ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ...

...ΑΛΛΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΙ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΚΑΙ ΕΤΣΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ.
Για την «συμμετοχή»  της εκκλησίας στην επανάσταση του 21 πρέπει να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή, αν θέλουμε να υπηρετούμε την αλήθεια και τον Ορθολογισμό.
Εκτός του αφορισμού της επανάστασης από 20 πατριάρχες και επισκόπους, “παρεπιδημούντες” στην Κων/πολη, (τόσοι υπέγραψαν το αφοριστήριο και μάλιστα πάνω στην “αγία τράπεζα), υπάρχουν και οι διώξεις από την επίσημη εκκλησία εκείνων των λίγων κληρικών που σαν άτομα και όχι σαν κληρικοί πήραν τα όπλα, (πχ. Παπαφλέσσας χωρίς μάλιστα καμιά αποκατάστασή τους), η προτροπή του πατριαρχείου προς τους κληρικούς να καταδίδουν τους επαναστάτες, η προτροπή του Κοσμά του Αιτωλού προς τους ραγιάδες να μαζέψουν όσα όπλα  είχαν και να τα παραδώσουν στην οθωμανική εξουσία, η προδοσία των Σουλιωτών από   μητροπολίτη.

Πως  βρέθηκε η τόση περιουσία που  έχει η εκκλησία αμέσως μετά την απελευθέρωση, αν η δράση της ήταν εθνική; Βλάκες στελέχωναν την Οθωμανική εξουσία;

Με έκπληξη διαβάζουμε στο βιβλίο του κληρικού  Φιλόθεου Φάρου «Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ» (2003 εκδόσεις Αρμός), τα εξής «Ο Κοσμάς ο Αιτωλός, τον οποίο αποφασίσαμε να αποκαλούμε εθναπόστολο, πιστός στη διδασκαλία του Χριστού, έλεγε: «Ένα πράγμα σας  συμβουλεύω Χριστιανοί μου: Αν θέλετε να μαζώξετε όλοι σας τα άρματα, να τα δώσετε εις τους ζαπιτάδες και να τους ειπήτε: Δεν είναι εδικά μας. Εμάς ο Χριστός μας τον σταυρό μας εχάρισεν να έχωμεν και όχι άρματα» σελ. 58, καθώς και το «..ή τους μητροπολίτες Άρτης, Γρεβενών και Ιωαννίνων την εποχή του Αλή Πασά, για τους οποίους αναφέρεται στην Ελληνική Νομαρχία ότι ήταν «οι πρώτοι προδόται του τυράννου, καθώς όλοι το γνωρίζουσι… Ο Άρτης ηπάτησεν και επρόδωσεν τους ήρωας Σουλιώτας». «..Ότι όλους αυτούς τους έκαναν επισκόπους τα αφεντικά τους, χρησιμοποιώντας τα πιο βρώμικα και τα πιο σατανικά μέσα και όχι το Άγιο Πνεύμα, δεν πιστεύω κανείς να το αμφισβητήση.» σελ. 162.

Δεν τα γνωρίζουμε όμως, γιατί απλώς το σχολείο δεν διδάσκει στο μάθημα της  Ιστορίας, ότι  απαξιώνει την εικόνα των κληρικών και της εκκλησίας, λόγω της μέχρι τώρα δεσπόζουσας θέσης της εκκλησίας που κατέχει στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας με την ταύτιση κράτους-εκκλησίας. 

Ο  Π.Π. Γερμανός στα απομνημονεύματα του, λέξη δεν λέει για Λαύρα κλπ, ενώ αντίθετα λέει ότι πρέπει να συστήσουν μυστικό σύνδεσμο κληρικών για την αναστύλωση του κύρους της εκκλησίας που προκάλεσε η φιλοοθωμανική στάση της εκκλησίας.
Επίσης  η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, βραβευμένη από Ακαδημία Αθηνών, τόμος ΙΒ΄σ.83 βεβαιώνει: “Η ιστορική αλήθεια απέχει πολύ από τον θρύλο. Ούτε στις 25 Μαρτίου αλλά και ούτε και στις 21 που έγινε η πρώτη πολεμική επιχείρηση βρισκόταν κανείς στην Αγία Λαύρα. 
…Σ’ εκείνον όμως που κατ’ εξοχήν οφείλεται ο θρύλος της Αγίας Λαύρας είναι ο Γάλλος Ιστορικός Πουκερβίλ, που έγραψε το 1824 την Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως. Εκεί περιγράφει με φανταστικές τελείως λεπτομέρειες τη δοξολογία που «έγινε» στην Αγία Λαύρα, τον λόγο που εκφώνησε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, την ορκωμοσία των παλικαριών κλπ.. “».

Υπάρχει και το βιβλίο του καλόγερου Παπουλάκου το 1827, δηλαδή μετά την επικράτηση της επανάστασης, που “αποδείκνυε” ότι η επανάσταση ήταν έργο του διαβόλου.
Υπάρχει και η άποψη  ότι “το 21 κάποιοι ξεβράκωτοι  χάλασαν της καλές σχέσεις των δυο λαών”.
Υπάρχει πριν μερικά χρόνια σε “συνέδριο” θεολόγων δήλωση “καθηγητή θεολογικής σχολής του ΑΠΘ”, ότι “η άλωση της πόλης δεν άρχισε το 1453, αλλά το 1821″ !!!   Δείτε το ΒΙΝΤΕΟ

Ο μύθος του κρυφού σχολείου. Ο Αλή Πασάς τα παιδιά του τα στέλνει σε ελληνικό σχολείο …κρυφό; Στον Πόντο το φροντιστήριο της Τραπεζούντας (πανεπιστήμιο της εποχής) υπάρχει από το 1650 …κρυφό; Αλλά και η γλώσσα της διπλωματίας των Οθωμανών που ήταν η ελληνική με διπλωμάτες τους Φαναριώτες, δεν διαψεύδουν να περί κρυφού σχολειού;;;
Και όλα αυτά μαζί βέβαια με πολλά άλλα γιατί σύμφωνα και με την «διαπίστωση» του “Χρυσόστομου”:  «Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της Ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα» Ι. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΙΣ ΙΩΑΝΝΗΝ 59.31.33.
Φίλοι, σχεδόν πάντα, “ενδέχεται και άλλως έχειν’’ (μπορεί να είναι κι αλλιώς και όχι όπως τα νομίζουμε).

Οδυσσέας  Επικουρίδης, Μαθηματικός    Πηγή: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΗΜΕΡΑ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΟΒΛΕΨΗ

Στην Πολιτεία του Πλάτωνος, ο Σωκράτης και άλλοι εξέχοντες Αθηναίοι και ξένοι συζητούν την σημασία της δικαιοσύνης και εξετάζουν κατά πόσο είναι πιο ευτυχισμένος ένας δίκαιος άνθρωπος από έναν άδικο, κατασκευάζοντας μια φανταστική πολιτεία, την Καλλίπολη, με φιλοσόφους-βασιλείς.
Ο Πλάτωνας χαρακτηριστικά υποστήριζε ότι «όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί».
Εφόσον, στον μύθο του σπηλαίου, έχει περιγραφεί η φυγή από το σπήλαιο των απελευθερωμένων δεσμωτών, των φιλοσόφων, κρίνεται πως μόνο αυτοί είναι κατάλληλοι για τη διακυβέρνηση της Πολιτείας, εφόσον έχουν γνωρίσει τον αληθινό κόσμο των Ιδεών, που φωτίζεται από το Αγαθό.
Όπως ορίζει και το ίδιο το όνομά του, ο Φιλόσοφος-βασιλιάς του Πλάτωνα, αγαπά την σοφία και την αληθινή γνώση, εφόσον γνωρίζει τις Ιδέες.

