Ο ΜΑΝΤΗΣ ΤΕΙΡΕΣΙΑΣ, Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΗΡΥΚΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΕΡΜΗ

Ποιός ήταν ο τρόπος με τον οποίον ο Τειρεσίας απέκτησε αυτές τις τόσο σημαντικές μαντικές του ικανότητες και τι σχέση έχει με την ερωτική απόλαυση;
Ο Τειρεσίας αποτελεί ένα από πλέον αινιγματικά πρόσωπα που εμφανίστηκαν στην Αρχαία Ελλάδα.

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η ιστορία, κατά την οποία, όταν κάποτε ο Τειρεσίας βρέθηκε στο όρος Κυλλήνη, κατά την διάρκεια ενός περιπάτου, είδε στον δρόμο του δύο φίδια να ζευγαρώνουν. Τα φίδια ενοχλήθηκαν από την παρουσία του και του επιτέθηκαν. Τότε εκείνος προκειμένου να αμυνθεί, σήκωσε το ραβδί που κρατούσε και το οποίο τον βοηθούσε στην πεζοπορία του στο βουνό, και χτύπησε το ένα φίδι.
Το χτύπημα του Τειρεσία, ήταν εναντίον του θηλυκού φιδιού, το οποίο και σκοτώθηκε.
Τότε όμως συνέβη κάτι καταπληκτικό.
Το αποτέλεσμα του θανάτου του θηλυκού φιδιού, ήταν να μεταμορφωθεί ο ίδιος ο Τειρεσίας σε ΓΥΝΑΙΚΑ!
Και μάλιστα σε μία πολύ όμορφη και θελκτική γυναίκα, που πολύ γρήγορα έγινε μία ξακουστή εταίρα...

Όμως επτά χρόνια αργότερα, ο Τειρεσίας με την γυναικεία πλέον μορφή της εταίρας, βρέθηκε να περπατάει και πάλι στο ίδιο ακριβώς σημείο του βουνού, εκεί όπου είχε συμβεί το αξιοθαύμαστο όσο και πρωτάκουστο γεγονός της μεταμόρφωσής του.
Έκπληκτος, είδε μπροστά στα μάτια του να επαναλαμβάνεται ακριβώς η ίδια σκηνή: Όπως είχε συμβεί πριν από επτά χρόνια, είδε και πάλι μπροστά του δύο ακριβώς ίδια φίδια, όπως και τότε, να κάνουν έρωτα.
Αυτήν την φορά ο Τειρεσίας, χωρίς δισταγμό, σήκωσε το ραβδί του και κατάφερε να τραυματίσει θανάσιμα το αρσενικό φίδι.
Ακριβώς την ίδια στιγμή που το αρσενικό φίδι πέθαινε, ο Τειρεσίας ανάκτησε την αρχική του μορφή και έγινε και πάλι άντρας!

Την ίδια εποχή, στον Όλυμπο, ο Δίας αντιμετώπιζε ένα πρόβλημα. Η γυναίκα του η Ήρα, δεν σταματούσε να τον κατηγορεί συνεχώς για τις πολλές απιστίες του με τις ερωμένες του και ότι εξαιτίας αυτού του λόγου, δεν έχει πλέον την διάθεση να κοιμάται και να συνευρίσκεται μαζί της, όπως έκανε στο παρελθόν.
Ο Δίας προσπαθώντας να αντικρούσει τις κατηγορίες της, της απάντησε ότι ο λόγος που δεν θέλει να συνευρίσκεται μαζί της δεν είναι αυτός, αλλά ότι είναι λογικό να μην έχει όρεξη, αφού είναι γνωστό, ότι μία γυναίκα απολαμβάνει πολύ περισσότερο τον έρωτα από έναν άντρα!
Η Ήρα έγινε έξαλλη με την απάντησή του, υποστηρίζοντας ότι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το αντίθετο. Δηλαδή, η άποψή της ήταν ότι ο άντρας είναι αυτός που απολαμβάνει περισσότερο τον έρωτα και όχι η γυναίκα.
Τότε ο Δίας της είπε ότι βρήκε τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να λύσουν την διαφωνία τους. Πρότεινε λοιπόν στην Ήρα να καλέσουν μπροστά τους τον Τειρεσία, ο οποίος όπως είδαμε, είχε υπάρξει στην ίδια ζωή και άντρας αλλά και γυναίκα, επομένως ήταν ο μόνος που είχε βιώσει την ερωτική εμπειρία και με τα δύο φύλα. Επομένως ήταν το ιδανικό πρόσωπο που θα μπορούσε να δώσει την σωστή απάντηση, σε αυτήν την τόσο ενδιαφέρουσα διαφωνία που προέκυψε ανάμεσα στο θεϊκό ζευγάρι.

Ο Τειρεσίας λοιπόν κλήθηκε στον Όλυμπο, μπροστά στους δύο θεούς και το ερώτημα που του τέθηκε να απαντήσει ήταν το εξής: «Ποιός είναι αυτός που αισθάνεται περισσότερη ηδονή κατά την διάρκεια μιας ερωτικής πράξης, ο άντρας ή η γυναίκα;»

Τότε ο Τειρεσίας απάντησε με απόλυτη βεβαιότητα ότι αν θα μπορούσαμε να διαιρέσουμε την ηδονή σε δέκα ίσα μέρη, η αναλογία θα ήταν η εξής: Το ποσοστό της ηδονής που αντιστοιχεί στην γυναίκα, κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης, θα ήταν ίσο με τα εννέα δέκατα, ενώ αντίστοιχα το μερίδιο της ηδονής που αντιστοιχεί στον άντρα θα ήταν ίσο μόνο με το ένα δέκατο.
Εννέα στα δέκα η γυναίκα, ένα στα δέκα ο άντρας!

Το δυνατό γέλιο που επακολούθησε ως φυσική αντίδραση του Διός, που αισθάνθηκε ότι δικαιώνεται απολύτως από την απάντηση του Τειρεσία, εκνεύρισε την Ήρα σε τόσο μεγάλο βαθμό, που χάνοντας την ψυχραιμία της, αποφάσισε να τυφλώσει τον Τειρεσία για αυτήν του την απάντηση.
Όμως ο Δίας, αντιλαμβανόμενος την αδικία, για να τον αποζημιώσει, του έδωσε ως αντάλλαγμα το χάρισμα της ΜΑΝΤΙΚΗΣ και αύξησε την διάρκεια της ζωής του, επτά φορές από αυτήν που επρόκειτο να ζήσει στην παρούσα ζωή!

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία του Τειρεσία, άλλη μία εντυπωσιακή διήγηση από το πλουσιότατο και ανεξάντλητο ταμείο της Μυθολογίας μας.

Ο Όμηρος μάλιστα, αναφέρει τον τυφλό μάντη Τειρεσία, στην «Νέκυια» της Οδύσσειας, να συνεχίζει να ασκεί την μαντική τέχνη, ακόμα και μετά τον θάνατό του, ακόμα δηλαδή και όταν πεθαμένος πια, βρίσκεται στον Άδη, όταν πηγαίνει να τον συμβουλευτεί ο Οδυσσέας...  

----------------------------------

ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ.

Όπως πολλές φορές έχουμε επισημάνει, ο μύθος σημαίνει Λόγο, ομιλία, διήγηση, και είναι φορέας των παραδόσεων του κάθε λαού, ταυτόχρονα όμως για τους αρχαίους πολιτισμούς, αποτελούσε μια ιερή ιστορία που μετέφερε στους ανθρώπους αρχετυπικές αλήθειες, χρησιμοποιώντας μία αλληγορική, συμβολική γλώσσα, που απαιτούσε αποκρυπτογράφηση.

Για αυτό ακριβώς τον λόγο, οι μυστηριακές τελετές στην αρχαιότητα διαδραματίζονταν πάντα σε σχέση με κάποιο μύθο, παρέχοντας μόνο στους μύστες, τα κλειδιά ερμηνείας που θα αποκάλυπταν στον μυημένο, μία ανώτερη γνώση.

Παρότι λοιπόν η ιστορία του Τειρεσία όπως περιγράφεται είναι σύντομη, είναι εξαιρετικά σημαντική, καθώς συναντούμε πλήθος συμβόλων, ανάμεσα στα οποία, το σημαντικότερο ίσως αρχετυπικό σύμβολο της Αρχαίας Ελλάδος, το Κηρύκειο, την ιερή ράβδο που έφεραν οι «Κύρηκες» κατά την διάρκεια των Μυστηρίων, αλλά και οι πρεσβευτές, ο Ασκληπιός (χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα ως έμβλημα της ιατρικής), αλλά και Θεός Ερμής.

