚΑΙ ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΗΜΑΣΤΑΝ. ΑΥΤΟΙ (ΟΙ ΞΕΝΟΙ) ΠΗΡΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ. ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΠΗΡΑΜΕ ΟΥΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ (ΤΟΥΣ ΞΕΝΟΥΣ) ΟΤΑΝ ΑΝΕΠΤΥΞΑΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΟΥ ΠΗΡΑΝ.

ΚΟΝΞ - ΟΜ ΠΑΞ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ ΑΚΡΙΒΑ (Τα πιο πολλά πάνε χαμένα) - ΤΟΛΗΣ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτό που ονειρευτήκαμε αργεί πολύ να γίνει Κι εγώ κι εσύ το ξέρουμε πως όνειρο θα μείνει…

23billis

Dorothy King about Macedonia & Ancient Macedonians and FYROM - The Archaeologist Andrew Chugg about Alexander the Great

HellenicFighter

ΟΙ ΕΡΜΑΪΚΕΣ ΣΤΗΛΕΣ («ΕΡΜΑΙ») ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Οι «Ερμαί» είναι λίθινα αγαλμάτια λατρείας του Ερμή και άλλων θεοτήτων, τα οποία ήταν ευρύτερα διαδεδομένα σ’ όλη την Αρχαία Ελλάδα, αποτελούνταν από κεφαλή και αντί για κορμό, ενώνονταν με τετράπλευρη λίθινη στήλη. Οι Ερμές χρησίμευαν εκτός των θρησκευτικών σκοπών και για ποικίλες πρακτικές ανάγκες, όπως η σταδιομέτρηση των οδών της υπαίθρου, ο χωρισμός των αγροτικών ιδιοκτησιών κ.ά. 
Ο Παυσανίας αναφέρει ότι «ΠΡΩΤΟΙ ΟΙ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΑΚΩΛΟΥΣ ΕΡΜΑΣ ΩΝΟΜΑΣΑΝ», «ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟΝ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΕΡΜΑΙΣ», περιγράφοντας τις ερμές χαρακτηρίζει αυτές κατασκευάσματα «ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ».

Όπως όλα τα ομοιώματα θεών, έτσι και οι ερμές, κατά πρώτο λόγο χρησιμοποιήθηκαν στους τόπους λατρείας των θεών, δηλαδή στα ιερά και στους ναούς. Τέτοιες ερμές μνημονεύονται όπως αυτή του Απόλλωνα στον ναό του στους Τρικόλωνους της Αρκαδίας, του Ασκληπιού και της Υγείας με την επωνυμία «εργάται», στο ιερό του Ασκληπιού στη Μεγαλόπολη, στην Αθήνα «ΕΡΜΗΣ ΞΥΛΟΝ» ανάθημα του Κέκροπα στο ναό της Πολλιάδας, Ερμής της Αφροδίτης στον ναό του Απόλλωνα στη Δήλο, έργο του Δαιδάλου και ανάθημα του Θησέα κ.ά.

Οδοδείκτες.
Οι Ερμές όμως εκτός των τόπων λατρείας χρησιμοποιήθηκαν με ποικίλους τρόπους. Στην Αττική σ’ όλο το μήκος των οδών προς τους δήμους υπήρχαν ερμές στημένες από τον Ίππαρχο για τη μέτρηση των αποστάσεων και υπόδειξη των διευθύνσεων, έχοντας γραμμένα πάνω τους ρητά και συμβολικές φράσεις.

Γι’ αυτά ο Πλάτωνας λέει τα εξής (Ίππαρχ. 228 Θ): ο Ίππαρχος «ΕΠΙΒΟΥΛΕΥΩΝ ΤΟΥΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΡΟΙΣ ΠΑΙΔΕΥΣΑΙ, ΕΚΛΕΞΑΜΕΝΟΣ Α ΗΓΕΙΤΟ ΣΟΦΩΤΑΤΑ, ΕΠΕΓΡΑΨΕΝ» αναφέρει κάποια ρητά όπως: «ΣΤΙΧΕ ΔΙΚΑΙΑ ΦΡΟΝΩΝ», «ΜΗ ΦΙΛΟΝ ΕΞΑΠΑΤΑ» κ.ά. των οποίων προηγείται η φράση: «ΜΝΗΜΑ ΤΟΔ’ ΙΠΠΑΡΧΟΥ».
Ως «ΕΠΙΤΕΡΜΙΟΙ», δηλαδή αυτές που δηλώνουν τα όρια δημοσίων ή ιδιωτικών ιδιοκτησιών αναφέρονται πολλές ερμές, μέσω αυτών διακρίνονταν τα σύνορα των Μεγαλοπολιτών προς τους Μεσσηνίους, των Λαμψακηνών προς τους Παριανούς (Πολύαιν, ΣΤ’ 24) και κατά τον Πάρνωνα, των Τεγεατών προς τους Αργείους.