Στην παρομοίωση της Πολιτείας με καράβι ακυβέρνητο, ο ιδιοκτήτης δεν μπορεί να το οδηγήσει στη σωτηρία, γιατί ούτε βλέπει ούτε ακούει, καθώς οι ναύτες φιλονικούν μεταξύ τους.
Ο φιλόσοφος είναι αυτός που έχει την ικανότητα να οδηγήσει σωστά, παρατηρώντας τους ανέμους, τον ουρανό, τα αστέρια κλπ.
Οι ναύτες περιγελούν και αγνοούν τις συνήθειες αυτές, γιατί ποτέ τους δεν έχουν γνωρίσει κάποιον αληθινό φιλόσοφο. Πολιτεία Πλάτωνος

_______________________

[Πολιτική σημαίνει πρόβλεψη, ώστε βλέποντας από πριν τι πρόκειται εκ των πραγμάτων να συμβεί, να προλαβαίνεις και να αποτρέπεις τις συμφορές. Πρόβλεψη γίνεται με την φιλοσοφική σκέψη. Με το ανοιχτό μυαλό, αλλά και με την αγάπη για την πατρίδα. Και ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην γνώση και στην αλήθεια είναι η Φιλοσοφία. Ο Οδυσσέας Ελύτης με την τόση αγάπη του για την Ελλάδα, προέβλεψε- είδε μέσα από την φιλοσοφική του σκέψη, αυτά που οι πολλοί αλλά και οι πολιτικοί ούτε καν υποψιαζόταν (βλέπε παρακάτω ανάρτηση).  

Πολιτική λοιπόν σημαίνει πρόβλεψη. Όχι ρουσφέτια. Ούτε πελατειακές σχέσεις.

Οι πρόγονοί μας, μας άφησαν παρακαταθήκη όλα τα εφόδια και όλη την γνώση και εμείς σήμερα καυχόμαστε ότι έχουμε Δημοκρατία, ενώ (οι περισσότεροι) δεν έχουμε ανοίξει ένα βιβλίο τους, να τους μελετήσουμε και να ανοίξουν τα… μάτια μας. Να δούμε εκείνη την Δημοκρατία και τους νόμους της αλλά και τις δικλίδες ασφαλείας που είχε προς όφελος της Πατρίδος και μετά να τα συγκρίνουμε με την σημερινή κατάσταση.

Σείριος]

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΝΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΘΗΝΑΣ

Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ – ΠΡΟΦΗΤΙΚΟΣ

Στις 27 Ιανουαρίου 1973 ο Οδυσσέας Ελύτης έδωσε συνέντευξη στα ΝΕΑ, στον Γιώργο Πηλιχό.
- Ποιο θέμα σας απασχολεί περισσότερο αυτό τον καιρό;

- "Τι θα γίνει η Ελλάδα! Σαν φορέας ενός ειδικού πολιτισμού και μιας ένδοξης γλώσσας. Έκλεισα τα εξήντα μου χρόνια κι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μόνο καταστροφές έχουνε δει τα μάτια μου. Και θαυμαστές αντιδράσεις, που όλες τους πήγαν χαμένες από τα ίδια μας τα χέρια. Δεν ξέρω... Θα 'θελα να κοιμηθώ μια μέρα και να ξυπνήσω σ' έναν αιώνα όπου και τα πουλιά να κελαηδούν ελληνικά και νικητήρια".

(σ.σ.: 40 χρόνια μετά, την Ελλάδα που τόσο αγάπησε ο ποιητής, την σκεπάζει το σάβανο της βαρβαρότητας.) Θα πει ο ίδιος, τρία χρόνια αργότερα: "Βλέπω τη βαρβαρότητα να 'ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του...". Κι αναρωτιέται παρακάτω για ποιο λόγο παλεύει νυχθημερόν ο ποιητής. "Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ' αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι' αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό".

Σήμερα, που το παρόν είναι άνυδρο και το μέλλον ανύπαρκτο, ας αναστοχαστούμε τι έλεγε ο ποιητής την επαύριο (1982) της «Αλλαγής»: "Υπάρχουν δύο Ελλάδες. Αυτή που εξαναγκάζεται και τους ίδιους τους υπηκόους της να καταπονεί και σ' έναν διεθνή χορό μεταμφιεσμένων να μετέχει με το φόρεμα της Ευρωπαίας (διάβαζε: Αμερικάνας). Και υπάρχει η άλλη, που εξακολουθεί να υπακούει στον Ηράκλειτο και στον Μακρυγιάννη. Η πρώτη μπορεί να καταλυθεί μια μέρα. Η δεύτερη, ακόμη και αν μείνει χωρίς υπόσταση, ποτέ. Τουλάχιστον εγώ, γι' αυτήν υπάρχω".

Σήμερα, απεγνωσμένα αναζητούμε τη δεύτερη Ελλάδα. Θα την βρούμε άραγε;

[ΠΗΓΗ: Τα αποσπάσματα του Ελύτη προέρχονται από το βιβλίο "Συν τοις άλλοις", από τις εκδόσεις Ύψιλον, με 37 συνεντεύξεις του ποιητή]. http://dimichri65.blogspot.gr/

 «Θα 'θελα να κοιμηθώ μια μέρα και να ξυπνήσω σ' έναν αιώνα όπου και τα πουλιά να κελαηδούν ελληνικά και νικητήρια» Οδυσσέας Ελύτης

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΩΖΟΣ: Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ, Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ,……Ο ΗΡΩΑΣ!

Όταν έθιγαν την Ελλάδα ο Χριστόδουλος γίνονταν θηρίο ανήμερο. Έτσι έγινε κι όταν άκουσε τον Αχμέτ Δερβίς πασά, βουλευτή Λάρνακας-Αμμοχώστου να προπαγανδίζει υπέρ της Τουρκίας. Οξύθυμος όπως ήταν, ο Χριστόδουλος, προκάλεσε τον τούρκο βουλευτή να παλέψουν έξω στο προαύλιο της βουλής! Οι παρόντες βουλευτές έμειναν άφωνοι ακούγοντας αυτά τα λόγια από τον νεαρό βουλευτή, αλλά τον Χριστόδουλο δεν τον ένοιαζε η γνώμη που θα σχημάτιζαν οι χαρτογιακάδες πολιτικάντηδες, αλλά τι ήταν επ' ωφελεία της Ελλάδας. Το στοίχημα που έβαλε ήταν ότι, όποιος από τους δύο έχανε, θα σταματούσε να προπαγανδίζει για την μητέρα πατρίδα του. Ο τούρκος βουλευτής ήταν πιο μεγαλόσωμος από τον Χριστόδουλο και έτσι δέχτηκε την πρόκληση του νεαρού και «αυθάδη» Σώζου. Δεν άργησαν να έρθουν στα χέρια. Η πάλη ήταν σκληρή, αλλά ο Χριστόδουλος με την δύναμη και το πείσμα που τον διέκρινε έβαλε κάτω τον τούρκο, φωνάζοντας για την ένωση της Ελλάδος με την Κύπρου με δυνατή φωνή που ακούστηκε σ' όλη την βουλή.

