ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ

Κάθε ψυχή στο διάβα των ενσαρκώσεων της περνάει από διάφορα στάδια μάθησης και εξέλιξης, ώστε να φθάσει στον τελικό της σκοπό, την εξομοίωσή της με το Θείο

Κάθε ψυχή που έρχεται στη Γη έχει και μία συγκεκριμένη αποστολή;

Κάθε ψυχή που έρχεται στη Γη, έχει ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, μία συγκεκριμένη αποστολή... Ανάλογα με το επίπεδο εξέλιξής της, επιλέγει το χρόνο που θα παραμείνει στη Γη και τα μαθήματα που έχει να λάβει. Υπάρχουν ψυχές που έχουν επιλέξει να φύγουν νωρίς, είτε γιατί έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, είτε γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία ταρακουνούν ή προβληματίζουν τον περίγυρό τους. Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι μία ψυχή μπορεί να διαλέξει να εξελιχθεί και μέσα από τον πόνο ή τη θυσία; Έχει λεχθεί, από σοφούς δασκάλους, ότι η ψυχή μπορεί να εξελιχθεί μέσα από τη θυσία, την ανδρεία, την ταπεινοφροσύνη, την προσφορά προς το συνάνθρωπο κ.λ.π. Υπάρχουν ψυχές που διαλέγουν "απλές" ζωές για την εξέλιξή τους, αλλά πολλές και άλλες πιο "δύσκολες", αλλά λίγες.

Λέγεται, ότι τα μωρά που γεννιούνται και πεθαίνουν νωρίς, είναι ψυχές που τερμάτισαν μόνες τους την προηγούμενη ζωή τους, πριν την καθορισμένη τους ώρα. Το χρονικό διάστημα, λοιπόν, που τους έμενε για να ζήσουν έρχονται και το "ισοφαρίζουν" σε μία επόμενη ενσάρκωση. Αυτό, μπορούμε να πούμε, ότι "βολεύει" το Σύμπαν, γιατί δεν υπάρχει καμία αιτία χωρίς αποτέλεσμα. Αν π.χ. για παράδειγμα υπάρχουν ψυχές που στο μάθημα της ζωής τους ήταν να βιώσουν το θάνατο ενός παιδιού, το Σύμπαν τις επιλέγει σαν γονείς της ψυχής εκείνης που έρχεται για να "συμπληρώσει" το χρόνο της προηγούμενης ενσάρκωσης της.

Ας εμπλουτίσουμε λίγο ακόμα το θέμα με κάποιες επισημάνσεις! 

Η μία όψη του νομίσματος σε σχέση με το κάρμα, είναι ο νόμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος τον οποίο υποστηρίζουν κάποιες ανατολικές φιλοσοφίες και σχολές. Η άλλη όψη, όμως, μας λέει πως οι εμπειρίες μας δεν έγκεινται μόνο στο νόμο του κάρματος αλλά και στις ατομικές επιλογές της ψυχής προς εξέλιξη. Μία ψυχή μπορεί π.χ. να διαλέξει να γεννηθεί φτωχή ή άσχημη ή να βιώσει αρρώστιες, ώστε μέσα από αυτές τις καταστάσεις να δοκιμαστεί και κατ' επέκταση να εξελιχθεί η ίδια και οι άλλες γύρω της. Ανάλογα το επίπεδο εξέλιξης, ανάλογες θα είναι και οι επιλογές της (αν είναι άγουρη η ψυχή οι επιλογές αυτές μπορεί να επιτελεστούν από τους οδηγούς της).

Ακόμα και από τον πλούτο και από την ομορφιά μπορεί να δοκιμαστεί μία ψυχή. Μέσα από τον πλούτο να δείξει φιλανθρωπία και μέσα από την ομορφιά την ταπεινότητα να βιώσει, ίσως, το φθόνο των άλλων και τη ζήλια. Επίσης, αν έχει ενσαρκωθεί για να λάβει ένα συγκεκριμένο "μάθημα" και δεν το "περάσει", τότε θα ενσαρκωθεί ξανά για λάβει το ίδιο. Δεν υπάρχει ένας Θεός Τιμωρός, μόνο ένας Θεός γεμάτος Αγάπη, Συγχώρεση και Συμπόνια. Και δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλες τις ψυχές.

Η άποψή μου είναι ότι το κάρμα έχει να κάνει, κυρίως, με τα μαθήματα της κάθε ψυχής, χωρίς να λειτουργεί σαν τιμωρία. Ανάλογα, πάλι, το επίπεδο εξέλιξής σου, αν είσαι μία άγουρη ψυχή, πιστεύω ότι ενσαρκώνεσαι σχετικά γρήγορα. Αν είσαι μία εξελιγμένη ψυχή, μπορεί να διαλέξεις να γίνεις οδηγός για άλλες ψυχές, αντί να ενσαρκωθείς ή να διαλέξεις να ενσαρκωθείς σε έναν "χαμηλό" πλανήτη για μία συγκεκριμένη αποστολή!

Η ψυχή τυχαία επιλέγει τις ενσαρκώσεις της ή αυτό γίνεται κατόπιν επιλογής ή καθοδήγησης;

Ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής μας, η επιλογή της ενσάρκωσής μας μπορεί να γίνει από τους Οδηγούς μας ή και από εμάς τους ίδιους! Αν η ψυχή είναι άγουρη ή νέα, συνήθως, έλκεται από παρόμοια επίπεδα, πλανήτες ή καταστάσεις με σκοπό την εξέλιξή της, μια και στο Σύμπαν υπάρχει αρμονία και νομοτέλεια. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως δεν υπάρχει ένας Θεός τιμωρός, αλλά ένας Πατέρας γεμάτος από Αγάπη για όλα τα πλάσματα του.

Η ψυχή μπορεί να ενσαρκωθεί και σε ζώο ή πάντα ενσαρκώνεται σε άνθρωπο;

Υπάρχουν σχολές που υποστηρίζουν κάτι τέτοιο (αυτό έγκειται στη θεωρία της μετεμψύχωσης). Η θεωρία της μετενσάρκωσης υποστηρίζει ότι η ψυχή του ανθρώπου ενσαρκώνεται μόνο σε άνθρωπο. Γενικά, υπάρχουν σχολές που υποστηρίζουν πως όταν γεννιέται μία ψυχή, ξεκινά την εξελικτική της διαδικασία από χαμηλά ενεργειακές μορφές ύπαρξης (π.χ. μονοκύτταρους οργανισμούς, φυτά κ.λ.π.) μέχρι τη στιγμή που θα εισέλθει σε νοήμονα όντα. Τώρα, υπάρχει η περίπτωση να ενσαρκώνεται και σε άλλους πλανήτες και σε άλλα επίπεδα εξέλιξης... το θέμα, όμως εδώ, γίνεται περίπλοκο!

Μήπως και οι ανισότητες που υπάρχουν στη Γη αποκοπούν σε κάτι;

Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε πολλές "ανισότητες". Άλλοι άνθρωποι κατέχουν υψηλές βαθμίδες και πόστα, άλλοι παλεύουν για την επιβίωση, άλλοι έχουν μία σωματική ή ψυχική αναπηρία κ.λ.π. Ένα σκεπτόμενο άτομο θα δει πως το γεγονός αυτό δεν είναι δίκαιο! Αν κάθε οντότητα έχει μόνο μία ζωή στη Γη, πως θα εξελιχθεί και πως θα πλησιάσει το Θείο; Και αν αυτή η οντότητα πιστεύει ότι αυτή είναι η μοναδική ενσάρκωση της, βλέποντας την ανισότητα γύρω της θα θυμώσει, θα αναρωτηθεί... Υπάρχει δικαιοσύνη; Η προσωπική μου γνώμη είναι, ότι κάθε ψυχή έχει το δικαίωμα, μέσα από τις διαδοχικές της ενσαρκώσεις, να βιώσει διαφορετικές εμπειρίες και να εξελιχθεί. Να δοκιμαστεί η ανδρεία της, μέσα από κάποια μάχη, το αίσθημα της δικαιοσύνης, μέσα από μία ηγεσία και η ταπεινότητα, μέσα από τη φτώχεια ή την ανέχεια. Όλα, λοιπόν, έγκεινται στο κάρμα και εξέλιξη!

Παρακινούμενη από το θέμα μεταφέρω μια μικρή ιστορία...

Κάποτε ο Carlos Castaneda βρέθηκε με τον Δον Χουάν σε μία πόλη του Μεξικού. Καθώς περπατούσαν στο δρόμο συνάντησαν κάποια άπορα παιδάκια, άλλα ζητιάνευαν και άλλα έκαναν δουλειές "του ποδαριού" για να επιζήσουν. Λέει τότε ο Castaneda στο δάσκαλο του "Αχ... πόσο τα λυπάμαι αυτά τα καημένα τα παιδάκια" και ο Δον Χουάν του απαντά "Αυτά, είναι πιο τυχερά από εσένα, γιατί τους δίνεται η δυνατότητα να εξελιχθούν πιο γρήγορα"! Στο Σύμπαν τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Όλα είναι αλληλένδετα! Πολλές φορές έρχονται ψυχές που έχουν διαλέξει να εξελιχθούν μέσα από "δύσκολες" εμπειρίες. Η φιλανθρωπία και η ελεημοσύνη είναι ευγενικά συναισθήματα. Όλοι δοκιμαζόμαστε! Και οι ψυχές που διάλεξαν τις "δύσκολες" αυτές εμπειρίες αλλά και οι άλλες που νιώθουν το αίσθημα της Συμπόνιας, που δεν μένουν ανεπηρέαστες από αυτές τις ψυχές.

