Jean Michel Jarre - Oxygene II

ΕΝΑ ΜΑΜΟΥΘ ΣΤΟΝ ΛΑΓΚΑΔΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ο χαυλιόδοντας του Μαμούθ του Νότου, που έζησε στην περιοχή των Καλινδοίων πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια και είναι το μεγαλύτερο στη σειρά μαμούθ, τοποθετήθηκε σε περίοπτη θέση, μετά την εργαστηριακή του αποκατάσταση, στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Δήμου Λαγκαδά, στη Θεσσαλονίκη.

Η εργαστηριακή αποκατάσταση του χαυλιόδοντα, μήκους 2,05 μέτρων και διαμέτρου 12 εκατοστών, δείχνουν ότι ανήκει σε θηλυκό μαμούθ.

Ο συγκεκριμένος χαυλιόδοντας από το Μαμούθ του Νότου "αποτελεί επένδυση για τη φυσική μας κληρονομιά και είναι μοναδικός στα ελληνικά δεδομένα.

Περισσότερα: http://www.thestival.gr

ΜΗΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΩ

Απόσπασμα από την Ομιλία του φιλοσόφου, Αναστάση Ασημακόπουλου, στην Πολιτιστική Εταιρεία "Παλαίχθων", με θέμα: "Ο δρόμος προς την αθανασία".

ΑΡΧΕΙΟ ΕΝΩΔΩΝ

ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΜΑΣ ΣΦΑΛΜΑΤΑ & ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΙΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Δεν υπάρχει πιο άχαρη και άγονη πράξη: Aπό την έπαρση των γόνων όταν και οι Πρόγονοί τους δεν τους εγκρίνουν και δεν υπερηφανεύονται γι αυτούς.

Η σχέση γόνων-προγόνων πρέπει να είναι εναρμόνια «εναντιοδρομία» (ο αυτός δρόμος άνω και κάτω). Διαφορετικά κινδυνεύουμε να πέσουμε σε Τραγωδία ή Ιλαρο-κωμωδία. Και πρέπει ο Σύγχρονος Πνευματικός Ελληνισμός να περάσει ανάμεσα σ' αυτές τις Συμπληγάδες αν θέλει να Δια-σωθεί.

Και πρώτα απ’ όλα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τα Εθνικά σφάλματά μας:

1ο. Ήταν σφάλμα που μετά την Απελευθέρωσή μας (το ’21) δεν στραφήκαμε, κυρίως, προς την Πνευματική Ελληνική Αρχαιότητα.
Ενώ οι ήρωες του ’21 και όλοι οι Φιλέλληνες αγωνισταί έχυναν αφειδώς το  αίμα τους στο «Πνεύμα και το όνομα» αυτής ακριβώς της Πνευματικής Αρχαιότητος.
Εμείς (δηλαδή μερικοί μέτριοι διανοηταί που «πέρασαν» για «μεγάλοι») αντικαταστήσαμε τους Κλασικούς «Χρυσούς» Προγόνους μας… με τον Θεόφιλο και τον Μακρυγιάννη - και μόνο. Οποία απρέπεια - Φεύ! Να μην ανατρέχει η Μνημοσύνη σου παρά σε 1-2 αιώνες!

2ο. Αντί να αποκαταστήσουμε, μαζί με την Σημαντική εκμάθηση της Πνευματικής Κλασικής Ελλάδας, και όλο το θαυμάσιο σε νοήματα και ύψιστες σημασίες Ελληνικό ΠΑΝ-ΘΕΟ, ανοίξαμε διάπλατα την Εθνική μας Πύλη σε ξένες Επιρροές και άσχετα σ’ εμάς Ιδεο-πρότυπα! Κι αυτό υπήρξε ψυχολογική και πνευματική Συμφορά. Γιατί ο γνήσιος και Πανάρχαιος Ελληνισμός είναι εντελώς διαφορετικός από αυτά τα «παλαιο-ζωδιακά» μορφότυπα.

Η Νεώτερη Πνευματική Ελλάδα -μετά το 1821- όφειλε να επανέλθει στην δική της Εθνική Παράδοση. Ώστε να συνεχίσει τις λαμπρές προσπάθειες των Νεο-Πλατωνικών και Νεο-Πυθαγορείων χωρίς διενέξεις και απώλεια Πολιτιστικού χρόνου με ξένους στην Ελληνική Υπόσταση «Θεούς».

Γιατί με τα δικά μας Θεϊκά Πρότυπα δοξάστηκε και μεγαλούργησε παγκοσμίως το Έθνος μας. Συνεπώς αυτό που έπρεπε να κάνουμε (και θα επανέλθουμε σε αυτό το σημαντικό ζήτημα) ήταν και είναι: Να ανανεώσουμε,  στο εξελικτικό σπειροειδές, τις ερμηνείες μας, ώστε να γίνουν πολύ πιο σημαντικές, επάνω στα εντελώς δικά μας Ιδεοπρότυπα ή Αρχέτυπα. Και έχουμε τόσο πολλά και τόσο Υψιπετή. Αρκεί, για παράδειγμα, να θυμηθούμε όλοι πως τα τρία τέταρτα του Ουράνιου Στερεώματος φέρουν διαχρονικές Ελληνικές Ονοματοποιήσεις: Ανδρομέδα - Πλειάδες - Λύρα κ.α.

Όταν κυριολεκτικά είμαστε ανάδοχοι των κυριότερων αστερισμών, ποιον άλλον έχουμε ανάγκη για πολιτιστικά –τουλάχιστον– «δάνεια»;;; Τι τους χρειαζόμαστε τους Θεούς των άλλων; Να τους Σεβαστούμε – ναι. Να τους Πατροθετήσουμε – Όχι. Έτσι έχασαν γενιές Ελλήνων την σημαντική επαφή τους με τα «Ριζώματα Αενάου Φύσεως» της Πανάρχαιας Φυλετικής μας Υπόστασης.

Κατ’ αυτό τον -υβριστικό- τρόπο φτάσαμε να «διδάσκεται» το Δωδεκάθεο στα σύγχρονα «Ελληνικά Σχολεία» από «Δασκάλους» και «Καθηγητάς» άσχετους. Ενώ θα έπρεπε να Ιερουργούν σημαντικά σε Θεούς μιάς Θρησκείας στους οποίους οι «Διδάσκοντες» να πιστεύουν πως πράγματι υπήρξαν και βέβαια πως εξακολουθούν να υπάρχουν! Και δεν είναι εμπαιγμός να διδάσκεις μια «Θρησκεία» στους «Θεούς» της οποίας δεν πιστεύεις ούτε εσύ, ούτε οι διδασκόμενοι;;; Ποιόν εμπαίζεις έτσι;;;

Γιατί: ή Όλοι οι Θεοί  υπήρξαν (και υπάρχουν) ή δεν υπήρξε και δεν υπάρχει κανένας απολύτως.

Θεός σημαίνει αυτός που θέει (τρέχει) και έχει Πανταχού Παρουσία. Διαλέξτε: ή υπάρχει ο Αιθέρας οπότε σ’ αυτόν κινούνται οι Θεοί ή δεν υπάρχει όπως ισχυρίσθηκε ο Αϊνστάιν (στηριζόμενος στα «πειράματα» Μάϊκελσον - Μόρλυ).

Οι Έλληνες πίστευαν και γνώριζαν τον Αιθέρα.

-        Ο Δίας είναι «Αιθεροβάμων» και «Αιθέρι ναίων» (βαδίζων και κατοικών στον Αιθέρα).

-        Ο Διόνυσος στο «κάνιστρό» του έχει και το «Αιθερικό Δωδεκάεδρο».

-        Η «Αίθρα» ήταν Μητέρα του Θησέα και ακολούθησε την ωραία Ελένη  στην Τροία κ.ο.κ.

