Ο Παγκόσμιος Αιθήρ ήταν, στα μάτια των Αρχαίων, ένας απέραντος ωκεανός, γεμάτος σαν τις οικείες μας γήινες θάλασσες, με Θεούς, Πλανητικά Πνεύματα, τερατώδη και μικρά πλάσματα, και που είχε σε κάθε μόριό του τα σπέρματα της ζωής από το δυναμικό μέχρι το πιο ανεπτυγμένο.
Έτσι,
πίστευαν ότι οι διάφορες φυλές των
Πλανητικών, των Στοιχειωδών και άλλων
Πνευμάτων κατοικούσαν στα διάφορα
τμήματα του μεγάλου αιθερικού ωκεανού
και ότι ήταν ακριβώς προσαρμοσμένες
στις αντίστοιχες συνθήκες τους.
Σύμφωνα
με τις Αρχαίες διδασκαλίες, κάθε μέλος
αυτού του ποικίλου αιθερικού πληθυσμού,
από τους υψηλότερους «Θεούς» μέχρι τα
άψυχα Στοιχειώδη, εξελίχθηκε από την
αδιάκοπη κίνηση που ενυπάρχει στο
αστρικό φως.
Το φως είναι δύναμη, και η τελευταία παράγεται από τη θέληση. Καθώς αυτή η θέληση προέρχεται από μια νοημοσύνη που δεν μπορεί να σφάλλει, διότι είναι απόλυτη και αμετάβλητη και δεν έχει τίποτα από τα υλικά όργανα της ανθρώπινης σκέψης μέσα της, όντας η υπερλεπτή αγνή εκπόρευση της ίδιας της ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ, προχωρά από την αρχή του χρόνου, σύμφωνα με αμετάβλητους νόμους, για να εξελίξει το στοιχειώδες ύφασμα που απαιτείται για τις επόμενες γενιές αυτού που ονομάζουμε ανθρώπινες φυλές.
Όλοι οι τελευταίοι, είτε ανήκουν σε αυτόν τον πλανήτη είτε σε κάποιον άλλον από τις μυριάδες στο διάστημα, έχουν τα γήινα σώματά τους εξελιχθεί σε αυτή τη μήτρα από τα σώματα μιας συγκεκριμένης κατηγορίας αυτών των στοιχειωδών όντων, του αρχέγονου σπέρματος των Θεών, και των ανθρώπων που έχουν πεθάνει στους ορατούς κόσμους.
Στην Αρχαία Φιλοσοφία δεν υπήρχε κανένας κρίκος που να έλειπε, κανένα κενό που να γεμίζει με όγκους υλιστικών εικασιών που κατέστησαν απαραίτητες από την παράλογη προσπάθεια επίλυσης μιας εξίσωσης με ένα μόνο σύνολο ποσοτήτων. Oι «αδαείς» πρόγονοί μας εντόπισαν τον νόμο της εξέλιξης σε ολόκληρο το σύμπαν.
Όπως με τη σταδιακή πρόοδο από το αστρικό νέφος στην ανάπτυξη του φυσικού σώματος του ανθρώπου, ο κανόνας ισχύει, έτσι και από τον Παγκόσμιο Αιθέρα μέχρι το ενσαρκωμένο ανθρώπινο πνεύμα, ανίχνευσαν μια αδιάκοπη σειρά οντοτήτων.
Η
«καταγωγή των ειδών» ήταν για αυτούς
μια κάθοδος από το Πνεύμα, την πρωταρχική
πηγή των πάντων, στην «υποβάθμιση της
Ύλης». Σε αυτή την πλήρη αλυσίδα
εκτυλίξεων, τα στοιχειώδη, πνευματικά
όντα είχαν μια τόσο ξεχωριστή θέση,
ενδιάμεσα μεταξύ των άκρων, όσο ο χαμένος
κρίκος του κ. Δαρβίνου μεταξύ του πιθήκου
και του ανθρώπου.