Ο ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΣΩΖΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΝΕΟΤΕΡΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. 

Γεννήθηκε στη Λεμεσό το 1872 και πέθανε το 1912 μαχόμενος ηρωικά στο Μπιζάνι.

Ήταν γόνος μεγάλης αστικής οικογένειας αγωνιστών-πολεμιστών, γαλουχημένος με πατριωτικά αισθήματα. Ο παππούς του Αντώνιος Λοίζου  από τη  Λάρνακα πολέμησε το 1828  στο πλευρό του Φαβιέρου για την απελευθέρωση της Ακρόπολης των Αθηνών. Ο πατέρας του, Σώζος Λοίζου, πολέμησε στην επανάσταση της Κρήτης το 1866. Από παιδί ανήσυχος και ζωηρός ο Χρ. Σώζος, φεύγει για την Αθήνα όπου φοιτά στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου και τελειώνει τη Νομική Σχολή.

Τελειώνοντας τις σπουδές του κάνει για λίγο διάστημα τον δικηγόρο στην Κερύνεια και  την  Πάφο για να εγκατασταθεί οριστικά πλέον στη Λεμεσό το 1898.

Διαπρέπει ως δικηγόρος και εκλέγεται   βουλευτής για δύο βουλευτικές περιόδους σε  ηλικία  29 χρόνων. Στο νομοθετικό σώμα οι Άγγλοι θαύμαζαν την ευφράδεια αλλά και την αγωνιστικότητά του και παρά το γεγονός ότι τους τα έλεγε πάντα «έξω από τα δόντια» υπερασπιζόμενος τα δίκαια του Κυπριακού λαού και τονίζοντας τις αδικίες που έκαναν εις  βάρος του, εκείνοι τον σέβονταν και τον άκουαν με μεγάλη προσοχή.

Ως Δήμαρχος Λεμεσού υπήρξε από τους πιο επιτυχημένους και κατά τη σύντομη σχετικά δημαρχία του που διακόπηκε τόσο απότομα με τον ηρωικό θάνατό του, η Λεμεσός γνώρισε κάποια σημαντικά και πρωτοποριακά για την Κύπρο έργα.

Όπως επισημαίνει  ο καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου Πέτρος Παπαπολυβίου: «Στα τέσσερα χρόνια της Δημαρχίας του Σώζου η Λεμεσός άλλαξε πραγματικά όψη και ο Λεμεσιανός πολιτικός αναδείχθηκε ως ο πρώτος Κύπριος Δήμαρχος με όραμα και σχεδιασμό για την πόλη του, αποδεικνύοντας παράλληλα και αξιοζήλευτες ικανότητες για την επιτυχή εισαγωγή θεαματικών καινοτομιών σε μια περιοχή που μόλις εξερχόταν από την Οθωμανική κυριαρχία.»
Και πράγματι με το όραμα που είχε  πραγματοποίησε  σημαντικά έργα και καινοτομίες για τα δεδομένα της εποχής και στα χρόνια της δημαρχίας του  η Λεμεσός άλλαξε κυριολεκτικά όψη και έγινε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη. 

 Εγκατέστησε στη Λεμεσό, πρώτη από όλες τις πόλεις της Κύπρου, οδικό φωτισμό που λειτούργησε στις 21 Μαΐου 1912, έκανε τον γνωστό και σήμερα Δημόσιο Κήπο, έφτιαξε σημαντικό οδικό δίκτυο, φιλαρμονική, αντιπλημμυρικά έργα, προκυμαία και πολλά άλλα.  Δίκαια, λοιπόν,  μπορεί να θεωρηθεί ως ο σημαντικότερος μέχρι σήμερα Δήμαρχος Λεμεσού.

ΩΣΤΟΣΟ, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΙΣΩΣ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ, ΗΤΑΝ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΚΑΤΑΤΑΓΕΙ ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΩΣ ΑΠΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥ 1912-13 ΜΑΖΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ   ΓΑΜΠΡΟ ΤΟΥ- ΚΑΙ ΜΕΤΕΠΕΙΤΑ ΔΗΜΑΡΧΟ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΑΛΕΚΟ ΖΗΝΩΝΟΣ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΕΜΕΣΙΑΝΟΥΣ ΝΕΟΥΣ, ΔΙΝΟΝΤΑΣ   ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΩΣ ΠΡΩΤΟΣ ΔΗΜΟΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥ.

«Τι αξίαν έχουσιν αι συνδρομαί και άλλαι ενδείξεις του πατριωτισμού, όταν ένας υγιής άνθρωπος δεν προσφέρει τον εαυτόν του εις την υπηρεσίαν αυτής;» γράφει σε επιστολή του προς τους γονείς του στις 30-10-1912.

Όταν ο φίλος του από την Λάρνακα ιατρός Ζαννέτος έτρεξε εκεί, στο λιμάνι, να τον αποτρέψει να αναχωρήσει, με την προτροπή και των συγγενών του στη Λεμεσό, που το πληροφορήθηκαν στο μεταξύ και παρά τη μυστικότητα που φρόντισε να κρατήσει, επιχειρηματολογώντας ότι   είναι λαϊκός ηγέτης  και οι υπηρεσίες του χρειάζονται στον τόπο, ο Σώζος του απάντησε περήφανα:

«Πραγματικοί ηγέται δεν είναι εκείνοι που μονάχα υποκινούν τον λαόν αλλά εκείνοι που προκινδυνεύουν μαζί του».

Φτάνοντας στην Αθήνα   τους δέχεται ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Ελευθέριος Βενιζέλος και του προτείνει τιμητική θέση στο επιτελείο για να μη διακινδυνεύσει τη ζωή του στο μέτωπο. Το αρνείται και το μόνο που δέχεται είναι η κατάταξή του, τιμής ένεκεν, στο Α΄ Σύνταγμα «το τιμημένο» όπως γράφει σε μια επιστολή του στον πατέρα του, γιατί είχε αποδεκατισθεί στο Σαραντάπορο.

Στο μέτωπο πέφτει μαχόμενος στις 6 Δεκεμβρίου  στο λόφο του Προφήτη Ηλία,  κατά την απελευθέρωση της πόλης των Ιωαννίνων.

Για τις συνθήκες του  ηρωικού θανάτου του η εφημερίδα της Λεμεσού «Σάλπιγξ»( 28 Δεκ. 1912) δημοσιεύει επιστολή από την Αθήνα του συμμαθητή του Σώζου , λεμεσιανού καθηγητή του Πανεπιστημίου  Αθηνών Σίμου Μενάρδου, σύμφωνα με την οποία, από προσωπική μαρτυρία του λοχία της ενωμοτίας που υπηρετούσε ο Σώζος Θεοδώρου Αργυρού: « Ο Σώζος έπεσεν εμπρός μου. Εκ των 70 στρατιωτών της ενωμοτίας μου ελάχιστοι έμειναν άτρωτοι. Άλλοι εφονεύθησαν και άλλοι ετραυματίσθησαν. Οι νεκροί ετάφησαν αμέσως. Ο Σώζος επολέμησεν γενναιότατα, όταν είδε πλησιάσαντας εις τα χαρακώματά των τους Τουρκαλβανούς, ανεσηκώνετο και επυροβόλει όρθιος, τότε δε τον επήραν σφαίραι ταχυβόλου.»