Σήμερα η πλέον Προορατική επιστήμη αρχίζει να παραδέχεται και πάλι την ύπαρξη του Αιθέρα. Κι αυτό σημαίνει: Αιθερική Επανάσταση κυριολεκτικά. Γιατί έτσι, μέσω της παραδοχής της ύπαρξης του Αιθέρα (και μάλιστα στην Τετραπλή του υπόσταση που την επεσήμανε η Πυθαγόρεια «Τετρακτυΐα») θα έρθουν σύντομα (σε 300-500 χρόνια που είναι λίγος χρόνος σε Μεγακύκλους) πολλά Σημαντικά Ελληνικά Μεγέθη:

-        Έρχεται ξανά η «Διο-Ευρώπη» που σημαίνει πως έρχεται η Ευρύτατη όραση (του 3ου Ματιού) ώστε να βλέπουμε σε Μακρινά Διαστήματα.

-        Έρχεται η Ευρυδίκη, που σημαίνει πως έρχονται Όλοι Εκείνοι που στον αόρατο κόσμο απονέμουν μία Ευρύτατη Δικαιοσύνη που τοπολογεί το  κάθε τι στη σωστή του θέση.

-        Και πάνω απ’ όλα: Ξανάρχονται ο Διόνυσος (αυτή τη φορά στην  Πανανθρώπινη «Θήβα») και το Ελληνικό Δωδεκάθεο.

-        Αυτό το Δωδεκάθεο δεν είναι βέβαια στον φυσικό Όλυμπο, (όπως άλλωστε το επεσήμαιναν οι Αρχαίοι) αλλά σε «Όρος που δεν πέφτει όμβρος ή χιών». Είναι δηλαδή στον Αιθερικό «Όλυμπο».

-        Μαζί έρχονται πολλοί από τους Κορυφαίους Αρχαίους Έλληνας Ποιητάς- Σοφούς - Φιλοσόφους - Μάντεις: Για να αποκαταστήσουν τα Καβείρια και  Ελευσίνια Αρχαία Μυστήρια.

Γιατί τα γράφουμε και διαδίδουμε όλα αυτά;;;

Παρά τον εύλογο «κίνδυνο» να θεωρηθούμε απλώς «ευφάνταστοι» και «παλαβοί», θέλουμε να επισημάνουμε σε όσους Έλληνες έχουν ακόμα μυαλό που δεν τους το κατέστρεψε ο «Προκρούστης» της «κοινής» «Παγκοσμιοποίησης», ούτε είναι θύματα των γηγενών ή αλλοδαπών «Ελλαδέμπορων» (αυτών που «πουλάνε Ελλάδα» γιά οικονομικοθηρικούς και πολιτικούς «λόγους»), σ’ αυτούς τους Διαλεχτούς, Αιώνιους Έλληνες επισημαίνουμε:

Όσο φρονούμε ενδόμυχα πως υπάρχει ο Παν -ο Διόνυσος - και το Σημαντικό Δωδεκάθεο: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ.

Εμείς (εσείς κι εμείς) θα το Ξαναγεννήσουμε ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟ πάλι και πάλι...

ΕΝΩΔΩΝ  - Αναστάσης Ασημακόπουλος

ΑΙΘΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

ΕΙΝΑΙ ΑΔΗΡΙΤΗ ΑΝΑΓΚΗ Η ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΜΑΘΗΤΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΕΙΖΩΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ

Η Πνευματική επανάσταση, η Ανάσταση της Ελληνικής ψυχής, προϋποθέτει Ελληνική αυτογνωσία. Και τα όρια της Πνευματικής Ελλάδος σε καμία περίπτωση δεν είναι τα φυσικά της σύνορα. Δηλαδή η Πνευματική Ελλάδα δεν είναι οριζόντια αλλά ανυψώνεται κάθετα έως τις Πλειάδες, τον Σείριο, την Μεγάλη Άρκτο, την Ανδρομέδα. Δηλαδή είναι η Συμπαντική ενδοχώρα, τα κύρια Διοσημεία της οποίας ανέρχονται σε πενήντα πέντε «Κλεισώνυμες» ονοματοποιήσεις. Συνεπώς είναι αδήριτη ανάγκη η Σημαντική μαθητεία όλων των Ελλήνων στην Αείζωη Ελληνική Γραμματεία.

Σχεδόν όλοι οι Έλληνες Κλασικοί ήσαν -και φυσικά παραμένουν- πνευματικοί Αβατάρ (απεσταλμένοι), δηλαδή Διόσταλτοι. Ο Δίας και το Δωδεκάθεο δεν ενοικεί στον Όλυμπο αλλά στο αιθερικό διάστημα. Ο αιθέρας διαθέτει πανταχού παρουσία (ο Δίας είναι «αιθέρι ναίων» και «αιθεροβάμων», δηλαδή κατοικεί και βαδίζει στον αιθέρα). Άλλωστε ο Όλυμπος δεν είναι ένα φυσικό βουνό, αλλά «τόπος όπου δεν πίπτει όμβρος ή χιών» όπως τονίζεται από τους αρχαίους. Συνεπώς ο αιθερικός Όλυμπος όπου και κατοικούν οι δώδεκα Θεοί, δεν είναι παρά οι οραματοσειρές του Απείρου ή όπως έχει τονισθεί ποιητικά: «οι Αείφλογες, Αείζωες, Ελικομύητες Ιδεοσειρές». Το σημαινόμενο του ΔΙΑ ανευρίσκεται αν αναγραμματίσουμε τις δύο λέξεις ΔΙΑ - ΙΔΑ.

Συνεπώς, Διάστημα σημαίνει Ιδεάστημα. Ο τόπος, ή πληρέστερα η ουτοπία όπου κατοικούν τα ιδεατά όντα, τα όντως όντα, τα αείζωα όντα. Το κεντροσημείο της Ελληνικής Γραμματείας ήταν, είναι και παραμένει το Αεί Παρόν. Συνεπώς αληθινοί Έλληνες είναι αυτοί που στη Νουτοπία τους (δηλαδή στην νοόσφαιρά τους) συνενώνουν «προ τ'εόντα» (παρελθόντα), «τα τ'εόντα» (παρόντα), «τα τ' εσόμενα» (μέλλοντα). Και τότε τα παιδιά του Δευκαλίωνα και της Πύρρας, δηλαδή οι Έλληνες, θα είναι πάλι σε θέση να ενώσουν το μακρινό με το κοντινό. Η καλλίτερη ασπίδα μας -η ασπίδα της Αθηνάς- είναι η επίγνωση ότι η Ελληνική Γραμματεία είναι Αθάνατη. Οφείλει λοιπόν κάθε γνήσιος Έλληνας να διανύσει την Ιερά οδό από την θνητότητα στην Αθανασία ή από την προσωπικότητα της Ελλάδος στην εκδήλωση της ψυχής της.

Κάλεσμα των απανταχού Ελλήνων να αγωνιστούν όχι μόνον γιά τα κείμενα αλλά και γιά τα ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΑ του Αείζωου Πνευματικού Ελληνισμού. Γιατί τα ΥΠΕΡΚΕΙΜΕΝΑ δεν είναι μόνον η πηγή του Κανάθου αλλά η επουράνια Φωτοπηγή στην οποία κατευθυνόταν ο Πήγασος. Ας γίνουμε όλοι οι Έλληνες αναβάτες του Πήγασου κι ας στοχεύσουμε προς το Κοσμομαγνητικό κέντρο του Αεί Παρόντος.