Πάνω σε αυτό το θέμα θα ήθελα να προσθέσω κάτι. Άλλο η Συμπόνια και άλλο η Λύπη. Η Συμπόνια είναι απόρροια της Συμπαντικής, ανώτερης Αγάπης. Η Λύπη είναι απόρροια των γήινων μας συναισθημάτων. Οι σοφοί δάσκαλοι διδάσκουν ότι δεν επιτρέπεται να λυπόμαστε, γιατί έτσι αμφισβητούμε τη Θεία Θέληση και το Συμπαντικό σχέδιο της εξέλιξης της κάθε ψυχής στη Γη. Άρα, δεν έχουμε δικαίωμα να προσευχόμαστε για κάποιον, για να τον απαλλάξουμε από τα καρμικά του μαθήματα. Μπορούμε, όμως, να παρακαλέσουμε τη Συμπαντική Δύναμη να του δίνει φώτιση και κουράγιο να αντέξει τις δοκιμασίες της ζωής και μπορέσει να λάβει πιο γρήγορα τα μαθήματά του!

Η εξωτερική μας εμφάνιση επηρεάζεται από το κάρμα μας;

Η εξωτερική μας εμφάνιση, οι κλίσεις μας, τα ταλέντα μας, ακόμα και οι ιδιαιτερότητές μας είναι απόρροια της πορείας της ψυχής μας, μέσα από τις διαδοχικές της ενσαρκώσεις. Ειδικά, για την εξωτερική εμφάνιση, πιστεύω ότι υπάρχουν δύο εκδοχές. Η μία είναι, το κατά πόσο η ψυχή έχει δουλέψει στον τομέα της αλαζονείας και του εγωισμού. Μία ψυχή που έχει ξεπεράσει πια τα δύο αυτά στοιχεία, στις επόμενες ενσαρκώσεις της η εμφάνισή της θα είναι αρμονική.

Η δεύτερη είναι, ότι μπορεί η εξωτερική εμφάνιση να αποτελεί μέρος των μαθημάτων της ψυχής. Είτε είναι όμορφη, είτε "δυσαρμονική" η ψυχή θα δοκιμαστεί. Μία ψυχή με όμορφη εμφάνιση, μπορεί να προκαλέσει το φθόνο και τη ζήλια των άλλων ή να χρησιμοποιήσει την εμφάνιση αυτή για να προκαλέσει ή για να πετύχει προσωπικούς της σκοπούς. Μία ψυχή με "δυσαρμονική" εμφάνιση, πάλι μπορεί να προκαλέσει την απέχθεια ή τον περίγελο των άλλων ή να δείξει συναισθήματα ζήλιας, μνησικακίας κ.λ.π. Το ίδιο μπορεί να συμβεί, όταν η ψυχή μπορεί να ενσαρκωθεί με κάποιο φυσικό ελάττωμα ή να το αποκομίσει στην πορεία.

Με ποιον γνώμονα επιλέγεται η κάθε μας ενσάρκωση;

Ανάλογα το επίπεδο εξέλιξής μας, η επιλογή της ενσάρκωσης μας μπορεί να γίνει από τους Οδηγούς μας ή από εμάς τους ίδιους. Θα ήθελα να προσθέσω, επίσης, ότι πολλές φορές επιλέγεται μία κατάσταση από το Σύμπαν, για παραδειγματισμό ή για δοκιμασία. Ίσες ευκαιρίες δίδονται σε όλους τους ανθρώπους, γι' αυτό και η ατομική βούληση παίζει μεγάλο ρόλο! Στο χέρι μας είναι να δίνουμε Αγάπη, να συμπονούμε και να συμπαραστεκόμαστε στους άλλους, αν αυτοί μας το ζητήσουν... εκεί δεν γίνεται επέμβαση στο κάρμα...!

http://starworld.getforum.org/topic-t438.html

ΜΑΡΩ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

https://maroioannidou.blogspot.com/

-----------------------------------------------

ΨΥΧΗ – ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ: ΨΥΧΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΠΩΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥΣ

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΗΡΟΣ ΣΤΗΝ «ΠΟΛΙΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

(σ.σ.: Για περισσότερα σχετικά με το θέμα, πληκτρολογήστε λέξεις κλειδιά: ψυχή μετενσάρκωση, στην εφαρμογή “Αναζήτηση στο ιστολόγιο” στην πλευρική στήλη.)

ΨΥΧΗ – ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Οι άρρητες γνώσεις των προγόνων μας σχετικά με τη μετενσάρκωση και επαναγέννηση, σύμφωνα με τον συμπαντικό νόμο, θα μας βοηθήσουν να απαλλαγούμε από τις αυταπάτες του υλισμού και να ασχοληθούμε με τις υπερβατικές και ψυχολογικές αναζητήσεις μας. Η μετενσάρκωση ή επαναγέννηση, ήταν Αρχαία Ελληνική δοξασία και κοσμικός νόμος για τις περισσότερες θρησκείες της ανατολής.

Αν πιστεύουμε ότι ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα και η τελειότητα του σύμπαντος, τότε είμαστε παράλογοι και εκτός πραγματικότητας. Η χριστιανική θρησκεία διδάσκει ότι η ψυχή εμφανίζεται από το πουθενά, ότι έχει μόνο ένα στιγμιαίο παρόν και ένα άπειρο μέλλον, καταστρατηγώντας όλους τους νόμους δημιουργίας των όντων με παρελθόν- παρόν- μέλλον. Η χριστιανική θρησκεία στα αρχικά της στάδια, δεχόταν τη μετενσάρκωση, μέχρι τον έβδομον αιώνα. Επειδή όμως ήθελε τον απόλυτο έλεγχο της ψυχής των πιστών και χωρίς αντιρρήσεις, αφόρισε κάθε αντίθετη ιδεολογία και νόμισε πως έλυσε το πρόβλημα της. Χρειάστηκαν πολλοί άγιοι [!!!] ιεράρχες και εφτά τρισαναθέματα της Ζ' οικουμενικής συνόδου για να αφανίσουν τη δοξασία της μετενσάρκωσης, που είναι παγκόσμιος νόμος.

Το να αρνούμαστε τη μετενσάρκωση μόνο από θρησκευτικό φανατισμό δεν προάγουμε την αλήθεια, γιατί ολόκληρη η φύση που μας περιβάλλει αναγεννάται συνεχώς.

……………………..

Αυτός που πρόκειται να επαναγεννηθεί προεπιλεγεί τους γονείς του με προσοχή και πάντα σε συνεννόηση μαζί τους, για να σχηματίσουν τη μορφή που αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει.

Η επαναγέννηση σε πεδία αραιώσεων γίνεται από την επιθυμία της οντότητας να ανανεώσει το ενεργειακό περίβλημα της ψυχής της.

Η επαναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με την εκπομπή νιονικής ενέργειας του εγκεφάλου των δύο γονέων, πάνω στο αιθερικό πεδίο. Εμφανίζονται δύο έντονες κυανές φλόγες οι οποίες ενώνονται μεταξύ τους μόλις γίνει εκπομπή της νιονικής ενέργειας του προς αναγέννηση ανθρώπου. Τότε εμφανίζεται μια τρίτη πιο έντονη φλόγα που είναι η μέλλουσα να αναγεννηθεί ψυχή. Πάνω σε αυτή προβάλλεται όλο το αρχείο νόησης των γονέων και του μελλοντικού τέκνου με νιονικές ακτίνες. Μέσα από την τριπλή φλόγα και σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, εμφανίζεται το υπερβατικό σώμα του νεογέννητου τέκνου το οποίο πρέπει να βιώσει μια μικρή περίοδο προσαρμογής στις συνθήκες του ενεργειακού πεδίου που ζει και κατόπιν συνεχίζει να ζει κανονικά τη ζωή του.

 Στις περιπτώσεις αυτές το άτομο γεννιέται σοφό, γιατί έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει στη νέα του ζωή όλες τις εμπειρίες του παρελθόντος που βρίσκονται καταχωρημένες στην ουδετέρα υπόφυση του δικού του εγκεφάλου, αλλά και των γονέων του και τις οποίες κληρονόμησε.

Μπορεί πριν αναγεννηθεί να παραδίδει στο κοσμικό αρχείο φύλαξης όλο το αρχείο των ασχολιών της ζωής του και να το παραλαμβάνει με την αναγέννηση του ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσει τις ίδιες ασχολίες στη νέα του ζωή εφ' όσον το επιθυμεί.

Τον ίδιο τρόπο δημιουργίας εφαρμόζουν πολλοί εξωγήινοι ανεπτυγμένοι πολιτισμοί τους σύμπαντος, που έχουν μελετήσει τον τρόπο αναγέννησης των υπερβατικών οντοτήτων.

Καθένας από εμάς πολλές φορές έχει βιώσει τις δικές του εμπειρίες που βρίσκονται έξω από τα όρια αντίληψης των αισθήσεων του. Η παραπάνω επαναγέννηση δεν έχει καμία σχέση με τη γέννηση που γνωρίζουμε εμείς σήμερα και ίσως στο κοντινό μέλλον να γίνει μια γήινη πραγματικότητα. Μοιάζει περισσότερο με στιγμή προσμονής και άφιξης αγαπημένου επισκέπτη που έλειπε σε ταξίδι, παρά με γέννηση ανθρώπου.

