ΠΟΙΟΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ;

Δυστυχώς σ' αυτόν τόν τόπο καί σ' αυτούς τούς αναξιόπιστους, αντιστρεπτικούς καιρούς, δέν είσαι μόνο ό,τι δηλώσεις (κατά τόν γνωστό καί εύγλωττο Γιάννη Τσαρούχη), αλλά καί ό,τι δηλώνεις μπορεί νά καθιερώση ένα ασύστολο ψέμα σάν ευρέως αποδεκτή αλήθεια, αν βέβαια οι σκοποί σου είναι αρκούντως δόλιοι ή απευθύνεσαι σέ αγνοούντες που παριστάνουν τούς γνωρίζοντες, που είναι άλλωστε καί τό σύνηθες. Από 'κεί καί πέρα η καραμέλα πιπιλίζεται σέ ανιστόρητα ή μισαλλόδοξα, εν προκειμένω, χείλη καί άντε ν' αποδείξης ότι δέν είσαι ...ελέφαντας! Συκοφαντείτε λοιπόν, συκοφαντείτε... στό τέλος κάτι μένει! Αν μάλιστα έχετε τό προνόμιο νά είστε χρισμένοι "πνευματικοί" ή "θρησκευτικοί" ταγοί, η επιτυχία είναι σίγουρη, καί ποιά αλήθεια καί ποιά αποστομωτική βιβλιογραφία καί πρός ποιούς, θά αμφισβητήσει τά μαργαριτάρια τής αυθεντίας σας!

Ετσι οι τυπολάτρες καί δογματολήπτες βάφτισαν "ειδωλολάτρες" τούς ευσεβείς τού Πνεύματος καί τής Συμπαντικής Αρμονίας.
Οι εφευρέτες καί νονοί τού Σατανά είπαν σκοταδιστές τούς λατρεύοντες τό Φώς.
Οι μισαλλόδοξοι, μέ τούς τόσους θρησκευτικούς πολέμους, ονόμασαν θηριώδεις αυτούς που δέν έκαναν ούτε έναν, γιά τέτοια αιτία.

Αυτοί, που τή σχέση Θείου καί Ανθρώπου τήν υποβίβασαν σέ σχέση δουλείας καί φόβου, αφώρισαν εκείνους που τήν ανήγαγαν σέ Φιλότητα καί Φυσική, καθημερινή Επαφή καί Συμβουλή (Χρησμοί) καί Νοητική, Κοσμική προσέγγιση.

Αυτοί που μόνο θεωρητικά ομολογούν "πίστιν ελπιζομένων υπόστασιν καί πραγμάτων έλεγχον, ου βλεπομένων", ενώ στήν πράξη έχουν ανάγκη ασπασμού χρυσοστόλιστων εικόνων (άφθονο αίμα χύθηκε γιά τήν εδραίωση αυτής τής εικονολατρίας!), αφώρισαν αυτούς πού είπαν: "τό Θείον μέν χαλεπόν νοείν, φράσαι δε αδύνατον" (Ερμού εκ τού πρός Τάτ). Η υλο-προσήλωση αυτοκλήθηκε Πνεύμα καί βάφτισε τό Πνεύμα, ύλη !

Η Ελληνική Γραμματεία (όση διασώθηκε από τούς εμπρησμούς) φωνάζει, μέ πάμπολλες φωνές τήν διαστρεβλωμένη Αλήθεια, αλλ' η αλήθεια αυτή δύσκολα φτάνει στ' αυτιά τών σημερινών Ελλήνων, που κουφάθηκαν από Βυζαντινές (στήν ουσία Νεο-Ρωμαϊκές) δογματικές, ανθελληνικές μεθοδεύσεις κι από σκόπιμα παραπλανητική ή ανύπαρκτη, σημερινή Παιδεία.

Οι φωνές όμως αυτές τών "ειδωλολατρών", υπάρχουν καί όστις έχει ώτα, ακουέτω !

1. ...μούνον δ' εσόρα κόσμοιο άνακτα είς έστ', αυτογενής, ενός πάντα τέκτυται, εν δ' αυτοίς αυτός περινίσσεται, ουδέ τις αυτόν εισοράα θνητών, αυτός δέ γε πάντας οράται. Ουδέ τις έσθ' έτερος χωρίς μεγάλου βασιλήος. (Ορφέως, Αποσπασμάτια -fragmenta-αρ. 1) ..παρατήρει τόν μόνον Ανακτα τού Κόσμου Ένας υπάρχει, αυτογέννητος, τά πάντα είναι γεννήματα αυτού τού Ενός, κι Αυτός περιφέρεται μέσα σ' αυτά, κανείς από τούς θνητούς δέν Τόν βλέπει. Αυτός όμως βλέπει τούς πάντες. Ούτε υπάρχει κανείς άλλος, χωριστά από τόν Μεγάλο Βασιλέα

2. Είς Ζεύς, είς Αΐδης, είς Ηλιος, είςΔιόνυσος, είς Θεός εν πάντεσι, τί σοι δίχα ταύτ' αγορεύω; (Ορφέως, Αποσπασμάτια αρ. 4) Ενας ο Ζεύς, ένας ο Αδης, ένας ο Ηλιος (Απόλλων), ένας ο Διόνυσος. Ενας ο Θεός στά πάντα, γιατί σού τά λέω αυτά χωριστά;

3. Νύμφαι-ύδωρ, πύρ-Ηφαιστος, σίτος-Δημήτηρ, η δέ θάλασσα-Ποσειδάων μέγας ηδ' Ενοσίχθων, ...Ηλιος όν καλέουσιν Απόλλωνα κλυτότοξον, ...ιητήρα νόσων, Ασκληπιόν. Εν τάδε πάντα. (Ορφέως, Αποσπασμάτια αρ.28) Οι Νύμφες είναι τό νερό, η φωτιά, ο Ηφαιστος, ο σίτος, η Δήμητρα, η δε θάλασσα ο μέγας Ποσειδών που σείει τή γή, ..ο ήλιος που ονομάζουν Απόλλωνα μέ τό ξακουστό τόξο, ...ιατρό τών νόσων, τόν Ασκληπιό. Ενα είναι όλα αυτά.

4. Πάνα καλώ κρατερόν, νόμιον, κόσμοιο τό Σύμπαν, ουρανόν ηδέ θάλασσαν ιδέ χθόνα παμβασίλειαν καί πύρ αθάνατον, τάδε γάρ μέλη εστί τά Πανός. (Ορφικός Υμνος, αρ. 11, πρός Πάνα) Προσκαλώ τόν δυνατό Πάνα, τόν ποιμένα, τού Σύμπαντος Κόσμου, τόν ουρανό καί τήν θάλασσα, τήν παμβασίλισσα γή καί τό πύρ τό αθάνατο, γιατί όλα αυτά είναι μέλη τού Πανός.

5. Εκ τών πάντων Εν καί εξ Ενός τά πάντα. (Αριστοτέλους, περί Κόσμου 5, 396b, 20)

6. Ουκ εμού, αλλά τού Λόγου ακούσαντες ομολογείν σοφόν εστί Εν πάντα είναι. (Ηράκλειτος, Λόγος περί τού Παντός, δ.) Οχι εμένα, αλλά τόν Λόγο αν ακούσετε, είναι σοφό νά πιστεύετε ότι τά Πάντα είναι Εν.

7. Εν τό σοφόν μούνον, λέγεσθαι εθέλει καί ουκ εθέλει Ζηνός όνομα. (Ηράκλειτος, Λόγος Θεολογικός) Τό Εν καί μοναδικόν Σοφόν θέλει καί δέν θέλει νά έχη τό όνομα τού Διός.

8. Εν τό σοφόν: Επίστασθαι γνώμην, οτέη εκυβέρνησε πάντα διά πάντων. (Ηράκλειτος, Λόγος περί Παντός) Μία είναι η σοφία: Νά κατέχη κανείς τήν Γνώση Αυτού που κυβερνά τά πάντα μέσω πάντων.

9. Ο Θεός ημέρη ευφρόνη, χειμών-θέρος, πόλεμος-ειρήνη, κόρος-λιμός, αλλοιούται δέ όκωσπερ οίνος, οπόταν συμμιγή θυώμασιν, ονομάζεται δέ καθ' ηδονήν εκάστου. (Ηράκλειτος, Λόγος Θεολογικός) Ο Θεός είναι ημέρα καί νύχτα, χειμώνας καί θέρος, πόλεμος κι ειρήνη, χορτασμός καί πείνα, αλλάζει όμως όπως ο οίνος, όταν ανακατευθή μέ μυρωδικά καί τότε παίρνει όνομα ανάλογα μέ τού καθενός τήν ευχαρίστηση.

10. Κόσμον τόνδε, τόν αυτών απάντων, ούτε τις Θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ' ήν αεί καί έστι καί έσται πύρ αείζωον απτόμενον μέτρα καί αποσβεννύμενον μέτρα. (Ηράκλειτος, Λόγος Θεολογικός) Αυτόν τόν Κόσμο, που είναι ίδιος γιά όλους, ούτε και κάποιος από τούς Θεούς ούτε από τούς ανθρώπους εδημιούργησε, αλλ' ήταν πάντα καί είναι καί θά είναι αιώνια, ζών πύρ, που μέ νόμους ανάβει καί μέ νόμους σβύνει.

11. Εν αρχά πάντων. (Φιλόλαος - Πυθαγόρειοι) 

12. Εστιν ηγεμών καί άρχων απάντων Θεός, είς αεί εών, μόνιμος, ακίνητος, αυτός εαυτώ όμοιος, έτερος τών άλλων. (Φιλόλαος-Πυθαγόρειοι) Ηγεμών καί Αρχων υπάρχει τών πάντων ο Θεός, Ενας, αιώνιος, μόνιμος, ακίνητος, όμοιος μόνο μέ τόν εαυτό του, διαφορετικός από κάθε τι άλλο.

13. Πότερον ουν ορθώς Εναν ουρανόν προσειρήκαμεν, ή πολλούς καί απείρους λέγειν είναι τό ορθότερον; Ενα, είπερ, κατά τό παράδειγμα δεδημιουργημένος έσται. (Πλάτων, Τίμαιος 31α) Ορθά λοιπόν είπαμε πρίν ότι υπάρχει ένας ουρανός, ή πρέπει νά λέγουμε ορθότερα ότι υπάρχουν πολλοί καί άπειροι; Ενας βέβαια, αν έχει δημιουργηθή κατά τό πρότυπό (τού Ενός Δημιουργού)

14. Τόν μέν ουν ποιητήν καί πατέρα τούδε τού παντός ευρείν τε έργον καί ευρόντα εις πάντας αδύνατον λέγειν

(Πλάτων, Τίμαιος 28c ) Τό νά βρή λοιπόν κανείς τόν Δημιουργό καί Πατέρα τού Σύμπαντος αυτού, είναι δύσκολο κι αν Τόν βρή είναι αδύνατον νά τό εκφράση λεκτικά σέ όλους τούς άλλους.

15. Τόν δε τόν κόσμον ζώον έμψυχον έννουν τε τή αληθεία διά τήν τού Θεού γενέσθαι πρόνοιαν. (Πλάτων, Τίμαιος 30b) Ο Κόσμος αυτός, που είναι αληθινά όν ένζωον καί εμψυχον καί έχων νούν, εγεννήθη διά τής Πρόνοιας τού Θεού.

16.Εις Θεός εν τε Θεοίσι καί ανθρώποιςμέγιστος ούτε δέμας θνητοίσιν ομοίϊος ουδέ νόημα. (Ξενοφάνης, 23) Ενας Θεός μέγιστος σέ Θεούς κι ανθρώπους, ούτε ως πρός τό σώμα όμοιος μέ τούς θνητούς, ούτε ως πρός τόν νού.