Κι επειδή το μήνυμα κι ο κομιστής του είναι ένα, πρέπει η σύγχρονη Πνευματική Ελλάδα να στείλει το μήνυμά της όχι μόνον προς τους ορατούς αλλά και προς τους αόρατους Έλληνες:

Εξακολουθούμε να αποδεχόμαστε τον πατέρα Δία, τον πατέρα Πνεύμα και θέλουμε να γίνουμε ένα με Αυτόν. Εξακολουθούμε να θέλουμε να λάβουμε μέρος στην μεγάλη αφύπνιση. Εξακολουθούμε να θέλουμε πάνω απ’ όλα την Πνευματική Αναγέννηση της Ελλάδος που δεν μπορεί να επέλθει μέσω του τυπικού ακαδημαϊσμού και της τυπικής πλαστής παιδείας. Γιατί οι εκπρόσωποι αυτής της παιδείας δεν είναι πνευματικοί πυρφόροι. Αυτοί είναι ο θρίαμβος της αδυναμίας. Οι αλύτρωτοι δεν μπορούν να λυτρώσουν κανέναν. Το Αξίερο Ελληνικό Πνεύμα αναζητά τον αληθινό του Ηρακλή που θα τον λυτρώσει, επειδή η παγκόσμια κακοδαιμονία ή ψευδής παγκοσμιοποίηση το έχει προσδέσει στον Καύκασο της ευτέλειας όπως άλλοτε τον Προμηθέα.

Η ανόσια παγκοσμιότητα βάλλει ενάντια στο Αείζωο Ελληνικό Πνεύμα. Παράφρονες προστατεύουν τα ιδιοτελή συστήματα της σκέψης τους. Αυτοί κομίζουν το δώρο του θανάτου κι εμείς το δώρο της Αιωνιότητος. Η άγια στιγμή του Ελληνισμού θα είναι η Πνευματική του Αναγέννηση μέσα από τις στάχτες του. Γι αυτό ο κάθε Έλληνας πρέπει να αφήσει μέσα του χώρο για την Αιωνιότητα. Προς τον σκοπό αυτό, πρέπει να δώσουμε όλοι οι αναπαλλοτρίωτοι Έλληνες τον εγκάρδιο χώρο και χρόνο μας για την Σημαντική Αναγέννηση της Ελληνικής Ψυχής.

Η πίστη και το όραμά μας πρέπει να ενωθούν ώστε το Άγιο Πνεύμα της Σημαντικής Ελλάδος να διαλάμψει Πυρφόρο και να καταυγάσει το ορατό - αόρατο Στερέωμα. Γι αυτόν τον Ιερό σκοπό και η μεγαλύτερη θυσία δεν είναι τίποτα, ενώ η απιστία στην Αείζωη Ελληνική Πνευματικότητα είναι πίστη στο τίποτα. Πρέπει να εγκαταλείψουμε όλα τα παγκοσμιοποιημένα παίγνια που λαμπιρίζουν και παραπλανούν και να στραφούμε και πάλι στην ενδοχώρα του Πανουράνιου Ελληνικού Στερεώματος.

Το σύνθημά μας ας είναι: «Έσω και Άνω»: Προς το μικροθείο και το Μακροθείο.

Από τα βάθη των αιώνων ακούγεται μέσα μας η Ελληνική φωνή: Εγκαταλείψτε την αναξιότητα. Εγκαταλείψτε την τεχνοκρατική παιδεία, παιδεία που έχει σαν σύμβολο τον «Τάλω».

Ολοκληρωθείτε κοιτώντας κατάματα το Αιώνιο.

Η επωδή μας ας είναι:

«Θα Αναγεννηθούμε Πνευματικά –
Κάτω από τα Αιωνοβλέφαρα τ’Απείρου.
Ο Δίας Διαρκεί και μας Αρκεί.
Αυτός μας κατευθύνει και μας Αναγεννά».

ΕΝΩΔΩΝ - Αναστάσης Ασημακόπουλος

ΑΙΘΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΖΩΗ!

Οι περισσότεροι από μας αναρωτιόμαστε …
«Γιατί είμαι εδώ»;
«Έχω έρθει εδώ σε αυτή τη γη για ένα συγκεκριμένο σκοπό;»
«Ποιος είναι αυτός ο σκοπός;»

Όλες οι ψυχές στη γη είναι εδώ για να αναπτυχθούν πνευματικά και να φτάσουν σε μια ανώτερη συνειδητότητα. Αυτή είναι μια εξέλιξη της συνείδησης η οποία παρουσιάζεται μέσα από τα διδάγματα και τις εμπειρίες που προκύπτουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Έτσι, η ψυχή επιλέγει να βιώσει γεγονότα που θα την βοηθήσουν να καλλιεργηθεί, να αγαπάει άνευ όρων και να φτάσει το Θείο.

Αλλά τι είναι «ψυχή»;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ψυχή είναι το μέρος του εαυτού μας που δεν είναι ούτε το σώμα μας, ούτε το εγώ μας. Είναι η ουσία του ποιοί και τι είμαστε, το μέρος που ζει το σώμα μας. Είναι ο αυθεντικός εαυτός μας. Όλες οι θρησκείες και οι πνευματικές δοξασίες έχουν μια κοινή αρχή: Όλες διδάσκουν ότι υπάρχει ψυχή και ότι η ψυχή είναι ενσωματωμένη σε ένα φυσικό σώμα κατά τη διάρκεια αυτής της ζωής και ότι ζει μετά το σωματικό θάνατο. Όλες οι θρησκείες επίσης συμφωνούν ότι υπάρχουν επιπτώσεις και μετά το θάνατό μας, οι οποίες σχετίζονται με τα πράγματα που έχουμε κάνει σε αυτή τη ζωή.

Ποιος είναι ο σκοπός της ψυχής; Γιατί να έρθει εδώ;

Γιατί η ψυχή πρέπει να εισέλθει σε ένα φυσικό σώμα και μετά να φύγει και πάλι όταν πεθαίνει το σώμα; Γιατί δεν μπορεί η ψυχή να παραμείνει έξω από το σώμα για πάντα και να αποφύγει όλα τα προβλήματα και τις προκλήσεις που την μαστίζουν κατά τη διάρκεια της φυσικής ζωής;

Στην πραγματικότητα, ο σκοπός της ψυχής είναι να κερδίσει μια ανταμοιβή για κάτι που είναι δυνατό να επιτευχθεί μόνο μέσα από ένα φυσικό και γήινο τρόπο. Λόγω του γεγονότος ότι είναι πιο δύσκολο να επιτευχθεί μια ανταμοιβή στον φυσικό κόσμο, η ψυχή έχει την ευκαιρία να ολοκληρώσει και να επιτύχει κάτι όταν μπει μέσα σε ένα σώμα. Η ψυχή επιλέγει να εισέλθει σε ένα δύσκολο περιβάλλον, ώστε να αισθάνεται ότι αφού έχει παλέψει τις δυσκολίες, έχει κερδίσει την ακεραιότητά της. Μπορεί να κερδίσει πραγματικά κάτι θετικό και να μάθει να είναι περισσότερο αυτάρκης. Μπορεί να γίνει πιο δυνατή, να προστατεύσει και να ενσταλάξει εμπιστοσύνη.

Αν η ψυχή παραμείνει ακέραια σε αυτή τη ζωή, μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη ανταμοιβή στον άλλο κόσμο, αλλά το έργο αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο για την ψυχή. Μπορεί να παγιδευτεί σε αυτόν τον κόσμο και να θεωρεί ότι είναι αδύνατο να βγει ποτέ. Είναι επιτακτική ανάγκη η ψυχή να θυμάται τον αληθινό σκοπό της, γιατί έρχεται στο φυσικό κόσμο και να περιηγηθεί προσεκτικά έτσι ώστε να μην ξεφύγει από το θείο σκοπό της. Διαμέσου της πνευματικής αναζήτησης, επιδιώκει να απαντήσει σε πολλά ερωτήματα που προκύπτουν κατά την διάρκεια αυτού του ταξιδιού της και οδηγούν σε μεγαλύτερη πνευματική ολοκλήρωση.

Ο σκοπός της ψυχής έχει βαθιά πνευματικό χαρακτήρα. Είναι η εμβάθυνση της ευαισθητοποίησης, των αξιών, και το σημαντικότερο, να έχει μεγαλύτερη πληρότητα μέσα της. Και κάθε ψυχή δεν πρέπει να ξεχνά ότι είναι αλληλένδετη με τις άλλες ψυχές και μαθαίνει μέσα από αυτές. Κανείς δεν ζει μόνος. Ως εκ τούτου, ό, τι έχει επιλέξει να κάνει ή να μάθει επηρεάζει όλους τους άλλους και επηρεάζεται από όλους τους άλλους.

