Γιάννης Καλατζής

Αν βαρέθηκες κυρία
Στίχοι: Σώτια Τσώτου. Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής. Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Καλατζής
1971

ΜΕΘΥΣΕ Ο ΙΠΠΟΚΛΕΙΔΗΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΟΝ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΚΛΕΙΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

 O Κλεισθένης Μεγακλέους 

Από τον Ηρόδοτο (βιβλίο 6ο, Ερατώ, 122-128)

                                                                              γράφει ο Δημ. Γερμιώτης

Ως γνωστόν οι δημοκρατικοί θεσμοί γεννήθηκαν στην Αθήνα και πρωτεργάτης τους ήταν ο Κλεισθένης, γιος του Μεγακλή και της Αγαρίστης. Παρά λίγο όμως αυτός ο Κλεισθένης να μη γεννιόταν ποτέ αλλά να ξεφύτρωνε στη θέση του κάποιος άλλος, που μπορεί να λεγόταν επίσης Κλεισθένης και να ήταν γιος της Αγαρίστης αλλά ο μπαμπάς του να ήταν ο Ιπποκλείδης και να μην τον ένοιαζε καθόλου η Δημοκρατία.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Εκείνο τον καιρό, τον 6ο αιώνα της Αρχαιότητας,  τύραννος της σημαντικής, τότε, πόλης της Σικυώνας (κοντά στο σημερινό Κιάτο), ήταν ο Κλεισθένης, λαϊκής καταγωγής πολιτικός, που πήρε την εξουσία υποστηριζόμενος από τους φτωχούς και μεσαίους καλλιεργητές. Όπως οι περισσότεροι τύραννοι του καιρού του, στράφηκε κατά των πλουσίων, τους έβαλε τα δυο πόδια σ΄ένα παπούτσι και ανέδειξε την Σικυώνα σε σημαντική δύναμη της Βόρειας Πελοποννήσου.

Αυτός ο Κλεισθένης είχε μια κόρη, την Αγαρίστη, την οποία, παρά την ταπεινή καταγωγή του, ονειρευόταν να την παντρέψει με κάποιον γαμπρό από ονομαστό σόι. Έτσι όταν η Αγαρίστη έφθασε σε ηλικία γάμου, (που εκείνα τα χρόνια ήταν μεταξύ 16 και 18 χρονών), ο Κλεισθένης κάλεσε στο παλάτι του τα παλικάρια των πιο ονομαστών οικογενειών ολόκληρου του Πανελλήνιου και τους φιλοξένησε αρχοντικά επί μια βδομάδα, μελετώντας το χαρακτήρα και τη συμπεριφορά κάθε υποψηφίου γαμπρού. Στην πρόσκληση του Κλεισθένη ανταποκρίθηκαν πολλοί, κάπου δεκατέσσερις. Ήρθαν υποψήφιοι από την Ιταλία, ο Σμινδυρίδης από τη Σύβαρη και ο Δάμασος από την Σίρη. Από την Επίδαμνο της Αδριατικής ήρθε ο Αμφίμνηστος Επιστρόφου, ήρθαν ακόμη ένας Αιτωλός, ένας Ηπειρώτης, ένας Θεσσαλός και ένας από την Ερέτρια της Ευβοίας. Από την Πελοπόννησο φυσικά ήρθαν οι περισσότεροι, πέντε γαμπροί, με επιφανέστερο τον Λεωκύδη, γιο του Φείδωνος, βασιλιά του Άργους. Ήρθαν και δυο Αθηναίοι, ο Ιπποκλείδης Τεισάνδρου και ο Μεγακλής Αλκμαίωνος.

Από την αρχή φάνηκε η υπεροχή του Ιπποκλείδη. Εκτός του ότι καταγόταν από τους Κυψελίδες της Κορίνθου, ήταν πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο αθλητικός από όλους. Ήταν επίσης μεγάλος γλεντζές, αλλά αυτό για τους Έλληνες ήταν προσόν και όχι ελάττωμα. Την τελευταία βραδιά της φιλοξενίας, ο Κλεισθένης, που είχε σχεδόν καταλήξει στην επιλογή του Ιπποκλείδη, έκανε ένα αποχαιρετιστήριο γλέντι. Σ΄αυτό όμως το γλέντι, ο Ιπποκλείδης, που είχε πιεί περισσότερο από το κανονικό, μέθυσε για καλά, διέταξε έναν αυλητή να του παίζει και άρχισε να χορεύει μόνος του. Στην αρχή χόρεψε λακωνικούς χορούς, κατόπιν αττικούς, εν συνεχεία τον κόρδακα (ένα είδος τσιφτετέλι) και στο τέλος φώναξε και φέραν ένα μεγάλο τραπέζι, ανέβηκε επάνω του κι άρχισε να χορεύει πρώτα με τα πόδια κι ύστερα με  τα… χέρια, στηρίζοντας το κεφάλι του στο τραπέζι και κουνώντας τα πόδια του στον αέρα στο ρυθμό της μουσικής (σημείωση: οι αρχαίοι Έλληνες δε φορούσαν σώβρακα και παντελόνια).

Ο Κλεισθένης, που από την αρχή του χορού παρακολουθούσε με μεγάλη δυσφορία τα καμώματα του μέλλοντος γαμπρού, στο σημείο αυτό έχασε την υπομονή του. Έξω φρενών σταμάτησε τον αυλητή και φώναξε στον χορευτή:

          -- Ω παι Τεισάνδρου, απόρχησαο γε μεν τον γάμον! (δηλαδή: γιε του Τεισάνδρου, με το χορό σου έχασες τον γάμο)

         του Ιπποκλείδη δεν ίδρωσε το αυτί και απάντησε στον αμφιτρύωνά του

         -- Ου φροντίς Ιπποκλείδη (δε σκοτίζεται ο Ιπποκλείδης)

         Έτσι ο Κλεισθένης, αφού αποχαιρέτησε τους καλεσμένους του, δίνοντας στον καθένα τους (και στον Ιπποκλείδη) πλούσια δώρα, κράτησε για γαμπρό του τον άλλον Αθηναίο υποψήφιο, τον Μεγακλή, που τον πάντρεψε με την Αγαρίστη. Από το γάμο τους γεννήθηκε ένας γιος, που πήρε το όνομα του παππού του, ο Κλεισθένης Μεγακλέους και ο οποίος πρωτοστάτησε στην εκδίωξη των Πεισιστρατιδών και την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στην Αθήνα. Μια κόρη του νεώτερου Κλεισθένη λεγόταν επίσης Αγαρίστη και ήταν η γιαγιά του Περικλή.

http://www.sarantakos.com/arxaioi.html

ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ- ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ…

Δεκαετία ’90: Το 2011 θα έρθουν… μπλα μπλα μπλα…

2000 και μετά…: Το 2012 θα μπλα μπλα μπλα….

2013: …….σιγή ασυρμάτου…… σιγή ιχθύος, κοινώς μούγκα.

2014….: Μετά το Ιούνιο θα γίνει… μπλα μπλα μπλα….

2015…: Τον Ιούνιο το γεγονός…, τον Σεπτέμβριο… μεγάλο γεγονός…

2016….:  Μετά τον Ιούνιο θα γίνει κάτι μπλα μπλα μπλά…. Σύντομα…

2017…: (πάλι) τον Ιούνιο οι μεγάλες αλλαγές… αλλά και τον Σεπτέμβριο… χαμός κι όποιος αντέξει… ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΩΡΑ ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ… ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΜΙΝΙ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ.

ΕΡΩΤΗΣΗ:

Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε και εξακολουθούμε να ασχολούμαστε ακόμη με αυτά τα  περίεργα για την μάζα, ζητήματα, όλα αυτά τα χρόνια, σε τι βαθμό έχουμε αυτοβελτιωθεί ως άνθρωποι ως Έλληνες, σε θέματα  καλλιέργειας ψυχής  και ελληνοπρεπούς Παιδείας  για το κοινό καλό;;;;

Τι έχουμε πετύχει ώστε εκ του αποτελέσματος να αποδεικνύουμε ότι είμαστε άξια τέκνα ηρώων προγόνων. ΤΙ;;;;;;

ΟΙ ΘΕΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΘΕΟΥΣ!

