«ΕΦΟΣΟΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ ΟΛΟΙ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΙΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ» - ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΜΟΝΟΣ ΜΕΓΑΣ

Ο εξαίρετος βιογράφος, του Μεγίστου της οικουμένης, ο Αρριανός, στο έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβασις» περιγράφει (άλλο) ένα περιστατικό στο οποίο καθιερώνεται το μεγαλείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Αλέξανδρος στην επιστροφή του από την εκστρατεία στην Ινδική, με τους στρατιώτες του διέσχισε την έρημο της Γεδρωσίας. Μια περιοχή άνυδρη και εξαιρετικά δύσκολη.

Αρριανού, «Αλεξάνδρου Ανάβασις», βιβλίο έκτο, 26. Διαβάζουμε:  

«Θεωρώ πως σε τούτο το σημείο πρέπει να αναφερθώ σε μια πράξη του Αλεξάνδρου, που δεν είναι λιγότερο αξιόλογη από άλλα επιτεύγματα. Το στράτευμα περπατούσε καταμεσής της ερήμου και η ζέστη ήταν τρομερή. Βιάζονταν να φτάσουν σε μέρος με νερό, αλλά αυτό απείχε πολύ ακόμη. Ο Αλέξανδρος, καταβεβλημένος από την δίψα, προχωρούσε μπροστά πεζός, αν και δυσκολευόταν πολύ. Όταν όμως έβλεπαν ο ένας τον άλλον να υποφέρει, άντεχαν καλύτερα και τη δική τους  ταλαιπωρία, πράγμα συνηθισμένο σε τέτοιες  καταστάσεις. Κάποιοι ψιλοί παρέκλιναν από την πορεία των υπολοίπων και έψαξαν για νερό.

Πραγματικά ανακάλυψαν μια μικρή πηγή σε μια ρηχή χαράδρα. Συγκέντρωσαν λοιπόν το νερό και το πήγαν στον Αλέξανδρο σαν να του πήγαιναν ένα πολύτιμο δώρο. Φτάνοντας, το έβαλαν σε ένα κράνος και το έφεραν στον βασιλιά. Εκείνος το πήρε, τους μίλησε με λόγια επαινετικά για την πράξη τους και μετά μπροστά σε όλους, το έχυσε! Ήταν τέτοιο το κουράγιο που πήραν οι άνδρες από αυτή την ενέργεια, που φάνηκε σαν να ήπιαν όλοι από το νερό που εκείνος έχυσε. Ίσως αυτό το περιστατικό να είναι αφορμή για να μιλήσω εγκωμιαστικά για τον Αλέξανδρο και να επαινέσω την υπομονή και την αρχηγική του προσωπικότητα.

Εκεί το στράτευμα υπέστη κι άλλο πλήγμα. Κάποια στιγμή οι οδηγοί δήλωσαν πως είχαν χαθεί γιατί η άμμος είχε μετακινηθεί και είχαν χαθεί τα σημεία αναφοράς. Αυτά τα σημεία είναι αδύνατον να βρεθούν μέσα σε τόση άμμο, που είναι παντού η ίδια. Και ούτε υπάρχουν δένδρα, όπως συμβαίνει συνήθως, ούτε οι λόφοι είναι αμετακίνητοι. Επιπλέον, δεν είχαν μάθει να προσανατολίζονται τη μέρα με τον ήλιο και την νύχτα με τα άστρα, αυτό που κάνουν οι ναυτικοί με τις Άρκτους, οι Φοίνικες με τη Μικρή και όλοι οι άλλοι με τη Μεγάλη. Ο Αλέξανδρος προσανατολίστηκε σωστά και πήγε αριστερά μαζί με μερικούς ιππείς. Οι πιο πολλοί δεν άντεξαν τη ζέστη κι αυτός συνέχισε με πέντε μόνο άτομα. Αργότερα έφτασαν και οι υπόλοιποι.

Όταν μετά από τρεις μέρες έφθασαν σε μέρος με πόσιμο νερό (ποταμός ΄Ωξος) ο Αλέξανδρος περίμενε να πιούν όλοι οι στρατιώτες του και ήπιε τελευταίος! …

Για επτά μερόνυχτα πορεύτηκαν παραθαλάσσια. Έπειτα, οι οδηγοί ξαναβρήκαν το δρόμο και προωθήθηκαν και πάλι στην ενδοχώρα».

Αρριανού, «Αλεξάνδρου Ανάβασις», βιβλίο έκτο, 26.

-----------------------------------------

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ!!!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 13 ΙΟΥΝΙΟΥ Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΕΡΑΣΕ ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ!!!

ΕΙΚΟΝΑ: Αλέξανδρος. Μαρμάρινο αντίγραφο του -1ου αιώνος, από το πρωτότυπο του Λύσιππου.  Ένα από τα πιο ακριβή αντίγραφα. (Ny Carlsberg, Copenhagen).

Το -323 εκπνέει στην Βαβυλώνα, σε ηλικία 33 ετών, ο μέγιστος ηγέτης των αιώνων, το κεραύνιο δόρυ και ο φωτοβόλος πυρσός του Ελληνισμού, το θείο τέκνο του Διός, ο Μέγας στρατηλάτης και κοσμοκράτωρ ο Μέγιστος της οικουμένης Αλέξανδρος.

Ο Μέγιστος των Ελλήνων Αλέξανδρος εγεννήθη την 6ην ημέραν του Αττικού μηνός Εκατομβαιώνος, τον οποίον οι Μακεδόνες ονόμαζαν Λώον. Την ημέραν αυτήν οι σημερινοί μελετητές των ημερολογίων ταυτίζουν με την 20ην Ιουλίου.
Την 6ην του Λώου μηνός λοιπόν, ο Πλούταρχος στην βιογραφία του Αλεξάνδρου αναφέρει ότι εσημειώθησαν δύο γεγονότα. Το ένα γεγονός, λαμπερόν και υπέροχον δια τον κόσμον ολόκληρον, ήταν η γέννησις του Αλεξάνδρου και το δεύτερον, άκρως αντίθετον, αρνητικόν και αποτρόπαιον, ήταν ο εμπρησμός του Ναού της Εφεσίας Αρτέμιδος από τον Ηρόστρατον.
Η φύσις έδινε με το σημείον αυτό, σε όλο της το μεγαλείον, την αντίθεσιν η οποία χαρακτηρίζει τον κόσμον μας!

