ΣΙΜΩΝΙΔΗΣ Ο ΚΕΙΟΣ

Έλληνας ποιητής (Ιουλίς, Κέα -556  - Σικελία -468).
Η Ιωνική καταγωγή του διαφαίνεται από την όλη προσωπικότητα του και από τις μορφές της ποιήσεως που καλλιέργησε (ελεγείες, παιάνες, διθύραμβοι, θρήνοι, επιγράμματα κ.λπ.).
Πολύ νέος δίδαξε χορό στο ιερό του Απόλλωνος στην Καρθαία της Κέας και έγραψε επινίκια για πολλούς αθλητές των πανελληνίων αγώνων.
Γύρω στα -520 τον κάλεσαν στην Αθήνα, στην αυλή του Πεισιστρατείδη Ιππάρχου και μετά την δολοφονία του τελευταίου πήγε στη Θεσσαλία, φιλοξενούμενος των Σκοπάδων και των Αλευάδων. Φαίνεται όμως ότι κάποια καταστροφή εξαφάνισε την οικογένεια των Σκοπάδων και ο Σιμωνίδης έγραψε για αυτούς ένα θρήνο είδος στο οποίο πάντοτε διέπρεψε (μέρος ενός θρήνου είναι και το συγκινητικότατο "Απόσπασμα της Δανάης").
Σε προχωρημένη ηλικία ο Σιμωνίδης ξαναγύρισε στην Αθήνα, όπου, κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων, έγινε ο υμνητής των Ελληνικών νικών.
Με την ελεγεία που έγραψε για να τιμήσει τους πεσόντες του Μαραθώνα, ο Σιμωνίδης αναφέρεται ότι νίκησε τον Αισχύλο, που είχε πάρει μέρος στον σχετικό ποιητικό αγώνα.

ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙ
ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ ΜΗΔΩΝ ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ ΔΥΝΑΜΙΝ

Έγραψε επίσης μερικά άσματα για τη ναυμαχία του Αρτεμισίου, της Σαλαμίνας και μια ελεγεία για τους πεσόντες στις Πλαταιές. Αναμφίβολα, τα ποιήματά του για τον πόλεμο εναντίον των βαρβάρων ενίσχυσαν σημαντικά τον ελληνικό εθνικό πατριωτισμό.
Σύνδεση του θρήνου με το εγκώμιο μπορεί να θεωρηθεί το ποίημά του για τους πεσόντες των Θερμοπυλών.

Ο ΞΕΙΝ ΑΓΓΕΛΕΙΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙΣ ΟΤΙ ΤΗΔΕ
ΚΕΙΜΕΘΑ ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ

Μετά την Αθήνα πήγε στον Ακράγαντα της Σικελίας και κατέληξε στις Συρακούσες στην αυλή του Ιέρωνος. Ο Σιμωνίδης μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος των πνευματικών τάσεων που οδηγούν στους σοφιστές καθώς ήταν πνεύμα εύστροφο, ελαφρά σκεπτικιστικό και απαισιόδοξο, με λεπτό και πνευματώδες ύφος, ελεύθερο από μυστικιστικές επιδράσεις. Θεωρείται ως ο πρώτος μεγάλος ποιητής του επιγράμματος, αν και η πλουσιότατη παραγωγή του καλύπτει τόσα ποιητικά είδη. http://spartiwths.blogspot.gr/

Εφηύρε τον επινίκιο και εισήγαγε τον θρήνο στο χωρικό τραγούδι. Η Σούδα αποδίδει σε αυτόν την προσθήκη της 8ης χορδής στη λύρα. Είχε μεγάλη φήμη σχετικά με τις γνώσεις του. Προσωπικός φίλος του Θεμιστοκλή και του Παυσανία. Η ποίησή του κατά τη διάρκεια του πολέμου με τους Πέρσες έδωσε μεγάλη ώθηση στην Ελληνική Εθνική Συνείδηση.

Ιδιαίτερα τα επιγράμματα, τα είχε αναγάγει σε μέγιστη τελειότητα, λόγω της απλότητάς τους, της ασύγκριτης φραστικής τους συμπύκνωσης και του ύψους των περιεχομένων σ' αυτά νοημάτων. Εβδομήντα απ' αυτά σώζονται στην Παλατινή Ανθολογία. Εξάλλου μετά τη νίκη κατά των Περσών στο Μαραθώνα, έγραψε για τους μαραθωνομάχους και μιαν ελεγεία του, με την οποία μάλιστα πέτυχε να νικήσει κι αυτό τον Αισχύλο στο διαγωνισμό που σχετικά προκηρύχτηκε και διενεργήθηκε. Για δεύτερη φορά αναγορεύθηκε νικητής, σ' ανάλογο διαγωνισμό, κατά το έτος -476. Έχαιρε άκρας εκτίμησης στον αρχαιοελληνικό χώρο και μεγάλοι άνδρες της εποχής του, όπως ο Αριστείδης, ο Θεμιστοκλής, ο Παυσανίας και πλείστοι όσοι άλλοι, τον τιμούσαν με τη θερμή φιλία τους.

Μετά το θάνατό του, στην Αυλή του Τυράννου των Συρακουσών, Ιέρωνα, που τον φιλοξενούσε, του έστησαν λαμπρό μνημείο μπροστά στη κεντρική πύλη της Ελληνικής τους (τότε) πολιτείας. Wikipedia

Lynkeas

Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν.

Ανάγκα και Θεοί πείθονται.

Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν.

Η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει.

Ουδέν εν ανθρώποισι μένει χρήμα έμπεδον αιεί.

Κανένα πράγμα δεν μένει για πάντα δεμένο με τους ανθρώπους.

Των γαρ ηλιθίων απείρων γένεθλα.

Άπειρη η γενιά των ηλιθίων.