Τέτοιους Έλληνες θέλουν οι Θεοί!

Όχι να περιμένουν άπραγοι το «μάνα» εξ’ ουρανού.

Ο Μεσσιανισμός είναι δουλική αναμονή λύτρωσης και αποτελεί ένα εκφυλιστικό, αλλοτριωτικό φαινόμενο.

Και η πλάκα είναι πως ότι προαναγγέλλεται για τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο κάθε χρόνου, ξεχνιέται με την επόμενη ανακοίνωση του «νέου» «γεγονότος» του νέου Ιουνιοσεπτεμβρίου… και πάμε πάλι, δονήσεις, διαστάσεις, ελεύσεις, αρπαγές, απαγωγές, σε αστροπολιτείες και πάλι μπλά μπλά μπλά… αλλά δε βαριέσαι…. Έρχεται  νέο SURVIVOR.

Έγινα δυσάρεστος το ξέρω… φταίει που δεν έχω μνήμη χρυσόψαρου.

Κλείνω με το χιλιοειπωμένο: Η αλλαγή θα ξεκινήσει πρώτα από μέσα μας. Πόσοι από μας ξεκίνησαν από εκεί  την προσπάθεια αποβάλλοντας πρώτα τους εγωισμούς;

Σείριος (Χ.Γ.)

Διαβάστε επίσης: ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

22α ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ

22α Προμήθεια - στιγμιότυπα από την συμμετοχή της Λατρευτικής κοινότητας «Λάβρυς».

Σε μια ακόμη εξαιρετικά δύσκολη εποχή για την σύγχρονη Ελλάδα ολοκληρώθηκαν με επιτυχία τα «22α Προμήθεια» στο βουνό των Θεών, τον Όλυμπο.

Για άλλη μια φορά λάτρεις της ολότητας του Ελληνικού Πολιτισμού συγκεντρώθηκαν στην καθιερωμένη ετήσια συνάντηση. Οι τιμητικές εκδηλώσεις, πενταήμερης διάρκειας, περιελάμβαναν διαχρονικά έθιμα όπως Δαδοφορίες, Πομπές, Μουσικά και Θεατρικά Δρώμενα, Φιλοσοφικές συνάξεις και βεβαίως Ιερά Τελέσματα.

Η Λατρευτική Κοινότητα ΛΑΒΡΥΣ συμμετείχε ενεργά στον θεσμό των «Προμηθείων» τελώντας σύμφωνα με την παράδοση τους Kαθαρμούς στην τελετή έναρξης στο Άλσος Προμηθέα, την Iεροπραξία στον ποταμό Ενιπέα, την καθιέρωση του Βωμού, την τελετή της Ηλιοδίτης επίσης στο Άλσος Προμηθέα και συμμετέχοντας σε θεατρικά δρώμενα.

Συγχαρητήρια στους διοργανωτές που για μια φορά ακόμη έφεραν εις πέρας με επιτυχία το δύσκολο έργο της διοργάνωσης των «Προμηθείων».

 Labrys Hellas

ΥΨΙΠΥΛΗ, Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ - ΜΙΑ ΤΡΑΓΙΚΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ

Η Υψιπύλη ήταν κόρη του πρώτου βασιλιά της Λήμνου, Θόαντος από την Κρήτη και της Μύρινας από τη Θεσσαλία, κόρης του βασιλιά της Ιωλκού Κρηθέα. Η ζωή της συνδέθηκε με ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα των μητριαρχικών χρόνων.
Η Υψιπύλη ήταν ονομαστή για την αγάπη της προς τον πατέρα της, τον οποίο διέσωσε κρυφά από τη γενική σφαγή όλων των ανδρών του νησιού που οργάνωσαν και πραγματοποίησαν οι Λημνιές, γνωσστά ως «Λήμνια Κακά».

Λήμνια Κακά:  Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Θόαντα οι Λήμνιες παραμέλησαν τη λατρεία της Αφροδίτης. Γι' αυτό η θεά τις τιμώρησε με δυσοσμία, με αποτέλεσμα οι άνδρες να τις αποφεύγουν και να φέρουν γυναίκες από τη Θράκη. Τότε οι Λημνιές αποφάσισαν να εξοντώσουν όλους τους άντρες του νησιού και όλα τα μικρά αγόρια, πετώντας τους από το λόφο Πέτασσο στη θάλασσα. Οι παλαιότεροι λένε ότι αυτή η άγρια δολοφονία έγινε σε μια περιοχή που ονομάστηκε "Ανδροφώνιο" και είναι το σημερινό Ανδρώνι. Για όσους απορούν, πώς οι γυναίκες κατάφεραν να σκοτώσουν τους άντρες τους, οι παλαιότεροι υποστηρίζουν ότι εκμεταλλεύτηκαν μια γιορτή, κατά την οποία εκείνοι μέθυσαν από το πολύ κρασί και κοιμήθηκαν. Η Υψιπύλη εναντιώθηκε στην πράξη αυτή της τρέλας και έσωσε τον πατέρα της, τον οποίο έκρυψε σε ένα κιβώτιο  και τον έριξε στη θάλασσα ενώ η ίδια τον διαδέχθηκε στο θρόνο.

Μετά τη σφαγή η Υψιπύλη ανακηρύχθηκε βασίλισσα της Λήμνου. Ως βασίλισσα, επέτρεψε στις υπηκόους της να αποκτήσουν παιδιά από τους Αργοναύτες, οι οποίοι πέρασαν από εκεί κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους. Η ίδια απέκτησε δύο δίδυμα τέκνα από τον αρχηγό της εκστρατείας, τον Ιάσονα.
Όταν όμως αποκαλύφθηκε ότι η Υψιπύλη είχε διασώσει τον πατέρα της, εκθρονίστηκε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Λήμνο.

Η συνέχεια για την βασίλισσα της Λήμνου δεν ήταν καλή. Συνελήφθη από πειρατές, οι οποίοι την πούλησαν στον βασιλιά της Νεμέας, Λυκούργο, ο οποίος και την έκανε παραμάνα του γιου του, Οφέλτη.
Τελικά, η Υψιπύλη σώθηκε από τους Επτά Αργείους στρατηγούς, τους οποίους συνάντησε όταν εκστράτευσαν για τη Θήβα.
Η Υψιπύλη, για να δείξει στους στρατηγούς μια πηγή για να πιουν νερό, άφησε το βρέφος κατά γης σ’ ένα στρώμα από αγριοσέλινο, ενώ υπήρχε χρησμός που έλεγε ότι το παιδί δεν έπρεπε να πατήσει στο χώμα πριν μάθει να περπατάει. Όταν γύρισε, είχε κατασπαράξει το βρέφος ο δράκος που φύλαγε την πηγή.
Ο Αμφιάραος, ένας από τους Επτά το θεώρησε αυτό κακό οιωνό για την εκστρατεία και ονόμασε το βρέφος «Αρχέμορο», δηλαδή «αρχή κακοτυχιών».
Στη μνήμη του βρέφους οι Επτά θέσπισαν τους αγώνες της Νεμέας, τα Νέμεα. Ο Λυκούργος, όμως, θέλησε να εκδικηθεί την Υψιπύλη για το θάνατο του γιου του, κάτι που δεν κατάφερε, αφού την έσωσε ο Άδραστος, ο αρχηγός των Αργείων.
Δίδυμοι γιοι της Υψιπύλης ήταν ο Εύνηος, ο οποίος προμήθευε με κρασί τους Αχαιούς πολιορκητές της Τροίας κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου και ο Θόας, ο οποίος προσπάθησε, μαζί με τον δίδυμο αδελφό του, να απελευθερώσει τη μητέρα του, που είχε πουληθεί ως δούλη και υπηρετούσε στο παλάτι του βασιλιά της Νεμέας, Λυκούργου.