Σύμφωνα με την ιστορία που προαναφέρθηκε, ο Τειρεσίας χρησιμοποίησε μία ράβδο που κρατούσε για να χωρίσει τα δύο φίδια. Το ίδιο αναφέρεται και για τον Θεό Ερμή (Το κηρύκειο είναι περισσότερο γνωστό ως κηρύκειο του Θεού Ερμή). Τα φίδια τυλίχτηκαν αντικριστά σε σχήμα 8 γύρω από την ράβδο, παίρνοντας στην κορυφή το σχήμα Φ.
Αρχίζοντας λοιπόν από το σχήμα του, συναντάμε (τυχαία;) το σχήμα Φ, που μας παραπέμπει στον χρυσό αριθμό (1,618) , τον αριθμό της ομορφιάς, ο οποίος έγινε ευρύτερα γνωστός από τον Dan Brown, στο βιβλίο του «Κώδικας Da Vinci». Ένας αριθμός, του οποίου τις αναλογίες συναντούμε παντού στην φύση, από τον μικρόκοσμο έως τον μακρόκοσμο. Από τα ορυκτά και την γεωμετρική δομή των κρυστάλλων, έως την ανάπτυξη των φυτών (την κατανομή των φύλλων στον μύσχο) τα όστρακα, στην διατομή του DNA (οι έλικες του DNA ομοιάζουν στο σχήμα του κηρυκείου), τις αναλογίες του ανθρώπινου σώματος έως τις έλικες των γαλαξιών και τη στροφορμή των μαύρων τρυπών!

Τον αριθμό Φ τον αναφέρει ο Πυθαγόρας τον -5ο αιώνα και τον εφήρμοσαν ο Ικτίνος ο Καλλικράτης και ο Φειδίας στην αρχιτεκτονική του Παρθενώνα και όχι μόνο,  εφόσον με βάση τις αναλογίες του αριθμού χτίστηκαν πολλοί ναοί και οικοδομήματα.

Ως αρχέγονο σύμβολο το φίδι λόγω της σπουδαιότητας του συμβολισμού του, διαδραματίζει στην αρχαιότητα πρωταγωνιστικό ρόλο στις μυστηριακές τελετουργίες.
Ήδη στην Μινωική Κρήτη η μεγάλη Θεά ως ζωοδότειρα και τροφός, Θεά της γέννησης, του θανάτου και της αναγέννησης, κρατά στα χέρια της φίδια. Στα Ελευσίνια μυστήρια τμήμα των μυσταγωγικών τελετουργιών, αποτελούσε το άγγιγμα φιδιού από τους μύστες.

Οι Βακχικές τελετές είχαν ως κεντρική παρουσία, ένα ζωντανό φίδι ως φορέα του θεού, ενώ και οι μαινάδες κρατούσαν επίσης φίδια. Ο Διονυσιακός θίασος χειρονομούσε με φίδια και καλούσε τον θεό με την ιερή κραυγή «φάνηθι δράκων».
Στα δε Ορφικά μυστήρια, χρησιμοποιούσαν ως σύμβολο, ένα φίδι τυλιγμένο γύρω από «το Ορφικό αυγό», που συμβόλιζε τον κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό πνεύμα του.
Στην Ορφική θεογονία, ο Δίας σμίγει με τη μητέρα του Ρέα, έχοντας πάρει και οι δύο τη μορφή του φιδιού. Γεννιέται η Περσεφόνη (σύμβολο της περιοδικότητας και των μεταμορφώσεων των φαινομένων) και ζευγαρώνει με τον πατέρα της τον φιδόμορφο Δία.

Ο όφις είναι ένα χθόνιο σύμβολο που έχει σχέση με την γη την αρχέγονη ζωοδότειρα ορμή, αλλά και τον θάνατο, και τον κάτω κόσμο. Το φίδι θεωρείται επίσης σεληνιακό έμβλημα. Ταυτίζεται με τον διαρκώς μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της σελήνης. Η σεληνιακή θεά Εκάτη, απεικονιζόταν ως φίδι ή είχε φίδια στα μαλλιά της. Συμβόλιζε την ανθρώπινη ψυχή, καθώς οι ψυχές περνούν από την σελήνη στην άνοδο και στην κάθοδο τους προς την ενσάρκωση. Αυτό υποδεικνύουν τα φτερά στην κορυφή του Κηρυκείου, τα οποία προστέθηκαν στο κηρύκειο του ψυχοπομπού Ερμού στο μέσον περίπου της τρίτης πρό κοινής εποχής, εκατονταετηρίδας.

Στο κηρύκειο τα φίδια είναι δύο που περιπλέκονται στην ράβδο. Στον αγγελιοφόρο των Θεών ψυχοπομπό Ερμή, το κηρύκειο συμβόλιζε την ιδιότητα του θεού ως ψυχοπομπού, εκείνου που οδηγεί τις ψυχές από και προς τον Άδη. Πρόκειται για το σύμβολο που θυμίζει τη σύνδεση των δύο κόσμων. Η περιέλιξη των φιδιών υποδηλώνει την ακαθόριστη και ανανεούμενη πορεία της ύπαρξης.

Ο Ερμής οδηγεί τους μύστες στις μυσταγωγικές τελετές, με σκοπό την κατανόηση των μυστικών της φύσεως, την διεύρυνση της συνείδησης, και την απόκτηση μίας ανώτερης γνώσης, καθώς το κηρύκειο εκπροσωπεί όπως και ο θύρσος στα Διονυσιακά μυστήρια, την μαγική ράβδο ή το «δένδρο της ζωής», δηλαδή την μυστηριακή οδό, που οδηγεί στην γνώση των απόκρυφων επιστημών.
Το κηρύκειο συμβόλιζε τις αντίθετες δυνάμεις, και την δυαδικότητα δια μέσω της οποίας είναι αναγκασμένη να λειτουργεί η ανθρώπινη αντίληψη, καθώς οι αισθήσεις μας περιορίζουν, σε αντίθεση με το «άχρονο ενιαίο Όλον», το οποίο υπερβαίνει κάθε διάκριση και πολλαπλότητα.

Κάτ’ αυτόν τον τρόπο τα δύο αντίθετα φίδια συμβολίζουν: Το θετικό και το αρνητικό, το αρσενικό και το θηλυκό, το καλό και το κακό, το Φως, την σοφία και την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου (κατ’ αντιστοιχία της αλλαγής του δέρματος του φιδιού) αλλά και το σκοτάδι της ασυνειδησίας.Κατά τον Ησύχιο, «ο δράκων» όπως καλούνταν το κηρύκειο, ήταν ήδη γνωστό κατά τους χρόνους του Σοφοκλέους. Το αρχαιότερο δε μνημείο, στο οποίο παρίσταται ο τύπος αυτός, είναι τεμάχιο αγγείου προερχόμενο από περσικά ερείπια της Ακρόπολης, δηλαδή του τέλους του Στ’ και των αρχών του Ε’ αιώνα (-).

Ένα αντίστοιχο σύμβολο συναντούμε και στην Παραδοσιακή Κινεζική Φιλοσοφία, το γνωστό Γιν και Γιάνγκ τα οποία αφορούν τις δυο πρωταρχικές κοσμικές αρχές του σύμπαντος. Αντιπροσωπεύουν τους δύο αντίθετους και συμπληρωματικούς πόλους της φύσης.

Το Γιάνγκ είναι το άσπρο είναι η ενεργός, αρσενική αρχή. Το Γιν είναι το μαύρο είναι η παθητική, η θηλυκή αρχή. Ως σύμβολο παριστάνεται από ένα κύκλο, του οποίου το ένα μισό είναι άσπρο με ένα μαύρο σημείο μέσα του, και το άλλο μισό μαύρο, με ένα άσπρο σημείο μέσα του. Είναι οι δύο δυνάμεις της φύσης που μάχονται, το λευκό και το μαύρο, έτσι ώστε η μια να διαδέχεται ακατάπαυστα την άλλη, και έτσι να δημιουργείται ο κόσμος με τις αποχρώσεις του.
Καθώς το σύμβολο κινείται, το μικρό μαύρο σημείο μέσα στο αντίθετο μισό άσπρο μεγαλώνει κι ενισχύεται, έτσι ώστε κάποια στιγμή καταλαμβάνει ολόκληρο το χώρο του και το αντικαθιστά. Αυτή η κίνηση της ενέργειας έχει σαν αποτέλεσμα, να δημιουργούνται οι ενδιάμεσες καταστάσεις στη φύση που κάνουν τον κόσμο πολύμορφο, περιπλοκότερο και πιο πλήρη.Σύμφωνα με τα παραπάνω, είναι προφανές πως η ιστορία του Τειρεσία, «σημαίνει» πολλά περισσότερα, από μία απλή (από τις πολλές) διένεξη του Δία και της Ήρας.