17. Εν τό Πάν. (Παρμενίδης)     

18..Διός, ον καλούσιν οι Βαβηλώνιοι, βήλον. (Διόδωρος Σικελιώτης, Β, 8,7) ...τού Διός, τόν οποίο οι Βαβηλώνιοι ονομάζουν Βήλον (Βαάλ).

19. Θεούς ενομίσαμεν, ουχ ετέρους παρ' ετέροις, ουδέ βαρβάρους καί Ελληνας, ουδέ νοτίους καί βορείους, αλλ' ώσπερ ήλιος καί σελήνη καί ουρανός καί γή καί θάλασσα κοινά πάσιν, ονομάζεται δ' άλλως υπ' άλλων, ούτως ενός λόγου τούτ' αύτα κοσμούντος καί μίας προνοίας επιτροπευούσης καί δυνάμεων υπουργών επί πάντα τεταγμένων, έτεροι παρ' ετέροις κατά νόμους γεγόνασι τιμαί καί προσηγορίαι. (Πλούταρχος, Περί Ισιδος & Οσίριδος, 378α) Θεούς θεωρήσαμε, όχι διαφορετικούς από άλλους (λαούς), ούτε από βαρβάρους ή από Ελληνες, ούτε από νότιους ή βόρειους, αλλά ακριβώς όπως ο ήλιος καί η σελήνη κι ο ουρανός καί η γή καί η θάλασσα είναι κοινά σέ όλους, ονομάζονται όμως διαφορετικά από τόν κάθε λαό, έτσι ενώ Ενας Λόγος συγκροτεί όλα αυτά καί μία (Θεία) πρόνοια τά διευθύνει καί γιά τήν λειτουργία τών πάντων έχουν ορισθή (Θείες) δυνάμεις, εντούτοις διαφορετικές από τούς διαφόρους (λαούς) ορίσθηκαν τιμές κι επωνυμίες, σύμφωνα μέ τούς νόμους (έθιμα) τους.

20. Η δέ κρείττων καί Θειοτέρα φύσις εκ τριών εστι, τού νοητού καί τής ύλης καί τού εκ τούτων, όν κόσμον Ελληνες ονομάζουσιν. (Πλούταρχος, περί Ισιδος καί Οσιριδος,373F) Η δέ καλύτερη καί περισσότερο αρμόζουσα στό Θείον φύσις (υπόσταση) συνίσταται από τρία στοιχεία, από τό Νοητόν (τό προσεγγίσημο διά τής Νόησης), τό Υλικόν (τό προσεγγίσημο διά τής αντί-λήψεως) κι απ' αυτό πού προκύπτει από τήν σύνθεση αυτών καί πού οι Ελληνες ονομάζουν Κόσμον.

21. Εν δ' ούν τω παρόντι χρή γένη διανοηθήναι τριττά, τό μέν γιγνόμενον, τό δ' εν ώ γίγνεται, τό δ' όθεν αφομοιούμενον φύεται τό γιγνόμενον καί δή καί προεικάσαι πρέπει τό μέν δεχόμενον μητρί, τό δ' όθεν πατρί, τήν δέ μεταξύ τούτων φύσιν εκγόνω. (Πλάτων, Τίμαιος, 18d(50)) Κατά τό παρόν λοιπόν πρέπει νά έχουμε υπ' όψιν Τρία γένη, εκείνο που γεννάται, εκείνο μέσα στό οποίο αυτό γεννάται καί εκείνο, κατ' απομίμηση τού οποίου γεννάται τό γεννώμενον καί ακριβώς τό μέν δεχόμενον αρμόζει νά παρομοιάσουμε μέ Μητέρα, εκείνο από τό οποίο έρχεται η γέννησις μέ Πατέρα καί τήν μεταξύ αυτών φύσιν (τό γεννώμενον) μέ Υιόν.

22. Θεός εστιν ο πάντων τών όντων Λόγος. (Κελσος εκ τού Ωριγένους:κατά Κέλσου V,10)    

23. Θαλής ερωτηθείς, τί πρεσβύτατον τών όντων; απεκρίνατο: Θεός, αγέννητον γάρ. Σωκράτης ερωτηθείς, τί Θεός; είπεν: Τό αθάνατον καί αΐδιον. Ερμής ερωτηθείς, τί Θεός; είπεν: Ο τών όλων δημιουργός, σοφώτατος Νούς καί αΐδιος. (Στοβαίος, 1.1.29α)

24. Πρώτον μέν τόν Θεόν ζώον άφθαρτον καί μακάριον νομίζων, ως η κοινή τού Θεού νόησις υπεγράφη, μηθέν μήτε τής αφθαρσίας αλλότριον μήτε τής μακαριότητος ανοίκιον αυτώ πρόσαπτε. (Επίκουρος, πρός Μενοικέα) Πρώτα απ' όλα θεωρώντας τόν Θεό ζώντα, άφθαρτο καί μακάριο, όπως έχει καθιερωθεί περί τού Θεού νά νοούμε, μήν Τόν συσχετίζεις μέ οτιδήποτε δέν ταιριάζει στήν αφθαρσία καί τήν μακαριότητά Του.

Δέν θά χρειάζονταν, στά παραπάνω ανθολογήματα τής Ελληνικής Φιλοσοφικής σκέψης, νά κάνη κανείς κανενός είδους σχόλια. Είναι από μόνα τους σαφέστατα. Θεωρώ σκόπιμο όμως νά σημιώσω 5 γενικές παρατηρήσεις.

1ον. Είναι σαφής ο πρωτοφανής καί μοναδικός Νοητικός χαρακτήρας τής προσέγγισης τού Ανορίζοντος Θείου. Καμιά δογματική Θρησκεία δέν μπόρεσε ποτέ νά κάνη κάτι τέτοιο. Τά δόγματα αρνούνται ελεύθερες ερμηνείες ("πίστευε καί μή ερεύνα" ή επί τό υποκριτικότερον "πίστευε καί ερεύνα, αλλά μόνον τάς Γραφάς") καί χαράζουν κανόνες, απαγορεύσεις, απειλές τιμωρίας καί στήν καλύτερη περίπτωση τάζουν Παραδείσους. Κινούνται πάντα σέ αντιληπτικά γήϊνα πεδία. Κι όταν ακόμη μιλούν γιά Ουρανούς, τούς δίνουν γήϊνα όρια καί αξίες. Η Νοητική προσέγγιση Κοσμικών εννοιών καί η λατρεία άψυχων ειδώλων, είναι δύο τελείως αντιφατικά κι αλληλο-καταργούμενα πράγματα, Από καμιά ιστορική πηγή δέν αναφέρεται τέτοια λατρεία γιά τούς Ελληνες. Αντίθετα τό τελευταίο απόσπασμα 24, (τού Επίκουρου) είναι ένα ρητό καί σαφές παράδειγμα τής Ελληνικής θέσης γιά τήν μή συσχέτιση τού Θεού μέ οτιδήποτε φθαρτό, δηλαδή υλικό καί κατ' επέκτασιν είδωλο.

2ον. Στά αποσπάσματα 20 καί 21 φαίνεται καθαρά η θεώρηση τού Τρισυπόστατου Θείου. Θεώρηση που δέν είναι αποκλειστικότητα καί πρωτιά τής Χριστιανικής Θρησκείας καί που καί άλλοι λαοί είχαν προσεγγίσει. Οπως οι Αιγύπτιοι μέ τήν τριάδα Οσιρις-Ισις-Ωρος (διδασκαλία Ερμή) ή οι Ινδοί μέ τήν τριάδα Μπράχμα-Βισνού-Σίβα (πιθανώς διδασκαλία Διονύσου). Τήν θεώρηση αυτή είχα υποστηρίξει στόν συμβολισμό τού Δελφικού "Ε" (βλ. Τετρακτύς τ.3).

3ον. Γιά τήν Ελληνική Φιλοσοφική σκέψη δέν υπάρχει διάσταση μεταξύ "Μονοθεϊσμού" (ενός Κοσμικού όμως Μονοθεϊσμού κι όχι ενός εξ αποκαλύψεως) καί Πολυθεϊσμού ή ειδικότερα Δωδεκαθέου. Είναι οι δύο όψεις τού ιδίου νομίσματος. Στά αποσπάσματα 2, 3, 4, 5, 6, 7 φαίνεται καθαρά πώς οι διάφοροι Θεοί δέν είναι παρά μέλη τού "Ενός" καί "μοναδικού" Σύμπαντος Θείου. Αυτό διδάσκονταν οι Μύστες τών Ιερών Μυστηρίων (Ελευσίνια, Δελφικά, Πυθαγόρεια, Καβείρια) όπως αναφέρει ο Παυσανίας (Αττικά, 47, 4): "όστις δέ ήδη τελετήν Ελευσίνα είδεν η τά καλούμενα Ορφικά επελέξαντο, οίδεν ο λέγω". Καί φυσικά"οι Ελληνες Θεοί δέν είναι πρόσωπα, είναι Κοσμικές Δυνάμεις καί Ενέργειες . Είναι εκφάνσεις τού διαχεόμενου Κοσμικού Θείου, μέσα στίς αναρίθμητες συμπαντικές λειτουργίες Του" (Βλ.Ρασσιά: "Υπέρ τής τών Ελλήνων Νόσου", σ.22). Εχοντας όμως πολυδιάστατη Νοητική προσέγγιση τού Κοσμικού Λόγου καί τών αναλογικών εκδηλώσεών Του στά διάφορα Συμπαντικά πεδία τού Μακρόκοσμου καί τού Μικρόκοσμου, σημειοθετούνται καί σάν Αστέρες-Πλανήτες, αλλά καί σάν προκατακλυσμιαίοι Βασιλείς-Εθνογεννήτορες (Ευήμερος-Διόδωρος Σικελιώτης 5, 42). Ούτε εδώ έχει θέση λατρεία ειδώλων.

4ον. Είναι φανερή, κυρίως στά αποσπάσματα 9,18,19, η παντελής έλλειψις μισαλλοδοξίας καί Θρησκευτικού φανατισμού. Κατά τούς πολέμους θεωρούσαν αδιανόητη γιά Ελληνες τήν καταστροφή ξένων Ιερών ή τήν θανάτωση Ιερέων καί πίστευαν ότι οι Θεοί τιμωρούσαν κάθε τέτοια πράξη σάν ιερόσυλη, αφού κατά τήν Ελληνική σκέψη, όλοι οι άνθρωποι τόν ίδιο Θεό λατρεύουν, μέ διαφορετικά όμως ονόματα καί τρόπους. Οποιος καλόπιστα θέλει νά κάνη συγκρίσεις, ας κοιτάξει: Εξοδος 20, 1-5, Βασιλειών Γ' ΙΗ 40, Ζαχαρία, Θ, 13,Αμώς Α, 7-8, Ιεζεκήλ, ΚΕ, 16-17, κτλ. Μπορεί επίσης νά διαβάση καί Νεο-Ρωμαϊκή ιστορία τού 4ου καί 5ου αιώνα μ.Χ..

5ον. Η Ελληνική Φιλοσοφική θεώρηση τού Κόσμου είναι πλήρως συμβατή (σέ αντίθεση μέ όλες τίς γνωστές Θρησκείες όπου η αντίφαση παρουσιάζεται πάντα σάν αλληγορία) μέ τίς νεότερες θεωρίες καί πληροφορίες τής επιστήμης. Η Υποατομική Φυσική - μέ τίς ασύλληπτες ταχύτητες τών Σωματιδίων, τά οποία αδυνατεί νά παρακολουθήση η Νευτώνια Φυσική αφού χαρακτηρίζονται ότι δέν είναι, αλλ' έχουν τήν τάση νά είναι - καταφεύγει, σύμφωνα μέ τούς ίδιους τούς επιστήμονες, στήν Ελληνική Φιλοσοφία γιά τήν κατανόηση συγχρόνων θεωριών, όπως αυτή τού Χάους (βλ. J.Gleich; Χάος, εκδ. Κάτοπτρο), ή τού Κβαντικού σύμπαντος (βλ. T.Hey & P.Walters; Τό Κβαντικό Σύμπαν, εκδ. Κάτοπτρο), τού "απτόμενου μέτρα καί αποσβεννύμενου μέτρα", ή τήν πιό πρόσφατη θεωρεία τών Υπερχορδών (βλ. P.Davies & J.Brown: Υπερχορδές, η θεωρία τών Πάντων, εκδ. Κάτοπτρο), όπου "εκ τών πάντων Εν καί εξ Ενός τά πάντα"!

Αυτόν τόν τεράστιο Πνευματικό πλούτο, οι μισαλλόδοξοι τών Δογμάτων τόν στέρησαν καί τόν στερούν από τούς φυσικούς κληρονόμους του αλλά κι απ' όλη τήν Ανθρωπότητα. Οσα δέν κατέστρεψαν οι φανατικοί, τά καλύπτει μιά Ανθελληνική Παιδεία καί οι δήθεν Πνευματικοί φορείς καί άνθρωποι (αγνοούντες, απάτριδες, ανόητοι ή ανίκανοι;) μέ τήν σφραγίδα τού "ειδωλολάτρη" καί κόβουν έτσι τόν ομφάλιο λώρο τών σημερινών Ελλήνων μέ τίς τροφοδότες αξίες καί αρετές τών προγόνων καί τού Φωτοδότη Πολιτισμού τους καί Πολιτισμού μας. Λαοί χωρίς Ιστορία καί Πολιτισμό, γαντζώνονται στό παραμικρό πού έχουν, ή κλέβουν από άλλους (κυρίως από εμάς). Εμείς αρνούμαστε ή αγνοούμε τήν πάμπλουτη κληρονομιά μας. Εξ ού καί μύρια κακά έπονται!

Επαμεινώνδας Παντελεμίδης

Θεσσαλονίκη 

ΤΕΤΡΑΚΤΥΣ

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΕΦΙΑΛΤΗ!

http://www.nikias.gr

Ένα μικρό διήγημα από τη συλλογή ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ''Και εγένετο φως".

Ο γέροντας εμφανίστηκε μέσα από ένα γαλάζιο σύννεφο, κοίταξε με περιέργεια ολόγυρα και αποφάσισε να ρωτήσει κάποιο από τα φτερωτά όντα και να μάθει τι συμβαίνει. Εδώ και ώρα, έβλεπε τους αγγέλους να πηγαινοέρχονται σαν παλαβοί, και παραξενεύτηκε, αφού αυτό ήταν κάτι πρωτόγνωρο γι’ αυτόν, έναν από τους πρώτους κατοίκους του παραδείσου, κάτι εντελώς ασυνήθιστο για την τάξη και την ηρεμία που επικρατούσε πάντα εκεί.

«Τι τρέχει άγγελε;» ρώτησε το πρώτο φτερωτό πλάσμα που συνάντησε. «Γιατί τόση αναστάτωση;»

«Δεν τα έμαθες, γέροντα;» άκουσε τον άγγελο να του λέει. «Ετοιμαζόμαστε για τη Δευτέρα Παρουσία, για τη Συντέλεια».

«Α, ώστε έφτασε επιτέλους αυτή η στιγμή», αναφώνησε ο γέροντας. «Χιλιετίες τώρα την περιμένω».

Του άρεσε αυτή η εξέλιξη, γιατί η αλήθεια ήταν ότι η μονοτονία της αιώνιας ζωής τον είχε κουράσει. Εκεί δεν υπήρχε μέρα και νύχτα, δεν υπήρχαν αλλαγές εποχών, δεν υπήρχε εναλλαγή τοπίων και δεν υπήρχαν  απολαύσεις, πέραν κάποιων και, κατά κανόνα, ανιαρών ψαλμωδιών.  Ένιωσε να ανεβαίνει ψυχολογικά και σκέφτηκε ότι ίσως θα μπορούσε να συμμετάσχει και ο ίδιος στη διαδικασία αυτή.

Το είπε στον πρώτο άγιο που συνάντησε μπροστά του: «Άγιε Ονούφριε, μπορείς να μεσολαβήσεις στον Ύψιστο, για να μου επιτρέψει να μετέχω κι εγώ στη Δευτέρα Παρουσία;»

«Δεν χρειάζεται η άδεια του θεού», του απάντησε ο Ονούφριος. «Κάθε εθελοντική προσφορά είναι καλοδεχούμενη. Όταν θα καταφθάσουν οι ορδές των ψυχών, όσο πιο πολλοί είμαστε στην υποδοχή τους, τόσο καλύτερα. Οι άγγελοι θα αναλάβουν τους αρτιμελείς κατά το θάνατό τους χριστιανούς, που έχουν ταφεί κανονικά. Οι άγιοι θα αναλάβουμε όλους τους ανάπηρους και τους μη αρτιμελείς κατά το θάνατό τους. Οι εθελοντές, όπως εσύ, θα έχουν εύκολο έργο. Θα αναλάβουν τους άθεους και τους αλλόθρησκους, στέλνοντάς τους κατευθείαν στην κόλαση. Όσοι αποτεφρώθηκαν, επειδή είναι αδύνατη η ανασύστασή τους, θα πάνε κατευθείαν στην κόλαση».

Στο σημείο εκείνο ο γέροντας προβληματίστηκε. Τον μπέρδεψαν λίγο αυτά που είχε ακούσει από τον άγιο. Για ποια ανασύσταση, για ποιους αρτιμελείς και μη, για ποιους αποτεφρωθέντες μιλούσε; Τι σημασία είχε η υλική σύσταση των ανθρώπων πριν ή μετά τον θάνατό τους, αφού οι ψυχές ήταν άϋλες;  Όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί πάνω, δεν είχαν υλική υπόσταση. Τι νόημα είχαν όλα αυτά που του έλεγε ο Ονούφριος;  Άλλωστε, το είχε πει και ο ίδιος: «Οι ορδές των ψυχών», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Για πρώτη φορά, μετά από τόσες χιλιετίες παραμονής στον παράδεισο, αμφισβήτησε την… ύπαρξή του.

Δεν είπε τίποτα, απλώς κούνησε το ολόγραμμα του κεφαλιού του και αποτραβήχτηκε πίσω από ένα σύννεφο. Κάτι δεν πήγαινε καλά σε όλη αυτήν την ιστορία. Μήπως ονειρευόταν, μήπως αδυνατούσε να κατανοήσει τις έννοιες; Αλλά όχι, τα πράγματα ήταν απλά. Ο άνθρωπος, μετά το θάνατο του, είτε ταφεί, είτε αποτεφρωθεί, δεν επαναφέρεται στην πρότερη κατάστασή του. Απόδειξη ήταν ο ίδιος και όλα αυτά τα εκατομμύρια που κυκλοφορούσαν δίπλα του. Ένας συρφετός άϋλων ψυχών, σε μια στερημένη ουσίας και ενδιαφέροντος ζωή.

Κόντεψε να πάθει κατάθλιψη. Αν ήταν δυνατόν, θα εξαφανιζόταν αμέσως από εκείνο το μέρος. Έκανε να φύγει, αλλά ένιωσε ένα σκούντημα στον ώμο. Παραξενεύτηκε, αφού την αίσθηση της αφής  είχε χρόνια να την νιώσει. Γύρισε και κοίταξε να δει ποιος ήταν αυτός που τον είχε σκουντήσει. Είδε μια άγνωστή του, μια νέα κοπέλα να τον κοιτάζει ανήσυχη και με διαπεραστική ματιά και να τον ρωτά: «Νιώθετε καλά; Θέλετε βοήθεια;»

«Όχι ευχαριστώ», απάντησε εκείνος και ένιωσε ένα κύμα ευδαιμονίας και ανακούφισης να τον πλημμυρίζει, διαπιστώνοντας ότι βρισκόταν καθισμένος στο ίδιο  παγκάκι του πάρκου, όπου λίγη ώρα πριν τον είχε πάρει ο ύπνος, κι ότι ο παράδεισος, η κόλαση και οι ασυναρτησίες που είχε ακούσει, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν εφιάλτη!

http://stylscifi.blogspot.gr

ΔΙΩΝ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ή ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΝΝΟΙΑΣ

Για τον σύγχρονο ερευνητή και αρχαιογνώστη ο Ολυμπιακός είναι σωστό χρυσωρυχείο. Πρόκειται για ένα κήρυγμα- διακήρυξη της Ελληνικής Θρησκείας και Τέχνης.
Την ομιλία του αυτή ο Δίων την εκφώνησε μπροστά στο γιγάντιο άγαλμα του Δία στην Ολυμπία, στη διάρκεια των Ολυμπιακών αγώνων του +105. Έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα σημαντικότερα κείμενα στην ιστορία των θρησκειών. Ο ένθερμος θρησκευτικός ζήλος του Δίωνα, ίσως θα πρέπει να προσεχτεί ιδιαίτερα. 

Σε ολόκληρη την ομιλία του, ο θεοσεβέστατος Δίων πουθενά δεν επιστρατεύει την έννοια της πίστης. Την ίδια τη λέξη δεν την εκφέρει ούτε μία φορά. Αντίθετα, τον ενδιαφέρει να στηρίξει την άποψή του για το πώς και γιατί άρχισαν οι πρώτοι άνθρωποι να συλλαμβάνουν την έννοια του θεού και να τον λατρεύουν. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί είναι υπόληψη (αντίληψη, σύλληψη), δόξα (άποψη, γνώμη), επίνοια (ιδέα, έμπνευση), κλπ.
Ο θρησκευόμενος Δίων δεν έχει να στηριχτεί σε «εξ Αποκαλύψεως» αλήθειες. Ως γνήσιος Έλληνας, στηρίζεται σε λογικά επιχειρήματα και λογικές υποθέσεις.

Ο Δίων ταυτίζει τη σχέση παιδιού με γονέα με τη σχέση ανθρώπων και θεού. Οι άνθρωποι δεν είναι δούλοι του θεού, είναι απόγονοί του.
Ο κόσμος είναι τέλεια ισορροπημένος. Δεν κυριαρχείται από το κακό και την αμαρτία, και τους ανθρώπους δεν βαραίνει κανένα προπατορικό αμάρτημα. Η ανθρωπότητα δεν χρειάζεται θεόσταλτους μεσσίες ιουδαικής έμπνευσης. Χρειάζεται τους ποιητές, τους φιλοσόφους και τους καλλιτέχνες.
Αυτά και πολλά άλλα στοιχειοθετούσαν τη χαώδη διαφορά των θεοσεβούμενων Ελλήνων με τον σύγχρονό τους  ιουδαιοχριστιανισμό.

ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΔΙΩΝ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΥΡΑΘΕΝ 

----------------

Ο Δίων ο Χρυσόστομος (40 - 120) ήταν Αρχαίος Έλληνας ρήτορας, συγγραφέας και φιλόσοφος του 1ου αιώνα. Διακρινόταν για την ευγλωττία του στην οποία όφειλε και την προσωνυμία «Χρυσόστομος».
Ήταν κυνικός και στωικός φιλόσοφος, και συγκαταλέγεται στην δεύτερη σοφιστική σχολή.
Ο Δίων ήταν σύγχρονος του Πλουτάρχου, Τάκιτου και Πλίνιου. Με το όνομα του Δίωνα έχουν παραδοθεί 80 λόγοι, με περιεχόμενο ηθικοπολιτικό, στον τύπο της κυνικής «διατριβής», δηλαδή της εκλαϊκευτικής και σύντομης πραγματείας, με πλήθος αναφορές στην πολιτιστική παράδοση. https://el.wikipedia.org

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Σώζονται 44 έργα του Πλάτωνα, τα οποία, εκτός από την Απολογία, τις Επιστολές και τους Όρους, είναι διάλογοι. Σε αυτούς αναπτύσσεται το φιλοσοφικό σύστημα του Πλάτωνα, που είναι στην ουσία παιδαγωγικό. Οι παιδαγωγικές ιδέες του Πλάτωνα είναι συνυφασμένες με όλη τη φιλοσοφία του, αφού τόσο η φιλοσοφία όσο και η παιδαγωγική έχουν ως επίκεντρο των προσπαθειών τους τον άνθρωπο και την παιδεία του.