Σιμωνίδης ο Κείος

http://www.gnomikologikon.gr

Η ΜΕΔΟΥΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΗΣ

Ο Περσέας φεύγει από την Σέριφο με ένα καράβι με σκοπό να βρει την Γοργόνα Μέδουσα. Στη διαδρομή του συναντά την θεά Αθηνά, όπου πληροφορείται πως για να σκοτώσει την Μέδουσα θα πρέπει να προμηθευτεί:

Την περικεφαλαία του Άδη, ώστε αόρατος να πλησιάσει τον στόχο του.

Τον μαγικό σάκο που θα βάλει το τρομερό κεφάλι.

Τα φτερωτά σανδάλια, επειδή η Γοργώ – Μέδουσα, έμενε σε βράχο, στη μέση της θάλασσας.

Την αστραφτερή ασπίδα, απ’ όπου θα έβλεπε το κεφάλι της Μέδουσας. Γιατί όποιος έβλεπε την Μέδουσα κατάματα πέτρωνε.

Και τέλος το κοφτερό σπαθί, με το οποίο θα έκοβε τον σκληρό λαιμό της Γοργούς.

Η Αθηνά του δίνει την αστραφτερή ασπίδα και ο Ερμής τα φτερωτά σανδάλια. Κατά άλλη πηγή την περικεφαλαία του Κυνός ή του Άδη, τα φτερωτά σανδάλια και τον μαγικό σάκο του τα έδωσαν οι Νύμφες, στις οποίες έφτασε καθοδηγούμενος από τους θεούς – προστάτες του.

Η Αθηνά οδήγησε τον Περσέα στην χώρα των Υπερβορείων (μαρτυρία προερχόμενη από τον Πίνδαρο), όπου μετά από θυσία που έκανε παρέλαβε το κοφτερό σπαθί και την περικεφαλαία του Κυνός.

Το μόνο που έμενε πλέον ήταν να μάθει τον τόπο διαμονής της θνητής Γοργόνας. Γι’ άλλη μια φορά η Αθηνά τον βοηθά, του υποδεικνύει τον δρόμο για τις Γραίες.

Οι Γραίες ήταν συγγενείς των Γοργόνων και οι μόνες που ήξεραν τον τόπο διαμονής τους. Ήταν όντα με αποκρουστική όψη. Τρεις γριές που είχαν ένα κωμικοτραγικό στοιχείο: επειδή είχαν ένα μάτι (και ένα δόντι), τα αντάλλαζαν μεταξύ τους. Έμεναν κοντά στον Άδη, στα δυτικά του κόσμου.

Ο Περσέας τις πλησίασε αόρατος και εκμεταλλευόμενος την στιγμή της ανταλλαγής άρπαξε το μάτι τους. Οι Γραίες, γνωρίζοντας σχετικό χρησμό για την Γοργώ, με δυσκολία και υπό την απειλή ότι θα χάσουν το μάτι τους, μαρτυρούν στον ήρωα τον τόπο παραμονής της Μέδουσας.

Όταν ο ήρωας πλησίασε την Μέδουσα, αόρατος και κοιτώντας το καθρέφτισμα της ασπίδας του, με την βοήθεια της Αθηνάς έκοψε το κεφάλι της και το έβαλε στο σακίδιο. Από το κόψιμο γεννήθηκε ο γίγαντας Χρυσάωρας, με το χρυσό σπαθί και από το αίμα που έπεσε στον Ωκεανό, ο Πήγασος, το φτερωτό άλογο. Από μια άλλη μαρτυρία γεννήθηκε και ο Ίππος. Για να αποφύγει την καταδίωξη των αδελφών της Μέδουσας, πέταξε γοργά με τα φτερωτά σανδάλια του ή καβαλίκεψε τον Πήγασο και έφυγε από τον τόπο.

Στον αστερισμό του Περσέα δεν υπάρχουν Μέδουσες

γιατί τους  έχει κόψει τα κεφάλια της Δανάης και του Διός ο γιος.

http://homeristes.blogspot.gr/

ΜΟΝΗ ΓΑΡ ΑΡΕΤΗ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΑΝΩ ΕΛΚΕI...

Φιλήδονον καὶ φιλοσώματον καὶ φιλόθεον τὸν αὐτὸν ἀδύνατον εἶναι· ὁ γὰρ φιλήδονος καὶ φιλοσώματος· ὁ δὲ φιλοσώματος καὶ φιλοχρήματος· ὁ δὲ φιλοχρήματος ἐξ ἀνάγκης καὶ ἄδικος· ὁ δὲ ἄδικος εἰς μὲν Θεὸν ἀνόσιος, εἰς δὲ ἀνθρώπους παράνομος.
Το να είναι κανείς ταυτοχρόνως φιλήδονος και φιλοσώματος και φιλόθεος είναι αδύνατον∙ διότι ο φιλήδονος είναι και φιλοσώματος∙ ο δε φιλοσώματος είναι και φιλοχρήματος∙ ενώ ο φιλοχρήματος εξ ανάγκης είναι και άδικος∙ και ο άδικος είναι προς μεν τον Θεό ανόσιος, προς δε τους ανθρώπους παράνομος!

Ψυχῆς καθαρᾶς τόπον οἰκειότερον Θεὸς ἐπὶ γῆς οὐκ ἔχει.
Δεν υπάρχει πιο οικείος τόπος για τον Θεό επί γης από μια καθαρή ψυχή.

Τιμήσεις τὸν Θεὸν ἄριστα, ὅταν τῷ Θεῷ τὴν διάνοιαν ὁμοιώσῃς· ἡ δὲ ὁμοίωσίς ἐστι διὰ μόνης ἀρετῆς· μόνη γὰρ ἀρετὴ τὴν ψυχὴν ἄνω ἕλκει πρὸς τὸ συγγενές.
Θα τιμήσεις άριστα τον Θεό, όταν εξομοιώσεις τὴν διάνοιά σου με Αυτόν∙ και η ομοίωση αυτή γίνεται μόνον διά της Αρετής∙ διότι μόνη η Αρετή έλκει τὴν ψυχή προς τα άνω, προς το συγγενές.

