ΥΠΑΤΙΑ. Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ XΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΓΔΑΡΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΜΕΛΙΣΑΝ...

Η δολοφονία της Υπατίας... 

Η Υπατία ήταν μία από τις μεγαλύτερες φιλοσόφους της Αλεξάνδρειας.
Προκαλούσε τον σεβασμό και τον θαυμασμό των πνευματικών ανθρώπων της πόλης, αλλά βρήκε τραγικό τέλος στα χέρια φανατισμένων Χριστιανών.

Πατέρας της ήταν ο μαθηματικός και αστρονόμος, Θέων, που δεν περιόρισε ποτέ την όρεξή της για μάθηση.
Η Υπατία σπούδασε στην Αθήνα και επέστρεψε στην Αλεξάνδρεια, όπου δίδαξε φιλοσοφία στους νέους της πόλης.
Ανάμεσα στους μαθητές της ήταν οι γόνοι των ισχυρότερων οικογενειών της Αλεξάνδρειας, που αργότερα ανέλαβαν εξαιρετικά υψηλά αξιώματα.
Δύο από αυτούς ήταν ο Επίσκοπος της Κυρήνης, Συνέσιος και ο Έπαρχος της Αλεξάνδρειας, Ορέστης.
Με τον Συνέσιο διατηρούσε σταθερή αλληλογραφία, τμήματα της οποίας έχουν σωθεί και αποκαλύπτουν τον τεράστιο θαυμασμό που έτρεφε ο Επίσκοπος για την Υπατία.
“… Ακόμα και αν υπάρχει απόλυτη λήθη στον Άδη, ακόμα και εκεί θα σε θυμάμαι αγαπητή Υπατία”, έγραφε στις επιστολές του.

Η Υπατία ήταν εξίσου σεβαστή και από τους Χριστιανούς, οι οποίοι την χρησιμοποιούσαν ως παράδειγμα αγνότητας.

Ο θάνατος της Υπατίας

Για τον θάνατο της φιλοσόφου έγραψαν δύο ιστορικοί, ο Σωκράτης ο Σχολαστικός και ο Ιωάννης Νικίου.
Το κείμενο του Σχολαστικού θεωρείται πιο έγκυρο, καθώς ο Νικίου ήταν φανερά επηρεασμένος από την προπαγάνδα των Χριστιανών.
Χαρακτηριστικά ανέφερε ότι η Υπατία “σαγήνευε τους ανθρώπους με τη σατανικά τεχνάσματά της”.
Σύμφωνα λοιπόν με τον πιο αμερόληπτο Σχολιαστικό, ο θάνατος της Υπατίας ήταν αποτέλεσμα της διαμάχης μεταξύ του Έπαρχου της Αλεξάνδρειας, Ορέστη και του Επισκόπου της Αλεξάνδρειας, Κυρίλλου.

Το 415, ο Ορέστης εξέδωσε διάταγμα με το οποίο ρύθμιζε τις δημόσιες γιορτές των Εβραίων, καθώς συνήθως συγκέντρωναν μεγάλα πλήθη και προκαλούσαν ταραχές.
Το διάταγμα τοιχοκολλήθηκε και ένας χριστιανός, ονόματι Ιέραξ, υποστήριξε φωναχτά τις νέες ρυθμίσεις.
Οι Εβραίοι εξέλαβαν την πράξη του Ιέρακα ως προσβολή και απευθύνθηκαν στον Έπαρχο, ο οποίος διέταξε να συλληφθεί ο χριστιανός Ιέραξ και να βασανιστεί δημοσίως.
Η σκληρή τιμωρία του χριστιανού εξόργισε τον Επίσκοπο Κύριλλο, ο οποίος εξαπέλυσε επίθεση εναντίον των Εβραίων.

Ύστερα από συνεχείς αντεπιθέσεις, κατά τις οποίες και τα δύο στρατόπεδα είχαν μεγάλες απώλειες, ο Κύριλλος εξόρισε όλους τους Εβραίους από την Αλεξάνδρεια και επέτρεψε στους χριστιανούς να σφετεριστούν τις περιουσίες τους.
Ο Έπαρχος εξαγριώθηκε με τον Κύριλλο και η ένταση μεταξύ τους κορυφώθηκε.
Τότε κατέφτασαν 500 φανατισμένοι μοναχοί για να πολεμήσουν στο πλευρό του Κυρίλλου.
Ένας από αυτούς, ο Αμμώνιος, έριξε μια πέτρα στον Ορέστη και τον τραυμάτισε στο κεφάλι.
Ο Αμμώνιος συνελήφθη επιτόπου, βασανίστηκε και εκτελέστηκε.

Τότε ενεπλάκη στην ιστορία η Υπατία, η οποία ήταν στενή φίλη και σύμβουλος του Έπαρχου.
Σύμφωνα με τον Σχολαστικό, η φιλόσοφος κατηγορήθηκε αβάσιμα από τους Χριστιανούς ότι έστρεφε τον Ορέστη εναντίον τους.
Την απήγαγε ο όχλος με επικεφαλής τον κληρικό Πέτρο και τη μετέφερε σε μια εκκλησία, όπου την έγδυσαν και την έγδαραν ζωντανή.
Όταν πέθανε, διαμέλισαν το σώμα της και έριξαν κάθε κομμάτι στη φωτιά.

Το μαρτυρικό τέλος της Υπατίας το 415 χαρακτηρίστηκε από την καθηγήτρια Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Μίσιγκαν, Καθλίν Γουάιντερ, ως το τέλος της κλασσικής αρχαιότητας.Το 2009 κυκλοφόρησε η ταινία “Agora” του Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ, που βασίστηκε στην ιστορία της Αλεξανδρινής φιλοσόφου.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΥΠΑΤΙΑ , ΤΑΙΝΙΑ , ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ from Ορέστης Πηλεύς 

http://www.mixanitouxronou.gr

---------------------------

Στο όνομα της γνώσης και της ιστορικής αλήθειας, εμείς οι απλοί εραστές της (πραγματικής) ιστορίας, μετά πολλών τιμών και επαίνων, αναγνωρίζουμε ως προστάτιδα των Ελληνικών Γραμμάτων την Ελληνίδα ηρωίδα Υπατία, και κανέναν άλλον…

Ομιλία κείμενο βίντεο ΕΔΩ 

----------------------------

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΤΙΑ

Η ΥΠΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΙΜΟΥΜΕ

ΥΠΑΤΙΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ, ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΑ ΤΑΥΤΙΣΕ

Στις 8 Μαρτίου 410 (ή 418 κατ’ άλλους)  λιντσαρίστηκε και κατακρεουργήθηκε από χριστιανούς η Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός Υπατία, η οποία στη συνέχεια ταυτίστηκε με την Αγία Αικατερίνη!!!

Στους δρόμους της Αλεξάνδρειας 
ο όχλος δολοφονεί βάναυσα την Υπατία
(«Ο θάνατος της φιλοσόφου Υπατίας στην Αλεξάνδρεια»
από τον Louis Figuier, 1866).