Πέρα από τον συμβολισμό του κηρυκείου για τον οποίο έγινε λόγος παραπάνω, διαπιστώνουμε, πως στην μικρή περί του Τειρεσία αφήγηση, γίνεται αναφορά στον αριθμό επτά.

Ας αρχίσουμε λοιπόν από την ετοιμολογία της ίδιας της λέξης. Η λέξη προέρχεται από το «ΣΕΠΤΟΣ» («σ-επτά»), που σημαίνει ΣΕΒΑΣΤΟΣ. Το επτά είναι ένας αριθμός που είναι «πρώτος» στην δεκάδα, ούτε παράγει (μέσω πολλαπλασιασμού) ούτε παράγεται από κανέναν άλλον αριθμό εκτός από την μονάδα. Π.χ Το 2 παράγει το 4 και το 8 (2 Χ 2 Χ 2 ) , το 3 παράγει το 6 και το 9 (3 Χ 2, 3 Χ 3), το 4 παράγεται από το 2 και παράγει το 8, το 5 παράγει το 10, το 6 παράγεται από το 3 και το 2, το 8 παράγεται από 2 και το 4, το 9 παράγεται από τον 3, το 10 παράγεται από το 2 και το 5. Το 7, όμως, δεν παράγεται από κανέναν και ούτε παράγει κάποιον στην δεκάδα.

Κατά τους Πυθαγόρειους ο αριθμός επτά είναι « αμήτωρ» μια και δεν είναι γινόμενο παραγόντων. Είναι επίσης το σύμβολο της τελειότητας γιατί είναι το άθροισμα του τρία (3) και του τέσσερα (4) που εκφράζουν τα δύο τέλεια σχήματα  το ισόπλευρο τρίγωνο και το τετράγωνο.

Ο αριθμός 7, είναι προικισμένος με μια αξιοσημείωτη ιδιότητα: είναι ο μόνος αριθμός που δεν γεννά κανέναν αριθμό μεταξύ των περιλαμβανομένων στη δεκάδα και δεν γεννιέται από κανέναν τους, ιδιότητα που ώθησε τους Πυθαγόρειους να τον ονομάσουν Αθηνά, καθώς η Θεά Αθηνά δεν γεννήθηκε από μητέρα ούτε υπήρξε ποτέ η ίδια μητέρα. Δεν προήλθε από καμιά ένωση ούτε ενώθηκε η ίδια με κανέναν.

Το επτά είναι ο μόνος αριθμός που πολλαπλασιαζόμενος με κάποιον άλλον δεν γεννά κανέναν από αυτούς της δεκάδας και που δεν είναι το γινόμενο του πολλαπλασιασμού κανενός αριθμού.

Είναι σεπτάς και παρθένος (Όπως και η θεά Αθηνά που γεννήθηκε παρθένος από τον Νου του Δία), δεν είναι προϊόν γέννησης (γινομένου) ούτε γεννάει κάποιον άλλον, μέσα στην αρχική δεκάδα. Ίσως για αυτό οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν τον αριθμό επτά ως εικόνα και πρότυπο της Θείας τάξης και της αρμονίας στη Φύση. Ήταν ο αριθμός που περιλάμβανε δύο φορές τον ιερό αριθμό τρία ή την τριάδα, στην οποία προστίθεται το ένα ή η Θεία μονάδα.

Αποτελούμενος από την ένωση του αριθμού τρία (σύμβολο της Θείας τριάδας σε όλους τους λαούς) και του τέσσερα (σύμβολο των κοσμικών δυνάμεων ή στοιχείων), ο αριθμός 7 δείχνει συμβολικά την ένωση της Θεότητας με το σύμπαν. Τον αριθμό επτά συναντάμε στην μουσική, και στην επτάχορδη λύρα του Απόλλωνα αλλά και στην επτά οπών σύριγγα (αυλό) του Θεού Πάνα των οποίων, το σταδιακά σημειούμενο μέγεθος απεικονίζει την απόσταση μεταξύ των πλανητών. Όπως η μουσική των σφαιρών (των επτά πλανητών που πρόσφατα επιβεβαιώθηκε επιστημονικά) ηχεί στο διάστημα, έτσι και η αρμονία του ήχου που ακούγεται, λαμβάνει χώρα σε κλίμακα των επτά τόνων. Το 7 έχει σχέση με τις φάσεις της σελήνης (κάθε 7 μέρες εναλλάσσονται οι τέσσερις λεγόμενες φάσεις της), οι οποίες και αποτέλεσαν την αρχαιότερη μονάδα μέτρησης του χρόνου. Έτσι δημιουργήθηκε και ο αριθμός των επτά ημερών που σχηματίζει την εβδομάδα.
Στο «Περί εβδομάδος» το ψευδεπίγραφο βιβλίο του Ιπποκράτη, αναφέρεται η σπουδαιότητα του αριθμού, τονίζοντας ότι τα πάντα στον κόσμο είναι επτά: Επτά είναι οι πλανήτες, επτά οι ημέρες της εβδομάδος, επτά οι πύλες των ανέμων, επτά οι ώρες του έτους, επτά οι ηλικίες του ανθρώπου, επτά δε και τα μέρη της ψυχής, επτά τα μέρη του ανθρώπου και πάλι επτά της κεφαλής. Ας μείνουμε λίγο εδώ. Ο αριθμός 7 εμφανίζεται στο πιο ιερό μέρος του ανθρώπινου σώματος, το κεφάλι, καθώς σε αυτό υπάρχουν 7 οπές: 2 μάτια (Φωτιά), 2 αυτιά (αέρας), 2 ρουθούνια (νερό), 1 στόμα (γη).

Επίσης στο κυρίως μέρος του ανθρώπινου σώματος έχουμε ζευγάρια βασικών εσωτερικών οργάνων. Στο κεφάλι έχουμε δύο ημισφαίρια (Φωτιάηλεκτροχημική λειτουργία).
Στο στήθος έχουμε 2 πνεύμονες (Αέρας), πιο κάτω έχουμε 2 νεφρά (Νερό) και μαζί με το μονό γεννητικό σύστημα (Γη) δημιουργούν πάλι το 7, σχηματικά σε ένα ιερό "V", που φέρει το σχήμα σύμβολο της θηλυκής αρχής. Στην αστρολογία ο 7ος οίκος αστρολογικά είναι αυτός του ΓΑΜΟΥ. Στην ιστορία του Τειρεσία, τα φίδια που χωρίζει, βρίσκονται σε ερωτική περίπτυξη. Περαιτέρω, το έβδομο ζώδιο, είναι ο ζυγός, σχήμα που παραπέμπει στο σχήμα του κηρυκείου, μόνο που στην θέση των φιδιών βρίσκονται οι ζυγοί...

Όπως προαναφέρθηκε, σύμφωνα με τον μύθο, ο Τειρεσίας τυφλώνεται από την Ήρα, αλλά ο Δίας του δίνει την δυνατότητα να βλέπει με τον Νου, την αθέατη πλευρά των πραγμάτων, συμβολίζοντας τον άνθρωπο που διευρύνει την συνειδητότητα του, έχοντας αντίληψη άλλων διαστάσεων.
Είναι προφανές λοιπόν πως η ιστορία του Τειρεσία «σημαίνει» πολλά περισσότερα από αυτά που είναι προφανή, και ευρέως γνωστά. Το δε κηρύκειο είναι ένα από τα αρχαιότερα και σημαντικότερα αρχετυπικά παγκόσμια σύμβολα. Μήπως για αυτό επιλέχτηκε ως ονομασία για το σύστημα αξιοποίησης οικονομικών πληροφοριών;
Στο σήμερα βέβαια, ο σύγχρονος Τειρεσίας υπηρετεί έναν άλλο Θεό το χρήμα, συμβολίζοντας τον μεγάλο αδελφό που ελέγχει και βλέπει τα πάντα..... !!!

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ - Πλωτίνος - Χλέτσος Βασίλης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ «ΣΑΤΑΝΑΔΕΣ» ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ - ΕΤΣΙ ΚΥΝΗΓΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΤΗΚΑΝ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ.

Ο Σοπενχάουερ είχε πει ότι οι θρησκείες είναι σαν τις κωλοφωτιές, έχουν ανάγκη το σκοτάδι για να λάμψουν. Πραγματικά, για όποιον έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του, σε όλες τις εποχές οι θρησκείες επέβαλλαν την αμάθεια και το σκοταδισμό.
Στο όνομα του Θεού δικαιολόγησαν την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, νομιμοποίησαν τη δουλεία, επικρότησαν την αμορφωσιά των λαών και δίδαξαν την υποταγή και την εγκαρτέρηση.  Πνευματικός σκοταδισμός και η ιδεολογική τρομοκρατία.