Έτσι ηρωικά και απλά έπεσε ο Χριστόδουλος Σώζος Δήμαρχος Λεμεσού, βουλευτής και λαϊκός ηγέτης. Όπως αρμόζει σε αληθινούς ηγέτες και ήρωες…

http://tokatialloc2.blogspot.gr/

BBC News - Meet the unflinching Greek Presidential Guard - Γνωρίστε την ακλόνητη Ελληνική Προεδρική Φρουρά

ΟΙ ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

Μία από τις πλέον σημαντικές και αινιγματικές προσωπικότητες όλων των εποχών, που εμφανίστηκαν επάνω στον πλανήτη Γη, είναι αδιαμφισβήτητα ο μεγάλος δάσκαλος ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ.

 Ο Πυθαγόρας από τη Σάμο, όχι μόνο θεωρεί ως δεδομένο τον περίφημο ΝΟΜΟ ΤΩΝ ΕΠΑΝΕΝΣΑΡΚΩΣΕΩΝ, στην εφαρμογή του οποίου στηρίζεται ολόκληρο το μετέπειτα εκπαιδευτικό και θρησκευτικό σύστημα της Αρχαίας Ελλάδος, αλλά ισχυρίζεται επιπλέον ότι είναι σε θέση να ΘΥΜΑΤΑΙ και να ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ επακριβώς τις ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ ΖΩΕΣ ΤΟΥ!

Αυτήν την άκρως σημαντική πληροφορία μας την μεταφέρει ο Διογένης Λαέρτιος στο βιβλίο του «Βίοι Φιλοσόφων» στο ειδικό κεφάλαιο που έχει γράψει για την ζωή και το έργο του Πυθαγόρα.

 Το θέμα αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και αξίζει να ανατρέξουμε στο Ιερό Αρχαίο κείμενο, για να διαπιστώσουμε επακριβώς τα όσα ισχυριζόταν ο Πυθαγόρας:

-----------------------------

 …Αυτό το γεγονός (των μετενσαρκώσεων του Πυθαγόρα) το αναφέρει ο Ηρακλείδης από τον Πόντο:

Ο Πυθαγόρας έλεγε για τον εαυτό του ότι κάποτε υπήρξε ως Αιθαλίδης και γιος του θεού Ερμή. Και ο Ερμής του είπε να ζητήσει ότι θέλει εκτός από αθανασία. Ζήτησε λοιπόν και ζωντανός και πεθαμένος να διατηρεί την μνήμη των εμπειριών του (μνήμην έχειν των συμβαινόντων). Και έτσι έλαβε το χάρισμα ζωντανός να θυμάται το κάθε τι, πεθαμένος δε να διατηρεί την ίδια μνήμη.

Αργότερα κατά των Τρωικό Πόλεμο έζησε ως Τρώας  που λεγόταν Εύφορβος που τον σκότωσε Μενέλαος (Ιλιάδα Ρ 59). Ο Εύφορος πάλι έλεγε πως υπήρξε κάποτε Αιθαλίδης και ότι από τον Ερμή πήρε αυτό το δώρο. 

Επίσης διηγόταν της περιπλανήσεις της ψυχής του και ανέφερε τα φυτά και τα ζώα που μπήκε καθώς και όσα η ψυχή υπόφερε στον Άδη και υποφέρουν οι άλλες ψυχές. 

Σαν πέθανε ο Εύφορβος, η ψυχή του πήγε στον Ερμότιμο, ο οποίος θέλοντας κι αυτός να αποδείξει την αλήθεια του πράγματος πήγε στο ιερό του Απόλλωνος στις Βραγχίδες και επέδειξε την ασπίδα που είχε αφιερώσει ο Μενέλαος. Αφού εισήλθε λοιπόν στο Ιερό του Απόλλωνα που βρίσκεται εκεί, θα πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίσει την ασπίδα του Μενέλαου (Στη μάχη για τη σωρό του Πατρόκλου, ο Μενέλαος φόνευσε τον Εύφορβο που ήταν από τους σημαντικότερους Τρώες πολεμιστές και συνέλεξε τον οπλισμό του. Τον οπλισμό αυτό του Ευφόρβου ο Μενέλαος στη συνέχεια αφιέρωσε στον Ναό του Απόλλωνα στις Βραγχίδες). Η ασπίδα αυτή ήταν τώρα σάπια και μόνο η από ελεφαντόδοντο επένδυσις της είχε απομείνει.

Καθώς πέθανε ο Ερμότιμος, ο Πυθαγόρας έγινε ο Πύρρος ο ψαράς από την Δήλο και πάλι θυμόταν τα πάντα. Πως δηλαδή υπήρξε πρωτύτερα ως Αιθαλίδης, ύστερα ως Εύφορβος, κατόπιν ως Ερμότιμος και μετά ως Πύρρος. Σαν πέθανε κι ο Πύρρος έγινε τέλος Πυθαγόρας (Δηλαδή στο πρόσωπό του η ψυχή του είχε υποστεί την πέμπτη μετενσάρκωση) και θυμόταν όλα όσα προηγουμένως αναφέραμε. 

ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΛΑΕΡΤΙΟΥ “ΒΙΟΙ ΦΙΛΟΣΌΦΩΝ” ΒΙΒΛΙΟΝ Η’ ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ 4-5

ΗΛΙΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΓΕΝΝΗΤΩΡ - Ο ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΟΠΟΙΟΣ

Το Ηλιοκεντρικό Σύστημα όπου αποτελούμε μέρος του, ερευνήθηκε και «χαρτογραφήθηκε» απ' τους Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων, γεγονός που χρειάζεται να μας κάνει να αναρωτιόμαστε με ποια τεχνολογικά μέσα εκείνη την εποχή κατάφεραν να μελετήσουν τόσο παραστατικά αλλά και με ακριβή στοιχεία, το Σύμπαν που μας περιβάλλει. Την Γνώση των προπατόρων μας χρειάζεται να την κατανοήσουμε και να την επεξεργαστούμε στις βαθύτατες και πολυδιάστατες έννοιές της.

Άκρατος Αετός

ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Για ποιό φαινόμενο κάνει λόγο ο Αριστοτέλης στα «Μετεωρολογικά»;

Στο πρώτο βιβλίο των «Μετεωρολογικών» 343b, του Αριστοτέλους πληροφορούμαστε για ένα αξιοσημείωτο ουράνιο φαινόμενο, που εκτός των άλλων, αφορά και στην σύνδεση της εμφάνισης κάποιου κομήτη στον ουρανό, με την ανάπτυξη σεισμικής δραστηριότητας στην γη:

Αλλά μήπως δεν είναι αληθινή και η επόμενη παρατήρηση, ότι βορείως του τροπικού του καρκίνου παρουσιάζονται αποκλειστικά και μόνο οι κομήτες ακόμα και όταν ο ήλιος βρίσκεται στο θερινό ηλιοστάσιο.

Κάποτε λοιπόν, ένας μεγάλος κομήτης παρουσιάστηκε όταν συνέβη ο σεισμός στην Αχαΐα που προκάλεσε «τσουνάμι» (κύματος έφοδον) προερχόμενο από την δύση, αλλά ανέβηκε από την πλευρά του Ισημερινού, και στις περιοχές νοτίως της Αχαΐας είχαν ήδη συμβεί πολλοί άλλοι σεισμοί.