Οι προκλήσεις στο δρόμο της ανακάλυψης του σκοπού της ψυχής.

Όταν μιλάμε για σκοπό στη ζωή μας, είναι η συνειδητή προσπάθεια να δημιουργήσουμε κάτι. Μερικές φορές αυτό που θέλουμε πραγματικά φαίνεται αδύνατο ή ακατόρθωτο να γίνει. Όταν είμαστε βυθισμένοι στην αρνητικότητα, αισθανόμαστε χωρίς σκοπό και ότι ζούμε χωρίς νόημα. Όταν ξέρουμε ποιοι είμαστε και κατανοήσουμε τα Θεία δώρα, η ζωή μας έχει περισσότερο νόημα. Εάν κατανοήσουμε τα κίνητρά μας και τους φόβους μας είναι πιο εύκολο να ξεπεράσουμε τα εμπόδια και τους φραγμούς. Όταν είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας, αυτή η αρμονία αντικατοπτρίζεται και στον κοινωνικό μας περίγυρο.

Η ζωή μας καθορίζεται από τα κίνητρα της ψυχής μας. Μόλις καταλάβουμε το σκοπό της ψυχής μας, μπορούμε να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε εδώ σ’ αυτή τη ζωή και ότι είμαστε υπόλογοι για το μέλλον μας. Το αποτέλεσμα είναι να επιταχύνουμε την προσωπική μας ανάπτυξη και την πνευματική μας πρόοδο. Αν λάβουμε υπόψη μας τις εμπειρίες του παρελθόντος, ειδικά τις επώδυνες, και τις δούμε πιο πνευματικά, θα συνειδητοποιήσουμε ότι η επίδρασή τους συνέβαλε στο να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα.

Σκοπός της ζωής μας δεν θα πρέπει να είναι εν γένει, η πορεία της σταδιοδρομίας μας ή ο μεγάλος έρωτας. Ο αληθινός σκοπός της ζωής μας ανάγεται στη Θεία σφαίρα. Εξαιτίας αυτού, έχουμε έρθει εδώ κάτω στη γη για να μαθαίνουμε από τις εμπειρίες μας. Η ζωή μας δεν είναι γραφτό να είναι μόνο ένας αγώνας. Το βλέπουμε έτσι όταν μας καταλαμβάνουν οι φόβοι μας ή αισθανόμαστε ανίσχυροι ή επιδιώκουμε κάτι που δεν είναι γραφτό να γίνει.

Πώς θα βρούμε το σκοπό στη ζωή μας;

Όλοι μας έχουμε βασικές ανάγκες που πρέπει να ικανοποιηθούν, όπως συναισθηματική και οικονομική ασφάλεια, το φαγητό, η ένδυση, η οικογένεια. Βέβαια, οι προτεραιότητες είναι διαφορετικές για τον καθένα μας και επίσης εξαρτώνται και από τις περιστάσεις. Κάποιοι άνθρωποι βάζουν τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές τους. Εκείνοι που έχουν έναν υψηλότερο σκοπό σ’ αυτή τη ζωή, πρέπει πρώτα να επικεντρωθούν στη θεραπεία της δικής τους ψυχής και μετά να δώσουν στους άλλους.

Όταν η καθημερινή μας ζωή είναι χαοτική και οι περισσότεροι από μας έχουμε κάποιες καταστροφικές συνήθειες, αυτό μας αφήνει λίγο χρόνο για αυτοανάλυση και βαθύ συλλογισμό. Θα χρειαστεί να κάνουμε αλλαγές στον τρόπο που κατανέμουμε το χρόνο μας προκειμένου να βρούμε το σκοπό της ζωής μας. Αυτό μπορεί να γίνει είτε μειώνοντας τις περιττές δαπάνες, είτε ζώντας πιο απλά, είτε κάνοντας κάποια αλλαγή προτεραιοτήτων ή κάποια αλλαγή των συνηθειών μας.

Χρειαζόμαστε την υποστήριξη της οικογένειας, των φίλων μας και των αγαπημένων μας προσώπων. Θα πρέπει να μας περιβάλλουν θετικοί άνθρωποι, οι οποίοι θα συμβάλουν στην παροχή κινήτρων και θα είναι καλοί ακροατές. Θα πρέπει επίσης να ενισχύσουμε την προσωπική μας δύναμη. Ο αυτοσεβασμός, η αυτοπεποίθηση και το θάρρος είναι υψίστης σημασίας για να οικοδομήσουμε γερά θεμέλια στη ζωή μας.

Θα πρέπει να πιστεύουμε στα ταλέντα μας, στις ικανότητές μας και στις αξίες. Όταν πιστέψουμε στον εαυτό μας, θα νιώσουμε ενθουσιασμό και ψυχική αναγέννηση. Κατανοώντας τις αξίες μας στη δουλειά, στις προσωπικές μας σχέσεις, στην κοινωνία και την πνευματικότητα, βάζουμε τον θεμελιώδη λίθο για την κατανόηση του σκοπού στη ζωή μας.

Αναγέννηση ψυχής

Όταν θα ορίσουμε τι ξυπνά το πάθος μας για ζωή και συνδεθούμε με αυτό το πάθος σε ένα πολύ βαθύ επίπεδο, τότε θα αισθανθούμε σωματικά, συναισθηματικά και πνευματικά αναγεννημένοι. Μπορούμε να ψάξουμε βαθύτερα το νόημα και την κατεύθυνση της ζωής μας με αυτοανάλυση και εσωτερικό διαλογισμό. Μόλις βρούμε το σκοπό της ζωής μας, κάνουμε το πρώτο μεγάλο βήμα στην προσωπική μας ανάπτυξη και αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις της ζωής πιο εύκολα. Και θα πρέπει να ξέρουμε ότι η προσωπική ανάπτυξη συντελείται ξεπερνώντας τα εμπόδια και τις προκλήσεις που θα συναντήσουμε στο δρόμο μας.

Ψυχή χωρίς σκοπό, είναι μια χαμένη ψυχή. Συχνά, όσοι δεν έχουν σκοπό, νιώθουν ανασφάλεια, αμφισβήτηση και απόρριψη. Η ανακάλυψη αυτού του σκοπού της ψυχής, κάθε μέρα, είναι η αποστολή του κάθε ανθρώπου πάνω στη γη. Γιατί ακόμα και τα προβλήματα έχουν ένα σκοπό. Θα υπάρχουν έτσι ώστε ο καθένας από εμάς μπορεί να ανακαλύψει το δικό του μοναδικό λόγο ύπαρξης. Όλοι μας έχουμε μια προσωπική και ηθική ευθύνη να ανακαλύψουμε την αποστολή μας σε αυτή τη ζωή και να αφήσουμε θετικές εντυπώσεις στους γύρω μας. Και τότε θα βρούμε τη χαρά μέσα μας και θα νιώθουμε ολοκλήρωση και νόημα. Είναι ο λόγος της ύπαρξής μας πάνω στη Γη.

Μπορεί να είναι δύσκολο σε αυτό τον κόσμο να εκφράσουμε ποιοι πραγματικά είμαστε σε επίπεδο της ψυχής. Χρειάζεται δύναμη, τόλμη και θάρρος. Αλλά το σύμπαν θυμίζει σε όλους μας ότι αυτό είναι και το ταξίδι της ψυχής σε αυτή τη ζωή και θα πρέπει να απολαμβάνουμε και να τιμούμε το κάθε μας βήμα. Για κάθε ψυχή υπάρχει ένα μονοπάτι για να περπατήσει σε αυτή την ζωή που μόνο ο εσώτερος εαυτός μας μπορεί να το γνωρίζει. Ο τελικός σκοπός της ψυχής είναι η πνευματική της εξέλιξη, να γίνει πιο φωτισμένη, να αποστασιοποιηθεί από τις παγίδες που θα συναντήσει στην πορεία της εξέλιξής της και να μεγιστοποιήσει την πνευματική της ανάπτυξη.