Ηρακλείδης απ' τόν πατέρα του, απ' τήν γενιά τού Κάρανου (απόγονος τού Ηρακλή) καί Αιακίδης απ' τήν μητέρα του, απ' τήν γενιά τού Νεοπτόλεμου (γυιού τού Αχιλλέα).

Οι γονείς του Φίλιππος καί Ολυμπιάδα μυήθηκαν μικροί στά Καβείρια μυστήρια στή Σαμοθράκη κι εκεί αλληλοερωτεύθηκαν.

Όταν ο Αλέξανδρος κατάφερε νά ιππεύσει τόν Βουκεφάλα, ενώ οι άλλοι δέν μπόρεσαν, ο Φίλιππος μέ δάκρυα χαράς τού είπε: " ώ παί, ζήτει σεαυτώ βασιλείαν ίσην, Μακεδονία γάρ σε ού χωρεί ".

Διακρινόταν επίσης ο Αλέξανδρος γιά τήν αγάπη του πρός τά βιβλία καί ιδιαίτερα τήν Ιλιάδα, τήν οποία είχε μονίμως κάτω απ' τό μαξιλάρι του.

Η προσφορά του στήν ανθρωπότητα είναι ανεκτίμητη. Καί μόνη η διάδοση αυτού τού καταπληκτικού μέσου επικοινωνίας, αλλά καί θείου εργαλείου ανάπτυξης νοητικών δυνατοτήτων, πού λέγεται "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ", αρκεί γιά νά αποδείξει κανείς τό μέγεθος τής προσφοράς του.

...

Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

Την ημέραν της γεννήσεως του Αλεξάνδρου, ο πατέρας του Φίλιππος μόλις είχε κυριεύσει την Ποτείδαιαν και οι αγγελιαφόροι του έφεραν τρείς ειδήσεις: Η πρώτη αφορούσε στην μεγάλην ήττα των Ιλλυριών από τον στρατηγόν του Παρμενίωνα. Η άλλη του κοινοποιούσε την νίκην στους Ολυμπιακούς αγώνες του δικού του αλόγου στο αγώνισμα της ιππασίας. Η τρίτη εξ αυτών του εδήλωνε την γέννησιν του υιού του Αλεξάνδρου.
Οι μάντεις εξήγησαν στον Φίλιππον ότι το παιδί το οποίον εγεννήθη θα ήταν αήττητο, διότι η γέννησίς του συνέπεσε με τρείς νίκες. Τα γεγονότα βεβαίως, τα οποία επηκολούθησαν, επαλήθευσαν την εξήγησίν των μάντεων και την χαράν του Φιλίππου. Επαλήθευσαν ακόμη και την ευνοϊκήν τύχην των λαών, τους οποίους ελευθέρωσε και εξεπολίτισεν ο Μέγιστος των Ελλήνων!!

20/7/2014
ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΡΟΣΟΣ
(ΜΕΓΙΣΤΙΑΣ)

...

Όταν ο Αλέξανδρος ζήτησε χρησμό από τούς Δελφούς καί η Πυθία δέν τού έδινε, επειδή οι μέρες εκείνες δεν ήταν οι κατάλληλες για να χρησμοδοτήσει, τήν έβαλε βιαίως στό ναό καί αυτή τού είπε: «Ανίκητος εί ώ παί».

...

Η ΓΟΡΓΟΝΑ ΡΩΤΑΕΙ ΑΝ ΖΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΣΤΙΣ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ…