Ο χριστιανισμός έδωσε τα διαπιστευτήριά του μόλις άρχισε να αποκτά εξουσία, με αποτέλεσμα την πυρπόληση της Σεραπείου βιβλιοθήκης από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο Α' με επίσκοπο Αλεξανδρείας τον Θεόφιλο. Τον ακολούθησε, το 529, ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός, ο οποίος έκλεισε την Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα. Στις μαύρες του σελίδες καταγράφεται και ο τραγικός θάνατος της Υπατίας.

Στο Βυζάντιο, ο χριστιανισμός κυνήγησε λυσσαλέα όποια επιστημονική φωνή διατύπωνε κάτι που ξέφευγε από τα θεόπνευστα κείμενα της Εκκλησίας. Ο Μιχαήλ Ψελλός, λόγιος και φιλόσοφος, κατέστη γρήγορα ύποπτος στους εκκλησιαστικούς κύκλους, και ο πατριάρχης Ξιφιλίνος τον κατηγόρησε ότι ήθελε να ανατρέψει τον χριστιανισμό και να εισαγάγει τις δοξασίες του Πλάτωνα και του στωικού Χρυσίππου. Ο Μ. Ψελλός υποχρεώθηκε σε δημόσια ομολογία.

Ο Ιωάννης ο Ιταλός, καθηγητής Φιλοσοφίας στη θέση του Ψελλού, κατηγορήθηκε ότι δίδασκε αίρεση, ότι θεωρούσε την ύλη άναρχη και αδημιούργητη και ότι δεχόταν ως υπαρκτές τις πλατωνικές ιδέες. Παρ' όλο που δήλωσε μετάνοια, αρχικά περιορίστηκε σε μονή και κατόπιν καταδιώχθηκε γιατί θεωρήθηκε ότι η διδασκαλία του παρακινούσε στην επαναφορά της παλαιάς θρησκείας.

Ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων προσπάθησε ν' αναστήσει τον παλαιό ελληνικό βίο. Το αποτέλεσμα ήταν το έργο του «Νόμων Συγγραφή» να μη σώζεται ολόκληρο γιατί κάηκε έπειτα από απόφαση του Σχολάριου μόλις αυτός έγινε πατριάρχης.

Η Εκκλησία της Ελλάδας παρουσίασε τα ίδια στοιχεία του συντηρητισμού, της μισαλλοδοξίας και του σκοταδισμού με αυτά της Δύσης. Οι θετικές επιστήμες, τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, ήταν απαγορευμένα για τους ρασοφόρους ως πηγή αθεΐας.

Το έτος 1819 το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε «πατριαρχική εγκύκλιο» για την ανάσχεση της διάδοσης των φυσικομαθηματικών επιστημών με τίτλο «Περί της σημερινής κατάστασης των κοινών του γένους μας ελληνομουσείων (=σχολείων)» και κάλεσε πατριαρχική σύνοδο με στόχο «την καθαίρεσιν των φιλοσοφικών (=φυσικομαθηματικών) μαθημάτων». Από τη σύνοδο που συνήλθε τον Μάρτιο του 1821, μόλις λίγες ημέρες πριν από την έκρηξη της Επανάστασης, εξεδόθη κείμενο κατά των Μαθηματικών, της Φυσικής και των επιστημών γενικότερα.

Το πόσο προσπάθησε να «φρενάρει» η Εκκλησία τη διάδοση των Επιστημών και των Γραμμάτων του Γένους το μαρτυρά και η «Χριστιανική Απολογία» του διευθυντή της Πατριαρχικής Σχολής της Κωνσταντινουπόλεως Αθ. Πάριου, γραμμένη στα 1800: «Μακράν η διαλεκτική σχέση. Μακράν η πολύσχημος Γεωμετρία. Μακράν η κενέμφατος Άλγεβρα. Μακράν κάθε ανθρώπινη επιστήμη και μάθησις. Εις τα εξ αποκαλύψεως δεν ζητείται απόδειξις, αλλά πίστις».

Έτσι κυνηγήθηκαν, αφορίστηκαν δάσκαλοι και επιστήμονες που ήταν φορείς της επιστήμης και της λογικής σκέψης. Η μοίρα των πρωτοπόρων του ελληνικού διαφωτισμού δείχνει την αντιμετώπιση που είχαν από την «εθναρχούσα Εκκλησία».

Ο Μεθόδιος Ανθρακίτης (1650/60-1736) καταδικάστηκε το 1721 για τις φιλοσοφικές απόψεις του από το Πατριαρχείο και υποχρεώθηκε το έτος 1725 σε δημόσια καύση των χειρογράφων του.

Ο Ευγένιος Βούλγαρης (1716-1806) εισήγαγε στην Ελλάδα τη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών, της νεότερης φιλοσοφίας και της λατινικής γλώσσας. Οι ιερείς επιχείρησαν να τον λιθοβολήσουν στα Ιωάννινα και τον κυνήγησαν ως άθεο.

Ο Χριστόδουλος Παμπλέκης, λόγιος και δάσκαλος, αφορίστηκε το 1793 μετά το θάνατό του από τον πατριάρχη Νεόφυτο τον Ζ'.

Στις 23 Οκτωβρίου του 1839 ο Θεόφιλος Καΐρης αφορίζεται από την Εκκλησία. Τον οδηγούν σε μοναστήρι στη Σκιάθο όπου υπόκειται σωματικά και ψυχολογικά βασανιστήρια.

Ο Κωνσταντίνος Κούμας μπορεί να μην αφορίστηκε, αλλά κυνηγήθηκε ανελέητα.

Βέβαια, ούτε οι Ευρωπαίοι διαφωτιστές γλίτωσαν από τη μανία του ελληνικού εκκλησιαστικού μηχανισμού! Για παράδειγμα, το έτος 1776 «καταδικάστηκε» και «αναθεματίστηκε» πανηγυρικά από τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Σοφρώνιο Β', ο Βολταίρος και το ίδιο επαναλήφθηκε το έτος 1793 από τον πατριάρχη Νεόφυτο Ζ', δεκαπέντε χρόνια μετά το θάνατο του μεγάλου διανοητή! 

Ελένη Νικολαΐδου, Ελευθεροτυπία, 20/8/2011. (Απόσπασμα)
Η Ελένη Νικολαΐδου είναι ιστορικός, συντονίστρια του εκπαιδευτικού ενημερωτικού δικτύου alfavita.gr  

Πηγή: http://sfrang.blogspot.com/

ΔΑΙΔΑΛΟΣ και ΙΚΑΡΟΣ - Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΚΑΡΟΥ ΥΠΗΡΞΕ Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ – ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΙΔΕΑΣ

Η ιστορία της κατάκτησης του αέρα αρχίζει από τους αρχαιότατους χρόνους και βαδίζει παράλληλα με την πρόοδο του πολιτισμού. Ο άνθρωπος επεδίωξε να απαλλαγεί από τα δεσμά της φύσης και να κατακτήσει τον αέρα. Έχοντας σαν παράδειγμα τα πτηνά, που με τις πτέρυγές τους διασχίζουν τους αιθέρες, και έχοντας σαν όπλα του το νου και τη φιλοδοξία, πέτυχε να αναπληρώσει με τεχνικά μέσα όσα όργανα και ιδιότητες στερήθηκε από τη φύση και να πραγματοποιήσει σε μέγιστο βαθμό τα μεγαλεπήβολα σχέδιά του.

Πρωτοπόροι σε αυτή την ανθρώπινη κατάκτηση αναδείχτηκαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Τους Έλληνες πάντοτε προσέλκυε το δύσκολο και επικίνδυνο και όταν δεν κατόρθωναν να το πλησιάσουν και να το πραγματοποιήσουν, το πετύχαιναν με τη φαντασία τους στους μύθους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο στην αρχαιότητα αφθονούν οι πτήσεις στους αιθέρες θεών και ηρώων. Ο Ερμής και η Ίριδα συχνά πετούσαν ενώ ο Δαίδαλος και ο Ίκαρος μπορούν να θεωρηθούν οι πρώτοι μυθικοί αεροπόροι, που πέταξαν με ανθρώπινα και όχι με υπερφυσικά και θεία μέσα.

Κατά τη μυθολογία περίπου το -1400 ο βασιλιάς της Κρήτης Μίνωας θέλησε να κατασκευάσει ένα παλάτι τέτοιο που να μην υπάρχει άλλο παρόμοιο. Κάλεσε για αυτό το σκοπό από την Αθήνα τον ξακουστό τεχνίτη Δαίδαλο. Έτσι χτίστηκε το τεράστιο παλάτι στην Κνωσό. Ένα τεράστιο κτίριο με 1300 αίθουσες, αυλές και αποθήκες, διακοσμημένο με θαυμάσιες τοιχογραφίες. Ο Μίνωας όμως επειδή φοβήθηκε μήπως ο Δαίδαλος φτιάξει κάτι παρόμοιο και αλλού, με διάφορες προφάσεις δεν τον άφηνε να φύγει. Σύντομα όμως ο Δαίδαλος έπεσε στη δυσμένεια του βασιλιά της Κρήτης.

Οργισμένος ο Μίνωας απαγόρευσε οριστικά την αναχώρηση του Δαίδαλου και του νεαρού γιού του Ίκαρου, από την Κρήτη. Τον Ίκαρο είχε αποκτήσει ο Δαίδαλος με τη Ναυσικράτη, μια από τις δούλες του Μίνωα. Ο Δαίδαλος άρχισε να μηχανεύεται τρόπους για την απόδρασή τους. Η φυγή από θάλασσα ήταν αδύνατη. Αρματωμένα πλοία περιπολούσαν τα κρητικά παράλια. Μόνο από αέρα θα ήταν δυνατή η απόδρασή τους. Αλλά πώς;

Το εφευρετικό μυαλό του Δαίδαλου δεν άργησε να βρει τη λύση. Κατασκεύασε γιγάντια φτερά από κλαριά λυγαριάς και πανί και τα κόλλησε με κερί. Συμβούλεψε το γιο του πώς να πετάει, στερέωσε με κερί τα φτερά στους ώμους και πέταξαν μαζί πάνω από τα ψηλά βουνά της Κρήτης για την ελευθερία. Το θέαμα που αντίκρισαν ήταν μοναδικό και το ταξίδι στους αιθέρες ανεπανάληπτο. Για πρώτη φορά ο άνθρωπος έσχιζε το γαλάζιο ορίζοντα και κατακτούσε τους ουράνιους δρόμους. Άφηναν πίσω τους τη σκλαβιά και ταξίδευαν για τόπους μακρινούς κι ονειρεμένους. Σαν νιόβγαλτο πουλί, πλημμυρισμένο από ευτυχία, ο Ίκαρος πετούσε πότε ψηλά καλημερίζοντας τον ολόλαμπρο Ήλιο και πότε χαμηλά, δροσίζοντας τις φτερούγες του στα γαλανά νερά της θάλασσας. Μάταια ο πατέρας του του φώναζε να μην πλησιάζει τον ολόφωτο δίσκο του Ήλιου.

ΕΜΒΛΗΜΑ ΣΧΟΛΗΣ ΙΚΑΡΩΝ

ΑΜΕΣ ΔΕ Γ' ΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ

Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι από σας.

Το κακό ήρθε γρήγορα. Οι καυτές αχτίδες του Ήλιου μαλάκωσαν το κερί και έλιωσαν τα δεσίματα των φτερών. Ο άτυχος νέος έπεσε στη θάλασσα κοντά σε ένα νησί και πνίγηκε. Η μοίρα στάθηκε σκληρή για τον άμυαλο και απερίσκεπτο νέο. Ο Δαίδαλος, με πόνο ψυχής, κατέβηκε και περιμάζεψε το νεκρό σώμα. Το νησί που τάφηκε ονομάστηκε Ικαρία και το πέλαγος που πνίγηκε ο Ίκαρος, Ικάριο. Απαρηγόρητος ο Δαίδαλος έφθασε στην Κύμη, όπου έχτισε ναό προς τιμή του θεού Απόλλωνα, στον οποίο αφιέρωσε τα φτερά που του χάρισαν την ελευθερία.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο θάνατος του Ικάρου υπήρξε η πρώτη ελληνική προσφορά – θυσία στο βωμό της αεροπορικής ιδέας. Σε αυτό το μύθο των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων έχει στηριχθεί ο τίτλος των νεαρών σπουδαστών αεροπόρων και της Σχολής στην οποία φοιτούν και δείχνει την τόλμη και την αποφασιστικότητα που τους διακρίνει για την ελευθερία.

ΕΜΒΛΗΜΑ ΣΧΟΛΗΣ ΙΚΑΡΩΝ
ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ: Δυναμική σύνθεση Ικάρου και αεροπλάνου
ΡΗΤΟ: ΑΜΕΣ ΔΕ Γ' ΕΣΣΟΜΕΘΑ ΠΟΛΛΩ ΚΑΡΡΟΝΕΣ
ΕΠΕΞΗΓΗΣΗ : Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροι από σας

Λαϊκοί στίχοι, τους οποίους τραγουδούσαν οι αρχαίοι Σπαρτιάτες χορεύοντας...
Γέροντες : "Εμείς κάποτε είμασταν ρωμαλέοι, γενναίοι νέοι"
Άνδρες: "Εμείς όμως είμαστε τώρα, αν θέλεις δοκίμασε"
Νέοι: " Εμείς βεβαίως θα γίνουμε πολύ καλύτεροι από σας"

https://www.haf.gr , http://11istoria.blogspot.gr

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

Η φιλοσοφία γεννιέται τη στιγμή που κάποιοι άνθρωποι αρχίζουν να αντιμετωπίζουν κριτικά έναν τρόπο σκέψης καθολικά αποδεκτό μέχρι τότε. Αλλά μπορεί να υπάρξει και να εξελιχθεί μόνον στον βαθμό που οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν κριτικά τους νέους τρόπους σκέψης που τους προτείνονται. Η εξέλιξη της φιλοσοφίας είναι απόλυτα συνδεδεμένη και εξαρτημένη από το γεγονός πως οι Έλληνες φιλόσοφοι γνώριζαν και ασκούσαν κριτική στις απόψεις των άλλων στοχαστών.

Ο «ανταγωνισμός» αυτός ανάμεσα στους φιλοσόφους και στις θεωρίες τους, ο οποίος ταιριάζει άλλωστε απόλυτα και με το αγωνιστικό πνεύμα που χαρακτηρίζει κάθε πλευρά της ελληνικής κοινοτικής ζωής, καλλιέργησε τελικά την κριτική σκέψη, την επιχειρηματολογία, την παρατηρητικότητα, στοιχεία χωρίς τα οποία δεν υπάρχει ούτε φιλοσοφία ούτε επιστήμη.

Οι Έλληνες αποδέχονται την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, τη συζήτηση και την κριτική. http://www.ekivolos.gr/

"Για την υγιή φιλοσοφία, αξία έχουν οι αποδείξεις. Οι αληθινοί φιλόσοφοι, δεν είναι δογματικοί, ούτε αποδέχονται την αλήθεια εκ των προτέρων αξιωματικά, αλλά μόνο εκ των υστέρων κριτικά. Με άλλα λόγια ζητούν αποδείξεις και όχι λόγια". Παναγιώτης Κορδικάς (1762-1827).

Η Φιλοσοφία είναι η έρευνα της Αλήθειας και φώς της Αλήθειας η απόδειξη. Και της απόδειξης αρχή ο συναπτόμενος συλλογισμός. Και κανένα πράγμα δεν υπάρχει χωρίς αιτία και κανένας συλλογισμός δίχως λογική προϋπόθεση.

ΤΟ «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΘΑΥΜΑ»

Για αρκετούς αιώνες, η ευρωπαϊκή φιλολογία και η ευρωπαϊκή ιστοριογραφία αντιμετώπιζαν το αρχαιοελληνικό παρελθόν ως «θαύμα». Η λαμπρή περίοδος από τον -8ο περίπου έως και τον -4ο αιώνα θάμπωνε όσους έρχονταν σε επαφή με τα έπη του Ομήρου, τη λυρική ποίηση, τα τραγικά και κοσμικά έργα της Αθήνας, με τη Φιλοσοφία από τον Θαλή μέχρι και τον Αριστοτέλη, με τη γλυπτική και την αρχιτεκτονική, με τη ρητορική και την πολιτική σκέψη. Αυτό που κυρίως εξέπληττε δεν ήταν τόσο η ιδιοφυία του ενός ή του άλλου ποιητή, το ταλέντο του ενός ή του άλλου καλλιτέχνη, η βαθύνοια και η πρωτοτυπία της σκέψης του ενός ή του άλλου στοχαστή, όσο το ίδιο το γεγονός της ανάδειξης τρόπων σκέψης και έκφρασης μοναδικών μέχρι τη στιγμή εκείνη στην ιστορία της ανθρωπότητας. «Θαύμα» όμως είναι κάτι που αδυνατούμε να ερμηνεύσουμε, ένα φαινόμενο του οποίου οι αιτίες θεωρούνται υπερφυσικές, ένα γεγονός πέρα από τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης.

Η συνεισφορά των Ελλήνων στον ανθρώπινο πολιτισμό είναι όντως μοναδική, είναι όντως θαυμαστή, το να την αντιμετωπίζουμε όμως ως θαύμα, δηλαδή ως κάτι το ανεξήγητο, είναι, αν μη τι άλλο, μια στάση που ακυρώνει την ίδια την Ελληνική συμβολή στην ανθρώπινη σκέψη. Γιατί αυτό που κυρίως προσέφεραν οι Έλληνες στον πολιτισμό είναι η αναζήτηση «φυσικών» και όχι «υπερφυσικών», λογικών και όχι αυθαίρετων αιτίων στα φαινόμενα της φύσης και της ιστορίας. Ήδη στα έργα του Ομήρου, τα πρώτα αυτά μνημεία της ελληνικής γλώσσας και της ελληνικής ποίησης, παρατηρούμε μια σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση τόσο με το μυκηναϊκό παρελθόν (όπως μπορούμε να το αποκαταστήσουμε μέσα από τα πορίσματα της αρχαιολογίας) όσο και με τις παραδόσεις των άλλων λαών της Μέσης Ανατολής:  γιατί το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της ομηρικής επικής ποίησης είναι το γεγονός πως, ενώ κινείται μέσα στα πλαίσια της παραδοσιακής θρησκείας, έχει κιόλας την τάση να απομακρύνει το μυστηριώδες και να προβάλει τις λογικές σχέσεις.

«Θαύμα», λοιπόν, αλλά ένα θαύμα δημιουργημένο από ανθρώπους και από ιστορικές συνθήκες. Η ελληνική σκέψη μπορεί και πρέπει να αποτελεί το αντικείμενο της κριτικής σκέψης των νεοτέρων, στον ίδιο βαθμό που μπορεί και πρέπει να αποτελεί διαρκή πηγή έμπνευσης.

http://www.ekivolos.gr/

«Ωχ! Εδώ τώρα τι απαντάμε;»

«Εάν κάποιος πατέρας νομίζει ότι είναι ντροπή που η κόρη του έμεινε γεροντοκόρη, και έτσι πρέπει να γίνει, ότι θέλει ας κάνει. Δεν αμαρτάνει. Ας παντρευτούν»

36 Εἰ δέ τις ἀσχημονεῖν ἐπὶ τὴν παρθένον αὐτοῦ νομίζει, ἐὰν ᾖ ὑπέρακμος, καὶ οὕτως ὀφείλει γίνεσθαι ὃ θέλει ποιείτω· οὐχ ἁμαρτάνει· γαμείτωσαν.  (Προς Κορινθίους Α', 7: 36)

ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Α΄ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΥΛΟΥ

http://www.greatlie.com

Η ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΛΗΜΝΟΥ

Κατά την φετινή (2017) καλοκαιρινή επίσκεψη μου στο μεγαλό νησί του Βορείου Αιγαίου την Λήμνο, είχα την δυνατότητα να πραγματοποιήσω επιτόπιες έρευνες, μέσα από τις οποίες ανακάλυψα πράγματα τα οποία θα ήθελα να μοιραστώ με όλους τους Συνέλληνες που έχουν καθαρή Ελληνική συνείδηση.

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία = (πανάρχαια ιστορία) η Λήμνος είναι το νησί του Ηφαίστου, επειδή ο Ζεύς θύμωσε μαζί του διότι πήρε το μέρος της Ήρας σε έναν από τους καβγάδες τους, τον έπιασε από το πόδι και τον πέταξε στο ΆΠΕΙΡΟ.

Σε διάστημα μιας μέρας ο Ήφαιστος έπεσε στην Λήμνο και γι'αυτόν τον λόγω ονομάστηκε "Νήσος ιερά του Ηφαίστου"!!! Από τότε ο Ήφαιστος έμεινε κουτσός.

Επίσης στο νησί λατρευόταν και η Λήμνια ΑΘΗΝΑ, που την παρίσταναν ειρηνική και με ακάλυπτο κεφάλι.

Σύμφωνα με τις διάφορες περιγραφές, η ΘΕΑ ΑΘΗΝΑ δεν φορούσε κράνος, είχε δηλαδή το κεφάλι ακάλυπτο και εμφανιζόταν ως ΘΕΑ ειρηνική.

Απο την περιγραφή του Λουκιανού το άγαλμα της θεάς Αθηνάς ήταν χάλκινο και ήταν ένα από τα καλύτερα έργα του Φειδία. Υπάρχουν πολλά αντίγραφα του αγάλματος αυτού. Το καλύτερο βρίσκεται στο Μουσείο της Δρέσδης και το κεφάλι του στο Μουσείο της Βολωνίας.

Σύμφωνα με τον Όμηρο, οι πρώτοι κάτοικοι της Λήμνου ονομάζονταν Σίντιες και ήταν σιδηρουργοί, Θεράποντες του Ηφαίστου και των Καβείρων.

Αργότερα επικράτησαν οι Μινύαι, που ήταν από τους πιό αρχαίους λαούς της ηπειρωτικής Ελλάδος. Η εγκατάσταση τους συμπίπτει με τον πλού των Αργοναυτών, γι'αυτό μυθολογείται πως ήταν απόγονοι ενώσεως των Αργοναυτών με τις γυναίκες του νησιού. (Υπάρχει και αναφορά του Ηροδότου για Πελασγική καταγωγή).

Επειδή όμως οι γυναίκες της Λήμνου (Λημνιάδες) έδειξαν ασέβεια προς την Θεά Αφροδίτη και την λατρεία της (και η Αφροδίτη λατρευόταν στο νησί της Λήμνου), η θεά έκανε το σώμα τους να αναδίδει μία φοβερή δυσοσμία. Οι άντρες τους, μη μπορώντας να τις υποφέρουν, έπιασαν σχέσεις με γυναίκες που είχαν φέρει απο την Θράκη. Οι Λημνιάδες τότε, για να εκδικηθούν, σκότωσαν όλους τους άνδρες της Λήμνου, εκτός από τον Θόαντα που τον έσωσε η κόρη του Υψιπύλη, βασίλισσα του νησιού. Ο φόνος αυτός ονομάστηκε "Λήμνου κακόν" και έτσι λεγόταν από τότε κάθε ανάλογο έγκλημα.

Στην πόλη Μύρινα της Λήμνου (στην οποία έκανα επιτόπια έρευνα) η οποία είναι συνδεδεμένη ιστορικά από τα πανάρχαια χρόνια με τον "λόφο του Μονοπετρου"(βλέπε φωτογραφία) όπως λέγεται σήμερα, στον "Ρωμέικο γιαλό" όπου υπήρχε ο Ναός της Αφροδίτης !!!

Σήμερα τα θεμέλια του Ναού της Αφροδίτης είναι σε πλήρη εγκατάλειψη, ξεχασμένα, μέσα στα σκουπίδια και με την βλάστηση να έχει καλύψει τα πάντα.

Θεωρώ πως το μέρος αυτό (με την πλούσια ιστορία του) πρέπει να προστατεύει και να αναδειχθεί μέσα από την ευαισθητοποίηση όλων μας, αλλά κυρίως και πολύ περισσότερο από την ίδια την πολιτεία.

Τμήμα απο τα θεμέλια του Ναού της Αφροδίτης.

Κάτω από αυτές τις λαμαρίνες και τα χόρτα βρίσκεται ο Ναός της Αφροδίτης.

Ο "λόφος Μονοπετρου" όπως λέγεται σήμερα (στην περιοχή "Ρωμέικος γιαλός"),

 όπου βρίσκεται ο Ναός της Αφροδίτης στην πόλη Μύρινα της Λήμνου.

Με ΦΙΛΟΤΗΤΑ και ΕΚΤΙΜΗΣΗ

ΧΟ'Ι'ΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ

Πηγή: ΕΛΛΑΝΙΑ ΠΥΛΗ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ

Η ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΤΟΣΟ ΙΣΧΥΡΟΥ ΚΑΙ ΣΥΧΝΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΗΝ ΣΕΙΣΜΟΛΟΓΙΑ.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΗΚΕΣ ΠΟΛΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΙΤΑΛΙΑΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ.

ΕΚΕΙ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ "ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΣΕΙΜΟΛΟΓΟΙ" ΠΟΥ ΕΘΕΣΑΝ ΩΣ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ, ΛΟΓΩ ΟΤΙ ΟΙ ΣΕΙΣΜΟΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΟΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣΑΝ.

ΟΙ ΙΩΝΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΝ ΠΡΩΤΟΙ ΜΕ ΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΣΕΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΤΥΠΩΣΑΝ ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.

ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ ΠΕΡΙ ΣΕΙΣΜΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΣΕ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΓΕΩΓΡΑΦΩΝ.

Πηγή: ΕΛΛΑΝΙΑ ΠΥΛΗ  ,  Ellenos Ellen

ΠΕΙΣΙΣΤΡΑΤΟΣ, (- 605 με -527 ) Ο ΠΡΩΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΕΠΕΔΙΩΞΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ!

Είναι γνωστή η αντίθεση και η εχθρότητα των Φοινίκων, των Γεφυραίων και των Εβραίων κατά της Ελληνικής φυλής.
Τα κείμενα των Αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων περιέχουν άπειρες αποδείξεις για την αδυσώπητη έχθρα των Φοινίκων κατά των Ελλήνων (βλέπε "προϊστορία και ιστορία" του τόμου ΕΛΛΑΣ της εγκυκλοπαίδειας του "ΗΛΙΟΥ").
Δεν είναι άγνωστο ότι τους στόλους των Φοινίκων, γενικά χρησιμοποίησαν οι Πέρσες, ο Δαρείος και ο Ξέρξης για τις ναυτικές μεταφορές τους, και τις πολεμικές επιχειρήσεις τους, κατά των εκστρατειών τους κυρίως στην Ελλάδα, αλλά και κατά την περίοδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι Εβραίοι επιμελώς πάντοτε κρύβονταν πίσω από των ομοφύλων και συγκατοίκων Φοινίκων, αφού ζούσαν στις ίδιες με τους Φοίνικες περιοχές. (Βλέπε αρχαία ιστορία τόμου "ΕΛΛΑΣ" της εγκυκλοπαίδειας του "ΗΛΙΟΥ").

Γεφυραίοι ήταν ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτων οι οποίοι δολοφόνησαν τον Ίππαρχο στην Αθήνα, (κατά την συμπλοκή εφονεύθη ο Αρμόδιος από την φρουρά του Ιππάρχου ενώ ο Αριστογείτων κατόρθωσε να ξεφύγει, αλλά αργότερα τον έπιασαν και θανατώθηκε απ' τον Ιππία, αδελφό του Ιππάρχου με βασανιστήρια), όχι για να απαλλάξουν τους Αθηναίους από τον τύρρανο, αλλά για να βγάλουν από την μέση τον υιό (Ίππαρχο) και συνεχιστή της προσπάθειας του Πεισίστρατου.

Ο Πεισίστρατος ήταν ο εμπνευστής και αυτός που επιδίωξε να συγκεντρώσει το σύνολο των διάσπαρτων αρχαίων κειμένων που αποτελούν την προϊστορία της Ελληνικής φυλής, με βαθύτερο σκοπό, την συγκέντρωση των διαφόρων Ελληνικών φυλών σε ένα ενιαίο Έθνος.
Αυτή του η επιδίωξη δεν ήταν αρεστή στους Φοίνικες διότι ήθελαν του Έλληνες διηρημένους.
Πολλές διεισδύσεις είχαν επιχειρήσει οι Φοίνικες κατά την εποχή εκείνη, ως "Γεφυραίοι" όπως επί Κάδμου στην Θήβα και ταυτοχρόνως περίπου και στην Αθήνα, όπου είχαν εγκατασταθεί.

Οι περίφημοι δήθεν τυραννοκτόνοι, Αρμόδιος και Αριστογείτων (Γεφυραίοι) που τόσο διαφημίστηκαν ως υπερασπιστές της δημοκρατίας και της Ελευθερίας στην Αθήνα, διότι δολοφόνησαν τον Ίππαρχο, ( υιό του Πεισίστρατου) ενώ πρόκειται περί ερωτικής εκδικήσεως, επειδή ο Ίππαρχος είχε φίλη την αδελφή του Αρμόδιου, ( βλέπε "Η αληθινή Προϊστορία" Ι.ΠΑΣΣΑ) δεν της επέτρεψε ίσως, να μετάσχει ως συνοδός Παρθένος, που δεν ήταν, στην εορτή των Παναθηναίων.

Κυρίως όμως οι Φοίνικες Γεφυραίοι, μισούσαν τον Ίππαρχο και ήθελαν να βάλουν εμπόδια στο έργο του, επειδή συνέχιζε την συλλογή και την καταγραφή των διαφόρων ραψωδιών των πανάρχαιων Ελλήνων ποιητών και κυρίως των Ορφικών, που διεσώθησαν μέχρι της εποχής εκείνης από στόμα σε στόμα ή γραμμένα επί λεπτών σανίδων οι οποίες έδειχναν την πανάρχαια ύπαρξη και συνέχεια της Ελληνικής φυλής, που ήθελαν οι Φοίνικες να την εξοντώνουν, μαχόμενοι πάντοτε κατά των Ελλήνων και διεκδικώντας την κυριαρχία της ανθρωπότητας.

Επεδίωξε ο Ίππαρχος να εμφανίσει  την από των προϊστορικων χρόνων καταγωγή και ενότητα του Ελληνισμού, όπως προηγουμένως ο πατέρας του Πεισίστρατος, είχε φροντίσει να καταγράφουν τα Ομηρικά έπη και τα ποιήματα του Ησιόδου.
Η ενέργεια αυτή των Πεισιστρατιδών είχε καταπολεμηθεί από τους Φοίνικες, από την εποχή εκείνη, επειδή επεδίωκαν την διάσπαση και την διάλυση του Ελληνισμού, διότι ήταν ή μόνη ισχυρή δύναμη, που εμπόδιζε τα σχέδια των Φοινίκων - Γεφυραίων προς την παγκόσμια επικράτηση, κάτι που το βλέπουμε και στην εποχή μας σήμερα.

Φανερό είναι επίσης ότι από την εποχή εκείνη οι Φοίνικες  δρούσαν με καταχθόνιες μεθόδους κατά των Ελλήνων αποκρύπτοντας επιμελώς, όπως πράττουν και σήμερα, όχι μόνο την εθνικότητα τους, αλλά και τους πραγματικούς σκοπούς τους, όπως μας αποδεικνύει και η περίπτωση με τους Πεισιστρατίδας και την δολοφονία του Ιππάρχου, την οποία είχαν πετύχει οι Γεφυραίοι  να εμφανίσουν, ως "υπεράσπιση της δημοκρατίας" στην Αθήνα, ενώ πρόκειται περί εγκλήματος κατά του Ελληνισμού.

Αστέριος Χοϊλούς.  Συγγραφέαςτου βιβλίου «ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ»

«ΚΙ ΑΝ ΕΞΕΡΑΘΗ ΤΟ ΚΛΑΡΙ, ΠΑΝΤΑ ΧΛΩΡΗ ΕΙΝ’ Η ΡΙΖΑ» - ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΒΑΛΑΩΡΙΤΗΣ -

Τι κοινότατον; Ελπίς. Και γαρ οις άλλο μηδέν, αύτη παρέστη.
Τι είναι το πιο συνηθισμένο; Η ελπίδα. Ακόμα και όλα έχουν χαθεί, αυτή μένει.
Θαλής ο Μιλήσιος

Ερωτηθείς τι έστιν ελπίς, « Εγρηγορότος», είπεν, «ενύπνιον. »
Όταν ρωτήθηκε τι είναι ελπίδα; «Το όνειρο ενός ξύπνιου»
Αριστοτέλης (από τον Διογένη Λαέρτιο)

Εάν μη έλπηται ανέλπιστον, ουκ εξευρήσει.
Αν δεν ελπίζεις το ανέλπιστο, δεν θα το βρεις.
Ηράκλειτος

Ελπίς γαρ η βόσκουσα τους πολλούς βροτών.
Η ελπίδα τρέφει τους περισσότερους ανθρώπους
Σόλων

Κι αν εξεράθη το κλαρί, πάντα χλωρή είν’ η ρίζα.
Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις και στις ελπίδες.
Γεώργιος Δροσίνης

ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΙΝΑΙ ΒΑΘΥ, ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ Τ’ ΑΣΤΕΡΙΑ

http://www.gnomikologikon.gr

Χοϊλούς Αστέριος: Η ΟΥΡΑΝΙΑ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΧΟΪΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ. Συγγραφέας του βιβλίου: ΟΤΑΝ Ο ΜΥΘΟΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ellenos Ellen

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΒΑΤΕ… ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ!

Ο Κολοκοτρώνης πρωτοπάτησε το πόδι του στη Μάνη, αρχίζοντας η Επανάσταση. Από εκεί τράβηξε με Μανιάτες και Μεσσήνιους για την Τριπολιτσά, με σκοπό να την πολιορκήσει. Στο δρόμο, με το πρώτο τουφέκι που κάνανε με τους Τούρκους, ο κόσμος άμαχος κι άπειρος φοβήθηκε και σκόρπισε. Οι άλλοι καπετάνιοι είπανε στον Κολοκοτρώνη:

 -Τι θα κάνουμε πια εδώ; Να πάμε κατά το Λιοντάρι, να δούμε τι γίνεται κι εκείνος ο κόσμος.

- ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ! είπε ο Κολοκοτρώνης. ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΡΑΒΑΤΕ. ΕΓΩ ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ, ΝΑ ΜΕ ΦΑΝΕ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΜΕ ΞΕΡΟΥΝΕ.

(Ο Γέρων Κολοκοτρώνης, Φιλήμονος Δοκίμιον Ιστορικόν) συλλογή Γ. ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ από το βιβλίο “ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ – ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ – ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ” Εκδόσεις ΔΑΜΙΑΝΟΣ 

Ο Δρόσος Κόκκινος, αγωνιστής του ‘21, αφηγείται την παρακάτω σκηνή:

Ήμην εις την σκηνήν του Καραϊσκάκη και υπηρέτουν αυτόν συντρώγοντα μετά του Γενναίου -του υιού του Θ. Κολοκοτρώνη- ότε ήκουσα τον εξής διάλογον:

 -ΓΕΝΝΑΙΕ, του λέγει ο Καραϊσκάκης, ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΗΣ ΤΗΝ ΧΑΡΙΝ ΝΑ ΜΗΝ ΕΚΤΙΘΕΣΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΜΑΧΑΣ.

-ΣΥ, ΓΙΑΤΙ ΕΚΤΙΘΕΣΑΙ; του λέγει ο Γενναίος.

-ΈΤΣΙ ΤΟ ΛΕΩ ΚΙ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ, απήντησεν ο Καραϊσκάκης.

-ΑΝ ΠΑΣ ΕΣΥ, ΠΑΕΙ Ο ΓΕΡΟΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΠΑΗ Ο ΓΕΡΟΣ ΠΑΕΙ Η ΕΛΛΑΣ, ΕΝΩ ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟ ΕΘΝΟΣ.

(“Η δίκη του Θ. Κολοκοτρώνη” Εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ) 

Η ΓΛΩΣΣΟΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΗ «ΓΡΑΦΗ» ΓΚΙΚΛΙΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΦΩΝΗΕΝΤΩΝ ΣΤΗΝ ΓΡΑΠΤΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ ΒΛΑΒΗ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Καθηγητής Παπαμαρινόπουλος: «Όταν οι νέοι μιλούν με αυτόν τον απίστευτο τρόπο, κάνουν ζημιά στην αριστερή πλευρά του εγκεφάλου τους» … «…αργότερα όταν θα έρθει η ώρα των στρατηγικών αποφάσεων, θα δυσκολευτούν…»

Καθηγητής Παπαμαρινόπουλος,  Η επιδραση της Αρχαίας Ελληνικής στον εγκέφαλο.

Ολόκληρη η εκπομπή εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=Dik8dSi-yRQ

Η ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ό Σπ.Τρικούπης (έργο: «Ιστορία τής Ελληνικής Επαναστάσεως») καταλήγει: «Επαναλαμβάνοντας ότι τό Πατριαρχείο εχρησιμοποιήθη ώς όργανο υπέρ τής εξωτερικής πολιτικής τού Οθωμανικού Κράτους».

Ενώ ό Ακαδημαϊκός Διον. Κόκκινος (έργο: «Η Ελληνική Επανάστασις») λέγει: «Πέντε ράσα συρόμενα ακόμη είς τήν προέκτασιν τής λάσπης τής δουλείας καί αποδιωχθέντα από τόν άνεμον τής ελευθερίας πού έπνεεν είς αυτόν τόν τόπον».

21 Οκτωμβρίου τού 1848 ό Ν.Ι.Σαρίπολος Ακαδημαϊκός μιλά γιά χάσμα ανάμεσα στόν Αρχαίο Ελληνικό κόσμο καί στόν νεώτερο.

Ό Δ.Σ.Στρούμπουλος Καθ.Φυσικής τόν Σεπτέμβριο τού 1858 στόν Πρυτανικό του λόγου στίς γνώσεις τών Ελλήνων περί φυσικής αναφέρει τό Βυζάντιο γιά νά τονίση μόνον τήν οπισθοδρόμησιν πού υπέστη ό Ελληνικός Πολιτισμός.

Ό Μ. Ποτλής Καθ. Εκκλησιαστικού Δικαίου 1859 λέγει πώς απίστευτον μέν αλλά δυστυχώς αληθέστατον, ουδεμία επιστημονική επίδοσις αναφαίνεται καθ’όλην τήν μακράν ταύτην περίοδον.

Ό Π. Καλλιγάς τό 1868 καταδικάζει τήν Αυτοκρατορία ώς ολέθρια καί καταστρεπτική.

Ιακωβάκης Ρίζος Νερόπουλος, Σπύρος Βαλέτας πιό επίσημα από τόν Ρίζο, θεωρούν χρέος των νά καταδικάσουν τό Βυζάντιο τό 1836.

Ό Εμανουήλ Αντωνιάδης τό 1857 στήν εφημερίδα «Αθήνα» αναφέρει πώς τό Βυζάντιο ήταν προωρισμένον νά ευνουχίση τόν ανθρώπινον νούν.

Τόση αμάθεια καί τόσα συμφέροντα εκίνησαν πολλάκις τόν κάλαμο τού κλήρου τής βαρβάρου εποχής εκείνης.

Στο Βυζάντιο δεν μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη των θετικών επιστημών. Έχουν πια χαθεί και στοιχειώδεις γνώσεις. Οι λιγοστοί ερευνητές πέφτουν συνήθως θύματα του άγριου κυνηγητού ηγετών της Εκκλησίας, που γεμάτοι αντιεπιστημονική προκατάληψη εναντιώνονται σε οτιδήποτε δεν αναφέρεται στα Ιερά Κείμενα.

Οι μελετητές του Βυζαντίου ακολουθούν σχεδόν αποκλειστικά θεολογικές-θεωρητικές κατευθύνσεις. Αμυδρές αντανακλάσεις των θετικών επιστημών παρουσιάζονται με κάποια μικρής σχετικά σημασίας τεχνολογικά επιτεύγματα (π.χ. το «υγρό πυρ» των βυζαντινών).

Η άγνοια βασιλεύει. 

Τα άστρα θεωρούνται φαναράκια που ο Θεός τοποθέτησε στον ουρανό για να φωτίζουν τις νύχτες των ανθρώπων, η Γη θεωρείται επίπεδη. 

Ο Κοσμάς ο Ινδοπλεύστης στο έργο του “Χριστιανική Τοπογραφία του Σύμπαντος” (!!!;;;), διαβεβαιώνει ότι η Γη είναι επίπεδη και ότι νυχτώνει όταν ο Ήλιος κρύβεται πίσω από ένα μεγάλο βουνό που βρίσκεται στα όρια του Σύμπαντος. 

Αντίθετα όλα τα κείμενα που αναφέρουν ότι η Γη είναι σφαιρική και αποτελεί μόλις ένα μικρό κομμάτι του Σύμπαντος, χαρακτηρίζονται παράνομα, επειδή μειώνουν το λυτρωτικό έργο του Χριστού σ’ ένα τόσο μικρό κόσμο.

Καταδικάστηκαν 219 επιστημονικές προτάσεις, περισσότερες απ’ τις οποίες ανήκαν στον Αριστοτέλη επειδή θεωρούνταν καθαρά θεολογικές (π.χ. για το αν η πρώτη Αιτία μπορούσε να δημιουργήσει παραπάνω από έναν κόσμους). 

Επιστημονικές θέσεις άλλων εκτός του Αριστοτέλη Αρχαίων φιλοσόφων και επιστημόνων είχαν απορριφθεί προ πολλού.

 http://alithislogos, http://enneaetifotos

O ΧΟ'Ι'ΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΙΟΣ συγγραφέας-ερευνητής, καλεσμένος στο ιντερνετικό ραδιόφωνο albedo 14 (18/3/2017) στην εκπομπή "ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΗΣ".

O ΧΟ'Ι'ΛΟΥΣ ΑΣΤΈΡΙΟΣ συγγραφέας-ερευνητής, καλεσμένος στο ιντερνετικό ραδιόφωνο albedo 14 (18/3/2017) στην εκπομπή ΔΙΑΜΑΝΤΑΡΑ-ΚΑΡΠΟΔΙΝΗ 
"ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ".
Η θεματολογία μας ήταν "Η εγκατάλειψη των Αρχαιοτήτων στην Ελλάδα".