 Όλα αυτά γράφονται για να κατανοήσουμε την ψυχή μας και να τη βοηθήσουμε στην άνοδο της στον φωτεινό κόσμο του σύμπαντος, για να μην βρεθεί άστεγη. Το υλικό σώμα δεν θεωρείται σπουδαίο τμήμα του συμπαντικού οργανισμού, αλλά μόνο η ψυχή. Εμείς του δώσαμε μεγάλη αξία γιατί πολώσαμε την ύπαρξη μας στην ύλη και αδιαφορήσαμε για το πνεύμα

Ο θάνατος δεν είναι εχθρός του ανθρώπου, είναι ο ευεργέτης του σώματος και ο Λυτρωτής της ψυχής. Είναι η πνευματική μεταφορά από τον υλικό κόσμο στον επόμενο ανώτερο κόσμο ύπαρξης. Είναι η ανανέωση της ψυχής για την αρχή μιας νέας ζωής. Οδηγεί την ψυχή στα φωτεινά πεδία ή τη δοκιμασία μέχρι τη νέα ενσάρκωση της.

 Ο θάνατος διαφοροποιεί μόνο την υλική υπόσταση του ανθρώπου, αφού η ψυχή έρχεται από την αιωνιότητα, περνά στην υλική ζωή και φεύγει για την αθανασία. Είναι αθάνατη εμποτισμένη από τη θεία ουσία του Όλου Φωτός .

Η ψυχή είναι ο μόνος αληθινός εαυτός του ανθρώπου, που τον φέρνει σ' επαφή με το Δημιουργό. Με το θάνατο του σώματος η ψυχή αφυπνίζει μνήμες. Ενεργοποιεί τις δυνάμεις της. Πολλαπλασιάζει τις γνώσεις χωρίς μάθηση. Αναζητά το παρελθόν της και αναγνωρίζει ότι είχε ξεχάσει με την ενσάρκωση της. Εντάσσεται εκεί που ανήκει αν δεν τη βαραίνουν τύψεις και ενοχές όπου απαιτείται χρόνος μεταμέλειας και εξιλέωσης.

Η ψυχή είναι ενέργεια που καλύπτει κάθε κύτταρο του ανθρώπινου σώματος. Ο θάνατος συμπυκνώνει την ψυχή που είναι το σύνολο ενέργειας των κυττάρων και έχει φωτοφόρα μορφή , αφού είναι δημιούργημα του φωτός. Όλα τα κύτταρα του σώματος δεν πεθαίνουν ταυτόχρονα · παραμένουν για λίγο διάστημα εστίες φωτός της ψυχής σε μια προσπάθεια της να επαναφέρει το σώμα στη ζωή. Η ψυχή δε μετατρέπεται σε ύλη κι ας είναι ενέργεια, μπορεί να εισχωρεί σε υλικά σώματα και να τα ενεργοποιεί, μεταφέροντας τη θεία πνοή σ ' αυτά.

'Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το σώμα, μετατρέπεται σε φωτεινό στρόβιλο, που δε σας επιτρέπει η ατέλεια των αισθήσεων σας να τον ιδείτε. Ο θάνατος απλά προδικάζει τη δημιουργία ενός άλλου υλικού σώματος με τα στοιχεία της ψυχής του παλαιού, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί σαν όχημα μεταβίβασης στο υλικό πεδίο. Όχι βέβαια υποχρεωτικά στη Γαία.

Ο θάνατος οδηγεί στην αιωνιότητα και την αθανασία , τις ψυχές εκείνες που με την ενσάρκωση τους ανέβηκαν στα ανώτερα πεδία και συντονίστηκαν στις υψηλότερες συχνότητες του Όλου Φωτός.

Οι ενσαρκώσεις της ψυχής αποτελούν προσπάθειες βελτίω σης της και ανόδου, κατατείνοντας στην τελείωση της. Το εφαλτήριο για την τελείωση της είναι η αγάπη που την εκτοξεύει μέχρι το θείο με το οποίο προσπαθεί να συνενωθεί , και από το οποίο προέρχεται. Γεννιέται αγαθή, μεταβάλλεται από την κακία και τα υλιστικά ερεθίσματα, τα οποία τη μεταμορφώνουν σε εχθρό του κόσμου και του εαυτού της. Είναι ωραία ή άσχημη από τις εκδηλώσεις του υλιστικού σώματος, των αισθήσεων, το καλό ή το κακό, το δίκαιο ή το άδικο, ανθρώπινες αντιλήψεις που έρχονται με τη ζωή και φεύγουν με το θάνατο, που τη μεταφέρει στα επίπεδα της συμπαντικής πραγματικότητας.

Όταν η ψυχή εγκαταλείπει το νεκρό σώμα είναι συμπυκνωμένη σε ενεργειακό σκεπτόμενο σύνολο. Στον αστερισμό των Ταρτάρων (Κάνωπος με δική μας ονομασία) υπάρχουν ισχυρά ηλεκτρομαγνητικά πεδία διπλής πολικότας (κόλαση με δική μας ονομασία) στα οποία εγκλωβίζεται η ψυχή των κακών ανθρώπων, όπου αναδύονται μνήμες, τύψεις και φοβίες, που είναι καταχωρημένες στην ουδέτερα υπόφυση του εγκεφάλου, και παρέχεται ο χώρος και ο χρόνος για μεταμέλεια, περισυλλογή και εξιλέωση, μέχρι την εντολή της νέας ενσάρκωσης.

Ο χρόνος αναμονής για νέα ενσάρκωση δεν μπορεί να ξεπερνά την διάρκεια του ψυχογονικού χρόνου (6 χ 6 χ 6 = 6 εις την τρίτην =216) που είναι ο χρόνος δοκιμασίας αλλά και ο χρόνος των γονέων οι οποίοι δεν ενσαρκώνονται αν δεν υποδεχθούν τη ψυχή και του τελευταίου παιδιού τους. Αν ένας νέος πεθάνει πριν τον πατέρα του, τότε την ψυχή του την παραλαμβάνουν υπερβατικές οντότητες εντεταλμένες για το σκοπό αυτό. Οι αγνές ψυχές , αυτές που είχαν συντονισθεί με τους κραδασμούς του Όλου Φωτός, μεταβαίνουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων του Ωρίωνα (ΝΕΒ ULA-42) και ανάλογα με το βαθμό τελείωσης δίνεται και η εντολή ενσάρκωσης ή ανόδου. Οι ψυχές των παιδιών και των νέων ατόμων μπαίνουν αμέσως στην κατάσταση αναμονής για ενσάρκωση.

Οι ψυχές που καταλήγουν στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων, αναγνωρίζονται μεταξύ τους · δεν υπάρχουν βαθμοί συγγένειας γιατί όλες είναι αδελφές ψυχές  και αναπέμπουν ύμνους και ευχαριστίες στο Όλον Φως. Οι σχέσεις δεσμού των ψυχών μεταφέρονται και στις ενσαρκώσεις σαν συμπάθεια , φιλία, έρωτας και αγάπη.
Οι καταξιωμένες ψυχές οδεύουν στα νιονικά πεδία φωτός και αναζητούν το Υπέρλαμπρο φως του Δημιουργού. Ο χρόνος και οι αποστάσεις δεν έχουν νόημα για τη ψυχή που κινείται με την ταχύτητα της σκέψης , λάμπει σαν το φως του ήλιου και αναζητά την αιώνια πηγή φωτός.

Η ενεργειακή δομή των ψυχών των γονέων βρίσκεται σε συνεχή επαφή με αυτή των τέκνων τους , είτε ο γονέας ζει, είτε έχει πεθάνει.

Η εντολή μετενσάρκωσης δεν δίδεται υποχρεωτικά για τη Γαία, μπορεί να δοθεί και για άλλους πλανήτες , γαλαξίες ή σύμπαντα μετά από επιθυμία της ψυχής.
Οι πολύ κακές ψυχές (κακούργες ψυχές) δεν είναι αθάνατες · δεν ενσαρκώνονται ξανά, αποσυντίθενται, κονιορτοποιούνται, χάνονται στο διάστημα, αφού η κακία εξανεμίζει και το τελευταίο ίχνος ενεργείας που απαιτείται για τη συγκόληση και συνοχή των μορίων της. Μόνο η ύλη και τα μηνύματα των αποστατών εκτρέπουν τη ψυχή από τη φωτοφόρα οδό του Δημιουργού.

Το κείμενο αποτελείται από αποσπάσματα που προέρχονται από τα βιβλία του στρατηγού και συγγραφέως κ. Γερ. Καλογεράκη, «Η Υπέρτατη Μύηση» και «Η Διαθήκη Του Προμηθέα», εκδ. Δίον. Περισσότερες γνώσεις και πληροφορίες (σε παγκόσμια αποκλειστικότητα), στα βιβλία του στρατηγού.

-------------------------------

 ΓΙΑΤΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ;;;

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν - ως τον 6ο αιώνα- ΜΙΑ ΑΔΙΑΦΙΛΟΝΙΚΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ. Ακόμα η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451.

Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΣΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΣΑΝ ΠΡΩΗΝ ΕΤΑΙΡΑΣ), Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΘΕΟΔΩΡΑ, ΠΑΡΑΚΙΝΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ ΙΟΥΣΤΙΝΙΑΝΟ, ΣΥΓΚΑΛΕΣΕ ΤΗΝ ΛΕΓΟΜΕΝΗ «ΠΕΜΠΤΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ» ΤΟ 553 ΚΑΙ ΜΕ ΔΟΛΙΟ ΤΡΟΠΟ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 165 ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΗΡΥΞΟΥΝ ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗΣ.

Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της.

ΓΙ ΑΥΤΟ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ, Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΔΟΞΑΣΙΑ. Επειδή έτσι αποφάσισε η αυτοκράτειρα Θεοδώρα. ΟΜΩΣ… ΟΙ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΡΓΟΥΝΤΑΙ, ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ ΘΝΗΤΩΝ.

ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΟΡΦΙΚΟΥΣ, Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΧΕΙ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ, η οποία αποκτάται από τας εμπειρίας του συνόλου των βίων ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΠΙΣΤΗ ή ΔΟΓΜΑ. (Αλτάνη)
Σκοπός της ύπαρξης του Νόμου της Μετενσάρκωσης, όπως εξάλλου και κάθε άλλου ρυθμού της φύσης, είναι η τελειοποίηση του όντος, να γίνεται δηλαδή όλο και πιο λεπτό, όλο και πιο αγνό, εξαγνισμένο από τις απατηλές καταστάσεις της ύλης και των κατωτέρων τάσεων, που το σκλαβώνουν μέσα στην άγνοια και τον πόνο.
Μέσα από τις διαδοχικές μετενσαρκώσεις το ανθρώπινο πνεύμα τελειοποιείται, αποκτά διάφορες αναγκαίες εμπειρίες και γνώσεις και ανυψώνεται όλο και περισσότερο προς την πηγή του Πνευματικού Φωτός, τον Παγκόσμιο Νου, από τον οποίο έχει αποσπαστεί.
Χωρίς την ύπαρξη του Συμπαντικού Νόμου της Μετενσάρκωσης, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης τα Ιερά Ελευσίνια Μυστήρια και όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια.

Φυσικά η γνώση περί Μετενσάρκωσης, είναι αντίθετη με το ισχύον δόγμα διότι με την άγνοια του Συμπαντικού αυτού Νόμου συντηρείτε η αιώνια κόλαση…Δεν χρειάζεται νομίζω περεταίρω ανάλυση αυτό.

Ο ΩΡΙΓΕΝΗΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡΜΑΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ "ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΑΘΑΝΑΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΗΡΞΑΝ".
Τα περί αναστάσεως είναι «φληναφήματα αυτών που δεν έχουν εσωτερικές εμπειρίες και χρησιμοποιούν την ανθρώπινη λογική για πράγματα που δεν υπάγονται στο φυσικό πεδίο γνώσης».
«Οι ψυχές,» έλεγε, "προϋπήρξαν σε άλλους πνευματικούς κόσμους και μετά από έναν μεγάλο αριθμό ενσαρκώσεων, θα ξαναεπιστρέψουν σ' αυτούς τους ανώτερους κόσμους. Αυτά που λεω, έλεγε στους μαθητές του, δεν είναι η προσωπική μου γνώμη, είναι η πραγματικότητα».
Ο Ωριγένης καταδικάστηκε γι αυτές του τις ιδέες, από την Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο, το 553.

(Αποσπάσματα από παλαιότερες σχετικές αναρτησεις)

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ

Οι αρχαίοι διανοητές εξετάζουν το φυσικό σώμα του ανθρώπου όχι ως κάτι ξεχωριστό, όπως κάνει η  σύγχρονη επιστήμη (ανατομικά, βιολογικά, φυσιολογικά), αλλά πάντοτε σε σχέση με την ψυχή που εδρεύει σε αυτό. Χάρη στην ψυχή, το σώμα κινείται, λειτουργεί, ζει. Είναι απλά το όργανο που αυτή χρησιμοποιεί. Σώμα χωρίς ψυχή είναι αδιανόητο. Για τους Πυθαγόρειους και Πλατωνικούς η λέξη άνθρωπος σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από τον ορατό άνθρωπο και, στην κυριολεξία, με τον όρο αυτόν εννοούσαν αποκλειστικά τον άνθρωπο, ως το πνεύμα και την ψυχή την ενσαρκωμένη προσωρινά στο ανθρώπινο σώμα. «άνθρωπος εστί ψυχή σώματι χρωμένη» (Πλάτων, Τιμαίος 42 D, Φαίδων 111 Α).

 Η ψυχή έλκει την καταγωγή της από το νοητικό πεδίο, για να εκδηλώσει την διαπλαστική και οργανική της ικανότητα. Κατέχει διάμεση θέση μεταξύ νοητού και αισθητού και έρχεται να εμψυχώσει τα σώματα, γεννώντας τον χώρο και τον χρόνο. Αποτελεί τμήμα της παγκόσμιας ψυχής του κόσμου η οποία μερίζεται σε ατομικές ψυχές, με σκοπό την απόκτηση της εμπειρίας του υλικού πεδίου.

Το θέμα της μετενσάρκωσης απασχόλησε τον Πυθαγόρα και αποτέλεσε σπουδαίο έρεισμα για την ηθική και θρησκευτική του δοξασία. Επειδή, όμως, το πρόβλημα της επιβίωσης της ψυχής και της μελλοντικής της σταδιοδρομίας ανάγεται σε πνευματικές σφαίρες και προϋποθέτει πνευματική εξέλιξη, πρέπει να απασχολούσε μόνον τους μαθητές ανώτερου βαθμού, αυτούς που ήδη είχαν μυηθεί στην όλη κοσμοθεωρία και βιοθεωρία του μεγάλου φιλόσοφου. Επομένως, πρέπει να ήταν μυστική και να μην την κοινοποιούσαν στον λαό. Το σημαντικό όμως αυτό θέμα, αναπτυσσόταν ασφαλώς τόσο στους «ακροαματικούς» όσο και στους ανώτερους μυητικούς βαθμούς. Κι όπως είναι φυσικό, στους πρώτους από εξωτερικής πλευράς, ενώ στους άλλους από εσωτερικής.

Το θέμα της μετενσάρκωσης ήταν διαδεδομένο σε όλα τα στρώματα του λαού με μορφή εξωτερικών μύθων που περιλάμβαναν στοιχεία δεοντολογικά.

Την θεωρία της μετενσάρκωσης διδάχθηκε ο Πυθαγόρας από το δάσκαλό του Φερεκύδη τον Σύρο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι την αποκόμισε από τον Ορφισμό, στα μυστήρια του οποίου είχε μυηθεί.

Γιατί η ψυχή εγκαταλείπει την ευδαιμονία της και έρχεται να δοκιμαστεί ενσαρκωμένη σε υλικό σώμα; Ο Πλωτίνος, ο καθαυτό ιδρυτής του Νεοπλατωνισμού απαντά στις Εννεάδες (IV 3,14) ότι, αν παρέμενε στο νοητό κόσμο η ψυχή, θα διατελούσε σε αδράνεια, χωρίς να μπορεί να προσφέρει τίποτα στην καθολική εξέλιξη, αλλά ούτε και η ίδια θα εμπλουτιζόταν με την πείρα που της είναι αναγκαία για να δράσει.
Μέσα από τις δοκιμασίες στoν υλικό κόσμο, κινητοποιεί και δραστηριοποιεί τις υπάρχουσες γνώσεις της, εφαρμόζει τις άπειρες δυνατότητες της και επανέρχεται πιο ισχυρή και τελειότερη από όσο ήταν πριν κατέλθει.
Ο ίδιος συνεχίζει, υποστηρίζοντας ότι, ακόμα κι αν η κάθοδος της ψυχής σε ένα σώμα θεωρηθεί αναγκαιότητα της παγκόσμιας οργάνωσης ή λειτούργημα και όχι τιμωρία, δεν παύει να είναι για την ψυχή μια μεγάλη δοκιμασία από την οποία αυτή πρέπει να βγει νικήτρια. Εξαρτάται, λοιπόν, από την ενσαρκωμένη ψυχή αν η δοκιμασία της θα είναι ωφέλιμη και αποδοτική για την εξέλιξή της.  Ο Πλωτίνος παρατηρεί ότι όλες οι ψυχές δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο στη δοκιμασία της ενσάρκωσης. Μερικές υποκύπτουν στο κακό και στην αδικία.

Ο Ολυμπιόδωρος (σχόλια Φαίδωνα του Πλάτωνα) περιγράφει την κάθοδο της ψυχής με θαυμαστό τρόπο: «Η ψυχή κορικώς κατέρχεται (σ.σ. με τον τρόπο της Περσεφόνης) σε γένεση, (σ.σ. Κόρη είναι το όνομα της Περσεφόνης), μερίζεται όμως από τη γένεση Διονυσιακώς, τοποθετείται στο σώμα Προμηθεϊκώς, άρα απελευθερώνεται από τα δεσμά της με τη χρησιμοποίηση της δύναμης του Ηρακλέους, επανασυναρμολογείται σε σύνολο με τη βοήθεια του Απόλλωνος και της Σωτήρος Αθηνάς και εξαγνίζεται με την φιλοσοφική πειθαρχία».

Η σοφία των αρχαίων έκρυβε πίσω από τους μύθους του Ηρακλή, του Οδυσσέα και άλλων που κατέβηκαν στον Άδη και γρήγορα επέστρεψαν από αυτόν, την απελευθέρωση από τη δουλεία της ενσάρκωσης, μέσω της εξαγνιστικής πειθαρχίας. Ο Πρόκλος αναφέρει ότι ο Ηρακλής, εξαγνισμένος με ιερές μυήσεις, πήρε θέση ανάμεσα στους θεούς. Είναι γνωστή η τρομερή κατάσταση της ψυχής του όσο διάστημα ήταν αιχμάλωτος της σωματικής του φύσης.