Ανθρωποκεντρική είναι τόσο η σωκρατική-πλατωνική φιλοσοφία όσο και η παιδαγωγική. Γι’ αυτό ο Πλάτων είναι εξίσου και παιδαγωγός και φιλόσοφος. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Πλάτων συνδέει στο έργο του με δυσδιάκριτο τρόπο την παιδαγωγική με την φιλοσοφία. Η ιδέα της παιδείας στην πλατωνική φιλοσοφία είναι ένα γεγονός, που προσδίδει στο έργο του Πλάτωνα κοσμοϊστορική σημασία. Ο Πλάτων είναι εκείνος, ο οποίος πρώτος κατέστησε την παιδεία αντικείμενο επιστημονικής διερεύνησης. Η παιδαγωγική επιστήμη, που συστηματοποιήθηκε κατά την ελληνική αρχαιότητα από τον Πλάτωνα, αποτελεί στο σύνολό της την πρώτη συστηματική Παιδαγωγική, που εμφανίσθηκε στον Δυτικό κόσμο.

Οι παιδαγωγικές ιδέες που διατυπώθηκαν στην αρχαιότητα βρίσκονται διάσπαρτες στα έργα των Ελλήνων ποιητών και άλλων συγγραφέων. Μόνο ο Πλάτων μάς παρέδωσε το πρώτο στον κόσμο ολοκληρωμένο θεωρητικό παιδαγωγικό σύστημα. Βέβαια, ο ίδιος ο Πλάτων διακήρυσσε ότι ο Όμηρος είναι ο πρώτος παιδαγωγός, αφού την Ελλάδα πεπαίδευκεν ούτος ό ποιητής (.Πολιτ. 606Ε), αλλά ο Όμηρος ήταν παιδαγωγός με την ευρύτερη έννοια του όρου και όχι με την έννοια του επιστήμονα και συστηματικού παιδαγωγού, όπως ήταν ο Πλάτων. Ετσι, με την ευρύτερη έννοια του όρου, παιδαγωγοί ήταν και άλλοι ποιητές, όπως οι τρεις τραγικοί (Αισχύλος, Σοφοκλής Ευριπίδης), καθώς και άλλοι συγγραφείς, πολιτικοί, νομοθέτες, ιστορικοί, σοφιστές κ.ά. Κανείς από αυτούς δεν ήταν επιστήμονας ερευνητής, θεωρητικός και συστηματικός, όπως ο Πλάτων, ο οποίος καθορίζει μέσα στα έργα του και περισσότερο στην Πολιτεία και τους Νόμους λεπτομερώς ποια αγωγή μπορεί και πρέπει να δέχεται ο άνθρωπος από τη σύλληψή του (δηλαδή, τι πρέπει να προσέχει η έγκυος γυναίκα, για να γεννηθεί το παιδί υγιές) μέχρι την προσχολική ηλικία, δηλαδή από τριών έως εξι ετών. Στη συνέχεια, καθορίζει τον τρόπο της αγωγής και μόρφωσης του ανθρώπου στην παιδική και την εφηβική ηλικία, καθώς και στα υπόλοιπα στάδια της ανθρώπινης ζωής.

Ο Πλάτων κάνει ακόμη λόγο και για τη διά βίου παιδεία, για την παιδεία δηλαδή που πρέπει να επιδιώκει να αποκτά ο άνθρωπος σε όλη τη ζωή του, μέχρι τον θάνατό του (.Πολιτ. 536-537 και Νόμ. 790-794). Σε αντίθεση με τους σοφιστές, οι οποίοι εννοούσαν την παιδεία ως δεξιοτεχνία, που αναφέρεται στον χειρισμό του λόγου, και ως πρόσκτηση γνώσεων, ο Πλάτων εμβάθυνε στον ουσιαστικό χαρακτήρα της και βρήκε ότι σκοπός της παιδαγωγικής διαδικασίας είναι η μόρφωση της ανθρώπινης ψυχής με βάση την ενόραση των ιδεών. Συγκεκριμένα, στο έβδομο βιβλίο της Πολιτείας ο Πλάτων παραθέτει την παραβολή των δεσμωτών του σπηλαίου (Πολιτ. 514Α-517Β), όπου λέει ότι οι άνθρωποι μοιάζουν με δεσμώτες αλυσοδεμένους μέσα σε ένα σπήλαιο και ότι είναι καταδικασμένοι να βλέπουν μόνο τις σκιές, που απεικονίζονται στον τοίχο στο βάθος του σπηλαίου, στον οποίο είναι στραμμένα τα βλέμματά τους. Στην εικόνα ή παραβολή αυτή του σπηλαίου η παιδεία είναι η απελευθέρωση των δεσμωτών από τα δεσμά τους και η άνοδός τους στον κόσμο του φωτός, η οποία δίνει σε αυτούς την ευκαιρία να στρέψουν τα μάτια τους προς τον ήλιο και να αναγνωρίσουν σε αυτόν την πηγή του φωτός και της ζωής (δηλαδή, την πηγή του πνευματικού φωτός).

Έτσι, μεταφορικά και η παιδεία είναι στροφή των οφθαλμών της ψυχής προς τον νοητό ήλιο, προς την ιδέα δηλαδή του αγαθού, όπου πρέπει ο άνθρωπος να στρέψει τα μάτια του και έχοντας το αγαθό ως πρότυπο να διαμορφώσει την ψυχή του (Πολιτ. 514Α-517Β). Με τη διαδικασία αυτή ο άνθρωπος γίνεται πλάστης του εαυτού του και διαμορφωτής της ψυχής του, σύμφωνα πάντοτε με πρότυπα ιδεατά. Με τις αντιλήψεις του ο Πλάτων δημιούργησε την ιδέα της μόρφωσης, την οποία έχει ως ύψιστο καθήκον ο άνθρωπος να φέρει μπροστά του. Το καθήκον αυτό του ανθρώπου είναι ταυτόχρονα και η αιτία, που δικαιολογεί την υπόσταση της πόλης-κράτους ως πολιτικής και παιδαγωγικής κοινότητας. Με άλλα λόγια, η πόλη-κράτος δικαιολογείται να υπάρχει ως μια πολιτική κοινότητα, όταν έχει ανθρωποπλαστική αποστολή. Επομένως, για τον Πλάτωνα το κράτος είναι ίδρυμα παιδευτικό, που προορίζεται να προσφέρει στο άτομο όλα τα μέσα που απαιτούνται, για να μορφωθεί αυτό και να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Μόνο όταν η πολιτεία καθοδηγείται από ένα τέτοιο μορφωτικό ιδανικό ανυψώνεται σε ανώτερο ηθικό επίπεδο και μπορεί έτσι να δικαιολογήσει την υπόστασή της. Διαφορετικά, όταν στο κράτος επικρατεί ο ατομιστικός ευδαιμονισμός, η πολιτεία κυριαρχείται από συνεταιρισμό πονηρών ανθρώπων, που επιδιώκουν ατομικά οφέλη.

Ωστόσο, ο Πλάτων δεν αρκέσθηκε να τονίσει μόνο την αξία της παιδείας, αλλά επιπλέον μελέτησε και τις λεπτομέρειες της διδακτικής και παιδευτικής διαδικασίας. Στην Πολιτεία και τους Νόμους του μπορούμε να βρούμε πολλές διδακτικές αρχές και οδηγίες, σχετικά με την πραγματοποίηση των σκοπών της αγωγής. Στα έργα αυτά τονίζεται επανειλημμένα ότι παιδεία και παιδαγωγική διαδικασία αγωγής και μόρφωσης δεν σημαίνει μετάδοση έτοιμων γνώσεων (Πολιτ. 518Β€).

Παιδεία είναι, σύμφωνα με την πλατωνική παραβολή του σπηλαίου και πάντοτε σε μεταφορικό επίπεδο, το να στρέψουμε το βλέμμα της ψυχής του παιδαγωγουμένου από το σκοτεινό προς το φωτεινό τμήμα του όντος· το φωτεινό εκείνο μέρος είναι το Αγαθόν (Πολιτ. 51800).

Επομένως, για τον Πλάτωνα, δεν είναι η παιδεία μετάδοση γνώσεων, αλλά μεταστροφή του ψυχικού βλέμματος προς την αλήθεια. Έτσι επιτυγχάνεται η πνευματική απελευθέρωση του ανθρώπου, την οποία ο Πλάτων αναγνωρίζει ως το μόνο είδος ελευθερίας. Συνεπώς, η αληθινή παιδεία συνίσταται στην αφύπνιση των ικανοτήτων, που βρίσκονται δυνάμει στην ψυχή του ανθρώπου. Ο Πλάτων πιστεύει σε μια αναμόρφωση της ανθρώπινης φύσης με την παιδεία, έτσι ώστε η ιδεώδης κοινωνική και πολιτική οργάνωση της πολιτείας, της πόλης-κράτους, να προέλθει τελικά από εσωτερική ωρίμανση του ανθρώπου.

Η πολιτεία, που οραματίζεται να εφαρμόσει ο Πλάτων, είναι παιδαγωγικό ιδεώδες και όχι πολιτικό πρόγραμμα. Η παιδεία του Πλάτωνα έχει ως σκοπό την ανάπτυξη του ανθρώπου και μάλιστα του εσωτερικού ανθρώπου. Η παιδεία, για τον Πλάτωνα, θεωρείται το μέσο εκείνο, με το οποίο κατορθώνει ο άνθρωπος να υψώσει το βλέμμα του προς το Αγαθό και να γίνει πολίτης του κόσμου των Ιδεών. Τελικά, η παιδεία είναι η στροφή της ψυχής προς το Αγαθό και η τελείωση της ανθρώπινης ύπαρξης.

Κύριο μέλημα της φιλοσοφίας τόσο του Σωκράτη όσο και του Πλάτωνα δεν είναι πια ο εξωτερικός κόσμος, όπως ήταν για τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος, δηλαδή τα προβλήματα του ανθρώπου και της επιτυχίας του στη ζωή. Τα παιδαγωγικά προβλήματα του ανθρώπου αποτελούν τη σπονδυλική στήλη της πλατωνικής φιλοσοφίας.

Το παιδαγωγικό σύστημα του Πλάτωνα εκτίθεται κυρίως στην Πολιτεία και στους Νόμους, καθώς και σε πολλούς διαλόγους του: η αρετή της ανδρείας εξετάζεται στον Αάχη, η σωφροσύνη στον Χαρμίδη, η υπακοή στους νόμους εξετάζεται στον Κρίτωνα, η αληθινή ευσέβεια στον Ευθύφρωνα, το διδακτό της αρετής στον Πρωταγόρα και στον Μένω- να, η μορφωτική αξία της ρητορικής στον Γοργία και στον Φαίδρο. Όλη η πλατωνική φιλοσοφία θεωρείται ως η ύψιστη μορφή αγωγής και μόρφωσης του ανθρώπου.

Με τη βοήθεια της πλατωνικής παιδείας τα παιδιά, οι έφηβοι και οι ενήλικοι στρέφουν τα ενδιαφέροντά τους στις αιώνιες αξίες, στις οποίες θεμελιώνεται η παιδεία τους, η ζωή τους και η κοινωνική θέση τους.