Από αυτές ονομάστηκαν έτσι πολλές συνοριακές τοποθεσίες (Ερμαίον), ο Παυσανίας στην «Ελλάδος Περιήγησις» του, στο τέλος της περιγραφής μιας επαρχίας στα σύνορά της και στην αρχή της περιγραφής των μερών της γείτονας της, χρησιμοποιεί τις φράσεις «ΜΕΤΑ ΔΕ ΤΟΥΣ ΕΡΜΑΣ», «ΙΟΥΣΙΝ ΑΠΟ ΤΩΝ ΕΡΜΩΝ». Και πριν από τις πύλες των πόλεων τοποθετούνταν ερμές, όπως στη Μεγαλόπολη και μπροστά στις πόρτες των οικιών (Λουκ. Πλοίον 20), αλλά και μέσα στις οικίες, οι οποίες βέβαια είχαν σχέση με τις επικλήσεις των Θεών «Προπύλαιος», «Στρόφαιος», «Επιθαλάμιος» κ.λπ.

http://www.eie.gr/

Οι περιφημότερες ερμές όμως ήταν αυτές που βρίσκονταν στην αγορά της Αθήνας (Ερμής «αγοραίος»). Οι ερμές ήταν πυκνά τοποθετημένες από την Ποικίλη μέχρι τη Βασιλική στοά, της αποκαλούμενης εξ αυτών και Στοάς των Ερμών, τέτοιες ερμές, εκτός των αρχόντων («Ιππάρχειοι ερμαί», αυτές που στήθηκαν από τον Ίππαρχο), ανέγειραν κατόπιν αδείας της πολιτείας, τιμής ένεκεν, οι πολεμιστές (Αισχ. Κατά Κτησι, 183), πάνω σ’ αυτές υπήρχε επίγραμμα οι «ΠΟΛΛΑ ΑΓΑΘΑ ΕΙΡΓΑΣΜΕΝΟΙ» (Δημοσθ. προς Λεπτ. 112). 
Από τις ερμές της αθηναϊκής αγοράς διέρχονταν οι περισσότερες πομπές. Αυτές έγιναν περιώνυμες όταν ιερόσυλοι έκοψαν τα πρόσωπα απ’ αυτές (ερμοκοπίδαι).
Η πληθωρική αυτή ίδρυση ερμών στα τρίστρατα των Αρχαίων πόλεων συνδέεται με την ιδιότητα του Ερμή ως προστάτη των οδοιπόρων και των κατατρεγμένων. Ερμές τοποθετούνταν επίσης και πάνω σε τύμβους, όπως ο Κράτωνας είχε αφιερώσει σε κάποιον γιατρό και βρέθηκε δίπλα στο Βαρβάκειο των Αθηνών (Corp. Inscr. Att. B’ 1327) και σε δάσος του Σμινθέα δίπλα στον τύμβο της Σιβύλλης. Ακόμα, οι ερμές χρησιμοποιούνταν και στα γυμναστήρια προς λατρεία ή και ως αφετήρια σήματα (Παλατ. Ανθολ. Θ’ 319), τέτοιες ερμές βρίσκονταν στο γυμνάσιο της Φιγαλείας, στον περίβολο του γυμνασίου της Ήλιδος και στο γυμνάσιο της αγοράς των Αθηνών.

Ανάλογη προς την ευρεία χρήση των ερμών ήταν και η αποδιδόμενη λατρεία προς αυτές. Στις υπαίθριες ερμές γίνονταν λιτές προσφορές φρούτων, ιδίως σύκων (απ’ όπου προκύπτει και η φράση «ΣΥΚΟΝ ΕΦ’ ΕΡΜΗι»). Αλλού γίνονταν σπονδές, αφιερώσεις διαφόρων αντικειμένων, ακόμη και θυσία. Στην ερμαϊκή στήλη που υπήρχε στη μέση της αγοράς των Φαρών της Αχαΐας, ανάθημα του Σιμύλου του Μεσσηνίου, υπήρχε λίθινη εστία και από κάτω χάλκινα λυχνάρια. Εκεί γίνονταν σπονδές και χρησμοδοτήσεις. Σύμφωνα με τον Gerhard, γίνονταν και τακτικές γιορτές σε τακτές ημέρες προς τιμήν των ερμών. Αναφέρονται ακόμη και προσφορές στεφάνων δάφνης, μυρσίνης, κισσού και στολισμού των ερμών με ταινίες (γιρλάντες).