Πυθαγόρας

http://pyrisporos.blogspot.gr/

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΑΣΗ

Χρόνια τώρα μιλάμε για τη Νέα Εποχή, για την Παγκόσμια Δικτατορία, για την Παγκόσμια Θρησκεία... Ακούμε για χίλια μύρια πράγματα και καταπίνουμε άλλα τόσα διψώντας για αυτογνωσία και πνευματική Ανάταση.

Σχεδόν όλοι πια έχουμε ακούσει έστω κάτι για τους Ιλλουμινάτι και τη "Λευκή Αδελφότητα", άλλοι τόσοι χαίρονται να ακούν μηνύματα από "Πλειάδιους" ή να μαθαίνουν για την αστρική καταγωγή τους...

Πάντα με ξένιζε η τρελή κούρσα "ανάληψης" ή οι "εξωγήινοι" που ήθελαν να περάσουν τους "δικούς τους" από ειδικές διαδικασίες που θα ανύψωναν τις ικανότητες τους ή θα φρόντιζαν για τα δεινά του κόσμου... αλλά οι τράπεζες και τα μεγάλα συμφέροντα συνεχίζουν τον καταπιεστικό δρόμο τους και οι "φίλοι του ΟΗΕ" συνεχίζουν να μολύνουν συνειδήσεις ανθρώπων που διψούν για αυτογνωσία, για αγάπη και πραγματική αλληλεγγύη.... Που θέλουν πρακτικά να δουν ένα κόσμο διαφορετικό, όπου ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί και συν-δημιουργεί μέσα από την καρδιά του, δίχως στόχο το κέρδος ή το συμφέρον...

Κάποιες φορές ίσως ενθουσιάστηκα πολύ νωρίς από το περιτύλιγμα... ενώ το περιεχόμενο με τίποτε δεν μπορούσε να σταθεί και να τηρήσει τα όσα "όμορφα" έταζε η βιτρίνα...

Η αλήθεια είναι πως η αυτογνωσία δεν είναι χαπάκι που το παίρνεις και όλα αστράφτουν και θεραπεύονται μονομιάς. Η (Αρχαία Ελληνική) Φιλοσοφία, ο στοχασμός και η διάκριση, αλλά και οι αρετές που αποτελούν βασικούς πυλώνες της βελτίωσης μας ως ανθρώπινα όντα δεν είναι fast food... Ίσως και γι΄ αυτό το λόγο οι περισσότεροι επιλέγουν εύκολους δρόμους... και γίνονται κατ' επέκταση "εύκολα θύματα"... 

Θαρρώ πως καλό είναι να αρχίσουμε να πετάμε τη θολούρα από τα μάτια μας και να επιλέγουμε με καρδιά και νου τι πραγματικά είναι καλό για εμάς και τι όχι. Τι προάγει το αληθινά ωραίο και αγνό στον άνθρωπο και τι απλά επιδιώκει να τον μετατρέψει εύκολο "ομογενοποιημένο" θύμα ή άβουλο πρόβατο σε μια Παγκόσμια πλεκτάνη που το μόνο που ζητά είναι η θετική βούληση μας για όλα τα έκτροπα που γίνονται ή θα γίνουν... στο όνομα κρυφών Ιερατείων... που όχι μόνο δε νοιάζονται για το καλό μας, μα θέλουν να μας κρατούν υπάκουους κ πειθήνιους για το συμφέρον τους...

Το ανήσυχο πνεύμα είναι ελεύθερο και ο Έλλην ελεύθερα θέλει να στοχάζεται...

Ας μη γίνουμε λοιπόν σαν τις πεταλούδες που μαγνητίζονται από το φως... (τίνος φως άραγε…) και καίγονται τελικά από αυτό...

Καλύτερα να μάθουμε να στοχαζόμαστε ελεύθερα και να θέτουμε υπό αμφισβήτηση όλα όσα συναντούμε... 

Πηγή: http://vickytoxotis.blogspot.com/

ΕΙΘΕ ΟΙ ΥΠΑΤΟΙ ΘΕΟΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΥΜΝΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΣΩ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΥΤΩΝ, ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ - ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ

Άγαλμα του Ιουλιανού, χρλγ. 361-400,

Μουσείο του Κλουνύ, στο Παρίσι.

Πολλοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν τον Ιουλιανό ως ένα από τους ικανότερους αυτοκράτορες σε όλη την ιστορία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρόλο που ουσιαστικά την κυβέρνησε επί μόλις δύο χρόνια.

Ο Ιουλιανός ήταν πολύ επηρεασμένος από την κλασική παιδεία, και θεωρούσε τον Χριστιανισμό ασύμβατο με την Ελληνική Φιλοσοφία και εν γένει τον Ελληνικό Πολιτισμό ("Ημίν ανήκουσιν η ευγλωττία και αι τέχναι της Ελλάδος και η των Θεών αυτής λατρεία, υμέτερος δε κλήρος εστί η αμάθεια και η αγροικία και ουδέν πλέον. Αύτη εστίν η σοφία υμών").

Από θρησκευτικής άποψης, επιθυμούσε την επιστροφή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Εθνική θρησκεία (την οποία οι Χριστιανοί θεωρούσαν ειδωλολατρία, γι αυτό και προσέδωσαν στον Ιουλιανό επίθετα όπως «Παραβάτης», «Ειδωλιανός», «Αδωναίος», «Καυσίταυρος», «Αποστάτης» και «Πισαίος»).