Ο Πίνδαρος σε ένα απόσπασμα ενός ποιήματος που αναφέρει τον διάλογο του Πλάτωνα Μένων αναφέρει, ότι η Περσεφόνη στέλνει τις ψυχές που δέχθηκε στα βασίλεια του Άδη για κάθαρση, στον πάνω κόσμο ύστερα από εννέα χρόνια. Και ότι από τις ψυχές αυτές προέρχονται μεγαλοφυείς βασιλιάδες και δυνατοί άνδρες τόσο σε δύναμη όσο και σε σοφία.

Ο Εμπεδοκλής ασχολείται με τη θεωρία της περιπλάνησης των ψυχών σε μια σειρά από διασωθέντα αποσπάσματα (Diels, Προσωκρατικοί). Στο απόσπασμα Β 115 λέει ότι, εάν μια ψυχή κηλιδωθεί από πράξη φόνου, επιορκίας ή άλλου εγκλήματος, «ντύνεται» τη μορφή θνητού και περιφέρεται μακριά από την χώρα των Μακάρων και παραδίνεται από το ένα στοιχείο στο άλλο. «Ένας εξ αυτών είμαι κι εγώ, ένας από τους θεούς εξόριστος και περιπλανώμενος, διότι ακολούθησα τις προτροπές της Διχόνοιας», ομολογεί ο ίδιος ο Εμπεδοκλής. Στο απόσπασμα Β 117 ισχυρίζεται ότι υπήρξε νεανίας, κόρη, θάμνος, πτηνό κι άφωνο ψάρι....

Ο Πορφύριος, από τους σημαντικότερους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους, αρνείται σε δυο σημεία την πλατωνική θέση, λέγοντας ότι η ανθρώπινη ψυχή δεν μπορεί να τεθεί σε σώμα ζώου, όπως και ότι η ανθρώπινη ψυχή «άπαξ καθαρθείσα», δεν επανέρχεται πλέον σε σώμα ανθρώπου, αλλά ακολουθεί το πεπρωμένο της που είναι η αποθέωση, δηλαδή η εγκατάστασή της σε Μακάρια Πεδία.

Το κείμενο της πινακίδας της Πετηλίας.
Περισσότερα στον τελευταίο  σύνδεσμο
στο κάτω μέρος της ανάρτησης.

Εξαίρεση αποτελούν οι ψυχές των ηρώων που επανέρχονται οικιοθελώς στη Γη και ενσαρκώνονται, για να καθοδηγήσουν τους ανθρώπους. Τέτοια περίπτωση θεωρεί τον Πυθαγόρα που ενσαρκώθηκε με σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την πείρα του στην ανθρωπότητα. Το γεγονός ότι ο Πυθαγόρας μυήθηκε στα διάφορα Μυστήρια δεν αλλάζει την κατάσταση, γιατί έπρεπε να «αναμνηστεί» την αλήθεια που «εν σπέρματι» κατείχε και να προσαρμοστεί στο χώρο και στο χρόνο που γεννήθηκε.

Η νέα ζωή δεν αρχίζει να αναπτύσσεται εκεί ακριβώς που είχε σταματήσει. Δεν επαναλαμβάνει και δεν συνεχίζει μόνον την προηγούμενη επιφανειακή προσωπικότητα και την εξωτερική εμφάνισή μας. Διαδραματίζεται μια αφομοίωση, μια αποβολή, μια ενδυνάμωση και μια αλλαγή των παλιών χαρακτηριστικών και κινήτρων, μια ανακατάταξη της προηγούμενης εξέλιξης και μια επιλογή μελλοντικών στόχων, χωρίς να καρποφορήσει και να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της εξέλιξης.

Γιατί κάθε γέννηση είναι μια καινούρια αρχή η οποία, αν και στηρίζεται στο παρελθόν, δεν αποτελεί την μηχανική του προέκταση. Η αναγέννηση δεν είναι μια διαρκής επανάληψη, αλλά μια διαδικασία, το μηχανικό μέρος μιας εξελικτικής διαδικασίας.

Σρι Ορομπίντο: "Απλώς και μόνον το γεγονός ότι οι άνθρωποι μιλούν για αναγέννηση και ότι μια τέτοια ιδέα υφίσταται, σημαίνει ότι ένα απόθεμα ψυχικών εμπειριών που σχετίζονται με αυτόν τον όρο θα πρέπει πράγματι να υπάρχει. Η αναγέννηση είναι μια επιβεβαίωση που θα πρέπει να περιλαμβάνεται ανάμεσα στις πιο βασικές για την ανθρωπότητα."... 

http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/2013/03/h-metensarkwsh-sthn-arxaia-ellada.html

_____________________________________

Γιατί σήμερα η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία;;;

Στους πρώτους χριστιανικούς αιώνες ο Χριστιανισμός αποδεχόταν την ύπαρξη της μετενσάρκωσης. Για τους χριστιανούς θεολόγους, όπως για τον Ωριγένη, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, τον Βασιλίδη και άλλους, η Μετενσάρκωση ήταν - ως τον 6ο  αιώνα- μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Ακόμα η ύπαρξή της επιβεβαιώθηκε στην Ιερή Σύνοδο της Χαλκηδόνας, το 451. Για πολιτικούς όμως λόγους και για να δικαιολογήσει ανεμπόδιστα τη θεία προέλευση της βασιλικής της εξουσίας (την οποίαν η ύπαρξη της μετενσάρκωσης και του κάρμα δεν δικαιολογούσε την περίπτωσή της σαν πρώην εταίρας), η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, παρακινώντας τον σύζυγό της Ιουστινιανό, συγκάλεσε την λεγόμενη «Πέμπτη Οικουμενική Σύνοδο» το 553 και με δόλιο τρόπο επηρέασε τους περισσότερους από τους 165 επισκόπους που ήταν παρόντες για να κηρύξουν ως αιρετικό δόγμα το Νόμο της μετενσάρκωσης.  Εκμεταλλευόμενη την αυτοκρατορική εξουσία κατάφερε να επιβληθεί και να καταδικάσει ως «αιρετικούς» όσους δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις της.

Γι αυτό από τότε μέχρι σήμερα, η μετενσάρκωση θεωρείται αιρετική δοξασία. 

Όμως οι Συμπαντικοί Νόμοι δεν αλλάζουν ούτε καταργούνται από θνητούς.-

Κατά την Ορφικήν Παράδοσιν, Η ΕΞΕΛΙΚΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΕΧΕΙ ΒΑΣΙΝ ΤΗΝ ΓΝΩΣΙΝ, η οποία αποκτάται από τας εμπειρίας του συνόλου των βίων ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΕΙΣ ΠΙΣΤΙΝ Η ΔΟΓΜΑ.

ΑΛΤΑΝΗ - ΟΡΦΙΚΕΣ ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΑ EΠΗ - ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

ΟΙ ΚΥΚΛΙΚΕΣ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΡΥΘΜΟΙ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ

Πινακίδες Ορφικαί, μνήμαι προγονικαί - Μετενσάρκωσις

H ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΜΥΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΒΑΘΜΙΑΙΑΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΤΩΝ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΩΝ ΓΝΩΣΕΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ - Η ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ

Στους ώριμους διαλόγους του ο Πλάτων υποστηρίζει τη διάκριση του θνητού σώματος από την αθάνατη ψυχή, ενώ υιοθετεί και την ορφική ή πυθαγόρεια δοξασία της μετενσάρκωσης της ψυχής σε νέο σώμα. Στην πλατωνική φιλοσοφία οι δύο αυτές θέσεις συνδέονται οργανικά με τη θεωρία των Ιδεών.

Η αθάνατη ψυχή

Η πίστη στην αθανασία της ψυχής και τη μετενσάρκωση εκφράζεται για πρώτη φορά στον Μένωνα – έναν διαλόγο που οι ειδικοί τοποθετούν ανάμεσα στη σωκρατική και την ώριμη φάση της συγγραφικής δραστηριότητας του Πλάτωνα. Ο Σωκράτης αποδέχεται μια δοξασία που άκουσε από «άνδρες και γυναίκες σοφούς περί τα θεία πράγματα» (η περιγραφή ταιριάζει στους κύκλους των Ορφικών), σύμφωνα με τους οποίους «η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατη, και κάποτε αυτή τελειώνει –πράγμα που αποκαλούμε θάνατο- και τότε ξαναγεννιέται, δεν χάνεται όμως ποτέ» (81b).

Ο Φαίδων, τώρα, που πιθανόν γράφεται αμέσως μετά τον Μένωνα, είναι ολόκληρος αφιερωμένος στην αθανασία της ψυχής. Εκεί ο Πλάτων, με αφορμή τον επικείμενο θάνατο του Σωκράτη, προσφέρει τρεις ή τεσσερεις «αποδείξεις» για την αθανασία της ψυχής:

(α) Το επιχείρημα των «εναντίων» (70c-72e): όπως τα πάντα, έτσι και η ζωή παράγεται από τον αντίθετό της θάνατο, ο οποίος με τη σειρά του την διαδέχεται σε έναν αέναο κύκλο.

(β) Το επιχείρημα της «ανάμνησης» (72e-77a): αφού η γνώση των Ιδεών προϋπάρχει των αισθήσεων, οι ψυχές μας ήρθαν σε επαφή με τις Ιδέες πριν γεννηθούμε, και άρα προϋπήρχαν του σώματος και της γέννησής μας.