Το πρόβλημα, που θέτει ο Πλάτων με τη φιλοσοφία και παιδαγωγική του, είναι το πώς θα διαπλασθεί ένας νέος τύπος ανθρώπου και το πώς θα δημιουργηθούν νέα υποδείγματα ηθικών αξιών για τη ζωή. Γενικά, η προσφορά του Πλάτωνα στην παιδεία, όπως έχει δείξει είναι μεγίστη· αποτελεί το αποκορύφωμα του αρχαίου ελληνικού παιδαγωγικού ιδεώδους, το οποίο έχει διαχρονική αξία και συνεπώς έχει άμεση παιδαγωγική εφαρμογή και στη σημερινή εποχή.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΗΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑ-ΑΝΝΑ ΣΤΡΑΤΑΡΙΔΑΚΗ ΚΥΛΑΦΗ

Η ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΝΙΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΣΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

Μέσα από το μορφωτικό πρίσμα της παιδείας θα πρέπει να δούμε τη σημασία των ελληνικών νικών κατά τους Περσικούς πολέμους. Και αυτό, διότι τα ιδεώδη, που ενέπνευσαν τους Έλληνες κατά τη σύγκρουσή τους με τους Πέρσες και τους οδήγησαν στη νίκη, ήταν εκείνα της ομηρικής εποχής, ήταν τα ιδεώδη της αριστοκρατικής αρετής, όπως το αίεν άριστεύειν καί νπείροχον εμμεναι άλλων (/λ. ΣΤ 208 και Λ 784) και το διδασκέμεναι τάδε πάντα, μύθων τε 'ρητήρ’ εμμεναι πρη- κτήρά τε έργων (/λ. I 442-443).

Το πρώτο από αυτά είναι το ηρωικόν ιδεώδες  της υπεροχής και της διάκρισης, της αγωγής και της δημιουργίας του ήρωα, ενώ το δεύτερο καθορίζει επακριβώς τι οφείλει να μάθει και ποιός πρέπει να είναι ο ήρωας.

Οι ήρωες πρέπει να ενσαρκώνουν αρετές και να πραγματώνουν ιδεώδη, όπως ακριβώς ήταν οι ήρωες των ομηρικών επών αλλά και οι ήρωες των νικών στους Περσικούς πολέμους. Οι νίκες των Αθηναίων στον Μαραθώνα, στη Σαλαμίνα, στις Πλαταιές, στη Μυκάλη δεν είχαν μόνο ως αποτέλεσμα τη σωτηρία της Ελλάδας και κατ’ επέκταση του ευρωπαϊκού κόσμου, αλλά και την ανύψωση των Ελλήνων σε ανώτερο ηθικό επίπεδο. Οι νίκες εκείνες ανέδειξαν κυρίως τους Αθηναίους σε ανώτερη βαθμίδα τόσο πολιτικής και κοινωνικής ωριμότητας όσο και πνευματικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Με τις νίκες εκείνες οι Έλληνες κέρδισαν την ελευθερία, αλλά και απέκτησαν συνείδηση της ενότητάς τους και της δύναμής τους καθώς και το αίσθημα της εθνικής τους υπερηφάνειας.

 Πολλοί προέβαλαν με απορία το ερώτημα “τι θα ήταν ο πολιτισμός της Ελλάδας και του κόσμου ολόκληρου, αν νικούσαν κατά τους πολέμους αυτούς οι Πέρσες και κυβερνούσε την Αθήνα τον - 5ο αι.  ένας σατράπης της Περσίας αντί του Περικλή, του αιρετού εκείνου άρχοντα ενός δημοκρατικού λαού;”

Οι νίκες κατά των Περσών ενέπνευσαν στους Αθηναίους φρόνημα ανώτερου ηθικού επιπέδου. Έτσι, ο λαός αυτός ανέπτυξε μια δραστηριότητα σε όλους τους τομείς της ζωής, στον χώρο του πνεύματος και των καλών τεχνών αλλά και στη σφαίρα του ήθους.

Οι ηγέτες της Αθήνας, ο Μιλτιάδης, ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης κ.ά., που οδήγησαν τους Αθηναίους στις νίκες, ήταν η ενσάρκωση αρετών ήταν ο ώριμος καρπός της νομοθεσίας και της παιδείας του Σόλωνα και του Κλεισθένη. Οι ηγέτες των Αθηναίων ως παιδαγωγοί τους έγιναν οι απόστολοι υψηλών ιδανικών.

Για παράδειγμα, ο Μιλτιάδης, ο ιδιοφυής και έμπειρος στρατιωτικός, ήταν η προσωποποίηση του θάρρους. Έτσι κέρδισε το μεγάλο τρόπαιο στον Μαραθώνα, το οποίο έκαμε τον Θεμιστοκλή να λέει το γνωστό: ονκ έά με καθεύόειν τό (τοϋ) Μιλτιάδον τρόπαιον (Πλουτ. Θεμιοχ. 3.4).

Ο Θεμιστοκλής ενσάρκωνε τις αρετές της οξυδέρκειας, της πνευματικής ευστροφίας και της διορατικότητας. Ήταν ο άνθρωπος που διέβλεψε ότι τα ξύλινα τείχη, τα οποία θα έσωζαν την Αθήνα από την περσική απειλή, σύμφωνα με τον χρησμό του Μαντείου των Δελφών, ήταν τα πολεμικά πλοία, η ναυτική δύναμη της Αθήνας. Έτσι, με τη ναυπήγηση 200 πλοίων ο Θεμιστοκλής οδήγησε τους Αθηναίους στη νικηφόρα ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Ο Αριστείδης ήταν η προσωποποίηση της ακεραιότητας, της τιμιότητας και κατεξοχήν της δικαιοσύνης, γι’ αυτό έμεινε στην ιστορία ως δίκαιος’. Ο Αριστείδης ρύθμιζε την πολιτειακή ανάπτυξη της πατρίδας του, σύμφωνα με τη Σολώνεια αρετή της δικαιοσύνης και με τη βαθμιαία πολιτική και κοινωνική ωριμότητα των Αθηναίων, τούς βοήθησε και κατά την αρχηγία του εθνικού αγώνα εναντίον των Περσών αλλά και αργότερα, κατά την ίδρυση και αρχηγία της Συμμαχίας της Δήλου, η οποία εξελίχθηκε σε ναυτική ηγεμονία των Αθηναίων.

Από όλους όμως τους πολιτικούς, εκείνος που διακρίθηκε περισσότερο ήταν ο Περικλής.

Μετά τις ελληνικές νίκες εναντίον των Περσών, το πρόγραμμα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής του Περικλή οδήγησε στην ανάπτυξη των τεχνών και των γραμμάτων αλλά και στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου του αθηναϊκού λαού. Τότε ακριβώς έκαμαν την εμφάνισή τους οι μεγάλοι ποιητές Σοφοκλής και Ευριπίδης, οι γλύπτες Μύρων, Πυθαγόρας, Πολύκλειτος, Φειδίας, ο φιλόσοφος Σωκράτης, οι σοφιστές Γοργίας και Πρωταγόρας, οι αρχιτέκτονες Μνησικλής, Ικτίνος, Καλλικράτης, οι ιστοριογράφοι Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Ξενοφών κ.ά.

Η νέα αθηναϊκή αντίληψη για τον αγώνα και τα καθήκοντα της ζωής ήταν δυνατό να παρουσιασθεί στον κόσμο μόνο με την ποίηση ενός υψηλού θρησκευτικού συμβολισμού, όπως ήταν η ποίηση του Αισχύλου. Ο Αισχύλος έγραψε την τραγωδία Πέρσαι για ένα ιστορικό γεγονός, του οποίου ήταν ο ίδιος αυτόπτης μάρτυρας, και με αυτή την τραγωδία έδειξε τι θεωρούσε ουσιαστικά τραγικό. Στον Αισχύλο η ιστορία γίνεται τραγικός μύθος και ταυτόχρονα αγωγή του ανθρώπου, διότι έχει το μεγαλείο του μύθου.

Τους Αθηναίους της εποχής του Περικλή, οι οποίοι πρόθυμα θυσίαζαν τη ζωή και την περιουσία τους, για να θεμελιώσουν το μεγαλείο της πόλης τους, τούς ενέπνευσε ένα περίεργο ιδεώδες, που ήταν ένα μείγμα από πατριωτική αυτοθυσία και από μια ψυχρή ωφελιμότητα.

Από την ελευθερία γεννήθηκαν άλλα αγαθά κατά την κλασική εποχή, όπως η ποίηση, η τέχνη, η φιλοσοφία, η ιστοριογραφία, τα δημοκρατικά ιδεώδη και η παιδεία, όπως μάλιστα το τελευταίο εκφράζεται στον Επιτάφιο του Περικλή (Θουκ. 2.41).

Οι νίκες επέτρεψαν στους Έλληνες να αποκτήσουν συνείδηση της δύναμής τους και να δημιουργήσουν τον κλασικό πολιτισμό, την κλασική παιδεία. Πρόκειται για τον παιδαγωγούντα ελληνικό πολιτισμό, τον πολιτισμό που εννοείται ως ανθρώπινη παιδεία. Αυτός ο πολιτισμός ως Παιδεία είναι η ίδια η Ελληνική Ιστορία της Κλασικής Αρχαιότητας.

ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ, Η ΚΛΑΣΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΗΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑ-ΑΝΝΑ ΣΤΡΑΤΑΡΙΔΑΚΗ ΚΥΛΑΦΗ

Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ ΩΣ ΘΕΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΚΟΥ Ε

Στο επόμενο χωρίο (κεφ. 5-6) από την περίφημη δελφική πραγματεία του Πλουτάρχου Περί τοῦ ΕΙ τοῦ ἐν Δελφοῖς, ένας από τους ομιλητές, ο Θέωνας, στηριγμένος στη σύνδεση του δελφικού Ε με τον υποθετικό σύνδεσμο εἰ (=εάν), καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Απόλλωνας με τους αμφίσημους χρησμούς του καλεί τους ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν τη διαλεκτική μέθοδο και τη δύναμη του υποθετικού συλλογισμού για να τον κατανοήσουν σωστά. Δεν είναι, συνεπώς, απλώς μάντης, αλλά Διδάσκαλος που προτρέπει τον κάθε άνθρωπο να ακολουθήσει το δικό του δρόμο της φώτισης και της αλήθειας. Τούτο το είχε κατανοήσει ήδη ο Όμηρος και ακόμη νωρίτερα ο Ηρακλής, ο Χείρων και ο Άτλαντας:

Ο Θέωνας είπε: «Ότι ο θεός είναι κατ’ εξοχήν διαλεκτικός το φανερώνουν οι περισσότεροι από τους χρησμούς. Γιατί πράγματι είναι στη δική του δικαιοδοσία και να λύνει και να προκαλεί αμφιβολίες. Επιπλέον, όταν δόθηκε κάποτε χρησμός να διπλασιάσουν το βωμό στη Δήλο -ένα καθήκον που απαιτεί εξαιρετική τριβή με τη γεωμετρία— ο Πλάτωνας είπε ότι ο θεός δεν προστάζει αυτόν καθαυτό το διπλασιασμό, αλλά προτρέπει τους Έλληνες να ασχοληθούν με τη γεωμετρία. Με τον ίδιο τρόπο ο θεός, διατυπώνοντας αμφίσημους χρησμούς, μεγαλύνει και συστήνει τη διαλεκτική ως αναγκαία για όσους πρόκειται να τον κατανοήσουν με ορθό τρόπο. Και είναι στο πεδίο της διαλεκτικής που έχει τη μέγιστή του δύναμη αυτός εδώ ο σύνδεσμος που συνάπτει προτάσεις, επειδή δίνει μορφή στο πιο λογικό όλων, το συλλογισμό. Και πώς μπορεί να μην είναι λογικότατος ο υποθετικός λόγος; Εφόσον, βέβαια, ακόμη και τα θηρία έχουν γνώση της ύπαρξης των πραγμάτων, όμως μόνο στον άνθρωπο έχει δώσει η φύση την ικανότητα για παρατήρηση και κρίση επί της λογικής ακολουθίας. Γιατί το ότι υπάρχει «μέρα» και «φως» το αισθάνονται βέβαια και οι λύκοι, τα σκυλιά και τα πουλιά. Ότι, όμως, «αν (=εἰ) είναι μέρα, τότε υπάρχει και φως» δεν το καταλαβαίνει κανένα άλλο ον εκτός από τον άνθρωπο, γιατί είναι ο μόνος που αντιλαμβάνεται την έννοια της υπόθεσης και της απόδοσής της, της φανερής σύνδεσης και της συνάρτησης αυτών μεταξύ τους, της σχέσης και της διαφοράς τους, απ’ τις οποίες λαμβάνουν την πιο έγκυρη εκκίνησή τους οι αποδείξεις μας. Επειδή, λοιπόν, η φιλοσοφία σχετίζεται με την αλήθεια και φως της αλήθειας είναι η απόδειξη και αρχή της απόδειξης είναι ο υποθετικός λόγος, είναι εύλογο που η δύναμη, η οποία συνέχει και παράγει τον υποθετικό λόγο, αφιερώθηκε από άνδρες σοφούς στο θεό που προπάντων αγαπά την αλήθεια. Ο θεός είναι και μάντης και η μαντική τέχνη εξάγει συμπεράσματα για το μέλλον με βάση τα παρόντα ή τα παρελθόντα. Γιατί κανενός πράγματος η γέννηση δεν είναι δίχως αιτία, ούτε δίχως λογική η πρόγνωσή του. Επειδή, όμως, όλα όσα γίνονται τώρα ακολουθούν όσα έχουν ήδη γίνει και όσα πρόκειται να γίνουν ακολουθούν όσα γίνονται τώρα, και έχουν συναρμοστεί σε μια εξελικτική πορεία που οδηγεί από την αρχή προς το τέλος, αυτός, ο οποίος ξέρει να συνδέει τις αιτίες μεταξύ τους σε ένα σύστημα και να τις συμπλέκει σύμφωνα με τους νόμους της φύσης, και γνωρίζει και προλέγει (Ιλιάδα Α 70)

όσα υπάρχουν, όσα θα υπάρξουν και όσα υπήρξαν.

Και καλώς ο "Όμηρος έβαλε στην πρώτη θέση τα παρόντα, και κατόπιν το μέλλον και το παρελθόν. Γιατί ο συλλογισμός που βασίζεται στη δύναμη του υποθετικού λόγου εκκινεί από τα όντα. Για παράδειγμα: «αν υπάρχει αυτό, τότε έχει προηγηθεί εκείνο» και ξανά «αν υπάρχει αυτό, τότε θα συμβεί το εξής». Γιατί η τεχνική και λογική επεξεργασία, όπως έχει ειπωθεί, συνίσταται στη γνώση της αλληλουχίας (των αιτιών), ενώ η αίσθηση παρέχει στη λογική την αντίληψη (όσων υπάρχουν). Επομένως, αν και είναι κάπως φτωχό για να το πω, εντούτοις δε θα αρνηθώ να πω ότι αυτού του είδους ο συλλογισμός είναι ο τρίποδας της αλήθειας: αυτός θεμελιώνει την αλληλουχία της απόδοσης προς την υπόθεση και, αφού συμπεριλάβει την υπάρχουσα κατάσταση των πραγμάτων, εξάγει το συμπέρασμα της απόδειξης. Ο Πύθιος, λοιπόν, αν πράγματι ευχαριστιέται με τη μουσική και τις φωνές των κύκνων και τους ήχους της κιθάρας, πού είναι το παράξενο αν από την αγάπη του για τη διαλεκτική ασπάζεται και αγαπά τούτο το μέρος του λόγου, το οποίο βλέπει επιπλέον να χρησιμοποιούν προπάντων και πιο πολύ απ’ όλα οι φιλόσοφοι. Ο Ηρακλής, όταν ακόμη δεν είχε απελευθερώσει τον Προμηθέα, ούτε είχε συζητήσει με τους σοφούς του κύκλου του Χείρωνα και του Άτλαντα, όντας νέος και ως Βοιωτός απορρίπτοντας εντελώς τη διαλεκτική και περιγελώντας στην αρχή το εἰ, κατόπιν αποφάσισε να αποσπάσει με τη βία τον τρίποδα και να αγωνιστεί με το θεό για την κατοχή της τέχνης του. Όταν, όμως, μεγάλωσε στα χρόνια, φαίνεται ότι έγινε κι αυτός πάρα πολύ ικανός στη μαντική και ταυτόχρονα στη διαλεκτική».

H AΝΑΜΕΝΟΜέΝΗ

ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ ΕΨΙΛΟΝ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ: ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ -]+[- ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟ ΛΙΒΑΝΙΟ, ΕΠΕΙΔΗ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΘΡΗΝΗΣΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΠΡΗΣΜΟ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ (Αντιόχεια)..

ΟΡΓΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΛΙΒΑΝΙΟ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΕ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΤΗΝ ΕΒΑΛΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΧΕΡΙ. ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ (Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ) ΟΤΙ ΤΟ ΝΑΟ ΤΟΝ ΕΚΑΨΕ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

Ο Ευνάπιος, σύγχρονος του Λιβάνιου, στους Βίους Φιλοσόφων και Σοφιστών γράφει: «Κυκλοφορούν πολλά βιβλία του Λιβάνιου κι όποιος έχει μυαλό και τα διαβάσει ολόκληρα, έχει να μάθει. Ο Λιβάνιος είχε και μεγάλη ικανότητα να εκφωνεί λόγους πάνω σε ζητήματα πολιτικά· και εκτός από τις πολιτικές αγορεύσεις, με μεγάλη ευκολία και τόλμη συνέθετε και ομιλίες προς τέρψιν του κοινού των θεάτρων. Όταν οι κατοπινοί βασιλείς τού πρόσφεραν το υψηλότερο αξίωμα, καλώντας τον να δεχτεί τον τιμητικό τίτλο του έπαρχου της αυλής, δεν το αποδέχτηκε, λέγοντας ότι η ιδιότητα του σοφιστη είναι ανώτερη. Κι είναι πράγματι αξιέπαινο αυτό, δεδομένου ότι η μόνη δόξα που κυνηγούσε είναι εκείνη που κερδίζει κανείς χάρη στη μόρφωση του και ότι κάθε άλλη δόξα τη θεωρούσε «δημώδη» και πρόστυχη. Πέθανε σε βαθιά γεράματα, αφήνοντας σε όλους ένα αίσθημα θαυμασμού προς το πρόσωπό του.

Ως Έλληνας διανοούμενος, ο Λιβάνιος δεν διακατεχόταν από κανενός είδους αποστολικό ζήλο και έτρεφε την ψευδαίσθηση ότι αρκούσε να γίνει κανείς κοινωνός της Ελληνικής Παιδείας ώστε να αναγνωρίσει την ανωτερότητά της διά βίου.

Από την πλευρά τους, οι χριστιανοί έβλεπαν στο πρόσωπο του Λιβάνιου τον ιδεώδη δάσκαλο, εκείνον που θα τους παρείχε τα εφόδια ώστε να ξεφύγουν από την πνευματική μιζέρια και να ανοιχτούν στην κοινωνία ως ισοδύναμοι των εθνικών. Έτσι, από τα χέρια του Λιβάνιου πέρασε ο αξιολογώτερος χριστιανός όλων των εποχών, ο Μέγας Βασίλειος, καθώς και το μετέπειτα «βαρύ πυροβολικό» του χριστιανισμού, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Ο τελευταίος δεν δίστασε αργότερα να επιτεθεί στον Λιβάνιο, λούζοντάς τον με βρισιές που μόνο από ένα «χρυσό στόμα» δεν θα περίμενε κανείς να βγουν: «ω μωρέ... ω ληρόσοφε... άθλιε και ταλαίπωρε.» Ο Χρυσόστομος βρίζει τον παλιό του δάσκαλο επειδή ο δεύτερος θρήνησε για τον εμπρησμό του ναού του Απόλλωνα στη Δάφνη.

Στον λόγο του «Εις τον Άγιον Βαβύλαν», οργίζεται με τον Λιβάνιο που τόλμησε να πει ότι την φωτιά την έβαλε ανθρώπινο χέρι. Και υποστηρίζει (ο Χρυσόστομος) ότι το ναό τον έκαψε ο ίδιος ο θεός των χριστιανών. (…………)

Και συμπεραίνει: «Πράγματι, οι Ελληνες είναι πάντα παιδιά· δεν υπάρχει ώριμος Έλληνας» -κι αυτό επειδή δεν πίστευαν, όπως εκείνος,  ότι δράστης του εμπρησμού ήταν ο θεός...

ΛΙΒΑΝΙΟΣ – Υπέρ των Ελληνικών Ναών – Εκδόσεις Θύραθεν

Ευριπίδης: “Συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν” - αμάθεια και όχλος είναι πολύ μεγάλη συμφορά (από το ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΝ Ιωάννη Στοβαίου)

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη μορφή αγνοίας από το να απορρίπτεις κάτι, για το οποίο δεν γνωρίζεις τίποτα, μόνο και μόνο  για να αντιλέγεις και να διαφωνείς.

Εκείνος που διαρκώς αντιλέγει και συνέχεια φλυαρεί στερείται τα φυσικά εφόδια για μάθηση των απαραίτητων πραγμάτων - Δημόκριτος.

Μεγάλην παιδείαν νόμιζε δι' ής δυνήση φέρειν απαιδευσίαν. Να θεωρείς μεγάλη μόρφωση εκείνη, που θα σου δώσει την ικανότητα να υποφέρεις την αμορφωσιά – Πυθαγόρας

«Διάβαζε όχι  για  ν' αντιλέγεις, να αμφισβητείς, ν' αναιρείς, να  διαψεύδει ς και ανασκευάζεις, όχι για να πιστεύεις, και να τα παίρνεις  όλα για αλήθεια, άλλα για να κρίνεις και να εκτιμάς σωστά την κατάσταση και να σκέφτεσαι σαν λογικός άνθρωπος».

ΛΕΓΕ ΕΙΔΩΣ: Να λες ότι γνωρίζεις, να διακρίνεις που θα μιλάς και τι θα λες.

Συν όχλω αμαθία πλείστον κακόν.  ΑΜΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΟΧΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΦΟΡΑ – Ευριπίδης

«Τι νου και τι μυαλό έχουν αυτοί; Δίνουν πίστη στους λαϊκούς αοιδούς και χρησιμοποιούν σαν δάσκαλο τον όχλο, χωρίς να ξέρουν ότι πολλοί είναι οι κακοί, και ότι λίγοι είναι οι αγαθοί». ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ

Απεβίωσε ο τελευταίος στρατοπεδάρχης της ΕΛ.ΔΥ.Κ. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος.

Απεβίωσε ο Ταξίαρχος ε.α Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, ο οποίος ήταν και ο τελευταίος στρατοπεδάρχης ΕΛ.ΔΥ.Κ. 1974 και επικεφαλής των Δυνάμεων Αμύνης του Στρατοπέδου το 3ημερο 14-16/8/1974. Γεννημένος στις 31-12-1925 ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, ήταν εκείνος που διατάχθηκε να αναλάβει την υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ κάτω από πολύ περίεργες συνθήκες, με ελλειπή μέσα αλλά και με μικρό αριθμό στρατιωτών.