Επίσης όταν στην Αθήνα ήταν άρχων ο Ευκλής ο Μόλων, παρουσιάστηκε ένας κομήτης λαμπρός σαν αστέρας, ο οποίος είχε κατεύθυνση προς βορά, τον μήνα Γαμιλιώνα όταν ο ήλιος βρισκόταν στο χειμερινό ηλιοστάσιο.

Μολονότι βρισκόταν σε περιοχή μεγάλης αντανάκλασης του ηλίου, (δηλαδή πολύ κοντά του), παρόλα αυτά ήταν τόσο λαμπρός που πολλοί λέγανε ότι ήταν αδύνατον να είναι κομήτης.

Είναι δε γνωστό σε αυτούς τους αστρονόμους, ότι υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες μερικοί από τους αστέρες που εμφανίζονται ως απλανείς, παρουσιάζονται με κόμη.

Αυτό το φαινόμενο δεν το έχουν πιστέψει, λόγω των παρατηρήσεών τους, μόνο οι Αιγύπτιοι.

Διότι δεν ισχυρίζονται μόνο οι Αιγύπτιοι, ότι έχουν δει αυτούς τους «περίεργους αστέρες», αλλά επιβεβαιώνουμε και εμείς, ότι τους έχουμε επίσης παρατηρήσει.

Γνωρίζουμε ότι προέρχονται από την ουράνια περιοχή που βρίσκεται το «πόδι» του αστερισμού του Κυνός, (δηλαδή του Σειρίου), και ξαφνικά παρουσιάζουν κόμη, η οποία δεν είναι πολύ φωτεινή.

Όταν κάποιος παρακολουθεί αυτά τα ουράνια σώματα, διαπιστώνει ότι σιγά-σιγά εξασθενίζει η λάμψη τους, μέχρι που τελικά εξαφανίζεται η όψη τους.

Επιπλέον ως προς τα προηγούμενα, όλοι αυτοί που έχουν παρατηρήσει αυτά τα φαινόμενα στην δική μας περιοχή (Ελλάδα), διαπίστωσαν ότι χωρίς να προέρχονται από τον δυτικό ορίζοντα, εμφανίστηκαν σε περιοχή επάνω από τον ορίζοντα και μετά από λίγο μειώθηκε η φωτεινότητά τους, ώστε να μην μπορεί να τα συγκρίνει κανείς ούτε με κάποιον συγκεκριμένο αστέρα ούτε με άλλα ουράνια σώματα, γι αυτόν τον λόγο και αυτός ο μεγάλος αστέρας, (που προκάλεσε τον σεισμό στην Αχαΐα) στον οποίο αναφερθήκαμε, εμφανίστηκε ξαφνικά μέσα στον χειμώνα, προερχόμενος από πολύ βόρεια περιοχή, το δε απόγευμα εμφανίστηκε σε πολύ καθαρό ουρανό.

Επίσης όταν ήταν άρχοντας ο Άστειος, ενώ στην πρώτη μέρα δεν έγινε αντιληπτό το αντικείμενο επειδή εμποδιζόταν από την ηλιακή ακτινοβολία, την επόμενη μέρα επειδή είχε μετακινηθεί έγινε αντιληπτό.

Και όπως ήταν αναμενόμενο για πολύ μικρό διάστημα έγινε αντιληπτό και μετά χάθηκε.

Η δε λάμψη του κάλυψε αλματωδώς το ένα τρίτο του ουρανού, για αυτό και αυτό το αντικείμενο ονομάστηκε οδός.

Επανεμφανίστηκε αργότερα στην περιοχή της ζώνης του Ωρίωνα και κατόπιν εξαφανίστηκε ξαφνικά.

Και μολονότι ο Δημόκριτος σχολίασε μέχρι φιλονικίας με άλλους αστρονόμους την γνώμη του ως προς αυτό το φαινόμενο, από ότι λένε, εμφανίστηκε σαν κάποιο σύνολο αστέρων, που κατόπιν διαλύθηκε όπως διαλύονται οι κομήτες.

Αυτό το ουράνιο σώμα δεν κινείτο άλλοτε μεν προς την δύση, άλλοτε δε προς άλλη κατεύθυνση, αλλά παρέμενε συνεχώς προς το ίδιο σημείο.

Επιπλέον δε προς αυτά και οι Αιγύπτιοι αστρονόμοι ισχυρίζονται ότι ένα τέτοιο αντικείμενο ερχόταν σε σύνοδο τόσο ως προς ορισμένους πλανήτες, όσο και ως προς ορισμένους απλανείς.

Και εμείς οι ίδιοι είδαμε αυτό το φαινόμενο να παρουσιάζεται στο σημείο του ουρανού όπου βρίσκεται ο πλανήτης Δίας, στο ζώδιο των διδύμων, σε σύνοδο, δηλαδή στο ίδιο σημείο και κατόπιν εξαφανίστηκε.

Αλλά βεβαίως δεν μπορούμε να το συγκρίνουμε με κομήτη.

Επιπλέον είναι φανερό σύμφωνα με αυτές τις περιγραφές, ότι δεν έμοιαζε με κανέναν αστέρα, ούτε με αυτούς που φαίνονται μεγάλοι ούτε με αυτούς που φαίνονται μικροί.

Αυτοί δε οι αστέρες, δεν μπορούν να διαλυθούν σε τεμάχια, όπως εμφανίστηκε να διαλύεται αυτό το σώμα.

Έτσι ακριβώς μπορούμε να πούμε ότι εφόσον οι αστέρες θεωρούνται ότι δεν μπορούν να διαιρεθούν, ούτε θα μπορούσαν να έρθουν σε επαφή με κάποιο αντικείμενο που έχει μεγαλύτερο μέγεθος από αυτούς, και ακριβώς γι αυτόν τον λόγο θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι είναι παντελώς αδιαίρετοι.

Και αν έρθουν σε σύνοδο με ένα άλλο ουράνιο σώμα, αυτή η σύνοδος δεν θα ήταν πραγματική αλλά καθαρά φαινομενική καθότι οι αστέρες είναι πολύ μεγαλύτεροι από οποιοδήποτε άλλο ουράνιο σώμα.

Γι αυτό όλες αυτές οι φήμες, ότι αυτό το ουράνιο σώμα ήρθε σε επαφή με αστέρες ή πλανήτες είναι ψέματα.

Ακόμα και αν δεν το παραδέχονται όλοι, αλλά εφόσον το παραδέχονται αυτοί οι λίγοι που γνωρίζουν, είναι αρκετό για να καταλάβουμε ότι τέτοιου είδους επαφή δεν είναι δυνατόν να συμβεί...

http://www.astrology.gr/

Η ΙΔΙΟΧΕΙΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ - ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥ!

Ο Πυθαγόρας ο Σάμιος, είναι αναμφισβήτητα ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους της Αρχαίας Ελλάδος.
Η διδασκαλία του επηρέασε άμεσα όλους τους επόμενους φιλοσόφους που τον διαδέχτηκαν και σε πολλές περιπτώσεις, μας επηρεάζει ακόμα και σήμερα.

Ωστόσο, σήμερα επικρατεί η άποψη ότι ο μέγιστος αυτός φιλόσοφος, δεν συνέγραψε ποτέ, κανένα βιβλίο όσο βρισκόταν εν ζωή.