Σύμφωνα με τον Βικτόρ Κουζέν (Cousin), ολόκληρος ο κόσμος της Αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας τερματίσθηκε ουσιαστικά με τον θάνατο του Ιουλιανού.

Ο Ιουλιανός εξηγεί ότι θεωρεί ασύμβατη τη διδασκαλία και ερμηνεία των κλασικών με τις χριστιανικές αντιλήψεις περί της Εθνικής Ελληνικής Θρησκείας:

"Παιδείαν ὀρθὴν εἶναι νομίζομεν οὐ τὴν ἐν τοῖς ῥήμασιν καὶ τῇ γλώττῃ πολυτελῆ εὐρυθμίαν, ἀλλὰ διάθεσιν ὑγιῆ νοῦν ἐχούσης διανοίας, καὶ ἀληθεῖς δόξας ὑπέρ τε ἀγαθῶν καὶ κακῶν, καλῶν τε καὶ αἰσχρῶν· ὅστις οὖν ἕτερα μὲν φρονεῖ, διδάσκει δὲ ἕτερα τοὺς πλησιάζοντας, αὐτὸς ἀπολελεῖφθαι δοκεῖ τοσούτῳ παιδείας, ὅσῳ καὶ τοῦ χρηστὸς ἀνὴρ εἶναι."

(Σωστή παιδεία, νομίζω, δεν σημαίνει το να χειρίζεσαι τις λέξεις με ευρυθμία, αλλά το να σε διακρίνει η υγιής νοητική διάθεση να σκέφτεσαι λογικά, να 'χεις σωστές απόψεις για το καλό και το κακό, το ωραίο και το αισχρό. Αυτός, λοιπόν, που άλλα πιστεύει και άλλα διδάσκει σ' όσους μαθητεύουν πλάι του, νομίζω έχει απομακρυνθεί τόσο από την παιδεία όσο και από την τιμιότητα.)

Ο Ιουλιανός θεωρεί πως η άρνηση των εθνικών θεών από τους Χριστιανούς αποτελεί ασέβεια προς τους κλασικούς που τους τίμησαν:

"Τὶ οὖν; Ὁμήρῳ μέντοι καὶ Ἡσιόδῳ καὶ Δημοσθένει καὶ Ἠροδότῳ καὶ Θουκυδίδῃ καὶ Ἰσοκράτει καὶ Λυσίᾳ θεοὶ πάσης ἡγοῦνται παιδείας· οὐχ οἱ μὲν Ἑρμοῦ σφᾶς ἱερούς, οἱ δὲ Μουσῶν ἐνόμιζον; Ἄτοπον μὲν οἶμαι τοὺς ἐξηγουμένους τὰ τούτων ἀτιμάζειν τοὺς ὑπ' αὐτῶν τιμηθέντας θεούς· οὐ μὴν ἐπειδὴ τοῦτο ἄτοπον οἶμαι, φημὶ δεῖν αὐτοὺς μεταθεμένους τοῖς νέοις συνεῖναι· δίδωμι δὲ αἵρεσιν μὴ διδάσκειν ἃ μὴ νομίζουσι σπουδαῖα, βουλομένους δέ, διδάσκειν ἔργῳ πρῶτον, καὶ πείθειν τοὺς μαθητὰς ὡς οὔτε Ὅμηρος οὔτε Ἡσίοδος οὔτε τούτων οὓς ἐξήγηνται καὶ κατεγνωκότες ἀσέβειαν ἄνοιάν τε καὶ πλάνην εἰς τοὺς θεούς."

(Τι λέτε, λοιπόν; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Δημοσθένη, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Ισοκράτη και τον Λυσία, δεν ήσαν κεφαλές της παιδείας οι θεοί; Μήπως δεν θεωρούσαν προστάτες τους, άλλοι τον Ερμή και άλλοι τις Μούσες; Είναι λοιπόν παράλογο, έτσι νομίζω, κάποιοι που δουλειά τους είναι να ερμηνεύουν τα έργα όλων αυτών, συγχρόνως να καταφρονούν τους θεούς που εκείνοι τίμησαν. Και παρ' όλο που το θεωρώ παράδοξο αυτό, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να αλλάξουν ιδέες οι δάσκαλοι της νεολαίας. Τους αφήνω να επιλέξουν ανάμεσα στο να μη διδάσκουν αυτά που δεν θεωρούν αξιόλογα και σημαντικά ή, αν επιθυμούν να συνεχίσουν τη διδασκαλία, πρώτα απ' όλα να κηρύξουν στους μαθητές ότι ούτε ο Όμηρος ούτε ο Ησίοδος ούτε κανείς από όσους ερμηνεύουν [λείπουν λέξεις] αφού μέχρι και για ασέβεια τους έχουν κατηγορήσει και για ανοησία και θεολογικές πλάνες.)

http://el.wikipedia.org , Πηγή εικόνας.

ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΗΘΟΣ- ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

Αποσπάσματα από τον Επιτάφιο λόγο που εκφώνησε ο Περικλής στην Αθήνα, για τους πρώτους νεκρούς του Πελοποννησιακού Πολέμου (-431, -404). Θουκυδίδου Ιστορία Β'. Έκδοση- απόδοση "ΚΑΚΤΟΣ"

ΛΟΓΙΑ ΣΤΙΒΑΡΑ ΚΑΙ ΜΕΣΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΔΡΕΙΑ, ΤΗΝ ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΑ, ΤΟ ΟΜΑΔΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ, ΤΗΝ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ, ΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΥΠΕΡΟΧΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΥΠΕΡ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ ΙΔΑΝΙΚΩΝ, ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗΣ ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗΣ ΚΑΘΕΤΙ ΜΙΚΡΟΥ, ΜΙΖΕΡΟΥ ΚΑΙ ΑΝΟΥΣΙΟΥ "ΑΓΑΘΟΥ" ΚΑΙ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗΣ.