Ηλέκτρα Καλλέργη

http://astropedia.gr

ΗΜΟΥΝ ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΗΝ ΟΥΡΑ ΤΗΣ ΠΥΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η Άννα Κορακάκη «χρυσή» ΚΑΙ στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Μπολόνια

Ανίκητη είναι η Άννα Κορακάκη στα σπορ πιστόλι από 25μ. Μετά τον θρίαμβό της στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο Ντε Τζανέιρο, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο και στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, που διεξήχθη στην Μπολόνια. Είναι η πρώτη φορά που νικά σε αυτή τη διοργάνωση σε επίπεδο γυναικών.

Η 20χρονη Ελληνίδα Ολυμπιονίκης από τον προκριματικό γύρο πέρασε ως 5η, το ίδιο και στα προημιτελικά, όπου πρώτευσε η Κινέζα Γινγκίνγκ Ζανγκ. Και στον τελικό έδειξε ασυναγώνιστη, καθώς από την αρχή ήταν η πιο εύστοχη από τις οκτώ σκοπεύτριες και παρέμεινε στην πρώτη θέση σε όλους τους γύρους.

Στο τέλος αναμετρήθηκε με την Κινέζα Γιανκμί Κιμ, η οποία περιορίστηκε στο ασημένιο μετάλλιο, καθώς η Κορακάκη είχε ήδη εξασφαλίσει το χρυσό.

Το χάλκινο πήρε η Ουκρανή Ολένα Κόστεβιτς, ενώ η Γερμανίδα Μόνικα Καρς, που είχε πάρει το ασημένιο μετάλλιο στο Ρίο, έμεινε στην 4η θέση.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

http://sports.in.gr

Η ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΠΕΡΝΑ ΣΕ ΑΛΛΟ ΣΥΜΠΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Η θεωρία υπονοεί ότι δεν υπάρχει θάνατος της συνείδησης. Υπάρχει μόνο η σκέψη του συνειδησιακού θανάτου, επειδή οι άνθρωποι ταυτίζονται με το υλικό τους σώμα. Πιστεύουν ότι αφού το σώμα πρόκειται να χαθεί, αργά ή γρήγορα, το ίδιο θα γίνει και με τη συνείδησή. Εάν το σώμα δημιουργεί τη συνείδηση, τότε η συνείδηση θα εξαφανιστεί μαζί με το θάνατο του σώματος. Αλλά, αν το σώμα λαμβάνει τη συνείδηση με τον ίδιο τρόπο που η καλωδιακή τηλεόραση λαμβάνει τα δορυφορικά σήματα, τότε, φυσικά, η συνείδηση δεν τελειώνει με το θάνατο του υλικού περιβλήματος. Στην πραγματικότητα, η συνείδηση υπάρχει έξω από τους περιορισμούς του χρόνου και του χώρου. Είναι σε θέση να είναι οπουδήποτε: στο ανθρώπινο σώμα και έξω από αυτό. Με άλλα λόγια, είναι μη εντοπισμένη κατά τον ίδιο τρόπο που τα κβαντικά αντικείμενα είναι μη εντοπισμένα.

Υπάρχουν ταυτόχρονα πολλαπλά σύμπαντα. Σε ένα από αυτά, το σώμα μπορεί να είναι νεκρό, ενώ σε κάποιο άλλο να συνεχίζει να υφίσταται απορροφώντας τη συνείδηση, που μεταπήδησε σε αυτό το σύμπαν. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση κάποιου που πεθαίνει ταξιδεύει μέσω ενός τούνελ και καταλήγει όχι στην κόλαση ή στον παράδεισο, αλλά σε έναν παρόμοιο κόσμο με αυτόν που κάποτε κατοικούσε, αλλά αυτή τη φορά ζωντανή. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται συνεχώς και απείρως.

Πολλαπλοί κόσμοι

Αυτή η ελπιδοφόρα, αλλά εξαιρετικά αμφιλεγόμενη θεωρία μεταξύ της επιστημονικής κοινότητας, έχει πολλούς αυθόρμητους υποστηρικτές, όχι μόνο ανθρώπους που αναζητούν μια ελπίδα, αλλά και ορισμένους γνωστούς επιστήμονες. Είναι οι φυσικοί και οι αστροφυσικοί που συμφωνούν με την ύπαρξη παράλληλων κόσμων και που προτείνουν τις θεωρίες για τα πολλαπλά σύμπαντα. Υπερασπίζονται αυτές τις θεωρίες και πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν φυσικοί νόμοι που απαγορεύουν την ύπαρξη παράλληλων κόσμων.

Το Διάστημα αποτελείται από πολλές διαστελλόμενες σφαίρες, οι οποίες με τη σειρά τους δημιουργούν παρόμοιες σφαίρες και ούτω καθεξής έως το άπειρο. Απέχουν μεταξύ τους εντός του σύμπαντος και η κάθε μια δεν γνωρίζει την ύπαρξη της άλλης, αλλά αποτελούν μέρη του ίδιου φυσικού σύμπαντος.

Το γεγονός ότι το σύμπαν μας δεν είναι μοναδικό υποστηρίζεται από τα δεδομένα που έλαβε το διαστημικό τηλεσκόπιο Planck. Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, οι επιστήμονες κατάφεραν να συνθέσουν τον πιο ακριβή χάρτη του κοσμικού μικροκυματικού φόντου, που λέγεται επίσης κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου, που οφείλεται στο Big Bang και υπάρχει μέχρι σήμερα.

Ψυχή

Οι ψυχές μας, στην πραγματικότητα, αποτελούνται από το ίδιο υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένο το σύμπαν και μπορεί να υπάρχουν από την αρχή του χρόνου. Οι εγκέφαλοί μας είναι απλώς δέκτες της πρωτο-συνείδησης την οποία ενισχύουν, πράγμα που είναι ενύπαρκτο στη δομή του χωροχρόνου. Έτσι, πράγματι, ένα μέρος της συνείδησής, το άυλο, θα ζήσει μετά το θάνατο του φυσικού σώματος.

Η σύνδεση της συνείδησης με την κβαντική θεωρία εξηγεί πράγματα όπως τις επιθανάτιες εμπειρίες, την αστρική προβολή, τις εξωσωματικές εμπειρίες, ακόμα και τη μετενσάρκωση χωρίς να χρειάζεται να προσφύγουμε σε θρησκευτικές ιδεολογίες. Η ενέργεια της συνειδητότητας μπορεί να ανακυκλώνεται εκ νέου σε διαφορετικά σώματα με κάποιον τρόπο ή να υπάρχει έξω από το φυσικό σώμα σε κάποιο άλλο επίπεδο της πραγματικότητας ή να μεταβαίνει σε ένα άλλο σύμπαν.

Πηγή: http://www.wakingtimes.com/

Ολόκληρο το άρθρο εδώ: http://www.awakengr.com

ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΑΡΙΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΟ ΔΑΣΟΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟΠΗ

Βρέθηκε απολιθωμένο δάσος, μοναδικό για τα ελληνικά δεδομένα, ίσως και παλαιότερο αυτού της Μυτιλήνης.

Παρατηρήθηκε από ερευνητές του Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης, να υπάρχει διάσπαρτος ένας μεγάλος αριθμός ευρημάτων διάφορων μεγεθών αποτελούμενων από κορμούς, μήκους αρκετών μέτρων.
Ακόμη, βρέθηκαν απολιθώματα φύλλων διαφόρων ειδών σε άριστη κατάσταση.

Η επιβεβαίωση της αξίας των ευρημάτων προέκυψε από τον Τομέα Ιστορικής Γεωλογίας - Παλαιοντολογίας του Τμήματος Γεωλογίας και Γεωπεριβάλλοντος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών που ανέλυσε όλα τα δείγματα που εστάλησαν από τον Φορέα.