Ο Διογένης Λαέρτιος όμως έχει αντίθετη άποψη. Στο βιβλίο του «Βίοι Φιλοσόφων» στο κεφάλαιο που αναφέρεται στον βίο του Πυθαγόρα, όχι μόνο αναφέρει ξεκάθαρα ότι ο Πυθαγόρας είχε συγγράψει πολλά βιβλία, αλλά αναφέρει μάλιστα και τους τίτλους ορισμένων από αυτά.

Ας δούμε το κείμενο:

...Ο Πυθαγόρας είχε γράψει τρία συγγράμματα:
Ένα περί εκπαίδευσης, ένα περί πολιτικής και ένα περί φύσεως.
Όπως επίσης αναφέρει ο Ηρακλείδης, ο γιος του Σαραπίωνος, στο βιβλίο του «Σωτίωνος Επιτομή», ο Πυθαγόρας είχε συγγράψει σε μορφή έπους ένα βιβλίο με τον τίτλο «Περί του όλου».
Σύμφωνα με τον Ηρακλείδη, είχε συγγράψει και ένα δεύτερο βιβλίο, που λέγεται «Ιερός λόγος» το οποίο αρχίζει ως εξής:
«Αγαπητοί μου νέοι, πρέπει να αντιμετωπίσετε με σεβασμό και με προσοχή όλα αυτά που αναφέρω».
Επίσης είχε συγγράψει και ένα τρίτο βιβλίο με τίτλο «Περί Ψυχής».
Τέταρτο βιβλίο με τίτλο «Περί Ευσεβίας»
Πέμπτο βιβλίο με τίτλο «Ηλοθαλής», ο οποίος ήταν πατέρας του Επιχάρμου του Κώου.
Έκτο βιβλίο με τίτλο «Κρότωνας» και επίσης συνέγραψε και άλλα πολλά βιβλία.

Εκεί όμως που μας περιμένει μία πραγματική έκπληξη είναι στο τέλος του βιβλίου, όπου ο Διογένης Λαέρτιος μας ανακοινώνει ότι μπορεί να μην έχει στην κατοχή του τα βιβλία του Πυθαγόρα, έχει όμως στο πολύτιμο αρχείο του μία ιδιόχειρη επιστολή του, την οποία και μας παραθέτει.

Σήμερα λοιπόν, έχουμε την μεγάλη τύχη να έχουμε στα χέρια μας, το μοναδικό γραπτό κείμενο που προέρχεται από τον ίδιο τον Πυθαγόρα, γραμμένο πριν από 2500 χρόνια.
Ας το απολαύσουμε:

Ο Πυθαγόρας έχει συγγράψει την κάτωθι επιστολή:

Από τον Πυθαγόρα προς τον Αναξιμένη.

Και εσύ λαμπρέ φίλε μου, αν υστερούσες σε ευγένεια και φήμη ως προς την προσωπικότητά σου, θα σου πρότεινα να μεταναστεύσεις από την Μίλητο και να έρθεις κοντά μου.
Τώρα όμως, σε έχει εγκλωβίσει η καλή φήμη που απόκτησες στην πατρίδα σου, όπως και εμένα κατά τον ίδιο τρόπο με έχει εγκλωβίσει η ίδια καλή φήμη που απέκτησα εδώ, επειδή θεωρούμαστε και οι δύο φημισμένοι φιλόσοφοι.
Εάν λοιπόν εμείς οι φημισμένοι φιλόσοφοι εγκαταλείψουμε τις πόλεις μας, τότε οι πολίτες θα χάσουν το ηθικό τους.
Έτσι θα αυξανόταν ο κίνδυνος να καταληφθεί οι πόλη σου από τους Μήδους.
Γι αυτόν τον λόγο, δεν είναι πάντοτε καλό να λέει κανείς «λόγια του αέρα» αλλά είναι καλύτερο και προτιμότερο να στηρίζει την πατρίδα του.
Αλλά και εγώ, δεν υπολόγιζα πάντα μόνο την σχέση μου με την πατρίδα μου (Σάμος), αλλά ελάμβανα μέρος και σε πολέμους οι οποίοι αφορούσαν διαμάχες μεταξύ Ελληνικών πόλεων της Ιταλίας.

Βλέπουμε ότι σε αυτήν της μοναδικής αξίας επιστολή του, ο Πυθαγόρας διατυπώνει την άποψη ότι ένας πραγματικός φιλόσοφος είναι αυτός που διαθέτει την ικανότητα να εμπνέει τους πολίτες της πόλης του και για τον λόγο αυτόν θα πρέπει να ακολουθεί μία τέτοια ζωή που να αποτελεί το παράδειγμα προς μίμηση.
Όπως ο ίδιος μας αποκαλύπτει, κατά την διάρκεια της ζωής του, είχε λάβει μέρος και σε πολέμους, διότι το καλύτερο και προτιμότερο με το οποίο μπορεί να ασχοληθεί ένας άνθρωπος είναι να υποστηρίζει την πατρίδα του!

http://www.astrology.gr/

Το πρωτότυπο κείμενο της επιστολής του Πυθαγόρα, στα σχόλια.

ΘΕΟΦΟΡΙΚΑ ONOMATA - ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΣ ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΣ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΔΟΣ ΜΑΡΙΝΗ ΚΑΤΑΛΟΓΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΕΟΦΟΡΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ [δηλ. τα έχοντα ως συστατικόν όνομα Θεου π.χ. Ηφαιστίων, Απολλόδωρος, Ζηνοβία κλπ]
 ΘΕΟΦΟΡΙΚΑ ONOMATA-πρωτότυπος πλήρης κατάλογος by STAMPALIA

ΕΙΝΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΤΟ ΝΑ ΥΠΟΚΡΙΘΕΙΣ ΚΑΛΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΔΟΘΗ!!!

«Να συλλογίζεσαι ότι είσαι υποκριτής του δράματος, που ο ποιητής θέλει. Αν είναι σύντομο το δράμα, συντόμου. Αν μακρόν, μάκρου, αν θέλει να υποκρίνεσαι πτωχό, υποκρίνου. Αν χωλό θέλει να υποκρίνεσαι, αν άρχοντα θέλει, αν θέλει ιδιώτη. Διότι εις την εξουσία σου είναι το να υποκριθείς καλά το πρόσωπο που σου εδόθη. Αλλά στην εξουσία άλλου είναι να εκλέξει το πρόσωπο που θα υποδυθείς.»

(Επικτήτου «Εγχειριδιον», ΙΖ’). 

«Ο φιλόσοφος, (συνεχίζει ο Επίκτητος) πρέπει να ευρίσκεται μακράν και να μένει αδιάφορος για τα πράγματα που δεν είναι στην εξουσία του».

Το ζήτημα είναι πως θα καταλάβει κανείς, ποιο είναι το «πρόσωπο» που θα υποδυθεί στο «δράμα» που παίρνει μέρος, ώστε να «υποκριθεί» και σωστά. 

Εφ' όσον υπάρχουν και λειτουργούν οι συμπαντικοί νόμοι δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα. Η πίστη στην τύχη φανερώνει το μέγεθος της αγνοίας σχετικά με τη λειτουργία των συμπαντικών νόμων. Όσο μεγαλύτερη άγνοια υπάρχει τόσο περισσότερο πιστεύουμε στην τύχη. Για να πάψουμε όμως να πιστεύουμε στην τύχη πρέπει πρώτα να γνωρίσουμε την άγνοια μας και να την εξαλείψουμε δια της γνώσεως.