Αικατερίνη και Υπατία, δύο μάρτυρες – παρθένες που έζησαν στην Αλεξάνδρεια στη δύση της αρχαιότητας και στην αυγή του χριστιανικού κόσμου. Τότε που η σύγκρουση του χριστιανισμού με το Αρχαίο Πνεύμα είχε φτάσει στο βίαιο κορύφωμά της.
Το ιδεολογικό υπόβαθρο αυτής της σύγκρουσης είχε διαμορφωθεί ήδη από τους απολογητές του χριστιανισμού: «Μα τι το κοινό υπάρχει ανάμεσα στην Αθήνα και την Ιερουσαλήμ, την Ακαδημία και την εκκλησία, τους αιρετικούς και τους Χριστιανούς; Τι το κοινό υπάρχει ανάμεσα στο φως και τα σκοτάδια; Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο; Η δική μας διδαχή βγαίνει απευθείας από τη στοά του Σολομώντα, που, όπως δίδαξε, πρέπει ν’ αναζητήσεις το Θεό μ’ όλη την απλότητα της καρδιάς (…). Ενας Χριστιανός είναι ταπεινός ακόμη και με το φτωχό (…). Αλλά οι φιλόσοφοι μετά από τόσα εγκλήματα και τέτοιες ποταπότητες διατηρούν ανάμεσά σας τ’ όνομα και τις τιμές των σοφών. Τι σχέση υπάρχει ανάμεσα σ’ ένα φιλόσοφο κι ένα Χριστιανό; Ανάμεσα σ’ έναν οπαδό της Ελλάδας κι έναν οπαδό του ουρανού; Ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που κυνηγά μια μάταιη δόξα κι έναν άνθρωπο αποκλειστικά απασχολημένο με τη σωτηρία του; Ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο που μιλεί σα σοφός κι έναν άνθρωπο που ζει σα σοφός; Ανάμεσα σ’ έναν άνθρωπο επιδέξιο για να καταστρέφει κι έναν άνθρωπο που δεν ξέρει παρά να οικοδομεί; Πώς τολμάτε να συγκρίνετε τον οπαδό της αμαρτίας με τον ανταγωνιστή του; Τον διαφθορέα της αλήθειας με τον εκδικητή της! Εκείνον που την κλέβει, με κείνον που είναι ο πιο παλιός ιδιοκτήτης της και φύλακάς της; Ακόμη για μια φορά ποιο είναι το κοινό σημείο ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο ανθρώπους;» (Τερτυλλιανός, «Απολογία», τ. 2ος).

Αικατερίνη και Υπατία, δύο πρόσωπα που η χριστιανική παράδοση τα ταύτισε. Απέδωσε τις γνώσεις και τις φιλοσοφικές ιδιότητες της Υπατίας στην Αικατερίνη.

Πολλοί ιστορικοί πιστεύουν ότι η Αικατερίνη πιθανόν να μην υπήρξε και ότι ήταν μάλλον μια εξιδανικευμένη παρά ιστορική μορφή, αντίπαλο δέος στην Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία κατά τη μεσαιωνική σκέψη.

Παρόμοια με την Υπατία, λέγεται ότι ήταν σοφή, πολύ όμορφη, αγνή και ότι δολοφονήθηκε άγρια λόγω της δημόσιας έκθεσης της πίστης της – 105 χρόνια προ του θανάτου της Υπατίας.

Για τη δράση και τη ζωή της Αγίας δεν υπάρχουν ιστορικές πληροφορίες. Πρωτογίνεται λόγος γι’ αυτή στο τέλους του 9ου αιώνα και με δεδομένο ότι η εποχή του μαρτυρικού της θανάτου προσδιορίσθηκε περί το 307, υπάρχει σιωπή πέντε αιώνων.

Tο 1969 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία αφαίρεσε τη γιορτή της από το γενικό εορτολόγιο των αγίων, επικαλούμενη την έλλειψη ιστορικών αποδείξεων για την ύπαρξή της. Το 2002, περιελήφθηκε ξανά στο ημερολόγιο. Την περίοδο αυτή το Βατικανό επέτρεπε ως παραχώρηση την τήρηση της εορτής της όπως προηγουμένως.

Η Αγία Αικατερίνη…

Η πάνσοφη, εκπληκτικά όμορφη, δεινή ρήτορας και με ωραίο παράστημα Αγία Αικατερίνη σπούδασε φιλολογία, φιλοσοφία και απέκτησε ευρύτατες θεολογικές γνώσεις. Σύμφωνα με τους θρύλους και τα συναξάρια της Αγίας, όταν πληροφορήθηκε ο Αυτοκράτορας Μαξιμίνος όσα διαδίδονταν περί αυτής, ανέθεσε σε πενήντα ή κατ’ άλλους σε εκατόν πενήντα περίφημους ρήτορες προκειμένου συζητώντας μαζί της να της αποδείξουν το αβάσιμο και στρεβλό των ιδεών (δοξασιών) της. Το αποτέλεσμα όμως υπήρξε το αντίθετο. Θύμωσε ο αυτοκράτορας και την υπέβαλε σε μαρτύρια μέχρι θανάτου. Ετσι έγινε αγία και προστάτρια όσων ασχολούνται με τα γράμματα, ιδιαίτερα των παρθένων φοιτητριών. Χριστιανικό σύμβολο σοφίας και επιστήμης. Συχνά εικονίζεται να κρατά σφαίρα και διαβήτη.

Σύμφωνα με μια άλλη ακόμη εκδοχή του θρύλου, η Αικατερίνη απέρριψε πολλές γαμήλιες προτάσεις. Ισως με αυτό συνδέεται μια εύθυμη γιορτή της αγίας στο Παρίσι. Νεανίδες ηλικίας 25 ετών ανύπανδρες, ανήμερα της εορτής της Αγίας, περιφέρονταν εν ευθυμία στην πόλη φέροντας ή σκεπάζοντας τα μαλλιά τους με λευκό δαντελωτό «κεκρύφαλο» (σκούφο) εκ του οποίου και προήλθε η γαλλική έκφραση «elle a la coiffure de Sainte Catherine» (= έχει το κτένισμα της Αγίας Αικατερίνης, κότσο τα μαλλιά) που αποτελεί ιδιωματισμό και λέγεται για γεροντοκόρες, ιδιαίτερα αυτές που αυτοπροσδιορίζονται ως «μνηστευμένες» με την πίστη στον Κύριο.

… και η φιλόσοφος Υπατία

Η Υπατία έζησε το 370-418 – την εποχή που ο χριστιανός επίσκοπος Κύριλλος συγκρούεται με τον έπαρχο Ορέστη για τον έλεγχο της πόλης. Ηταν Εθνική, δηλαδή Ελληνίδα και δίδασκε μαθηματικά, φιλοσοφία, Πλάτωνα και Αριστοτέλη. Δίδασκε δημόσια, στους δρόμους της πόλης. Ηταν τόσο χαρισματική δασκάλα, τόσο γοητευτική που προσέλκυε πολλούς και σημαντικούς μαθητές. Γι’ αυτό θεωρήθηκε επικίνδυνη για το χριστιανισμό και λιντσαρίστηκε από το φανατισμένο χριστιανικό όχλο που οδηγήθηκε από τον επίσκοπο Κύριλλο (τιμά τη μνήμη του η εκκλησία συγκαταλέγοντάς τον στους αγίους…).

Την έσυραν σε μια εκκλησία, την έγδυσαν και την έγδαραν ζωντανή με θραύσματα πήλινων αγγείων. Στη συνέχεια τη διαμέλισαν και διασκόρπισαν τα μέλη της στην πόλη… Πρόφαση, η σχέση της με τον  έπαρχο της πόλης Ορέστη. Αιτία, η Υπατία αποτελούσε σύμβολο της επιστήμης και της μάθησης, που για τους χριστιανούς ταυτίζονταν με την ειδωλολατρία. Από καιρό ήδη οι απολογητές του μάζευαν κάθε πέτρα για να την πετάξουν στη μόρφωση και στο μορφωμένο. Από τότε αρχίζει αυτός ο «λιθοβολισμός» της επιστήμης. Για το χριστιανισμό ό,τι γίνεται στη φύση και στην κοινωνία είναι θεϊκά δοσμένο, ενώ η επιστήμη αναζητά τους νόμους που διέπουν τα φυσικά και κοινωνικά φαινόμενα.

Η φυγή πολλών λογίων αμέσως μετά το λιντσάρισμα της Υπατίας σήμανε την αρχή του μαρασμού της Αλεξάνδρειας ως κέντρου μάθησης. Η μορφή της όμως δεν έσβησε, όπως ίσως επιδίωκε η εκκλησία με την ταύτιση Αικατερίνης και Υπατίας.

Το Λεξικό Σουίδα («Η αρχαιότερη εγκυκλοπαίδεια που φιλοδόξησε να συμπεριλάβει “πάντας τους αιώνας και πάντα τα γένη της φιλολογίας”», 10ος αιώνας) αφιερώνει στο λήμμα Υπατία μια ολόκληρη σελίδα – δεν αφιερώνει σε πολλά λήμματα αυτό το χώρο – ενώ στο λήμμα «Αικατερίνη» περιορίζεται στο «όνομα κύριον».