Η ανάγνωση των χαρισμάτων και των ικανοτήτων του Αλεξάνδρου, μας αφήνει μια επίγευση γλυκιά και πικρή μαζί. Πόσο τυχερός θα ήταν κάποιος που τον γνώρισε...
Και είναι και η Γοργόνα που στοιχειώνει τις σκέψεις μας. Η Γοργόνα που ρωτάει αν ζεί ο Βασιλιάς...
Θεωρώ λοιπόν ότι ζεί. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που νιώθουν την Ελληνικότητα στο πετσί τους, σ’αυτούς που ξεχωρίζουν τους Έλληνες από τους βαρβάρους, όχι από το που γεννήθηκαν ή μεγάλωσαν ούτε από το τί γλώσσα ομιλούν. Όχι από το τι λένε ότι είναι οι ίδιοι, ούτε από την μόρφωση και την παιδεία που έχουν δεχθεί. Αλλά από τον τρόπο που πράττουν και ζούν, από την αρετή και την ανδρεία, από την μεγαλοψυχία και το φιλότιμο, αλλά ταυτόχρονα από την αποφασιστικότητα και την τόλμη, από το θάρρος και το αίσθημα της δικαιοσύνης, από τον σεβασμό απέναντι σε κάθε μορφή ζωής και σε κάθε άνθρωπο, όσο απαίδευτος και αμόρφωτος μπορεί αυτός να είναι. Ζεί μέσα στις ψυχές αυτών που ονειρεύονται έναν κόσμο Δικαιοσύνης και αρετής, στον οποίο όλα τα έθνη θα συνενώνονται κάτω από το ίδιο Φώς, το Φως που μόνο ο Ελληνισμός φέρει.
Η Γοργόνα ρωτάει αν ζεί ο βασιλιάς, απλά γιατί ψάχνει στις ψυχές των ζώντων το Φως που κουβαλούσε ο Βασιλιάς στην ψυχή του.
Ρωτάει με παράπονο να μάθει, αν έστω και λίγο από αυτό το Φως που προσπαθούσε να μεταδώσει ο Μέγας, έχει μείνει μέσα μας.
Μπορεί και τώρα όπως και τότε, το σκοτάδι να είναι τόσο βαθύ, που να μην διαφαίνεται ελπίδα σωτηρίας, αλλά όσο πιο βαθύ είναι το σκοτάδι, τόσο πιο λίγο φώς χρειάζεται για να ξεχωρίσει μέσα σε αυτό.
Ο Βασιλιάς ζει, ή έστω πρέπει να ζεί. Αλλιώς πως εξηγείται η ντροπή με την οποία αναγιγνώσκουμε για τις αρετές του; Αν δεν γνωρίζαμε ότι αυτές οι αρετές υπάρχουν κάπου μέσα μας και απλά τις έχουμε ξεχάσει ή τις αγνοούμε, δεν θα νιώθαμε ντροπή. Και η ντροπή, είναι κάτι. Γιατί αποδεικνύει ότι έχουμε τουλάχιστον φιλότιμο.
Ο Βασιλιάς ζεί. Και αν δεν ζεί, θα τον αναστήσουμε, πιστεύοντας στο Φώς, και σε όλα αυτά στα οποία πίστευε αυτός.
Και ο Βασιλιάς σαν Ήλιος λαμπερός θα ανατείλει ξανά.
Είχε πει κάποτε κάποιος ότι ακόμα και αν δεν υπήρχε Θεός, θα τον δημιουργούσαμε, θα τον δημιουργούσε η ανάγκη μας να πιστεύουμε σε Αυτόν. Κάπως έτσι είναι και ο Απόλυτος Βασιλιάς. Ακόμα και αν δεν υπάρχει, θα τον δημιουργήσει η ανάγκη μας να πιστέψουμε σε κάποιον, που θα πάρει τα όνειρά μας και θα τα κάνει αλήθεια, κάποιον που θα ενσαρκωθεί σε αυτόν ο Ελληνισμός και θα αποκτήσει ζωή και φωνή.
Οι Έλληνες θεωρώ, έχουν ανάγκη κάτι τέτοιο για να ξυπνήσουν από την Λήθη.
Είναι πάντως τρομακτικό. Δυό χιλιάδες τριακόσια χρόνια και κάτι από τον θάνατό του, και ακόμη μιλάμε για αυτόν.
Ο Βασιλιάς όχι απλά ζεί, αλλά δεν πέθανε ποτέ.

ΜΑΝΟΥΣΑΡΙΔΟΥ ΣΩΣΣΑΝΑ

---------------------

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΓΟΡΓΟΝΑΣ, ΤΗΣ ΑΔΕΡΦΗΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. 

--------------------------

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο (ΜΟΝΟΣ) ΜΕΓΑΣ

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ, ΣΤΟΝ ΔΑΡΕΙΟ

«ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΡΡΙΑΝΟ, ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΚΑΤΑΚΡΙΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ

ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ 2024 - 4, 5, 6, 7 Ιουλίου

Εκδηλώσεις τιμής προβολής και ανάδειξης της Ελληνικής θέασης του κόσμου

Προμηθεϊκόν κάλεσμα

Οι γιορτές των Προμηθείων συμπληρώνουν φέτος 28 χρόνια σταθερής και γόνιμης παρουσίας στην προβολή και ανάδειξη του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος.

Τα Προμήθεια λαμβάνουν χώρα στο φιλόξενο Λιτόχωρο καθώς και στο υπέροχο φυσικό περιβάλλον του Άλσους Προμηθέως, στους πρόποδες του Ολύμπου, όπου χιλιάδες επισκέπτες απ’ όλη την Ελλάδα κι από το εξωτερικό συγκεντρώνονται κάθε χρόνο για να ανταμώσουν κάτω από τον καταγάλανο ουρανό του Όρους των Θεών. Να γνωρίσουν το Ελληνικό Πνεύμα και έθος, να τιμήσουν τους Αρχαίους φιλοσόφους και τις φιλοσοφικές σχολές με δημόσιες συζητήσεις και εκδηλώσεις, να παρακολουθήσουν καλλιτεχνικά, πολιτισμικά και τελεστικά δρώμενα, να μετάσχουν σ’ αυτά ως αναζωογονητική μύηση στις αρχέγονες πηγές που μας γέννησαν, να νιώσουν με κατάνυξη την πατρώα ψυχή, να έρθουν σ’ επαφή με την κοσμοθέαση των προγόνων μας.

Οι τελετές ενάρξεως των Προμηθείων θα γίνουν την Πέμπτη 4/7 ενώ το βράδυ της Παρασκευής 5/7, υπό την αμέριστη αρωγή του Δήμου Δίου/Ολύμπου και των τοπικών αρχών, θα πραγματοποιηθεί η μεγαλειώδης αρχαϊκή πομπή στους κεντρικούς δρόμους του Λιτοχώρου με τη συμμετοχή των ντόπιων φορέων, των επισκεπτών και όλων των ενδιαφερομένων, αναβιώνοντας έτσι τα ήθη των γιορταστικών εκδηλώσεων των προγόνων μας στη σημερινή εποχή. Η πομπή θα καταλήξει στο υπαίθριο αμφιθέατρο του Λιτοχώρου όπου θα λάβουν χώρα αρχαϊκά πολιτισμικά δρώμενα. Αποκορύφωμα των 4ήμερων εορτών αποτελούν τα τελεστικά/καλλιτεχνικά δρώμενα του Σαββάτου που προσελκύουν χιλιάδες θεατών λόγω της υποβλητικής ατμόσφαιρας, της κατάνυξης και της έντονης συγκίνησης που προκαλούν, αποτελώντας το μυητικό προοίμιο για τις εκδηλώσεις της επόμενης ημέρας.

Οι γιορτές των Προμηθείων επιχειρούν την ανασύνδεση με τον Αρχαίο, παγκοσμίως σεβαστό και πάντοτε επίκαιρο πολιτισμό μας τον οποίο προβάλλουν και αναδεικνύουν στις εκδηλώσεις. Όχι σαν άγονη λατρεία ενός πεπερασμένου παρελθόντος αλλά ως έκφραση του ζωντανού και ρέοντος λόγου εκείνων στους οποίους αναγνωρίζει η σώφρων ανθρωπότητα ότι τους οφείλει τα πάντα. Ως έναυσμα επίκαιρου και γόνιμου προβληματισμού για διεξόδους στα αδιέξοδα του σήμερα, με άξονα σκέψης και πλαίσιο αναφορών την κοσμοαντίληψη εκείνων.

Η είσοδος στις γιορτές των Προμηθείων είναι ελεύθερη, γιατί απευθύνονται σε όλους όσους τιμούν την Ελληνική Παιδεία και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Ευπρόσδεκτοι στις γιορτές των Προμηθείων είναι όλοι όσοι νιώθουν πως η διαύγεια σκέψης και οι αξίες των προγόνων μας, μπορούν ν’ αποβούν βατήρας πνευματικής παλιγγενεσίας, ελπίδας και αντίστασης απέναντι στην υποδούλωση που, μηχανισμοί αλλότριοι και ισοπεδωτικοί, επιδιώκουν να επιβάλλουν για άλλη μια φορά στον Ελληνισμό.

Οράτε το μέλλον, ευγένειαν ασκείτε, επαινείτε αρετήν

Έρρωσθε κι ευδαιμονείτε!

Επιτροπή Προμηθείων 2024

https://promitheia.wordpress.com/

ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΕ Η ΑΡΧΑΙΑ ΨΥΧΗ

Δεν πέθανε ποτέ δεν χάθηκε όταν χαθήκαν τα Ιερά, δεν κάηκε μαζί με τους παπύρους, η Αρχαία Ψυχή.

Ζει μέσα στα δάση, στις πηγές, στο γαλάζιο τ’ουρανού και της θάλασσας, στους πυροβάτες, στους κουδουνοφόρους, στο κοίλον του θεάτρου.

Ζει στον αυλό, στον άσκαυλο, στα κύμβαλα, στην λύρα, στην πανδούρα και στα κρόταλα.

Ζει σε γραμμές ευθείες, τεθλασμένες, τρίγωνα, κύκλους,  αστρολάβους, στον  κανόνα και στον διαβήτη.

Ζει σ’αυτούς που ακόμα ορκίζονται στον Ήλιο, στην καρδιά της μάνας που δεν ξέχασε τα βότανα γιατρικά για το παιδί της.

Ζει στους βρεγμένους απ’ την βροχή βοστρύχους κοριτσιού, και στα παιδιά που κοντά στ’ Αρχαία μάρμαρα κάτι παθαίνουν.

--------------------------

«Η γη μας γη των άφθαρτων αερικών και ειδώλων,

πασίχαρος και υπέρτερος θεός μας είν' ο Απόλλων.

Η Αρχαία Ψυχή ζει μέσα μας

αθέλητα κρυμμένη

ο Μέγας Παν δεν πέθανε, όχι ο Παν δεν πεθαίνει!».

Κωστής Παλαμάς (1859-1943)

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ

Το -481, έναν χρόνο πριν την επική μάχη των Θερμοπυλών (-480), συγκλήθηκε πανελλήνιο συνέδριο στην Κόρινθο, για να αποφασιστεί η στάση που θα έπρεπε να κρατήσουν οι Έλληνες απέναντι στους Πέρσες.

Προσκλήθηκαν επίσης οι Έλληνες της Μασσαλίας και της Κριμαίας, που δεν μπόρεσαν να προσέλθουν λόγω απόστασης, ενώ το παρόν έδωσαν οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, οι Κρήτες, οι Κερκυραίοι κ.ά.

Έχουν ιδιαίτερη σημασία, οι δύο εκ των αποφάσεων που τελικά ελήφθησαν και που όριζαν πως:
α) Οι Έλληνες να πολεμήσουν μέχρι θανάτου τους Πέρσες.
β) Να τιμωρηθούν όσοι Έλληνες πολεμήσουν με το μέρος των Περσών.

https://www.pare-dose.net/3384

-----------------------------------

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ -480

Η ΚΟΣΜΟΪΣΤΟΡΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ ΚΑΙΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΛΕΟΣ (καλοκαίρι του -480) Μέρος Πρώτον & Μέρος Δεύτερον

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΩΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΩΝ, ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΕΣ ΠΗΓΕΣ

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (-479)

«Σε αυτόν το πόλεμο πολέμησαν: 

Λακεδαιμόνιοι, Αθηναίοι, Κορίνθιοι, Τεγεάτες, Σικυώνιοι, Αιγινήτες, Μεγαρείς, Επιδαύριοι, Ορχομένιοι, Φλειάσιοι, Τροιζήνιοι, Ερμιονείς, Τιρύνθιοι, Πλαταιείς, Θεσπιείς, Μυκηναίοι, Κείοι, Μήλιοι, Τήνιοι, Νάξιοι, Ερετριείς, Χαλκιδείς, Στυρείς, Ηλείοι, Ποτειδαιάτες, Λευκάδιοι, Ανακτορείς, Κύθνιοι, Σίφνιοι, Αμβρακιώτες και Λεπρεάτες».

Ο βασιλιάς των Μακεδόνων, Αλέξανδρος ο Α’, που είχε υποταχθεί στους Πέρσες, πάει κρυφά στο στρατόπεδο των Ελλήνων και τους μεταφέρει το στρατιωτικό σχέδιο του Μαρδόνιου και αιτιολόγησε την πράξη του, ότι ως Έλληνας δεν θα ήθελε να δει την Ελλάδα σκλαβωμένη: 

«αὐτός τε γὰρ Ἕλλην γένος εἰμὶ τὠρχαῖον καὶ ἀντ᾽ ἐλευθέρης δεδουλωμένην οὐκ ἂν ἐθέλοιμι ὁρᾶν τὴν Ἑλλάδα» 

(«Ηροδότου ιστορίαι», βιβλίο «Καλλιόπη»).

https://www.pare-dose.net/3384

-----------------------------------

Ο ΤΡΙΠΟΔΑΣ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ (Καλοκαίρι του -479)

ΠΡΙΝ, ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ και ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ

ΕΝΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ.

