ΕΛΛΑΔΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΑΛΛΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ACTURCA (Τουρκικές επικαιρότητες).  Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ LE MONDE.
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΚΤΙΣΜΑ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΩΖΟΥΝ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.  ΕΠΙΣΗΣ ΛΕΕΙ ΜΕ ΠΛΑΓΙΟ ΤΡΟΠΟ ΟΤΙ Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΓΡΑΨΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΑ. Ο ΙΔΙΟΣ ΤΙΤΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ.  

Αισθάνομαι βαθιά προσβεβλημένος στον φιλελληνισμό μου όταν μια εφημερίδα τολμά να τιτλοδοτεί ότι η Ελλάδα είναι μια "χώρα πού μπορεί να είναι λιγότερο ευρωπαϊκή από ότι φαίνεται». Το περιεχόμενο του παρόντος άρθρου πού είναι μια κακή περίληψη μιας ιστορίας για την οποία οι συντάξαντες δεν έχουν καμμία γνώση,   με προσβάλλει ως γάλλο τού οποίου οι συμπατριώτες γράφουν τόσον άσχημα ιστορία και τροφοδοτούν παράλληλα το μύθο τού Ελληνα ψεύτη και πονηρού .
Δεν θα επανέλθω πάνω στο άρθρο παρά μόνο σε μερικά σημεία. Εάν η Ελλάδα δεν είναι μια ευρωπαϊκή χώρα τότε ποιός αξίζει αυτό τον τίτλο; Ο βάρβαρος Γερμανός ή η δόλια Albion (Αλβιών) την οποία ο μεγαλύτερος ποιητή της, Βύρων, ήδη είχε κατηγορήσει για τη λεηλασία της χώρας του Ομήρου; Eίναι περισσότερο ευρωπαϊκή η Αγγλία που δεν θέλει καμία ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και ιδιαίτερα από εκείνες που θα της στοίχιζαν χρήματα; Δεν είναι αυτή που επανέφερε στην Ελλάδα τον στρατό και τον βασιλιά, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προκαλώντας μια καταστροφή πού η χώρα μετά θα πληρώνε ακριβά, χώρα που μπορεί να καυχηθεί για την πιο παραδειγματική  αντίσταση κατά της ναζιστικής κατοχής. Δεν είναι τόσο παλιά η δημιουργία της ιδέας της Ευρώπης και αμφιβάλλω αν μπορούμε να διανέμουμε  πιστοποιητικά του ευρωπαϊσμού. Τόσο η ιδέα όσον και το γεωγραφικό περιεχόμενο της δεν είναι ένα άψαυστο δεδομένο
Ο V. Giscard D’Estaing εισήγαγε την Ελλάδα, στην Ευρώπη, επειδή, όπως έλεγε, η δημοκρατία και ο πολιτισμός προήλθαν από τη χώρα αυτή. Εστω, και αν υπάρχουν πολλά να πούμε για αυτήν την αθηναϊκή δημοκρατία, την δουλεία της και τον ιμπεριαλισμό της... Αλλά το θέμα τίθεται άσχημα, γιατί το πρόβλημα δεν είναι να γνωρίζει κάποιος πού γεννήθηκε η Δημοκρατία, το πρόβλημα είναι να αναγνωρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός, ας πούμε ελληνορωμαϊκός, είναι η μόνη στερεά κοινή βάση μέσα σε μιά ευρωπαϊκή ιστορία διάσπαρτη από εχθρότητες και παγκοσμίους πολέμους. Αυτός ο περίφημος ελληνικός πολιτισμός έχει θρέψει την Αναγέννηση, τα γράμματα και τις τέχνες, τα κλασικά έργα μας του 17ου αιώνα και γονιμοποίησε τούς διανοούμενους του 18ου αιώνα που άλλαξαν τον κόσμο. Ο 19ος αιώνας έπαιξε βασικό ρόλο στη διάδοση της ελληνικής τέχνης και της λογοτεχνίας δημιουργόντας ένα «νεοκλασσικό» ρεύμα με κέντρο το Εδιμβούργο, όπου θελήσαμε να χτίσουμε ένα Παρθενώνα - αλλά και στο Regensburg, όπου το Valhalla, πιστό αντίγραφο ελληνικού ναού κτίστηκε για να γιορτάσει τη νίκη των Γερμανών κατά των δυνάμεων του Ναπολέοντα. Από το 1900 και μετά η σύγχρονη τέχνη πού έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε σήμερα, μπόρεσε να δημιουργηθεί ως αντίδραση κατά τού κλασσικισμού μόνο και μόνο επειδή η ελληνική τέχνη δίδασκε τον ανταγωνισμό και την ελευθερία. Η κουλτούρα των διανοουμένων μας έχει εκσυγχρονιστεί και τα λατινικά, όπως και τα ελληνικά, μόνο περιθωριακά διδάσκονται πλέον στα σχολεία μας. Μακρυά από μένα η ιδέα να θελήσω να διαμορφώσω την κουλτούρα των διανοουμένων, η οποία τροφοδοτεί σήμερα τη λογοτεχνική και καλλιτεχνική πολυμορφία σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο: είναι καλά εκεί πού είναι και ένα από τα κύρια επιτεύγματα του λεγομένου «μετα-νεωτερισμού». Αλλά αυτές οι αλλαγές δεν επηρεάζουν μηδενώς τη θέση της Ελλάδας στην κέντρο της Ευρώπη, διότι πρόκειται για το ζωντανότερο και φωτεινότερο άντρο τού  ευρωπαϊκού πολιτισμού: αποτελούμενο από εξαιρετικά άτομα σε όλους τους τομείς, και όχι μόνο στην ποίηση, αλλά και από το σχολείο της ζωγραφικής του Θεόφιλου ως τον  Τσαρούχη και από τον Εγγονόπουλο μέχρι τούς φιλοσόφους όπως τον Καστοριάδη .. Κοιτάξτε ποιος έχει μεταφραστεί στην Ελλάδα ο Vernant, o Foucault και o Derrida, ψάξτε να δείτε πού μορφώνονται οι διανοούμενοι μας, οι ιστορικοί μας, το  EHESS* έπαιξε μεγάλο ρόλο και θα βρείτε στην Ελλάδα μια αξιόλογη γενιά των ιστορικών που συμμετέχουν στην ανανέωση αυτής της πειθαρχίας.
Αρα είναι όλοι ψεύτες και κλέφτες πρός υπεράσπιση επειδή είχαν εφεύρει τότε τη λέξη δημοκρατία; Υπάρχουν και πολλά άλλα πράγματα πού μπορούμε να βάλουμε στην ζυγαριά υπέρ της Ελλάδας ως πρός εξισορρόπηση: η φιλοσοφία (δυτική), η ιστορία, το θέατρο… Υπάρχουν σήμερα μέσα σε αυτήν την χώρα άνθρωποι και γυναίκες μεταξύ των πιό καλλιεργημένων και εκπολιτισμένων πού γνωρίζω και δεν το αντέχω κάποιοι «βάρβαροι» να τους βάζουν στον πάγκο  των κατηγορουμένων της Ευρώπης. Σχετικά με τους ελεεινούς  απατεώνες, σε ποιά χώρα δεν τούς βρίσκεις, να έχουν σπαταλήσει δεκάδες δισεκατομμυρίων μέχρι σήμερα ; Δεν τίθεται θέμα να γνωρίζει κάποιος άν η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκή ή όχι, εφόσον τα θεμέλια μάλιστα της Ευρώπης δεν εξυπακούονται χωρίς τον ελληνισμό, σάς θυμίζω ότι η Ευρώπη ήταν μία πριγκήπισσα φοινικικής καταγωγής πού απήχθηκε από ένα Κρητικό και που προκάλεσε την πρώτη σύγκρουση μεταξύ της δύσης και την ανατολής. Η Ευρώπη επομένως έχει επίσης ανατολικές ρίζες και αυτός είναι πολύ χρήσιμος μύθος σε αυτή την εποχή της υβριδοποίησης των πληθυσμών. Η Ευρώπη δεν έχει για βάση της τις τράπεζες και τούς τραπεζίτες, άλλα έχει για βάση της τον πολιτισμό, και ο ελληνικός πολιτισμός είναι  ένα από τα στοιχεία που μας συνδέουν; αλοίμονο, δυστυχώς υπάρχουν τόσα λίγα! Ζήτω η Ελλάδα, και ας μήν αφήσουμε τούς τεχνοκράτες να γονατίσουν τούς φίλους και αδελφούς μας και ακόμα λιγότερο να τούς προσβάλλουν προσβάλλοντας μας.

Από τον κον ETIENNE ROLAND, Πρώην Διευθυντή της Γαλλικής Σχολής Αθηνών, Διακεκριμμένος Διδάκτωρας Ελληνικής Αρχαιολογίας.

Πανεπιστημίου Paris I Panthéon-Sorbonne
16.11.11 LeMonde.fr
* Ινστιτούτο ανωτάτων σπουδών κοινωνικών επιστημών

http://diaspora-grecque.com/modules/altern8news/article.php?storyid=2924

Πηγή: Μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ

ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο ΕΣΤΕΜΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ
Η πισώπλατη ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ δολοφονία του Ιουλιανού.
Για τον Ελληνικής Παιδείας αυτοκράτορα της Νέας Ρώμης του Βοσπόρου, Φλάβιο Κλαύδιο Ιουλιανό, δεν είναι δυνατόν να ειπωθούν αρκετά που να ανταποκρίνονται στο μέγεθος της προσωπικότητος αυτού του ανθρώπου, ο οποίος κατόρθωσε να απειλήσει την επί των ημερών του συστηματική αποσύνθεση του ανθρωπίνου πολιτισμού με το Ακατόρθωτο της αναστροφής των καιρών (και δεν είναι τυχαίο το ότι το νέο της δολοφονίας του έκανε ακόμη και τον αρνησίζωο και αγέλαστο «Άγιο» Σάββα της Συρίας να χαμογελάσει).
Αυτός ο φωτισμένος άνθρωπος που η Ιστορία-προπαγάνδα των έκτοτε κρατούντων τον έλουσε με τα πιο άθλια επίθετα (Ειδωλιανός, Αδωναίος, Καυσίταυρος, Αποστάτης, Πισαίος, Παραβάτης, κ.ά.) σηματοδοτεί για την διαχρονικότητα του Ελληνισμού, τον ισχυρό κρίκο της συνδέσεως του υπόδουλου Έθνους μας (υπό τους χριστιανούς Ρωμαίους, τους κατ’ευφημισμόν λεγομένους «Βυζαντινούς» και μετά υπό τους Οθωμανούς και Νεοβυζαντινούς θεοκράτες) με το ελεύθερο και φωτοδοτικό εθνικό παρελθόν και αποτελεί το πρότυπο για τους επόμενους κρίκους (λ.χ. Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων) εκείνης της μακράς αλύσεως που φθάνει έως των ημερών μας.
Στο ευρύτερο σημερινό αίτημα για επανελλήνιση και πνευματική απελευθέρωση του Έθνους μας, συμπεριλαμβάνεται και η ηθική αποκατάστασή του και στη συνέχεια απόδοση τιμών προς τον Φλάβιο Κλαύδιο Ιουλιανό.
Έως εκείνη την ευτυχή ημέρα που θα ξαναελέγχουν οι Έλληνες τον τόπο τους, οφείλουμε απλώς, στο όνομα της ιστορικότητος, να καταγγείλουμε τα πιο βασικά ψεύδη των κρατούντων κατά αυτού του υπέροχου και ευγενούς ανδρός, ότι δηλαδή δεν κατεδίωξε τους χριστιανούς, αλλά αντιθέτως, με προτροπή του φιλοσόφου Σαλλούστιου, εθεσμοθέτησε την απόλυτη ανεξιθρησκεία.
Ότι δεν είναι παρά μία ακόμη άθλια αντιστροφή της αληθείας ο ισχυρισμός του Θεοδωρήτου και του Σωκράτους ότι.. απαγόρευσε τάχα στα παιδιά των χριστιανών να μελετούν τους Έλληνες συγγραφείς, αφού ο ίδιος ο Ιουλιανός –ο οποίος στη Νέα Ρώμη ίδρυσε μάλιστα βιβλιοθήκη 120.000 τόμων- διακηρύσσει το ακριβώς αντίθετο στα κείμενά του: «Δεν απαγορεύω την είσοδο στα σχολεία στους νέους που θέλουν να πηγαίνουν σε αυτά. Πραγματικά, δεν θα ήταν ούτε φυσικό, ούτε λογικό να κλείνουμε τον καλό δρόμο σε παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη ποιόν δρόμο ν' ακολουθήσουν. Πρέπει να διαφωτίζουμε τους ανθρώπους που παραλογίζονται, όχι να τους τιμωρούμε».
Ότι τον μετέπειτα δαιμονόφοβο αυτοκράτορα και θηριώδη διώκτη των Ελλήνων Βαλεντινιανό Α, όχι μόνο δεν τον τιμώρησε όταν αυτός μπροστά του αρνήθηκε με περιφρόνηση να τιμήσει τους Έλληνες Θεούς, αλλ’ αντιθέτως -εκτιμώντας την παρρησία του- τον είχε διατηρήσει στην εξαιρετικά υψηλή θέση του στην στρατιωτική ιεραρχία. Ότι τον χριστιανό επίσκοπο Ελεύσιο της Κυζίκου τον είχε αφήσει κανονικά στην θέση του μέχρι που εκείνος αποθρασυνθείς από την ανοχή, προχώρησε σε καταστροφή αρκετών Εθνικών Ιερών. Ότι ο μοναδικός ιστορικώς υπαρκτός, δηλαδή όχι κατασκευασμένος μέσα από τα παραληρήματα των μαρτυρογράφων του 8ου αιώνος, χριστιανός "μάρτυρας" επί της βασιλείας του, υπήρξε ο επίσκοπος Αρεθούσης Μάρκος,. ένας φανατισμένος ανθέλλην που είχε προκαλέσει καταστροφές σε Ελληνικό Ιερό.
Το πιο τιμητικό για τον Ιουλιανό, είναι ότι από πλευράς θρησκευτικής, δεν ήταν όπως διαδίδεται -είτε σκόπιμα, είτε από αφέλεια- Έλλην δωδεκαθεϊστής- με την έννοια του αποκλειστικού λάτρου του Ελληνικού Πανθέου-, αλλά τυπικός για την εποχή του ρωμαίος Εθνικός που συνεδύαζε μια νεοπλατωνική φιλοσοφική αντίληψη με μια ιδιαίτερη τριαδική Ηλιολατρία.
Η υπόθεση της επαναφοράς των Ολυμπίων Θεών, αγκαλιάσθηκε από τον καλλιεργημένο και ευσεβέστατο Ιουλιανό μέσα από ένα όχι μόνο σαφώς ανεξίθρησκο, αλλά και πολύ πλατύ κλίμα επιστροφής του σεβασμού προς όλες τις πολυθεϊστικές -ήτοι μη μισαλλόδοξες- λατρείες, που ήδη απειλούντο με εξαφάνιση από τους μονοθεϊστές.
Η Ελληνικότητα του Ιουλιανού επικεντρώνεται στον χώρο της Φιλοσοφίας και Παιδείας και για αυτό είναι διαυγής, στερεά και αήττητη. Η καλύτερη διακήρυξη της είναι το γνωστό «Περί Παιδείας» έδικτο του φωτισμένου αυτού ανδρός, όπως και το γνωστό απόσπασμα ενός κειμένου του:
«Σε εμάς ανήκουν η ευγλωττία και οι Τέχνες της Ελλάδος και η λατρεία των Θεών της. Η δική σας κληρονομιά είναι η αμάθεια, η αγροικία και τίποτε πέρα από αυτές..» 

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

Η ΖΕΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ

Αθήνα 8 Δεκεμβρίου 2011
Απαντώντας στην αδιέξοδη πολιτική των πολυεθνικών, για πλήρη έλεγχο της διατροφής του Ελληνικού πληθυσμού, μέσω του μονοπωλίου των σπόρων, στη σπορά εκατοντάδων στρεμμάτων του παραδοσιακού σταριού Ζέα, προχώρησαν αγρότες-μέλη-φίλοι του Κινήματος μας στη Βόρεια Ελλάδα.
Με την επιμέλεια του γραφείου του Κινήματος στη Βόρεια Ελλάδα, έσπειραν εκατοντάδες στρέμματα με τον παραδοσιακό ελληνικό σπόρο σιτηρών Ζέα. Έναν σπόρο,  που έθρεψε γενιές και γενιές και θεωρείται μέγιστης θρεπτικής αξίας  τρόφιμο. Η σπορά του οποίου, αυτή τη στιγμή,  μεγαλώνει στη Μακεδονική γη.
Εικόνα: Αργυρός στατήρας από το Μεταπόντιο της Ιταλίας με αναπαράσταση της Ζέας ( Triticum dicoccum ) -6ος αιώνας.  Το αρχαιότερο από τα δημητριακά στη λεκάνη της Μεσογείου
Με την κίνηση αυτή, στέλνουμε ένα σαφές και καθοριστικό μήνυμα, σε πολλαπλούς αποδέκτες:
Στις πολυεθνικές όπως η Monsantο, Gargill και στους ομοίους τους, οι οποίοι, δυστυχώς ελέγχουν την παγκόσμια αγορά σπόρων και φυτών και προωθούν τα μεταλλαγμένα. Σπόροι, οι οποίοι δεν αναπαράγονται, κρατώντας αιχμάλωτους τους αγρότες μας αλλά και τη διατροφική αυτάρκεια ολόκληρων χωρών.
Το παράδειγμα του Κινήματός μας, αποτελεί μονόδρομο σε μια χώρα η οποία επιθυμεί τη διατροφική της αυτάρκεια, στις αντίξοες συνθήκες που διαμορφώνονται διεθνώς, από την επερχόμενη λαίλαπα, της νέας τάξης πραγμάτων.
Σημειώνουμε εδώ, πως χιλιάδες επίσης στρέμματα, προετοιμάζονται αυτήν την στιγμή να φιλοξενήσουν τον σπόρο της ελπίδας και στη Θεσσαλία.

Πατριωτικό Μέτωπο
Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης
Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: Νίκης 33,
10557, Σύνταγμα, Αθήνα
Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652
Τηλ. Εκπροσώπου: 6980292626

Γραφεία Βορείου Ελλάδος: Δελφών, 232,
54655, Θεσσαλονίκη
Τηλ. 2310421940

Γραφεία Πελοποννήσου: Κλεομένους Οικονόμου 4-6,
Πλατεία Αγίας Λαύρας, Αίγιο
Τηλ. 2691026221

Ανταλλακτήριο Αγροτικών και Ελληνικών προϊόντων “Αλληλέγγυον”
Αγίας Σοφίας 50, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443
www.pamet.gr  pametopo@gmail.com

http://pamet-thessaloniki.com/

Ολίγα τινά περί εκκλησιαστικής περιουσίας

Αναδημοσίευση από το http://antrikos.wordpress.com

Έχω δει να κυκλοφορεί το παραμύθι ότι η Εκκλησία εξαναγκάστηκε με την από 18/9/1952 σύμβαση με το Ελληνικό Δημόσιο να δώσει στο κράτος τα 4/5 των μοναστικών αγροτικών εκτάσεων και γι αυτό πρέπει να την ανεχόμαστε ως κρατούσα και να πληρώνουμε τα έξοδά της και τα βίτσια του ανώτερου κλήρου της.
Ας αφήσουν τα παραμύθια αυτοί που τα καλλιεργούν. Η Εκκλησία μόνο χαμένη δεν βγήκε από τη συναλλαγή. Ήταν ακριβώς η συναλλαγή που μετέτρεψε την Εκκλησία από τσιφλικά – γεοκτήμονα – φεουδάρχη σε κεφαλαιοκράτη και μάλιστα της καταβλήθηκε τίμημα για εκτάσεις που δεν της ανήκαν.
Μπορείτε να κατεβάσετε τη λεόντειο σύμβαση από το εθνικό τυπογραφείο

Θα διαπιστώσετε ότι συνομολογείται τίμημα στο 1/3 της πραγματικής αξίας των ακινήτων, μόνο που τα ακίνητα αυτά δεν ανήκαν στην πλειονότητά τους στην Εκκλησία, ούτε βέβαια το τίμημα ανήλθε στο 1/3· το τίμημα ήταν πραγματικό. Έγινε λόγος για το 1/3 για να μην υπάρξουν αντιδράσεις.
Συνεπώς:
1. Η Εκκλησία πούλησε τα ακίνητα και δεν ήρθε να της τα πάρει το “κακό” Δημόσιο και
2. Θεωρήθηκε ότι τα ακίνητα ανήκαν στη Εκκλησία επειδή απλώς η Εκκλησία έλεγε ότι είναι δικά της. Φυσικά η Εκκλησία δεν είχε τίτλους σε όλα αυτά τα ακίνητα, όπως ευλόγως προκύπτει από οποιαδήποτε έρευνα στα κατά τόπους Υποθηκοφυλακεία.
Ας τους κάνουμε τη χάρη, λοιπόν, να δεχτούμε ότι τα κτήματα ανήκαν στην Εκκλησία.
Για όλα τα κτήματα, βοσκοτόπους και αγρούς, ορίστηκε τίμημα 97 δις δρχ. ή 97 εκ. νέων δρχ. στην πραγματικότητα όμως 112,6 εκ. δρχ. της εποχής 1952-54.
Οι βοσκότοποι θεωρείται και σήμερα με στο σύστημα αντικειμενικών αξιών (βλ. ενδεικτικά εδώ) ότι έχουν το 1/4 της αξίας των καλλιεργούμενων αγρών.
Για να γίνει κατανοητή η αξία του χρήματος εκείνη την εποχή μια χρυσή λίρα είχε 300 δρχ. (σήμερα 230 Ευρώ), που πάει να πει ότι η μοναστηριακή αγροτική περιουσία αγοράστηκε αντί ποσού που σήμερα ανέρχεται σε 75 εκ. Ευρώ, αν κάνουμε δεκτό ότι έλαβε 97 εκ. δρχ.
Επομένως, με σημερινά 75 εκ. ευρώ αγοράστηκαν 140.000 στρ. καλλιεργήσιμη και 600.000 στρ. βοσκοτόπων και το τίμημα που αντιστοιχούσε σ’ αυτά ήταν 258,62 Ευρώ το στρέμμα για τα αγροτικά και 64,66 Ευρώ το στρέμμα για τα βοσκοτόπια.
Αλλά ακόμη και εκεί υπήρξε σκάνδαλο. Ενώ σύμφωνα με το άρθ. 14 ορίστηκε το τίμημα στα 97 εκ. η Εκκλησία έλαβε σε ρευστό 30 εκ. και σε αξία ακινήτων 82,6 εκ., δηλ. το πραγματικό τίμημα ήταν 112,6 εκ. δρχ. ή σε Ευρώ 85,86 εκ., που πάει να πει ότι το πραγματικό τίμημα ανήλθε σε 296 Ευρώ ανά στρέμμα στους αγρούς και 74 στους βοσκοτόπους.
Μα σήμερα, οι αγροί έχουν 300 Ευρώ το στρέμμα κατά μέσο όρο, στα ορεινά βρίσκεις και με 100. Εννοώ αγρούς που είναι πράγματι αγροί κι όχι δίπλα σε εθνικές ή επαρχιακές οδούς που έχουν μεγαλύτερη ή βοσκότοποι που έχουν μικρότερη αξία. Και αναφέρομαι στο σήμερα, που έχει εκτιναχτεί η ανάπτυξη σε σχέση με το ’50.
Λοιπόν, για ποιο εξαναγκασμό μας μιλάει η Εκκλησία; Έβγαλε λεφτά από το τίποτα με τιμή στο 98,6% της αξίας των ακινήτων της, που αν έβγαινε στο μεϊντάνι τα τα πουλήσει (οπότε έπρεπε να ξεπεράσει και το πρόβλημα με τους τίτλους που δεν διέθετε) δεν επρόκειτο να έβγαζε ούτε το 1/5 λόγω της χρηματιστηριακής προσφοράς – ζήτησης. Το κυριότερο, όμως, είναι πως χωρίς αυτή τη λεόντιο σύμβαση η Εκκλησία θα έχανε την ευκαιρία να μετατραπεί σε καπιταλιστή. Θα παρέμενε τσιφλικάς με αποτέλεσμα να σβήσει οικονομικά, όπως ακριβώς έσβησε η φεουδαρχία σε όλον τον κόσμο.
Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, την όποια (δήθεν) ζημιά της, η Εκκλησία την έβγαλε μέσα από τη ραγδαία αύξηση των τιμών των ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας που πήγαν 40 και 50 φορές πάνω.
Λοιπόν, αλλού οι μούφες και τα ψέματα. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία με την από 18/9/1952 σύμβαση κατέκλεψε το Ελληνικό Δημόσιο πολύ δε περισσότερο που δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας, κι αφού στους περισσότερους αγρούς είχαν ήδη εγκατασταθεί ακτήμονες με το έτσι θέλω και πρόσφυγες  που τους εγκατέστησε το κράτος. Όλοι αυτοί αν προσέφευγαν στα δικαστήρια θα κέρδιζαν στην πλειοψηφία τους αφού η Εκκλησία δεν είχε τίτλους ιδιοκτησίας.
Η περίπτωση της μεταβίβασης της μοναστικής περιουσίας της Εκκλησίας στο κράτος δεν ήταν παρά μια άλλη απάτη σε βάρος του ελληνικού λαού που εξαναγκάστηκε να πληρώσει αυτό που του ανήκε και ο πραγματικός κλέφτης βρέθηκε να διαμαρτύρεται ότι αδικήθηκε, ακριβώς για να κρύψει την αδικία που έκανε.
Ή αλλιώς, όπως λέει ο λαός: Εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και το βόδι.

Πηγή άρθρου: http://antrikos.wordpress.com

ΤΟ ΩΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΚΤΗΣΙΒΙΟΥ

Η επινόηση νέων Κλειστών Συστημάτων Αυτομάτου Ελέγχου προέκυψε από την ανάγκη να εξασφαλιστεί μια αυτοελεγχόμενη γραμμική λειτουργία των υδραυλικών Ωρολογίων. Στον τομέα αυτό διέπρεψαν οι μεγάλοι Αλεξανδρινοί μηχανικοί. Πρώτος από αυτούς ο Κτησίβιος (-308 έως -246) κατασκεύασε ένα υδραυλικό Ωρολόγιο, πιθανόν το αρχαιότερο του είδους, που περιείχε μιαν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επινόηση.
Ιδού αρχικά η γενική περιγραφή του Ωρολογίου: «Νερό ρέει με σταθερή ροή από ακροφύσιο μέσα σε μεγάλο δοχείο και ανυψώνει πλωτήρα (Π), στον οποίο είναι προσαρμοσμένος κανόνας και πάνω σε αυτόν αγαλματίδιο, που λειτουργεί ως δείκτης και δείχνει τις Ώρες πάνω σε μία κατακόρυφη παραστάδα, η κλίμακα της οποίας μεταβάλλεται με προσθήκη ή αφαίρεση "παρεμβλημάτων" ανάλογα με τις αυξομειώσεις της διάρκειας των ωρών. Στον κανόνα είναι επίσης προσαρμοσμένος οδοντωτός τροχός, που κινεί κατακόρυφο τύμπανο με χαράξεις κάθετες για τους μήνες και εγκάρσιες όχι όμως παράλληλες για τις ώρες, έτσι ώστε να συνυπολογίζεται η μεταβολή της διάρκειας των ωρών ανά μήνα. Στον οδοντωτό τροχό επίσης είναι συνδεδεμένα άλλα τύμπανα και μηχανισμοί που προκαλούν διάφορες πολύπλοκες κινήσεις, τα λεγόμενα "πάρεργα"». (Βιτρούβιος, Περί Αρχιτεκτονικής 9.8.5-7).
Όλος αυτός ο σύνθετος μηχανισμός του Ωρολογίου δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει με ακρίβεια, αν δεν είχε εξασφαλίσει την αρχική σταθερή ροή του νερού από το χρυσό, κατά τον Βιτρούβιο, ακροφύσιο.
Αυτή η σταθερή ροή μπορούσε να επιτευχθεί μέσω του ελέγχου στάθμης του νερού στο αρχικό δοχείο παροχής, η περιγραφή του οποίου έχει ως εξής: «Ο έλεγχος της ροής (στο δοχείο σταθερής ροής) επιτυγχάνεται ως εξής: Κατασκευάζονται στον τόρνο δύο κώνοι, ο ένας συμπαγής και ο άλλος κοίλος (αρσενικός – θηλυκός), έτσι ώστε να ταιριάζουν ακριβώς ο ένας μέσα στον άλλο. Με ένα τέτοιο σύστημα πλωτήρα – ακροφυσίου μπορεί η εισροή του νερού στο δοχείο να γίνεται πιό γρήγορα ή πιό αργά». (Βιτρούβιος, Περί Αρχιτεκτονικής 9.8.6).
Πηγή.

ΧΑΡΩΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΝΙΠΠΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΣ

Το ακάτιον του Χάρωνος φτάνει στην όχθη της Αχερουσίας. Οι νεκροί βγαίνουν ένας ένας πληρώνουν το ναύλο τους (έναν οβολό) στο Χάροντα και χάνονται δεξιά. Τελευταίος βγαίνει ο Μένιππος, που πάει να φύγει χωρίς να πληρώσει. Ο Χάρων τον πιάνει από τον ώμο
Χ.  Κατέβαινε, βρε καταραμένε, το ναύλο
Μ. Δε μπα να φωνάζεις Χάρε, αφού σ’ αρέσει
Χ.  Πλήρωσε ρε σου λέω, για το   ταξίδι που έκανες
Μ. Τι να πάρεις από έναν που δεν έχει μία
Χ. Καλά, υπάρχει άνθρωπος να μην έχει έναν οβολό;
Μ. Αν είναι και κάνας άλλος, δεν ξέρω. Εγώ μια φορά δεν έχω
Χ. Βρωμιάρη. Θα σε πάω στον Πλούτωνα, αν δεν πληρώσεις
Μ. Και ΄γω θα σου κοπανήσω μία με το κουπί και θα σου διαλύσω το καύκαλο
Χ. Δηλαδή τζάμπα έκανες τόσο ταξίδι;
Μ. Ο Ερμής, που με κουβάλησε σε σένα, ας σε πληρώσει
Ε. Μα το θεό, θα΄πρεπε να πουληθώ ολόκληρος αν ήταν να πληρώνω τα ναύλα των πεθαμένων
Χ. Δε θα το κουνήσω ρούπι από δίπλα σου
Μ. Αν είν΄έτσι, τράβα έξω τη βάρκα και κάτσε. Αλλά αφού δεν έχω τι θα πάρεις;
Χ. Δεν ήξερες ρε πως έπρεπε να έχεις το ναύλο;
Μ. Το΄ξερα. Και λοιπόν; Αφού δεν είχα φράγκο. Τι να΄κανα; Να μην πέθαινα;
Χ. Δηλαδή μοναχα συ θα καυχιέσαι πως πέρασες τζάμπα;
Μ. Ε όχι και τζάμπα ρε φίλε! Και νερά έβγαζα και κουπί τράβηξα και μονάχα εγώ απ’ όλους τους επιβάτες δεν έκλαιγα
Χ. Αυτά δεν περνάνε σε βαρκάρη! Πλήρωσε το ναύλο σου. Δε μπορεί να γίνει αλλοιώς!
Μ. Ε τότε γύρνα με πίσω στη ζωή
Χ. Ωραία μας τα λές. Να φάω και ξύλο από πάνω από τον Αιακό!
Μ. Ε τότε μη μου κολλάς
Χ. Δείξε μου τι έχεις μεσ΄στο σακούλι
Μ. Λούπινα. Θες λίγα; Και ένα πρόσφορο
Χ. Από που μας κουβάλησες ρε Ερμή αυτό το κοπρόσκυλο; Το τι έλεγε στο ταξίδι δεν περιγράφεται! Πείραζε και κορόϊδευε όλους τους επιβάτες και ήταν ο μόνος που τραγουδούσε ενώ εκείνοι κλαίγανε
Ε. Δεν ξέρεις Χάρε ποιον είχες στη βάρκα σου; Ο Μένιππος είναι! Άνθρωπος τελείως ελεύθερος. Τίποτα δεν τον νοιάζει!
Ο Μένιππος βρίσκει αφορμή, που ο Χάρων μιλάει με τον Ερμή και το σκάει
Χ. Εχ και να σε πιάσω καμιά φορά...
Ακούγεται η φωνή του Μένιππου από μακρυά
Μ. Αν με πιάσεις φίλε. Δυο φορές δε μπορείς να με πιάσεις.

http://www.sarantakos.com/arx/lucian.html

Η Γλώσσα, είναι Νους

AKP0NEIP0

Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΦΑΡΑΩ!

Η τελευταία Ελληνίδα Φαραώ
Κλεοπάτρα η Ζ' φιλοπάτωρ

Στην τελευταία δεκαετία του 19^ου  αιώνα ο Γερμανός αρχαιολόγος Otto Rubensohn ανακάλυψε έναν πανάρχαιο τύμβο τριακόσια χιλιόμετρα από την Αλεξάνδρεια. Η περιοχή ονομαζότανε Αμπουσίρ ελ Μελέκ και ο αρχαίος τάφος έκρυβε πλούσιους αρχαιολογικούς θησαυρούς.
Μεταξύ των ευρημάτων υπήρχαν και μούμιες αδιευκρίνιστης χρονολόγησης.
Τότε υπήρχε η «συνήθεια» ό,τι έβρισκαν οι αρχαιολόγοι να το κουβαλούν στην πατρίδα τους.
Έτσι το 1904, μία μούμια έγινε πακέτο από τους εντόπιους με εντολή του αρχαιολόγου και στάλθηκε στο Αιγυπτιακό Μουσείο Βερολίνου (Berliner Ägyptischen Museum). Ο τότε διευθυντής του γερμανικού μουσείου Dietrich Wildung παρατήρησε πως στο σκληρό χάρτινο περιτύλιγμα της μούμιας ήταν κολλημένο και ένα ασυνήθιστο σκληρό χαρτόνι. Ως ειδικός στην παπυρολογία, η αρχική έκπληξή του μετατράπηκε σε ενθουσιασμό. Το σκληρό χαρτόνι ήταν πάπυρος. Οι Αιγύπτιοι κατά την περιτύλιξη της μούμιας κόλλησαν και ένα κομμάτι αρχαίου παπύρου διαστάσεων 20 Χ 30 εκατοστών. Η αποκόλληση από τη συσκευασία έγινε από τον ειδικό του μουσείου Jürgen Hofmann. Επρόκειτο για ένα βασιλικό πάπυρο του -1^ου αιώνα γραμμένο στην Ελληνική γλώσσα!Επί έναν περίπου αιώνα μόνον εξειδικευμένοι επιστήμονες είχαν πρόσβαση στους παπύρους που διαφυλάσσονταν στο μουσείο του Βερολίνου (Ägyptisches Museum und Papyrussammlung ).

Ο βερολινέζικος πάπυρος
(Berliner papyrus) 

Ευτυχώς, για όλους εμάς, που δεν έχουμε τη δυνατότητα έρευνας τόσων σημαντικών αρχαίων εγγράφων, που βρίσκονται στα ευρωπαϊκά μουσεία, πραγματοποιήθηκε, πριν μερικά χρόνια, μια ειδική έκθεση για τον πάπυρο αυτόν από το αναφερόμενο μουσείο. Τον πάπυρο, που χαρακτηρίζεται ως ιδιωτικός από την Ελληνίδα παπυρολόγο Παναγιώτα Σαρισούλη, υπογράφει η Κλεοπάτρα η Ζ’ Φιλοπάτωρ. Πρόκειται για την τελευταία Ελληνίδα Φαραώ, που βασίλευσε από τον Οκτώβριο του -69 έως τις 12 Αυγούστου του -30.
Τι γράφει στον Πάπυρο
Το ελληνικό κείμενο του αρχαίου εγγράφου αντιγράφηκε και μεταφράστηκε από τον Peter van Minnen του πανεπιστημίου του Γκρόνινγκεν. Ο Δανός παπυρολόγος υποστήριξε πως η τελευταία λέξη του βερολινέζικου παπύρου (Berliner Papyrus ) που αντιστοιχεί σε εντολή, είναι προσωπική γραφή της Ελληνίδας Φαραώ.
Αρχίζει με την ημερομηνία: έτος 19=4, Μεχείρ 26, που στις σύγχρονη ημερομηνία εκφράζεται ως 23 Φεβρουαρίου του έτους -33.
Πρόκειται για μια εντολή φοροαπαλλαγής για τον Publius Canidius Crassus που ήταν έμπιστος του Μάρκου Αντώνιου.

Η γραφή της τελευταίας Ελληνίδας
Φαραώ στον πάπυρο: 'γενέσθω'

Εικάζεται πως η φοροαπαλλαγή αυτή αποτελεί μια εύνοια της Κλεοπάτρα προς τον γνωστό ρωμαίο αξιωματικό που ετοιμαζόταν να συγκρουστεί με τον Οκτάβιο. Η επίμαχη βασιλική λέξη είναι η ‘γενέσθω’ =να γίνει, να υλοποιηθεί, που λέμε σήμερα. Στην αγγλική το μεταφέρουν ως «make it so!”, ενώ στη γερμανική «So soll es sein».
Στη μεταφορά του κειμένου του παπύρου ο Peter van Minnen είχε γράψει τη λεξη ως ‘γενέσθωι’ με το ιώτα στο τέλος. Για το θέμα αυτό είχε επικριθεί από την εφημερίδα Die Welt , αλλά όπως ο ίδιος υποστήριξε, δεν είναι η μοναδική λέξη στο κείμενο που έχει ιώτα στο τέλος και πρόκειται μάλλον για λάθος της γραφής του αρχαίου κειμένου.

Πηγή: http://www.hellinon.net/

Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ ΠΡΟΣΒΟΛΗ

Ακούμε τούς ξένους, όταν θέλουν ν’ αναφερθούν στην Ελλάδα, να μιλάνε για τον Ελληνικό πολιτισμό, το Ελληνικό πνεύμα και γενικότερα για την Αρχαία Ελλάδα, γεμάτοι θαυμασμό και δέος. Κι εμείς φουσκώνουμε σαν τα παγώνια…
Θα αναρωτηθεί κάποιος, και για τί άλλο να μιλήσουν οι άνθρωποι; Γι’ αυτά είμαστε γνωστοί στον κόσμο οι Έλληνες.
Ε, όχι μόνο γι’ αυτά…. Υπάρχουν και κάποιοι «αστοιχείωτοι», που γίνονται πιο πεζοί και συνδέουν αυθόρμητα την Ελλάδα με το σουβλάκι, τον «μουζάκα», την «γκρικ σάλατ» και το τζατζίκι. Δηλαδή με ότι έχει σχέση την γαστριμαργία.
Κι εδώ τίθεται το ερώτημα: Ποιοί βρίσκονται πιο κοντά στην «απεικόνιση» τής Ελλάδας; Οι αρχαιολάτρες/αρχαιογνώστες που μιλάνε για το πνεύμα ή οι «πεζοί» που μιλάνε για το στομάχι;
Οι πεζοί. Γιατί είμαστε ένας λαός που δεν είναι άξιος να κουβαλήσει αυτό το τεράστιο ιστορικό φορτίο. Γιατί δεν έχουμε παράγει και εξάγει ούτε δράμι πολιτισμού τούς πρόσφατους, τουλάχιστον, αιώνες (εκτός απ’ τα τουρκόφωνα εδέσματα που προαναφέρθησαν). Γιατί είμαστε καταναλωτές πολιτισμού και όχι δημιουργοί. Γιατί είμαστε Νεοέλληνες κι όχι Ελληνοέλληνες.
Αφήνω όμως το σύνθημα και πάω στο παρασύνθημα.
Υπάρχει κάτι που μ’ ενοχλεί ιδιαίτερα και το έχω θίξει (επιφανειακά, μεταξύ άλλων) και σε άλλο θέμα. Αφορά το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Όπως μαρτυρεί φυσικά τ’ όνομά του, ονομάζεται έτσι προς τιμήν του μεγάλου φιλόσοφου Αριστοτέλη (παραπέμπω σκόπιμα στην αγγλική Wikipedia, γιατί το αντίστοιχο ελληνικό λήμμα, είναι μια γρήγορη «ξεπέτα»).
Ως εδώ όλα καλά…
Αν κάποιος τώρα επιχειρήσει να επισκεφτεί την επίσημη ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου, θα βρεθεί μπροστά σε μια έκπληξη: Στην αρχική σελίδα, δεν υπάρχει ως έμβλημα ο Αριστοτέλης, όπως φυσιολογικά θα περίμενε κάποιος, μιας κι αυτού το όνομα φέρει το Πανεπιστήμιο, αλλά δεσπόζει η αγιογραφία τού Αγίου Δημητρίου!

Η εικόνα δηλαδή, ενός αξιωματικού τού ρωμαϊκού στρατού (και μετέπειτα «αγίου»), κρίθηκε (από ποιούς και με ποιό σκεπτικό άραγε;) ως η πιο κατάλληλη για έμβλημα, ακόμα κι απ’ αυτή τού ίδιου τού τιμώμενου!
Προσέξτε! Μιλάμε για Πανεπιστήμιο και όχι για κάποιο θρησκευτικό ίδρυμα. Τί δουλειά έχει η θρησκεία με την επιστήμη; Το φως με το σκοτάδι; Ο μύθος με την πραγματικότητα; Η λογική με το παράλογο; Τί σχέση έχει ο Φάντης με το ρετσινόλαδο;
Αυτό τώρα, είναι απόδοση τιμής στον μεγάλο Έλληνα φιλόσοφο, ή ύβρις; Αν αυτό δεν είναι παραλογισμός (εκτός από ύβρις), τότε τί είναι; Και ποιά είναι, αλήθεια, η θέση τών πανεπιστημιακών διδασκάλων γι’ αυτό το ανοσιούργημα; Το δέχονται; Το αγνοούν; Το παραβλέπουν;
Αλλά δεν είναι ν’ απορεί κανείς… Εδώ φτάσαν στο σημείο να αναγορεύσουν επίτιμο διδάκτορα πέντε τμημάτων τού εν λόγω Πανεπιστημίου, τον…πατριάρχη Βαρθολομαίο!
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που μετέτρεψε τον Έλληνα σε Ρωμιό.
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που διαχρονικά πολέμησε, την επιστήμη, το ελληνικό πνεύμα και πετούσε στην πυρά τα συγγράμματα τών Ελλήνων φιλοσόφων (και τού Αριστοτέλη φυσικά).
Τον ηγέτη μια θρησκείας που έχει αναγορεύσει σε προστάτες τών γραμμάτων, τρεις ανθέλληνες.
Τον ηγέτη μιας θρησκείας που είχε φτάσει στο σημείο να αποκαλεί «θέλημα Θεού» την σκλαβιά στον Τούρκο, τού οποίου εδόθη η εντολή (απ’ τον…Θεό) «ωσάν σκύλος να μας φυλάει».
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που αφόρησε την Ελληνική Επανάσταση (κι όχι μια φορά μόνο…).
Τον ηγέτη δηλαδή μιας θρησκείας, που έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει στους πιστούς της να δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους, αντί τών «πατροπαράδοτων εβραϊκών».
Στην Τουρκία, έχουν την προσωπογραφία τού Κεμάλ σε κάθε κτήριο για να θυμίζει σε όλους ποιος είναι ο «πατέρας τών Τούρκων» (Ατατούρκ). Στην Κούβα έχουν τον Φιντέλ Κάστρο. Όπως είχαν άλλοτε τον Χομεϊνί στο Ιράν, τον Μάο στην Κίνα, τον Λένιν και τον Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση κ.ο.κ. Κάτι σαν τα «ιερά τοτέμ» δηλαδή, κάποιων πρωτόγονων πολιτισμών.

Δεν είναι μόνο το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο που έχει ως έμβλημα έναν «άγιο». Είναι και το Πανεπιστήμιο Πατρών με τον άγιο Ανδρέα (με βυζαντινή μάλιστα γραμματοσειρά στο λογότυπο). Αυτόν δηλαδή, που «δια των σοφωτέρων κηρυγμάτων του, διέλυσεν ως ιστόν της αράχνης την σοφίαν των Ελλήνων και των ρητόρων, αποδείξας την ρητορίαν και σοφίαν των πλάνην» (Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τόμος ΙΑ΄, σελ. 736).
Στην Ελλάδα έχουμε τη θρησκεία και δη την Ορθοδοξία, για να μας θυμίζει πόσο γερά είναι ακόμα γαντζωμένη (σαν καρκίνωμα) σε κάθε πτυχή τού ελληνικού βίου και τής ελληνικής κοινωνίας.
Συμπερασματικά: Η θεοκρατία και ο ραγιαδισμός στην Ελλάδα, ζει και βασιλεύει...
ΠΗΓΗ ΑΡΘΡΟΥ: ΠΑΡΕ-ΔΩΣΕ

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΥΧΗ ΓΕΝΕΘΛΙΩΝ

Ω κορυφαία Θεά των γεννήσεων, Ακραία Άρτεμη δέξου αυτόν τον σεμνό ύμνο και χάρισε την ευλογία σου σε αυτόν που γιορτάζει την ημέρα της γεννήσεως του στο υλαίο πεδίο της ύπαρξης.
Εσύ που δίνεις το τέλειο δώρο Ανυσιδώρα χάρισε δώρα υγίειας, ευδαιμονίας, πνευματικής και υλικής ανάπτυξης, χαράς, ευθυμίας, και κάθε άλλου ψυχικού ή υλικού δώρου που εσύ κρίνεις για την αρετοδρομία της υπάρξεως.
Στάσου Βοηθός της υπάρξεως τούτης και Ευπλόκαμος, στρώνοντας άριστους δρόμους αρετής που οδηγούν σε έπαθλα αιώνια ώστε η ψυχή να ομοιάζει την Ευστέφανη χάρη Σου.
Καθαρά Θεά, κράτα αμόλυντη την ψυχή από κάθε κακό.
Μεγαλώνυμη και Ολβιόμοιρη Θεά χάρισε την μέγιστη ευτυχία της μοίρας ως
Περασία βοήθησε την σκέψη να οδεύει ασφαλής από τις αναζητήσεις της.
Σαόφρων χάρισε υγιή σκέψη.
Σεμνή Θεά δώρισε την σπουδαιότητα και τον σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη.
Ω Ένδοξη Θεά εσένα υμνώ και αφιερώνω αυτόν τον ύμνο της γενέθλιας μέρας σε Σένα.