Στον πίνακα του Αναγεννησιακού καλλιτέχνη Ραφαήλ «Η σχολή των Αθηνών»
τα μεγαλύτερα μυαλά του αρχαίου κόσμου συγκεντρώνονται για συζήτηση. . .
και ανάμεσά τους βρίσκεται μια μονάχα γυναίκα.
Είναι ντυμένη λευκά, που στέκεται προς τα εμπρός-αριστερά και ατενίζει έξω από την εικόνα προς εμάς.
 Είναι η Υπατία της Αλεξάνδρειας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της Υπατίας απέδωσε κινηματογραφικά  με την ταινία «Αγορά» (Agora, ο πρωτότυπος τίτλος) το 2009 ο Ισπανο-χιλιανός σκηνοθέτης Αλεχάντρο Αμενάμπαρ. (Ολόκληρη η ταινία ΕΔΩ)

Ηρακλής Κακαβάνης  http://atexnos.gr

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΤΙΑΣ

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

ΥΠΑΤΙΑ. Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ XΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΓΔΑΡΑΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΜΕΛΙΣΑΝ...

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (4ος – 5ος αιών) Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΥΠΑΤΙΑ. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ...ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Ύμνος εις την Υπατία

«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου,

στα λόγια σου κλίνω γόνυ και υψώνω το βλέμμα μου

προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου.

Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου,

προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά,

θεϊκή Υπατία.

Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

Παλλαδάς - Ύμνος εις την Υπατία

Ο Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς, σύγχρονος της Υπατίας, την εξύμνησε με ένα επίγραμμα του, όταν αυτή η πανέμορφη Ελληνίδα δίδασκε φιλοσοφία και μαθηματικά:

Όταν σε βλέπω ή τα λόγια σου ακούω, προσκυνώ και η σοφία σου
με της παρθένου τον αστερισμό βλέπω να λάμπει.
Έτσι ουράνια όλα δικά σου Υπατία σεμνή, των λόγων πανέμορφη,
της μάθησης σοφό κι άχραντο άστρο.

Το άγαλμα της Υπατίας στο πανεπιστήμιο της Βιέννης 

Είμαστε αλήθεια ζωντανοί, ώ Έλληνες,
καθώς μας πήρε τώρα η συμφορά
κι έγινε η ζωή μας εφιάλτης;
Ή μήπως ζούμε εμείς κι έχει η ζωή πεθάνει;

Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς. Γιατί δεν τον γνωρίζουμε;

Ο ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΥΠΑΤΙΑΣ

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

ΥΠΑΤΙΑ. Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ XΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΓΔΑΡΑΝ ΚΑΙ ΤΗN ΔΙΑΜΕΛΙΣΑΝ...

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (4ος – 5ος αιών) Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΥΠΑΤΙΑ. Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ, ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΩΝ ...ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ, ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΜΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ΚΑΙ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΜΕ ΒΑΡΒΑΡΟ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΤΡΟΠΟ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΧΛΟ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ

Βίντεο: LEONZEYS

Κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, έλαβε με τις φροντίδες του πατέρα της την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και ταξίδεψε στην Αθήνα και στην Ιταλία .

Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα στη νεοπλατωνική σχολή του Πλουτάρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας αλλά μαθήτευσε και κοντά στον Πρόκλο και τον Ιεροκλή. 

Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια, έγινε επικεφαλής της εκεί σχολής των Πλατωνιστών (+400) δίδαξε φιλοσοφία μαθηματικά και αστρονομία. Αποτέλεσε πόλο έλξης για τους διανοούμενους της εποχής ενώ έκανε και εκτενή και ουσιώδη σχόλια στα μαθηματικά έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου . 

Δυστυχώς παρότι η ίδια η Υπατία υπήρξε πολυγραφότατη κανένα από τα έργα της δεν σώζεται και έχουμε μόνο αναφορές για αυτά. Πολλοί από τους μαθητές της ανήκαν στους ανώτατους κύκλους της αριστοκρατίας της πόλης και έγιναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο επίσκοπος Κυρήνης Συνέσιος και ο έπαρχος της Αλεξανδρείας Ορέστης.

Η ίδια επηρεάστηκε φιλοσοφικά από τους νεοπλατωνικούς Πλωτίνο και Ιάμβλιχο. 

Επειδή η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού , σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από τον όχλο ή από ομάδες φανατικών μοναχών. 

Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις. 

Το μανιασμένο πλήθος την ξεγύμνωσε και τη πετροβόλησε μέχρι θανάτου, στη συνέχεια το πτώμα της διαμελίστηκε και κάηκε στη πυρά. 

Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη. (Πηγή: Βικιπαίδεια) 

Βυζάντιο:  «Μηδενα τολμαν διδασκειν φιλοσοφιαν» Η Φιλοσοφία και οι φιλόσοφοι διώχθηκαν από το χριστιανικό ιερατείο, όχι σποραδικά και μεμονωμένα, αλλά μεθοδευμένα από την επικράτηση του Χριστιανισμού και ύστερα. Οι Ελεύθερα φιλοσοφούντες άνθρωποι δεν μπορούσαν να δεχθούν τα χριστιανικά δόγματα (αναστάσεις, παρθενογενέσεις, θαύματα κ.λπ.), οπότε η επίθεση της θρησκευτικοπολιτικής βυζαντινής εξουσίας εναντίον της Φιλοσοφίας υπήρξε άγρια και ολομέτωπη. http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=392%20

Πρώτο θύμα των διώξεων υπήρξε η πανέμορφη μαθηματικός αστρονόμος και πανεπιστήμων, Υπατία η Αλεξανδρινή, μια από τις πλέον εξέχουσες φυσιογνωμίες της εποχής της (δ΄ αι.) στο χώρο της Φιλοσοφίας. Ο χριστιανικός φανατισμένος όχλος –οπαδοί του επισκόπου Αλεξανδρείας Κύριλλου– την κατακρεούργησε. Την έγδαραν και την κομμάτιασαν ζωντανή. Η φιλόσοφος Υπατία η Αλεξανδρινή, θύμα της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού. Δολοφονήθηκε μέσα σ’ ένα κλίμα μαζικής φρενίτιδας από το χριστιανικό πλήθος, το οποίο εξόρκιζε το «σατανά»,(!;;!) που θεωρούσε, ότι προσωποποιούσε και ενσάρκωνε η φιλόσοφος.

(Πηγή: www.freeinquiry.gr)

Η ΥΠΑΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΨΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΙΜΟΥΜΕ ΚΑΙ Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Η βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας χαρακτηρίστηκε  από Ισπανούς επιστήμονες ως «Η πρώτη τράπεζα δεδομένων της ανθρωπότητας». Μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται γνωστός ο τρόπος επιβολής του ισχύοντος δόγματος. Δικαιολογίες εφευρίσκονται συνεχώς, για να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα. Μια τέτοια δικαιολογία είναι ότι η βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, δεν κάηκε από τους χριστιανούς αλλά από τους άραβες… Αυτά μπορούν να πιάσουν τόπο μόνο στους αδαής στους ανιστόρητους και σε αυτούς που δεν θέλουν να παραδεχτούν την αλήθεια. Το μόνο πράγμα όμως που δεν αλλάζει με τίποτα είναι το παρελθόν. Το οποίο  είναι καταγεγραμμένο.  Βεβαίως και η βιβλιοθήκη κάηκε από τους άραβες. Δηλαδή ΚΑΙ από τους άραβες! Μόνο που αυτή η πυρκαγιά συνέβη μεταξύ 5^ου και 6^ου αιώνα και ήταν η έκτη φορά.