Ο φιλόσοφος Ξενοφάνης ο Χαλκηδόνιος τιμήθηκε με χρυσό στεφάνι σε διαγωνισμό πολυποσίας και το αφιέρωσε στον «ΕΡΜΗι ΤΩι ΠΡΟ ΤΩΝ ΘΥΡΩΝ ΕΣΤΩΤΙ» (Αιλ. Ποικ. Ιστ. Β’ 41).

Ως προς την απεικόνιση του προσώπου, δύο ήταν οι επικρατήσαντες τύποι ερμών, ο αρχαϊκός, όπου ο Θεός εικονίζονταν «σφηνοπώγων», όπως και στην Πελλήνη, που αναφέρεται και από τον Παυσανία, και ο τύπος που επικράτησε μετά τον 4ο περίπου αιώνα π.α.χ.χ., όπου το πρόσωπο ήταν αγένειο. Μάλιστα στον αρχαϊκό τύπο των ερμών δεν υπάρχει καμιά διαφορά στα χαρακτηριστικά μεταξύ του Διονύσου και του Ερμή, η διάκριση στις νεότερες γίνεται από το «κηρύκειο», τον πίλο και άλλα στοιχεία, τα οποία συνοδεύουν τις ερμές του Ερμή. Ακόμα σώθηκαν δικέφαλες και τρικέφαλες ερμές ή απεικονίσεις τους, ο Φώτιος  αναφέρει και τετρακέφαλες. Ως προς την απεικονιζόμενη θεότητα, εκτός από αυτές που ήδη μνημονεύθηκαν, αναφέρονται και ερμές του Ηρακλή της Σικυώνας, Διός Τελείου στην Τεγέα, Διός Άμμωνος στην Μεγαλόπολη, Έρωτος στις Θεσπιές κ.ά.

Μερικές φορές πάνω σε πολυκέφαλες ερμές γίνονταν συνδυασμός περισσοτέρων της μίας θεοτήτων, απ’ όπου προέρχονται και τα ουσιαστικά Ερμαφρόδιτος, Ερμάρης, Ερμαθηνά, Ερμάνουβις, Ερμέρως. Ερμηρακλής, Ερμοπάν, Ερμοτιτάν κ.λπ. Στο Παναθηναϊκό στάδιο των Αθηνών βρέθηκαν δύο διπλές ερμές Απόλλωνα και Διονύσου. Απ’ αυτές συνηθέστεροι τύποι, ιδίως την ρωμαϊκή εποχή, ήταν του Ερμηρακλή και του Ερμοπάν.
Τέλος, μνημονεύονται οι μεταβολές που έχουν επέλθει από το πέρασμα του χρόνου, των τετράπλευρων αρχαϊκών ερμών, όπως του σχήματος, και των χαρακτηριζόμενων ως «τοιχοπυργίσκων». Στην αρχή προστέθηκαν κάτω από τη στήλη δύο αποφύσεις που συμβόλιζαν τα χέρια, τα οποία έλειπαν. Αργότερα γύρω από το στήθος και την κοιλιά η τετράπλευρη στήλη καμπυλώθηκε, κυρτώθηκε στη ράχη και τέλος προστέθηκαν και καμπυλότητες όλου του σώματος.
Η τελευταία φάση των εξελίξεως της εμφάνισης και του περιεχομένου των ερμών υπήρξαν ασφαλώς οι διπλές προτομές με βάρθο, συναφών ιστορικών προσώπων, όπως του Ομήρου και Αρχιλόχου, Βίαντος και Θαλού, Ηροδότου και Θουκυδίδου κ.ά.

Βιβλιογραφία: G. Zoega, De origine et usu obeliscorum (Ρώμη 1797).
Roscher, Hermes der Windgott (Λειψία, 1979 σ. 88 κ.έ.)
L. Curtius, Die antike Hermen (1903)

Θέματα Ελληνικής Ιστορίας

Θέλουμε πράγματι νά γίνουμε Ἕλληνες;