Είναι πιθανό στην καθημερινή μας ζωή, να βρισκόμαστε σε μία κατάσταση (όχι μόνο άγνοιας αλλά και) «Διπλής Άγνοιας» και όχι μόνο να μην το γνωρίζουμε, αλλά ούτε καν να το υποπτευόμαστε!

Στην κατάσταση της διπλής άγνοιας βρισκόμαστε όταν, ενώ δεν γνωρίζουμε κάτι, δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε ότι δεν το γνωρίζουμε!

Αυτός είναι ο λόγος που η Διπλή Άγνοια θεωρείται μια κατάσταση που μπορεί να γίνει ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ.

Υπάρχει άραγε κάποιος τρόπος που θα μπορούσαμε να ελέγξουμε αν βρισκόμαστε σε αυτήν την επικίνδυνη κατάσταση της Διπλής Άγνοιας;

Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε αυτήν την δυνατότητα, είναι να κάνουμε και εμείς ΧΡΗΣΗ της ΣΩΚΡΑΤΙΚΗΣ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗΣ.

Όταν το μαντείο των Δελφών είπε πως ο σοφότερος μεταξύ των ανθρώπων είναι ο Σωκράτης, ο ίδιος έκπληκτος προσπάθησε να ερμηνεύσει τον χρησμό (που ήταν ξεκάθαρος). Τελικά κατέληξε πως, η Πυθία εννοούσε, ότι ….σοφότερος μεταξύ των ανθρώπων είναι αυτός που, όπως ο Σωκράτης, έχει επίγνωση της αγνοίας του. (εν οίδα ότι ουδέν οίδα). 

Ο Σωκράτης πιστεύοντας ότι ήταν ο μόνος από τους ανθρώπους που είχε επίγνωση της άγνοιάς του, πείσθηκε ότι ήταν προορισμένος να κάνει και τους άλλους να αποκτήσουν συνείδηση της αλήθειας για την ανθρώπινη άγνοια.

Ερευνώντας τους ανθρώπους έβλεπε ότι, όσοι έλεγαν ότι γνώριζαν, αποδεικνυόταν ότι δεν γνώριζαν, αλλά νόμιζαν ότι γνώριζαν και όλο και περισσότερο δικαιωνόταν η Πυθία από την μια και από την άλλη πλήθαιναν οι εχθροί του.

Όπως είπα πριν, ο άνθρωπος που έχει άγνοια, αγνοεί και την άγνοια του (Αιτία; Η αλαζονεία). Ώστε δεν νοιώθει την ανάγκη να φιλοσοφήσει. Ο ένας και μοναδικός τρόπος για να κατανοήσει κάποιος το «πρόσωπο» που του εδόθη, για να καταλάβει δηλαδή για ποιον σκοπό γεννήθηκε και ζει σε αυτόν τον πλανήτη, (αφού πρώτα αποκτήσει την επίγνωση της αγνοίας) δεν είναι άλλος από την φιλοσοφική σκέψη. Τρανταχτό παράδειγμα ο ίδιος ο Σωκράτης, που ενώ έλεγε , «ένα γνωρίζω, ότι δεν γνωρίζω τίποτα», λάμπει ακόμη και θα λάμπει ες αεί.

Η ΣΩΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ , Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ

ΤΙ ΖΗΤΗΣΕ Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟ 1828 ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Στο άρθρο αυτό θα παρουσιαστεί ένα σκοπίμως αποσιωπούμενο από την επίσημη Ιστορία επεισόδιο, με πρωταγωνιστές τον πατριάρχη Αγαθάγγελο και τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας, Ιωάννη Καποδίστρια, όπου καθίσταται έκδηλος ο αμείωτος φιλοτουρκισμός του Πατριαρχείου ακόμη και μετά τo ’21 και τη δημιουργία του νεόυ κράτους.

Ο πατριάρχης Αγαθάγγελος Α΄ ο από Χαλκηδόνος έστειλε τον Φεβρουάριο του 1828 στην Ελλάδα τους μητροπολίτες Νίκαιας, Χαλκηδόνας, Λάρισας και Ιωαννίνων, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΣΥΣΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΗΣΙΩΝ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΠΕΛΑΓΟΥΣ, ΝΑ ΔΗΛΩΣΟΥΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΝ ΣΤΟΝ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΖΥΓΟ!

Οι μητροπολίτες είχαν μαζί τους και γράμμα του πατριάρχη, που όχι μόνο συμβούλευε την υποταγή, αλλά υποσχόταν, πως ο «πολυχρονεμένος» σουλτάνος θα έδινε αμνηστία σε όσους υποτάσσονταν.

Οι μητροπολίτες, αφού συνάντησαν πρώτα τον Ιμπραήμ, πήγαν ύστερα στο Ναύπλιο, όπου όμως ο έπαρχος Γενοβέλης δεν τους άφησε να εισέλθουν, για να μην επηρεάσουν τον πληθυσμό.

Το ίδιο συνέβη και στην Τριπολιτσά, όπου ο έπαρχος Βλαχόπουλος τους απαγόρευσε να εισέλθουν στην πόλη.

Όταν τον Απρίλιο έφτασαν στον Πόρο και τόλμησαν να πουν στον Καποδίστρια, ότι θα διάβαζαν την πατριαρχική προκήρυξη, με την οποία καλούνταν οι Έλληνες να υποταχθούν στο σουλτάνο, όχι μόνον δεν τους το επέτρεψε, αλλά επί πλέον τους μίλησε σε πολύ αυστηρή γλώσσα.

Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΑΠΟΠΕΜΠΕΙ ΤΟΥΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΕΣ

Αξίζει εδώ να παραθέσουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα της απάντησης του Καποδίστρια προς τους απεσταλμένους του Πατριαρχείου κληρικούς, που μετέφεραν την πατριαρχική έκκληση εθελοδουλίας, όπως δημοσιεύθηκε στο «Δελτίο του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού», τόμος Β΄, Ακαδημία Αθηνών, Αθήνα 2000:

«Αρ. 2683

Ελληνική Πολιτεία

Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος

Προς τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν Πατριάρχην

και την περί αυτόν αγίαν Σύνοδον.

Η προς τους προύχοντας, κληρικούς, προκρίτους και λοιπούς χριστιανούς κατοίκους της Πελοποννήσου και των νήσων του Αιγαίου Πελάγους εκάστης τάξεως και βαθμού διευθυνθείσα παρά της Υμετέρας Παναγιότητος και της ιεράς Συνόδου επιστολή του Φεβρουαρίου μηνός είχε φανή και εις τας εφημερίδας όλης της Ευρώπης, και αυτής ακόμη της Ελλάδος, ότε εσχάτως οι άγιοι Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίται Νικαίας, Χαλκηδόνος, Λαρίσσης και Ιωαννίνων μετά του Μεγάλου Πρωτοσυγκέλλου έφθασαν εις την νήσον Πόρον, όπου κατά το παρόν και ημείς διατρίβομεν...