Την έκτη φορά, τα εναπομείναντα βιβλία καιόντουσαν στα καζάνια των 100 δημοσίων λουτρών της Αλεξανδρείας για έναν χρόνο. Το αντιλαμβάνεστε; Πυρπολήσεις βιβλιοθηκών γινόταν παντού και για πολλά χρόνια με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα μόνο το 2% της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας. Αλλά… ακόμη και αυτό το 2% μια ζωή δεν φτάνει για να μελετηθεί! Μπορείτε να φανταστείτε το μέγεθος της γνώσεως των προγόνων μας; Μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους το μέγεθος του εγκλήματος; …και την οπισθοδρόμηση όλης της ανθρωπότητας;

Την Υπατία την Αλεξανδρινή ανακηρύξαμε και τιμούμε αυτήν ως Προστάτιδα των Ελληνικών Γραμμάτων και κανέναν άλλον…

Η ταινία «AGORA». Όσοι δεν την έχετε δει μπορείτε να την παρακολουθήσετε. Ευχαριστούμε το κανάλι Πηλεύς on Vimeo που την ανέβασε με Ελληνικούς υπότιτλους.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΥΠΑΤΙΑ , ΤΑΙΝΙΑ , ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ from Ορέστης Πηλεύς on Vimeo.

ΥΠΑΤΙΑ: «ΕΓΙΝΑ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ»

Η Υπατία ζει. Ας ξεκινάμε με αυτό το δεδομένο τους στοχασμούς μας προς αυτήν.
Ότι η Υπατία ζει.

Και εφόσον δεχτούμε πως συνεχίζει να είναι ζωντανή (γιατί πως γίνεται να πεθάνουν ποτέ οι ήρωες;) ας αναζητήσουμε το Νόημα της ύπαρξης αυτής της Ολύμπιας ψυχής.
Της πανεπιστήμονος Υπατίας. Όλοι στεκόμαστε και εστιάζουμε γεμάτοι από οργή, από θυμό αλλά και θλίψη, στο άδικο του θανάτου της. Μας πονάει το βάναυσο τέλος της που είχε από τις ορδές των βάρβαρων ψυχών. Πολλοί από εμάς, μισούμε ατελείωτα όλον εκείνον τον συρφετό των ανάξιων, και νοητά, έχουμε παλέψει μαζί τους πολλές φορές εκδικούμενοι το θάνατο της αγαπημένης.

Όμως, αν τώρα, ερχόταν η Υπατία εδώ, ανάμεσα μας, σε κάποια νοητή αίθουσα για να διδάξει, θεωρεί έστω και ένας από εμάς, πως θα μισούσε τους βασανιστές της;
Θεωρεί έστω και ένας από εμάς πως θα οργίζονταν με τις δόλιες υπάρξεις αυτών που την θανάτωσαν;
Θα τολμήσω να πω πως, όχι.

Δεν θα μας προέτρεπε ούτε σαν σκέψη, ούτε με πράξεις, να ρίξουμε το πνεύμα μας στα ζοφερά του Τάρταρου, εξομοιώνοντας την ελληνική μας φύση με αυτήν των σκοταδιστών ποθώντας εκδίκηση.
Αν δινόταν η ευκαιρία και η φιλόσοφος Υπατία ερχόταν να μας διδάξει, όπως έκανε σε όλη της ζωή, θα ξεκινούσε το μάθημα της με μια πρόταση:

«ΕΓΙΝΑ ΧΙΛΙΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ»

Έτσι, μ  αυτή την πρόταση, ο λογισμός μου νιώθει και ερμηνεύει τον θάνατο της Υπατίας.
Ένας θάνατος που στην ελληνική πορεία του φωτός, υπήρξε σταθμός. Αυτός ο Μέγας τεμαχισμός, το κομμάτιασμα του κορμιού της σε χίλια κομμάτια, αλλά όχι της ύπαρξης της, είναι ότι πιο συμβολικό μπορούσε να δώσει σε εμάς.

Η Υπατία, σφράγισε την έξοδο της από αυτόν τον κόσμο των ειδώλων και της πλάνης, με την ύψιστη τελετουργική σκηνή: αυτή του διαμελισμού της. Ως άλλος Ορφέας, ως άλλος θεός Διόνυσος, διαμελίστηκε ως την ύστατη πράξη αναγέννησης. Μιας ελληνικής πάντα αναγέννησης.
Και κάθε σπάραγμα της, κάθε κομμάτι της ύπαρξης της, μας φωνάζει πως, αν θέλουμε πραγματικά να αποδεχθούμε το φως το Ελληνικό, αυτό μπορεί να συμβεί μόνο μέσα από την πράξη της διάσπασης του σαθρού παλιού μας Εαυτού. Ας είμαστε έτοιμοι, ως ένας άλ­λος Ορφέας, να διαμελιστούμε, από τις μαινάδες της μέχρι τώρα ύπνωσής μας.

Αν θέλουμε πραγματικά να αποδεχθούμε το φως το Ελληνικό, ας είμαστε έτοιμοι να κρεουργηθούμε και να φαγωθούμε ως ένας άλλος Πενθέας, από τη γεννήτορά του την Αγαύη.
Ας είμαστε έτοιμοι να μυηθούμε στον θάνατο του Διονύσου, στον χιλιοσπαραγματό του για να γίνουμε θεοί.
Να παλέψουμε με τα μυθικά τέρατα, που κρύβονται στα βάθη της νόησής μας, και να είμαστε έτοιμοι δεχθούμε τον τρόμο που θα μας επιφέρει το ξεσκέπασμα του πραγματικού μας Κέρβερου Εαυτού μας όταν τον συναντήσουμε.

Ο θάνατος της Υπατίας, μας φωνάζει πως, το Ελληνικό θέλει να μυηθούμε στον πόνο της ενθάδε ύπαρξής μας.
Να αποδεχθούμε τον πλήρη κατακερματισμό της ψεύτικης κτίσης του συνόλου του χαρακτή­ρα μας.
Να διδαχθούμε από τους ήρωες μας, οι οποίοι μάτωσαν στις μάχες τους και θυσίασαν την ζωή τους για όλο αυτό που ονομάζουμε Φως ελληνικό. Πως ο δρόμος ο Ελληνικός, μας ζητά πρωτίστως να θυσιαστούμε.
Να τεμαχιστούμε.

Να αφορίσουμε και να αποδιώξουμε τις φενάκες των εντυπώσεών μας.
Όλα είναι σπαραγμός, θυσία και πόνος στην πορεία προς το ελληνικό φως.
Όλα προς αυτήν την πορεία έχουν έναν πρόωρο θάνατο γιατί πως θα αλλιώς θα συναντήσουμε το αιώνιο; Όλα είναι θυσία σε αυτόν τον δρόμο γιατί μέσα από αυτήν χτίστηκαν τα Ηλύσια Πεδία των ηρώων, μέσα από το αίμα τους που πότισε κάθε πέτρα. Εκεί, σε εκείνα τα Ιερά Πεδία βρίσκεται και η Υπατία.

Μια ηρωίδα. Ποτέ στην ελληνική σκέψη ο θάνατος ενός ήρωα δεν ήταν κάτι σκοτεινό που έπρεπε να μοιρολογηθει!

Οι θάνατοι των ηρώων μας ήταν διδαχή και δίδαγμα που έπρεπε να ακολουθήσουμε.

Και από εκεί πέρα η Υπατία, πιο ζωντανή και πιο λαμπερή από ποτέ, συνεχίζει να μας διδάσκει. Δεν σταμάτησε. Οι μαθητές της λίγοι, αλλά…. αρκετοί.

Η ζωή της, ας είναι οδηγός μας.

Η γενναιότητα της, ας γίνει το πιο σπουδαίο μάθημα μας.

Ο θάνατος της, ας μας σπρώξει να μαζέψουμε τα καινούργια μας κομμάτια της δικής μας διάσπασης, και να συνθέσουμε ξανά το μεγαλείο μιας δικαίας Ελλάδας.

Η Υπατία είναι αυτή που μας ψιθυρίζει στο αυτί πως:

«Εγινα χιλια κομμάτια για σένα».

Είθε να γίνουμε άξιοι μαθητές της.

Γιώβη Βασιλική.

ΠΗΓΗ: http://mythiki-anazitisi.blogspot.com/ μέσω https://www.schizas.com/

Υπατία η Αλεξανδρινή (370 - 8 Μαρτίου 415)

Η Υπατία (Αλεξάνδρεια, 370 - Αλεξάνδρεια, 8 Μαρτίου 415)  ήταν Ελληνίδα νεοπλατωνική φιλόσοφος, αστρονόμος και μαθηματικός, διευθύντρια της νεοπλατωνικής σχολής στην Αλεξάνδρεια όπου δίδαξε φιλοσοφία και αστρονομία.

Το λεξικό του Σουίδα αποκαλύπτει το γεγονός πως η Υπατία έγραψε ένα τόμο με τίτλο Ο αστρονομικός κανών, καθώς επιδίωκε να μελετήσει και να εμβαθύνει περισσότερο στους τομείς των μαθηματικών του πατέρα της, απ’ ότι έκανε αυτός. Μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι ο Αστρονομικός κανών ήταν απλώς μια συλλογή από αστρονομικούς πίνακες άλλοι πάλι θεωρούν ότι ήταν ένα σχόλιο σχετικά με τον Πτολεμαίο. Ένα από τα σημαντικά βιβλία του Πτολεμαίου είναι η Αλμαγέστη.

Σχόλια πάνω στο Βιβλίο Τρία έχει κάνει ο Θέων, όπου λέει ότι το έργο είναι «…στην κριτική αναθεώρηση της φιλοσόφου Υπατίας, της κόρης μου». Υπάρχει η υπόθεση ότι η Υπατία είχε γράψει μέρη από αυτά τα Σχόλια.

Επιπλέον σημείωμα στο λεξικό του Σουίδα αναφέρει τους τίτλους των έργων της Υπατίας, ενώ έχουν χαθεί τμήματα αυτών όπου η Υπατία ανέλυε τους κώνους του Απολλωνίου και την αριθμητική του Διόφαντου. Και τα δύο έργα αντιμετωπίζουν παραστάσεις της ανώτερης τάξης των εξισώσεων αλλά επειδή η προσέγγιση του Απολλωνίου ήταν γεωμετρική και του Διόφαντου αριθμητική, καταλαβαίνουμε ότι η Υπατία ήταν εξοικειωμένη τόσο με τις αλγεβρικές όσο και με τις γεωμετρικές αναπαραστάσεις υψηλότερης τάξης εξισώσεων.

Οι κώνοι του Απολλώνιου θεωρούνται από τα πιο δύσκολα έργα της Αρχαιότητας και ήταν αυτοί που έθεσαν τα θεμέλια για πολλά από αυτά που στο μέλλον έγιναν γνωστά ως προβολική Γεωμετρία.

Η Υπατία  δολοφονήθηκε στην Αλεξάνδρεια. από όχλο φανατικών χριστιανών στις 8 Μαρτίου του 415.

Περισσότερα: https://el.wikipedia.org

-----------------------------

Παλαιότερες σχετικές αναρτήσεις αφιερωμένες στην ΥΠΑΤΙΑ

ΥΠΑΤΙΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ

μια μικρη αναφορα φορος τιμης , στην μεγαλη μας φιλοσοφο και πανεπιστημονα, που χΑθηκε με βαρβαρο και μαρτυρικο τροπο, απο τον οχλο του σκοτους

Κόρη του μαθηματικού και αστρονόμου Θέωνα, έλαβε με τις φροντίδες του πατέρα της την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση και ταξίδεψε στην Αθήνα και στην Ιταλία . Στην Αθήνα παρακολούθησε μαθήματα στη νεοπλατωνική σχολή του Πλούταρχου του Νεότερου και της κόρης του Ασκληπιγένειας αλλά μαθήτευσε και κοντά στο Πρόκλο και τον Ιεροκλή. Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια, έγινε επικεφαλής της εκεί σχολής των Πλατωνιστών (400 μ.Χ.) δίδαξε φιλοσοφία μαθηματικά και αστρονομία. Αποτέλεσε πόλο έλξης για τους διανοούμενους της εποχής ενώ έκανε και εκτενή και ουσιώδη σχόλια στα μαθηματικά έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου . Δυστυχώς παρότι η ίδια η Υπατία υπήρξε πολυγραφότατη κανένα από τα έργα της δεν σώζεται και έχουμε μόνο αναφορές για αυτά. Πολλοί από τους μαθητές της ανήκαν στους ανώτατους κύκλους της αριστοκρατίας της πόλης και έγιναν σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο επίσκοπος Κυρήνης Συνέσιος και ο έπαρχος της Αλεξανδρείας Ορέστης. Η ίδια επηρεάστηκε φιλοσοφικά από τους νεοπλατωνικούς Πλωτίνο και Ιάμβλιχο. Επειδή η δράση της θεωρήθηκε επικίνδυνη για την εξάπλωση του Χριστιανισμού , σταδιακά καλλιεργήθηκε κλίμα εναντίον της που οδήγησε στη βίαιη δολοφονία της από τον όχλο ή από ομάδες φανατικών μοναχών. Παρότι η ίδια είχε πολλούς φίλους χριστιανούς, προτίμησε να μείνει πιστή στις αρχαιοελληνικές παραδόσεις. Το μανιασμένο πλήθος την ξεγύμνωσε και τη πετροβόλησε μέχρι θανάτου, στη συνέχεια το πτώμα της διαμελίστηκε και κάηκε στη πυρά. Ηθικός αυτουργός θεωρήθηκε ο επίσκοπος της Αλεξάνδρειας, Κύριλλος, ο οποίος είχε έρθει σε μεγάλη αντίθεση με τον Ρωμαίο Κυβερνήτη της Αιγύπτου και φιλικά διακείμενου προς την Υπατία, Ορέστη. (Πηγή: Βικιπαίδεια) (Το Χόλυγουντ παρουσίασε σχετική ταινία για την Υπατία http://www.youtube.com/watch?v=u50zEun07b4&feature=player_embedded - !)

Βυζαντιο: «Μηδενα τολμαν διδασκειν φιλοσοφιαν» Η Φιλοσοφία και οι φιλόσοφοι διώχθηκαν από το χριστιανικό ιερατείο, όχι σποραδικά και μεμονωμένα, αλλά μεθοδευμένα από την επικράτηση του Χριστιανισμού και ύστερα. Οι Ελεύθερα φιλοσοφούντες άνθρωποι δεν μπορούσαν να δεχθούν τα χριστιανικά δόγματα (αναστάσεις, παρθενογενέσεις, θαύματα κ.λπ.), οπότε η επίθεση της θρησκευτικοπολιτικής βυζαντινής εξουσίας εναντίον της Φιλοσοφίας υπήρξε άγρια και ολομέτωπη. Ένα χρονικό του διωγμού των φιλόσοφων δια μέσου των αιώνων θα βρείτε εδω:http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=392%20

Πρώτο θύμα των διώξεων υπήρξε η πανέμορφη μαθηματικός αστρονόμος και πανεπιστήμων, Υπατία η Αλεξανδρινή, μια από τις πλέον εξέχουσες φυσιογνωμίες της εποχής της (δ΄ αι. μ.Χ.) στο χώρο της Φιλοσοφίας. Ο χριστιανικός φανατισμένος όχλος –οπαδοί του επισκόπου Αλεξανδρείας Κύριλλου– την κατακρεούργησε. Την έγδαραν και την κομμάτιασαν ζωντανή. Η φιλόσοφος Υπατία η Αλεξανδρινή, θύμα της μισαλλοδοξίας και του θρησκευτικού φανατισμού. Δολοφονήθηκε μέσα σ’ ένα κλίμα μαζικής φρενίτιδας από το χριστιανικό πλήθος, το οποίο εξόρκιζε το «σατανά»,(!;;!) που θεωρούσε, ότι προσωποποιούσε και ενσάρκωνε η φιλόσοφος.