(γ) Το επιχείρημα της «συγγένειας» (78b-80e): η ψυχή είναι συγγενής με τις νοητές Ιδέες, οποτε το πιθανότερο είναι να κατευθυνθεί προς τον χώρο του νοητού και του αιωνίου, ενώ το σώμα προς τον χώρο του θνητού και μεταβλητού.

(δ) Τέλος ένα τελευταίο επιχείρημα (102a-107a): καθώς οι ενάντιες Ιδέες αλληλοαποκλείονται, αφού η ψυχή μετέχει εξ ορισμού στη ζωή, δεν είναι συμβατή με τον θάνατο, και επομένως δεν πεθαίνει ποτέ.

Για την αθανασία της ψυχής και τη μετενσάρκωσή της σε άλλο σώμα συνηγορούν και οι εσχατολογικοί μύθοι του Πλάτωνα. Τόσο στον μύθο του Ηρός της Πολιτείας , όσο και στους μύθους του Φαίδωνα, του Φαίδρου, του Τίμαιου και των Νόμων, ο Πλάτων μιλά για μετά θάνατον κρίση των ψυχών, για τιμωρία των αδίκων και επιβράβευση των δικαίων, και για επιστροφή σε νέα μορφή βίου.

Η σημασία της αθανασίας της ψυχής

Κατά τον Πλάτωνα, ο κόσμος μας είναι διχασμένος. Από τη μια μεριά, υπάρχει η ασαφής και χαοτική πραγματικότητα της καθημερινής μας εμπειρίας, με την οποία είναι εξοικειωμένοι όλοι οι άνθρωποι. Και από την άλλη, υπάρχει το σταθερό σύμπαν των αιώνιων Iδεών, την ύπαρξη του οποίου λίγοι υποψιάζονται. Ο ένας είναι ο κόσμος της αίσθησης και της ανθρώπινης γνώμης (της «δόξας»), και ο άλλος ο κόσμος της νόησης και της αλήθειας. Στον διχασμένο πλατωνικό κόσμο, ο άνθρωπος προσπαθεί να ισορροπήσει. Κατά βάση έλκεται από τον κόσμο των αισθήσεων, είναι κι αυτός ευμετάβλητος, παρορμητικός, ατελής. Υπάρχει όμως και ένα αντίθετο στοιχείο μέσα του, κάτι το σταθερό και αιώνιο, που συγγενεύει με τον κόσμο των Ιδεών - η ψυχή του.

Στον Φαίδωνα, ο άνθρωπος παρουσιάζεται ως ένωση ενός θνητού σώματος και μιας αθάνατης ψυχής. Το σώμα του είναι ολοκληρωτικά παραδομένο στη διαρκή μεταβολή, ενώ η ψυχή του είναι από την ίδια τη φύση της συγγενής με τις Ιδέες. Για τον φιλόσοφο ο θάνατος δεν είναι συμφορά αλλά απελευθέρωση της ψυχής από τη φυλακή του σώματος. Η φιλοσοφία είναι «μελέτη θανάτου» (Φαίδων 67de). Με την αποδέσμευσή της από το σώμα, η ψυχή απαλλάσσεται από ένα δυσβάστακτο βάρος και μπορεί πλέον να αφιερωθεί απερίσπαστη στη θέαση των Ιδεών.

Στην Πολιτεία ο Πλάτων θα προχωρήσει σε μια νέα διάκριση. Πιο σημαντική από την αντίθεση σώματος και ψυχής είναι η αντίθεση ανάμεσα στα μέρη της ίδιας της ανθρώπινης ψυχής. Η ψυχή διαιρείται σε τρία μέρη: στο «επιθυμητικό», στο «θυμοειδές», και στο «λογιστικό», που στεγάζει το λογικό και την ορθή κρίση και είναι το μόνο αθάνατο. Άρα ο αγώνας δεν διεξάγεται ουσιαστικά ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα, αλλά ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις της ίδιας της ψυχής. Επομένως η ψυχή, και ειδικά το ανώτερο και αθάνατο μέρος της, είναι αυτό που εξασφαλίζει στον άνθρωπο τη δυνατότητα της επαφής με τις Ιδέες.

Η μετενσάρκωση

H γνώση των Ιδεών είναι ευκολότερη όταν η αθάνατη ψυχή είναι απαλλαγμένη από το σώμα, μπορεί όμως να επιτευχθεί και κατά τη διάρκεια της επίγειας διαδρομής της, αν η ψυχή καταφέρει να επιβάλει τον δικό της νόμο στο σώμα και να αποφύγει τους περισπασμούς του. Τότε η ψυχή παραμερίζει τα δεδομένα των αισθήσεων και χρησιμοποιώντας μόνο τη νόηση, διατυπώνει έγκυρες κρίσεις για τα υπάρχοντα πράγματα. Αυτή η έγκυρη γνώση που στηρίζεται στις Ιδέες είναι, κατά τον Πλάτωνα, μια μορφή «ανάμνησης». Η ενσαρκωμένη ψυχή ξαναφέρνει στη μνήμη της την άμεση θέαση των Ιδεών, που βίωσε όταν ήταν απαλλαγμένη από το σώμα. Η μοναδική αυτή εμπειρία έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στην ψυχή, συσκοτίστηκε όμως, και κατά κάποιο τρόπο «ξεχάστηκε», όταν η ψυχή επανενώθηκε με ένα θνητό σώμα. H φιλοσοφική μύηση είναι επομένως μια διαδικασία βαθμιαίας ανάμνησης των λησμονημένων γνώσεων της ψυχής.

Ο Πλάτων δείχνει να αποδέχεται την ορφική ή πυθαγόρεια δοξασία των διαδοχικών μετενσαρκώσεων της αθάνατης ανθρώπινης ψυχής – αν και είναι αλήθεια ότι αυτή η αποδοχή γίνεται πάντοτε σε μυθολογικά συμφραζόμενα. Θα μπορούσε βεβαίως κάποιος να ισχυριστεί ότι η μετενσάρκωση είναι ένας αλληγορικός τρόπος για να δηλωθεί η πεποίθηση του Πλάτωνα ότι το ανθρώπινο είδος έχει έμφυτη τη δυνατότητα έγκυρης διανοητικής γνώσης.

Συγγραφέας: Βασίλης Κάλφας

Βιβλιογραφία

Lorenz, H. "Plato on the Soul." Fine, G. ed. The Oxford Handbook of Plato. Oxford, 2008

Snell, B, Η ανακάλυψη του πνεύματος: ελληνικές ρίζες της ευρωπαϊκής σκέψης. Αθήνα, 1981.

Robinson, T.M. Plato's Psychology. Toronto, 1995.