Ο ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΤΗΣ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ 

Η ΕΠΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΩΝ ΗΡΩΩΝ

Ετούτοι είναι μετρημένοι, είναι όλοι τους ακέραιοι, και προσωπικά ακουστοί.

Πρώτος στην τάξη είναι ο Ηρακλής, ο ευφυής ευεργέτης των ανθρώπων. Τη δόξα του κρίνουμε πως δεν την έλαβε από τους άθλους που ετέλεσε. Την έλαβε κυρίως από την ορθή κρίση του, όταν ευρέθηκε στο αφεύγατο σταυροδρόμι να διαλέξει ανάμεσα στη στάση ζωής που τη λέμε κακία, και στη στάση ζωής που τη λέμε αρετή. 

Την ιστορία τη διηγιέται ο Πρόδικος από τη Τζιά. Εκείνος ο σπουδαίος σοφιστής που δικάστηκε για αθεΐα και ήπιε το κώνειο. Ο Ηρακλής είπε, κατά και τον Καβάφη, το μεγάλο Όχι στην κακία, και έδειξε στον άνθρωπο το δρόμο τον παντοτεινό. Η επιλογή αυτή, όταν διόδεψε ως το τέλος την ιδική του Οδύσσεια, έφερε τον Ηρακλή να πεθάνει ένα θάνατο παρόμοιο μ' εκείνον του Εμπεδοκλή. Διαλύθηκε στην κορυφή του όρους, καθώς τον έκρινε η καταλυτήρια λειτουργία της φωτιάς. 

Ο Ηρακλής δένει τη δόξα του με το όνομα της σεβαστής πρωτοθεάς Ήρας, με το θείο μαστό της, και με το Γαλαξία μας. Γιατί, καθώς τη θήλαζε, σαν δάγκωσε τη θηλή και την πόνεσε, τού 'σπρωξε πέρα το κεφαλάκι η θεά, τινάχτηκε το γάλα της, και έγινε ο Γαλαξίας. 

Δεύτερος στέκεται ο Θεμιστοκλής, που θέμις και νόμος, ορίζουν να δοξάζεται στην Ελληνική ιστορία για δύο λόγους. Πρώτα γιατί εστάθηκε ο αρχιτέκτονας της σωτηρίας των Ελλήνων στη φοβερή ώρα των Μηδικών. Και ύστερα, γιατί 'ναι ο ένας από τους ελάχιστους μέγιστος εφευρέτης των Ελληνικών στρατηγημάτων. Και την Ελλάδα μέσα στη λαίλαπα του χρόνου γνωρίζουμε πως την έσωσαν τα στρατηγήματα. Οδυσσέας και δούρειος ίππος στην Τροία. Κολοκοτρώνης και Δερβενάκι στη μεγάλη Επανάσταση. Θεμιστοκλής και Ξέρξου απάτη στη Σαλαμίνα. 

Τρίτος είναι ο Περικλής Ξανθίππου. Τον περιβάλλει η δόξα, όπως ο ίδιος περιβάλλει με κύκλο την εποχή που έζησε. Ο χρυσός αιώνας του Περικλή, που λένε. Έγινε ονομαστός, γιατί υλοποίησε την ιδέα της εταίρας Ασπασίας να χτίσει την Ακρόπολη. Και γιατί εκφώνησε για νέους νεκρούς μπροστά σε κενοτάφιο ένα λόγο σπουδαίο, που είχε αττική τη γλώσσα και το ήθος δωρικό. Όπως ακριβώς και ο Παρθενώνας του, που είναι δωρική οικοδομή ίωνα εργολάβου. Η Ακρόπολη του ωραία σαν το άνθος του μενεξέ. Και ο Επιτάφιος του ωραίος σαν τον έφηβο Μενέξενο. Τον επιτάφιο λόγο της Ασπασίας, που κατάγραψε ο Πλάτων. 

Είναι ακόμη ο Μνησικλής, ο αρχιτέκτονας των Προπυλαίων. Το όνομα του μένει μνήμη της δόξας του σε όσους περνούν την πύλη της Ακρόπολης. 

Είναι ο Ευκλής του «Χαίρετε! νενικήκαμεν». Εκλεκτός ανάμεσα σε όλους τους χαρωπούς πεσόντες, που τους υμνούν τα Ηρώα των πόλεων. Και ο πρώτος μαραθωνοδρόμος ολυμπιονίκης, που τίμησε με αυτοθάνατο το αθλητικό του ιδεώδες. Όπως με αυτοθάνατο είχε τιμήσει και ο Λυκούργος το έργο της νομοθεσίας του. 

Είναι ο Καλλικλής, δεινός συζητητής στα ρητορικά του πλατωνικού Γοργία, και αναιμική φιγούρα στο μυθιστόρημα του Σεφέρη. 

Είναι ο Ετεοκλής, το όνομα της αληθινής δόξας. Είχε πατέρα τον ακριβό Οιδίποδα, και αδερφό το μεταίχμιο Πολυνείκη. Τον Πολυνείκη τον εκατασπάραξαν οι γύπες και τα όρνεα μέσα στην παγωνιά και το φως. Αφανίστηκε τον Ελληνικό αφανισμό θανάτου. Έτσι όπως είχε ικετέψει κάποτε βλοσυρά ο Αίαντας το Δία: αφάνισε μας μες στο φως! Ετούτο τον Ελληνικό αφανισμό τον είχε κιόλας καθιερώσει από παλιά η διαλεκτική του Προμηθέα με το γύπα του στο όρος του Καυκάσου. 