(Πηγή: www.freeinquiry.gr)

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΤΙΑ

Το άγαλμα της Υπατίας στο πανεπιστήμιο της Βιέννης

«Στην Υπατία, που στην λάμψη σου, στα λόγια σου κλίνω γόνυ

και υψώνω το βλέμμα μου προς τον έναστρο ουρανό του πνεύματός σου.

Γιατί προς τον ουρανό τοξεύει η πράξη σου,

προς τον ουρανό οδηγεί των λόγων σου η ομορφιά, θεϊκή Υπατία.

Ω συ των πνευματικών επιστημών υπέρλαμπρο αστέρι».

Παλλαδάς Ο Αλεξανδρεύς - Ύμνος εις την Υπατία

Πηγή: Έρως και Ψυχή - Όσα η Ψυχή ερωτεύεται...

---------------------------

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Αποτελέσματα αναζήτησης για ΥΠΑΤΙΑ

Ο ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ (4ος – 5ος αιών) Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Η γνώση που ο Ιουλιανός είχε αποκτήσει στις μυήσεις  του, τον έκανε απειλή για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Ωθήθηκε να δημοσιοποιήσει την γνώση του έτσι ώστε η Χριστιανική Εκκλησία να μπορέσει να αντικρούσει τις δηλώσεις του.

Σε αυτό ο Ιουλιανός απάντησε: «Εάν πρόκειται να πω κάτι για την μύηση στα Ιερά Μυστήρια σεβόμενος τον επτάκτινο Θεό…, θα πρέπει να πω πράγματα άγνωστα στον όχλο, πολύ άγνωστα, αλλά πολύ γνωστά στους Ευλογημένους Θεουργούς.»

Αυτή η απάντηση ξεκίνησε μια θύελλα διαμαρτυρίας μεταξύ των χριστιανών υπηκόων του. Η ιστορία μας ενημερώνει ότι αυτός ο «μέγιστος εχθρός του χριστιανισμού», μετά από μία βασιλεία μόνο δεκαοχτώ μηνών, έφθασε στο τέλος του πρόωρα μέσω μιας «υπερφυσικής επέμβασης», όταν μία λόγχη τον πλήγωσε στη μάχη με τον Πέρση βασιλιά Σαπώρ.
(Διαβάστε: ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ, Ο ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ!!!)

Λίγο πριν πεθάνει, ο Ιουλιανός περιέγραψε με μερικές λέξεις το στόχο και σκοπό της ζωής του:
«ΕΧΩ ΜΑΘΕΙ  ΑΠΟ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ,» είπε, «ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ Η ΨΥΧΗ ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ, ΚΑΙ ΟΤΙ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΕΣΤΕΡΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗΣ».

Κατόπιν, γυρίζοντας προς τους δύο φιλοσόφους, τον Πρίσκο και τον Μάξιμο, που στέκονταν κοντά στο νεκροκρέβατό του, ξεκίνησε μια μεταφυσική συζήτηση ως προς τη φύση της ψυχής και τους βεβαίωσε ότι πάντα προσπαθούσε να ζει υπό το φως της ψυχής. «Μπορώ να διαβεβαιώσω με πεποίθηση ότι η εκπόρευση της Θείας Δύναμης διατηρήθηκε στα χέρια μου καθαρή και αμόλυντη. Απεχθάνομαι τα διεφθαρμένα και καταστρεπτικά αξιώματα του δεσποτισμού, και γι’ αυτό έθεσα την ευτυχία των ανθρώπων σκοπό της διακυβέρνησής μου». (Ammianus: XXV.)

Μετά το θάνατο του Ιουλιανού η Χριστιανική Εκκλησία επανέκτησε τη δύναμή της και σφραγίστηκε ο αφανισμός των Αρχαίων θρησκειών, επιστημών και φιλοσοφιών - αλλά όχι για πάντα!!!

Η Εκκλησία, για τη δική της ασφάλεια, είχε δανειστεί πάρα πολλά από αυτές. Κάθε γεγονός στη ζωή του Ιησού, από την παρθενογένεση μέχρι την τελική σταύρωση και την ανάσταση του, ΕΙΧΕ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΤΩΝ «ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ».

Κάθε δόγμα και τελετουργία στην Χριστιανική Εκκλησία ήταν κλεμμένα από τα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια. Αυτά τα γεγονότα ήταν γνωστά σε ολόκληρο το «παγανιστικό» κόσμο και δεδομένου ότι η Εκκλησία συνέχιζε ασταμάτητα να δανείζεται από τους παγανιστές με ένα συνεχώς αυξανόμενο ρυθμό, γινόταν όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσει τη «μοναδικότητα» που αξίωνε.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Εφ' όσον υπήρχαν παγανιστικά σχολεία, η Εκκλησία δεν θα μπορούσε χωρίς αντίδραση να συνεχίσει να παρουσιάζεται ως η μοναδική πηγή γνώσης. Εφ' όσον υπήρχαν «παγανιστικά» βιβλία, η Βίβλος δεν θα γινόταν αποδεκτή ως η μοναδική αποκάλυψη του Θεού.

ΕΦ' ΟΣΟΝ ΖΟΥΣΑΝ ΟΙ «ΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ» ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΝ, ΟΙ ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΘΑ ΕΞΕΤΑΖΟΝΤΑΝ.

Η Εκκλησία είχε μόνο μία επιλογή: να καταστρέψει κάθε στοιχείο της λογοκλοπίας της, εξαφανίζοντας όλες τις «παγανιστικές» Σχολές, όλα τα «παγανιστικά» κείμενα, ακόμη και τους ίδιους τους «παγανιστές» φιλόσοφους.
Δεκαπέντε χρόνια μετά του θάνατο του Ιουλιανού, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ανέβηκε στο θρόνο. Ήταν ένας πιστός χριστιανός με ισχυρή δύναμη, ο οποίος  αφιέρωσε αμέσως όλες τις δυνάμεις του στην καταστροφή όσων μπορούσαν να εμποδίσουν τη δόξα της Εκκλησίας. Εγκαθίδρυσε τους Εξεταστές της Πίστης και εξόρισε όλους τους χριστιανούς που αρνήθηκαν να δεχτούν το δόγμα της Τριάδας έτσι όπως το είχε υπαγορεύσει η Σύνοδος της Νίκαιας.

Με δεκαπέντε διατάγματα απαγόρευσε τις συναντήσεις «αιρετικών» ή μην ορθόδοξων χριστιανών και προχώρησε στην κατάσχεση της περιουσίας τους.

Η θανατική ποινή επιβλήθηκε σε εκείνους που ακολουθούσαν την  "αίρεση" του Μανιχαϊσμού, καθώς και στους χριστιανούς που συνέχισαν να γιορτάζουν το Πάσχα την ίδια ημέρα με τους Εβραίους. Τέλος, στην αιματηρή σφαγή της Θεσσαλονίκης διέταξε το θάνατο των 15.000 ατόμων που είχε προσκαλέσει με δόλο για να παρακολουθήσουν τους αγώνες στον Ιππόδρομο.
Ο ίδιος, ως Μονάρχης των Χριστιανών, έστρεψε την προσοχή του στους εκτός Εκκλησίας «εχθρούς» του Χριστιανισμού. Αρνήθηκε να επιτρέψει «παγανιστικές» λατρείας και δήμευσε τους ναούς των παγανιστών για να τους χρησιμοποιήσουν οι χριστιανοί. Μεταξύ άλλων, ο ναός της Ουράνιας Παρθένου στην Καρθαγένη, του οποίου οι ιεροί περίβολοι απλώνονταν σε έκταση δύο μιλίων, μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία. Μια παρόμοια "καθαγίαση" διέσωσε τον μεγαλοπρεπή θόλο στο Πάνθεον της Ρώμης. Όπως λέει ο Γίββων:
«Σχεδόν σε κάθε επαρχία του ρωμαϊκού κόσμου, στρατός φανατικών υποστηρικτών εισέβαλε στα χωριά των ειρηνικών κατοίκων. Τα ερείπια των ωραιότερων οικοδομημάτων της αρχαιότητας ακόμη φέρουν τη μαρτυρία της μανίας των βαρβάρων εκείνων, που μόνο αυτοί είχαν την τάση και το χρόνο για τέτοιες ολέθριες καταστροφές.»

