Ο ΑΡΙΣΤΑΡΧΟΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ο ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ

Από την εποχή της εμφάνισης των ελλήνων φιλοσόφων πριν από δυόμισι χιλιετίες στην αρχαία Ιωνία, αρχίζει η επιστημονική επανάσταση. Η επανάσταση συνέβη στην Ιωνία και όχι σε κάποια από τις μεγάλες πόλεις της Ινδίας, της Αιγύπτου, της Βαβυλωνίας, της Κίνας ή της Κεντρικής Αμερικής. Η συνεισφορά των Ιώνων φιλοσόφων, από τον Θαλή ως την Υπατία έδρασαν κυρίως από το 650 π.Χ. ως και το 450 μ.Χ. , στη διαμόρφωση της σύγχρονης αστρονομικής και κοσμολογικής επιστήμης είναι καθοριστική. Ιδιαίτερα ο Αρίσταρχος, αστρονόμος, μαθηματικός και γεωμέτρης της Αλεξανδρινής Σχολής, ο οποίος γεννήθηκε στη Σάμο και έζησε στις αρχές του 3ου π.Χ. αιώνα (310-230 π.Χ.), υπήρξε ο εισηγητής, κήρυκας και υποστηρικτής της ριζοσπαστικής, για την εποχή του, ηλιοκεντρικής θεωρίας.

Ο Αρίσταρχος έγραψε πολλές εργασίες, οι περισσότερες από τις οποίες δεν διασώθηκαν. Η θεωρία του όμως για τον Ήλιο ως κέντρο του Ηλιακού Συστήματος μαρτυρείται κατά αδιαμφισβήτητο τρόπο από διάφορους αρχαίους συγγραφείς, όπως ο Αρχιμήδης1, ο Στοβαίος2 και ο Πλούταρχος3, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την πατρότητά της. Εξάλλου ο Αρίσταρχος είναι ο εφευρέτης του σκαφίου, δηλαδή μιας μορφής ηλιακού ρολογιού, με το οποίο κατόρθωσε να προσδιορίσει τη στιγμή της αληθούς μεσημβρίας σε έναν τόπο (και να ορίσει γενικότερα την ώρα κατά τη διάρκεια μιας ηλιοφανούς ημέρας), το γεωγραφικό πλάτος του, την τιμή της λόξωσης της εκλειπτικής, την ημερήσια απόκλιση του Ήλιου και τις ημέρες των ισημεριών και ηλιοστασίων ενός έτους (του 281 π.Χ.).

Είναι ο πρώτος Έλληνας αστρονόμος που έδωσε την ακριβέστερη τιμή της φαινόμενης διαμέτρου του Ήλιου και της Σελήνης. Από τις γνωστές (και περίπου ίσες μεταξύ τους) φαινόμενες διαμέτρους του Ήλιου και της Σελήνης κατόρθωσε να υπολογίσει τις διαμέτρους των δύο σωμάτων (με μονάδα μέτρησης τη γήινη διάμετρο). Ίσως η ανακάλυψη ότι η πραγματική διάμετρος του Ήλιου είναι εικοσαπλάσια της σεληνιακής διαμέτρου, σε συνδυασμό με το ότι η απόσταση του Ήλιου από τη Γη είναι εικοσαπλάσια της απόστασης της Σελήνης από τη Γη οδήγησε τον Αρίσταρχο στο συμπέρασμα ότι ο Ήλιος και όχι η Γη αποτελεί το κέντρο του κόσμου.

Ουσιαστικά ο Αρίσταρχος είναι ο πατέρας και θεμελιωτής της Αστρονομίας, με βάση τη λογική σκέψη και όχι τις θρησκευτικές δοξασίες.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι ο Αρίσταρχος πρώτος εισηγήθηκε την αποδεκτή σήμερα ηλιοκεντρική θεωρία και θεμελίωσε την Αστρονομία πάνω στη λογική σκέψη, άποψη την οποία, δυστυχώς, μια μερίδα της διεθνούς αστρονομικής κοινότητας, είτε δικαιολογημένα από άγνοια είτε ακόμη και αδικαιολόγητα, δεν φαίνεται να συμμερίζεται απολύτως. Περιέπεσε στη λήθη χωρίς πάντως να ξεχασθεί εντελώς ως την εποχή της Αναγέννησης, οπότε στα 1543, περίπου δύο χιλιετίες αργότερα, δικαιώθηκε από τον διάσημο πολωνό αστρονόμο Nicolaus Copernicus. Αν και ο Κοπέρνικος απλώς ανέσυρε από την αφάνεια την ηλιοκεντρική θεωρία, επαναλαμβάνοντας έτσι τις ιδέες του Αρίσταρχου, εν τούτοις φέρεται σήμερα ως ο εισηγητής της ηλιοκεντρικής θεωρίας, μάλιστα δε το δεκτό σήμερα ηλιοκεντρικό σύστημα εξακολουθεί να ονομάζεται διεθνώς “Κοπερνίκειο” και όχι “Αριστάρχειο”, όπως θα έπρεπε.

Αν και η συνεισφορά του Κοπέρνικου στην αναβίωση της ηλιοκεντρικής θεωρίας είναι σημαντική, αυτό όμως δεν αρκεί για να του αναγνωρισθεί και η πατρότητα της θεωρίας αυτής. Είναι αλήθεια ότι ο Κοπέρνικος γνώριζε τις απόψεις του Αρίσταρχου. Αυτό πιστοποιείται από ένα σωζόμενο απόσπασμα του χειρογράφου της πραγματείας του με τίτλο De Revolutionibus Orbium Coelestium. Σε αυτό φαίνεται διαγραμμένη η παράγραφος που αναφέρεται στην πραγματεία του Αρίσταρχου και η οποία κατά ένα παράδοξο τρόπο δεν έχει συμπεριληφθεί στην τυπωμένη έκδοση της πραγματείας του που παρουσιάστηκε το 1543. Το γεγονός της διαγραφής χαρακτηρίζεται από μερικούς ως λογοκλοπή, ενώ άλλοι θεωρούν την παράλειψη αναφοράς στον Αρίσταρχο και στη θεωρία του ως έλλειψη θάρρους ή δειλία. Θα πρέπει πάντως να τονισθεί ότι δεν είναι απολύτως εξακριβωμένο αν η διαγραφή πρέπει να αποδοθεί στον ίδιο τον Κοπέρνικο ή στον εκδότη του, δεδομένου ότι η έκδοση της πραγματείας έγινε μετά τον θάνατό του. Επίσης είναι αξιοσημείωτο ότι ο πολωνός αστρονόμος δεν έδινε επί μία ολόκληρη δεκαετία τη συγκατάθεσή του για την έκδοση της πραγματείας του φοβούμενος την καταδίκη της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας. Τελικά, το 1543, εκδόθηκε στη Νυρεμβέργη ένα αντίγραφο του χειρογράφου του, το οποίο καταδικάσθηκε το 1616 από την Εκκλησία της Ρώμης.

Ο Κοπέρνικος δεν είναι λοιπόν ο εισηγητής αλλά απλώς ο άνθρωπος που ανέσυρε από τη λήθη και διέδωσε την ηλιοκεντρική θεωρία, η πατρότητα της οποίας ανήκει αποκλειστικά στον Αρίσταρχο.

1. Ο Αρχιμήδης στη μαθηματική πραγματεία του “Ψαμμίτης” γράφει: “Αρίσταρχος ο Σάμιος υποτίθεται γαρ τα μεν απλανέα των άστρων και τον Αλιον μένειν ακίνητον, ταν δε Γαν περιφέρεσθαι περί τον Αλιον κατά κύκλου περιφέρειαν, ός εστιν εν μέσω τω δρόμω κείμενος”.
2. Ο Στοβαίος στο σύγγραμμά του “Περί Φυσικής” γράφει: “Αρίσταρχος τον Ηλιον ίστησι”.

3. Ο Πλούταρχος στο έργο του “Περί αρεσκόντων τοις Φιλοσόφοις” αναφέρει: “Αρίσταρχος τον Ηλιον ίστησι μετά των απλανών, την δε Γην κινεί περί τον ηλιακόν κύκλον, εξελίττεσθαι δε κατά λοξού κύκλου την Γην, άμα δε και περί τον αυτής άξονα δινουμένην και κατά τας ταύτης εγκλίσεις σκιάζεσθαι τον δίσκον”.

Ο κ. Νικόλαος Κ. Σπύρου είναι καθηγητής του Τμήματος Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. ΤΟ ΒΗΜΑ, 10-12-2000

Πηγή: http://www.fr-alpha.gr/AristarxosOSamios.htm

ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Αστρολάβος: Επινοήθηκε κατά την εποχή του Ιππάρχου (2ος π.Χ. αιώνας) και το χρησιμοποιούσαν οι αστρονόμοι για να υπολογίζουν τα ύψη των αστέρων από τον ορίζοντα και τις εκλειπτικές συντεταγμένες. Ο επίπεδος αστρολάβος, τον οποίο επινόησε ο Ίππαρχος, επέτρεπε τη στερεογραφική προβολή σφαίρας. Με τη βοήθεια της προβολής αυτής βρισκόταν με ακρίβεια η ώρα κατά την οποία γινόταν η παρατήρηση ενός αστέρα. Ο επίπεδος αστρολάβος χρησίμευε και για την επίλυση σφαιρικών τριγώνων.

Γνώμονας: Ένα από τα πιο απλά και πιο πολύτιμα όργανα που χρησίμευε για τον καθορισμό πολλών αστρονομικών φαινομένων και γεωγραφικών στοιχείων (καθορισμός μεσημβρινής γραμμής, διάρκειας έτους, γεωγραφικού πλάτους, απόκλισης Ήλιου, κ.ά.). Ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον γνώμονα ήταν ο Αναξίμανδρος.

Διόπτρα: Υπήρχε η διόπτρα του Πυθέου που η ύπαρξη του βεβαιώνεται από το γεγονός ότι ο Πυθέας είχε εντοπίσει ότι ο βόρειος ουράνιος πόλος και ο πολικός αστέρας δεν συμπίπτουν. Η διόπτρα του Ιππάρχου που χρησίμευε για την εκτίμηση της φαινόμενης διαμέτρου του Ήλιου και της Σελήνης. Με τη διόπτρα ο Ίππαρχος υπολόγισε την απόσταση και το πραγματικό μέγεθος των δύο αυτών αστέρων. Η διόπτρα του Ήρωνος, που χρησίμευε για διάφορες γεωδαιτικές και αστρονομικές μετρήσεις. Η διόπτρα του Αρχιμήδη που είχε τοποθετηθεί στην κορυφή του φάρου της Αλεξάνδρειας και τέλος η διόπτρα του Δικαιάρχου.

Ηλιακό ρολόι: Πρώτος εφευρέτης και κατασκευαστής του θεωρείται ο Απολλώνιος ο Περγαίος. Βελτιώσεις επέφερε αργότερα ο Αρίσταρχος ο Σάμιος.

Κλεψύδρα: Όργανο για τη μέτρηση της ισημερινής ώρας. Η κλεψύδρα θεωρείται εφεύρεση του Κτησιβίου.

Ουράνια σφαίρα: Μια απλή περιστρεφόμενη σφαίρα με τους κύριους κύκλους χαραγμένους πάνω της. Πρώτος κατασκευαστής της ουράνιας σφαίρας θεωρείται κατά τους μυθικούς χρόνους ο Χείρων και κατά τους ιστορικούς ο Θαλής. Ο Εύδοξος βελτίωσε τη σφαίρα σημειώνοντας τους γνωστούς αστερισμούς και τους μεγάλους αστέρες. Ένα είδος σφαίρας χρησιμοποιούσαν ο Αναξίμανδρος και ο Ίππαρχος. Μία βελτιωμένη παραλλαγή ήταν και η "μεταπτωτική σφαίρα" στην οποία μπορούσε να ληφθεί υπ' όψη η μετατόπιση της θέσης των πόλων του Ουρανού κατά 1° ανά 73 έτη.

Σκάφη: Την χρησιμοποίησε ο Ερατοσθένης για να επιτύχει τη μέτρηση της Γης, ενώ ο επινοητής της αναφέρεται πως ήταν ο Αρίσταρχος ο Σάμιος.

Υπολογιστής των Αντικυθήρων: Ίσως το πιο διάσημο όργανο πρωτοποριακό και μεγάλης ακρίβειας. Πιθανολογείται ότι τον εφεύρε ο Αρχιμήδης ή κάποιος μαθητής του Ποσειδωνίου. Ο υπολογιστής που βρέθηκε το 1900 στο βυθό των Αντικυθήρων, ήταν ένας ημερολογιακός μηχανισμός που έδειχνε τις κινήσεις του Ήλιου, της Γης και της Σελήνης σε διάφορες φάσεις. Η κατασκευή του ανάγεται στον 1o π.X. αιώνα.

Ωρολόγιο του Αρχιμήδη: Πρόκειται για ένα ρολόι με μηχανισμό, όπου αντί του ελατηρίου χρησιμοποιούνταν ροή νερού.

Κρίκος: Όργανο που έδινε το ύψος του Ήλιου όταν μεσουρανούσε.

Πηγή: http://www.physics4u.gr/articles/2009/astronomia1.html

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ

«Φιλοσοφία μόνη φάρμακον ἐστὶ τῶν τῆς ψυχῆς ἀρρωστημάτων καὶ παθῶν»
Η φιλοσοφία είναι το φάρμακο για τα πάθη και τις αρρώστιες της ψυχής…
Πλούταρχος

Η λέξη «Φιλοσοφία» ετυμολογικά προέρχεται από το φιλῶ (αγαπώ) και την λέξη σοφία, δηλαδή αγάπη για τη σοφία, όπου η σοφία μπορεί να θεωρηθεί ως συνώνυμο της αλήθειας. Γιατί αυτό ήταν το νόημα της φιλοσοφίας για τους Αρχαίους Έλληνες· η συνεχής και αδιάκοπη αναζήτηση της αλήθειας των πραγμάτων, έπειτα από ενδελεχή έρευνα όλων των παραμέτρων.

Τον όρο εισήγαγε ο μεγάλος Προσωκρατικός Φιλόσοφος και Μαθηματικός, Πυθαγόρας και από τότε αποτελεί τον μοναδικό παγκοσμίως όρο για την συγκεκριμένη «επιστήμη», που για τους αρχαίους Έλληνες ήταν η κορυφαία όλων των υπολοίπων και όλες όφειλαν να «υποτάσσονται» σε αυτήν.

Η τόσο βαρύνουσα σημασία που απέδιδαν σε αυτήν αποδεικνύεται και από τον τεράστιο αριθμό Φιλοσοφικών Σχολών που υπήρχαν διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στην Αθήνα.

Ας δούμε μερικές από αυτές:

Πυθαγορική Σχολή: Ιδρυτής της ήταν ο Πυθαγόρας (-570, -496). Βασικότεροι εκπρόσωποί της υπήρξαν ο Φιλόλαος και ο Δημοκήδης οι Κροτωνιάτες, ο Πέτρων, ο Πολύκλειτος ο Αργείος, ο Έκφαντος, κ.α.
Θεωρούσαν βάση όλων των εννοιών και των πραγμάτων τους αριθμούς, οι οποίοι είναι οι μοναδικοί «υπεύθυνοι» για την αρμονία του σύμπαντος.
Ζούσαν ασκητικά και επιδίδονταν σε συνεχή έρευνα παντός είδους. Πίστευαν ότι ο άνθρωπος μπορεί να εξυψωθεί μόνο μέσω της αρετής, της δικαιοσύνης και της σύνεσης.
Μίλησαν ακόμη για την αθανασία της ψυχής.
Στην εν λόγω σχολή σημαντικό ρόλο έπαιζαν και οι γυναίκες (Θεανώ, Μυία, κ.α).

Ιωνική Μιλησιακή σχολή: Εδώ ανήκουν ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Αναξίμανδρος και ο Αναξιμένης, επίσης Προσωκρατικοί Φιλόσοφοι. Προσπάθησαν να «εντοπίσουν» την αρχή του κόσμου. Πίστευαν πως βάση των πάντων είναι μία ουσία σταθερή, αναλλοίωτη, αμετάβλητη και αιώνια. Άλλοι υποστήριζαν πως είναι το νερό (Θαλής), άλλοι το πυρ, άλλοι πως τα βασικά στοιχεία είναι τέσσερα (πῦρ, ὓδωρ, ἀήρ, γῆ).

Ελεατική Σχολή: Ιδρυτής της ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος. Μερικά από τα βασικότερα στελέχη της ο Παρμενίδης, ο Ζήνων και ο Μέλισσος.
Εδώ έγινε για πρώτη φορά, τουλάχιστον απ’ όσο μας επιτρέπουν τα σωθέντα χειρόγραφα να γνωρίζουμε, ο διαχωρισμός του κόσμου σε φαινομενικό και πραγματικό (από εκεί επηρεάστηκε ο Πλάτων όταν κατέγραψε την αλληγορία του σπηλαίου).
Ο Θεός για τους Ελεάτες είναι οντότητα τέλεια, αγέννητη, άφθαρτη και αμετάβλητη.

Ατομι(στι)κή Σχολή: Ιδρυτής της ήταν ο Λεύκιππος, που εισήγαγε πρώτος την ατομική θεωρία. Πιο διάσημος βέβαια έγινε ο μαθητής του Δημόκριτος, ο οποίος κατέγραψε και οργάνωσε την εν λόγω θεωρία.
Υποστήριζαν και αυτοί την ύπαρξη ενός όντος, ανάλογου με αυτό των προηγούμενων Σχολών και το ον αυτό το ονόμασαν «άτομο», λόγω της ιδιότητάς του να μην τέμνεται περαιτέρω, μιας και αποτελεί την ελάχιστη μονάδα ύλης. Κατά την ένωση ατόμων προκαλείται η γέννηση και κατά την διάσπασή τους η φθορά.

Συνδυαστική Σχολή: Συνδυάζει την ιωνική, την ελεατική και την πυθαγόρεια φιλοσοφία. Βασικοί εκπρόσωποι είναι ο Εμπεδοκλής και ο Αναξαγόρας. Έκαναν λόγο για τα «ριζώματα», τα κύρια δηλαδή στοιχεία του σύμπαντος (νερό, γη , αέρα, φωτιά). Η «φιλότις» (η σμείξις) των τεσσάρων αυτών στοιχείων οδηγεί στην γένεση και το «νεῖκος» (η διάσπαση) τους στην φθορά. Επηρέασαν τους Λατίνους συγγραφείς και κυρίως τον Λουκρήτιο στο έργο του «De rerum natura» (=Η φύση των πραγμάτων).
Πίστευαν ακόμη στην μετενσάρκωση.

Σωκρατικές Σχολές: Ιδρύθηκαν από διάφορους μαθητές του Σωκράτη που δίδαξαν με την σειρά τους τα λόγια του αγαπημένου τους διδασκάλου, στον οποίον έχουμε αναφερθεί σε πολλά άρθρα μας. (Η Απολογία του Σωκράτη κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης , Χίλιες φορές να γεννηθείς, χίλιες θα σε δικάσουν,)
Έτσι δημιουργήθηκαν Σχολές όπως η Ακαδημία του Πλάτωνα, την οποία θα αναλύσουμε παρακάτω, η Μεγαρική του Ευκλείδη, η Ηλιακή του Φαίδωνος, η Κυνική του Αντισθένους και η Κυρηναϊκή του Αρίστιππου.

Μεγαρική Σχολή: Ιδρυτής της, όπως προαναφέραμε, ο Ευκλείδης. Σ’ αυτήν ανήκουν ακόμη ο Ευβουλίδης, ο Διόδωρος ο Κρόνος, ο Στίλπων, κ.α. Υποστηρίζει και αυτή την ύπαρξη ενός όντος αμετάβλητου και το ονομάζει «αγαθόν», όρος που ταυτίζεται με τον νου και το θείον.

Ηλιακή Ηλιοερετρική Σχολή: Έλαβε το όνομά της από τους δύο εκπροσώπους της, τον Φαλιδωνα από την Ήλιδα και τον Μενέδημο από την Ερέτρια.
Θεωρούσαν την φιλοσοφία ως θεραπευτικό μέσο κάθε ψυχικής αρρώστιας. Πίστευαν ακόμη πως μέσω αυτής ο άνθρωπος οδηγείται στην πλήρη ελευθερία και ευδαιμονία, αφού απαγκιστρώνεται από τα βαρίδια που κρατούν δέσμια την ψυχή.

Σοφιστική Σχολή: Κυριότεροι εκπρόσωποι της συγκεκριμένης Σχολής ήταν ο Πρωταγόρας ο Αβδηρίτης, ο Γοργίας ο Λεοντίνος, ο Αντιφώντας ο Αθηναίος, ο Πρόδικος από την Κέα, ο Ιππίας ο Ηλείος κ.α.
Οι Σοφιστές, τους οποίους «στρίμωχνε» αρκετά συχνά ο Σωκράτης και αποδοκίμαζε ο Πλάτων, συστηματοποίησαν για πρώτη φορά τους νόμους της φιλοσοφικής έρευνας και άνοιξαν τον δρόμο για την περίφημη Σωκρατική Διαλεκτική Μέθοδο.
Επικέντρωσαν τον ενδιαφέρον τους στον άνθρωπο και η φιλοσοφία τους χαρακτηρίστηκε «κοινωνική».
Οι παρατηρήσεις τους ξεκινούσαν με βάση την εμπειρία και από αυτήν κατέληγαν σε γενικότερα συμπεράσματα.
Προσπαθούσαν να καταστήσουν τους μαθητές τους ικανούς ρήτορες με λογική σκέψη και άξια-ενεργά μέλη στην κοινωνία.
Ο Πλἀτων ερχόταν σε σύγκρουση μαζί τους, γιατί πολλές φορές υποστήριζαν λανθασμένες θέσεις χρησιμοποιώντας αληθοφανή επιχειρήματα, παρασύροντας έτσι το ακροατήριο.

Ακαδημαϊκή Σχολή: (-387, -529) Ιδρυτής της ο Πλάτων.  Βρίσκονταν σε ένα άλσος του προαστίου των Αθηνών την Ακαδημία, αφιερωμένο στον Αθηναίο ήρωα Ακάδημο, από τον οποίο προέρχεται και η ονομασία της.
Την είσοδό της κοσμούσε η επιγραφή: «ἀγεωμέτρητος μηδεὶς εἰσίτω». Πράγμα που δείχνει την μεγάλη σημασία που απέδιδαν στα μαθηματικά, τα οποία και θεωρούσαν βάση της διαλεκτικής μεθόδου.
Μαθητής στην εν λόγω σχολή υπήρξε και ο Αριστοτέλης, για τον οποίο ανέφερε χαρακτηριστικά ο Πλάτων κάθε φορά που έλειπε: «Σήμερα το ακροατήριο μου είναι κουφό».
Σχετικά με την ψυχή πίστευαν πως έχει θεϊκή καταγωγή αλλά εξαιτίας κάποιου παραπτώματος είναι αναγκασμένη να ζει φυλακισμένη στο σώμα, που είναι το «σῆμα» της, ο τάφος της δηλαδή.
Δινόταν, τέλος,  μεγάλο βάρος στην φιλοσοφία, την αριθμητική, την αρμονία και την αστρονομία.

Περιπατητική Σχολή: Ιδρυτής της ήταν ο Αριστοτέλης. Βασικοί εκπρόσωποι υπήρξαν ο Θεόφραστος, ο Αριστόξενος ο Ταραντίνος, ο Αρίσταρχος ο Σάμιος, ο Εύδημος ο Ρόδιος, κ.α.
Στο κέντρο της διδασκαλίας της βρέθηκε η ανθρώπινη λογική, με την βοήθεια της οποίας μπορούμε να αντιληφθούμε την πραγματική ουσία των όντων, μελετώντας τις ιδιότητές τους.
Ανακαλύφθηκαν επίσης σε αυτήν οι τρεις βιολογικές αρχές: η κλίμακα της ζωής (θρεπτική, αισθητική, διανοητική), η εγγενής θερμότητα και η πολυπλοκότητα της δομής (όσο πιο σύνθετο είναι ένα όργανο, τόσο πιο τέλειος είναι ο οργανισμός).
Μίλησαν, τέλος, για την υπέρτατη ευδαιμονία, που είναι για τον άνθρωπο η ενασχόλησή του με τον νου και τον θεωρητικό βίο γενικότερα. Για να φτάσει όμως σε αυτήν την ευδαιμονία θα πρέπει πρώτα να αναλύσει την πρακτική ζωή και συγκεκριμένα τις εκάστοτε εμπειρίες.

Πιθανοκρατική Σχολή: Ιδρυτής της ο Καρνεάδης ο Κυρηναίος. Εισήχθη, μέσω του Κλειτόμαχου, ο παράγοντας τύχη που επηρεάζει την ζωή μας.

Νεοπλατωνική Σχολή: Ιδρυτής της ο Πλωτίνος. Ρεύμα που ξεκίνησε από την Αλεξάνδρεια τον +3^ο αι.
Συνθέτουν πλατωνικές, αριστοτελικές, στωικές και σκεπτικές θεωρίες.
Πιστεύουν στην ύπαρξη τριών υποστάσεων: το «αγαθόν», ο «νους» και η «ψυχή», η οποία αποτελεί την ενότητα του κόσμου και δίνει ζωή σε όλα τα σώματα.

Περγαμηνή Σχολή: Σε αυτήν ανήκουν ο Πλούταρχος, ο Πρόκλος, ο Μαρίνος, κ.α.
Ο Πρόκλος προσπάθησε να δημιουργήσει ένα ενιαίο σύνολο όλων των θεολογικών-φιλοσοφικών θεωριών των προκατόχων του.

Αλεξανδρινή σχολή: Βασικοί της εκπρόσωποι η Υπατία, ο Αμμώνιος, ο Ιωάννης Φιλόπονος, κ.α.
Ασχολείται με τα Μαθηματικά και τις Επιστήμες γενικότερα, δίνοντας έμφαση στον Αριστοτέλη.

Αυτές είναι μόνο μερικές από τις Σχολές που ιδρύθηκαν στην χώρα μας και οι οποίες επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν τον κόσμο της διανόησης και της επιστήμης παγκοσμίως.

http://archaia-ellada.blogspot.gr/

ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Το άτομο. Δημόκριτος, Μόσχος ο Φοίνιξ, Λεύκιππος, Επίκουρος. Παρουσιάστηκε από τον Ντάλτον το 1808. 

Η κίνηση των ατόμων καί ο σχηματισμός τών ουρανίων σωμάτων από άτομα. Δημόκριτος. 

Η σχετικότητα. Θαλής ο Μηλήσιος, Αναξιμένης, Θεόπομπος, Ηράκλειτος, Ζήνων, Ελεάτης. Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν. 

Η αντιστροφή του Χρόνου. Πλάτων (Πολιτικος) Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν. 

Η φύση του Σύμπαντος. Λουκρήτιος. 

Η φύση του Σύμπαντος και η σφαιρικότητά του. Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόριοι. 

Χωρο-χρόνος. Ζήνων, Ελεάτης,Δαμάσκιος. 

Αντι-Υλη και παράλληλα Σύμπαντα. Φιλόλαος. 

Νόμος των αναλογιών. Ερμής, Πυθαγόρας. 

Το παλλόμενο Σύμπαν. Πλάτων (Πολιτικός). 

Η Μεγάλη Εκρηξη καί ο Δημιουργός του Σύμπαντος. Ορφικοί. Παρουσιάστηκε από τον Ζώρζ Λεμάντρ το 1927. 

Το Ηλιακό Σύστημα καί η σφαιρικότητα της Γής. Αρίσταρχος ο Σάμιος, Πυθαγόρας, Πλάτων. 

Οι πέραν του Κρόνου πλανήτες. Δημόκριτος, Αναξιμένης. 

Η φύση του Γαλαξία ως αστρικό νεφέλωμα. Δημόκριτος. 

Η πολλαπλότητα των Κόσμων. Αναξαγόρας, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Ελεάτης, Μητρόδωρος, Θαλής. Παρουσιάστηκε από τον Τζορντάνο Μπρούνο. 

Το απροσμέτρητο των αποστάσεων. Ορφεύς, Αρίσταρχος.

Οι Κόσμοι έχουν αρχή και τέλος. Δημόκριτος. 

Τα Ηλιακά Συστήματα καί τους «μή φωτεινούς συνόδους των ηλίων. Πυθαγόρας, Ηράκλειτος. 

Η ύπαρξη ζωής σε άλλα Συστήματα. Αναξαγόρας, Ξενοφάνης, Δημόκριτος, Επίκουρος, Αναξιμένης, Ζήνων, Ελεάτης, Λουκρήτιος, Στράβων. 

Η ελλειπτικότητα της Γήινης τροχιάς. Αρίσταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γκάους το 1819. 

Οι Αστεροειδείς καί οι συγκρούσεις τους. Πλάτων(Τίμαιος). 

Οι διαστάσεις της Υδρογείου. Ερατοσθένης, Διακαίαρχος. 

Η 24ωρη περιστροφή της Γής. Ηρακλείδης ο Ποντικός. 

Η αιτία της Εκλειψης. Αναξαγόρας, Θαλής. 

Νόμοι κινήσεως των Πλανητών. Εύδοξος, Πυθαγόριοι. 

Η φύση της Σελήνης. Πλούταρχος, Εμπεδοκλής. 

Η σφαιρικότητα της Γής. Στράβων. 

Οι κινήσεις της Υδρογείου. Ηρακλείδης ο Ποντικός. 

Η φύση του Ηλίου. Αναξαγόρας. 

Ο Πολικός αστέρας. Ορφικοί, Όμηρος. 

Η ανάκλαση του Ηλιακού φωτός από την Σελήνη. Θαλής, Παρμενίδης, Πλούταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γαλιλαίο. 

Η αιτία των παλιρροιών. Ποσειδώνιος Παρουσιάστηκε από τον Κέπλερ. 

Οι Υπολογιστές. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων Παρουσιάστηκε από τον Βίνερ το 1950. 

Η Αμερική. Πλάτων, Στράβων, Βίων Προυσσαεύς. 

Διαστρικά ταξίδια. Λουκιανός. 

Ο τρόπος σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος. Πλάτων. Παρουσιάστηκε από τον Λαπλάς. 

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Αναξίμανδρος. Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο το 1859. 

Η στεριά είναι λιγότερη από το νερό. Φιλόστρατος. 

Η προέλευση της Ζωής. Δημόκριτος, Αναξίμανδρος. 

Η Ενέργεια Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος. 

Η αιτία της πλημμύρας του Νείλου. Ηρόδοτος. 

Το εξάμηνο Πολικό ημερονύκτιο. Βίων ο Αβδηρίτης. 

Η Ισημερινή Αφρική και οι οροσειρές της. Πτολεμαίος. 

Ο Νόμος της επιβίωσης των καλύτερα προσαρμοσμένων όντων. Ο Λουκρήτιος τον αναφέρει ως γνώση των αρχαιοτέρων από αυτόν, Ελλήνων Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο. 

Οι 365.25 ημέρες του Ετους. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι «πρόκειται γιά πολύ παλιά γνώση» από αυτόν. 

Τα Ζώδια και οι ονομασίες τους. Ορφικοί Παρουσιάστηκε από τον Νεύτωνα. 

Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Ορφικοί. 

Η φύση των Κομητών. Αριστοτέλης, Πυθαγόριοι. 

Οι Κοσμικοί Ηχοι Πυθαγόρας. 

Ο Νόμος που ορίζει τις αποστάσεις των Πλανητών από τον Ηλιο. Πυθαγόριοι Παρουσιάστηκε από τον Μποντέ. 

Η απόσταση της Γής από τα άλλα ουράνια σώματα. Ιππαρχος. 

Το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό Ον και περικλείει όλα τα όντα. Πλωτίνος. 

Η Αλληλεπίδραση των πάντων. Πλάτων. 

Η έννοια της Κοσμικής Τάξης καί Αρμονίας. Ορφικοί. 

Ο νόμος της Αναλογίας καί της Αντιστοιχίας Μικρόκοσμου-Μακρόκοσμου. Ερμής ο Τρισμέγιστος. 

Το ωοειδές σχήμα του Σύμπαντος. Ορφικοί, αναφορές των Μακρόβιου καί Αχιλλέως Τάτιου. 

Αστρο-Γέννεση και Αστρική σκόνη. Ορφικοί. 

Η αρχική συγκέντρωση όλης της συμπαντικής Υλης σε ωοειδές σχήμα. Ορφικοί. 

Το Πεπερασμένο του Σύμπαντος. Ορφικοί. 

Η δυνατότητα εποικισμού της Σελήνης. Λουκιανός. 

Τα Αυτόματα. Ηφαιστος, Δαίδαλος, Τάλως. 

Το DNA. Κηρύκειον. 

Ο Χάλυβας. Αναφέρει ο Ευριπίδης «χαλύβω πελέκει». 

Τo ήλιον μύδρον, είναι διάπυρο. Αναξαγόρας.

Πηγή: Δίοδος, Η Πύλη της Γνώσης

ΓΝΩΣΕΙΣ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Το άτομο. Δημόκριτος, Μόσχος ο Φοίνιξ, Λεύκιππος, Επίκουρος. Παρουσιάστηκε από τον Ντάλτον το 1808.
Η κίνηση των ατόμων καί ο σχηματισμός τών ουρανίων σωμάτων από άτομα. Δημόκριτος.
Η σχετικότητα. Θαλής ο Μηλήσιος, Αναξιμένης, Θεόπομπος, Ηράκλειτος, Ζήνων, Ελεάτης. Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν.
Η αντιστροφή του Χρόνου. Πλάτων (Πολιτικος) Παρουσιάστηκε από τον Αϊνστάιν.
Η φύση του Σύμπαντος. Λουκρήτιος.
Η φύση του Σύμπαντος και η σφαιρικότητά του. Πλάτων, Θαλής, Πυθαγόριοι.
Χωρο-χρόνος. Ζήνων, Ελεάτης, Δαμάσκιος.
Αντι-Υλη και παράλληλα Σύμπαντα. Φιλόλαος.
Νόμος των αναλογιών. Ερμής, Πυθαγόρας.Το παλλόμενο Σύμπαν. Πλάτων (Πολιτικός).
Η Μεγάλη Εκρηξη καί ο Δημιουργός του Σύμπαντος. Ορφικοί. Παρουσιάστηκε από τον Ζώρζ Λεμάντρ το 1927.
Το Ηλιακό Σύστημα καί η σφαιρικότητα της Γής. Αρίσταρχος ο Σάμιος, Πυθαγόρας, Πλάτων.
Οι πέραν του Κρόνου πλανήτες. Δημόκριτος, Αναξιμένης.
Η φύση του Γαλαξία ως αστρικό νεφέλωμα. Δημόκριτος.
Η πολλαπλότητα των Κόσμων. Αναξαγόρας, Αναξιμένης, Αναξίμανδρος, Ξενοφάνης, Ζήνων, Ελεάτης, Μητρόδωρος, Θαλής. Παρουσιάστηκε από τον Τζορντάνο Μπρούνο.
Το απροσμέτρητο των αποστάσεων. Ορφεύς, Αρίσταρχος.
Οι Κόσμοι έχουν αρχή και τέλος. Δημόκριτος.
Τα Ηλιακά Συστήματα καί τους μή φωτεινούς συνόδους των ηλίων. Πυθαγόρας, Ηράκλειτος.
Η ύπαρξη ζωής σε άλλα Συστήματα. Αναξαγόρας, Ξενοφάνης, Δημόκριτος, Επίκουρος, Αναξιμένης, Ζήνων, Ελεάτης, Λουκρήτιος, Στράβων.
Η ελλειπτικότητα της Γήινης τροχιάς. Αρίσταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γκάους το 1819.
Οι Αστεροειδείς καί οι συγκρούσεις τους. Πλάτων(Τίμαιος).
Οι διαστάσεις της Υδρογείου. Ερατοσθένης, Διακαίαρχος.
Η 24ωρη περιστροφή της Γής. Ηρακλείδης ο Ποντικός.
Η αιτία της Εκλειψης. Αναξαγόρας, Θαλής.
Νόμοι κινήσεως των Πλανητών. Εύδοξος, Πυθαγόριοι.
Η φύση της Σελήνης. Πλούταρχος, Εμπεδοκλής.
Η σφαιρικότητα της Γής. Στράβων.
Οι κινήσεις της Υδρογείου. Ηρακλείδης ο Ποντικός.
Η φύση του Ηλίου. Αναξαγόρας.
Ο Πολικός αστέρας. Ορφικοί, Όμηρος.
Η ανάκλαση του Ηλιακού φωτός από την Σελήνη. Θαλής, Παρμενίδης, Πλούταρχος Παρουσιάστηκε από τον Γαλιλαίο.
Η αιτία των παλιρροιών. Ποσειδώνιος Παρουσιάστηκε από τον Κέπλερ.
Οι Υπολογιστές. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων Παρουσιάστηκε από τον Βίνερ το 1950.
Η Αμερική. Πλάτων, Στράβων, Βίων Προυσσαεύς.
Διαστρικά ταξίδια. Λουκιανός.
Ο τρόπος σχηματισμού του Ηλιακού Συστήματος. Πλάτων. Παρουσιάστηκε από τον Λαπλάς.
Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών. Αναξίμανδρος. Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο το 1859.
Η στεριά είναι λιγότερη από το νερό. Φιλόστρατος.
Η προέλευση της Ζωής. Δημόκριτος, Αναξίμανδρος.
Η Ενέργεια Αριστοτέλης, Αναξίμανδρος.
Η αιτία της πλημμύρας του Νείλου. Ηρόδοτος.
Το εξάμηνο Πολικό ημερονύκτιο. Βίων ο Αβδηρίτης.
Η Ισημερινή Αφρική και οι οροσειρές της. Πτολεμαίος.
Ο Νόμος της επιβίωσης των καλύτερα προσαρμοσμένων όντων. Ο Λουκρήτιος τον αναφέρει ως γνώση των αρχαιοτέρων από αυτόν, Ελλήνων Παρουσιάστηκε από τον Δαρβίνο.
Οι 365.25 ημέρες του Ετους. Ο Διόδωρος αναφέρει ότι «πρόκειται γιά πολύ παλιά γνώση» από αυτόν.
Τα Ζώδια και οι ονομασίες τους. Ορφικοί Παρουσιάστηκε από τον Νεύτωνα.
Οι Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια. Ορφικοί.
Η φύση των Κομητών. Αριστοτέλης, Πυθαγόριοι.
Οι Κοσμικοί Ηχοι Πυθαγόρας.
Ο Νόμος που ορίζει τις αποστάσεις των Πλανητών από τον Ηλιο. Πυθαγόριοι Παρουσιάστηκε από τον Μποντέ.
Η απόσταση της Γής από τα άλλα ουράνια σώματα. Ίππαρχος.
Το Σύμπαν είναι ένα ζωντανό Ον και περικλείει όλα τα όντα. Πλωτίνος.
Η Αλληλεπίδραση των πάντων. Πλάτων.
Η έννοια της Κοσμικής Τάξης καί Αρμονίας. Ορφικοί.
Ο νόμος της Αναλογίας καί της Αντιστοιχίας Μικρόκοσμου-Μακρόκοσμου. Ερμής ο Τρισμέγιστος.
Το ωοειδές σχήμα του Σύμπαντος. Ορφικοί, αναφορές των Μακρόβιου καί Αχιλλέως Τάτιου.
Αστρο-Γέννεση και Αστρική σκόνη. Ορφικοί.
Η αρχική συγκέντρωση όλης της συμπαντικής Υλης σε ωοειδές σχήμα. Ορφικοί.
Το Πεπερασμένο του Σύμπαντος. Ορφικοί.
Η δυνατότητα εποικισμού της Σελήνης. Λουκιανός.
Τα Αυτόματα. Ηφαιστος, Δαίδαλος, Τάλως.
Το DNA. Κηρύκειον.
Ο Χάλυβας. Αναφέρει ο Ευριπίδης «χαλύβω πελέκει».
Τo ήλιον μύδρον, είναι διάπυρο. Αναξαγόρας.

