Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης δίδασκαν ότι τα άστρα αποτελούνται από ένα είδος ύλης διαφορετικό από τα τέσσερα γήινα στοιχεία, αλλά από ένα πέμπτο, αιθερικό στοιχείο, την πεμπτουσία. Στον «αστρικό μυστικισμό» του κλασικού κόσμου, η ανθρώπινη ψυχή αποτελείται από αυτό υλικό.
Στα σχόλιά του για τον Τίμαιο του Πλάτωνα, ο Πρόκλος έγραψε:
«Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός κόσμος. Διότι, όπως ακριβώς το Όλον, κατέχει και νου και λογική, και θεϊκό και θνητό σώμα, είναι επίσης διαιρεμένος σύμφωνα με το σύμπαν. Γι' αυτόν τον λόγο, κάποιοι συνηθίζουν να λένε ότι η συνείδησή του αντιστοιχεί στη φύση των απλανών αστέρων, η λογική του στην στοχαστική της όψη με τον Κρόνο και στην κοινωνική της όψη με τον Δία, (και) ως προς το παράλογο μέρος του, η παθιασμένη φύση με τον Άρη, η εύγλωττη με τον Ερμή, η ορεκτική με την Αφροδίτη, η ευαίσθητη με τον Ήλιο και η φυτική με τη Σελήνη.»
Οι μελετητές υιοθέτησαν τις Ελληνικές νεοπλατωνικές αφηγήσεις και άσκησαν βαθιά επίδραση στην ευρωπαϊκή μεσαιωνική αλχημεία και αστρολογία. Καθ' όλη τη διάρκεια της Αναγέννησης, φιλόσοφοι και αλχημιστές συνέχισαν να συζητούν τη φύση του αστρικού κόσμου που βρίσκεται ενδιάμεσα μεταξύ γήινου και θείου. Ο όρος «αστρικό» μπορεί να αναφέρεται στον αιθέρα.
Τέτοιες διδασκαλίες ήταν συνηθισμένες σε μυστηριακές σχολές έως και την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και επηρέασαν την πρώιμη χριστιανική εκκλησία. Μόλις το τηλεσκόπιο διαπίστωσε ότι κανένας θρησκευτικός παράδεισος δεν ήταν ορατός γύρω από το ηλιακό σύστημα και στο υπόλοιπο ορατό διάστημα, η ιδέα αυτή αντικαταστάθηκε από την κυρίαρχη επιστήμη.
----------------------------------
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΚΟΣΜΩΝ
ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΣΤΡΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΔΙΑΜΕΣΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου