«100 Η ΑΛΕΠΟΥ, 101 ΤΟ ΑΛΕΠΟΥΔΑΚΙ...»

Σε ένα από τα αποκαλούμενα «ιστορικά βιβλία» τής Αγίας Γραφής και δη τής Παλαιάς Διαθήκης, το «Χρονικών Β’» (ή «Παραλειπομένων Β’»), γίνεται αναφορά σ’ έναν από τούς βασιλιάδες τού Ιούδα, τον Ιωράμ. Σύμφωνα λοιπόν με την Βίβλο, ο Ιωράμ ανέλαβε την βασιλεία σε ηλικία 32 ετών κι αφού βασίλευσε επί οκτώ χρόνια, πέθανε…
«Ήταν ηλικίας 32 χρόνων όταν βασίλευσε· και βασίλευσε στην Ιερουσαλήμ οκτώ χρόνια, και έφυγε χωρίς να είναι ποθητός· και τον έθαψαν στην πόλη τού Δαβίδ, όμως όχι στους τάφους των βασιλιάδων» (Χρονικών Β’, 21: 20).
Με μία απλή αριθμητική πράξη, επιπέδου Α’ Δημοτικού, είναι προφανές ότι ο Ιωράμ πέθανε στην ηλικία τών 40 ετών (32+8=40). Τίποτε αξιοπερίεργο μέχρι εδώ…
Λίγο παρακάτω όμως (για την ακρίβεια, μόλις δυο γραμμές μετά), οι «σοφοί» συγγραφείς τής «θεόπνευστης» Βίβλου, επιχειρούν να δοκιμάσουν την αντοχή της ανθρώπινης νοημοσύνης…
Μαθαίνουμε λοιπόν, αμέσως μετά, πως τον Ιωράμ, διαδέχεται στην βασιλεία, ο γιος του, Οχοζίας…
«Και οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ έκαναν βασιλιά αντ’ αυτού τον Οχοζία, τον νεότερο γιο του· επειδή, όλους τους πρεσβύτερους τούς θανάτωσαν τα τάγματα που είχαν έρθει στο στρατόπεδο μαζί με τους Άραβες. Και βασίλευσε ο Οχοζίας, ο γιος τού Ιωράμ, του βασιλιά τού Ιούδα. Ο Οχοζίας ήταν 42 χρόνων όταν βασίλευσε…» (Χρονικών Β’, 22: 1-2).
Αυτά γίνονται, όταν διαχέονται υπερβολικές δόσεις «θεοπνευστίας»… Ο γιος να είναι μεγαλύτερος από τον… πατέρα του!
Δηλαδή, αν δεν υπήρχε και η «θεοπνευστία», τι άλλο θα περιμέναμε να διαβάσουμε; Πως κι ο εγγονός είναι μεγαλύτερος από τον παππού του; Αν και, ούτε κι αυτό θα πρέπει να μάς προκαλεί έκπληξη, με τα όσα διαβάζουμε σ’ αυτό το «ιερό» βιβλίο. Καλή προαίρεση να υπάρχει, τυφλή πίστη συνοδευόμενη με την ανάλογη «πτώχεια» τού πνεύματος και τα πάντα καταπίνονται αμάσητα…

http://www.pare-dose.net/

Γιγαντιαία αντικείμενα πλησιάζουν την Γη, ή είναι ήδη εδώ και δεν μπορούμε ακόμη να τα αντιληφθούμε; (Φωτογραφίες)

Aφύπνιση συνείδησης: Γνωρίζουμε πως βρίσκεται σε εξέλιξη ενας πόλεμος πάνω από τα κεφάλια μας, εδώ και αρκετά χρόνια, χωρίς βέβαια να μπορεί να γίνει αντιληπτός από το σύνολο του πληθυσμού, αλλά μόνο από μερικούς που μπορούν, ή καλύτερα τους επιτρέπεται να τον δουν...
Σήμερα δεν θα μιλήσουμε γι' αυτόν τον πόλεμο (θα το κάνουμε προσεχώς) αλλά θα δείξουμε κάποιες φωτογραφίες από κάποια άλλα αντικείμενα, που προφανώς μπορούν να διακτινιστούν ή να κινηθούν με τρομερές ταχύτητες και μπορούν να τα πιάσουν ορισμένοι δορυφόροι... Τα συγκεκριμένα κατευθύνονται στη γη και έχουν γίνει αντιληπτά από εμάς από το 2010. Ας δούμε τις φωτογραφίες από το SKY-MAP.ORG

Δείτε αυτά τα 2 αντικείμενα (;;;)... κινούνται μέσα σε τί;;;

Δέσμες φωτός, μάλλον ενεργειακές και μέσα τους ιπτάμενα αντικείμενα, αν το υποψιαζόμαστε σωστά..

Η ΓΑΛΑΖΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΠΟΥ ΔΙΑΚΡΙΝΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΕΚΠΕΜΠΟΥΝ ΤΗΝ ΜΠΛΕ ΑΚΤΙΝΑ ΑΠΟ ΜΟΝΕΣ ΤΟΥΣ Η ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΖΕΥΞΗ ΜΕ ΑΛΛΕΣ ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ!

Δείτε αυτό το… αντικείμενο... 

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του...
Και να θυμάστε... οτι δεν βλέπουμε, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει...!
Αναδημοσίευση από το Αφύπνιση Συνείδησης


ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ "ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ" Από ΕΡΜΗΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ π – Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΜΗΔΗ

Η μαθηματική σταθερά π είναι ένας πραγματικός αριθμός που μπορεί να οριστεί ως ο λόγος του μήκους της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του στην Ευκλείδεια γεωμετρία, και ο οποίος χρησιμοποιείται πολύ συχνά στα μαθηματικά, τη φυσική και τη μηχανολογία.
Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα «π» (πι) της λέξης «περιφέρεια», και έχει καθιερωθεί διεθνώς, ενώ στο λατινικό αλφάβητο συμβολίζεται ως Pi, όταν δεν είναι διαθέσιμοι τυπογραφικά ελληνικοί χαρακτήρες. Το π είναι γνωστό επίσης ως σταθερά του Αρχιμήδη. Στην Ευκλείδια επιπεδομετρία, το π μπορεί να οριστεί είτε ως ο λόγος της περιφέρειας ενός κύκλου προς τη διάμετρό του, είτε ως ο λόγος του εμβαδού ενός κύκλου προς το εμβαδόν του τετραγώνου που έχει πλευρά ίση με την ακτίνα του κύκλου. Ο Αρχιμήδης καθόρισε την πρώτη επιστημονικά αποδιδεγμένη μέθοδο με την οποία υπολογίζεται ο αριθμός.
Τα πρώτα 50 δεκαδικά ψηφία του π είναι:
3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510