http://n1.intelibility.com/

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΨΥΧΗ

«Λέγουν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατος και άλλοτε μεν τελειώνει, οπότε λέγομε ότι ο άνθρωπος αποθνήσκει, άλλοτε δε πάλιν γεννάται, ποτέ όμως δεν χάνεται» ΜΕΝΩΝ-ΠΛΑΤΩΝΑΣ
"Εκείνο που η κάμπια θεωρεί το τέλος του κόσμου, ο δημιουργός το ονομάζει πεταλούδα…". Ρ. ΜΠΑΧ
Χαρακτηριστικό είναι το υπέροχο παρακάτω απόσπασμα του Εμπεδοκλή: «Άφρονες και αγνοούντες είναι και με την σκέψη τους μακριά δεν φτάνουν. Αυτοί που υποθέτουν πως εκείνο που δεν υπήρχε μπορεί να υπάρξει, ή πως εντελώς να πεθάνει κάτι μπορεί, και παντελώς να εξαφανιστεί.
Αδύνατον αρχή να γίνει από την Μη ύπαρξη.
Αδύνατον επίσης η ύπαρξη στο τίποτε να σβήσει, διότι εκεί όπου μία ύπαρξη οδηγείτε, εκεί θα συνεχίσει να είναι.
Ποτέ κανένα μην πιστέψετε που καθοδηγούμενος εις τα θέματα αυτά υπήρξε, ότι τα πνεύματα των ανθρώπων ζουν μόνο όσο η αποκαλούμενη ζωή κρατά.
Ότι μονάχα τότε ζούνε, όσοι απολαμβάνουν τις χαρές και τις λύπες τους, ή ότι προτού να γεννηθούν και αφού πεθάνουν, αυτοί είναι ένα τίποτα…». 
Πιο περιεκτικά ο Ηράκλειτος έλεγε: «Το αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς, για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος..». 
Ενώ σε έναν από τους διάλογους του ο Ερμής ο Τρισμέγιστος αναφέρει:
«-Δεν παθαίνουν πατέρα τα ζωντανά όντα στον κόσμο, μολονότι αποτελούν τμήματα του κόσμου;
-Σώπα, παιδί μου, γιατί κινδυνεύεις να παραπλανηθείς από την ονομασία του φαινομένου. Τα ζωντανά όντα δεν πεθαίνουν.. Απλώς καθώς είναι σύνθετα σώματα, διαλύονται. Η διάλυση αυτή δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση ενός μίγματος. Και αν πρόκειται να διαλυθούν, δεν καταστρέφονται, αλλά ανανεώνονται . Τι είναι στα αλήθεια, η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Ή τι υπάρχει στον κόσμο που μένει ακίνητο; Τίποτε, παιδί μου.
-Αλλά πατέρα η Γη τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι ακίνητη;
-Όχι παιδί μου. Κατά αντίθεση προς όλα τα όντα, που φαίνεται σταθερή, αυτή υπόκειται σε πλήθος κινήσεων. Δεν θα ήταν ανόητο να υποτεθεί ότι η τροφός όλων των όντων θα πρέπει να είναι ακίνητη, αυτή που είναι η αιτία της γέννησης όλων των όντων, αυτή που γεννάει όλα τα πράγματα; Χωρίς κίνηση πράγματι είναι αδύνατον εκείνο που γεννάει να γεννήσει οτιδήποτε… Μάθε λοιπόν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο μηδενός εξαιρουμένου βρίσκονται εν κινήσει, είτε ελαττούμενα είτε αυξανόμενα. Και ότι εκείνο που βρίσκεται σε κίνηση, βρίσκεται στην ζωή, χωρίς να είναι ανάγκη κάθε ζωντανό ον να διατηρεί την ταυτότητα του. Χωρίς αμφιβολία παιδί μου, ο κόσμος όταν τον δεις στο σύνολο του είναι ακίνητος, αλλά τα μέρη του βρίσκονται όλα σε κίνηση, χωρίς ωστόσο, τίποτε να χάνεται ή να καταστρέφεται…»
Σύμφωνα με τον Πυθαγόρα, η μονάς είναι η έννοια της ατομικότητας, μια συστατική σταγόνα του χωρίς ακτές Ωκεανού του ευρύχωρου Όντος. Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ψυχή είναι μια προεκβολή της Μοναδικής Ουσίας.
Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις. Ζει με τον Νου και μέσω του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις. Είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τμήματος, που λέγεται και ατομική ψυχή και κοιτάζει προς τις αισθήσεις, είναι ο επαγωγικός συλλογισμός, αφού μπορεί και συμπεραίνει από τις αιτίες τα αποτελέσματα. Μπορεί όμως να υπερυψώνεται πάνω από τη λογική, εφόσον ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στον Νου ή στην Παγκόσμια Ψυχή και έτσι να συμμετέχει στην Κοσμική Ζωή μέσω της διαισθητικής σκέψης.....
Η ψυχή ως ενότητα που αντιπροσωπεύει τη ζώσα και παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Φθάνει λοιπόν στο χαμηλότερο σημείο του κόσμου και σχηματίζει τον κόσμο των φαντασμάτων και των σκιών, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης.
Σε αυτό το επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης, το ίδιο όπως και όλα τα πράγματα είναι εξωτερικά και αποκομμένα και μεταξύ τους και από την εσωτερική τους υπόσταση. Αυτή η χωριστικότητα, για τον Πλωτίνο, είναι το σφάλμα  της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός και αφετέρου μετενσαρκούμενη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.
Για τον Πλάτωνα, η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή ό,τι κινείται αιώνια είναι αθάνατο, και πραγματικό. Αντίθετα ότι είναι κινούμενο από κάτι άλλο, όταν παύει να έχει κίνηση, παύει να έχει και ζωή. Αυτό όμως που κινείται από τον εαυτόν του, είναι και η πηγή και η αρχή της κίνησης, επομένως ενέχει την αρχή της ζωής.....Η δε ψυχή ως κάτι το αυτοκινούμενο, είναι η αρχή της κίνησης και είναι αθάνατη και άφθαρτη. 
 Σήμερα η επίσημη χριστιανική εκκλησία δεν αποδέχεται την μετενσάρκωση σύμφωνα με την απόφαση του συμβουλίου της Νίκαιας το +325, με το οποίο αποφασίστηκε ποια βιβλία θα αποτελούσαν την Βίβλο που ξέρουμε σήμερα, ενώ πλήθος άλλων χριστιανικών βιβλίων καταστράφηκαν για να μην υπάρξει σύγχυση.
Στην συνέχεια, και με την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, με τις καταστροφές των γραπτών κειμηλίων και τη θανάτωση φιλοσόφων και πνευματικών ανθρώπων, η άγνοια που επακολούθησε κατά την εποχή του Μεσαίωνα, επέτρεψε να κυριαρχήσουν οι απόψεις των Ιερατείων, να διαστρεβλωθούν οι διδασκαλίες, σε βαθμό που να χαθεί το Εσωτερικό τους νόημα, και σήμερα τα Ευαγγέλια να περιέχουν πολλές αντιφάσεις και ασάφειες.

http://www.esoterica.gr/main.htm

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ

Η φθορά και η δημιουργία, ο θάνατος και η επαναγέννηση, είναι αέναες εκδηλώσεις του Όλου Φωτός για την κοσμική ισορροπία των συμπάντων.
Οι συνεχείς ενσαρκώσεις είναι προσωπικές επιλογές κάθε ψυχής μέχρι ν' ανεβεί στο ανώτερο επίπεδο φωτός από αυτό που βρίσκεται πριν την ενσάρκωσή της.
Μόνοι σας και αυτόβουλα επιλέξατε την ενσάρκωσή σας σε πεδία πυκνώσεων στη Γαία, την περιοχή που γεννηθήκατε, καθώς και τους γονείς σας που είναι αποκλειστικά και μόνο δική σας επιλογή.
Πριν την ενσάρκωσή της, η ψυχή, θαυμάζει και επιλέγει έναν από τους δύο γονείς της, πατέρα ή μητέρα και γι αυτό οικοδομεί το δικό της σώμα σαν αντίγραφο αυτού.
Από τη στιγμή της σύλληψης (συλλαμβάνεται από την ύλη η ψυχή) παράγει και οικοδομεί το υλικό σώμα σύμφωνα με τις επιλογές της.

Όταν η ψυχή έχει ξαναζήσει στη Γαία τότε διαλέγει με πολύ προσοχή τους γονείς της για να βελτιώσει της συνθήκες αφίξεώς της.
Άλλοι πάλι ενσαρκωθήκατε από νοσταλγία για την υλική σας ζωή, για να ξαναζήσετε εμπειρίες που δεν ξεχάσατε ποτέ ούτε με τον θάνατό σας.

Η υποσυνείδητη αναζήτηση κάποιων άστρων στον ουρανό, ή, η γοητεία που ασκούν πάνω σας κάποια από αυτά, δηλώνουν την αφετηρία εκκίνησης πριν την ενσάρκωσή σας.
Αποτελεί προσπάθεια της ψυχής να θυμηθεί τον δρόμο του ερχομού της στη Γαία. Όσοι μένουν ασυγκίνητοι στη θέα του νυχτερινού ουρανού έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, όχι μόνο των ουρανών αλλά και της γης. Βρίσκονται στον δρόμο της απώλειας και της λήθης.

Δεν υπάρχει θάνατος και ζωή, δεν υπάρχει αρχή και τέλος. Τα πάντα είναι εναλλαγές ύλης και ενέργειας.
Η ζωή και ο θάνατος είναι οι πύλες της γνώσης, η μία του υλικού και η άλλη του υπερβατικού κόσμου.
Η ψυχή είναι φωτογενής ύλη και αποτελείται από συστατικά της ουσίας του Όλου Φωτός.
Ανανεώνεται συνέχεια από μόνη της, αναπαράγεται, δεν φθείρεται δεν γερνά, δεν πεθαίνει. είναι αθάνατη.

Σε όλη τη διάρκεια της ενσάρκωσης προσπαθεί να προσεγγίσει τον δημιουργό και να επανέλθει στην αρχική της αφετηρία και σε ανώτερο επίπεδο φωτός.
Οι ψυχές είναι απολήξεις των ακτινών του Όλου Φωτός και κύτταρα μεταφοράς της σκέψης του.
Η ψυχή κατά τη στιγμή της σύλληψής της, είναι άυλη και αόρατη. Μοιάζει με συμπυκνωμένο ενεργειακό νέφος.
Συνοδεύεται σε όλο το διάστημα της κύησης και σε όλη τη διάρκεια της ζωής, από το αντικαθρέφτισμα του δημιουργού.
Η ψυχή σαν γενεσιουργός ουσία, είναι λεπτοφυής σαν αναθυμίαση.

Πυθαγόρας, Πλάτωνας:  Οι καλές πράξεις κατά τη διάρκεια της ζωής διατηρούν αναλλοίωτο το αντικαθρέφτισμα του θείου και βελτιώνουν την εικόνα του σώματος που φιλοξενεί την ψυχή. Αντίθετα οι κακές πράξεις το αλλοιώνουν ή το καταστρέφουν εντελώς. Όσο πιο ευγενική είναι μια ψυχή τόσο πιο όμορφο σώμα οικοδομεί. (Όποια η μορφή, τέτοια και η ψυχή, έλεγαν οι Αρχαίοι Έλληνες).

Εκτός από τη μέριμνά της να οικοδομήσει ένα ωραίο σώμα, μεταφέρει μαζί της όλο το αρχείο των αναμνήσεών της που τις εναποθηκεύει με μορφή πληροφοριών στην ουδετέρα υπόφυση του εγκεφάλου και δεν μπορεί να τις χρησιμοποιήσει.

Επειδή η ψυχή εξελίσσεται ταχύτερα από το σώμα είναι απόλυτα ελεύθερη στις επιλογές της. Οικοδομεί το σώμα σύμφωνα με τις δικές της επιθυμίες. Όταν αποκτήσει πλήρη συνείδηση των δυνατοτήτων της, κυβερνά την προσωπικότητα του ατόμου και αποκτά και την πνευματική της υπόσταση. Τότε ο άνθρωπος είναι σε θέση να επικοινωνήσει με τον θεό. Όταν η ψυχή είναι πολύ ανεπτυγμένη μπορεί να αφομοιώσει απ' ευθείας τη Γνώση.