Άφησα τελευταίο το Σοφοκλή, τον ποιητή των δύο Οιδιπόδων. Του Οιδίποδα τυράννου που είναι της ζωής, και του Οιδίποδα επί Κολωνώ που είναι του θανάτου. Από τους εβδομήκοντα Έλληνες σε -κλης που ονομάτισα, για να σχολιάσω το όνομα Εμπεδοκλής, ο Σοφοκλής είναι ο πιο σιμοτινός του.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ 

---------------------------

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΣΤΗΚΕ Ν' ΑΦΗΚΕΙ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΝΩΛΕΘΡΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Είναι τόσα τα ονόματα τα σημαντικά της δόξας των Ελλήνων, όσα περίπου και τα ονόματα των αστερισμών στον ουρανό.

Δίνω, λοιπόν, πρώτη την καταδήλωση της δόξας που οφείλεται στην τιμιότητα και στην υπεροχή. Αγνοκλής, Αγαθοκλής, Αμεινοκλής, Αριστοκλής, Λαμπροκλής, Τιμοκλής, Κρατησικλής, Ιεροκλής.

Ύστερα φέρνω τη δόξα που χάριζε στους Έλληνες ο δύσκολος και γνήσιος δεσμός τους με την πόλη. Η ανταύγεια, ας πούμε, που άφηναν στα πρόσωπα οι δυνατές και καθαρτήριες αστραπές της Αγοράς και του Δήμου. Αγορακλής, Δαμοκλής, Δημοκλής, Δικαιοκλής, Ηγησικλής, Στασικλής, Στρατοκλής, Ανδροκλής, Ξενοκλής, Νικοκλής, Φιλοκλής.

Μετά συμπροπέμπω τη δόξα που κατάγεται από τη χωρητικότητα, από την καπατσοσύνη, από τη ελεύθερη και πλατιά αναπνοή των Ελλήνων, που την έκαμνε τέτοια η αψευδής σχέση τους με την άπειρη φύση. Βαθυκλής, Ευρυκλής, Μεγακλής, Ευθυκλής, Παντακλής, Τηλεκλής, Φανοκλής, Μενεκλής, Εχεκλής, Φερεκλής, Νεοκλής.

Ακολουθεί η δόξα που στεφάνωνε τον τίμιο ορίζοντα των επαγγελμάτων. Η εργασία στους Έλληνες, που δεν εγνώριζαν από αεριτζήδες και παρασιτοδίαιτους. Ούτε από κομπίνες και μηχανές, και φοροδιαφυγάδες. Ιπποκλής, Ιατροκλής, Ναυσικλής, Ιεροκλής, Πυθοκλής, Ναυκλής, Θηριακλής, Εργοκλής, Λυσικλής, Αλεξικλής, Κτησικλής.

Στο πλάγι της στέκει η δόξα που έστελνε απόηχο στα πρόσωπα η ρωμαλέα γλώσσα των Ελλήνων, ωσάν το σύστοιχο του ρωμαλέου βίου τους. Εδώ το δείγμα ανεβαίνει μέσα από τις προθέσεις της γραμματικής τέχνης. Αμφικλής, Προκλής, Αντικλής, Επικλής.

Ακόμη ευρίσκουμε τη δόξα των προσώπων που αντιδονούσε σαν ευαρέσκεια και ευγνωμοσύνη στους τόπους και στους θεούς. Αθηνοκλής, Λεσβοκλής, Διοκλής, Θεοκλής, Μοιρακλής.

Από κοντά αποκρατά η δόξα που κατασημαίνει την ποικιλία αιτίων και αιτιατών μιας κοινωνίας ελεύθερης. Πατροκλής, Μητροκλής, Ονομακλής, Αυτοκλής, Τερψικλής, Θουκλής, Θυμοκλής, Χαρικλής, Οϊκλής.

Και τελευταία περπατεί η δόξα του θηλυκού γένους, που δεν απουσίασε ποτέ από τις καθημερινές και τις σκόλες της ζωής μας. Η Αμφίκλεια του θηλυκού δισυπόστατου, η Κρατησίκλεια της επιβολής, η Χαρίκλεια της αγαλίασης, η Πολύκλεια της αφθονίας, η Ιερόκλεια της ευσέβειας, η Πρόκλεια της τάξης, η Ροδόκλεια της ευωδιάς, οι Ευρύκλεια και Αμφίκλεια τροφός και μάνα του μεγάλου Οδυσσέα.

Αυτά είναι τα ονόματα της δόξας που τιμούν ακόμη και την ανωνυμία ενός λαού, που ήτανε δήμος και σπάνια εκαταστάθηκε όχλος. Που ήτανε εκκλησία και δεν εκατάντησε ποτέ εκκλησιά.

Εάν ερευνήσεις την ατομικότητα στο καθένα από τα ονόματα αυτά, θα ανακαλύψεις μια άρτια δράση ανθρώπου μέσα στο κοινωνικό εορτολόγιο των Ελλήνων. Γιατί το καθένα τους ονομάζει κι ένα λειτουργό. Ονομάζει το γλύπτη, τον ολυμπιονίκη, τον ιατρό, το μαθηματικό, τον ποιητή, το ρήτορα, το στρατηγό, τον αιρετό άρχοντα, τον πολιτικό αναμορφωτή, το ζωγράφο, τον πολεμιστή, τον εφευρέτη, τον ιδρυτή αποικίας, το μηχανικό, τον αστρονόμο, τον ενάρετο πολίτη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ 