Ἄς τὸ κάνουμε τότε σωστά!
Ὁλόσωστα!
Ὅπως δὲν τὸ ἔχουμε κάνει ποτὲ ἔως τώρα!
Πῶς γίνεται κάτι τέτοιο;
Μὲ ἕναν καὶ μόνον τρόπο!
Μὲ τὴν καρδιὰ γεμάτη Ἑλλάδα!
Μὲ τὴν σκέψιν στὸν Ἄνθρωπο!
Μὲ  τὴν  Ἐλευθερία νὰ πλημμυρίζῃ τὸ εἶναι μας!
Ὄχι μὲ τὴν ἀνάγκη γιὰ βόλεμα, μὲ τὸν «ὠχαδελφισμὸ» καὶ μὲ τὴν σιωπή.
Ἡ ἐλευθερία εἶναι κάτι ποὺ κερδίζεται βῆμα τὸ βῆμα, σκέψιν τὴν σκέψιν, ἡμέρα τὴν ἡμέρα…
Θέλει ἀγώνα, κόπο καὶ πόνο γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας
Θέλει τίμημα ὑψηλό, ἀλλὰ δίδει καὶ μεγάλες ἀνταμοιβές… Τέτοιες ποὺ ὅμοιες τους δὲν ὑπάρχουν…
Ἀλλὰ καὶ τέτοιες ποὺ λίγοι μποροῦν νὰ τὶς ἀντιληφθοῦν.
Θέλει καρδιὰ γεμάτη Ἔρωτα ἡ πορεία πρὸς τὸν Ἐπανελληνισμό μας…
Κι αὐτὸ δὲν χαρίζεται…
Οὔτε κληροδοτεῖται ἀπὸ γονίδια..
Οὔτε μᾶς προκύπτει κατὰ λάθος…
Ἤ τὸ ἔχουμε, ἤ δὲν τὸ ἔχουμε…
Δὲν θὰ γίνουμε κάτι ποὺ δὲν εἴμαστε..
Οὔτε θὰ ἀλλάξουν οἱ γύρω μας…
Οὔτε θὰ πείσουμε κάποιον…
Μοναχικὴ πορεία…
Δύσβατη…
Κάποιες φορὲς κι ἀδύνατη…
Ἀλλὰ εἶναι ἐκεῖ καὶ μᾶς περιμένει…
Καὶ μόνον ἐὰν εἴμαστε ἕτοιμοι θὰ βροῦμε τὸν δρόμο!

 Πρέπει ἐπὶ τέλους νὰ γίνουμε Ἕλληνες!

Μποροῦμε νά γίνουμε Ἕλληνες;

Ἔτσι κι ἀλλοιῶς μόνον αὐτὸς εἶναι ὁ δρόμος μας!

Ὅποιος τὸ κατάλαβε ἔχει ξεκινήσει…

Ὅποιος ὄχι, δὲν πειράζει…. Δὲν τὸ χρειαζόταν!

Φιλονόη.  

http://filonoi.gr/2012/05/25/prepei-na-ginoyme-epitelous-ellhnes/

http://filonoi.gr/2013/07/21/theloyme-pragmati-na-ginoyme-ellhnes/

ΕΛΠΙΔΑ, ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

Ν. Λυγερός

Η ελπίδα έχει νόημα για τους περισσότερους, όταν βρίσκονται σε φάση αναμονής. Το θέμα είναι να μην την συγχέουν με την έννοια της τύχης. Σε αυτή την περίπτωση αντιμετωπίζουν τα πάντα με ένα παθητικό τρόπο και δεν συμμετέχουν σε καμία προσπάθεια αλλαγής. Μόνο όταν δεν ελπίζεις τίποτα, δεν φοβάσαι τίποτα κι είσαι ελεύθερος. Η ελπίδα βρίσκει τα όρια της με την ανάγκη. Σε αυτό το σημείο βρίσκουμε τον αγώνα και μάλιστα την πάλη της αναγκαιότητας ενάντια στην τυχαιότητα. Αυτός είναι ο σκοπός της νοημοσύνης, για να προσφέρει το έργο της στους άλλους, στην ανθρωπότητα. Η ελπίδα είναι λοιπόν η αρχή που μετατρέπεται σε αξία μέσω της ανάγκης. Είναι μία διαδικασία που γνωρίζει πολύ καλά ο ελληνισμός. Το έχει ζήσει και πριν από κάθε μεγάλη μάχη: στο Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες και στη Σαλαμίνα. Ο συνδυασμός της ελπίδας και της ανάγκης δημιουργεί ένα μαχητικό πεδίο, στο οποίο συσπειρώνεται ο ελληνισμός, όταν κατανοεί ότι υπάρχει ένα εχθρικό πλαίσιο που προσπαθεί να τον καταστρέψει. Σε φάση ειρήνης, όλοι μιλούν για την διχόνοια του ελληνισμού. Δεν έχει σημασία. Είναι απλώς η έκφραση της μιζέριας και της μετριότητας. Ο ελληνισμός είναι μία προσφορά για την ανθρωπότητα. Έδειξε ιστορικά ότι η δημοκρατία μπορεί ν’ αντισταθεί ενάντια στη βαρβαρότητα. Απέδειξε ότι η εσωστρέφεια αλλάζει τον κόσμο. Έδωσε βάση στην έννοια της φιλοξενίας και οδήγησε στον αλτρουισμό. Ο ελληνισμός δεν έχει φοβικά σύνδρομα. Είναι γενναιόδωρος, διότι πάσχει για τους άλλους κι όχι μόνο τους δικούς του. Οι άνθρωποί του είναι οι άνθρωποι. Ο κόσμος του είναι ο κόσμος. Κάθε προσπάθεια κατηγορίας ενάντια στον ελληνισμό είναι καταδικασμένη αξιακά. Κατά συνέπεια, είναι ορθολογικό να λειτουργεί ως ανοιχτή δομή και ως παράδειγμα. Αν η ελληνική τωρινή κοινωνία δεν μπορεί να τον αναπτύξει, το πρόβλημα δεν προέρχεται από τον ελληνισμό, διότι είναι διαχρονικός. Υπάρχουν Έλληνες που πιστεύουν στη μνήμη μέλλοντος και αυτοί παράγουν το απαραίτητο έργο. Με την πάροδο του χρόνου και άλλοι θα συμβάλλουν, διότι όλοι μας καταλαβαίνουμε πλέον ότι χωρίς μαχητικότητα, ο ελληνισμός θα παραμείνει μία απλή ανάμνηση. Ενώ είμαστε ένα λαός του χρόνου που γνωρίζει την εμβέλειά του και πρόσφατα το βάθος του.