Πηγή: Δίοδος, Η Πύλη της Γνώσης

Τζορντάνο Μπρούνο, Ένας από τους πιο Τολμηρούς Στοχαστές της Αναγέννησης

Ο φιλόσοφος, αστρονόμος, μαθηματικός και ιερέας Τζορντάνο Μπρούνο (1548–1600) θανατώθηκε ως αιρετικός στις 17 Φεβρουαρίου 1600, με εντολή του Πάπα Κλήμη Η΄. Βρέθηκε νεκρός στην πυρά στο Κάμπο ντε Φιόρι στη Ρώμη, όπου σήμερα βρίσκεται ένα άγαλμά του. Ο Μπρούνο θεωρείται ευρέως ως ένας από τους πιο τολμηρούς στοχαστές της Αναγέννησης.

Ο Τζορντάνο Μπρούνο, ο οποίος στα νεανικά του χρόνια ήταν γνωστός με το όνομα «Φίλιππος», γεννήθηκε στη Νόλα το 1548, γιος επαγγελματία στρατιώτη. Από την ηλικία των δεκατριών ετών, έλαβε εκπαίδευση στην κοντινή πόλη της Νάπολης. 

Το 1565, εντάχθηκε σε ένα Δομινικανό μοναστήρι στη Νάπολη, όπου υιοθέτησε το όνομα «Τζορντάνο». Λόγω της φιλελεύθερης στάσης του, σύντομα θεωρήθηκε ύποπτος για αιρετικές απόψεις. Παρ' όλα αυτά, ο Μπρούνο χειροτονήθηκε ιερέας το 1572. Μετά από αυτό, ωστόσο, συνέχισε να χαράζει τη δική του πορεία. Για παράδειγμα, προς δυσαρέσκεια άλλων κληρικών, μιλούσε ελεύθερα για τον Αρειανισμό.

Λόγω των δηλώσεών του, υπήρχαν σχέδια να ξεκινήσει μια δίκη για αίρεση εναντίον του φιλελεύθερου ιερέα. Ο Μπρούνο αποφάσισε στη συνέχεια να ετοιμάσει τις βαλίτσες του και να εγκαταλείψει το τάγμα των Δομινικανών. Λίγο αργότερα, οι αρχές στη Νάπολη βρήκαν στην κατοχή του Μπρούνο απαγορευμένα σχόλια του ουμανιστή Ντεσιντέριους Έρασμου. Για να αποφύγει τις διώξεις, έφυγε για άλλη μια φορά. Ο Μπρούνο άφησε τα ιερατικά του άμφια και εντάχθηκε στους Καλβινιστές στη Γενεύη για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά και εκεί τελικά αντιμετώπισε προβλήματα λόγω των φιλελεύθερων ιδεών του.

Ένα άπειρο σύμπαν

Ποιες ακριβώς ήταν οι «αιρετικές ιδέες» του Giordano Bruno; Είναι σημαντικό ότι, σε κάθε περίπτωση, ο Ιταλός προσκολλήθηκε στην ηλιοκεντρική θεωρία. Σύμφωνα με αυτή τη διδασκαλία, ο Ήλιος αποτελεί το κέντρο του ηλιακού συστήματος και επομένως όχι η Γη. Ο Μπρούνο υποστήριξε επίσης ότι ο Ήλιος ήταν, επιπλέον, «απλά» ένα αστέρι, όπως όλα τα άλλα. Αυτό ερχόταν εντελώς σε αντίθεση με τις διδασκαλίες της Εκκλησίας, η οποία υποστήριζε ότι η Γη αποτελούσε το κέντρο του σύμπαντος, το λεγόμενο «γεωκεντρικό μοντέλο».

Εντός της Καθολικής Εκκλησίας, θεωρήθηκε επίσης προσβλητικό το γεγονός ότι ο Μπρούνο ισχυριζόταν ότι, εκτός από τον Θεό, υπήρχε κάτι άπειρο, δηλαδή το σύμπαν. Επιπλέον, σύμφωνα με τον μελετητή, εκεί μπορούσαν να βρεθούν αμέτρητα άλλα ηλιακά συστήματα. Ο ίδιος ο Μπρούνο πίστευε ότι οι επιστημονικές του απόψεις δεν συγκρούονταν με τη Βίβλο.

Δημοσιεύσεις

Το 1581, χάρη στην προστασία του Γάλλου βασιλιά Ερρίκου Γ΄, ο Μπρούνο μπόρεσε να δημοσιεύσει αρκετά επιστημονικά έργα με σχετική ειρήνη στη Γαλλία . Έγραψε όχι μόνο σχόλια για τις διδασκαλίες του Κοπέρνικου και κριτικές της αριστοτελικής φυσικής φιλοσοφίας, αλλά και, για παράδειγμα, ένα βιβλίο για την εκπαίδευση της μνήμης (μνημονικό) και μια κωμωδία: *Il Candeloia *. Ιδιαίτερη επιστημονική σημασία είχαν οι *Διάλογοι * του: τρεις κοσμολογικοί και ηθικοί διάλογοι που αφορούσαν, μεταξύ άλλων, το άπειρο του σύμπαντος, την εκτίμηση της Βίβλου και τη σχέση μεταξύ της παγκόσμιας και της ατομικής ψυχής.

Την άνοιξη του 1583, ο Μπρούνο ταξίδεψε στο Λονδίνο εκ μέρους του Γάλλου βασιλιά για να παραδώσει μια επιστολή σε έναν πρέσβη. Ο μελετητής άδραξε την ευκαιρία να επισκεφθεί την Οξφόρδη, όπου έδωσε αρκετές διαλέξεις σε θέματα όπως η ηλιοκεντρική θεωρία του Κοπέρνικου. 

(σ.σ.: Ο Αρίσταρχος ο Σάμιος (-3ος αι.) ήταν ο πρώτος αστρονόμος που πρότεινε το ηλιοκεντρικό σύστημα. Αποτέλεσε τη βάση πάνω στην οποία ο Κοπέρνικος, περίπου 1.800 χρόνια αργότερα, θεμελίωσε τη σύγχρονη αστρονομία, έχοντας μελετήσει τις αναφορές του Αρίσταρχου.)

Στην Αγγλία, ο Μπρούνο έκανε σημαντικές επαφές. Επισκέφτηκε την αυλή της Βασίλισσας Ελισάβετ Α΄ , μεταξύ άλλων , και γνώρισε σημαντικές προσωπικότητες όπως ο Ρόμπερτ Ντάντλεϊ και ο Φίλιπ Σίντνεϊ. Μετά από πρόσκληση του Άγγλου ποιητή και πολιτικού Φούλκε Γκρέβιλ, συζήτησε την κίνηση της γης με αρκετούς μελετητές της Οξφόρδης το 1584. Ωστόσο, η συζήτηση κλιμακώθηκε σε διαμάχη. Αυτό οφειλόταν εν μέρει στο γεγονός ότι ο Μπρούνο επέκρινε την αγγλική κοινωνία και κατήγγειλε την σχολαστικότητα του κοινού του.