Η ζωή της Υψιπύλης απασχόλησε τον Ευρυπίδη και τον Αισχύλο, οι οποίοι έγραψαν τις ομώνυμες τραγωδίες.   
Η «Υψιπύλη» του Ευριπίδη ανήκει στις χαμένες τραγωδίες του. Διδάχτηκε γύρω στα -408 στην Αθήνα μαζί με τις «Φοίνισσες» και την «Αντιόπη».
«Υψιπύλη» έχει γράψει και ο Αισχύλος, αλλά όπως και οι «Λήμνιαι» του Σοφοκλή, διαδραματίζεται στη Λήμνο. Το έργο του Ευριπίδη εκτυλίσσεται στη Νεμέα.
Ο πάπυρος 852 της Οξυρύγχου που ανακαλύφθηκε τον Μάιο του 1906, έχει στη μια του όψη λογαριασμούς εξόδων και αμοιβών και στην άλλη το κείμενο της «Υψιπύλης» γραμμένο γύρω στο 200. Η τραγωδία σώζεται σε πλήθος αποσπασμάτων, μικρών και μεγάλων, ακέραιων ή σπαραγμένων, διασκορπισμένων σχεδόν σε όλη την έκτασή τους.
Η μόνη σίγουρη μαρτυρία για την πρώτη διδασκαλία της τραγωδίας είναι το Σχόλιο στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη, στ. 53: Ο Διόνυσος διαβάζει την «Ανδρομέδα» του Ευριπίδη: «την Αδρομέδαν, των καλλίστων Ευριπίδου δράμα η Ανδρομέδα, δια τι δε μη άλλο τι των προ ολίγου διδαχθέντων και καλών Υψιπύλης, Φοινισσών, Αντιόπης. Η δε Ανδρομέδα ογδόωι έτει προήκται».
Οι «Βάτραχοι» συντέθηκαν τον Ιανουάριο του -405 και η «Ανδρομέδα» το -412. Οι τρεις τραγωδίες, «Υψιπύλη», «Φοίνισσαι» «Αντιόπη», ανήκουν πιθανώς στην ίδια τριλογία και ο τύπος της ανάλυσης των τριμέτρων υποδεικνύει μια χρονολογία μεταξύ -412 και -407.

Σήμερα η Υψιπύλη είναι πλατεία της Μύρινας, τίτλος βιβλίου της Λημνιάς συγγραφέως Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου, αλλά και γυναικείο όνομα στο νησί.

Πηγές: http://limnosguide.gr , http://limniakifoni.gr, http://ancient-dromena.blogspot.gr , https://el.wikipedia.org

ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΘΑΜΑ

...Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας,

το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας.

...αθανασία γνώρισε στα έργα των ανθρώπων,

φεγγάριασε τη σκοτεινιά ξένων λαών και τόπων.

...Η γλώσσα που μας δώσατε σμίλεψε το σκαρί μας,

το νου με γνώση μπόλιασε, πότισε την ψυχή μας,

...γλωσσολαλιά Ελληνική, της οικουμένης θάμα!!!

«Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΙΑΣΑΛΕΥΣΙΝ ΤΟΥ ΛΟΓΙΚΟΥ»

-ΠΛΑΤΩΝ-

Η ΑΡΧΑΙΟΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΕΛΦΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟΥ ЭЄ

"Ο ΑΝΑΞ Ο ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ (ο άρχοντας των Δελφών ο Απόλλων), ΟΥΤΕ ΛΕΓΕΙ, ΟΥΤΕ ΚΡΥΠΤΕΙ, ΑΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ". Τα δε σημαίνοντα διαφέρουν ως προς την προσέγγισή τους, ανάλογα με την πνευματική, την ποιοτική και την μυητική διαβάθμιση. Γιατί κι ο ίδιος ο Θεός έχει ανάλογα ονόματα προς αυτούς, είναι: ΛΟΞΙΑΣ για τούς μη νοούντας, ΠΥΘΙΟΣ για εκείνους που αρχίζουν να μαθαίνουν, να ερωτούν, να ενημερώνονται και ΔΗΛΙΟΣ και ΦΑΝΑΙΟΣ σε όσους φανερώνεται και διαφαίνεται κάποια Αλήθεια. Είναι ΙΣΜΗΝΙΟΣ σ' αυτούς που γνωρίζουν την αλήθεια και  ΛΕΣΧΗΤΟΡΙΟΣ σ' εκείνους που μεταχειρίζονται αυτήν την Αλήθεια, φιλοσοφώντας. (Ηράκλειτος)

Οι Φρυκτωρίες παρουσιάζουν την ομιλία του Δρ Μηνά Τσικριτσή, με θέμα: Η αρχαιοαστρονομική σημασία του Δελφικού Συμβόλου ЭЄ πού δόθηκε στην αίθουσα τελετών του ιδιωτικού Δημοτικού Σχολείου «Παιδαγωγική», Διστόμου 7-9, Πειραιάς.

 Φρυκτωρίες διαδικτυακό κανάλι

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2017 - 5, 6, 7, 8, 9 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΙΜΗΣ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΚΑΙ ΑΝΑΔΕΙΞΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΕΑΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

ΠΡΟΜΗΘΕΪΚΟΝ ΚΑΛΕΣΜΑ

Οι γιορτές των Προμηθείων συμπληρώνουν φέτος 22 χρόνια σταθερής και γόνιμης παρουσίας στην προβολή και ανάδειξη του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.
Τα Προμήθεια λαμβάνουν χώρα στο φιλόξενο Λιτόχωρο καθώς και στο υπέροχο φυσικό περιβάλλον του Άλσους Προμηθέως, στους πρόποδες του Ολύμπου, όπου χιλιάδες επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα κι από το εξωτερικό συγκεντρώνονται κάθε χρόνο για να ανταμώσουν κάτω από τον καταγάλανο ουρανό του Όρους των Θεών. Να γνωρίσουν το Ελληνικό Πνεύμα και Έθος, να τιμήσουν τους Αρχαίους φιλοσόφους και τις φιλοσοφικές σχολές με δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις, να παρακολουθήσουν καλλιτεχνικά, πολιτισμικά και τελεστικά δρώμενα, να μετάσχουν σ’ αυτά ως αναζωογονητική μύηση στις αρχέγονες πηγές που μας γέννησαν, να νιώσουν με κατάνυξη την Πατρώα Ψυχή, να έρθουν σ’ επαφή με την κοσμοθέαση των προγόνων μας.

Οι τελετές ενάρξεως των Προμηθείων θα γίνουν την Πέμπτη 6/7 ενώ το βράδυ της Παρασκευής 7/7, υπό την αμέριστη αρωγή του Δήμου Δίου/Ολύμπου και των τοπικών αρχών, θα πραγματοποιηθεί η μεγαλειώδης αρχαϊκή πομπή στους κεντρικούς δρόμους του Λιτοχώρου με τη συμμετοχή των ντόπιων φορέων, των επισκεπτών και όλων των ενδιαφερομένων, αναβιώνοντας έτσι τα ήθη των γιορταστικών εκδηλώσεων των προγόνων μας στη σημερινή εποχή. Η πομπή θα καταλήξει στο υπαίθριο αμφιθέατρο του Λιτοχώρου όπου θα λάβουν χώρα αρχαϊκά πολιτισμικά δρώμενα. Αποκορύφωμα των 5ήμερων εορτών αποτελούν τα τελεστικά/καλλιτεχνικά δρώμενα του Σαββάτου που προσελκύουν χιλιάδες θεατών λόγω της υποβλητικής ατμόσφαιρας, της κατάνυξης και της έντονης συγκίνησης που προκαλούν, αποτελώντας το μυητικό προοίμιο για τις εκδηλώσεις της επόμενης ημέρας.
Οι γιορτές των Προμηθείων επιχειρούν την ανασύνδεση με τον Αρχαίο, παγκοσμίως σεβαστό και πάντοτε επίκαιρο Πολιτισμό μας τον οποίο προβάλλουν και αναδεικνύουν στις εκδηλώσεις. Όχι σαν άγονη λατρεία ενός πεπερασμένου παρελθόντος αλλά ως έκφραση του ζωντανού και ρέοντος λόγου εκείνων στους οποίους αναγνωρίζει η σώφρων ανθρωπότητα ότι τους οφείλει τα πάντα. Ως έναυσμα επίκαιρου και γόνιμου προβληματισμού για διεξόδους στα αδιέξοδα του σήμερα, με άξονα σκέψης και πλαίσιο αναφορών την κοσμοαντίληψη εκείνων.

Η είσοδος στις γιορτές των Προμηθείων είναι ελεύθερη, γιατί απευθύνονται σε όλους όσους τιμούν την Ελληνική Παιδεία και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Ευπρόσδεκτοι στις γιορτές των Προμηθείων είναι όλοι όσοι νιώθουν πως η διαύγεια σκέψης και οι αξίες των προγόνων μας, μπορούν ν’ αποβούν βατήρας πνευματικής παλιγγενεσίας, ελπίδας και αντίστασης απέναντι στην υποδούλωση που, μηχανισμοί αλλότριοι και ισοπεδωτικοί, επιδιώκουν να επιβάλλουν για άλλη μια φορά στον Ελληνισμό.

Οράτε το μέλλον, ευγένειαν ασκείτε, επαινείτε αρετήν
Έρρωσθε κι ευδαιμονείτε!

Επιτροπή Προμηθείων 2017 , https://promitheia.wordpress.com/

Τα οπτικοακουστκά είναι αποσπάσματα από την Ταινία - ντοκιμαντέρ με τον τίτλο «ΟΛΥΜΠΟΣ – ΟΙ ΘΕΟΙ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ ΠΟΤΕ», από παλαιότερα Προμήθεια, διάρκειας μίας ώρας και 16 λεπτών. Περιέχει πλούσιο υλικό και συνεντεύξεις από τους ανθρώπους που παρευρίσκονται στα Προμήθεια, διοργανωτές και επισκέπτες. Διαδώστε την, προβάλετε την, δώστε την στους φίλους σας, αντιγράψτε την και αναρτήστε την στους δικούς σας Ιστοχώρους.

Θα την βρείτε εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=2P4TeC6BA9A

ΕΡΩΣ – ΟΛΩΝ ΜΑΖΙ ΤΩΝ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΣΤΟΛΙΣΜΑ

ΕΡΩΣ - Ο ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΙΟ ΩΡΑΙΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ (ΗΣΙΟΔΟΣ. ΘΕΟΓΟΝΙΑ (116 - 153) 

ΠΗΓΗ: http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/library/browse.html?text_id=2&page=3&fbclid=IwAR2DNvvtcGzgVCE2qwi68FDtY0bvMXbnJC6idjx8zgQ4bMAjRO9R-qY39ec

«Η σοφία ανήκει στα ωραιότερα πράγματα, ο Έρωτας είναι έρωτας προς το ωραίο, άρα κατ᾽ ανάγκην ο Έρωτας είναι φιλόσοφος. Και ως φιλόσοφος που είναι, βρίσκεται ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια» (Συμπόσιον 204b).

«…μόνο το κάλλος είχε τη μοίρα να είναι κάτι κατάφωτο και αξιαγάπητο» (Πλάτωνος, Φαίδρος 250b-d), και σε αυτό μπορεί να μας οδηγήσει η θεϊκή μανία του Έρωτα.

Ο Έρωτας.  Των σοφών το θέαμα, των θεών το καύχημα. Ζηλευτός στους αμετόχους, θησαυρός για τους κατόχους. Της Απολαύσεως, της Ανέσεως, της Ευμαρείας, των Θελγήτρων, της Λαχτάρας. Του Πόθου πατέρας. Αγρυπνεί  για τους καλούς. Αδιαφορεί για τους κακούς. Σε κάθε κόπο, σε κάθε φόβο, σε κάθε πόθο, σε κάθε λόγο βοηθός, πολεμιστής, συμμαχητής και σωτήρας τέλειος. Όλων μαζί των θεών και ανθρώπων στόλισμα. Οδηγητής πανέμορφος, πανίσχυρος. Αυτόν ν' ακολουθεί χρεωστεί ο κάθε άνθρωπος μ' αρμονικά υμνολογήματα, να ενώνει τη φωνή του στο τραγούδι του, που τραγουδά, και των θεών και των ανθρώπων όλα τα στήθη σαγηνεύει. (ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΣΥΜΠΟΣΙΟ)

Ξέρεις τι είναι ο έρωτας; Το άγριο μπλε της θάλασσας, Το βαθύ κόκκινο της παπαρούνας. Το φλύαρο πράσινο του λειβαδιού. Το μεθυσμένο πορτοκαλί του χειμωνιάτικου ήλιου. (Αλκιόνη Παπαδάκη)

ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

Αυτές οι δυο λέξεις αποτελούν μια παροιμιώδη χριστιανική φράση την οποία χρησιμοποιούν πολλοί για να μας αποδείξουν ότι το μήνυμα του Χριστιανισμού είναι η αγάπη, ότι η εντολή της αγάπης είναι η υπέρτατη εντολή και ότι ο Χριστιανισμός είναι η κατ’ εξοχήν θρησκεία της αγάπης.
Αυτή η φράση, ως έχει, εμφανίζεται μόνον στα εξής δύο κείμενα του Κατά Ιωάννην Ευαγγελίου όπου ο Χριστός εν μέσω «θεολογικών» λόγων λέγει:

Ιωάννης 13: 34-35, «εντολήν καινήν δίδωμι υμίν ίνα αγαπάτε αλλήλους, καθώς ηγάπησα υμάς ίνα και υμείς αγαπάτε αλλήλους. εν τούτω γνώσονται πάντες ότι εμοί μαθηταί έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις.».

Ιωάννης 15: 11-17, «Ταύτα λελάληκα υμίν ίνα η χαρά η εμή εν υμίν μείνη και η χαρά υμών πληρωθή. αύτη εστίν η εντολή η εμή, ίνα αγαπάτε αλλήλους καθώς ηγάπησα υμάς. μείζονα ταύτης αγάπην ουδείς έχει, ίνα τις την ψυχήν αυτού θή υπέρ των φίλων αυτού. υμείς φίλοι μου έστε, εάν ποιήτε όσα εγώ εντέλλομαι υμίν. ουκέτι υμάς λέγω δούλους, ότι ο δούλος ουκ οίδε τι ποιεί αυτού ο κύριος· υμάς δε είρηκα φίλους, ότι πάντα ά ήκουσα παρά του πατρός μου εγνώρισα υμίν. ουχ υμείς με εξελέξασθε, αλλ' εγώ εξελεξάμην υμάς, καί έθηκα υμάς ίνα υμείς υπάγητε και καρπόν φέρητε, καί ο καρπός υμών μένη, ίνα ό,τι αν αιτήσητε τόν πατέρα εν τω ονόματί μου, δω υμίν. Ταύτα εντέλλομαι υμίν, ίνα αγαπάτε αλλήλους.».

Ας κοιτάξομε προσεκτικά τα κείμενα αυτά. Απ’ αυτά βλέπομε ότι, την εντολήν αυτή ο Χριστός την δίνει στους μαθητές του και για τους μαθητές τους, και ότι είναι μια καινούργια εντολή: «Να αγαπάτε ο ένας τον άλλον όπως και εγώ αγάπησα εσάς. Έτσι θα γνωρίζουν όλοι ότι είστε μαθητές μου.».

Περίεργο! Δεν την ήξεραν νωρίτερα;

Εδώ ο Χριστός τονίζει καθαρά και μόνο στους μαθητές του «αγαπάτε αλλήλους». Δεν τους είπε να αγαπάνε όλο τον κόσμο αδιακρίτως, αυτούς που δεν γνωρίζουν και αυτούς που διαφέρουν! Η νέα εντολή είναι σαφής και δεν έχει να κάνει με τον καθολικό χαρακτήρα της γενικής αγάπης ως Πλατωνικής Ιδέας. Ούτε υπονοείται η αγάπη όλων των ανθρώπων για όλους τους ανθρώπους.

Στον Λουκά 19: 27 λέγει: «πλήν τους εχθρούς μου εκείνους, τους μη θελήσαντάς με βασιλεύσαι επ’ αυτούς, αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου.», όπως και πολλά άλλα τέτοια για του απίστους, κλπ., που θα καταγράψομε παρακάτω.

Είναι λοιπόν μια εσωτερική εντολή, δηλαδή εντολή διά τους εντός της ομάδος των μαθητών. Εκ των υστέρων και κατ’ επέκταση γίνεται εντολή και γι’ αυτούς που θέλησαν να γίνουν μαθητές κατά τις επιταγές του Χριστιανισμού. Είναι δηλαδή εντολή προς τους Χριστιανούς και για τους Χριστιανούς.

Μπορεί η εντολή αυτή, όπως ανακοινώνεται, να ήταν καινούργια γι’ αυτήν την ομάδα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι άνθρωποι δεν την είχαν σκεφτεί και προφέρει πριν από την χριστιανική μεσσιανική κίνηση. Οι Στωικοί, οι Πλατωνικοί ο Κικέρων και άλλα φιλοσοφικά ρεύματα είχαν διακηρύξει την αγάπη πολύ πριν από τα Ευαγγέλια είτε με μερικό είτε με καθολικό ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Η έννοια της αγάπης είτε εντός μιας ομάδας είτε καθολικά υπήρχε ήδη. Δεν την πρωτοδίδαξε ο Χριστός στην ανθρωπότητα. Η ιδέα της αγάπης ήταν ήδη γνωστή.

Η Ιστορία μας διδάσκει ότι η αγάπη των Χριστιανών για τους Χριστιανούς είναι ότι χειρότερο παράδειγμα υπάρχει κατά της εννοίας της αγάπης. Με αυτό βεβαίως εννοούμε όλα όσα συνέβησαν ανάμεσα στις διαφόρες χριστιανικές αιρέσεις και σχίσματα. Η δε αγάπη των Χριστιανών για μη Χριστιανούς ξεπέρασε κάθε όριο φαντασίας σε εκδίκηση και θηριωδία. Τί να πρωτοπούμε...!
Όλα αυτά είναι τόσο γνωστά και καταγεγραμμένα που δεν θα καταπιαστούμε μαζί τους στο παρόν άρθρο. Όσοι δεν τα γνωρίζουν ας θελήσουν να τα μάθουν και να φροντίσουν να βρουν τις κατάλληλες πηγές για να τα μελετήσουν.

Πηγή: ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΠΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΔΑΚΤΟΡΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ Μ. ΡΟΥΣΣΟΥ, σελ. 215.

ΑΓΑΠΗ – ΦΙΛΙΑ, Πριν τις ανακαλύψουν οι χριστιανοί και τις κάνουν επάγγελμα.

Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΓΩΓΗ

Ισχυρίζονται κάποιοι από σκοπιμότητα και κάποιοι από άγνοια ότι, τάχα η Ομηρική λέξη «Αγάπη» δεν υπήρχε στο λεξιλόγιο των προγόνων μας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝ

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - Η ΕΝΤΟΝΗ ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΝ

Η αγάπη στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία/Κεφάλαιο 1 - Βικιβιβλία

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΑΤΩΝΑ, ΣΤΟΝ ΑΔΗ ΟΙ ΑΔΙΚΟΙ ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΖΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΘΟΥΝ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΑΔΙΚΗΣΑΝ

Στον Άδη, οι άδικες ψυχές καλούν αυτούς που πλήγωσαν, τους ικετεύουν και τους παρακαλούν να τους επιτραπεί να βγουν από την Αχερουσιάδα λίμνη. Το μαρτύριο τους δεν σταματά πριν μεταπείσουν αυτούς που αδίκησαν.

«Αφού τους ρίξουν (οι δικαστές στον Τάρταρο) και μείνουν εκεί ένα χρόνο το κύμα τους πετάει πάλι έξω, όσους διέπραξαν φόνο στη μεριά του Κωκυτού, όσους σκότωσαν πατέρα ή μητέρα κατά τον Πυριφλεγέθοντα. Σαν τους μεταφέρουν και φτάσουν στη λίμνη Αχερουσιάδα βγάζουν κραυγές και καλούν, άλλοι αυτούς που σκότωσαν, άλλοι αυτούς που πλήγωσαν. Τους καλούν, τους ικετεύουν και τους παρακαλούν [b] να τους επιτραπεί να βγουν από τη λίμνη και να τους δεχθούν πάλι πίσω. Εάν τους πείσουν βγαίνουν πάνω και οι συμφορές τους τελειώνουν, διαφορετικά μεταφέρονται πάλι στον Τάρταρο και από εκεί πίσω στα ποτάμια, συνεχίζουν να υποφέρουν και το μαρτύριο τους δεν σταματά πριν μεταπείσουν αυτούς που αδίκησαν. Αυτή την τιμωρία τους επέβαλαν οι δικαστές.
Όσοι όμως βρεθούν να έχουν διανύσει τη ζωή τους μέσα στην οσιότητα είναι αυτοί που ελευθερώνονται και απομακρύνονται από τον τόπο εδώ κάτω στη γη [e] σαν να βγαίνουν από τη φυλακή- φτάνουν επάνω, σε τόπο καθαρό, και κατοικούν ψηλά, πάνω από τη γη. Ένας αριθμός από αυτούς, όσοι με τη φιλοσοφία έγιναν αγνοί και καθαροί, ζουν παντοτινά, χωρίς τα σώματα τους, και κατοικούν σε οικίες πολύ ομορφότερες από αυτές εδώ, πράγμα που δεν γίνεται να αποκαλύψουμε ούτε και ο χρόνος που μένει είναι επαρκής. Όμως για χάρη των πραγμάτων που αναπτύξαμε, Σιμμία, πρέπει να κάνουμε τα πάντα ώστε να αποκτήσουμε την αρετή και τη φρόνηση κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Σπουδαίο το βραβείο, μεγάλη και η ελπίδα.»

ΠΛΑΤΩΝΟΣ – ΦΑΙΔΩΝ,  114, a έως d

ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΚΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΣΠΑΤΑΛΟΣ ΧΑΡΑΜΟΦΑΗΣ

Είναι άδικο. Να περνάς ακόμα και 17 χρόνια σαν σκουλήκι κάτω από το χώμα. Να βγαίνεις στριμωγμένο με εκατομμύρια άλλους στην επιφάνεια της γης μια ζεστή ανοιξιάτικη μέρα. Αν υπήρξες τυχερό και έχεις καταφέρει να βγεις από το κουκούλι σου χωρίς να γίνεις τροφή για κάποιο ζώο, τότε οι τελευταίες εβδομάδες σου στην γη είναι ένα κάλεσμα στο ταίρι σου.

Και μετά από αυτό πεθαίνεις.

Και τα αβγά του θηλυκού πέφτουν από τα δέντρα στο έδαφος και ο κύκλος συνεχίζεται. Και το μόνο που μαθαίνουν για εσένα οι άνθρωποι από την νηπιακή τους ηλικία είναι ότι αυτό που ήθελες στην γη είναι να περάσεις καλά και να τραγουδήσεις. Ότι δε νοιαζόσουν για την αποταμίευση όπως τα μυρμήγκια αλλά για το κέφι σου.

Πού να ξέραμε, μικρά παιδιά τότε, ότι το τζιτζίκι δεν είναι ένας σπάταλος χαραμοφάης αλλά ένας ετοιμοθάνατος που παρατηρούσε την σκόνη μέσα στην κλεψύδρα του να πέφτει σιγά-σιγά. Ότι όλο αυτό που μας ξεκουφαίνει κάθε καλοκαίρι είναι το κύκνειο άσμα του και το ερωτικό του κάλεσμα. Η καταραμένη μοίρα του που δεν μπορεί να αλλάξει. Ότι είναι δυο ανάσες πριν τον θάνατο.  

 «Με το τζιτζίκι είναι συνδεδεμένος ο μύθος του Τιθωνού. Ο Τιθωνός ήταν θνητός που είχε γίνει αθάνατος από τους θεούς μετά από παράκληση της Ηούς, η οποία όμως ξέχασε να ζητήσει να παραμείνει και νέος. Όταν λοιπόν ο Τιθωνός έφθασε σε έσχατο γήρας, η Ηώς, που ως θεά ήταν αθάνατη και πάντα νέα, δεν μπορούσε πια να τον βλέπει. Τότε οι θεοί τον λυπήθηκαν και τον μεταμόρφωσαν σε ένα ζαρωμένο έντομο που μιλά ακατάπαυστα, το τζιτζίκι».

Από τον ΒΑΓΓΕΛΗ ΜΑΚΡΗ. Πηγή: www.lifo.gr

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

«…οι περισσότεροι από εσάς κατασκεύασαν εικονικούς θρόνους για τους εαυτούς τους και κάθισαν πάνω σε αυτούς παριστάνοντας τους ενσαρκωμένους θεούς, ημίθεους, ήρωες και μύστες, με αποτέλεσμα να εκφυλίσουν λόγω της έπαρσης τους την έκρηξη του Ελληνισμού που είχε εκδηλωθεί σε όλον τον κόσμο και η οποία είχε φθάσει σε υψηλό σημείο μέχρι το 2004 οπότε άρχισε η πτώση του».
Από το βιβλίο του Στρατηγού και συγγραφέως κυρίου Γεράσιμου Καλογεράκη, το «Αθάνατο Νερό» εκδ. Δίον

.......................

(Σήμερα θα γίνω δυσάρεστος)

Η αλαζονεία, η ψευδαίσθηση του εκλεκτού, οι αυθαίρετοι δογματισμοί, τα αρχηγιλίκια, η διάσπαση, οι φλυαρίες, οι ειρωνείες, η αμάθεια, η ημιμάθεια, ο εγωισμός, οι κόντρες στους διαλόγους για την επιβολή απόψεων, χωρίς σεβασμό στον συνομιλητή, η υπεροψία και οι «εξυπνάδες», είχαν ως αποτέλεσμα να εκφυλιστεί το ρεύμα της επανελλήνισης.
Λόγω όλης αυτής της έπαρσης επήλθε η πτώση. Υπάρχουν για παράδειγμα, 2-3 διαφορετικές απόψεις για το τι είναι οι θεοί του Ολύμπου και έχω δει υποστηρικτές της μίας άποψης, να ειρωνεύονται και να χλευάζουν τις άλλες με τις οποίες δεν συμφωνούν.

Γέμισε το f/b φιλοσοφικά ρητά και διδάγματα, αλλά κατά πόσο αυτά γίνονται  τρόπος ζωής, είναι άλλο θέμα… Διότι Φιλοσοφία φίλοι μου δεν είναι το να παπαγαλίζεις φιλοσοφίες άλλων. Είναι τρόπος ζωής και συνεχής προσπάθεια αυτοβελτίωσης στην πράξη.
Τα ρητά αυτά τα έχουν πει ή τα έχουν γράψει αρχαίοι φιλόσοφοι τα ονόματα των οποίων οι περισσότεροι νεοέλληνες τα έχουν ακούσει στο καφενείο, στην τηλεόραση ή στο facebook. Το ότι ελάχιστοι έχουν ανοίξει έργο αρχαίου κλασικού, φάνηκε από αυτό:

Δώστε προσοχή.
Πριν καιρό η ΝΑΣΑ κυκλοφόρησε ένα βίντεο του Διεθνούς διαστημικού Σταθμού (ISS), όπου περιγράφει την ομορφιά της γης από ψηλά και αναφέρει  (στο βίντεο) ένα σχετικό απόσπασμα του Σωκράτη, αυτό που ο μεγάλος φιλόσοφος περιγράφει την γη όπως φαίνεται από ψηλά.
Αυτό που ακολούθησε ήταν για γέλια και για κλάματα.
Άρχισαν οι δημοσιεύσεις με τίτλο, η ΝΑSA και τα λόγια του Σωκράτη από τον «Φαιδρό» του Πλάτωνα…
Κάποιος προφανέστατα πρωτοέγραψε την λέξη «φαιδρός» και άρχισε ο χορός των αντιγραφών και των αναδημοσιεύσεων του φαιδρού. Πραγματικά όλο αυτό, ήταν φαιδρό. Χωρίς έρευνα, χωρίς διασταύρωση. Φίλοι μου, έργο του Πλάτωνα με τίτλο φαιδρός, δεν υπάρχει!
Ναι, θα μου πείτε είναι τυπογραφικό λάθος, αφού υπάρχει έργο με τον τίτλο Φαίδρος.
Σιγά και τι έγινε; Ναι αλλά πολλοί δεν διόρθωσαν τον τόνο.
Κι όμως το ζήτημα και πάλι δεν είναι εδώ.
Η φράση του Σωκράτους που χρησιμοποίησε η ΝΑΣΑ, δεν υπάρχει ούτε στον ανύπαρκτο φαιδρό (…) ούτε φυσικά και στο (υπαρκτό) έργο Φαίδρος. Η φράση βρίσκεται στο έργο του Πλάτωνος ΦΑΙΔΩΝ ή περί ψυχής, από το  109a και μετά.
Θα μου πεις τι Φαίδων, τι Φαίδρος, τι φαιδρός….. έχει καμιά σημασία;;; Πόσοι άνοιξαν βιβλία του Πλάτωνα, ώστε να εντοπίσουν το λάθος;;; Αυτή είναι η σημασία.
Και γέμισε εκείνες τις ημέρες το διαδίκτυο, φαιδρότητες που έφεραν μία διαπίστωση.
Εκτιθέμεθα κύριοι….

Άλλο θέμα. 
Γι αυτό τώρα…. τι να πω; Ή έχουν αλλάξει οι κανόνες της ελληνικής γραμματικής ή εγώ έχασα επεισόδια.
Διαβάσω συχνά, πάλι στο f/b, μέσα σε φράσεις «αφυπνισμένων» κάποια μαργαριτάρια, τύπου: ….στην Ελλάς… στους Έλλην…. …τον Ζεύς… τους Έλλην θεούς…
Όνομα στον ενικό, άρθρο πληθυντικού.
Όνομα στην ονομαστική, άρθρο στην αιτιατική.
Αδυνατώ να πιστέψω ότι αυτοί που γράφουν έτσι, μιλούν έτσι και στην καθημερινότητα τους. Μάλλον θα είναι «φεισμπουκική γραμματική».
Και πάλι η διαπίστωση είναι η ίδια.
Εκτιθέμεθα.

Όλα αυτά τριγύριζαν καιρό στο μυαλό μου, αλλά δεν ήθελα να τα θίξω για να μη γίνω δυσάρεστος ή «κακός».
Μια ανάρτηση όμως που διάβασα (σας την δίνω παρακάτω) με έκανε να γράψω τα παραπάνω και να σας τα μεταφέρω.
Μπορεί να έγινα δυσάρεστος, αλλά και αυτά που επεσήμανα, δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Αν κάπου έκανα λάθος, είμαι πρόθυμος να ακούσω παρατηρήσεις.
Το άρθρο που σας παραπέμπω γράφει: «Με όλα αυτά, αυτή η εποχή θα μείνει στην ιστορία ως η πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια επανελλήνισης….». Εύχομαι ολόψυχα, να μην είναι έτσι!

Σείριος - Εννέα Έτη Φωτος

Διαβάστε στην ΜΥΘΙΚΗ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ: Ποιος την έχει πιο μεγάλη την...επανελλήνιση;

ΔΩΔΩΝΗ, ΜΑΝΤΕΙΟ ΔΩΔΩΝΗΣ

Η Αρχαία Δωδώνη βρίσκεται 22 χλμ. νοτίως των Ιωαννίνων, στη στενή κοιλάδα ανάμεσα στον Τόμαρο και τη Μανολιάσα. Σύμφωνα με την παράδοση η Δωδώνη κατοικείτο από τους Σελλούς πριν από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνος και από την φυλή τους ήσαν οι πρώτοι ιεροφάντες του Θεού Διός.

Το όνομα Δωδώνη πιθανόν προήλθε από την ομώνυμη ωκεανίδα Νύμφη ή από τον Δώδωνο ποταμό. Η πόλη είναι γνωστή και από το πασίγνωστο και αρχαιότερο Μαντείο της, όπου στον χώρο αυτό από τον 30ο αιώνα λατρευόταν η Θεά Γη στην οποία θυσιαζόταν ο ιερός ταύρος που γονιμοποιούσε την γη. Από 20ο με 19ο αιώνα, οι Σελλοί της Ελλοπίας καθιέρωσαν τη συλλατρεία του Θεού Διός Δωδωναίου και της Θεάς Διώνης.

Στο χώρο λατρευόταν ο Ζεύς ο Πελασγικός, Δωδωναίος και Νάϊος καθώς και η σύζυγός του Διώνη ( ηπειρωτική σύλληψη του «θηλυκού» Διός που σχηματοποιεί μαζί του «Ιερό Ζεύγος», στην οποία, ως θεομητέρα, προσετέθη αργότερα και τη Θεά Αφροδίτη ως Ζεύς Δωδωναίος«Κόρη» ). Οι ιερείς του Μαντείου στην αρχή ήσαν μόνον άνδρες, αλλά αργότερα προσελήφθησαν και τρεις ηλικιωμένες γυναίκες οι «Πελειάδες» που τραγουδούσαν τον περίφημο ύμνο «ΖΕΥΣ ΗΝ, ΖΕΥΣ ΕΣΤΙ, ΖΕΥΣ ΕΣΕΤΑΙ. Ω, ΜΕΓΑΛΕ ΖΕΥ !» (Ο Ζεύς ήταν, ο Ζεύς είναι, ο Ζεύς θα είναι. Ω, Μεγάλε Δία !).

«ΚΑΤ’ΑΡΧΑΣ ΜΕΝ ΟΥΝ ΑΝΔΡΕΣ ΗΣΑΝ ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΥΟΝΤΕΣ. ΥΣΤΕΡΟΝ Δ’ ΑΠΕΔΕΙΧΘΗΣΑΝ ΤΡΕΙΣ ΓΡΑΙΑΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΣΥΝΝΑΟΣ ΤΩΙ ΔΙΙ ΠΡΟΣΑΠΕΔΕΙΧΘΗ ΚΑΙ Η ΔΙΩΝΗ» (Στράβων, 329). Χαρακτηριστικό των ιερέων ήταν ότι περπατούσαν ξυπόλυτοι και κοιμόντουσαν κατά γης ώστε να είναι σε συνεχή και άμεση επαφή με τη Γή και τον Πατέρα των Θεών και ανθρώπων και να είναι σε θέση να ερμηνεύουν τα θεϊκά σημάδια. Οι χρησμοί του Μαντείου δίδονταν μετά την ακρόαση του θροϊσματος της Ιεράς Φηγού (Δρυός), του κελαρύσματος του νερού της ιεράς Ναϊου Πηγής, του κελαηδήματος των περιστεριών που διέμεναν επάνω στην Φηγό (Πέλειες ή Πελειάδες), καθώς και του ήχου των λεβήτων που ήσαν επάνω σε τρίποδες γύρω από το ιερό δένδρο και αργότερα από τον ήχο του Δωδωναίου Χαλκείου (μεγάλος λέβητας) που ήταν αναρτημένος επάνω σε αυτό.

Επί πολλούς αιώνες, το Ιερό ήταν υπαίθριο και οι ιεροπραξίες καθώς και οι μαντείες τελούντο γύρω από τον χώρο της Ιεράς Φηγού. Τα πρώτα αφιερώματα από τη νότιο Ελλάδα εμφανίζονται στα τέλη του 8ου αιώνος. Τον 5ο αιώνα κατασκευάσθηκε η Ιερά Οικία κι ο πρώτος Ναός των Θεών, που αργότερα έγινε μεγαλύτερος, καθώς προσετέθησαν στοές, οικήματα και περίβολος. Επίσης, τον 3ο αιώνα ιδρύθηκε ένα μεγάλο Θέατρο 18.000 θέσεων, όπου κάθε τέσσερα χρόνια τελούντο τα «Νάϊα» προς τιμήν του Θεού Ναϊου ή Τμαρίου (από το εγγύς όρος Τόμαρο) Διός. Ανεγέρθησαν επίσης το Βουλευτήριο της Ηπειρώτικης Συμμαχίας, το Πρυτανείο, καθώς και Ναοί των Θεών Θέμιδος, Ηρακλέους και Αφροδίτης.

Σύμφωνα με τον μύθο, από την Ιερά Φηγό του Μαντείου της Δωδώνης πήρε η Θεά Αθηνά το κομμάτι ξύλου που έβαλε στην πλώρη της Αργούς και είχε την ικανότητα να προφητεύει το μέλλον. Επίσης, στο Μαντείο της Δωδώνης είχε έλθει ο Οδυσσεύς για να πάρει χρησμό σχετικά με την επιστροφή του στην Ιθάκη καθώς κι ο ήρως Αινείας από την Τροία, όταν, μετά την καταστροφή της, έλαβε χρησμό για το μέρος που θα έκτιζε τη νέα του πόλη (Ρώμη).  Στο Μαντείο της Δωδώνης απευθύντονταν κυρίως οι Ηπειρώτες, οι Μακεδόνες, οι Ακαρνάνες και οι Αιτωλοί, καθώς και κάποιοι από τους υπόλοιπους μη Δωριείς Έλληνες που θεωρούσαν ότι το Δελφικό Μαντείο μεροληπτούσε υπέρ των Δωριέων (αν και ο Κικέρων διασώζει ότι και οι Σπαρτιάτες ακόμη σε θέματα μεγάλης σπουδαιότητος απευθύνονταν στο Μαντείο της Δωδώνης, βλ. «De Divinatione» i, 43).

Η πρώτη επίσημη λήψη δωδωναίων χρησμών από τους Αθηναίους θεωρείται αρχαιότατη ( επί βασιλείας Αφείδαντος ).

Το Μαντείο εξακολούθησε να ακμάζει και να εμπνέει τον σεβασμό έως την ύστερη αρχαιότητα.

Το έτος 120 μ.χ.χ., ο αυτοκράτωρ Αδριανός το επισκέφθηκε το Μαντείο ως προσκυνητής, το δε έτος 362 μ.χ.χ., ο Ιουλιανός είχε ζητήσει την συμβουλή του πριν την εκστρατεία κατά των Πάρθων.

Μετά την επικράτηση των χριστιανών, τα οικήματα του Μαντείου, τα αγάλματα και ό,τι υπήρχε στην ευρύτερη περιοχή, κατεστράφησαν εκ θεμελίων. Οι μάντεις και οι λοιποί ιερείς του Θεού Διός είχαν ήδη εκδιωχθεί βιαίως από τον χριστιανό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, ο οποίος είχε βεβηλώσει τον χώρο με εμφύτευση χριστιανικής εκκλησίας και απαγωγή του λατρευτικού αγάλματος του Θεού Διός και μεταφορά του ως τρόπαιο στη Γερουσία της Νέας Ρώμης. Το έτος 391 μ.χ.χ., επί αυτοκράτορος Θεοδοσίου, κόπηκε από τη ρίζα η πανάρχαια Ιερά Φηγός και εκτίσθησαν στο χώρο του Ιερού δύο χριστιανικές βασιλικές. Μετά από συνεχόμενους βανδαλισμούς και διώξεις των εκεί Εθνικών, έπαψε να λειτουργεί το Ιερό και ερήμωσε η πόλη της Δωδώνης.