Τα Στοιχειώδη από την Χ.Π. Μπλαβάτσκι Αύγουστος, 1893
από την ιστοσελίδα Μπλαβάτσκι μέσω bibliotecapleyades.net
-----------------------------
.jpg)
.jpg)
.jpg)
2 σχόλια:
Η Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκι (1831–1891), ευρύτερα γνωστή ως Μαντάμ Μπλαβάτσκι, ήταν Ρωσίδα αποκρυφίστρια, συγγραφέας και συνιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρείας. Υπήρξε κεντρική μορφή του σύγχρονου εσωτερισμού, συνδέοντας τις ανατολικές θρησκευτικές παραδόσεις με τη δυτική φιλοσοφική σκέψη.
Η Μπλαβάτσκι άφησε πίσω της ένα ογκώδες συγγραφικό έργο, όπως καταγράφεται και στη Βικιπαίδεια και την Britannica.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της δέχθηκε έντονη κριτική για τα παραψυχικά φαινόμενα που παρουσίαζε. Το 1885, η έκθεση Hodgson της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών την κατηγόρησε για απάτη, κάτι που η ίδια και οι υποστηρικτές της αρνήθηκαν κατηγορηματικά.
Η Έλενα Μπλαβάτσκι αντιμετώπισε σφοδρή κριτική από πολλαπλά μέτωπα, τόσο όσο ζούσε όσο και μετά τον θάνατό της. Οι ιδέες, τα παραψυχικά της φαινόμενα και η επιρροή της Θεοσοφικής Εταιρείας προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις από ερευνητές, θρησκευτικούς ηγέτες, φιλοσόφους.
Η έλευση της Μπλαβάτσκι στην Ινδία και η ανοιχτή στήριξή της στον Ινδουισμό και τον Βουδισμό εξόργισαν τους Βρετανούς και Αμερικανούς ιεραποστόλους. Πίστευαν ότι η Θεοσοφία υπονόμευε το έργο του εκχριστιανισμού των ντόπιων πληθυσμών, γι' αυτό και επιτέθηκαν στην αξιοπιστία της μέσω του Τύπου.
Οι παραδοσιακές χριστιανικές εκκλησίες καταδίκασαν τη Θεοσοφία ως αίρεση και νεοπαγανισμό, απορρίπτοντας διδασκαλίες όπως η μετενσάρκωση, το κάρμα και η άρνηση ενός προσωπικού Δημιουργού Θεού.
Οι χριστιανοί ιεραπόστολοι στην Ινδία ένιωσαν ότι έχαναν το πνευματικό τους έρεισμα. Μέχρι τότε, παρουσίαζαν τον Χριστιανισμό ως τη μοναδική ανώτερη θρησκεία. Όταν μια Ευρωπαία αριστοκράτισσα δήλωσε ότι οι ανατολικές θρησκείες είναι εξίσου βαθιές ή και αρχαιότερες, υπονόμευσε το κύρος και το έργο τους, οδηγώντας σε συντονισμένες επιθέσεις εναντίον της.
Η επιστήμη της βικτωριανής εποχής διεκδικούσε το μονοπώλιο της αλήθειας, απορρίπτοντας οτιδήποτε μη υλικό. Η Μπλαβάτσκι επιτέθηκε στον «δογματικό υλισμό» των επιστημόνων, υποστηρίζοντας ότι η αρχαία σοφία γνώριζε ήδη μυστικά της φύσης που η σύγχρονη επιστήμη αγνοούσε. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση των ακαδημαϊκών κύκλων, οι οποίοι την αντιμετώπισαν ως απειλή για τον ορθολογισμό.
Ως γυναίκα σε μια αυστηρά ανδροκρατούμενη εποχή, η Μπλαβάτσκι δεν περιορίστηκε στον ρόλο του παθητικού «μέσου», όπως συνηθιζόταν στον πνευματισμό. Αντίθετα, ανέλαβε ρόλο φιλοσόφου, δασκάλας και ηγέτιδας, γεγονός που ενοχλούσε βαθιά το ανδρικό κατεστημένο της εποχής.