Με την επιστροφή του στο Παρίσι το 1585, ο Μπρούνο σύντομα αντιμετώπισε ξανά προβλήματα. Το πολιτικό κλίμα στη Γαλλία είχε πλέον αλλάξει εντελώς, αναγκάζοντας τον φιλελεύθερο Ιταλό να ενεργήσει προσεκτικά. Ωστόσο, αυτό αποδείχθηκε ότι δεν ήταν για αυτόν. Ο Μπρούνο ενεπλάκη σε κάθε είδους συζητήσεις με Καθολικούς μελετητές και δεν μασούσε τα λόγια του. Τελικά, αυτό τον έβαλε σε τέτοια προβλήματα που αποφάσισε να προχωρήσει για άλλη μια φορά. Το 1585, αναχώρησε για τα γερμανικά εδάφη για μια περιοδεία σε διάφορες πανεπιστημιακές πόλεις. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Μπρούνο δημοσίευσε αρκετά μικρότερα έργα, συμπεριλαμβανομένου του * Articuli centum et sexaginta* (1588). Σε αυτό το έργο, μίλησε εναντίον διαφόρων σύγχρονων φιλοσόφων και μαθηματικών και υποστήριξε την θρησκευτική ανοχή. Κατά την άποψή του, οι διαφορετικές θρησκείες θα έπρεπε να μπορούν να συνυπάρχουν ειρηνικά.

Τον Αύγουστο του 1591, ο Μπρούνο δέχτηκε μια πρόσκληση να ζήσει στη Βενετία, την εποχή εκείνη ένα από τα πιο φιλελεύθερα ιταλικά κράτη. Πιθανώς, ο μελετητής ήλπιζε να εξασφαλίσει την κενή έδρα των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πάδοβας. Αυτή η αποστολή απέτυχε. Η έδρα πήγε στον διάσημο σύγχρονό του, Γαλιλαίο Γαλιλέι, ο οποίος επίσης διώχθηκε από την Εκκλησία .

Δικαστική υπόθεση

Το 1592, ο Μπρούνο συνελήφθη στη Βενετία από την Ιερά Εξέταση για φερόμενα αιρετικά σχόλια. Στη συνέχεια, η Ρώμη απαίτησε την έκδοσή του. Στις 27 Ιανουαρίου 1593, ξεκίνησε εκεί μια δίκη που θα διαρκούσε τουλάχιστον επτά χρόνια. Κατά τη διάρκεια των ανακρίσεών του, ο Τζορντάνο Μπρούνο συνέχισε να υποστηρίζει ότι, κατά την άποψή του, οι επιστημονικές του προτάσεις δεν συγκρούονταν με τις διδασκαλίες της Εκκλησίας. Τόνισε επίσης ότι ενδιαφερόταν κυρίως για φιλοσοφικά ζητήματα και πολύ λιγότερο για θεολογικά ζητήματα. Οι ανακριτές του δεν έμειναν ικανοποιημένοι με αυτό. Η Εκκλησία απαίτησε από τον Μπρούνο να αποκηρύξει πλήρως τις προηγούμενες δηλώσεις του. Διαφώνησαν, μεταξύ άλλων, με τις δηλώσεις του σχετικά με το σύμπαν, τον Χριστό, την Τελική Κρίση και την ψυχή.

Ο ακαδημαϊκός, ωστόσο, αρνήθηκε κατηγορηματικά να αποστασιοποιηθεί από τις δηλώσεις του και έκανε γνωστό ότι, κατά την άποψή του, δεν υπήρχε απολύτως τίποτα να αμφισβητηθεί. Ο Πάπας Κλήμης Η΄ στη συνέχεια ανακήρυξε επίσημα τον Τζορντάνο Μπρούνο αιρετικό και διέταξε την θανατική του καταδίκη. 

Όταν του αναγνώστηκε η θανατική ποινή στις 8 Φεβρουαρίου 1600, λέγεται ότι απάντησε ως εξής:

Ίσως ο φόβος σου να βγάλεις αυτή την ετυμηγορία είναι μεγαλύτερος από τον δικό μου να την ακούσω.

Στις 17 Φεβρουαρίου, μεταφέρθηκε στο Κάμπο ντε Φιόρι και κάηκε ζωντανός ανάποδα. Είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ακριβώς γιατί η Εκκλησία καταδίκασε τον μελετητή ως αιρετικό, καθώς ο φάκελός του λείπει από τα αρχεία. Από το 1889, ένα άγαλμα βρίσκεται στον τόπο όπου πέθανε ο Μπρούνο. Κάθε χρόνο, στην επέτειο του θανάτου του, επιστήμονες συγκεντρώνονται εδώ για να ζητήσουν την αποκατάσταση του μελετητή. Ένας κρατήρας στη σελήνη έχει πάρει το όνομά του από τον Τζορντάνο Μπρούνο.

Μερικά αποσπάσματα του Giordano Bruno:

Η άγνοια είναι η μητέρα της ευτυχίας και της αισθησιακής ευδαιμονίας.

Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι το κέντρο του σύμπαντος είναι παντού και η περιφέρεια δεν είναι πουθενά. 

Δείχνει κατώτερο μυαλό να συμφωνεί κανείς με τις μάζες απλώς και μόνο επειδή οι μάζες αποτελούν την πλειοψηφία. Η αλήθεια δεν αλλάζει με το να γίνεται αποδεκτή ή όχι από την πλειοψηφία της ανθρωπότητας.

https://historiek.net

---------------------------------------

ΤΖΟΡΝΤΑΝΟ ΜΠΡΟΥΝΟ. ΣΑΝ ΝΕΟΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΕΘΑΝΕ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ

Ο πνευματικός σκοταδισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία αποτελούν κεντρικά χαρακτηριστικά της αντίληψης για τον Μεσαίωνα. Αυτή η εποχή σφραγίστηκε από την απόλυτη κυριαρχία της θεοκρατίας, η οποία, νέκρωσε την Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και την ελεύθερη σκέψη. Ο Μεσαίωνας, στο πλαίσιο αυτό, παρουσιάζεται ως μια περίοδος όπου ο πνευματικός σκοταδισμός, μέσω της ιδεολογικής τρομοκρατίας, επιβλήθηκε ως μέσο διατήρησης της εξουσίας, αναστέλλοντας την πνευματική και επιστημονική εξέλιξη. 

Ο πνευματικός σκοταδισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία του Μεσαίωνα