Στην αναφορά του πανεπιστημίου τονίζεται ότι τα δείγματα είναι απολιθωμένα ξύλα.

Μεταξύ άλλων, υπογραμμίζεται, ακόμα, πως «αποτελούν ένα αξιόλογο στοιχείο της παλαιοβλάστησης της περιοχής το οποίο θα πρέπει να μελετηθεί πιο συστηματικά και αναλυτικά».

Επισημαίνεται ότι πρόκειται «για μοναδικά ευρήματα ίσως και αρχαιότερα του απολιθωμένου δάσους της Μυτιλήνης».

Στην ίδια αναφορά του πανεπιστημίου τονίζεται ότι από την μορφή των ιζημάτων και την υπάρχουσα βιβλιογραφική γνώση της περιοχής μπορεί να υποτεθεί ότι η απόθεση πραγματοποιήθηκε μεταξύ 34 έως και 14 εκατομμυρίων ετών από σήμερα, χρονολογίες που όμως αφορούν εκτίμηση της ηλικίας και όχι προσδιορισμό με βάση τα υφιστάμενα στοιχεία.

Πηγή (περισσότερα): http://www.iefimerida.gr

Συνέντευξη Τύπου για μια σπουδαία παγκόσμια ανακάλυψη έδωσε ο Πρόεδρος του Φορέα Διαχείρισης Οροσειράς Ροδόπης κ. Σταύρος  Κεχαγιόγλου: Παγκόσμια αποκάλυψη! ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΑΠΟΛΙΘΩΜΑΤΑ 34 εκατ. χρόνων στο Πάρκο της Οροσειράς Ροδόπης! | MAXHTHΣ

ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ

ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ

Ο ΕΡΩΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ

Ο Έρως. Είναι ο αρχαιότερος των Θεών και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία (ΗΣΙΟΔΟΣ ΘΕΟΓΟΝΙΑ). Ο Φτερωτός Θεός που έχει την δύναμη να κατευνάζει μέχρι και τους πολέμους, (ΕΡΩΣ ΑΝΙΚΑΤΕ ΜΑΧΑΝ), όπως ο Σοφοκλής το αναφέρει στην ΑΝΤΙΓΟΝΗ, και Θεούς και Ανθρώπους να ενώνει.Την ομορφιά και το κάλλος του ερωτεύτηκε η ψυχή, και μην μπορώντας να αντισταθεί στην τέλεια φύση του, συνευρέθηκε στην κλίνη του. Ήταν η μοναδική θνητή που μπόρεσε και αντίκρισε την τέλεια και άψογη μορφή του. Και ο Έρως όμως ενόσω την είχαν ενημερώσει ότι, δεν πρέπει να δει το πρόσωπο του αυτή παράκουσε τις εντολές των θεών, αυτός την συγχώρεσε και όχι μόνο μια φορά, και στο τέλος ανάγκασε έως και την μητέρα του την Αφροδίτη, να την κάνουν Αθάνατη.Έτσι για να μπορέσει η ψυχή να γίνει αθάνατη, πρέπει να εναρμονιστεί με τον Έρωτα και να μπορέσει να ξεπεράσει την επίγεια (Πάνδημη) Αφροδίτη και να φτάσει στην Ουράνια Αφροδίτη.

Ο ΜΥΘΟΣ ΒΡΙΘΕΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ, που έχουν να κάνουν με το ταξίδι της αθάνατης ουράνιας ψυχής στον κόσμο της ύλης, και την τελική ένωση της εκ νέου με το Ουράνιο λίκνο της. Εν τάχη θα μπορούσαμε να υποδείξουμε, κάποια στοιχεία. 

Ο Έρωτας συμβολίζει σε κοσμογονικό επίπεδο, την αέναο ενοποιό δύναμη, που εξελίσσει το σύμπαν. Η ψυχή σε ανθρώπινο επίπεδο, έχει άλλες δύο αδελφές, γεγονός που μας παραπέμπει στο τρισυπόστατο της ανθρώπινης φύσης (Νους, ψυχή, σώμα). Η ψυχή στην κατώτερη φύση της, μετέχει του θείου έρωτα, δίχως όμως να το γνωρίζει, καθώς υποτάσσεται από τα ανθρώπινα πάθη, και την δέσμευση της ύλης, ξεχνώντας την ουράνια καταγωγή της. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος πρέπει να υποβληθεί σε δοκιμασίες, πριν επιτύχει την μέθεξη και την μακαριότητα της αθανασίας.

Στην πρώτη δοκιμασία υποδεικνύεται πως Θειο ενυπάρχει και ζωοποιεί κάθε τμήμα του σύμπαντος, όσο ασήμαντο και εάν φαίνεται. Συνεπώς και ο άνθρωπος σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οφείλει να συνειδητοποιήσει, πως αποτελεί το τμήμα ενός συνόλου, το οποίο, µε τη σειρά του, συνδέεται και εξαρτάται από άλλα σύνολα εντός ενός ευρύτερου οικοσυστήματος.

Στην δεύτερη δοκιμασία, παρότι οι ανθρώπινες ψυχές μετέχουν του Θείου, (τα κέρατα υποδηλώνουν την επαφή με το Θείο), οι αντιληπτικές δυνάμεις του ανθρώπου (και ο τρόπος έκφρασης τους, ομιλία) επικεντρώνονται στην ικανοποίηση του «εγώ» και της κατώτερης φύσης του. Κατά την διάρκεια μόνο του ύπνου, η ψυχή, ασυνείδητα έχει την δυνατότητα να ταξιδεύει πέρα από όρια του χωροχρόνου.

Η Τρίτη δοκιμασία έχει σχέση με την κάθαρση (νερό - πηγή), και την χαλιναγώγηση των παθών( δράκοι) που οφείλει να υποστεί η ψυχή, πριν την ανάβαση της (αετός του Δία) προς το ουράνιο λίκνο της.

Τέλος η κατάβαση στον Άδη και η επιστροφή, (ένα κοινό αρχετυπικό μοτίβο σε όλες τις μυήσεις) υποδεικνύει πως το τέλος του επίγειου κύκλου, είναι απλώς μία μετάβαση της μορφής σε κάποια άλλη, και καταδεικνύει την αιωνιότητα της ψυχής.

Τίποτα δεν περισσεύει στην φύση. Χαρακτηριστικό είναι αυτό που πρέσβευε ο Aναξίμανδρος. «Οτιδήποτε γεννιέται μέσα στη φύση έχει ένα χρέος, που το πληρώνει όταν αποσυντίθενται, δίνοντας έτσι καινούργια ζωή»...

http://xletsos-basilhs.blogspot.com/ , http://gomedusa.blogspot.com/  , Dadocorpus

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ - ΕΝΑΣ «ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΑΠΟ ΣΚΗΝΗΣ»

Ο Ευριπίδης γεννήθηκε στη Σαλαμίνα γύρω στο -485 και πέθανε το -406 στην Πέλλα της Μακεδονίας. Πατέρας του ήταν ο κτηματίας Μνήσαρχος και μητέρα του η Κλειτώ. Η κωμωδία, που χτύπησε ανελέητα τον Ευριπίδη, εξαιτίας των επαναστατικών του απόψεων, θέλει τον Μνήσαρχο μπακάλη και την Κλειτώ μανάβισσα.

Η καλή οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, έδωσε στον Ευριπίδη την ευκαιρία να λάβει μια εξαιρετική μόρφωση και να συναναστραφεί με προσωπικότητες όπως ο Σωκράτης, αλλά και οι σοφιστές Πρωταγόρας, Αναξαγόρας και Πρόδικος, των οποίων τη διδασκαλία άκουσε και, σε γενικές γραμμές, ενστερνίστηκε, διατηρώντας όμως στο ακέραιο την πνευματική του ανεξαρτησία.