--------------------------------

Η ΕΠΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΩΝ ΗΡΩΩΝ 

Ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΣΤΗΚΕ Ν' ΑΦΗΚΕΙ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΝΩΛΕΘΡΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Ο ΕΜΠΕΔΟΚΛΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΟΡΙΣΤΗΚΕ Ν' ΑΦΗΚΕΙ ΤΗ ΔΟΞΑ ΤΟΥ ΑΝΩΛΕΘΡΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Εμπεδοκλής πάει να ειπεί ο άντρας που κατέχει έμπεδο κλέος. Εκείνος, δηλαδή, που η καλή του υπόληψη μένει σταθερή. Θέλεις γιατί η φύση έτσι τον μοίρανε, θέλεις για τον αγώνα του να προσφέρει στο βαθύτερο κύτταρο του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης την τιμή που τους αρμόζει, θέλεις για το τίμημα που πλήρωσε για να ξεχρεώσει το δώρο της ζωής, το δώρο δηλαδή που κάνει η φύση στον καθένα μας με το να μας γεννήσει άνθρωπο και όχι ζώο κάποιου άλλου είδους, θέλεις για το έργο που εδημιούργησε, και το άφηκε διαθήκη ευεργεσίας και χάρης στις ερχόμενες γενεές, ο Εμπεδοκλής είναι ο άντρας που προορίστηκε ν' αφήκει τη δόξα του ανώλεθρη στη μνήμη των ανθρώπων. Όσο χρόνο, εννοείται, θα υπάρχουν οι άνθρωποι σε τούτο το γαλαζοπράσινο πλανήτη, που χορεύει στα κοντινά κράσπεδα του αστέρα μας. Τεσσερεσήμισυ τώρα δισεκατομμύρια χρόνια.

Ειδικά, ο Εμπεδοκλής ο Ακραγαντίνος, που έζησε στη Σικελία στον καιρό από τη μάχη του Μαραθώνα (490) ως τις ημέρες που ετελειώθηκε στην Ακρόπολη το χτίσιμο του Παρθενώνα (434), τη δόξα που έλαβε, εγνώριζε ότι την αφήνει σταθερή χάρη στο έργο που εδημιούργησε. Τις δεκατέσσερες Ολυμπιάδες που έζησε. Και καθώς φαίνεται, εκτός από τον εαυτό του, άντρες σαν τον Εμπεδοκλή είχε στο νού του ο Οράτιος, όταν ύστερα από τέσσερες αιώνες ετραγούδησε την περίφημη Ωδή στην Αθανασία:

Όρθωσα ένα μνημείο από το χαλκό μονιμότερο, κι από το βασιλικό ήθος των Πυραμίδων πιο ψηλό. Ετούτο ούτε οι άγριες μπόρες ούτε ο βίαιος βοριάς θα μπορέσουν να το σκορπίσουν. Ούτε οι αναρίθμητες διαδοχές των ετών και η φυγή των αιώνων. Δε θα πεθάνω ολόκληρος, κι ένα μεγάλο κομμάτι μου θα ξεφύγει τον Άδη. Συνέχεια στο μέλλον έπαινος θα με πλουταίνει καινούργιος, όσον καιρό ο ιερέας θ' ανηφορίζει στο λόφο του Καπιτωλίνου Δία με τη συνοδεία της αμίλητης Παρθένου.

To ονομαστικό του Εμπεδοκλή τον διατάζει, λοιπόν, έναν στη λίστα των ονομάτων της δόξας. Σ' έναν κώδικα προσφωνήσεων έκτακτα θαλερό στην κλασική Ελλάδα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ - ΓΚΕΜΜΑ

-----------------------------

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Η ΕΠΩΝΥΜΙΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΛΑΜΠΡΩΝ ΗΡΩΩΝ 

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Αποτελέσματα αναζήτησης για Εμπεδοκλής

ΣΕΛΗΝΗ - ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ

Μια πλειάδα διακεκριμένων επιστημόνων διατύπωσαν απόψεις που έρχονται σε αντίθεση με τις επίσημες εκδοχές.

Ο Αυστριακός καθηγητής Χόμπιργκερ και οι Ρώσοι συνάδελφοι του Μιχαήλ Μπαζίν και Αλεξάντερ Σερμπάκωφ της Ακαδημίας Επιστημών της Μόσχας μας είπαν: “Η Σελήνη στο εσωτερικό της είναι κούφια και δεν αποκλείεται να αποτελεί στην πραγματικότητα ένα διαστημόπλοιο, κατασκευασμένο από λογικά όντα κάποιου μακρινού ηλιακού συστήματος.  Ένα τεχνητό διαστημόπλοιο που κατασκευάστηκε να ταξιδεύει στο διάστημα για εκατομμύρια χρόνια”.

Από περιγραφές του Νόνου και σανσκριτικά κείμενα, προκύπτει ότι η Σελήνη έγινε δορυφόρος της Γης το -26.174.
Στα ινδικά χειρόγραφα διαβάζουμε αξιοπερίεργα κείμενα: «Οι Έλληνες θεοί πολέμησαν εναντίον των κατοίκων της Σελήνης και των συμμάχων της». Είναι ο πόλεμος την εποχή της μεγάλης σύγκρουσης του -25.000.
Τον πόλεμο αυτόν διηγείται ο Λουκιανός στην αληθινή ιστορία και ο Ησίοδος στη Θεογονία του όπως προκύπτει από προκατακλυσμιαίες πηγές.
Ο Ορφέας το -12.000 αναφέρει ότι «Η Σελήνη κατοικείται από θεϊκούς κατοίκους»,
Είναι τα ίδια θεϊκά όντα που αναφέρει ο μέγας μύστης Πυθαγόρας: «Πιο ψηλά από τους κατοίκους της Γης και πολύ ωραίοι».

Από το βιβλίο “Η Επιστροφή Των Θεών” του Γερ. Καλογεράκη, σελ. 160, εκδ. Δίον. 2000, Θεσσαλονίκη

-------------------------

ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΜΕΤΑΛΛΙΚΗ ΜΑΖΑ ΕΝΤΟΠΙΣΘΗΚΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Κάτι πολύ παράξενο και πολύ πυκνό κρύβεται στα έγκατα της Σελήνης. Μια μυστηριώδης -πιθανότατα μεταλλική- ανώμαλη μάζα τεραστίων διαστάσεων εντοπίσθηκε κάτω από την επιφάνεια της «σκοτεινής» (μόνιμα αόρατης από τη Γη) πλευράς του φεγγαριού. Βρίσκεται κάτω από τον μεγαλύτερο κρατήρα πρόσκρουσης του ηλιακού μας συστήματος, τη σεληνιακή λεκάνη Νοτίου Πόλου-'Αιτκεν, διαμέτρου περίπου 2.000 χιλιομέτρων.

