Η Πυθία των Δελφών προς τον Αλέξανδρο: «ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ» (Είσαι ανίκητος παιδί μου)

ΕΙΚΟΝΑ: Ο Αλέξανδρος στο Mαντείο των Δελφών, Λουί Ζαν Φρανσουά Λαγκρενέ 1789

Πλούταρχος: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14 (απόδοσις):

Επειδή (ο Αλέξανδρος) ήθελε να συμβουλευτεί τον θεό σχετικά με την εκστρατεία, πήγε στους Δελφούς και επειδή έτυχε να είναι αποφράδες ημέρες, κατά τις οποίες δεν επιτρεπόταν να δίνεται χρησμός, πρώτα έστειλε ανθρώπους να προσκαλέσουν την πρωθιέρεια. Όταν όμως εκείνη αρνήθηκε και προέβαλε ως δικαιολογία τον νόμο, ανέβηκε ο ίδιος με τη βία στον ναό και την έσερνε, κι εκείνη, σαν να νικήθηκε από την επιμονή του, είπε: «Είσαι αήττητος, παιδί μου». Ακούγοντας αυτό ο Αλέξανδρος είπε ότι δεν χρειάζεται πλέον άλλο μαντείο, αλλά ότι έχει τον χρησμό που ήθελε από αυτήν.

Όταν ξεκίνησε για την εκστρατεία, φάνηκε ότι συνέβησαν και άλλα σημάδια από τους θεούς, και το ξόανο του Ορφέα στα Λείβηθρα, που ήταν φτιαγμένο από κυπαρισσόξυλο, έβγαλε πολύ ιδρώτα εκείνες τις ημέρες. Και ενώ όλοι φοβήθηκαν το σημάδι, ο Αρίστανδρος τους παρακινούσε να έχουν θάρρος, επειδή θα κατορθώσει πράξεις δοξασμένες και περιβόητες, οι οποίες θα προσφέρουν πολύ ιδρώτα και κόπο στους ποιητές και τους μουσικούς για να τις υμνήσουν.

Το Ιερό Πρωτότυπο:

[14] Βουλόμενος δὲ τῷ θεῷ χρήσασθαι περὶ τῆς στρατείας, ἦλθεν εἰς Δελφούς, καὶ κατὰ τύχην ἡμερῶν ἀποφράδων οὐσῶν, ἐν αἷς οὐ νενόμισται θεμιστεύειν, πρῶτον μὲν ἔπεμπε παρακαλῶν τὴν πρόμαντιν. ὡς δ’ ἀρνουμένης καὶ προϊσχομένης τὸν νόμον αὐτὸς ἀναβὰς βίᾳ πρὸς τὸν ναὸν εἷλκεν αὐτήν, ἡ δ’ ὥσπερ ἐξηττημένη τῆς σπουδῆς εἶπεν· "ἀνίκητος εἶ ὦ παῖ," τοῦτ’ ἀκούσας ὁ Ἀλέξανδρος οὐκέτ’ ἔφη χρῄζειν ἑτέρου μαντεύματος, ἀλλ’ ἔχειν ὃν ἐβούλετο παρ’ αὐτῆς χρησμόν.

Ἐπεὶ δ’ ὥρμησε πρὸς τὴν στρατείαν, ἄλλα τ’ ἐδόκει σημεῖα παρὰ τοῦ δαιμονίου γενέσθαι, καὶ τὸ περὶ Λείβηθρα τοῦ Ὀρφέως ξόανον (ἦν δὲ κυπαρίττινον) ἱδρῶτα πολὺν ὑπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἀφῆκε. φοβουμένων δὲ πάντων τὸ σημεῖον, Ἀρίστανδρος ἐκέλευε θαῤῥεῖν, ὡς ἀοιδίμους καὶ περιβοήτους κατεργασόμενον πράξεις, αἳ πολὺν ἱδρῶτα καὶ πόνον ὑμνοῦσι ποιηταῖς καὶ μουσικοῖς παρέξουσι.

Πλουτάρχου: Βίοι Παράλληλοι - Αλέξανδρος 14