Ο πατέρας του τον προέτρεψε να ασχοληθεί αρχικά με τον αθλητισμό (παγκράτιο και πυγμαχία), εξαιτίας ενός χρησμού που προέβλεπε νίκες σε αγώνες. Λένε επίσης ότι ασχολήθηκε και με τη ζωγραφική και ότι υπήρξε χορευτής και λαμπαδηφόρος στις λατρευτικές τελετές προς τιμή του Ζωστήριου Απόλλωνα.

Έκανε δύο γάμους, πρώτα με τη Μελιτώ κι ύστερα με τη Χοιρίνη, και απέκτησε τρεις γιους, τον Μνησαρχίδη, τον Μνησίλοχο και τον Ευριπίδη. Παρουσιάζεται ως άνθρωπος δύστροπος και μοναχικός, που του άρεσε να απομονώνεται στη μεγάλη βιβλιοθήκη του ή σε ένα σπήλαιο της Σαλαμίνας και να χάνεται στις σκέψεις του.

Τόσο με τον τρόπο ζωής του, όσο και με το έργο του, ξεσήκωσε αντιδράσεις από την μεριά των συντηρητικών. Δύο ποιητές, ο Κλέων και ο Υγιαίνων, τον ενέπλεξαν σε δικαστική διαμάχη, ο πρώτος κατηγορώντας τον για ασέβεια και ο δεύτερος επιδιώκοντας να ανταλλάξει την περιουσία του με τη δική του. Ακόμα, ο Ευριπίδης κατηγορήθηκε για αθεΐα.

Η εχθρική στάση των συμπατριωτών του τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί και να περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην Πέλλα, όπου εγκαταστάθηκε ύστερα από πρόσκληση του Μακεδόνα βασιλιά Αρχέλαου και όπου άφησε την τελευταία του πνοή.

Ο Ευριπίδης υπήρξε πολυγραφότατος. Τα έργα του, που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας, είναι τα εξής: Άλκηστις, Μήδεια, Ιππόλυτος Στεφανηφόρος ή Στεφανίας, Ηρακλείδαι, Εκάβη, Ικέτιδες, Ανδρομάχη, Ηλέκτρα, Ελένη, Ιφιγένεια η εν Ταύροις, Ίων, Φοίνισσαι, Τρωάδες, Ηρακλής μαινόμενος, Ορέστης, Ιφιγένεια η εν Αυλίδι, Βάκχαι, Κύκλωψ (το μοναδικό σατυρικό δράμα που σώζεται ολόκληρο).

Εκτός από αυτά, έχουμε αποσπάσματα και τίτλους από πενήντα οκτώ ακόμη τραγωδίες και επτά σατυρικά δράματα. Στους δραματικούς αγώνες, ο Ευριπίδης πρωτοεμφανίστηκε το -455, παρουσιάζοντας τις Πελιάδες, αλλά μόλις το -441 βραβεύτηκε για πρώτη φορά με το πρώτο βραβείο.

Το συγγραφικό του έργο είναι πρωτοποριακό από πολλές απόψεις. Σε γενικές γραμμές, θα λέγαμε ότι ο Ευριπίδης στρέφει την ματιά της τραγωδίας από τον Όλυμπο στη Γη και από τους (απόμακρους) θεούς και τους (ιδανικούς) ήρωες στους (κοντινούς και ατελείς) ανθρώπους. Έχει χαρακτηριστεί ως «ποιητής του ελληνικού διαφωτισμού» και «φιλόσοφος από σκηνής».

Όπως επισημαίνει ο Ερρίκος Μπελιές (Ευριπίδου Τρωάδες, εκδόσεις Πατάκη, 1999, σ. 17-18), σε σύγκριση με τους δύο άλλους τραγικούς ποιητές ο Ευριπίδης έδωσε στους ήρωες των έργων του νέα χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Είναι κοινή διαπίστωση πως ο Αισχύλος παρουσίαζε τα πρόσωπα υπερφυσικά και μεγαλοπρεπή κι ο Σοφοκλής εξιδανικευμένα, τέτοια που έπρεπε να είναι. Αντίθετα, ο Ευριπίδης τα εμφάνιζε πραγματικά, ρεαλιστικά, σύμφωνα με τα ανθρώπινα μέτρα, όπως πραγματικά ήταν.

Ενώ πάλι τα πρόσωπα των δύο άλλων τραγικών ακολουθούν το δράμα που χαράζει γι’ αυτούς η μοίρα ή η βούλησή τους, τα πρόσωπα του Ευριπίδη εμφανίζονται ασταθή και στις προθέσεις και στις αποφάσεις τους. Ο Ευριπίδης αποδίδει στους ήρωές του μίση και ιδιοτέλειες, μικροπρέπειες και ταπεινά κίνητρα και τους περιβάλλει πολλές φορές με έναν αμφίβολο ηρωισμό και μια αμφισβητήσιμη μεγαλοψυχία. Εξέχουσα θέση στο έργο του κατέχουν οι νέοι και οι γυναίκες.

Είναι βέβαιο πως κάποιες γυναικείες μορφές, όπως η Μήδεια [που σκοτώνει τα παιδιά της και εκδικείται με μανία τον Ιάσονα για την απιστία του], είναι αποκρουστικές κι αντίθετες με το κοινό αίσθημα, δεν υπάρχει όμως αμφιβολία πως μέσα από τα έργα του παρελαύνουν γυναίκες που ακτινοβολούν αρετή, ηθικό κάλλος και ψυχικό μεγαλείο και δύναμη.

Έτσι, η Άλκηστη [που προσφέρεται να πεθάνει αυτή, προκειμένου να ζήσει ο άντρας της, τον οποίο έρχεται να πάρει ο θάνατος] είναι μια από τις ευγενέστερες μορφές της Αρχαίας Ελληνικής Λογοτεχνίας, ενώ η Μακαρία, η Πολυξένη και η Ιφιγένεια, που παραδίδονται με τη θέλησή τους στο θάνατο για την πατρίδα, αποτελούν πρότυπα προς μίμηση, φορείς του πολιτειακού ιδεώδους, υποδείγματα που συγκινούσαν τους Αθηναίους της εποχής εκείνης.

Του Γιώργου Β. Μιχαήλ

http://www.egriechen.info/

«…ΕΣΚΑΨΕ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΕ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗΝ»

Πλουτάρχου - Ηθικά
 «Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής» Λόγος Β΄ 9.1-5

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΙ

Ο Μέγιστος των Ελλήνων Αλέξανδρος, πέραν των γνωστών ασιατικών λαών, τους οποίους επιτυχώς αντιμετώπισεν ή έπεισε να αποδεχθούν την εκπολιτιστικήν του προσπάθειαν, ήλθε σε πολεμικήν αντιπαράθεσιν και με λαούς ΥΠΟΧΘΟΝΙΟΥΣ!
Αυτό δεν αποτελεί δοξασίαν! Είναι μία πραγματικότης, η οποία μαρτυρείται και από τις Αρχαίες πηγές.
Συγκεκριμένα ο ιστορικός μας και ηθικολόγος Πλούταρχος, ο οποίος διετέλεσεν και διά βίου ιερέας των Δελφών, στο έργον του «Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής», αναφέρει λιτά αλλά εύστοχα και χωρίς περιθώρια παρερμηνείας τα ακόλουθα:

«…..Καί βάθεσι χιόνων κατακεχωσμένα έθνη και ΠΟΛΕΙΣ ΥΠΟ ΓΗΝ ΕΝΔΕΔΥΚΥΪΑΣ ΔΙΩΡΥΞΕ, καί θάλασσαν μαχομένην έπλευσε, καί θίνας ανύδρους τας Γεδρωσίων καί Αραχωσίων οδεύων εν θαλάττη πρότερον ή εν γή φυτόν είδεν….»