Μολονότι η ακρίβεια αυτή είναι παραπάνω από επαρκής για πρακτικούς σκοπούς στη μηχανολογία και την επιστήμη, η ακριβής τιμή του π περιλαμβάνει άπειρα δεκαδικά ψηφία (που επιπλέον δεν επαναλαμβάνονται ποτέ με την ίδια σειρά). Κατά τους λίγους τελευταίους αιώνες, έχουν καταβληθεί μεγάλες προσπάθειες για τον υπολογισμό όλο και περισσότερων ψηφίων του π και τη διερεύνηση των ιδιοτήτων του αριθμού αυτού. Παρά τον όγκο της αναλυτικής εργασίας, σε συνδυασμό με τη χρήση υπερυπολογιστών σε υπολογισμούς που έχουν προσδιορίσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ψηφία του π, δεν βρέθηκε ποτέ κάποια αναγνωρίσιμη διάταξη στα ψηφία του.
Το π είναι ένας άρρητος αριθμός· αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί ως ο λόγος δύο ακεραίων αριθμών, πράγμα που αποδείχθηκε το 1761 από τον Γιόχαν Χάινριχ Λάμπερτ (Johann Heinrich Lambert). Το π είναι επίσης υπερβατικός αριθμός, όπως αποδείχθηκε από τον Φέρντιναντ φον Λίντεμανν (Ferdinand von Lindemann) το 1882. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πολυώνυμο με ρητούς συντελεστές του οποίου να αποτελεί ρίζα το π. Μια σημαντική συνέπεια της υπερβατικότητας του π είναι το γεγονός ότι δεν είναι κατασκευάσιμο. Επειδή οι συντεταγμένες όλων των σημείων που μπορούν να κατασκευαστούν με κανόνα και διαβήτη είναι κατασκευάσιμοι αριθμοί, είναι αδύνατον να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, με άλλα λόγια, είναι αδύνατον να κατασκευάσουμε, χρησιμοποιώντας μόνο κανόνα και διαβήτη, ένα τετράγωνο με εμβαδόν ίσο προς το εμβαδόν δοσμένου κύκλου.
Για την απομνημόνευση των πρώτων λίγων δεκαδικών ψηφίων του αριθμού π έχουν επινοηθεί διάφοροι μνημονικοί κανόνες, ανάμεσά τους και η παρακάτω φράση: ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ ΤΟ ΚΥΚΛΟΥ ΜΗΚΟΣ ΙΝΑ ΟΡΙΣΗ ΔΙΑΜΕΤΡΩ ΠΑΡΗΓΑΓΕΝ ΑΡΙΘΜΟΝ ΑΠΕΡΑΝΤΟΝ ΚΑΙ ΟΝ ΦΕΥ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΟΛΟΝ ΘΝΗΤΟΙ ΘΑ ΕΥΡΩΣΙ
Η παραπάνω φράση  είναι και ένας μνημωνικός τρόπος για τον προσδιορισμό των 23 πρώτων ψηφίων του π. Ο αριθμός των γραμμάτων κάθε λέξης αποτελεί και ένα ψηφίο του π.
Δηλαδή ΑΕΙ = 3, Ο =1, ΘΕΟΣ = 4, Ο = 1, ΜΕΓΑΣ = 5, ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ = 9, ΤΟ = 2, ΚΥΚΛΟΥ = 6, ΜΗΚΟΣ = 5, ΙΝΑ = 3, ΟΡΙΣΗ = 5, ΔΙΑΜΕΤΡΩ = 8, ΠΑΡΗΓΑΓΕΝ = 9, ΑΡΙΘΜΟΝ = 7, ΑΠΕΡΑΝΤΟΝ = 9, ΚΑΙ = 3, ΟΝ = 2, ΦΕΥ = 3, ΟΥΔΕΠΟΤΕ = 8, ΟΛΟΝ = 4, ΘΝΗΤΟΙ = 6, ΘΑ = 2, ΕΥΡΩΣΙ = 6.
Δηλαδή από την συγκεκριμένη φράση έχουμε τα 23 πρώτα ψηφία του αριθμού:
π=3,1415926535897932384626... .
Tον -3^ο και -4^ο  αιώνα οι Αρχαίοι Έλληνες μαθηματικοί και φιλόσοφοι διατύπωσαν τα δικά τους θεωρήματα για τον αριθμό. Όπως έχει σήμερα διαπιστωθεί, ο αριθμός ο δεκαδικός αυτός αριθμός δεν τελειώνει ποτέ. Πανίσχυροι υπολογιστές επιχείρησαν να τον υπολογίσουν με ακρίβεια χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Στην πιο πρόσφατη προσπάθεια καταγράφηκαν 1.241.100.000.000 δεκαδικά του στοιχεία.

http://www.ellinikoarxeio.com/

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ

Πανάρχαια προσευχή - επίκληση υπάρχει και λειτουργεί μυστικά μέσα στο Ελληνικό Αλφάβητο από καταβολής του.
Η διαδοχή των γραμμάτων στην πλήρη εκφώνησή τους (Άλφα, Βήτα, Γάμα κλπ.) δεν είναι καθόλου τυχαία, αλλά πίσω από αυτήν υπολανθάνει μια πλήρης γραμματική, συντακτική και νοηματική συνέχεια, ανώτερης σύλληψης.
Σύμφωνα με αυτήν τη γνωστή μας εκφώνηση, τα Ελληνικά γράμματα αφού προσθέσουμε και το εξαφανισμένο σήμερα έκτο γράμμα Στίγμα (Θυμάστε ότι στην έκτη τάξη του δημοτικού γράφαμε: μαθητής/τρια της ΣΤ’ τάξεως, αυτό το ΣΤ’ συμβολίζει το έκτο γράμμα που ήταν το Στίγμα S και με την γωνιώδη γραφή έμοιαζε με κεραυνό) ακούγονται και γράφονται ως εξής:
ΑΛΦΑ - ΒΗΤΑ - ΓΑΜΑ - ΔΕΛΤΑ - ΕΨΙΛΟΝ - ΣΤΙΓΜΑ - ΖΗΤΑ - ΗΤΑ - ΘΗΤΑ - ΙΩΤΑ - ΚΑΠΠΑ - ΛΑΜΒΔΑ - ΜΙ - ΝΙ - ΞΙ - ΟΜΙΚΡΟΝ - ΠΙ - ΡΟ - ΣΙΓΜΑ - ΤΑΥ - ΥΨΙΛΟΝ - ΦΙ - ΧΙ - ΨΙ - ΩΜΕΓΑ.
Αποκωδικοποιώντας την γνωστή αυτή διάταξη, που έγινε σύμφωνα με τις αρχές της Ερμητικής Επιστήμης, έχουμε τα ακόλουθα:
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ, (Α)ΜΑ ΔΕ (Ε)Λ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤ(Η) ΙΓΜΑ. ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑ ΠΑΛΑΜ ΔΑ. ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ, ΠΥΡΟΣ ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ (Ε)Ψ ΙΛΩΝ, ΦΥ ΨΥΧΗ Ο ΜΕΓΑ!”
Εν συνεχεία, αφού προσθέσουμε τα εννοούμενα συνδετικά και ρήματα που παραλείπονται, έχουμε την ανάδυση μιας θαυμάσιας κοσμογονικής προσευχής - επίκλησης προς την πηγή του Φωτός
“ΑΛ ΦΑ, ΒΗ ΤΑ ΓΑ! ΑΜΑ ΔΕ ΕΛ ΤΑ ΕΨ ΙΛΩΝ. ΣΤΗ ΙΓΜΑ (ΙΝΑ) ΖΗ ΤΑ, Η ΤΑ, ΘΗ ΤΑ ΙΩΤΑ ΚΑΤΑ ΠΑΛΛΑΝ ΔΑ. (ΙΝΑ) ΜΗ ΝΥΞ Η, Ο ΜΙΚΡΟΝ (ΕΣΤΙ), ΠΥΡΟΣ (ΔΕ) ΙΓΜΑ ΤΑΦΗ ΕΨ ΙΛΩΝ, ΦΥ(ΟΙ) ΨΥΧΗ, Ο ΜΕΓΑ (ΕΣΤΙ)”.
Η επίκληση αυτή είναι καταγεγραμμένη από αιώνες στο υποσυνείδητο των Ελλήνων.
Αμέσως πιο κάτω αποκαλύπτουμε την σημασία των λέξεων της προσευχής αυτής:

Αλ = Ο νοητός ήλιος.
Φά-ος = το φώς.
Βη = προστακτική του ρημ. βαίνω (=βαδίζω, έρχομαι).
Τα = δοτική άρθρου δωρικού τύπου, τη, εις τήν.
Γα = Γή (δωρικός τύπος).
Άμα = (επιρρ.) συγχρόνως.
Ελ = ο ορατός Ήλιος, ο Ερχόμενος.
Εψ = ρήμ. έψομαι, εψ-ημένος = ψημένος.
Ιλών = ιλύς (ουσ.) = λάσπη, πηλός.
Στη = προστ. ρήμ. ίστημι.
΄Ιγμα = καταστάλαγμα, απόσταγμα.
Ζη = προστ. ρημ. ζώ.
Η = προστ. ρημ. ειμί, είμαι.
Θη = προστ. ρημ. θέτω.
Ιώτα = τα Ιώγα, τα Εγώ (πρβλ. αγγλ. Ι = εγώ).
Παλλάν = Ρημ. πάλλω (= δονούμαι, περιστρέφομαι) επιθ. παλλάς = πάλλουσα, περιστρεφόμενη (π.ρ.β.λ. Παλλάς Αθηνά).
Δα = άλλος τύπος της Γα, Γής (πρβλ. Δά- μήτηρ > Δημήτηρ > Δήμητρα = Μητέρα Γή)
Νύξ = (ουσ.) νύχτα.
Ο = (αναφ.) το οποίο, που.Φύ(οι) = ευκτική ρημ. φύω (φυτρώνω, αναπτύσσομαι).