Η επόμενη κίνηση του Θεοδόσιου ήταν να στραφεί ενάντια στις Σχολές των Μυστηρίων, και σύντομα ολοκλήρωσε την καταστροφή τους.

Αλλά υπήρχε μια μεγάλη Σχολή που ήταν ακόμα αρκετά ισχυρή ώστε να αντισταθεί στο άσπλαχνο χέρι του. Ήταν η Σχολή στο μικρό, τότε, χωριό της Ελευσίνας κοντά στην Αθήνα. Αλλά ακόμη και αυτή ήταν καταδικασμένη να καταστραφεί καθώς, το έτος 396 χριστιανοί μοναχοί, τα «μαύρα ράσα» ή οι «άνθρωποι με τα μαύρα», όπως αποκλήθηκαν, οδήγησαν τον Αλάριχο και τους βαρβάρους του από το πέρασμα των Θερμοπυλών και ο μεγάλος ναός της Ελευσίνας, ένα από τα διασημότερα κτήρια στον κόσμο, η εξωτερική αυλή του οποίου χωρούσε 300.000 προσκυνητές, έγινε ένας σωρός ερειπίων.

Έτσι αφανίστηκαν τα Μυστήρια της Ελλάδας.
Ο Θεοδόσιος στράφηκε έπειτα στην Αλεξάνδρεια, που για αιώνες ήταν το πολιτιστικό κέντρο του κόσμου. Το μεγάλο Μουσείο (ο ναός των Μουσών) είχε τεθεί ήδη υπό τον έλεγχο των καθολικών ιερέων κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Κωνσταντίνου, αλλά το μεγαλύτερο τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος, γνωστό ως Σεραπείον, ήταν ακόμα στα χέρια των «παγανιστών».

Εκείνη την περίοδο ο θαυμάσιος Ναός του Σέραπη χρησιμοποιούταν σαν πανεπιστήμιο όπου διδάσκονταν οι παλαιές θρησκείες και οι επιστήμες. Η βιβλιοθήκη του στέγαζε ακόμα μια απέραντη συλλογή βιβλίων που είχαν συλλεχθεί από τις τέσσερις γωνιές της γης, και που αντιπροσώπευαν τη πνευματική εργασία πολλών αιώνων. Οι δυο ναοί της «παγανιστικής» γνώσης ήταν ένα σοβαρό εμπόδιο στην πορεία της Εκκλησίας, και ο Θεοδόσιος αποφάσισε να καταστραφούν επί της βασιλείας του.
Την ίδια εποχή ο μεγάλος φιλόσοφος Ολύμπιος, τον οποίο ο Σουίδας περιγράφει ως "άνδρα  θαυμάσιων επιτεύξεων με ευγενή χαρακτήρα και απίστευτη ευγλωττία," δίδασκε στο Ναό του Σέραπη. Πλήθος μαθητών συγκεντρώνονταν γύρω του πρόθυμοι να καθοδηγηθούν στη φιλοσοφία των Αρχαίων.

Επικεφαλής της Χριστιανικής Εκκλησίας στην πόλη ήταν ο Θεόφιλος, αρχιεπίσκοπος της Αλεξάνδρειας. Ο Γίββων τον απεικονίζει σαν "διαρκή εχθρό της ειρήνης και της αρετής, ένα τολμηρό, κακό άτομο του οποίου τα χέρια μολύνθηκαν διαδοχικά με χρυσό και αίμα." Ο χαρακτήρας του ήταν τόσο ιδιοτελής που λέγεται ότι δωροδόκησε τους σκλάβους του Σεραπείου για να κλέψουν μερικά από τα βιβλία, τα οποία πούλησε σε ξένους σε υπερβολική τιμή. Κατά τη διάρκεια της κατεδάφισης ενός Αρχαίου ναού του Όσιρη, που οι Χριστιανοί είχαν δημεύσει για να οικοδομήσουν μια χριστιανική εκκλησία, βρέθηκαν ορισμένα «παγανιστικά» σύμβολα που ο Θεόφιλος εξέθεσε στην αγορά σαν αντικείμενα χλευασμού.
Οι «παγανιστές», φυσικά, αντιτέθηκαν σε αυτήν τη δημόσια βεβήλωση των ιερών συμβόλων τους και ακολούθησαν ταραχές. Με τη βοήθεια του αυτοκρατορικού κυβερνήτη και ένα μεγάλο πλήθος στρατιωτών, ο Θεόφιλος επιτέθηκε στους  «παγανιστές» που, υπό την αρχηγία του Ολύμπιου, είχαν καταφύγει στο ναό του Σέραπη.  Όταν ο αυτοκράτορας το έμαθε, αμέσως διέταξε την ολοκληρωτική καταστροφή του και οι χριστιανοί έσπευσαν να την πραγματοποιήσουν. Λεηλάτησαν το ναό, έσπασαν το άγαλμα του Σέραπη σε κομμάτια σέρνοντάς το εξευτελιστικά στους δρόμους της πόλης, και τελικά το έκαψαν. Αυτό έγινε το 398.

Το κτήριο μετατράπηκε σε έναν σωρό ερείπια, και αργότερα μια χριστιανική εκκλησία οικοδομήθηκε επάνω του προς τιμή των χριστιανικών "μαρτύρων" που είχαν σκοτωθεί στην αναταραχή.
Ακολούθησε η καταστροφή της διάσημης βιβλιοθήκης του Σεράπειου, και σύμφωνα με την παράδοση όλα τα βιβλία της χάθηκαν. Αλλά και πάλι, όπως συνέβη όταν κάηκε η βιβλιοθήκη Bruckion  κατά τη βασιλεία της Κλεοπάτρας, είχαν ήδη ληφθεί οι αναγκαίες προφυλάξεις ώστε να διασωθούν τα ανεκτίμητα χειρόγραφα. Από τη στιγμή που οι χριστιανοί άρχισαν να αποκτούν δύναμη στην Αλεξάνδρεια, τα βιβλία αποσύρθηκαν σταδιακά από το Σεράπειο και έτσι διασώθηκαν από το βανδαλισμό. Υπάρχουν ακόμα σήμερα πολλοί Κόπτες στην Αίγυπτο και τη Μικρά Ασία που δηλώνουν ότι ούτε ένας τόμος δεν χάθηκε. Κοντά στην Ισθμωνία, "τη πετρωμένη πόλη," υπάρχουν απέραντες υπόγειες στοές μέσα στις οποίες αποθηκεύτηκαν αμέτρητα χειρόγραφα. Ίσως κάποιος αρχαιολόγος του μέλλοντος να μπορέσει να ανακαλύψει ότι ο Θεοδόσιος, τελικά, απέτυχε να ολοκληρώσει το σκοπό του.
Με την καταστροφή των Σχολών του Μυστηρίου και του Σεράπειου, απομακρύνθηκαν δύο από τα σοβαρότερα εμπόδια στην πορεία της Χριστιανικής Εκκλησίας.

Αλλά ακόμα παρέμεινε το τρίτο, και πολύ σημαντικότερο εμπόδιο: Η Νεοπλατωνική Σχολή. Η "τιμή" της καταστροφής της ανήκει στον Κύριλλο, τον ανιψιό του Θεόφιλου, που το 412 τον διαδέχθηκε στη θέση του επισκόπου της Αλεξάνδρειας.

Ο Κύριλλος καταγράφηκε στη χριστιανική ιστορία σαν ένας από τους "Αγίους" της Εκκλησίας, παρά το πολύ γνωστό γεγονός ότι καταδικάστηκε για κλοπή χρυσών και ασημένιων αντικειμένων από τις εκκλησίες και για σπατάλη των χρημάτων από την πώλησή τους.