Υπό τις διαταγές του και τον ηρωισμό των στρατιωτών του το στρατόπεδο κράτησε. Πολλά έχουν γραφτεί όλα αυτά τα χρόνια για το τι έγινε και έπεσε το στρατόπεδο. Ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος στο βιβλίο του, διηγείται τα γεγονότα αυτού του τριημέρου. Το 2016 παρευρέθη σε διάφορες πόλεις της Ελλάδος αλλά και στη Κύπρο, ώστε να μιλήσει για εκείνες τις ημέρες του 1974.
Ο Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος απεβίωσε σήμερα τα ξημερώματα…...

www.elkosmos.gr/apeviose-o-telefteos-stratopedarchis-tis-el-dy-k-panagiotis-stavroulopoulos-video/  © www.elkosmos.gr

Παρότι ο αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος ζήτησε ενισχύσεις, έλαβε μόνο τρία τεθωρακισμένα οχήματα Marmon-Herrington, τα οποία θα ήταν εύκολη λεία για τα Μ-48 των Τούρκων. Παρ' όλα αυτά, οι νέες τουρκικές επιθέσεις αντιμετωπίσθηκαν με επιτυχία. Μπροστά από τις θέσεις άμυνας των ανδρών της ΕΛΔΥΚ, έπεσαν δεκάδες Τούρκοι στρατιώτες, μερικοί δε έφθασαν στα ακραία συρματοπλέγματα του στρατοπέδου, επάνω στα οποία φονεύθηκαν. Διαβάστε: Η ΕΠΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ.

ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛ.ΔΥ.Κ. ΤΑΞΙΑΡΧΟΥ Ε.Α ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΥΡΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΔΩ: ΚΥΠΡΟΣ - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΤΗΣ ΕΛΔΥΚ 14 ΕΩΣ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1974

ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΕΙΣ ΤΑ ΣΥΜΠΟΣΙΑ ΜΕ ΑΠΑΙΔΕΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΥΧΑΙΟΥΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για  συμπόσια Προσδιόρισε από την στιγμή αυτή το χαρακτήρα και την συμπεριφορά για τον εαυτό σου, τον οποίο θα διατηρείς και όταν είσαι μόνος σου και όταν συναναστρέφεσαι με άλλους ανθρώπους.

Και ως επί το πλείστον να είσαι σιωπηλός ή να λες μόνο τα απαραίτητα και με λίγα λόγια. Σπανίως και όταν η στιγμή το απαιτεί να μιλήσεις, μίλησε, αλλά όχι για κάτι τυχαίο, όχι για μονομαχίες, όχι για ιπποδρομίες, όχι για αθλητές, όχι για φαγητά ή ποτά, ή πράγματα που συζητούν παντού και προπαντός όχι για ανθρώπους κατηγορώντας ή επαινώντας ή συγκρίνοντας τους.

Εάν σου είναι δυνατόν, μετάβαλε την συζήτηση σε αυτό που αρμόζει. Εάν, όμως, τύχει να βρεθείς μόνος σου ανάμεσα σε απαίδευτους ανθρώπους, σιώπησε.

Να μη γελάς πολύ, ούτε για τα πολλά πράγματα, και να μη γελάς ασυγκράτητα.
Απόφυγε να ορκίζεσαι, εάν είναι δυνατόν εντελώς, διαφορετικά όσο μπορείς.

Να αποφεύγεις τα συμπόσια με ανθρώπους απαίδευτους και τυχαίους και, εάν κάποτε έρθει ο καιρός, να εντείνεις την προσοχή σου, και να μην υποπέσεις στην θέση των αδαών. Γιατί να γνωρίζεις πως, εάν ο φίλος σου είναι βρόμικος, αναγκαστικά θα βρομίσει και εκείνος που τον συναναστρέφεται, ακόμη και αν ο ίδιος συμβαίνει να είναι καθαρός.

Πράγματα που σχετίζονται με τις ανάγκες του σώματος να τα παίρνεις όσο απαραιτήτως τα χρειάζεσαι, όπως το φαγητό, το ποτό, τα ρούχα, το σπίτι, τους υπηρέτες. Και ό,τι είναι για την δόξα ή την πολυτέλεια, να το ξεγράψεις τελείως.

Εάν κάποιος σου γνωστοποιήσει, ότι ο τάδε σε κακολογεί, μην απολογηθείς για αυτά που λέχθηκαν, άλλα απάντησε ότι: "αγνοούσε και πόσα άλλα ελαττώματα έχω αλλιώς δεν θα έλεγε μόνο αυτά".

Δεν είναι ανάγκη να εμφανίζεσαι συχνά στα θέατρα. Και αν κάποτε έρθει ο καιρός να πας, δείξε πως τίποτα άλλο δεν σε ενδιαφέρει παρά ο εαυτός σου, δηλαδή να επιθυμείς να γίνονται μόνο αυτά που πραγματικά γίνονται και να νικάει μόνο αυτός που βγαίνει νικητής. Διότι έτσι δεν θα ενοχληθείς. Και να αποφεύγεις τελείως τις ζωηρές κραυγές και το γέλιο σε βάρος κάποιου, καθώς και τις έντονες συγκινήσεις. Και όταν τελειώσει το θέαμα, μη συζητάς πολύ για όσα έγιναν, εφόσον δεν συντελούν στην βελτίωσή σου, γιατί μια τέτοια συμπεριφορά δείχνει ότι σου έκανε μεγάλη εντύπωση το θέαμα.

Στις διαλέξεις που δίνουν κάποιοι να μη πηγαίνεις στην τύχη και εύκολα και, όταν, πηγαίνεις, να διατηρείς την αξιοπρέπεια και την ηρεμία σου και συνάμα να μη γίνεσαι ενοχλητικός.

Στις συζητήσεις απόφυγε να αναφέρεις για πολύ και χωρίς μέτρο δικές σου πράξεις και κινδύνους. Γιατί δεν είναι στους άλλους τόσο ευχάριστο να ακούνε όσα σου έτυχαν, όπως είναι ευχάριστο σε σένα να ξαναθυμάσαι τους κινδύνους σου.

Απόφυγε επίσης να προκαλείς το γέλιο στους άλλους, γιατί αυτή η συνήθεια είναι επικίνδυνη, μπορεί να παρασύρει σε χυδαία συμπεριφορά και συνάμα είναι ικανή να μειώσει τον σεβασμό των πλησίων σου για σένα.

Επίκτητος, Εγχειρίδιον - Κεφ. 33

ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΑΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ!

Αυτός είναι ο πιο σπουδαίος κανόνας που πρέπει και έχουμε ανάγκη να γνωρίσουμε και να μάθουμε.

Μια μικρή σκέψη δεν κάνει την μεγάλη διαφορά, αλλά οι σκέψεις είναι σαν σταγόνες νερού. Συσσωρεύονται στον χρόνο. Και έτσι είναι εάν συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες σκέψεις ακόμα και ακόμα , αυτές μεγαλώνουν και η σταγόνα γίνεται μια λακκούβα, και η λακκούβα μια λίμνη και η λίμνη ένας ωκεανός.

Εάν οι σκέψεις είναι θετικές μπορούμε να κολυμπάμε μέσα σε ένα ωκεανό γεμάτο ζωή. Εάν οι σκέψεις είναι αρνητικές μπορούμε να πνιγούμε σε ένα ωκεανό γεμάτο αρνητικότητα.

Ποια είναι η κανονική σας στάση όταν ξυπνάτε το πρωί;
Εάν είναι ένα συνεχές μουρμουρητό και θυμός, εκείνος θα είναι ο τύπος της ημέρας που θα έχετε.
Εάν είναι μια συνεχή στάση ελπίδας, πίστης και αγάπης, εκείνη θα είναι η μέρα που θα ζήσετε γιατί είναι εκείνο από το οποίον έχετε ανάγκη. Καθίστε χαλαρά για κάποιο λεπτό και παρατηρήστε τις σκέψεις σας. Πράγματι θέλετε τον τύπο ζωής που αυτές οι σκέψεις δημιουργούν;

Διαλέγετε σκέψεις που σας τρέφουν. Οι σκέψεις μας δημιουργούν και εσύ είσαι ο σκεπτικιστής!
Οτιδήποτε πράγμα ή πράξη βρίσκεται πίσω από κάθε σκέψη στο μυαλό και στον νου του κάθε ενός, μια ιδέα. Τι ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας;
Πόσες φορές στην ζωή δημιουργούμε, σκεπτόμαστε, εκείνο που θέλουμε και επιθυμούμε πραγματικά;
Εάν θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι πρέπει να σκεφτούμε, να οραματιστούμε και να του δώσουμε προσοχή.

http://euepixeirein.gr

...................

[Σείριος: Τέρμα η μοιρολατρία. Εμείς είμαστε οι ρυθμιστές της ζωής μας με τις σκέψεις μας. Προσεχώς, νέα ανάρτηση με θέμα την δύναμη των σκέψεων, από την επιστήμη της Κβαντικής Βιολογίας.] 

11.000.000 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ, Ο ΠΡΩΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΕΡΠΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Τον Σεπτέμβριο τού 1996 ό παλαιοντολόγος Άρης Πουλιανός ανεκάλυψε στήν Χαλκιδική κνήμη ανθρώπου, δίπλα σέ πρωτόγονα λίθινα καί χαλαζιακά εργαλεία. Ή κνήμη άνηκε σέ όρθιο άνθρωπο, πού είχε αναπτύξει τόν διποδισμό. Ό άνθρωπος αυτός ήτο νοήμων καί διά τούτο εκατασκεύαζε εργαλεία. Ή ηλικία αυτού τού ανθρωπίδα είναι 11-12 εκατ. χρόνια καί συντρίβει τήν «Λούσυ» πού βρήκε ό Βρεττανός Λήκυ στήν Τανζανία, καί έπεισε αμέσως όλο τόν κόσμο πώς ό άνθρωπος ήρθε από τήν Αφρική.

Ή ανθρώπιδα βέβαια τής Τανζανίας είναι περί τών 7,5εκατ.ετών νεοτέρα τού Έλληνος είς τήν Μακεδονία.

Στίς αρχές τής Μειοκαίνου λοιπόν τοποθετείται ό Αρχάνθρωπος τής Τρίγλιας καί είναι ό αρχαιότερος στόν κόσμο έως καί σήμερα.

Στά Γρεβενά στό χωριό Περδίκκας εβρέθη σκελετός ελέφαντα 3 εκατ. ετών πού είχε πεθάνει μέ όχι φυσιολογικό τρόπο. Οί επιστήμονες διεπίστωσαν πώς ό ελέφας είχε σκοτωθεί μεθοδικά. Πρώτα εδέχθη πληγή είς τούς οφθαλμούς του καί κατόπιν στό κρανίο. Στά οστά επίσης εβρέθησαν ίχνη αποξύσεων, τά οποία έγιναν μέ λίθινο εργαλείο. Ομάδα ανθρώπων λοιπόν, γνωρίζοντας τί αντιμετωπίζει, τύφλωσε τόν παντοδύναμο ελέφαντα καί μετά τόν σκότωσαν γιά νά τόν γδάρουν καί νά φάνε τό κρέας του. Καί αυτά όλα εκατομμύρια χρόνια πρίν, όταν ακόμη καί σήμερα υπάρχουν «άνθρωποι» στήν «μητέρα» Αφρική πού ζούν σέ άγρια κατάσταση. Ή άμμεση αυτή μαρτυρία κυνηγιού πρίν τόσα χρόνια, σημαίνει υποτυπώδης μορφή κοινωνίας, αλλά δέν θά μπορούσε νά υπάρξη κοινωνία χωρίς γλώσσα.