Απόδοση: Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή! Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ύλη που ψήνεται (που βρίσκεται σε κατάσταση αναβρασμού).
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα (μια ξηρά) για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν, και κινδυνέψει να ταφεί (να σβήσει, να χαθεί) το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ύλη, και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο, το σημαντικότερο όλων!

Η εκφώνηση της επίκλησης αυτής, στον αρχαϊκό της τύπο, έχει μια ισχυρή δονητική επίδραση στους αισθανόμενους Ανθρώπους του Φωτός, σε όποιο σημείο αυτού του Πλανήτη και αν ίστανται..
Διότι πάνω απ΄ όλα είναι μια μυστηριακή κρούση στον ιερό σπόρο της Ελληνικής ψυχής τους...

http://www.ellinikoarxeio.com/

Ο ΘΕΙΟΣ ΒΡΑΧΟΣ

Εσύ 'σαι που κορώνα σου φορείς το Βράχο. Εσύ 'σαι, Βράχε, που το ναό κρατάς, κορώνα της κορώνας:
Ναέ, και ποιος να σ' έχτισε μες στους ωραίους ωραίο για την αιωνιότητα, με κάθε χάρη Εσένα;
Σ' εσέ αποκάλυψη ο ρυθμός, κάθε γραμμή και Μούσα λόγος το μάρμαρο έγινε κι η ιδέα τέχνη και ήθρες στη χώρα τη θαυματουργή, που τα στοχάζεται όλα με τη βοήθεια των Ωρών των καλομετρημένων, ήρθες απάνου απ' τους λαούς κι απάνου απ' τις θρησκείες, κυκλώπειε, λυγερόκορμε και σα ζωγραφισμένε.
Όμοια με πολυτιμα παντοτινά μαγνάδια.Ίδια στη στέγνια, στη νοτιά, στο φως και στο σκοτάδι, που χέρι δεν ξεϋφαίνει τα και χρόνια δεν τα φθείρουν και μάτι δεν μπορεί να βρει, πώς απαρχής πλεχτήκαν κι ανήμπορ' είναι η μαστοριά να τα ξαναρχινήσει, στοιχειά γιατί τα' αργάστηκαν από δροσοσταλίδες και νέραϊδοι με τους αφρούς και αγγέλισσες με αχτίδες.
Έτσι και συ. Ούτε δύνοσουν αλλού, Ναέ, να ζήσεις, παρά όπου πρωτοφύτρωσες. Ανθός, κι η Αθήνα γλάστρα.

Απόσπασμα από το έργο "Η φλογέρα του Βασιλιά" του Κ. Παλαμά

Πηγή:  http://www.ellinikoarxeio.com/

ΑΠΟ ΤΑ ΣΤΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΤΟΥ «ΚΡΥΦΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ»

"Αδελφοί μου, έμαθα πως με την χάριν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί, άθεοι, αλλ' είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί..."
- Κοσμά Αιτωλού (+1779)

Στον καιρό των παππούδων των παππούδων μας, κάποιοι από το χωριό μας ταξίδεψαν στην Πόλη.  Όταν έμαθαν πως εκεί ζούσε ακόμα μια γριά από τη γενιά των Ελλήνων, είπαν να πάνε να την ιδούν.  Είχε ανάστημα πιο μεγάλο από ανθρώπου, μόνο που από τα γεράματα είχε στραβωθεί.  Τους ρώτησε να μάθει για τον τόπο τους, και ύστερα γυρνώντας σ' έναν από αυτούς ζήτησε να της δώσει το χέρι του.  Εκείνος τρόμαξε και δεν το αποκότησε, μόνο άρπαξε μια μασιά που βρέθηκε στο τζάκι και της την έδωκε.  Η γριά έσφιξε τη μασιά μέσα στα δάχτυλά της και έσπασε.  Τότε τους είπε:  Είσαστε δυνατοί και σεις, μα όχι όσο ήμασταν εμείς! (γιατί θαρρούσε πως κρατούσε το χέρι του.)
- ΑΚΑΡΝΑΝΙΑ (19ος Αιώνας)

Σε πιο παλιά χρόνια ζούσαν εδώ οι Λήνηδες [Έλληνες], άντρες δυνατοί, μεγαλόκορμοι, τις πιο πολλές φορές γυμνοί' αγαπούσαν τους άλλους ανθρώπους.  Ακόμα και σήμερα τους βλέπουν μερικοί μέσα στο δάσος.  Έναν γέρο Δρανιτσιώτη, ιδρωμένο και αποσταμένο, με το υνί στον ώμο του, τον απάντησε ένας Λήνης και του λέει: - Γιατί 'σαι έτσι αποσταμένος; - Απ' τ' αλέτρι που 'ναι βαρύ του λέει.  Και το πηρ' ο Λήνης και του λέει: - Αυτό 'ναι βαρύ; και το 'κλασε με τα χέρια του απάνω στο γόνα του.
- ΘΕΣΣΑΛΙΑ (19ος Αιώνας)

"Tο συμφέρον της Εκκλησίας έρχεται πρώτο, και έναντι της οικογένειας, ακόμη και αυτής της πατρίδας!"
- Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, στο Α' Ιερατικό Συνέδριο (16 Μαϊου 2001)

Στη μεγάλη πόρτα του παλιού κάστρου της Μεσσήνης βρίσκεται ένα θεόρατο λιθάρι που φράζει το δρόμο.  Αυτό το έφερνε από μακριά στον καιρό των Ελλήνων μια Ελλήνισσα, το εβαστούσε απάνου στο κεφάλι της, και ένεθε και τη ρόκα της.  Άμα έφτασε σε κείνο το μέρος, έκαμε αχ! γιατί εκουράστη λίγο, και αμέσως εράγισε η πέτρα και έμεινε εκεί.
- ΜΕΣΣΗΝΙΑ (19ος Αιώνας)

"Ήφεραν του και το σπαθί του Γολιάθ του Έλληνος."
- (16ος Αιώνας)

Οι Έλληνες ήταν πάρα πολύ μεγάλοι άνθρωποι, το κεφάλι τους έφτανε ως τα σύννεφα.  Ήταν ψηλότεροι και χοντρότεροι από το βούνι της Σιούτιστας.  Όταν έχτιζαν τα κάστρα που φαίνονται ακόμα στην Κρετσούνιστα και ο άλλος από τη Βελτσίστα και εδανείζονταν τα σύνεργά τους.  Τότες που ζούσαν οι Έλληνες δεν χρειάζονταν γιοφύρια, γιατί αυτοί πηδούσαν τον Καλαμά σαν που πηδούμε εμείς σήμερα τες αυλακιές στο χωράφι.  Φώναζαν από δω κι απηλογιόνταν από την Άρτα.  Με εκατό δρασκέλες πάγαιναν από δω ως τα Γιάννενα.  Όταν πολεμούσαν αναμεταξύ τους, έριχναν ο ένας στον άλλο ραϊδιά, γιατί δεν είχαν ντουφέκια τότες.  Τέτοιοι θα ήμασταν και εμείς, αλλά ανάθεμα στη Μονοβύζα, που μας κατάντησε σαν που είμαστε σήμερα. Η Μονοβύζα ήταν από την γενιά των Ελλένηδων.  Είχε ένα βυζί μονάχα, που τό 'ριχνε στην πλάτη, γιατί ήταν πολύ μεγάλο και σβαρίζουνταν.  Κατοίκαε στο παλάτι της στη Γκρίκα. 
- ΗΠΕΙΡΟΣ (19ος Αιώνας)

"Για τις παλιές κολόνες στο Μελινάδο, τα λείψανα του ιερού της Άρτεμης, οι κάτοικοι του χωριού και οι γειτονικοί συνοικισμοί πιστεύουν πως είναι οι ρόκες των γιγαντσσώνε."
- ΖΑΚΥΝΘΟΣ (19ος Αιώνας)

"Στο Λιοντάρι κοντά στην Παλιαπέτρα ως πριν από λίγα χρόνια βρισκόταν πάνω σε μια πλάκα μια μεγάλη γούβα, σε σχήμα τσαρουχιού μεγάλου, και πίστευαν πως ήταν το αχνάρι από τσαρούχι του Έλληνα."
- ΑΡΚΑΔΙΑ (20ος Αιώνας)

Το παλιό καιρό, τω καιρώ που λεει και το Ευαγγέλιο, οι αθρώπ' ήτον' αψηλοί και μεγαλοκαμωμένοι.  Ήτονε δα μαθές σα τζι παλαιοί Έλληνες, πο στήνασι μοναχοί ντονε χωρίς σύνεργα ολόκληρα βουνά και τα πααίνασιν όπο θέλασι.  Τέθοια παλικάρια εστήσασιν και τσι κολόνες τση Πορτάρας της Αξάς, εχτίσασι τον πύργο του Χειμάρρου, πού 'τονε δέκα βολές πκι' αψηλός από ό,τι είναι τώρα, κι εκάμασιν και τον Απόλλωνα.
- ΝΑΞΟΣ (20ος Αιώνας)

Αυτούνοι οι Έλληνοι ήταν αψηλοί σα λεύκες, τρανοί ως εφτά πήχια, ήταν και καμπόσοι μονάντεροι που φτάναν τα εννιά πήχια...  Τσι μουστάκες τσι κομπόδεναν πίσω στο σβέρκο...  Οι θηλυκές Έλληνοι ήταν χαμηλότερες, είχαν μακριά χρυσά μαλλιά με κοσιάνες π' ακουμπούσαν στη γης.  Έπαιρναν στην αγκαλιά πέντε προβατίνες και τσι έφερναν στο καλύβι, όταν αυτούνες αρρωσταίναν.  Πότες πότες άρμεγαν και τα γίδια...  Τα παιδιά, όντας γεννιένταν, ήταν τρανά όσο μια προβατίνα.  Μονάχα οι Έλληνοι δεν ήταν πολλοί, ήταν λιγοστοί και χάθηκαν.
- ΘΕΣΣΑΛΙΑ (20ος Αιώνας)

Στα χρόνια τα παλιά ζούσαν στα μέρη αυτά άλλης λογής άνθρωποι, οι Έλληνες.  Αυτοί έχτισαν το κάστρο μας, τις μεγάλες βαριές πέτρες που βλέπεις εκεί τις κουβαλούσαν με τα χέρια τους.  Οι Έλληνες δεν έμοιαζαν με τους σημερινούς ανθρώπους.  Ήταν ψηλοί σαν τα κυπαρίσσια.  Καθένας τους στην καθησιά του έτρωγε ένα ολόκληρο βόδι και όσα καρβέλια μπορεί να ψήσει ένας φούρνος μεμιάς.  Για να καταλάβεις πόσο γερά έτρωγαν: κάποτε αρρώστησε το παιδί μιας Ελλήνισσας και έχασε την όρεξή του.  Όταν άρχισε να παίρνει τ' απάνω του, μια γειτόνισσα ρώτησε τη μητέρα πώς τα πηγαίνει ο γιος της.  - Κάτι καλύτερα, είπε εκείνη.  Σήμερα έφαγε πέντε καρβέλια ψωμή και ένα βουβαλόκέφαλο.  Με αυτό ήθελε νε δείξει πως η όρεξη του παιδιού της είχε αρχίσει νε ξανάρχεται.  Αυτοί οι άνθρωποι  πέθαναν σιγά σιγά και χάθηκαν, γιατί η γη, που έτρωγαν, δε βαστούσε να τους θρέψει.
- ΗΠΕΙΡΟΣ (20ος Αιώνας)

"Στους βοσκούς γύρω από το ναό του Απόλλωνα στις Βάσσες ζει ακόμα σήμερα το όνομα των Ελλήνων.  Με αυτό το όνομα χαραχτηρίζουν καθετί που πιστεύεται ηρωικό και γιγάντιο.  Για τον εαυτό τους κάθε άλλο παρά που θαρρούν πως είναι οι κληρονόμοι της δόξας των παλιών κατοίκων.  Η απλοϊκή σκέψη αυτών των βοσκών θεωρεί τους Έλληνες προγόνους των Φράγκων, ξένους τεχνίτες που κάποτε κρατούσαν τον τόπο αυτόν.  Έτσι εξηγεί γιατί οι Ευρωπαίοι ταξιδεύουν στα μέρη αυτά και δίνουν τόση σημασία σε ό,τι έχει απομείνει από εκείνους."
- ΑΡΚΑΔΙΑ (19ος Αιώνας)

Οι *Μυλόρδοι δεν είναι χριστιανοί, γιατί κανείς ποτέ δεν τους είδε να κάνουν τον σταυρό τους.  Η γενιά τους είναι από τους παλιούς ειδωλολάτρες τους Αδελφιώτες, που φύλαγαν το βιο τους σ' ένα κάστρο που τό 'λεγαν Αδελφούς, από τους δυο αδελφούς τα βασιλόπουλα που τό 'χτισαν.  Όταν η Παναγία και ο Χριστός ήρθαν σ' αυτούς τους τόπους και όλοι οι άνθρωποι ολόγυρα έγιναν χριατιανοί, οι Αδελφιώτες σκέφτηκαν πως ήταν καλύτερα γι' αυτούς να φύγουν, κι έφυγαν στη Φραγκιά και πήραν και όλα τα πλούτη τους μαζί.  Απ' αυτούς είναι οι Μυλόρδοι, κι έρχοντια τώρα εδώ και προσκυνούν αυτά τα λιθάρια.
- ΦΩΚΙΔΑ - ΔΕΛΦΟΙ (19ος Αιώνας)  *Μυλόρδοι = Οι Άγγλοι [< "My Lord"]

 Το 1804 κυκλοφόρησε ένα βιβλίο σε πολύ προσεγμένη έκδοση με τον τίτλο "Γεωπονικόν". Το βιβλίο το έγραψε ο μοναχός Αγάπιος ο Κρής. Ήταν τυπωμένο στην Ενετία και στο τυπογραφείο του Γιαννιώτη, Πάνου Θεοδοσίου. Συγκριτικά με τ' άλλα έντυπα, το βιβλίο αυτό είχε την μεγαλύτερη κυκλοφορία στην προεπαναστατική Ελλάδα. Η διάθεσή του ήταν εντελώς ελεύθερη, το δε περιεχόμενό του είχε την έγκριση του επιστάτη του πατριαρχικού τυπογραφείου Ιλαρίωνα Σιναΐτη. Στο πρώτο μέρος δίνονταν συμβουλές για το φύτεμα και μπόλιασμα των δένδρων και την καλλιέργεια άλλων φυτών. Στο δεύτερο, η χρησιμότητα διαφόρων βοτάνων και συνταγές φαγητών, στην συνέχεια όμως ακολουθούσαν προτροπές και παραινέσεις σχετικά με την υγεία... 
(Κρατηθείτε)
Διά να κάμης τα βυζιά της κόρης να μη μεγαλώσουν: Μουνούχισον κάπρον και με το αίμα του δεξιού ορχιδίου άλειφε το δεξιόν βυζί της κόρης, και με το αίμα του ζερβού, το αριστερόν, να μη μεγαλώσουν περισσότερον. Κοπάνισον μελισσόχορτον και βάλε το εις τα βυζιά της κόρης ωσάν μπλάστρι, να μη τρανεύσουν ολότελα. Ομοίως αν το βάλης εις τα ορχίδια του παιδιού αυτό το έμπλαστρον, δεν τρανεύουσιν, αλλά μένουν καθώς ήσαν όταν το έβαλες.
Να εύρης άνθρωπον πνιγμένον: Εάν τύχη και πνιγή τις εις ποταμόν, ή εις θάλασσαν, και δεν τον ευρίσκεις, ρίξε ένα ψωμί εις εκείνην την μερά όπου επνίγη, και αυτό βουλά, και υπάγει απάνω εις το λείψανον του νεκρού, και στέκεται.
Εις πρίσμα ορχιδίων: Βράσε κουκκία τσακισμένα ωσάν φάβα, βάλε τα εις λινόν σακκούλι, και ούτω ζεστά βάνε τα εις το πάθος, και κάμε το πολλαίς φοραίς ημέραν και νύκτα. Στούμπισον πήγανον και βάνε τον.

Πηγή: http://ethnikoi.org/menu.html

ROBIN WILLIAMS: Η ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΟΚΛΙΝΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ανθρωπότητα οφείλει να υποκλίνεται στην Ελληνική Ιστορία δηλώνει ο Robin Williams, λέγοντας ακόμα ότι μπορεί η οικονομία σας να μην πηγαίνει καλά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανίσχυροι.
"Τα οικονομικά δεδομένα αλλάζουν συνεχώς για όλους. Αυτό που δεν αλλάζει είναι η κληρονομιά, η ταυτότητά σας. Ο Παρθενώνας δεν φεύγει από την Αθήνα. Είναι ακόμα εκεί για να θυμίζει ότι η πρόοδος και η ακμή μπορούν να επσιτρέψουν", δήλωσε σε συνέντευξή στου στην εφημερίδα "Πρώτο Θέμα" ο διάσημος κωμικός Robin Williams.

Είπε ακόμα, ότι έχει κάνει διακοπές με σκάφος στα Ελληνικά νησιά και πώς δεν ήταν αρκετό για να δει όλα όσα έχει διαβάσει στην Ελληνική Μυθολογία. "Στην Αγγλία για παράδειγμα, δεν πήγα πουθενά. Τι να δω; Το παλάτι του Μπάκιγχαμ; Δεν με νοιάζει. Όπως κι αν πάω στην Γερμανία, δεν θα πάω να δω το Τείχος του Βερολίνου. Ωστόσο, την Δήλο, τον Παρθενώνα και τις Μυκήνες δεν μπορείς να τις αγνοήσεις". http://www.cosmo.gr/

ΌΠΩΣ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΛΙΖΟΥΝ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΣ ΚΟΣΜΕΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ !
Gottfried von Herder (1744-1803) Γερμανός φιλόσοφος, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας.

ΕΝΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ.

Ο Μακεδόνας βασιλιάς, Αλέξανδρος Αμύντα, πρόγονος του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως υποτελής του Μεγάλου Βασιλέως των Περσών ακολουθούσε τα περσικά στρατεύματα στη δεύτερη επιδρομή τους εναντίον της Ελλάδας. Ήταν ακριβώς η προηγουμένη της μάχης των Πλαταιών, τελευταίας μάχης των περσικών πολέμων, και τα αντίπαλα στρατεύματα είχαν ήδη παραταχθεί. Ενωμένοι οι Έλληνες υπό τον Σπαρτιάτη Παυσανία και οι Πέρσες υπό τον Μαρδόνιο και τον Αρτάβαζο. Τα υπόλοιπα θα μας τα διηγηθεί, τόσο γλαφυρά, ο Ηρόδοτος…
«Καθώς προχωρούσε η νύχτα και ησυχία απλώθηκε στα στρατόπεδα και οι στρατιώτες κοιμόνταν βαθιά, ένας καβαλάρης πλησίασε τους Αθηναίους σκοπούς. Ήταν ο Αλέξανδρος του Αμύντα, στρατηγός και βασιλιάς των Μακεδόνων, που έψαχνε να έρθει σ’ επαφή με τους στρατηγούς. Οι περισσότεροι από τους σκοπούς έμειναν στις θέσεις τους, αλλά μερικοί έτρεξαν στους στρατηγούς και τους είπαν ότι ήρθε ένας καβαλάρης από το στρατόπεδο των Μήδων που δεν ήθελε να φανερώσει τίποτε άλλο παρά το ότι ήθελε να μιλήσει στους στρατηγούς κι έλεγε τα ονόματά τους.
Όταν οι στρατηγοί το άκουσαν, αμέσως έτρεξαν στις προφυλακές κι όταν έφθασαν εκεί ο Αλέξανδρος τους είπε τα ακόλουθα: “Αθηναίοι, έρχομαι να σας μιλήσω απόλυτα μυστικά και δεν πρέπει να πείτε σε κανέναν τίποτε, εκτός από τον Παυσανία, γιατί διαφορετικά θα ήμουν χαμένος. Δεν θα ερχόμουν να σας μιλήσω, αν δεν νοιαζόμουν για ολόκληρη την Ελλάδα. Γιατί είμαι Έλληνας στην καταγωγή από παλιά γενιά και δεν θα ήθελα να βλέπω την Ελλάδα υποδουλωμένη, αντί να είναι ελεύθερη. Σας λέω, λοιπόν, ότι οι θυσίες δεν δίνουν στον Μαρδόνιο και στο στράτευμά του τ’ αποτελέσματα που προσδοκά, διαφορετικά θα είχε γίνει μάχη από μέρες. Τώρα ο Μαρδόνιος αποφάσισε ν’ αψηφήσει τις θυσίες και μόλις φανεί η μέρα να κάνει επίθεση. Νομίζω πως φοβάται μήπως συγκεντρωθείτε περισσότεροι. Λοιπόν ετοιμασθείτε. Αν πάλι ο Μαρδόνιος αναβάλει το σχέδιό του και δεν κάνει επίθεση, κάνετε υπομονή και μείνετε εδώ, γιατί έχει τρόφιμα μόνο για λίγες μέρες ακόμα. Αν ο πόλεμος αυτός τελειώσει όπως το επιθυμείτε, πρέπει τότε να θυμηθείτε να με ελευθερώσετε κι εμένα, που, για χάρη των Ελλήνων, ανάλαβα μια επικίνδυνη αποστολή από προθυμία να σας φανερώσω τα σχέδια του Μαρδονίου, ώστε να μη σας χτυπήσουν ξαφνικά οι βάρβαροι. Είμαι ο Αλέξανδρος ο Μακεδών”.
Αυτά είπε και γύρισε στο στρατόπεδο και στη θέση του.»

http://www.xrysalogia.gr

Εκκλησία της Κρήτης προς ραγιάδες επαναστάτες: «Χριστιανοί! Ρίψατε τα όπλα!»

Από τα πρώιμα κιόλας χρόνια της Τουρκοκρατίας, στην Κρήτη αρχίζει η οργανωμένη αντίσταση κατά του κατακτητή, πότε με τη βοήθεια των Βενετών στα Χανιά το 1692 και πότε με την ενθάρρυνση των Ρώσων, στην επανάσταση του Δασκαλογιάννη το 1770. Και οι δύο όμως εξεγέρσεις καταλήγουν σε αποτυχία, με μεγαλύτερες καταπιεστικές συνέπειες για τους υπόδουλους. Αξίζει να σημειωθεί εδώ, η χαρακτηριστική αγριότητα των γενιτσάρων, αυτοκρατορικών και ντόπιων, που είναι μοναδική ίσως στον ελληνικό χώρο.

Η ελληνική επανάσταση του 1821 εξαπλώνεται αμέσως και στην Κρήτη, παρά τη στρατιωτική υπεροχή του τουρκικού στοιχείου, την παντελή έλλειψη όπλων και εφοδίων και την άγρυπνη επιτήρηση των τουρκικών αρχών. Οι αγώνες της Κρήτης, που κινούνται στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο με το ξεσήκωμα της άλλης Ελλάδας, διαρκούν 10 σχεδόν χρόνια και περνούν από φάσεις επιτυχίας, αλλά και οδυνηρών συνεπειών. Οι επαναστατικές εξεγέρσεις αρχίζουν από τα Σφακιά. Στις αρχές Ιουνίου του 1821, αρχίζει επίσημα πια ο κρητικός αγώνας. Η πρώτη φάση των αγώνων διαρκεί ως το 1824, όταν οι Τούρκοι καλούν σε βοήθεια μεγάλες αιγυπτιακές δυνάμεις, που κατορθώνουν, σε φονικές μάχες, να καταπνίξουν τα επαναστατικά κινήματα, χαράσσοντας παράλληλα με τη φιλοπόλεμη τακτική τους φιλόδοξους μελλοντικούς στόχους.