                                                             _______________

Ὢ Ὑπέροχη Θέαινα γενεθλῶν, Ἀκραία Ἄρτεμη καταδέχου τοῦτον σεμνὸν ὕμνον καὶ ἴστη μεγάδωρος εὐλογίας εἰς τὸν
γεναθλιαζόμενος ὑπάρξεως αὐτοῦ ἐντὸς ὑλαίου πεδίου.
Σὺ προσδωρεῖ κορυφαῖον δῶρον Ἀνυσιδώρα ἀφιείης δῶρον ὑγίειας, εὐδαιμονίας, νοητικῆς καὶ ὑλαίας βλαστημοσύνης, ἀγαλλιάματος, εὐθυμίας, καὶ παντὸς ἑτέρου ψυχικοῦ ἢ ὑλαίου δώρου Σὺ κρίνεις ὑπὲρ ἀρετοδρομίας ὑπάρξεως.
Ἴστη ἀρωγὸς ὑπάρξεως ταύτης καὶ Εὐπλόκαμος, ἐκτείνουσα ἄριστους ἀτραποὺς ἀρετῆς, ἄγουσι εἰς ἀριστεῖα αἰώνια ὡς ψυχὴ ἐξεικονίζοι Σὸν Εὐστέφανη χάριν.
Καθαρὰ Θέαινα, φύλασσε ἄχραντη ψυχὴν ἐκ πάσας κακοσύνης.
 Μεγαλώνυμη καὶ Ὀλβιόμοιρη Θέαινα, δωροφόρει ὕψιστη εὐδαιμονία μοίρας ὡς Περασὶα ἴστη ἀρωγὸς σκέψεως ἐλευσομένη ἀσφαλὴς ἐντὸς ἀναζητήσεων αὔτης.
Σαόφρων δωροφόρει ὑγιῆ σκέψην.
Σεμνὴ Θέαινα δωροφόρει σεμνότητα καὶ σέβας εἰς τούτη ὕπαρξην.
Ὢ Ἔνδοξη Θέαινα ἐσὲ ὑμνωδῶ καὶ ἀφιερόω τοῦτον τὸν ὕμνον γενέθλης πρὸς Τέι.  http://www.ellinikoarxeio.com/

Διαβάστε και μια άλλη άποψη για τα γενέθλια ΕΔΩ

ΘΕΛΕΙ ΚΟΤΣΙΑ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑ. ΘΕΛΕΙ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΚΟΠΟ. ΘΕΛΕΙ ΣΚΥΨΙΜΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΣΚΑΨΙΜΟ ΒΑΘΥ.

Ούτε ίπποι ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν.
Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής: ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύχνουμε ότι είμαστε έλληνες, στην ουσία κινιόμαστε και υπάρχουμε και μιλάμε σαν να είμαστε εβραίοι.
Αυτή είναι η αντίφαση. Είναι η σύγκρουση και η αντινομία που παράγει την πόλωση. Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Και το τελευταίο τούτο σημαίνει πολλά.
Στήν πιό απλή διατύπωση, σημαίνει να `σαι τουρκόγυφτας, και να ζητάς να σε βλέπουν οι άλλοι πρίγκηπα. Σημαίνει νά `σαι η μούμια των Μασταβά, και να ζητάς από τους ευρωπαίους να σε βλέπουν ιδιοκτήτη της Ακρόπολης. Σημαίνει να σε θωρείς λιοντάρι, και οι ξένοι να σε λογαργιάζουνε πόντικα.
Πόσο εγώ `μαι ωραίος!
Τι λαμπρός πού `ν' ο καιρός
Έφαγα έναν πόντικα,
Δόξα νά `χει ο θεός!

Ποτέ δεν εσταθήκαμε να μελετήσουμε τον Βάρναλη, πού γράφει τέτοια τετράστιχα για μας, κατάμονοι με το φως του λύχνου.
Απώλεια της εθνικής ταυτότητας είναι νά σε βλέπουν οι άλλοι αρκουδόρεμα, και να τους φωνάζεις πως ντε και καλά είσαι η Ολυμπία. Και να τους ζητάς Ολυμπιακούς αγώνες στην Καλογρέζα. Χλευαστικό του καλογριά.
Είναι μεγάλη ιστορία να πιαστώ να σε πείσω, ότι οι νεοέλληνες από τους αρχαίους έχουμε μόνο το τομάρι που κρέμεται στο τσιγκέλι του σφαγέα. Θέλει κότσια το πράγμα. Θέλει καιρό και κόπο. Θέλει σκύψιμο μέσα μας, και σκάψιμο βαθύ. Και κυρίως αυτό: θέλει το μεγάλο πόνο.
Θα σε καλέσω όμως σ' έναν απλό περίπατο. Θα κάνουμε ένα πείραμα, που λένε οι φυσικοί. Για νά `χουμε αποτέλεσμα έμπεδο. Και η γνώση που θα κερδίσουμε νά `ναι σίγουρη.
Θα επιχειρίσουμε μια στατιστική έρευνα. Θα διατρέξουμε τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη. Από το χωριό Πυρσόγιαννη της Ηπείρου ως την επαρχία Βιάνου της Κρήτης. Από τη Νίψα και τις Σάππες της Θράκης ως το Παραλίμνι της Κύπρου, κι ως την άκρη το Ταίναρο.
Θα ρωτήσουμε νεοέλληνες απ' όλες τις τάξεις και όλα τα επίπεδα. Γυναίκες και άντρες, γερόντους και παιδιά, αγράμματους και επιστήμονες, φτωχούς και πλούσιους, ακοινώνητους και αριστοκράτες, πουτάνες και καλόγριες, ξωχάρηδες και αστούς, φιλέρημους και χαροκόπους. Για νά `ναι το δείγμα μας ευρύ και πλήρες, που λένε οι γραφειοκράτες.
Όλα τούτα τα αθώα και ανυποψίαστα πλήθη θα τα ρωτήσουμε δυό τρεις ερωτήσεις από το Ελληνικό, κι άλλες τόσες από το Εβραίικο.
Στο Ελληνικό λοιπόν. Να μας ειπούν τι γνωρίζουν για την Αρχαία Ελλάδα. Ζητούμε μια γνώση σοβαρή και υποψιασμένη. Όχι φολκλόρ και γραφικότητες.
Γιατί γνώση της Ελλάδας είναι εκείνο που ξέρουμε να το ζούμε κιόλας. Όχι δηλαδή ο Ηρακλής μωρό έπνιξε τα φίδια, ότι ο Αρχιμήδης εχάραζε κύκλους στην άμμο, ούτε ταν ή επί τας, μέτρον άριστον, ο Μινώταυρος στην Κρήτη και το πιθάρι του Διογένη, ούτε αν ξέρουν πως η ψωλή του Δία εγίνηκε κεραυνός και χτύπησε τους σχιστούς λειμώνες της Ολυμπιάδας, για να γεννήσει στο Φίλιππο τον Αλέξανδρο.
Τέτοια γνώση της κλασικής Ελλάδας θά `τανε τουρισμός στην Τυνησία. Η φουστανέλα και το κόκκινο φέσι στη Μελβούρνη και στην Πέμπτη Λεωφόρο κατά τις εθνικές γιορτές. Θα ζητήσουμε γνώση ουσίας.
Να μας ειπούνε, δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντίνος, Διογένης Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας, που στον καιρό μας αντίστοιχα σημαίνουν Αϊστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλανκ, Ροντέν, Κολόμβος.
Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο, μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.
Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες τι τους λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο, μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη.
Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολλυβογράμματα έχουν διαβάσει στο πρωτότυπο τρεις διαλόγους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστοτέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).
Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας ειπεί ποιός γνωρίζει και διδάσκει από τους ειδικούς προφεσσόρους στα πανεπιστήμια ότι οι τρεις τραγικοί ποιητές μας στη βάση τους είναι φυσικοί επιστήμονες, ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο Πλάτων έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό, και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα, ότι η διδασκαλία τραγωδίας στον θέατρο ήταν κήρυγμα από άμβωνος ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.
Δεν νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου από τους νεοέλληνες που να υπερβάινουν τους δύο στους χίλιους.
Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε έλληνες; Για το θεό δηλαδή. Παράκρουση και παραφροσύνη.