Οι ψυχές που ελέγχονται από τύψεις κακών πράξεων των προηγουμένων ενσαρκώσεων, όπως και οι ανερμάτιστες ψυχές, σπάνια αντιλαμβάνονται τον σκοπό της παρουσίας τους στη ζωή.

Για εκείνους που κατάφεραν στη διάρκεια της ζωής τους να ζήσουν στις ανώτερες σφαίρες της ψυχής, ο αστρικός εξαγνισμός τους στον αστερισμό του Ωρίωνα, γίνεται υπό ευνοϊκές συνθήκες και αποβάλλονται ευκολότερα οι γήινες πλάνες. Όταν η ψυχή ξαναβρεί την αρχική της αγνότητα, ανάλογα με τον βαθμό εξελίξεώς της, ξεκινά το καινούργιο ταξίδι ανάμεσα στις σφαίρες της ύπαρξης. Οι ανώτερες ψυχές έχουν δικαίωμα επιλογής της επόμενης ενσάρκωσής τους, πότε και που θα ενσαρκωθούν στη γη ή σε κάποιον άλλον πλανήτη. Η ενσάρκωση επαναλαμβάνεται τόσες φορές όσες απαιτούνται για να φθάσει στην τελειότητα και το πεδίο της προσωπικής ευδαιμονίας. Εάν η ψυχή δεν επιθυμεί να ανέλθει σε ανώτερο επίπεδο φωτός από αυτό που βρίσκεται, μπορεί να σταματήσει τις ενσαρκώσεις και τις δοκιμασίες. Ο αριθμός των προσπαθειών ενσάρκωσης μπορεί να είναι άπειρος με άπειρους θανάτους. Όταν κλείσει ο κύκλος των ενσαρκώσεων, οι ανώτερες ψυχές των αγαθών, φωτισμένων και απολυτρωμένων από τις υλικές απολαύσεις υπάρξεων, μετά τη διάβασή τους από το καθαρτήριο πυρ του Ωρiωνα, ανέρχονται στο ανώτερο επίπεδο φωτός και καταλήγουν στο νιονικόν πεδίο, στο οποίο υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις αθανασίας και αιωνιότητας.

Στις υπερβατικές οντότητες και στις ανώτερες ψυχές που σταμάτησαν τον κύκλο των ενσαρκώσεων, πολλές φορές δίνονται αποστολές ενσαρκώσεως σε διάφορους κόσμους, με σκοπό να βοηθήσουν την εξέλιξη των κόσμων αυτών. Στις οντότητες αυτές δεν δίδονται περιθώρια λαθών, ούτε διόρθωσης αυτών. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο εκπίπτουν όλων των δυνατοτήτων τους και επανέρχονται στον κύκλο των μετενσαρκώσεων.

Από τη στιγμή της γέννησής σας μεταφέρετε μνήμες από προηγούμενες ζωές που δεν μπορείτε να αφηγηθείτε αλλά τις θυμάστε μέχρι το έβδομο έτος της ηλικίας σας οπότε αρχίζουν να ασθενούν και να προσαρμόζεστε στα γήινα δεδομένα. Ξεχνάτε την αποστολή σας και το πνεύμα σας και παρασύρεστε από τις υλικές επιθυμίες που αν δεν τις ελέγξετε, θα πέσετε στο χαμηλότερο επίπεδο φωτός. Σκοπός της ενσάρκωσης είναι να θυμηθεί ο άνθρωπος προηγούμενες ενσαρκώσεις του και να μην επαναλάβει τα λάθη του ώστε να ανέλθει σε ανώτερο επίπεδο από αυτό που βρίσκεται. Όλες οι ενσαρκώσεις γίνονται για δοκιμασία και βελτiωση της ψυχής.

Μετά από κάθε θάνατο οι ψυχές αποκαθαρiζονται και επανακρiνονται και περιμένουν την νέα εντολή ενσάρκωσης. Στα ονειροπολήματά σας αναδύονται μνήμες προηγουμένων ενσαρκώσεων από την ουδετέρα υπόφυση του εγκεφάλου και αναζητάτε υποσυνείδητα μνήμες του παρελθόντος. Ξεφεύγετε από τις γήινες δεσμεύσεις και παίρνετε επαφή με άγνωστες καταστάσεις που σας φαίνονται γνωστές. Είναι η στιγμή που, δεν μπορείτε να προσδιορίσετε αν τις ζήσατε στη Γαία ή κάπου αλλού, αν τις ζήσατε πραγματικά ή όχι.

Ευχάριστα περιστατικά από προηγούμενες ενσαρκώσεις επανέρχονται στη μνήμη σας σαν φανταστικές πραγματικότητες, σαν σκέψεις, σαν ονειροπολήματα, ή και σαν έντονες ονειρικές καταστάσεις. Όμως δεν έχετε τη δυνατότητα να προσδιορίσετε σε ποια ενσάρκωση ανήκουν, πότε και σε ποιο μέρος, στη Γαία ή σε άλλο πλανήτη. Η αρμονική συνεργασία της ψυχής με το πνεύμα υποβοηθά τις ευτυχισμένες και ευχάριστες αναμνήσεις από προηγούμενες ενσαρκώσεις να αναδυθούν στη μνήμη και να δημιουργούν ανεξήγητα συναισθήματα χαράς, ψυχικής ευφορίας, και ανείπωτης ευτυχίας, χωρίς να συντρέχουν συγκεκριμένοι λόγοι. Αντίθετα αρνούνται να θυμηθούν δυσάρεστες και τραγικές καταστάσεις. Αν κάποτε συμβεί αυτό, το άτομο καταλαμβάνεται από ανεξήγητη μελαγχολία και θλίψη. Για τον λόγο αυτό η ψυχή με τις δυνατότητες που έχει, ομαλοποιεί μόνη της την πορεία της ζωής του ανθρώπου.

Οι κατώτερες, οι κακές, και οι αμαρτωλές ψυχές, θυμούνται μόνο δυσάρεστες καταστάσεις από προηγούμενες ενσαρκώσεις τους. Δεν αντιλαμβάνονται την ευκαιρία βελτίωσης που τους δίδεται.

Η ψυχή σας έχει διασχίσει πολλές φορές τον χώρο που σεις ονομάζετε διάστημα είτε για ενσάρκωσή της ή με την απελευθέρωσή της με τον θάνατο ή και στην αναζήτηση νέας πατρίδας. Έχετε ζήσει πολλές φορές, όχι μόνο στη Γαία αλλά και σ' άλλους πλανήτες και άλλους γαλαξίες, και η πραγματική σας ηλικία προσμετράται σε πολλές χιλιάδες χρόνια. Είσαστε αιώνιοι οδοιπόροι τ' ουρανού και των άστρων. Η αφετηρία και το τέλος της διαδρομής σας ευρίσκονται εκτός Γαίας σε πεδία συνύπαρξης των ανθρώπινων ψυχών με τις υπερβατικές οντότητες, που και αυτές ενσαρκώνονται στη Γαία αλλά δεν τους ενθυμήστε.

Ο θάνατος σηματοδοτεί νέες καταστάσεις για την ψυχή γιατί την οδηγεί στην αφετηρία ανανέωσης, ή για νέα ενσάρκωση ή για τη θεϊκή γαλήνη. Η μετενσάρκωση είναι φυσικός νόμος του σύμπαντος όπως και οι άλλοι φυσικοί νόμοι. Ο θάνατος είναι η αρχή μεταστοιχείωσης της ψυχής. Την απελευθερώνει από τα δεσμά του σώματος. Η ψυχή ακολουθεί τους ενεργειακούς διαύλους με πρώτο σταθμό της το αστρικό σύστημα του Ωρίωνα, για τον καθαρισμό της από τα αρνητικά στοιχεία, περνώντας από το καθαρτήριο πυρ.

Ο θάνατος μεταφέρει την ψυχή και το πνεύμα στη νέα τους κατάσταση μαζί με τις μνήμες της Γήινης ζωής. Είναι η θεϊκή λύτρωση της ψυχής για τη νέα κατάσταση και τη νέα κοσμική πορεία που θ' ακολουθήσει. Μεταβαίνει ανάλογα, στα Ηλύσια Πεδία, τα Νησιά των Μακάρων ή τα τάρταρα με δική σας ορολογία. Και με την ουράνια πραγματικότητα, στο σημείο τομής όλων των παραλλήλων ή στον αστερισμό του Κάνωπος, για καθαρμό και εξιλέωση, ή στα αντιϋλικά πεδία μέχρι να εξαγνιστεί. Οι κακούργες ψυχές των οποίων ο ενεργειακός στρόβιλος δεν μπορεί να συμπυκνωθεί, οδεύει προς τις μαύρες οπές για την αναδιάταξή τους από αρχής και παραμένει μέχρι την ανανέωση της μαύρης οπής. Τίποτε δεν χάνεται οριστικά στο σύμπαν. Όλα ανανεώνονται ακόμη και αυτά που ονομάζετε νεκρή ύλη .

Η κάθε ψυχή είναι μοναδική, αποτελείται από ουράνιο φως αβρογενούς ουσίας και δεν μοιάζει με καμιά άλλη ως προς τη σύστασή της. Όταν ενσαρκώνεται έχει τη μορφή συμπυκνωμένου, αόρατου ενεργειακού πεδίου και όταν απελευθερώνεται, έχει τη μορφή πρασινωπού ενεργειακού στροβίλου.

Γεράσιμος Καλογεράκης, Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ 2004, εκδ. Δίον.