http://www.lygeros.org/articles?n=9543&l=gr

ΔΥΟ ΚΟΣΜΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ - ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Μουσική - Στίχοι: Χριστίνα Παπαδοπούλου. Φωνή - Λαούτο: Χριστίνα Παπαδοπούλου. Κανονάκι: Θανάσης Κουλεντιανός. Γκάιντα: Γιάννης Κουμής. Καβάλι: Στράτος Πασόπουλος. Παραδοσιακά κρουστά: Δημήτρης Παναγούλιας. Πλήκτρα - Μπάσο (άταστο): Δημήτρης Σίντος. Ηλεκτρική Κιθάρα: Μπάμπης Καρανίκας. Τύμπανα: Θάνος Τσελεμπής.

Ηχοληψία: Δημήτρης Σίντος. Μουσική Επιμέλεια: Θανάσης Κουλεντιανός. Χριστίνα Παπαδοπούλου. Λήψη - Σκηνοθεσία - Μοντάζ: Πάρης Αδαμίδης.

 Χριστίνα Παπαδοπούλου

ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΕΙΧΑΝ ΠΕΙ…

Γράφει ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ

(άρθρο στην εφημ. Εμπρός της Μυτιλήνης, 30/9/2008)

Τα σκάνδαλα, που αφορούν το «περιβόλι της Παναγίας» έφεραν στο προσκήνιο το βίο και την πολιτεία των Αγιορειτών μοναχών, που φαίνεται πως έχουν ιδιαίτερη επίδοση στις μπίζνες και στην κερδοσκοπία. Η ευώδης περίπτωση της Μονής Βατοπεδίου σέρνει το χορό, που κατά πώς πάει το πράμα, θα αποδειχτεί χορός του Ζαλόγγου, αλλά δεν είναι η μόνη. Όλα σχεδόν τα μοναστήρια του Αγίου Όρους έχουν κατά καιρούς εμπλακεί σε δίκες με τους κατοίκους πολλών περιοχών της χώρας μας, οι οποίοι τους κατηγορούν όχι μόνο πως έχουν καταπατήσει τη γη τους, αλλά την «αξιοποιούν» με αμφιλεγόμενης καθαρότητας ανταλλαγές και συναλλαγές.

Για να μην ανατρέξω στα χρυσά λόγια του Ναζωραίου: «μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης», «ο έχων δύο χιτώνας δότω τον ένα τω μη έχοντι», «ευκοπώτερον γαρ εστί κάμηλον δια τρυμαλιάς ραφίδος εισελθείν ή πλούσιον εις την βασιλείαν των ουρανών», «μακάριον εστί μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν», τα οποία δυστυχώς ουδέποτε πια τα ακούν οι πιστοί στα από του άμβωνος κηρύγματα, υπενθυμίζω πως οι εκκλησιαστικοί κανόνες το λένε ρητά: οι μοναχοί από τη στιγμή της «κουράς» τους παραιτούνται οριστικά από τα εγκόσμια αγαθά. 

Αυτό σημαίνει όχι μόνο πως δεν μπορούν να έχουν ερωτικές σχέσεις, αλλά και πως δεν επιτρέπεται να έχουν περιουσία. Γι’ αυτό ο λαός λέει «βαριά η καλογερική». Έλα όμως που η ανθρώπινη φύση πολλές φορές ξεπερνά τους φραγμούς που βάζουν η χριστιανική πίστη και οι εκκλησιαστικοί κανόνες. Έτσι βλέπουμε μοναχούς να ζούνε μέσα σε προκλητική χλιδή. Η Πάτμος είναι γεμάτη με «σκήτες» και «ησυχαστήρια» μοναχών, που στην πραγματικότητα είναι πολυτελείς εξοχικές επαύλεις, που διαθέτουν ως και πισίνες!