Ό Άρης Πουλιανός καί ή Ανθρωπολογική εταιρία Ελλάδος μετά από 40 έτη έρευνας απέδειξαν πώς ό άνθρωπος στάθηκε γιά πρώτη φορά όρθιος στή Ελλάδα. Αυτός μιλούσε είχε νόμους, έφτιαχνε όπλα καί χρησιμοποιούσε φωτιά 1εκατ.έτη πρίν. Σέ συμπόσιο τής Ουνέσκο ό Πουλιανός ανακοίνωσε πώς ό αρχάνθρωπος τών Πετραλώνων σηματοδοτεί τό μεταβατικό στάδιο μεταξύ τού Homo Erectus καί τού Homo Sapiens. Ό Πουλιανός απεφάνθη πώς ό αρχάνθρωπος ήταν δεξιόχειρας, καί επειδή τό εγκεφαλικό κέντρο τής ομιλίας καί τής δεξιοχειρίας είναι τό ίδιο, μπορούμε νά υποθέσουμε πώς ό αρχάνθρωπος μιλούσε. Ό Πουλιανός ανακάλυψε οστά άλλων 10 αρχανθρώπων καί ίχνη φωτιάς στά κατώτατα στρώματα τού δαπέδου τού σπηλαίου καί είναι ηλικίας 1ος εκατ.ετών.

Τήν δεκαετία τού 1960 ό Δ.Θεοχάρης εξεκίνησε έρευνες στήν Θράκη καί στόν Έβρο. Σήμερα έχουν ανακαλυφθή παλαιολιθικές θέσεις σέ πολλά μέρη στήν Ελλάδα. Ή Ελλάς είναι κατοικούμενη συνεχώς επί 12-11εκατ.χρόνια.

Στήν Θράκη μόνο από επιφανειακές έρευνες έχουν ανακαλυφθή 23 παλαιολιθικές θέσεις τών 200000-35000 ετών.

Στό Απήδημα τής Μάνης εντοπίσθηκε ανεκαλύφθη ότι ή περιοχή κατώκετο ήδη από τό -300000. Ευρέθησαν 2 κρανία Homo Taenarius τής πρώϊμης παλαιολιθικής εποχής, αλλά καί υπολείματα 6 σκελετών. Τό πλέον ενδιαφέρον εύρημα αφορά μία ολόκληρη γυναίκα 20 ετών, τής οποίας ό σκελετός τοποθετείται στό -30000 καί ανήκει στόν τύπο Κρό Μανιόν (σύγχρονος άνθρωπος).

Στήν Θεόπετρα στήν Θεσσαλία ευρέθησαν υπολείματα κατοικήσεως από τό -50000, αλλά τό σπουδαίο είναι τά στοιχεία πού αποδεικνύουν ότι οί παλαιολιθικοί Έλληνες άρχισαν νά καλλιεργούν, υποτυπωδώς ενδεχομένως, αλλά νά καλλιεργούν. Ή μόνιμη εγκατάσταση δείχνει τήν έναρξι εκμεταλλεύσεως τών φυσικών πόρων τής περιοχής, αλλά καί τήν γένεσι τής έννοιας τής Πατρίδος. Ή πρώτη συστηματική έρευνα είχε γίνει από τόν Αυστριακό Μάρκοβιτς στήν Κακιά Σκάλα καί στήν Αργολίδα (σπήλαιο Ulbrich), αλλά τά ευρήματα δέν είδαν ποτέ τό φώς τής δημοσιότητος, ούτε είναι γνωστό τί απέγιναν.

Ό Γερμανός αρχαιολόγος Στάμπφους ερεύνησε τήν περιοχή τής Βοιωτίας, μεταξύ Λεβαδείας καί Αλιάρτου κατά τήν κατοχή. Ανεκάλυψε λίθινα εργαλεία καί ίχνη φωτιάς. Ό Βέλγος Σερβέ τό 1960 ανεκάλυψε στήν δυτική Ηλεία 10 εργαλεία τής Μέσης παλαιολιθικής εποχής, μεταξύ 200000-35000.

Παλαιολιθικές θέσεις ευρέθησαν είς Εύβοια καί Σποράδες, στό περίφημο σπήλαιο τού Κύκλωπος, επίσης στήν Θάσο, στήν Ζάκυνθο καί στήν Κεφαλληνία. Μόνο στίς Κυκλάδες δέν έχουν ανακαλυφθή, αλλά δέν θά ήταν δυνατόν νά αντέξουν τά ευρήματα, στίς τόσο ακραίες γεωλογικές ανακατατάξεις πού συνέβησαν, ακόμα καί έως τήν Αρχαϊκή περίοδο. Ό Έλληνας έτρωγε κρέας από τά 11-12εκατ.έτη πρίν. Ό βιοφυσικός Δρ. Αναστάσιος Τουσίμης, ερευνητής στήν NASA, μετά από ηλεκτρονομικροσκοπική εξέταση απέδειξε πώς ή διατροφή τών τότε Ελλήνων ήταν τό κρέας καί οί καρποί. Ό Έλλην ήτο κυνηγός καί τροφοσυλλέκτης. Ό Μακεδών Έλλην, θά ανακαλύψει τήν φωτιά, καί χάρις στό δώρο τού Προμηθέως ό Έλλην θά αποκτήσει ένα πανίσχυρο όπλο. Τά νέα όπλα του πού τώρα φτιάχνει χρησιμοποιώντας τήν φωτιά, τού δίδουν μεγάλο πλεονέκτημα σέ σχέση μέ τά άλλα ζωικά είδη. Κατόπιν αρχίζει νά αλιεύει καί ανακαλύπτει τήν γεωργία.

Ε Ξ Ε Λ Ι Ξ Η

Από τούς πρώτους πού προσπάθησαν νά εξηγήσουν τόν κόσμο χωρίς μύθους ήτο ό Αριστοτέλης, αλλά καί πρίν από αυτών υπήρχον άλλοι.

I. Ό Ηράκλειτος (-6ος αιώνας) διακήρυξε τήν αιώνια κίνηση καί μεταβολή τών όντων καί τήν αέναη ανανέωση καί εξέλιξή των.

II. Ό Θαλής ό Μιλήσιος (-6ος αιώνας) προσπάθησε νά βρεί μία επιστημονική εξήγηση τών φυσικών φαινομένων καί ώς βασικό συστατικό τής ζωής θεωρούσε τό νερό.

III. Ό Αναξίμανδρος (-6ος αιώνας) εξήγησε, παρακάμπτοντας τούς μύθους, τό σύμπαν καί ντήν προέλευση τής ζωής. Θεωρείται πρόδρομος τής θεωρίας τής αυτόματη γενέσεως τού σύμπαντος.

IV. Ό Ξενοφάνης (-5ος αιώνας) κατάλαβε πώς τά απολιθώματα στήν Γή είναι λείψανα οργανισμός πού έζησαν στήν Γή στό παρελθόν. Επίσης κατάλαβε πώς επειδή θαλάσσια απολιθώματα βρίσκονται στήν Γή, τότε κάποτε ή Γή ήτο καλυπτομένη από θάλασσα.

V. Ό Εμπεδοκλής (-5ος αιώνας) συνέλαβε τήν ιδέα τής φυσικής επιλογής

VI. Ό Αριστοτέλης (-4ος αιώνας) κατέταξε ιεραρχικά τά έμβια όντα στήν φυσική κλίμακα. Πρώτα κατέταξε τήν άψυχη ύλη καί ακολουθούσαν τά φυτά, τά πρωτόγονα ζώα, τά πτηνά καί τά θηλαστικά. Στήν μέση βρισκόταν ό άνθρωπος, μισός καί μισός πνεύμα καί επάνω από αυτόν ό Θεός.

https://ellaniapili.blogspot.gr/2016/12/11000000-o.html

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ;

Τα τελευταία χρόνια θέτουμε όλο και περισσότερα φιλοσοφικά ερωτήματα σε σχέση με τις εμπειρίες, τις δικές μας και των άλλων, από τη ζωή. Είχαμε τη συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τη φιλοσοφία κυνικά, ως ένα είδος αφηρημένης διανοητικής ενασχόλησης, κατάλληλης για «αιθεροβάμονες» και ανθρώπους που αποφεύγουν την «πραγματική» ζωή. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι αυτός ο κυνισμός ήταν από μόνος του μια φιλοσοφία ζωής.

Ο ρόλος της φιλοσοφίας στη ζωή
Έχουμε πια ανακαλύψει ότι η φιλοσοφία είναι ό,τι πιο αληθινό και πρακτικό θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε, επειδή αντανακλά τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις μας για τον εαυτό μας, τη ζωή και τον κόσμο, οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν τις αξίες, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Κι αυτά πάλι καθορίζουν ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, τι έχουμε, και κυρίως, που πηγαίνουμε.

Πώς «φιλοσοφούμε»;
Έχουμε ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι με το προνόμιο της αφθονίας στην επαγγελματική,  προσωπική τους ζωή και την υγεία τους λειτουργούν με γνώμονα μια διαφορετική βασική φιλοσοφία, σε σχέση με όσους δεν έχουν αυτό το προνόμιο, ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνουν. Όλοι λοιπόν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τη βασική μας φιλοσοφία. Οι θεμελιώδεις φιλοσοφικές μας κατασκευές, δηλαδή οι αντιλήψεις, οι πεποιθήσεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα κ.λπ., μπορούν να υφίστανται τόσο στο συνειδητό όσο και στο υποσυνείδητο επίπεδο. Και ανάλογα με τη φιλοσοφία μας, στο υποσυνείδητο μπορούν να γίνουν δύσκολα ή και επικίνδυνα τα πράγματα.

Τα αιώνια ερωτήματα και το βάρος τους
Το πιο βασικό φιλοσοφικό ερώτημα που πάντα θέταμε είναι «γιατί βρισκόμαστε εδώ» ή «ποιο είναι το νόημα της ζωής και ο προορισμός μας». Βρισκόμαστε εδώ για να μάθουμε, να μεγαλώσουμε, να εξελιχθούμε και τελικά να χρησιμοποιήσουμε τις μοναδικές ικανότητες μας και εμπειρίες  για να συνεισφέρουμε με το δικό μας τρόπο στον κόσμο και να εκπληρώσουμε το σκοπό της ζωής μας. Όταν υποφέρουμε, αυτό συμβαίνει επειδή αντιλαμβανόμαστε, συνειδητά ή υποσυνείδητα ότι στη διαδρομή αυτή έχουμε βρεθεί «εκτός πορείας».

Γιατί κάποιοι δεν φιλοσοφούν;
Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο απορροφημένοι από τα συναισθήματά τους, συνήθως από τις ελπίδες και τους φόβους τους, που δεν έχουν χρόνο για να θέσουν στον εαυτό τους τα πιο βασικά ερωτήματα. Ωστόσο η ποιότητα αυτών των ερωτημάτων καθορίζει μακροπρόθεσμα και την ποιότητα της ζωής μας. Για πολλούς λόγους βέβαια είναι εξίσου δύσκολο να σκεφτούν μακροπρόθεσμα.

Όσο πιο αγχωμένοι είμαστε, τόσο πιο δύσκολο είναι για τον εγκέφαλό μας να εστιάσει σε οτιδήποτε μακροπρόθεσμα. Το υπερφορτωμένο θυμικό μας και το αγχωμένο μυαλό μας θέλουν απλώς να μάθουν πώς θα «βγάλουν» την ημέρα, την εβδομάδα ή το μήνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνουν την αίσθηση του μακροπρόθεσμου κι έτσι να υπερεκτιμούν  σε μεγάλο βαθμό τα όσα μπορούν να κάνουν βραχυπρόθεσμα και να υποτιμούν σοβαρά τα όσα μπορούν να κάνουν μακροπρόθεσμα.          

Έτσι καταλήγουν να έχουν περισσότερο άγχος, να νιώθουν απογοήτευση και τελικά να καταφέρουν όλο και λιγότερα σε έναν ή περισσότερους τομείς  της ζωής τους. Αυτά που πιστεύουμε καθορίζουν αυτά που αισθανόμαστε. Τα συναισθήματα με τη σειρά τους καθορίζουν τις πράξεις μας, μέσω αυτών τις αντιδράσεις των άλλων απέναντί μας, και τελικά τα αποτελέσματα που θα έχουμε.

Επιμέλεια: Λήδα Βουτσαρίδη

http://www.flowmagazine.gr