Όταν ακαδημαϊκοί την κατηγόρησαν ότι αντέγραφε από αρχαία και σύγχρονα βιβλία χωρίς παραπομπές, εκείνη απάντησε με χιούμορ ότι δεν διεκδικούσε πατρότητα ιδεών. Δήλωνε πως ήταν απλώς «η γυναίκα που έφτιαξε το μπουκέτο» από λουλούδια αρχαίας σοφίας που ανήκαν σε όλη την ανθρωπότητα, και ότι τα λάθη στις παραπομπές οφείλονταν στην έλλειψη βιβλιοθήκης.
Ο Παγκόσμιος ή Κοσμικός Αιθήρ είναι μια πολυσύνθετη έννοια που διατρέχει την Αρχαία Ελληνική Μυθολογία, τη φιλοσοφία, την κλασική φυσική και τη σύγχρονη πνευματική αναζήτηση. Ανάλογα με το πλαίσιο στο οποίο αναφέρεται, περιγράφει την αόρατη, λεπτότατη ουσία ή το μέσο που πληροί το σύμπαν.
Στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία ο Αιθήρ αποτελεί μία από τις πρωταρχικές θεότητες (Πρωτόγονοι).
Είναι η προσωποποίηση του φωτός και εκπροσωπεί τον καθαρό, λαμπερό ανώτερο αέρα που αναπνέουν οι θεοί του Ολύμπου, σε αντίθεση με τον θολό κατώτερο αέρα της γης.
Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησιόδου, είναι γιος του Ερέβους (του σκότους) και της Νύκτας, και αδελφός της Ημέρας.
Στους Ορφικούς Ύμνους αναφέρεται ως η «ψυχή του κόσμου», η ζωογόνος πνοή από την οποία πηγάζει κάθε μορφή ζωής.
Οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι χρησιμοποίησαν τον όρο για να εξηγήσουν τη σύσταση του ουράνιου θόλου και των άστρων.
Ο Αριστοτέλης εισήγαγε τον αιθέρα ως την «πέμπτη ουσία» (πεμπτουσία), πέρα από τη γη, το νερό, τον αέρα και τη φωτιά.
Σε αντίθεση με τα γήινα στοιχεία που φθείρονται, ο αιθήρ θεωρούνταν άφθαρτος, αμετάβλητος και υπεύθυνος για την κυκλική κίνηση των ουρανίων σωμάτων.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, η επιστήμη θεωρούσε τον «φωτοφόρο αιθέρα» απαραίτητο για την ερμηνεία της φύσης.
Οι φυσικοί πίστευαν ότι, όπως ο ήχος χρειάζεται τον αέρα, έτσι και το φως και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα χρειάζονται ένα αόρατο, αβαρές μέσο που γεμίζει όλο το σύμπαν για να ταξιδέψουν.
Το περίφημο πείραμα των Michelson-Morley (1887) απέτυχε να εντοπίσει την ύπαρξη του αιθέρα, ανοίγοντας τον δρόμο για τη Θεωρία της Ειδικής Σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν (1905), η οποία κατέστησε την έννοια του κλασικού αιθέρα περιττή.
Σήμερα, ο όρος επιβιώνει τόσο σε φιλοσοφικά όσο και σε εναλλακτικά επιστημονικά ρεύματα.
Στην Ελληνική βιβλιογραφία, η έννοια εξετάζεται συχνά ως συνδετικός κρίκος μεταξύ Αρχαίας κοσμοθεωρίας και σύγχρονης σκέψης.
Στις εσωτερικές παραδόσεις ταυτίζεται με την παγκόσμια ενέργεια ή το Ακασικό πεδίο, ενώ στη σύγχρονη θεωρητική φυσική ορισμένοι παρομοιάζουν τον ρόλο του με το «κβαντικό κενό» ή τη σκοτεινή ενέργεια που διαπερνά τον χώρο.
Δημοσίευση σχολίου