Όσον ολίγων ελπίδων και αν ήτον η προσδοκία μας, δεν δυνάμεθα να υποκρύψωμεν εις την Υμετέραν Παναγιότητα την ανέκφραστον λύπην, την οποίαν ησθάνθημεν, όταν εβεβαιώθημεν, ότι η αποστολή των Ιεραρχών τούτων σκοπόν μόνον είχε του να εγχειρίσωσι προς ημάς την ιδίαν του Φεβρουαρίου επιστολήν και να μας προτρέψωσιν εν ταυτώ, καθ’ όλους τους κατεπείγοντας τρόπους, ώστε να τους δώσωμεν καν ελπίδας ότι Ελληνικόν έθνος ήθελε παραδεχθή τας νουθεσίας της Υ. Παναγιότητος.

Οι ίδιοι ημείς, δεξάμενοι παρά των ιδίων αυτών την επιστολήν, είπομεν μεθ’ όλης της παρρησίας τα αίτια, με τα οποία το βήμα τούτο ούτε συνέπειάν τινα εδύνατο να έχη, ούτε καρπούς παντελώς να φέρη αναλόγους προς τας επιθυμίας της Υ. Παναγιότητος...

Βαθύτατα αισθανόμεθα ο,τι οφείλομεν εις την θέσιν και της Μεγάλης Εκκλησίας και της Υ. Παναγιότητος, δια τούτο και δεν εγκρίνομεν να ανακεφαλαιώσωμεν το περιεχόμενον της συνοδικής επιστολής...

Περικυκλούμενος και πολεμούμενος ο λαός ούτος εξ ενός μέρους από φοβερά στρατόπεδα ... ωθούμενος συχνάκις έως του χείλους της αβύσσου, ο λαός ούτος υπάρχει ακόμη…

 Ομόφωνος και γενική είναι η πεποίθησις αύτη· ούτε οι προύχοντες ούτε ο κλήρος ούτε ο λαός, προς τους οποίους η Υ.Π. διευθύνεται, έχουσιν ούτε δύνανται να έχωσιν άλλην παρ’ αυτήν την πεποίθησιν, χωρίς να εξαχρειωθώσι και να παύσωσι του να είναι άνθρωποι και χριστιανοί.

Πάμπολυ αίμα εχύθη, πάμπολλαι ουσίαι εφθάρησαν εις διάστημα οκτώ ετών πολέμου και δυστυχιών, καθ’ ους ο τόπος ούτος κατηφανίσθη, ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι να επανέλθη εις οποιανδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν έχουσαν το παρελθόν!

 Εν Πόρω την 28η Μαΐου (9 Ιουνίου) 1828

Ο Κυβερνήτης

Ι. Α. Καποδίστριας

Ο Γραμματεύς της Επικρατείας

Σ. Τρικούπης»

Όσον αφορά στον πατριάρχη Αγαθάγγελο και στην εγκύκλιό του, χαρακτηριστικά είναι όσα γράφτηκαν ανώνυμα στη «Γενική Εφημερίδα της Ελλάδος» τον Σεπτέμβριο του 1828 με τίτλο: «Περί της εις την Ελλάδα αποστολής των Αρχιερέων κατά τον παρελθόντα Απρίλιον.» Παραθέτουμε ωρισμένα αποσπάσματα:

«...ο Ρείζ Εφέντης εις μίαν συνέντευξίν του μετά του Πατριάρχου εφάνη παρωργισμένος και ήλεγξεν αυτόν, ότι δεν εκπληροί τα πατριαρχικά χρέη του.

Ο πατριάρχης, φοβηθείς μήπως εκπέση του θρόνου του η μήπως ευρεθή εις ανάγκην να εκκενώση τον συναχθέντα πλούτον του, σκεφθείς επενόησε και επρόβαλεν εις την Πόρταν ότι, αν του εδίδετο άδεια, ηδύνατο να μεταχειρισθή τινά μέσα, δια να διαιρέση τους έλληνας, και με πρόσχημα θρησκευτικών παραινέσεων να αποτοξεύση εις αυτούς εμφύλιον πόλεμον ... Κατ’ αυτόν τον τρόπον ενηργήθη η αποστολή των αρχιερέων και των εγκυκλίων γραμμάτων εις Πελοπόννησον.

Ο δε πατριάρχης αυτός... περιγράφεται όμως ως άνθρωπος νωθροτάτου νοός και χαμερπών αισθημάτων· διο, και, ενώ αυτόκλητος περιεπλέχθη εις επιχείρημα όσον απερίσκεπτον τόσον και μάταιον, ήδη βλέπων πλησιάζοντα τον καιρόν, καθ’ ον θέλει φανή του κινήματός του η απροβλεψία, κυριεύεται από πολλήν δειλίαν. Άραγε ο συναχθείς παρ’ αυτού πλούτος δύναται να τον σώση;»

ΤΑ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ «ΡΕΑΓΙΑΔΙΚΑ ΧΡΕΗ»

Ο επόμενος πατριάρχης, Κωνστάντιος, επικοινώνησε με τον Καποδίστρια και προσπάθησε να τον πείσει να απαγορεύσει να κυκλοφορούν στην Ελλάδα καλβινιστικά βιβλία, εξέφρασε δε «την ζωηράν επιθυμίαν, όπως οι έλληνες επανέλθωσιν πάλιν υπό τας ζωοπαρόχους ακτίνας του ορθοδόξου πατριαρχικού ήλιου».

Ούτε σε μεταγενέστερους χρόνους το Πατριαρχείο σταμάτησε να προτρέπει τους ορθόδοξους χριστιανούς να εκτελούν πιστά τα προς τον σουλτάνο χρέη τους. Έτσι με την από 23 Φεβρουαρίου 1840 έντυπη εγκύκλιό του ο πατριάρχης Άνθιμος Δ΄ ο από Νικομηδείας, ευθύς μετά την εκλογή του και την ανάληψη των καθηκόντων του, απευθύνθηκε προς τις μονές του Αγίου Όρους, στις οποίες συνιστούσε να εκτελούν πιστά τα «ρεαγιαδικά χρέη» τους και να προσεύχονται για τη μακροημέρευση και υγεία του «ευσπλαχνικωτάτου ημών Άνακτος Σουλτάν Απδούλ Μετζίτ εφένδη».

Αντίτυπό της, μαζί με άλλα παρόμοια, φυλάσσεται στο Αρχείο της Μονής Δοχειαρίου του Αγίου Όρους (φάκελλος: «Πατριαρχικά 1783-1906»).

Ο βασισμένος στην εξουσία, που κληρονόμησε από τον σουλτάνο σαν ανταπόδοση, ρόλος του Πατριαρχείου συνεχίστηκε και μετά το ‘21.

Έτσι, υπερασπιζόμενο τα κεκτημένα του το Πατριαρχείο τάχθηκε εναντίον της επανάστασης, αφόρισε τους επαναστάτες και συνέχισε να προπαγανδίζει την επαναφορά των Ελλήνων στον σουλτανικό ζυγό ακόμη και μετά το ΄21.

Πρωταγωνίστησε επίσης στην εγκαθίδρυση της παράλληλης θεοκρατικής εξουσίας στο νέο κράτος, η οποία έκτοτε αποτελεί τον σπουδαιότερο ανασταλτικό παράγοντα προόδου. 

Στο εικονιζόμενο Δελτίο δημοσιεύεται το γεγονός της αποστολής από τον πατριάρχη Αγαθάγγελο στον Πόρο, στον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια, τεσσάρων μητροπολιτών με τον μέγα πρωτοσύγγελο, με σκοπό την υποταγή του νέου κράτους στον σουλτάνο («επαναγωγή των αποπλανηθέντων εις την ποίμνην»).

 http://freeinquiry.gr/