Να σημειωθεί πως οι αρχιμανδρίτες και οι δεσποτάδες, μολονότι δε μονάζουν, αλλά ζούνε μέσα στον κόσμο, εξομοιώνονται, με βάση τους εκκλησιαστικούς κανόνες, με τους μοναχούς. Άρα πρέπει να ζουν με αγνότητα και να μην έχουν προσωπική περιουσία. Τώρα αν έχουν βάλει στην μπάντα μερικά εκατομμύρια «για μια ώρα ανάγκης», ας τους κρίνει ο Θεός. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη πάντως έκρινε έναν από αυτούς.

Όσο για το Άγιον Όρος, από πολύ παλιά είχαν διατυπωθεί σοβαρές επικρίσεις για τον τρόπο ζωής των μοναχών του. Στην «Ελληνική Νομαρχία», το περίφημο ανώνυμο κείμενο, που άλλοι αποδίδουν στον Αδαμάντιο Κοραή και άλλοι στο Ρήγα Φεραίο, διαβάζουμε: «Όποιος ήθελε να συνθέση έναν κώδικα εις τα εγκλήματα, και ήθελε να μην παραιτήση κανένα αμάρτημα ανθρώπινον, ας ήθελεν υπάγει εις το Άγιον όρος, και ανίσως ήθελε εξετάσει τους εκεί κατοικούντας, ήθελε κάμει τον εντελέστερον κώδικα…».

Ακόμα πιο παλιά, το 1793, ο λόγιος Χριστόδουλος Παμπλέκης, απόφοιτος της Αθωνιάδας Σχολής, έγραψε από τη Λειψία, όπου είχε καταφύγει για να γλιτώσει από τις επιθέσεις του ορθόδοξου ιερατείου, τέτοια φοβερά και τρομερά πράγματα για τη συμπεριφορά των Αγιορειτών, που δεν αντέχω να τα μεταφέρω στο χαρτί.
Αλλά και ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, στο βιβλίο του «Άγιο Όρος», διαπιστώνει πως «Καλογερισμός χωρίς σκοτάδι δεν γίνεται».

Εκείνος όμως που πραγματικά τάραξε τα νερά, ήταν ο Θέμος Κορνάρος με το βιβλίο του «Άγιον όρος - οι Άγιοι χωρίς μάσκα», που εξεδόθη το 1933 και είναι σήμερα δυσεύρετο - στον καιρό του όμως έκανε πάταγο - επαινέθηκε από λογοτέχνες και κριτικούς, όπως ο Φώτος Πολίτης, ο Πέτρος Χάρης, ο Κωστής Μπαστιάς και η Λιλή Ιακωβίδου, αλλά τελικά, με ενέργειες του ιερατείου, κατασχέθηκε.

Περισσότερα - Πηγή: http://www.sarantakos.com/mims/taeixanpei.html

Η ΕΥΡΥΝΟΜΗ Η ΘΕΑ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Στον πελασγικό μύθο της κοσμογονίας, η Ευρυνόμη η Θεά των Πάντων αναδύθηκε γυμνή από το Χάος, αλλά δεν βρήκε τίποτε στέρεο για να ακουμπήσει τα πόδια της, και έτσι διαχώρισε τη θάλασσα από τον ουρανό χορεύοντας μόνη πάνω στα κύματα. Η Ευρυνόμη χόρεψε κατά τα νότια, και ο αέρας που αναδεύτηκε πίσω της, φάνταξε κάτι καινούριο και ξεχωριστό, κάτι για να αρχίσει έργο δημιουργίας.

Η Ευρυνόμη στράφηκε κι άδραξε αυτόν το βόρειο άνεμο, τον έτριψε μέσα στα χέρια της, και εμφανίστηκε ο μέγας όφις Οφίων. Η Ευρυνόμη χόρεψε για να ζεσταθεί, έξαλλα, όλο και πιο έξαλλα, ώσπου ο Οφίων κυριεύτηκε από λαγνεία, κουλουριάστηκε γύρω στα θεϊκά εκείνα μέλη, και ορέχτηκε να σμίξει μαζί της. Η Ευρυνόμη έλαβε μορφή περιστέρας πλανήθηκε πάνω στα κύματα, και όταν πέρασε ο καιρός που έπρεπε, γέννησε το Αβγό του Σύμπαντος. Με την προσταγή της, ο Οφίων κουλουριάστηκε επτά φορές γύρω στο αβγό, ώσπου το αβγό άνοιξε και χωρίστηκε στα δύο. Από μέσα του κύλησαν όλα όσα υπάρχουν, τα παιδιά της Ευρυνόμης: ο ήλιος, η σελήνη, οι πλανήτες, τα αστέρια, η γη με τα βουνά και τους ποταμούς της, με τα δέντρα, τα βότανά της και τα ζωντανά πλάσματα.