Το ίδιο χρονικό διάστημα που μαινόταν η επανάσταση στην Κρήτη, οι εκεί ιεράρχες, σε απόλυτη σύμπνοια με την αντεθνική δράση του Πατριαρχείου, γύριζαν στα χωριά, και προσπαθούσαν να κάμψουν το ηθικό του πληθυσμού, λέγοντας πως οι επαναστάτες είναι αφορισμένοι, και πως πρέπει να παρατήσουν τα όπλα -τονίζοντας παράλληλα και την υπεροχή των εχθρών- και να ζητήσουν συγχώρεση από την «κραταιάν, ένδοξη και φιλάνθρωπον βασιλείαν».
Προς το τέλος του 1823 ο μητροπολίτης Κρήτης, Καλλίνικος Γ΄ ο εξ Αγχιάλου, διαμήνυε στο ποίμνιό του:
Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω!
Γνωστόν έστω υμίν ότι ο ενδοξώτερος αρχιστράτηγος Χασάν Πασάς από φιλανθρωπίαν κινηθείς απεφυλάκισε πολλούς άλλους αδελφούς ημών και εμέ τον ίδιον. Ευρισκόμενος εγώ τώρα υπό την ευνοϊκήν προστασίαν του, ως περί τούτου θέλει σας πληροφορήσει και ο διάκονός μου, δεν δύναμαι από ευγνωμοσύνην να κρύψω την προαίρεσιν και την δικαιοσύνην του. Έρχομαι όμως να παρακαλέσω υμάς, χριστιανοί, να έλθετε πλέον εις συναίσθησιν και να γνωρίσατε με ποίαν ισχυράν δύναμιν του Αντιβασιλέως της Αιγύπτου έχετε να κάμετε.
Όθεν σας συμβουλεύω να ρίψητε τα όπλα και να προσπέσητε εις τοιούτον φιλάνθρωπον αρχιστράτηγον, τον οποίον επίτηδες ο ενδοξώτατος Μεχμέτ Αλής έστειλεν τοιούτον, διά να ειρηνεύση τον τόπον μας…
Ούτω πράξητε χριστιανοί μου προτιμώντες τον ειρηνικόν βίον παρά τας τόσας ζημίας, τας οποίας καθ’ εκάστην λαμβάνετε υμείς αυτοί, τα τέκνα σας και τα κτήματά σας…
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1827, ο επίσκοπος Κυδωνίας (Κρήτης) Αρτέμιος, θα προσθέσει κι αυτός το όνομά του στον κατάλογο των «ηρωικών» ρασοφόρων της Εκκλησίας, κοινοποιώντας την ακόλουθη εγκύκλιο, με την οποία συνιστούσε στους επαναστατημένους Κρητικούς -τι άλλο;- την υποταγή στον «φιλάνθρωπο» Τούρκο άρχοντα:
Χριστιανοί, ευρισκόμενος εις Γραμβούσαν, σας εύχομαι. Λυπούμαι, αδελφοί μου, ότι σας μωραίνει η τύχη, ώστε να επιμένετε ασυλλογίστως εις το ολέθριον φρόνημα της αποστασίας, το οποίον μέλλει δυστυχώς να επιφέρει και τον τέλειον αφανισμόν σας, εάν δεν μεταμεληθήτε, εωσότου έχετε καιρόν, και αποστραφήτε την οδόν ταύτην της πλάνης σας. Δεν πρέπει κατ’ ουδένα τρόπον να φροντίζετε, τι κάμνουν εις άλλα μέρη οι αποστάται. Σεις χρεωστείτε να φροντίζετε περί της ιδικής σας σωτηρίας και περί της ζωής των τέκνων σας.
Εντός ολίγου περιμένονται εδώ οι στόλοι της Αιγύπτου και της Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίοι μέλλουν να σας πολιορκήσουν, αυτοί μεν διά θαλάσσης, τα δε στρατεύματα διά ξηράς, ώστε να σάς βιάσωσι να παραδοθήτε και να χαθήτε.
Ο Μουσταφά βέης είναι φιλάνθρωπος και γνωρίζω καλώς ότι δεν θέλει το κακόν σας όθεν από χριστιανικήν αγάπην κινούμενος σας συμβουλεύω και εγώ να προλάβητε τα φρικτά δυστυχήματα, τα οποία σας περιμένουν, εάν πρότερον εκουσίως δεν καταθέσητε τα όπλα και υποταχθήτε εις τον Υψηλότατον βέην μας. Και αυτοί οι ίδιοι φυλακισμένοι καπεταναίοι με παρεκάλεσαν να σας γράψω περί τούτου και προς τούτοις να λάβητε συμπάθειαν εις τα βάσανα, τα οποία σήμερον υποφέρουν εξαιτίας σας…

http://www.pare-dose.net

Ο άγνωστος «Χ» που λέγεται κρίση…

" 1940-2011 φιλικά, Αλέξανδρος " : ΑΠΛΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ !
Προβλήθηκε στο 4^ο Λύκειο Βύρωνα κατά τη διάρκεια της γιορτής της 28^ης Οκτωβρίου dut888

ΟΙ ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΥΛΟΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΤΟΥΣ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Ω ξειν', αγγέλλειν Λακεδαιμονίοις
ότι τήδε κείμεθα
τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι.

Ξένε διαβάτη μήνυσε στους Σπαρτιάτες
πως είμαστε 'δω πεσμένοι
πιστοί στα δικά τους προστάγματα.

Κάποτε υπήρχαν λίγοι που μιλούσαν για επιστροφή στις ρίζες μας, και στα προστάγματα των Αρχαίων σοφών Ιερών προγόνων μας. Φώναζαν αυτοί οι λίγοι πως η λύση των κοινών προβλημάτων μας, βρίσκεται στην πνευματική αφύπνιση και στον αγώνα για το κοινό καλό.
Αλλά τότε ήταν η εποχή των τροφαντών αγελάδων, και οι περισσότεροι νοιαζόταν για τον εαυτούλη τους και μόνο…
Και αυτοί που μιλούσαν για φιλοσοφία αρχαίο πνεύμα και φιλοπατρία, χαρακτηρίζονταν αμέσως και πολύ εύκολα, γραφικοί αρχαιολάτρες, φασίστες και ένα σωρό άλλες παρόμοιες αηδίες. Σε αυτό βέβαια βοήθησαν τα ΜΜΕ με την πλύση εγκεφάλου και τη διεθνιστική προπαγάνδα… και ο νεοέλληνας δεν τολμούσε να προφέρει τις λέξεις πατρίδα και έθνος, φοβούμενος  μη του κολλήσουν ταμπέλα.
Και έτσι συνέχισε να νοιάζεται μόνο για το εγώ του.
Η φράση «κοινό καλό» του ήταν εντελώς άγνωστη…  λες και υπάρχει περίπτωση να ξεριζωθεί ένα δένδρο, να καεί η ρίζα του και κάποιο κλαδάκι σε κάποια άκρη του δένδρου να ελπίζει ότι δεν πρόκειται να πάθει τίποτα και θα συνεχίσει να ζει αμέριμνο.
Έτσι, διέλυσαν την γλώσσα του, παραχάραξαν την ιστορία του, κατήργησαν τα ήθη και τα εθιμά του, και καλλιέργησαν στα άκρα την έκκληση των ηθών, κάνοντας θρησκεία τον πανσεξισμό, και ο νεοέλληνας τότε όχι μόνο δεν καταλάβαινε τίποτε αλλά έπαιρνε από τις τράπεζες εορτοδάνεια και διακοποδάνεια και κάποιοι πουλούσαν περιουσίες για να παίξουν στο χρηματιστήριο.
Ήταν η εποχή του εκσυγχρονισμού και της προόδου τρομάρα μας.... Λήθαργος- υπνηλία- ωχ αδελφέ, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα; Η προέκταση του χεριού το τηλεχειρηστήριο, μνήμη χρυσόψαρου, δηλαδή όσο κρατάει το δελτίο των οκτώ και να βοηθήσουμε να βγει ο βΟλευτής μας για να βολέψει εμένα ή το βλαστάρι μας, να πληρώνεται χωρίς να κουράζεται, και τίποτα άλλο. Αυτός ήταν ο σκοπός της ζωής. Ωραίος σκοπός…
Αυτό γινόταν για χρόνια και έτσι γέμισε ο τόπος αναρμόδιους. 
Τα προστάγματα και οι οδηγίες χρήσεως για να βγει κανείς από τα αδιέξοδα υπάρχουν!!! Υπάρχουν στην Αρχαία Ελληνική Γραμματεία. Εκεί θα βρούμε τις συμβουλές των Ιερών προγόνων μας:
Στο έργο του μεγάλου μας μύστη της Δελφικής Ιδέας, του Πλουτάρχου «Περί του μη δειν δανείζεσθαι» που ανήκει στα Ηθικά του πνευματικά δημιουργήματα, αντικατοπτρίζεται επακριβώς το σήμερα της Ελλάδoς  και η πορεία των επερχόμενων Συμφορών που μας περιμένουν. Και μας στέλνει το ζοφερό του μήνυμα γραμμένο το έτος  +92 με τις παρακάτω επισημάνσεις του:
«Οι οφειλέτες είναι δούλοι όλων των δανειστών τους, που ... «μετατρέπουν την αγορά σε κολαστήριο για τους δύσμοιρους οφειλέτες, σαν όρνεα τους κατακρεουργούν και τους κατασπαράζουν βυθίζοντας το ράµφος στα σωθικά τους ... κουβαλώντας µαζί τους σάκκους και συμφωνητικά και συμβόλαια σαν δεσµά εναντίον της Ελλάδος, την οργώνουν από πόλη σε πόλη και σπέρνουν χρέη που πολλά βάσανα φέρνουν και πολλούς τόκους, και που δύσκολα ξεριζώνονται ενώ οι βλαστοί τους περικυκλώνουν τις πόλεις, τις εξασθενούν και τελικά τις πνίγουν ... Φύγε να γλυτώσεις από τον εχθρό και τύραvvό σου, το δανειστή που θίγει την ελευθερία σου, βάζει πωλητήριο στην αξιοπρέπειά σου κι αν δεν του δίνεις, σε ενοχλεί. Αν πουλήσεις, ρίχνει τιμή. Αν δεν πουλήσεις σε αναγκάζει. Αν τον πας στο δικαστήριο προσπαθεί να επηρεάσει την έκβαση της δίκης. Αν του ορκίζεσαι σε προστάζει. Αν κρατάς την πόρτα κλειστή στήνεται στο κατώφλι και σου βροντά αδιάκοπα ... Άνθρωπος που µπλέκει µια φορά, µένει χρεώστης για πάντα και σαν το άλογο που του έχουν φορέσει χαλινάρι, δέχεται στη ράχη του τον έναν αναβάτη µετά τον άλλον».
Αλλά πόσοι σκέφτηκαν  να ανοίξουν ένα βιβλίο, να διαβάσουν και να συμβουλευτούν έναν Αρχαίο κλασσικό;
Αλήθεια πόσοι έλληνες μελέτησαν τους Αρχαίους φιλοσόφους μας;

Δεν σκεπτόμαστε ότι εμείς με τις σκέψεις και τις πράξεις μας υλοποιούμε και καθορίζουμε το μέλλον μας…

Πάλι καλά που δεν ακούστηκε το «ο θεός μας δοκιμάζει» ή όπως εκείνο το εξωφρενικό «ήταν θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει».
Και μη νομίζετε ότι η πνευματική κατάντια μέσα στην χλιδή που υπήρχε τότε πριν την άλωση, έχει καμιά διαφορά με το σήμερα…

Τα τελευταία χρόνια ο φιλοτομαρισμός, ο κομματικός φανατισμός, ο νεοπλουτισμός ο εγκλωβισμός στις κατασκευασμένες ανάγκες των άχρηστων υλικών αγαθών, η απαιδεία η αδράνεια η αλαζονεία χωρίς λογική και κριτική σκέψη,  η αδιαφορία για το κοινό καλό και η καληνύχτα της μνήμης την ημέρα των εκλογών, μας έφτασαν σε αυτό το αδιέξοδο του καναπέ… 

Αλλά η σφαλιάρα στον οικονομικό τομέα είχε ευεργετικά αποτελέσματα στην αφύπνιση των Ελλήνων.  
Προσωπικά προσπαθώ να μην απελπίζομαι και θέλω να ελπίζω ότι κάτι θα γίνει, εύχομαι μόνο να μη γίνει μέσα από συμφορές…
Αυτό το κάτι όμως δεν μπορεί να γίνει από μόνο του. Δεν πρόκειται να γίνει κανένα θαύμα. Δεν υπάρχουν θαύματα ούτε υπήρξαν ποτέ πουθενά και για τίποτα! Αυτό το κάτι εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από εμάς!
Θα πω για πολλοστή φορά ότι κατά την γνώμη μου, αυτά που τραβάμε ως έθνος είναι το αποτέλεσμα της αιτίας, δηλαδή του κυρίως προβλήματος μας, το οποίο είναι η απώλεια της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Η απώλεια της μοναδικής πνευματικής μας κληρονομιάς η οποία περιέχει απαντήσεις και λύσεις για όλα. Και που εμείς αγνοούμε…
Τελευταία έχουν πληθύνει οι φωνές  που φωνάζουν για επανελλήνιση. Και είναι πολλοί που έχουν ξυπνήσει. Τώρα όμως, αγγίξαμε τον πάτο…
Αυτή η θεοβάδιστη Ιερή πατρίδα των Ολυμπίων, στην μακραίωνη ιστορία της πέρασε τρισχειρότερα, γι αυτό, το… «λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι υποχρεωμένος να την ξαναζήσει», όλοι το ξέρουμε αλλά δεν φτάνει μόνο να το ξέρουμε… δεν φτάνει μόνο να το λέμε.

Σείριος ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ
____________________________

Πότε θ' ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
Πότε θα 'ρθούνε κανούργιοι ανθρώποι
να συνοδεύσουνε την βλακεία
στην τελευταία της κατοικία; - Νίκος Γκάτσος – 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ

ΔΙΟΔΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΚΑΪΡΟ.
Δείτε τι γράφουν οι Αιγύπτιοι στα διόδια πριν την Αλεξάνδρεια!
Η αναγραφή του ονόματος της πόλεως και στα Ελληνικά ήταν συλλογική απαίτηση των Αιγυπτίων Δημάρχων της περιοχής της Αλεξάνδρειας, προς τιμήν του Μεγάλου Αλεξάνδρου…Μία αιχμηρή απάντηση όχι μόνο απέναντι στους ανιστόρητους γείτονες αλλά και σε κάποιους  γηγενείς μας…  
“ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΔΙΟΤΙ ΕΓΕΝΝΗΘΗΝ ΕΛΛΗΝ” – Μέγας Αλέξανδρος  Πηγή.
Λιγα λογια για την Αλεξανδρεια.
Δεν είναι μόνο η τεράστια ελληνική επιγραφή στην είσοδο της πόλης που γράφει "Αλεξάνδρεια" στα Ελληνικά, η παρουσία του Κωνσταντίνου Καβάφη και της Πηνελόπης Δέλτα και τα δυο τεράστια αγάλματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ένα στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης και το άλλο έξω από τη νέα βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Το ελληνικό στοιχείο στην πόλη ξεφεύγει από την απαρίθμηση των αρχαίων μνημείων και διευρύνεται σε μια αίσθηση που σε ακολουθεί παντού.
Άλλωστε, ήταν ο γιος του Ήλιου, ο Ισκαντάρ ελ Ακμπάρ, ο «δικός μας» Μέγας Αλέξανδρος αυτός ο οποίος ίδρυσε την πόλη. Σύμφωνα με την παράδοση, χάραξε τα όρια με αλεύρι και ζήτησε από τους μηχανικούς του να κτίσουν μία πόλη. "...Εδώ θα κτίσουμε μία μεγάλη πόλη, εδώ τα μνημεία, εδώ τους δρόμους, εδώ τους ναούς. Κι εκεί θα καίει μέρα-νύχτα μια φωτιά που θα οδηγεί τα καράβια από την Ελλάδα στην Αίγυπτο". Για να διακρίνεται από τις υπόλοιπες 31 πόλεις που δημιούργησε και ονομάτισε ο Έλληνας στρατηλάτης, έγινε γνωστή ως Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και σήμερα ονομάζεται Iskanderia.
Λίγο έξω από το λιμάνι της Αλεξάνδρειας βρισκόταν το νησί Φάρος, το οποίο καταποντίστηκε το 1303, και το νησί Αντίρροδον, το οποίο έχει ονομαστεί έτσι προς τιμή της Ρόδου, με την οποία η Αλεξάνδρεια διατηρούσε στενότατες επαφές έως τη ρωμαϊκή περίοδο.
Οι πέντε συνοικίες της, που χαρακτηρίζονταν από τα πέντε πρώτα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, τα ανάκτορα, η βιβλιοθήκη, ο φάρος, το μαυσωλείο του Αλεξάνδρου και οι τάφοι των Πτολεμαίων έχουν χαθεί. Στην πρόσοψη του μουσείου της πόλης, υπάρχει η επιγραφή "Μουσείον" στα ελληνικά. Το αρθρο ειναι του Γιώργου Φλώκα: Πηγή.

Αλεξανρεια- Απο το αλμπουμ του Σταματη Σπανουδακη Αλεξανδρος το 1999. technologicalsky

Η «ΕΞΥΠΝΗ ΣΚΟΝΗ»

Συχνά συμβαίνει, άλλο να ψάχνεις και άλλο να βρίσκεις.
Αυτό μου συνέβη «σκαλίζοντας» τους φακέλους των αρχείων μου. Έπεσα σε ένα παλιό δημοσίευμα εφημερίδας, με ένα θέμα που μόλις το είδα αυτομάτως θυμήθηκα ότι κάπου αλλού το είχα (πρωτο) διαβάσει. Και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Και εννοώ με χρονολογική σειρά.