Αλλά το όνομα του Κύριλλου της Αλεξάνδρειας δεν έμεινε αμαυρωμένο στα θρησκευτικά χρονικά μόνο εξαιτίας αυτής της κλεψιάς. Το πραγματικό έγκλημά του ήταν σοβαρότερο -- η σκόπιμη δολοφονία, ενός από τους ευγενέστερους χαρακτήρες στην ιστορία: της ΥΠΑΤΙΑΣ.
Η Υπατία ήταν κόρη του Θέωνα, διάσημου φιλόσοφου και μαθηματικού, σχολιαστή του Ευκλείδη – έργο στο οποίο λέγεται ότι τον βοήθησε η κόρη του.

Μοναχοκόρη, από πολύ μικρή ηλικία επέδειξε βαθύ ενδιαφέρον για τη φιλοσοφία και τα μαθηματικά. Ο πατέρας της την δίδαξε με προσοχή και επιμέλεια, και έτσι σύντομα συμπεριλήφθηκε στους λαμπρότερους μαθητές του. Στα έργα της, σύμφωνα με το Σουίδα, περιλαμβάνονταν σχόλια στα Αριθμητικά του Διόφαντου της Αλεξάνδρειας, στα Κωνικά του Απολλώνιου της Περγάμου, και στον Αριθμητικό Κανόνα του Πτολεμαίου, αλλά όλα χάθηκαν.
Όσο καιρό η Υπατία ζούσε στην Αθήνα, ήρθε σε επαφή με τη Νεοπλατωνική Σχολή που είχε ιδρύσει ο Πλωτίνος, ο Πορφύριος και ο Ιάμβλιχος, και ταυτίστηκε με το Νεοπλατωνικό Κίνημα. Αργότερα, όταν μετοίκησε στην Αλεξάνδρεια, άρχισε να δίνει διαλέξεις και να διδάσκει στο περίφημο Μουσείο. Η ευγλωττία, η βαθιά γνώση, η νεότητα και η εξαιρετική ομορφιά της, σύντομα προσέλκυσαν μεγάλο πλήθος σπουδαστών και θαυμαστών. Έγινε αποδεκτή στους κύκλους των μεγάλων οικογενειών της Αλεξάνδρειας, και ανάμεσα στους φίλους της συγκαταλέγονταν δύο από τα ισχυρότερα ονόματα της εποχής της: ο Ορέστης, δήμαρχος της Αλεξάνδρειας, και ο Συνέσιος, επίσκοπος της Κυρήνης.
Η Νεοπλατωνική Σχολή έφθασε στο απόγειό της κατά τις ημέρες που προηγήθηκαν της καταστροφής της. Η Υπατία βοήθησε την Αίγυπτο να κατανοήσει βαθύτερα τα Αρχαία Μυστήριά της από όσο χιλιάδες χρόνια πριν. Με τις γνώσεις της στη Θεουργία αποκατέστησε την πρακτική αξία των Μυστηρίων και ολοκλήρωσε την εργασία που είχε αρχίσει ο Ιάμβλιχος πριν από εκατό χρόνια. Ακολουθώντας τα βήματα  του Πλωτίνου και του Πορφύριου, κατέδειξε τη δυνατότητα της ένωσης του ατομικού Εαυτού με τον ΕΑΥΤΟ του παντός. Συνεχίζοντας την εργασία του Αμμώνιου Σακκά, παρουσίασε την ομοιότητα όλων των θρησκειών και την κοινή προέλευσή τους από την ίδια πηγή. Τα αβέβαια θεμέλια του χριστιανικού δόγματος εκτέθηκαν ακόμη περισσότερο όταν η Νεοπλατωνική Σχολή άρχισε να υιοθετεί την επαγωγική μέθοδο που υποστήριξε ο Αριστοτέλης.

ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΓΗ, Η ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ Η ΕΚΛΟΓΙΚΕΥΜΕΝΗ ΕΞΗΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΗΤΑΝ ΤΑ ΠΙΟ ΜΙΣΗΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ.

Όταν η Υπατία ερεύνησε τις μεταφυσικές αλληγορίες από τις οποίες ο Χριστιανισμός είχε δανειστεί τα δόγματά του, και τις ανέλυσε ανοιχτά δημοσίως, χρησιμοποίησε ένα όπλο που οι Χριστιανοί μπορούσαν να αντιμετωπίσουν μόνο με τη βία. Αν επέτρεπαν στη Σχολή της να συνεχίσει, ολόκληρη η απάτη που είχε διαπράξει η Εκκλησία θα απογυμνωνόταν. ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΣΜΟΥ ΕΛΑΜΠΕ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ ΕΝΤΟΝΑ ΕΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ.
Έτσι, ένα απόγευμα του έτους 414, ένα πλήθος φανατικών μοναχών του Κύριλλου, που οδηγούσε ο Πέτρος ο Αναγνώστης, συγκεντρώθηκε μπροστά στο Μουσείο όπου η Υπατία μόλις είχε ολοκληρώσει τη διδασκαλία της.

Όταν έφθασε η άμαξά της στην πόρτα, η Υπατία εμφανίστηκε. Ένα σκούρο κύμα μοναχών, δολοφόνων στις καρδιές τους, όρμησαν ξεπροβάλλοντας από την κρυψώνα τους. Σαν θάλασσα ξεχύθηκαν γύρω από την άμαξά της και την ανάγκασαν να κατεβεί. Την γύμνωσαν και την έσυραν σε κοντινή εκκλησία του Θεού, τραβώντας το σώμα της μέσα από τις κρύες, αμυδρές σκιές που δημιουργούσε η τρεμουλιαστή φλόγα των αναμμένων κεριών και τα αρωματικά λιβάνια, ως τα σκαλοπάτια του ίδιου του βωμού. Απελευθερώνοντας το κορμί της από τα χέρια των βασανιστών της προς στιγμή, σηκώθηκε όρθια, λευκή σαν το χιόνι οπτασία εναντίον της σκοτεινής ορδής των μοναχών που την περιτριγύριζαν. Τα χείλη της άνοιξαν για να μιλήσει, αλλά ούτε μια λέξη δεν ακούστηκε, καθώς την ίδια στιγμή ο Πέτρος την έριξε κάτω και η σκοτεινή μάζα έκλεισε πάνω από την τρεμάμενη σάρκα της. Ύστερα έσυραν το νεκρό σώμα της στους δρόμους, αφαίρεσαν τη σάρκα από τα κόκαλα με κοφτερά κοχύλια, και έριξαν στη φωτιά ότι είχε απομείνει.
Έτσι θανατώθηκε η Υπατία και με το θάνατό της έκλεισε η μεγάλη Νεοπλατωνική Σχολή.

Μερικοί φιλόσοφοι μετακόμισαν στην Αθήνα, αλλά οι Σχολές τους έκλεισαν κατόπιν διαταγής του αυτοκράτορα Ιουστινιανού.

Με την αναχώρηση των τελευταίων επτά φιλοσόφων του μεγάλου Νεοπλατωνικού Κινήματος – Ερμία, Πισιάνου, Διογένη,  Eυλάλιου, Δαμάσκιου, Σιμπλίκιου και Ισίδωρου, που κατέφυγαν στην Άπω Ανατολή για να γλυτώσουν από το διωγμό του Ιουστινιανού, η βασιλεία της Αρχαίας σοφίας έληξε.

Η Υπατία πέθανε το 414 και ακριβώς 15 αιώνες αργότερα, το 1914, άρχισε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ανάμεσα στα χριστιανικά έθνη. Υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτών των δύο γεγονότων;

Ο θάνατος της Υπατίας σηματοδότησε την αρχή του Σκοτεινής Εποχής, του Μεσαίωνα, και ο κόσμος καλύφθηκε από τα σύννεφα της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας για χίλια έτη.

Βρισκόμαστε σήμερα σε ένα ανάλογο σημείο του κύκλου. Αποκτώντας τη Γνώση εκείνου που πρέπει να γίνει, οι θεόσοφοι θα μπορέσουν να αποφύγουν μια επανάληψη της φρίκης του παρελθόντος.

Έρικα Λ. Γεωργιάδη, Ομιλία στη Στοά ΥΠΑΤΙΑ, απόσπασμα.

Ολόκληρο το κείμενο εδώ:  http://www.theosophicalsociety.gr