Η Ευρυνόμη και ο Οφίων έστησαν το σπιτικό τους στο όρος Όλυμπο, όπου ο Οφίων εξόργισε την Ευρυνόμη υποστηρίζοντας ότι αυτός ήταν ο δημιουργός του Σύμπαντος. Ευθύς εκείνη τον χτύπησε στο κεφάλι με τη φτέρνα της, και τον εξόρισε στις σκοτεινές σπηλιές κάτω από τη γη. Κατόπιν, η Θεά δημιούργησε τις επτά πλανητικές δυνάμεις, ορίζοντας μια Τιτανίδα και έναν Τιτάνα για καθεμιά. Τη Θεία και τον Υπερίωνα για τον Ήλιο, τη Φοίβη και τον Άτλαντα για τη Σελήνη, τη Διώνη και τον Κριό για τον πλανήτη Άρη, τη Μήτι και τον Κοίο για τον πλανήτη Ερμή, τη Θέμιδα και τον Ευρυμέδοντα για τον πλανήτη Δία, την Τηθύ και τον Ωκεανό για την Αφροδίτη, τη Ρέα και τον Κρόνο για τον πλανήτη Κρόνο.

http://www.logiosermis.net/2013/08/blog-post_3202.html#.VKxut9KsVFa

Όλα αυτά που περιγράφονται θαυμάσια μέσα από τα διάφορα αποσπάσματα και σπαράγματα (που ευτυχώς διασώθηκαν) αποτελούν τον αρχαιότατο και Ελληνικό μύθο της Ευρυνόμης και της δημιουργίας του Σύμπαντος κόσμου:

Η Ευρυνόμη ξεπηδάει από το Χάος (ενδεχομένως την μήτρα κάποιου σύμπαντος). Η ίδια «γεννάει» τον Οφίωνα (ένα άλλο σύμπαν) και μαζί του «εγγυμονεί» το δικό μας σύμπαν όπως το ξέρουμε.
Αργότερα, η Ευρυνόμη και ο Οφίωνας φεύγουν από το Σύμπαν μας, ίσως, για να «γεννήσουν» κάποιο άλλο. 

Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι: Το Ολοκληρωμένο Σύμπαν «δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα υπερπλήρες, εφόσον περιέχει τον κόσμο μας και αναρίθμητους άλλους. Διαθέτει την αυθυπαρξία του και κατοικείται από άγνωστες σ’ εμάς μορφές ζωής. 
Η αντίληψη της αντικειμενικότητας των φαινομένων μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι του ολοκληρωμένου σύμπαντος – ιδέες, δυνάμεις, πραγματικά όντα – δεν αποτελούνται από συγκεντρώσεις συμπεπυκνωμένης ύλης, όπως εμείς, κι αυτό γιατί η επιστήμη μας διδάσκει, ότι η εξέλιξη προχωράει πάντα από τις πιο χοντροκομμένες στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Έτσι μπορούμε να φανταστούμε όντα που αποτελούνται αποκλειστικά από ενέργεια. Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι λογικό να υποθέσουμε πως όντα άυλα και ενεργειακά, διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζονται σε κάθε είδος παράλληλου κόσμου, εφόσον από την φύση τους ανήκουν στο ολοκληρωμένο σύμπαν». 

Η υπόθεση που προτείνει ο Charroux ταιριάζει απόλυτα με την φύση των Ελλήνων Θεών.

ΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ

ΕΥΡΥΝΟΜΗ

Ο Παυσανίας στα ΑΡΚΑΔΙΚΑ [VIII) γράφει:

 41,4

Δώδεκα περίπου στάδια από την ΦΙΓΑΛΙΑ υπάρχουν θερμά λουτρά. Όχι μακριά από αυτά  ο ποταμός ΛΥΜΑΞ κατεβαίνει προς την ΝΕΔΑ. Παρά την συμβολή των ρευμάτων είναι το ιερό της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ, σεβαστό από παλαιά και για την τραχύτητα του εδάφους δύσκολα προσιτό. Περί το ιερό υπάρχουν πολλά και πυκνά κυπαρίσσια. Σχετικά με την ΕΥΡΥΝΟΜΗ η κοινότερη άποψη μεταξύ των Φιγαλέων είναι πως πρόκειται για ένα προσωνύμιο της ΑΡΤΕΜΗΣ. Όσοι όμως από αυτούς διέσωσαν αρχαίες αναμνήσεις λένε πως η ΕΥΡΥΝΟΜΗ είναι κόρη του ΩΚΕΑΝΟΥ, αναφερόμενη και από τον ΟΜΗΡΟ στην Ιλιάδα, πως είχε υποδεχθεί μαζί με την ΘΕΤΙ, τον ΗΦΑΙΣΤΟ.
Το ιερό της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ το ανοίγουν μια ορισμένη ημέρα κάθε χρόνο, ενώ τον υπόλοιπο καιρό καθιερώθηκε να το κρατούν κλειστό. Τότε γίνονται θυσίες από την πόλη και από ιδιώτες. Δεν συνέπεσε να βρεθώ στην ΦΙΓΑΛΙΑ την ημέρα της γιορτής και δεν είδα το άγαλμα της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ. Από τους Φιγαλείς άκουσα πως η ξύλινη λατρευτική εικόνα της θεάς είναι ΔΕΜΕΝΗ  ΜΕ  ΧΡΥΣΕΣ  ΑΛΥΣΙΔΕΣ, και πως έχει τη μορφή γυναίκας ως τους γλουτούς. Το κάτω μέρος εχει τη μορφή ψαριού, πράγμα που ταίριαζε ως γνώρισμα μιας κόρης του ΩΚΕΑΝΟΥ, η οποία ζει στο βυθό της θάλασσας μαζί με την ΘΕΤΙ.

Παυσανίας - ΑΡΚΑΔΙΚΑ [VIII) 41,4

http://www.mikrosapoplous.gr/iliada/EYRYNOMH.htm

Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΘΕΩΝ

Συγγραφέας: Γιάννης Λάζαρης
Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, που έχουν διαβάσει, μελετήσει ή ερευνήσει τα ομηρικά έπη και την υπόλοιπη Μυθολογία, κάνουν ένα λάθος. Θεωρούν τις τεχνολογικές αναφορές τής μυθολογικής εποχής ως φανταστικές ιστορίες και παραμύθια.

Οι πληροφορίες όμως, που περιέχονται στα αρχαία κείμενα, εξεταζόμενες κάτω από το πρίσμα τής σύγχρονης τεχνολογίας, φαίνονται ακριβείς και σημαντικές.
Πέρα από τις μυθολογικές αναφορές όμως, υπάρχουν πλείστα αρχαιολογικά ευρήματα παγκοσμίως, τα οποία δεν έχουν τύχει ακόμη τής κατάλληλης προσοχής, ώστε να εξετασθούν επιστημονικά και να αναλυθούν τεχνικά, με αποτέλεσμα να αγνοούνται, να παραβλέπονται συστηματικά.

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ - ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

Τόπο σου κάνουν οι θεοί, δειλά παραμερίζουν.

Όμοια την ώρα που ψηλά κι' αργά 'ς τα ουράνια πλάτια
Μακρύνονται μ' ευλάβεια και χάνονται ταστέρια.
Τόπο σου κάνουν οι θεοί, σκιαχτά παραμερίζουν,
Γιατί ξανοίγουν πως κρυφά, σφιχτά μια λάμψι δένει
Την εμορφιά της γης αυτής με τη δική σου χάρι.
Απάνου 'ς την Ακρόπολι το ξαγναντεύουν όλοι
Έξαφν' απάντεχα τρανό και φωτερό περίσσια
Το μυστικό το σύννεφο που κρύβει και δεν κρύβει
'Σ' το διαμαντένιο δίχτυ του τη θεϊκή θωριά σου.
Κι' απ' τον μεγάλο βασιλιά κι' ως το στερνό το δούλο
Αθέλητα μαζώνονται και κατά 'κείνο τρέχουν.
Μια δύναμις ανίκητη τα πόδια τους φτερώνει.

poseidonios o rodios

_________________________________

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑΝ ΥΠΟ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΕΒΡΑΒΕΥΘΗ ΕΝ ΤΩ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΩ ΠΟΙΗΤΙΚΩ ΑΓΩΝΙ ΤΩ ΤΕΛΕΣΘΕΝΤΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ Δ' ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ

Ω μεγίστης Παλλάδος καλούμεναι
Πασών Αθήναι τιμιωτάτη πόλις!
ΣΟΦΟΚΛΗΣ

ΑΘΗΝΗΣΙ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΣΤΙΑΣ
1889
ΑΦΙΕΡΩΣΙΣ
Μαρία Κ. Παλαμά

ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Ο ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ, ΕΔΩ: http://www.gutenberg.org/files/42516/42516-h/42516-h.htm