Διαβάζουμε λοιπόν από το βιβλίο του κ. Γερ. Καλογεράκη, «Η Διαθήκη Του Προμηθέα», σελ. 281, εκδόσεις Δίον, 2001, τα εξής:
Μικροηλεκτονικό σύστημα ψεκασμού ή έξυπνη σκόνη που θα είναι αόρατη, θα ψεκάζεται στον προς παρακολούθηση χώρο όπου για 5 ώρες θα βλέπουν και θα ακούνε τι γίνεται στον χώρο. Οι αόρατοι κόκκοι  σκόνης είναι αισθητήρες παρακολούθησης. (Εικόνα 1 )

Από το 2001, πάμε στο 2003. Στην εικόνα 2 βλέπουμε το δημοσίευμα που σας είπα, το οποίο  λέει ακριβώς τα ίδια πράγματα. Είναι από το «Βήμα» 7 Σεπτεμβρίου του 2003.

Δεν χρειάζεται ούτε είμαι σε θέση να προσθέσω κάτι περισσότερο. Ο καθένας ας κάνει τις δικές του σκέψεις…

http://enneaetifotos.blogspot.com/

ΤΑ ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΑ ΔΙΝΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ

Λεπτομερής κλινική παρατήρηση του ασθενούς, καθαρισμός του σώματος και της ψυχής και ολιστική θεραπεία. 

Τα Ασκληπιεία της αρχαιότητας δεν ήταν απλά προσκυνητάρια, αλλά πρόδρομοι των θεραπευτηρίων χρονίων παθήσεων, που ακόμη και σήμερα έχουν να προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα στους λειτουργούς της Yγείας για τον τρόπο προσέγγισης και αντιμετώπισης του ασθενούς. 

Όπως είπε στην «Κ» ο καθηγητής Χειρουργικής, τέως καθηγητής Iστορίας της Ιατρικής και πρόεδρος του Διεθνούς Ιπποκρατείου Ιδρύματος Κω κ. Στέφανος Γερουλάνος, στα Ασκληπιεία τον ασθενή παρακολουθούσαν στενά έως ότου γινόταν η τελική διάγνωση της πάθησης και αποφασιζόταν η θεραπεία. Ο τρόπος που περπατούσε, οι απαντήσεις που έδινε για την ασθένειά του, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο έδειχνε πού πονούσε, μετρούσαν για τη διάγνωση. Στη συνέχεια, γινόταν ο καθαρισμός του σώματος με λουτρά και της ψυχής με θυσίες. 

Ο κ. Γερουλάνος εξηγεί ότι ακόμη και ο καθαρισμός με λουτρά αποτελούσε μέσο διάγνωσης, αφού οι κινήσεις που κάνει ένα άτομο στο κρύο νερό είναι πολύ πιο αυθόρμητες, οπότε με την παρατήρηση μπορούσε ο θεραπευτής να καταλάβει ποιο ήταν το πρόβλημα. Ακολουθούσε η εγκοίμηση στο λεγόμενο «άβατο», όπου ο θεός Ασκληπιός υποδείκνυε μέσω των ονείρων την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή για την ίαση.

Σύμφωνα με τον κ. Γερουλάνο, η εκτεταμένη κλινική παρατήρηση του πάσχοντος πριν από τον καθορισμό της θεραπευτικής αγωγής είναι ένα από τα δύο βασικά στοιχεία της λειτουργίας των Ασκληπιείων, που ακόμη και σήμερα μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό μάθημα για τον γιατρό. 

Το άλλο στοιχείο αφορά στην ολιστική θεραπεία του ασθενούς. «Η ελληνική ιατρική αντιμετώπιζε τον ασθενή ως άνθρωπο και όχι ως πάθηση», τονίζει ο κ. Γερουλάνος και προσθέτει: «Δεν θεράπευε μόνο το μέρος, αλλά το σύνολο». Έτσι, στη θεραπεία συνέβαλε κατ’ αρχήν η θέληση του ασθενούς να ζητήσει βοήθεια, η αλλαγή περιβάλλοντος σε μία ωραία τοποθεσία, η ψυχαγωγία με θέατρο και αγώνες, οι 60 διαφορετικές δίαιτες (ως τρόπος ζωής και όχι μόνο διατροφής), η κινησιοθεραπεία και οι ασκήσεις, τα ιαματικά λουτρά, η βοτανοθεραπεία και ενίοτε οι χειρουργικές επεμβάσεις. Όλα αυτά τόνωναν την άμυνα του οργανισμού ώστε ο ασθενής να μπορεί να καταπολεμήσει την ασθένειά του.

Ένας νοερός περίπατος στα Ασκληπιεία της αρχαιότητας ήταν και ο κεντρικός κορμός της 2ης Αμφικτιονίας Εταιρειών και Συλλόγων Ιστορίας Ιατρικής και Ηθικής - Δεοντολογίας, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στην Κω με αφορμή τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ανακάλυψη του Ασκληπιείου της Κω. Κατά τη διάρκεια της Αμφικτιονίας, παρουσιάστηκαν οι νεότερες έρευνες από τα Ασκληπιεία της χώρας μας, τα οποία ξεπερνούν τα 300, ενώ τέθηκε στο «μικροσκόπιο» ο όρκος του Ιπποκράτη και η εξέλιξή του στους αιώνες.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22-05-2009, Της Πεννυς Mπουλουτζα http://www.xrysalogia.gr/

Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ – ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ «ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ» ΠΡΑΞΗ ΤΟΥ «ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑ» ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ε’

Το ακόλουθο «πατριωτικό» κείμενο, ανήκει στον πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ και αποτελεί τμήμα πατριαρχικής εγκυκλίου, η οποία εξεδόθη εν έτη 1819.
Τί αφορά αυτή η εγκύκλιος; Ουσιαστικά απαγορεύει τους Έλληνες «ευλογημένους επαρχιώτας», να βαπτίζουν με Αρχαία Ελληνικά ονόματα τα παιδιά τους (χαρακτηρίζοντας αυτή την τακτική, ως…καινοτομία!), γιατί κάτι τέτοιο αποτελεί «ανάρμοστον» πράξη, και «καταφρόνησιν» της χριστιανικής ονοματοδοσίας. Αντ’ αυτού, προτρέπει τους ιερείς των ενοριών να «νουθετούν» τους γονείς και τους ανάδοχους, να επιλέγουν τα «πατροπαράδοτα χριστιανικά ονόματα των εγνωσμένων τη Εκκλησία και των ενδόξως υπ’ αυτής εορταζομένων Αγίων».
Θαυμάστε:
«Και η κατά καινοτομίαν παρά ταύτα εισαχθείσα των παλαιών ελληνικών ονομάτων επιφώνησις εις τα βαπτιζόμενα βρέφη των πιστών, ως ηκούσαμεν, λαμβανομένη ως μία καταφρόνησις της χριστιανικής ονοματοθεσίας, είναι διόλου απροσφυής και ανάρμοστος· όθεν ανάγκη η Αρχιερωσύνη σας να διαδώσητε παραγγελίας εντόνους εις τους Ιερείς των ενοριών σας, και νουθεσίας πνευματικάς εις τους ευλογημένους επαρχιώτας σας, δια να λείψη τουντεύθεν και η κατάχρησις αύτη, και αφεθέντες της ακαίρου και μηδέν εχούσης το χρήσιμον φιλοτιμίας και επιδείξεως οι γονείς και ανάδοχοι να ονοματοθετώσιν εις το εξής εν τω καιρώ της θείας και μυστικής αναγεννήσεως τα ειθισμένα ταις ευσεβέσιν ακοαίς πατροπαράδοτα χριστιανικά ονόματα των εγνωσμένων τη Εκκλησία και των ενδόξως υπ’ αυτής εορταζομένων Αγίων, δια να είναι έφοροι και φύλακες των βαπτιζομένων νηπίων και ταχείς και αδιάλειπτοι χορηγοί της χάριτος αυτών εις τους μετά πίστεως».
Φυσικά δεν θα περίμενε κάτι καλύτερο κανείς, από κάποιον που αφόρισε την Επανάσταση του 1821 και ουκ ολίγους απ’ τους αγωνιστές…
http://www.pare-dose.net/