Παρακολουθήστε το βίντεο και συγκρίνετε την εικόνα της Ελλάδας και των Ελλήνων του σήμερα σε σχέση με την λαμπρή και καθαρή εικόνα, την αλήθεια και το αγέρωχο πνεύμα των Αρχαίων Ελλήνων.

theosgg

ΠΟΙΑ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ ΑΝ ΕΙΧΑΝ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΙΩΝΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ;

Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Carl Sagan στο παρακάτω video, σχετικά με την εξέλιξη που θα είχε τεχνολογικά η ανθρωπότητα αν το Φως της Ιωνίας είχε επιβιώσει. Το απόσπασμα είναι από την σειρά επιστημονικού ντοκιμαντέρ Cosmos (1980) η οποία άφησε εποχή και κέρδισε πολλά βραβεία.

Αυτό που πέτυχε ο  Carl Sagan ήταν να εκλαϊκεύσει  την επιστήμη ώστε  πολύ δύσκολες επιστημονικές έννοιες και θεωρίες να γίνουν προσιτές στο ευρύ κοινό.

Επειδή με απίστευτο μένος και επιμονή προσπαθούν να υποβαθμίσουν ή και να εκμηδενίσουν την αξία και την προσφορά των Αρχαίων Ελλήνων στην ανθρωπότητα  συνίσταται η επίδειξη του παρακάτω video μαζί με το βιογραφικό του  Carl Sagan Εδώ.

Δείτε και το παρακάτω βίντεο. Φαίνεται κάποιοι γνώριζαν που καταλήγουν οι ουράνιοι δίαυλοι όταν έφτιαχναν σειρές… και όχι μόνο… Μια γνώση που κατείχαν οι Ολύμπιοι Έλληνες… (τα συμπεράσματα δικά σας)

Προκύων Φύλαξ

Ο ΒΟΥΒΟΣ ΠΟΝΟΣ ΤΩΝ ΜΑΡΜΑΡΩΝ - ΛΙΓΟΙ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥΣ

Όλα αυτά τα μάρμαρα ήταν οι κερκίδες του ιπποδρόμου της Θεσσαλονίκης που βάφτηκε με το αίμα 17.000 Ελλήνων Θεσσαλονικέων της πατρώας θρησκείας.

Μάρμαρα αιματοβαμμένα. Αν βάλεις το αυτί σου πάνω τους ίσως ακούσεις τις κραυγές και τους θρήνους των αδικοσκοτωμένων Ελλήνων.

Στην περιοχή εκτείνετο το μεγαλύτερο Ρωμαϊκό νεκροταφείο. Άκουγα μικρός για την ύπαρξή του.

Λίγο έξω από τα τείχη βρίσκονταν οι τάφοι των πλουσίων . Όσο απομακρυνόσουν , συναντούσες όλο και πιο  φτωχούς τάφους.

Στα 2012 έσκαψαν για το μετρό.

Στην οδό Μοναστηρίου βρήκαν και άλλους τάφους.

Ήταν οι πιο φτωχοί τάφοι που είδα μέχρι τώρα . Απλοί λάκκοι και μέσα πεταμένοι άνδρες , γυναίκες και μωρά. Οι πιο πολλοί νεκροί είχαν σπασμένο το κεφάλι.

Ναι ήταν ένα τμήμα από τους 17.000 χιλιάδες Έλληνες που δολοφόνησε ο Θεοδόσιος («ο μέγας») στον Ιππόδρομο.

Τους πέταξαν σαν σκουπίδια. Ήταν η τύχη των αβάπτιστων.

Κανένας σεβασμός σ’ αυτούς τους νεκρούς… Καμία ανακοίνωση…

Κανείς δεν θα τους κλάψει. Ίσως εκτός από έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει στα ψέματα τους.

Απόσπασμα από το πολύ καλό άρθρο (διαβάστε το) στο: AFAIA: Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Ολόκληρο το Ιπποδρόμιο της Θεσσαλονίκης, αποκαθηλώθηκε από τους μετέπειτα βυζαντινούς αυτοκράτορες, σε μια προσπάθεια να σβήσουν στη λήθη τα στυγερά και ανόσια κατορθώματα του προκατόχου τους. Έγινε οικοδομικό υλικό, για να οικοδομηθούν ή να επισκευασθούν τα δυτικά τείχη της πόλεως. Δόμοι και κερκίδες, χιλιάδες του Ιπποδρομίου, μπορεί να δει κανείς σήμερα στα τείχη, επί της οδού Ειρήνης (Πλατεία Δημοκρατίας, πρώην Μεταξά). Το ίδιο σκηνικό, φθάνει μέχρι την «Πύλη του Αξιού» (δυτική πύλη της Θεσσαλονίκης), το μέγαρο των δικαστηρίων. Στην ολόλευκη θέα των κερκίδων αυτών (μαρμάρων), ο θεατής σήμερα ας τα αναλογιστεί, ποτισμένα στο αίμα, κατακόκκινα.

Tο 390 ο Θεοδόσιος, ο πιο στυγερός εγκληματίας και αιματοβαμμένος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο γενοκτόνος των Ελλήνων Θεσσαλονικέων, ο άνθρωπος που ισοπέδωσε κάθε τι το Ελληνικό στην εποχή του, ανακηρύχθηκε «Άγιος».

Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, με την γύρω περιοχή.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ ΙΠΠΟΔΡΟΜΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ - OΙ ΑΙΩΝΙΟΙ ΝΟΜΟΙ

«Θυμήθηκα κάποιο πρωί, που είχα πετύχει σ' ένα πεύκο ένα κουκούλι πεταλούδας, τη στιγμή που έσκαζε το τσώφλι κι ετοιμάζουνταν η μέσα ψυχή να προβάλει.

Περίμενα, περίμενα, αργούσε, κι εγώ βιαζούμουν. . Έσκυψα τότε απάνω της κι άρχισα να τη ζεσταίνω με την ανάσα μου.  Τη ζέσταινα ανυπόμονα, και το θάμα άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου, με γοργό παρά φύση ρυθμό.  Το τσώφλι άνοιξε όλο, η πεταλούδα πρόβαλε. Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω τη φρίκη μου, τα φτερά της έμεναν σγουρά, αξεδίπλωτα, όλο της το κορμάκι έτρεμε και μάχουνταν να τα ξετυλίξει, μα δεν μπορούσε. Μάχουμουν κι εγώ με την ανάσα μου να τη βοηθήσω. Του κάκου. Είχε ανάγκη από υπομονετικό ωρίμασμα και ξετύλιγμα μέσα στον ήλιο, και τώρα πια ήταν αργά. Η πνοή μου είχε ζορίσει την πεταλούδα να ξεπροβάλει πριν της ώρας, ζαρωμένη κι εφταμηνίτικη. Βγήκε αμέστωτη, κουνήθηκε απελπισμένη, και σε λίγο πέθανε στην απαλάμη μου.

Το πουπουλένιο κουφάρι αυτό της πεταλούδας θαρρώ πως είναι το μεγαλύτερο βάρος, που έχω στη συνείδηση μου. Και να σήμερα κατάλαβα βαθιά: είναι θανάσιμο αμάρτημα να βιάζεις τους αιώνιους νόμους.   Έχεις χρέος ν' ακολουθάς τον αθάνατο ρυθμό μ' εμπιστοσύνη.

Κούρνιασα σ' ένα βράχο ν' αφομοιώσω ήσυχα τον πρωτοχρονιάτικο ετούτον στοχασμό. Α! να μπορούσα, έλεγα, τον καινούριο ετούτον χρόνο,  να ρύθμιζα έτσι, χωρίς υστερικές ανυπομονησίες, τη ζωή μου! Η μικρή ετούτη πεταλουδίτσα, που σκότωσα γιατί παραβιάστηκα να την αναστήσω, ας ήταν να πετούσε πάντα μπροστά μου και να μου δείχνει το δρόμο! Κι έτσι μια πεταλούδα, που πρόωρα πέθανε, να βοηθήσει μιαν αδερφή της, μιαν ανθρώπινη ψυχή, να μη βιάζεται και να προφτάσει να ξετυλίξει μ' αργό ρυθμό της φτερούγες.»

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

http://r-u-sirius.net/main1/

ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΦΙΛΟ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΥΠΕΡΕΧΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΕΤΗ – ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ

«Μη συντάσσεσαι με την γνώμη των πολλών». (Πυθαγόρας)

Απ' τους Έλληνες φιλοσόφους πρώτος ο μεγάλος μύστης Πυθαγόρας όχι μόνο δίδαξε την αρετή και τον ενάρετο βίο αλλά και τα εφάρμοσε και ο ίδιος και οι μαθητές του με μεγάλη αυστηρότητα.

Την αρετή την αποκαλούσε αρμονία ψυχής· σύμμετρο συνδυασμό πνευματικών και ηθικών προτερημάτων· "καλόν καγαθόν".
Ήθελαν τον ιδανικό άνθρωπο οι Αρχαίοι Έλληνες.

Οι Πυθαγόριοι επιδίωκαν τον ενάρετο βίο με την εξουσία της βούλησης. 

Περίφημος, όπως λέμε κι αλλού, ο καθημερινός βραδινός έλεγχος των Πυθαγορείων: "Τι παρέβην; Τι δ' έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;" δηλ. τι έπραξα που δεν έπρεπε; Τι έπραξα που έπρεπε; Τι δεν έπραξα που έπρεπε;

Σωκράτης: θέτει ως βασική προϋπόθεση του ενάρετου το Μυστηριακό Δελφικό ρητό "Γνώθι σαυτόν". Απ' αυτό αποφαίνεται το "ουδείς εκών κακός" δηλ. η άγνοια εξωθεί στο κακό, ο σοφός είναι κατ' ανάγκη ενάρετος. Η αρετή λοιπόν εδράζεται πάνω στη γνώση, στην επιστήμη, στη σοφία, επομένως είναι διδακτή. Η κακία προκύπτει απ' την αμάθεια, την ανεπιστημοσύνη, την έλλειψη γνώσης.

Πλάτων: δίδαξε επιστημονικότερα για την αρετή. Μιλά γι' αυτή σε πολλούς διαλόγους, λεπτομερέστερα όμως στην Πολιτεία και στους Νόμους του.

Η αρετή κατά τον Πλάτωνα είναι ορθή ιδιότητα, εσωτερική τάξη, αρμονία ψυχής, η δε κακία το αντίθετο. Μόνο ο ενάρετος είναι ελεύθερος, γιατί κυριαρχεί σ' αυτόν ο νους· είναι πλούσιος γιατί είναι χαρούμενος, ατάραχος, αυτάρκης. Αν η ψυχή κυριαρχείται από το πάθος γίνεται δούλη, δειλή, περίλυπη.

Η αρετή είναι μια και ενιαία, γιατί έχει την πηγή της μέσα, στο εγώ· επειδή όμως ο άνθρωπος έχει ποικίλες κοινωνικές σχέσεις αλλά και ψυχικές εκδηλώσεις προκύπτουν επί μέρους αρετές.

Αυτές κατά τον Πλάτωνα, με βάση τις ψυχικές δυνάμεις, είναι οι εξής τέσσερις:

Η Φρόνηση, με έδρα τον εγκέφαλο, αρετή του λογιστικού (διανόησης)· ιδανικό της η Σοφία.

Η Ανδρεία, με έδρα την καρδιά, αρετή του θυμοειδούς.

Η Σωφροσύνη, με έδρα το στομάχι, αρετή του επιθυμητού.

Η Δικαιοσύνη, που προσδίνει αρμονία και ισορροπία στις άλλες τρεις. 

Τις αρετές αυτές τις ονομάζει θεία αγαθά απ' τα οποία εξαρτώνται και τα ανθρώπινα αγαθά, τα οποία είναι κατά σειρά αξίας, η υγεία, το κάλλος, η ισχύς, ο πλούτος και άλλα.

Σκοπός της αρετής είναι η ευδαιμονία. Κύριο γνώρισμα της ευδαιμονίας είναι η συμμόρφωση της ψυχικής μας ενεργητικότητας στην Αρετή.

Ο Αριστοτέλης στο σύγγραμμά του, τα ηθικά Νικομάχεια, ασχολείται εκτενέστατα και αναλυτικότατα με την αρετή. Την παραδέχεται ως κτητή (μπορεί να αποκτηθεί) με την έξη και την πράξη. Με την ενεργητικότητα του λόγου προκύπτει η σοφία, με την ενεργητικότητα της βούλησης η ηθική και με την ενεργητικότητα που εκδηλώνεται με πράξεις, η Αρετή.

http://www.xrysalogia.gr/

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΤΗΝ 21η ΜΑΪΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Σύμφωνα με την Μυθολογία μας με τις αστρονομικές της καταβολές, η Ωραία Ελένη και τα δίδυμα αδέρφια της Κάστωρ και Πολυδεύκης, οι λεγόμενοι Διόσκουροι (παιδιά του Διός) είχαν γεννηθεί όταν μπαίνει ο ήλιος, στον αστερισμό των Διδύμων που αντιστοιχεί στις 21 Μαΐου του χριστιανικού ημερολογίου.

Καθώς η συλλογική μνήμη τιμούσε αυτήν την ημέρα την πανέμορφη Ελένη με τα αδέρφια της, το ιερατείο για να τους εξαλείψει, προσήρτησε  στην ίδια ημερομηνία την εορτή της δικής της ελένης, και του γιού της με πρώτο το ανδρικό όνομα όπως είναι αναμενόμενο σε ένα ανδροκρατούμενο καθεστώς.

Πηγή.

«Ζεῦ σῶσον» ή όπως λέμε «Γειά σου»

Από τα παλιά χρόνια το φτέρνισμα ξέρουμε πως γέννησε το φόβο του θανάτου. Για τον ίδιο λόγο έκανε εντύπωση και το χασμούρημα.

Με το δυνατό φτέρνισμα φοβόταν να μη βγει η ψυχή.

Με το χασμουρητό συνέβαινε το αντίθετο. Φοβότανε μήπως αναπνεύσει (καταπιεί) κανένα κακοποιό πνεύμα, καμία άλλη ψυχή.

(Κύρου Αναβ-Γ 2, 9).

Η Ελληνική Γραμματεία μας φύλαξε ζωντανή την παραπάνω παράδοση, που έχει εξαιρετική σημασία.

Οι Αρχαίοι  Έλληνες όταν άκουγαν κάποιον να φτερνίζεται λέγανε: «Ζεύ σώσον». Και σήμερα ακόμη λέμε : «Γειά σου».

Τα ήθη και οι παραδόσεις ακόμη υπάρχουν σήμερα έστω και αν δε γνωρίζουμε πως και από που προέρχονται.

http://irakleitos.blogspot.gr/

ΤΟ ΒΥΘΙΣΜΕΝΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ

Νέες πληροφορίες σχετικά με τη ζωή στο θρυλικό λιμάνι του Ηρακλείου στην Αρχαία Αίγυπτο βλέπουν το φως της δημοσιότητας 1.200 χρόνια μετά τη βύθισή του...

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους που μίλησαν σε διεθνές συνέδριο που έγινε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, η παράκτια πόλη που ονομαζόταν Ηράκλειον από τους Έλληνες και Θώμις από τους Αιγύπτιους, εξαφανίστηκε στη θάλασσα πριν από 1.200 χρόνια και βρέθηκε κατά τη διάρκεια ανασκαφών στις ακτές της Αιγύπτου το 2001.

Δέκα χρόνια πριν οι δύτες άρχισαν να ανακαλύπτουν τους θησαυρούς της πόλης βοηθώντας τους αρχαιολόγους να δημιουργούν σταδιακά μια εικόνα για το πώς ήταν η ζωή στην πόλη την εποχή των Φαραώ.

Στο αρχαίο λιμάνι έχουν βρεθεί πλέον 64 βυθισμένα πλοία, που χρονολογούνται μεταξύ του -8ου και του -2ου αιώνα, πολλά από τα οποία μάλιστα φαίνεται να έχουν σκοπίμως βυθιστεί, δημιουργώντας μεγάλα «νεκροταφεία» πλοίων για άγνωστους μέχρι σήμερα λόγους.

Σημειώνεται πως οι ανασκαφές των αρχαιολόγων στην περιοχή βοήθησαν κατά πολύ την έρευνα και τώρα είναι σε θέση να δημιουργήσουν ένα χάρτη με την ζωή και την καθημερινότητα στο Ηράκλειο. 

 http://arxaia-ellinika.blogspot.gr/

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΒΕΛΗΝΕΚΕΣ ΤΗΣ

Πολλές έρευνες και μελέτες που έχουν διεξαχθεί τόσο από Έλληνες όσο και από ξένους επιστήμονες έχουν προσπαθήσει να δώσουν μία εξήγηση  στο πώς τα Αρχαία Ελληνικά θέατρα διαθέτουν άριστη ακουστική.