Δεν είναι τυχαίο, που όχι μόνο ο πλανήτης αλλά και ο ουρανός, το σύμπαν ολόκληρο είναι κατάσπαρτο με τις ελληνικές λέξεις και με τα ελληνικά γράμματα που ονομάζουν διεθνώς τους αστερισμούς, και τους φωτεινότερους αστέρες του κάθε αστερισμού. Κοίτα πρόχειρα το εξώφυλλο της Γκέμμας.
Όχι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εκείνο που είναι τυχαίο, είναι πως ο λαός που κατοικεί σήμερα στη χώρα που παλαιά την εκατοίκησαν οι έλληνες, ονομάζουνται έλληνες. Η έρευνά μας έδειξε ότι μόνο έλληνες δεν είναι. Γιατί τους έλληνες ούτε τους βλέπουν ούτε τους γνωρίζουν.
Φεύ, και παπαί, και ουαί, και αλλοί. Φελλάχοι, και παπούας, και βουσμάνοι, και αλήδες.
Από το Ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωϋσής, Αβραάμ, Ησαϊας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα ονόματα.
Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην ξεύρει τούτους τους εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.
Το ίδιο συμβαίνει και για φράσεις όπως Προς Κολασσαείς, Προς Κορινθίους, Εκ του κατά Λουκάν. Εδώ μάλιστα μεγάλος αριθμός νεοελλήνων ξεύρει απόξω ολόκληρα χωρία και περικοπές.
Το ίδιο συμβαίνει, αν τους ειπείς για τόπους όπως Ιορδάνης, Γαλιλαία, Γεσθημανή (sic), Όρος Σινά, Καπερναούμ. Τιβεριάς.

Αν όμως τους ειπείς για Βάσσες ή Φιγαλία, για Αργινούσες ή Πλημμύριον, για Περίπατο ή Κήπο (περιπατητικοί, επικούρειοι), σου απαντούν, όπως ο Μακρυγιάννης. Όταν είδε το Σκούρτη και τους άλλους ναυάρχους στα όρη να οδηγούν σε μάχη τους στρατιώτες του Νικηταρά με ναυτικά παραγγέλματα:
-Τι όρτζα, πόρζα, και γαμώ το καυλί του μας λέει ο κερατάς;
Το ίδιο συμβαίνει, αν ζητήσεις να σου αναλύσουν την επί του Όρους Ομιλία, ή να σου τραβήξουνε διάλεξη περί νηστείας, περί προσευχής, περί του «Δεύτε οι ευλογημένοι....». Ο κάθε νεοέλληνας εδώ είναι πτυχιούχος και ειδήμονας. Είναι κληρονόμος και καθηγητής. Ξέρει να ταϊσει άχυρα το σκυλί του, και κόκαλα το γαϊδούρι του. Γνώση και πίστη και σοφία, που να ιδούν τα μάτια σου και να μην πιστεύει ο νους σου.

Από το βιβλίο του Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ, «ΓΚΕΜΜΑ» Εκδόσεις: ΒΙΒΛΙΟΓΩΝΙΑ – κεφ. Ο ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ

Ο ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΥ

Στο έκτο βιβλίο του έργου «Ελλάδος περιήγησις», «Ηλιακά Β΄», ο Παυσανίας ασχολείται ιδιαίτερα με την περιγραφή της Ολυμπίας και των Ολυμπιακών Αγώνων, που διεξάγονταν σ' αυτήν. Στο κεφάλαιο 20 περιγράφει το Ολυμπιακό στάδιο και τον ιππόδρομο, για τον οποίο αναφέρει: «Περνώντας το στάδιο, όπου κάθονται οι ελλανοδίκες, υπάρχει ο χώρος του ιπποδρόμου και η αφετηρία των αλόγων. Η αφετηρία αυτή έχει το σχήμα της πλώρης ενός πλοίου με το έμβολο στραμμένο προς το διάδρομο... Στην άκρη τον εμβόλου βρίσκεται ένα δελφίνι φτιαγμένο από χαλκό και προσαρμοσμένο πάνω σε ξύλινο δοκάρι...
Σε κάθε Ολυμπιάδα κατασκευάζεται από άψητους πλίνθους ένας βωμός, επιχρισμένος εξωτερικά με κονίαμα, τοποθετημένος περίπου στη μέση της πλώρης. Πάνω στο βωμό βρίσκεται χάλκινος αετός, με απλωμένα σε όλο τους το μήκος τα φτερά του. Ο Αφέτης, ο υπεύθυνος για την εκκίνηση των άλογων, βάζει σε κίνηση το μηχάνημα (μηχάνημα είναι και αρχαίος όρος), που βρίσκεται μέσα στο βωμό. Και είναι φτιαγμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να κάνει τον αετό να αναπηδά και να πετάγεται τόσο ψηλά, που να γίνεται ορατός από τους θεατές, ενώ (ταυτόχρονα) το δελφίνι πέφτει στο έδαφος». (Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησις, 6, 20, 10).
Ο Παυσανίας αναφέρει ρητά πως: «Ο Κλεοίτας, γιος του Αριστοκλέους, ήταν ο πρώτος που σκέφτηκε, εφεύρε και κατασκεύασε τους μηχανισμούς της αφετηρίας τον Ολυμπιακού ιπποδρόμου». Αναφέρει μάλιστα και έναν δεύτερο μηχανικό, τον Αριστείδη, που βελτίωσε το ίδιο μηχάνημα με δικές του καινοτομίες (6, 20, 14).

Μέσα σε ένα πολύπλοκο σύστημα συγχρονισμένης εκκίνησης αλόγων, ο μηχανικός Κλεοίτας δημιουργεί μια μηχανή για να κάνει έναν χάλκινο αετό να πετάξει. Το είδος της μηχανής αυτής δεν είναι γνωστό. Μπορούμε όμως, από την περιγραφή του Παυσανία, να συμπεράνουμε και εν μέρει να υποθέσουμε τα εξής:
Η απαιτούμενη ενέργεια για την κίνηση του μηχανισμού ήταν εδώ μηχανική, προερχόταν δηλαδή από την πτώση του χάλκινου δελφινιού, που ήταν ίσως γεμάτο μολύβι. Τέτοιου είδους εξάλλου εσωτερική ενέργεια προερχόμενη από την πτώση ενός μολύβδινου βάρους έχουν πάμπολλα Ελληνικά αυτόματα. Η ενέργεια αυτή μεταβιβαζόταν στο «μηχάνημα» μέσω του κανόνα και ενισχυόταν ίσως από την «ύσπληγγα», που το συγκρατούσε, ένα σύστρεμμα νεύρων δηλαδή, προσαρμοσμένο στην άρθρωση του, όμοιο με αυτό που είχαν οι καταπέλτες και οι μηχανισμοί στις αφετηρίες των δρομέων. Σε τέτοιες «ύσπληγγες» αναφέρεται εξάλλου και ο Παυσανίας για τις εδώ αφετηρίες των αλόγων. Το ίδιο «μηχάνημα» θα μπορούσε να είναι ένα μηχανικό-πνευματικό σύστημα, όπου η απαιτούμενη πίεση για την εκτόξευση του αετού θα παραγόταν μέσα σε έναν τορνεμένο θάλαμο συμπίεσης, μια καταθλιπτική αντλία, εφοδιασμένη με μια κατάλληλα ρυθμισμένη βαλβίδα εξόδου. Αυτή η μηχανική τεχνική αντίληψη είναι προάγγελος των μεγάλων επινοήσεων, που οδήγησαν αιώνες αργότερα στην Eυρωπαϊκή βιομηχανική επανάσταση.

http://www.ellinikoarxeio.com/