Το Ιερό έμεινε σκεπασμένο από τα χώματα και τη λησμονιά έως τον 19ο αιώνα. Οι πρώτες ανασκαφές από τον Κ. Καραπάνο ( 1875 ), επιβεβαίωσαν τη θέση του Ιερού και απέδωσαν πολυάριθμα ευρήματα. Ακολούθησαν ανασκαφές από την Αρχαιολογική Εταιρεία την περίοδο 1913 - 1921 ( υπό τη διεύθυνση του Γ. Σωτηριάδη ), 1929 - 32 και 1952 - 1959 ( Δ. Ευαγγελίδης ), κ.ά.

http://hellenismos.ysee.gr/html/ipeiros/ipeiros.html

ΑΡΧΑΙΑ ΧΩΡΑ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ

«Δωδώναθι αρχόμενοι προς Ιόνιον πόρον»            
ΠΙΝΔΑΡΟΣ

Το δάκρυ μας έπηξε, έγινε μάρμαρο. Έπειτα ήρθε η μνήμη με πνεύμα και όνειρο. Ακούμπησε την ιστορία.

Πονάω, δεν έχω κεφάλι, στέναζε δίπλα της ένα άγαλμα απ’ την αρχαία Απολλωνία. Κι εγώ πονάω, ακούστηκε ένα κεφάλι του Βουθρωτού. Πονάω γιατί δεν έχω σώμα. Έπειτα άρχισε ένα βαθύ μοιρολόι μακρόσυρτο, ηπειρώτικο. Τα λόγια σπασμένα κι αυτά, λαβωμένα απ’ τις κακουχίες των αιώνων έσκιζαν τη γη μας, κάτω απ’ τον ουρανό, που έβλεπε, και πονούσε. Μία χρυσή αχτίδα σκούπιζε τα δάκρυα καθώς δραπέτευσε μέσ’ από τα σύννεφα. Ένας λησμονημένος χρησμός άκουσε το λυπητερό σκοπό κι έκλαιγε κι αυτός, καθώς θυμόταν γονατισμένους στους ιερούς βωμούς, τον Οδυσσέα, τον Ορφέα, τον Νεοπτόλεμο, την Ανδρομάχη, τον Έλενο, την Ολυμπιάδα. Τι δόξες. Τι μεγαλεία, ψέλλιζε το φάντασμα μιας ιέρειας ανάμεσα στους λυγμούς. Απ’ τη Δωδώνη και την Παμβώτιδα έως το Ιόνιο και τον ποταμό Γενούσο, έφτανε η ιερή γη των Μολοσσών, των Χαόνων, των Θεσπρωτών, των Ηπειρωτών.

Η Άπειρος χώρα.

Ο Θύαμης βογκούσε. Το ίδιο κι ο Αχέροντας ο Κοκκυτός, και ο Περιφλεγέθων. Χωρίσαμε απ’ τα αδέρφια μας. Χάσαμε τον Άψο τον Γενούσο.

Αλλοτινά κι αξέχαστα θάματα πολιτισμού της Ελλάδος, τωρινά ξεριζωμένα λόγια. Ψυχές χαμένες στα δόντια του μίσους και του συμφέροντος των μεγάλων. Των άσπονδων φίλων. Το αίμα των αόρατων ψυχών σκαρφάλωσε στα σύγνεφα κι έγινε βροχή που δρόσισε τα χαλάσματα.

– Δώστε μου κεφάλι, είπε το άγαλμα, θέλω μάτια να δω. Θέλω αυτιά ν’ ακούσω νυφιάτικα τραγούδια.

– Δώστε μου κορμί, είπε ένα κεφάλι κούρου κρυμμένο πίσω από μια μυρτιά.

– Θέλω χέρια ν’ αγκαλιάσω την αγαπημένη. Θέλω ποδάρια να χορέψω στις γιορτές της βλάστησης. Τριγύρω δάκρυα, χαλάσματα, λυγμοί, παράπονα που τα κατάπινε όλα το χώμα. Όλα μια πληγή, μια τραγωδία. Όλα τεμαχισμένα και η χώρα και οι ψυχές. Θεέ μου χάσαμε κεφάλια και σώματα. Ξεχάσαμε τη ρίζα μας. Τα ονόματά μας. Η ιστορία μας λαβωμένη θανατερά στα νύχια του διχασμού κινδυνεύει, από παντού την πυροβολούν. Τριγύρω χαλάσματα, απέραντοι τάφοι και λησμονιά. Πού είναι οι δοξασμένες πολιτείες της Ηπείρου; Η Βουθρωπός, η Απολλωνία; Πού είναι η Πασαρρώνα, η Τιτάνη, η Βερενίκη. Πού είναι η Αντιπάτρια η Αντιγόνεια η Βίλλυδα; Η Περσέπολη η αστραφτερή; Παντού χαλάσματα, εγκατάλειψη, απονιά. Κατεβάστε τα αγάλματα στην ιερή γη μας. Θάψτε τα, ίσως εκεί σμίξουν κεφάλια και σώματα. Όσα δεν έκλεψαν οι αρχαιοκάπηλοι. Όσα δεν καταστράφηκαν απ’ την αδιαφορία των ισχυρών.

Θάψτε το πνεύμα στα ιερά χώματα να το θρέψουν οι ρίζες. Να γίνουν θεμέλια για κάποιον μελλοντικό πολιτισμό.

Κι αν σας δώσουμε μάτια, τι θα δείτε; Ναρκωτικά, πλαστικό, κόκα-κόλα, χάμπουργκερ. Τι θα αγκαλιάσετε; Το έγκλημα, την απάτη. Τι θα ακούσετε; Τους βομβαρδισμούς και τις σφαγές. Μη, ας βρίσκονται πλάι στις ρίζες, είναι σίγουρο καταφύγιο κι ας φυτρώνουν παπαρούνες και κυκλάμινα μέσ’ απ’ τα σώματα τους στους αιώνες των αιώνων.

Παλεύει άγρια το σκοτάδι να κλείσει σπίτια μα και φως κράτησε Αντιγόνη στο πιθάρι μας το λάδι πεθαίνει ο γείτονας, πεινάει ο αδελφός

Πατρίδα μου. Κλαιν γοερά οι πικροδάφνες.

Κλαιν γοερά οι πικροδάφνες με τους βαρβάρους να πανηγυρίζουν σαν καλικάντζαροι στα σπίτια στις αυλές, στις καρδιές μας λατρεμένε Οδυσσέα γέρασες,  Λεβέντη Αχιλλέα σκοτώθηκες,  Πού ’ναι η Φθία, η ξακουστή Ιθάκη οι χρυσές Μυκήνες του βασιλιά Αγαμέμνονα;

Κλαιν γοερά οι πικροδάφνες στα ερείπια με την Χρυσόθεμη και την Ιφιάνασα να υφαίνουν μαντήλια κι αυτά να λιώνουν από δάκρυα να πέφτουν στη γη, να γίνονται αίμα πώς να κρατήσουμε τα ματωμένα ποτάμια να μη σμίξουν στις θάλασσες, πώς; και μη γίνουν με τ’ αλάτι βουνά και μας χτυπούν από θυμό για το χάλι μας;

Μας κλέψαν την Ελένη και κάναμε στην Τροία πόλεμο. Τώρα μας κλέψαν την πατρίδα κι αρμενίζουμε.
Μήπως μας αρέσει η σκλαβιά;

Μπουρατζή-Θώδα Άννα
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ 2014