Το δύσκολο αυτό εγχείρημά τους αποσκοπεί στην εύρεση και κατανόηση των παραγόντων, βάσει των οποίων οι Αρχαίοι Έλληνες οικοδομούσαν τα θέατρα σε συγκεκριμένα σημεία και με τα κατάλληλα δομικά «υλικά».

Η τεχνολογία στην Αρχαία Ελλάδα είχε φτάσει σε τεράστιο απόγειο…

Έτσι συνέβη και με τον κλάδο της αρχιτεκτονικής, όπου η τεχνολογία συνάντησε την καλαισθησία και προέκυψαν τα καλλιτεχνικά αριστουργήματα σε κάθε γωνιά της χώρας μας και γίνονται αντικείμενο θαυμασμού από όλον τον κόσμο.

Οι πρόγονοί μας ήταν άριστοι γνώστες του ενεργειακού δυναμικού και της ορθής αξιοποίησης των φυσικών δομικών υλικών (ξύλο, πέτρα, κλπ). Εξέταζαν τις συνθήκες κάθε χώρου (κλίμα, σεισμική δραστηριότητα, καταλληλότητα εδάφους, κλπ) και επέλεγαν τα σωστά υλικά, ώστε να βγει ένα τέλειο αποτέλεσμα.

Μερικά από τα υλικά που χρησιμοποιούσαν ήταν η πλίνθος (υλικό που απορροφά σεισμικούς κραδασμούς και αντέχει στον χρόνο), ο οπτόπλινθος (κάτι σαν το σημερινό τούβλο) και το υδραυλικό κονίαμα (κάτι ανάλογο του σημερινού τσιμέντου για την στεγανοποίηση δεξαμενών σε πολλές περιοχές, όπως  Πειραιάς, Αίγινα, Θάσος, Κόρινθος, κ.α.). Συχνά συνδύαζαν το κονίαμα με άλλα υλικά, όπως άμμος και χαλίκια για καλύτερο αποτέλεσμα.

Αναπαραστάσεις θεών και ηρώων, σκηνές κυνηγιού, μαίανδροι, σπείρες, αετώματα, περίτεχνοι κίονες, κοσμούν κάθε Αρχαίο Ελληνικό κτήριο…

Πρέπει να τονιστεί ότι η οικοδομική δραστηριότητα των Ελλήνων είχε ξεκινήσει χιλιάδες χρόνια πριν την κλασσική Ελλάδα, ομοιοτρόπως με την τεχνολογία τους.

Και κατά την ρωμαϊκή εποχή τα κτήρια που ανεγέρθησαν, οικοδομήθηκαν είτε κατά πρότυπο των Ελληνικών, είτε από Έλληνες αρχιτέκτονες.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Πάνθεον στην Ρώμη, έργο του Απολλόδωρου από την Δαμασκό. Αλλά και διάφορες θέρμες, υδραγωγεία, βιβλιοθήκες, κλπ ιδρύθηκαν από Έλληνες ειδήμονες.

Η Ελληνική αρχιτεκτονική «ταξίδεψε» σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και υιοθετήθηκε από πολλούς λαούς.

Μερικά από τα αμέτρητα παραδείγματα κτηρίων που οικοδομήθηκαν με βάση την Ελληνική αρχιτεκτονική είναι το Μάτσου Πίτσου στο Περού, το Teatro Greco στην Taormina της Ιταλίας, ο Ακράγας επίσης στην Ιταλία, η Jerash στην Ιορδανία, η Apamea στην Συρία με τα άκρως χαρακτηριστικά ελληνικού τύπου κιονόκρανα, το θέατρο του Leptis Magna στην Λιβύη και του Ασπένδου στην Μ. Ασία, η Αφροδισία και η Μίλητος επίσης στην Μ. Ασία, το Σακσαϋουαμαν στο Περού που μοιάζει «τρομακτικά» με τις Μυκήνες, το Τιαχουανάκο στην Βολιβία, κτήριο στο Μεξικό που επίσης μοιάζει με τις Μυκήνες, η Γκίζα στην Αίγυπτο, η Uxmal στο Μεξικό με τους χαρακτηριστικούς μαιάνδρους που κοσμούν χιλιάδες Ελληνικά ευρήματα, και άλλα πολλά που υπάρχουν διάσπαρτα σε όλον τον κόσμο…

Αλλά και σήμερα τα επίσημα κτίρια των κρατών χρησιμοποιούν Ελληνική αρχιτεκτονική, η οποία διέπεται από την απολλώνιο αισθητική των Ελλήνων σε αντίθεση με την δυτικίζουσα που βασίζεται μόνο στον όγκο (βλ. ουρανοξύστες).

Επομένως, όπως και σε άλλους τομείς, έτσι και στον αντίστοιχο της αρχιτεκτονικής η Ελληνική παρέμβαση στάθηκε καθοριστικής σημασίας, σημαδεύοντας για άλλη μία φορά το παγκόσμιο καλλιτεχνικό -επιστημονικό γίγνεσθαι…

http://1greek.wordpress.com/

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΣΤΕΦΑΝΙ

Ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) η οποία δεν είναι άλλη από την Ελληνίδα θεά Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίον και αφιερώθηκε ο μήνας.

Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των Αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το ρόδο έγινε σύμβολο και υμνήθηκε. 
Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:
«Pόδον, άνθος των ερώτων αναμίξωμεν τω Bάκχω ρόδον, ωραίον άνθος ενθέντες τοις κροτάφοις ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η Αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.

Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος.

Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Την ανοιξιάτικη λαμπρότητά ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος:

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.

Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.

Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί

ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,

αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,

αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.

(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος

και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,

τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός

χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα

με τα μαλλιά ανακατεύεται

και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς

και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές.

Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.

Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει τις ρίζες του στην Αρχαιότητα:

«Είναι γνωστό ότι στην Αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου. Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των Αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».

Στις μέρες μας έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας. Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία. Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.

http://www.valentine.gr/index.php