«¨….Κι ακόμη επέρασεν και ήλθε σε λαούς που ζούσαν χωμένοι στο χιόνι και ΕΣΚΑΨΕ ΚΑΙ ΕΦΘΑΣΕ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΗΝ, και σε θάλασσες τρικυμιώδεις έπλευσεν και θίνες άνυδρες στις χώρες των Γεδρωσίων και των Αραχωσίων όδευσεν, προτού δει φυτόν, όχι στην γην, αλλά στην θάλασσαν…»
(Πλουτάρχου: Ηθικά «Περί της Αλεξάνδρου τύχης ή αρετής» Λόγος Β΄ 9.1-5)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)

ΣΣΑΣ - Έπαρση & Υποστολή Σημαίας στον Λευκό Πύργο

Έπαρση και υποστολή σημαίας στον Λευκό Πύργο Θεσσαλονίκης από άγημα της Στρατιωτικής Σχολής Αξιωματικών Σωμάτων.

Theo Batsioulas

ΤΟ ΙΕΡΟ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΠΑΓΓΑΙΟ

Δημιουργός φωτογραφίας:

Αβραάμ Αποστολακάκης 

Κατά τον Πλούταρχο το όνομα του το όρος το πήρε από τον Παγγαίο, που ήταν γιος του θεού Άρη και της Κριτοβούλης. Στα ομηρικά χρόνια ονομαζόταν Νύσσα και αργότερα Καρμάνιο.
Οι πρώτοι κάτοικοι του ονομάζονταν Δερρίοπες,από τα δέρματα που φορούσαν και ζούσαν με το ψάρεμα και το κυνήγι, σημειώνει ο Πλούταρχος.
Προφανώς κατάλοιπο αυτού του τρόπου ενδυμασίας των Δερριόπων αποτελεί και η σκευή των δρώντων στο  Μοναστηράκι, στη Νικήσιανη, στην Καλή Βρύση, στην Πετρούσα και στους Πύργους κατά το τριήμερο 6-8 Ιανουαρίου.

Ο Ηρόδοτος αναφερόμενος σ’ αυτό γράφει τα ακόλουθα:
«Ταύτας μεν δη τας πόλιας τας παραθαλάσσιας τε και Ελληνίδας εξ ευωνύμου χειρός απεργών παρεξήιε, έθνεα δε Θρηίκων των της χώρης οδόν εποιέετο τοσάδε, Παίτοι , Κίκονες , Βίστονες ,Σαπαίοι ,Δερσαίοί, Ήδωνες, Σάτραι. Τούτων αι μεν παρά θάλασσαν κατοικημένοι εν τήσι νηυσί είποντο. Οι δε αυτών την μεσόγαιαν οικέοντες καταλεχθέντες τε υπ’ εμού, πλην Σατρεων οι άλλοι πάντες πεζή αναγκαζόμενοι είποντο. Σάτραι δε ουδενός κω ανθρώπων υπήκοοι εγένοντο, όσον ημείς ίδμεν, αλλά διατελεύσι το μέχρι εμεύ αιεί εόντες ελεύθεροι μούνοι Θρηίκων-οικέουσί τε γαρ όρεα υψηλά, ίδησί τε παντοίησι και χιόνι συνηρεφέα, και εισίτα πολέμια άκροι. Ούτοι οι του Διονύσου το μαντήιόν εισι εκτημένοι-το δε μαντήιόν τούτο έστι μεν επί των ορέων των υψηλοτάτων, Βησσοί δε των Σατρέων εισί οι προφητεύοντες του ιερού, πρόμαντις δε η χρέωσα κατάπερ εν Δελφοίσι, και ουδέν ποικιλώτερον».

Αυτές λοιπόν τις παραθαλάσσιες ελληνικές πόλεις αφήνοντας στα αριστερά του ο Ξέρξης προχωρούσε. Θρακικοί δε λαοί, που μέσα από τις χώρες τους περνούσε, ήταν οι εξής: οι Παίτοι, οι Κίκονες, οι Βίστονες, οι Σαπαίοι, οι Δερβαίοι, οι Ηδωνοίκαι οι Σάτραι.
Από αυτούς όσοι κατοικούσαν στα παράλια ακολουθούσανε με το ναυτικό, ενώ όλοι οι άλλοι, όσοι κατοικούν στα μεσόγεια, εκτός από τους Σάτρες, υποχρεώθηκαν να ακολουθήσουν το πεζικό.
Οι Σάτρες, όσο ξέρω εγώ, δεν υποδουλώθηκαν ποτέ μέχρι σήμερα σε κανένα, παρά μόνο αυτοί από τους θράκες εξακολουθούν ως τα δικά μου χρόνια να μένουν ελεύθεροι, γιατί κατοικούν επάνω σε ψηλά βουνά σκεπασμένα από κάθε είδους δάση και από χιόνια και είναι εξαίρετοι πολεμιστές. Αυτοί είναι που έχουν το μαντείο του Διονύσου.
Το μαντείο αυτό είναι επάνω στο πιο ψηλό βουνό (= κορυφή) και εκείνοι που είναι προφήται στο ιερό αυτό είναι οι Βησσοί από το λαό των Σατρών. Και, όπως ακριβώς και στους Δελφούς, η προμάντις που δίνει τους χρησμούς είναι γυναίκα. Δεν υπάρχει τίποτε άλλο εξαιρετικό.

Την επιστασία του ιερού του Διονύσου, που βρισκόταν μέσα στην επικράτεια των Σατρών, λαού ανυπότακτου, κατά τη μαρτυρία του Ηροδότου, την είχαν οι Σάτρες, που παράλληλα εκμεταλλεύονταν και ένα μεγάλο μέρος από τα μεταλλεία χρυσού και αργύρου του Παγγαίου, κάτι που τους έδινε τεράστια δύναμη οικονομική και τους παρείχε τη δυνατότητα καλύτερου πολεμικού εξοπλισμού, γεγονός που μαζί με τη γεωγραφική τους θέση εξηγεί και το ανυπότακτο

Και ενώ την επιστασία του ιερού του θεού την είχαν οι Σάτρες, θρησκευτικοί επόπτες ήσαν οι Βησσοί που ανήκαν στη φυλή των Σατρών. Αυτοί ήταν εκείνοι που ερμήνευαν τα «σημεία» του θεού.
Αν ήταν όνειρα, τα εξηγούσαν, ενώ, όταν εκφράζονταν με λόγια τα «σημεία» του θεού, τότε οι Βησσοί συναρμολογούσαν τις κραυγές του εκστασιασμένου πρόμαντη και τις μεταδίδανε ως χρησμό στους πιστούς, με γυναίκα κατά το πρότυπο της Πυθίας.
Στο κείμενο του Ηροδότου, που αναφέρεται στο ιερό του θεού, γίνεται ένας παραλληλισμός με αυτό του μαντείου των Δελφών, γεγονός από το οποίο διαφαίνεται η φήμη και η εμβέλεια του διονυσιακού μαντείου.
Τέλος η φράση του Ηροδότου «ουδέν ποικιλώτερον» μας οδηγεί στη σκέψη ότι γύρω από το διονυσιακό μαντείο είχαν κυκλοφορήσει διάφορες φήμες, στις οποίες αποφεύγει να αναφερθεί ο ιστορικός.

Στο ιερό του θεού στο Παγγαίο αναφέρεται και ο σκηνικός φιλόσοφος Ευριπίδης:
Κρυπτός δ’ εν άντροις της υπαργύρουχθονός ανθρωποδαίμων κείσεται βλέπων φάος, Βάκχου προφήτης, ώστε Παγγαίου πέτραν ώκησε, σεμνός τοίσιν ειδόσιν θεός.
(= Σαν ανθρωπόθεος όμως μέσα στα άντρα θα μένει ασημογής και φως θα βλέπει, όπως στου Παγγαίου θρόνιασε το βράχο ο προφήτης του Βάκχου, που λογιέται θεός και τον τιμούν αυτοί που ξέρουν) .

https://olympia.gr/

ΟΤΑΝ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΓΓΑΙΟ...

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΑΙ ΑΠΟΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ

ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΓΓΑΙΟΥ

ΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ ΟΔΩΝ ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