Οι επιστήμονες που έκαναν την ανακάλυψη δεν ξέρουν ακόμη ούτε για τι υλικό ακριβώς πρόκειται, ούτε από πού προέρχεται. Μια εναλλακτική εξήγηση είναι ότι η μάζα δημιουργήθηκε μέσα στην ίδια τη Σελήνη, από τη συσσώρευση και συμπύκνωση πυκνών αερίων.

«Φανταστείτε ένα όγκο μετάλλου πέντε φορές μεγαλύτερο από το μεγάλο νησί της Χαβάης και θαμμένο κάτω από το έδαφος. Αυτή χονδρικά είναι η τελείως απρόσμενη μάζα που ανιχνεύσαμε», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Πίτερ Τζέιμς, επίκουρος καθηγητής πλανητικής γεωφυσικής του Κολλεγίου Μπέιλορ του Τέξας, που έκανε τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό γεωφυσικής «Geophysical Research Letters», σύμφωνα με την βρετανική «Ιντιπέντεντ» και το Space.com.
Η υπόγεια μάζα, που φθάνει σε βάθος 300 χιλιομέτρων, έγινε αντιληπτή από την ανάλυση των στοιχείων της αποστολής GRAIL και του σεληνιακού δορυφόρου LRO της NASA.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ ,  https://www.news247.gr

-----------------------------

ΑΡΧΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ;

ΤΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ;

ΣΕΛΗΝΗ… «Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΓΕΙΤΟΝΑΣ…»

ΣΕΛΗΝΗ - ΕΝΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ;

ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΝΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΡΥΦΟΡΟ ΤΗΣ ΓΑΙΑΣ

ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ Ο ΤΥΑΝΕΥΣ - Η ΕΠΙΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΔΑΝΩΝ & ΤΟ ΜΕΓΑ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΗΣ

Αυτή είναι μια επιγραφή για τον Απολλώνιο η οποία βρίσκεται στο μουσείο των Αδάνων. Το κείμενο που διακρίνεται έχει ως εξής (σε παρένθεση τα γράμματα που λείπουν):

(ΟΥΤΟΣ) ΑΠ(Ο)ΛΛΩΝΟΣ ΜΕΝ ΕΠΩΝΥΜΟΣ, ΕΚ ΤΥΑ(ΝΩΝ Δ)Ε ΛΑΜΨΑΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΣΒΕΣΕΝ ΑΜΠΛΑΚΙΑΣ.

...ΦΟΣ ΤΥΑΝΩΝ TOΔ’ ΕΤΗΤΥΜΟΝ, ΟΥΡΑΝΟΣ ΑΥΤΟΝ (ΠΕΜΨΕΝ Ο)ΠΩΣ ΘΝΗΤΩΝ ΕΞΕΛΑΣΙΕ ΠΟΝΟΥΣ.

Η πρώτη φράση λέει ότι ο Απολλώνιος (ονομασθείς από τον Απόλλωνα), λάμποντας από τα Τύανα, έσβησε τις αμπλακίες (σφάλματα/αμαρτήματα) των ανθρώπων.

Στην δεύτερη η λέξη που λείπει είναι μάλλον ΣΟΦΟΣ τον οποίο έστειλε ο ουρανός να θεραπεύσει τους πόνους των θνητών. Έχει προταθεί επίσης η λέξη ΤΑΦΟΣ, αλλά κάτι τέτοιο φαίνεται απίθανο αφού ο τάφος του δεν βρέθηκε ποτέ ούτε είναι γνωστό να τάφηκε ο Απολλώνιος στα Τύανα.

Απολλώνιος ο Τυανεύς

Εικόνα: Το άγαλμα του Απολλώνιου του Τυανέα, (Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου) του φιλόσοφου και θεραπευτή, ο οποίος ήρθε στην Κνωσσό μαζί με τους μαθητές του, δίδαξε στην Γόρτυνα. 

Η ΑΝΑΛΗΨΗ

Σε μεγάλα γηρατειά, κοντά στα 100, πραγματοποιείται το μέγα γεγονός της ανάληψης του Απολλώνιου στους ουρανούς.
Το δρώμενο στην Κρήτη καθόλου τυχαία, εκεί δηλαδή όπου όλα ξεκίνησαν, συνετέλεσθησαν πρώτα τα οργανωμένα Αρχαία Ελληνικά Μυστήρια, στην μητρίδα του Μίνωα και του Ραδάμανθυ δύο εκ των τριών κριτών του κάτω κόσμου και συγκεκριμένα στο ιερό σπήλαιο της Δίκτυνας, της πότνιας θηρών, της κυρίας των θηρίων, όχι τυχαία και αυτό περιγράφει πάλι ο Φιλόστρατος:

«Λοιπόν λένε πως πέθανε στην Λίνδο και πως μπήκε στο ιερό της Αθηνάς και εκεί εξαφανίσθηκε.

Στην Κρήτη λένε κάτι πιο θαυμαστό απ' ότι στην Λίνδο ότι δηλαδή ο Απολλώνιος ζούσε στην Κρήτη τότε που τον θαύμαζαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά και ότι πήγε αργά το βράδυ στο ιερό της Δίκτυννας. Το ιερό αυτό φυλάγεται από σκυλιά γιατί μέσα υπάρχουν πολλά πλούτη και λένε οι Κρήτες πως τα σκυλιά αυτά είναι το ίδιο άγρια με τις αρκούδες ή οποιοδήποτε άλλο άγριο θηρίο.
Όμως όταν πλησίασε ο Απολλώνιος, δεν γαύγισαν καθόλου, αντίθετα, τον πλησίασαν κουνώντας την ουρά, έτσι όπως δεν έκαναν ούτε σε κάποιον πολύ γνωστό.

Οι φύλακες του Ιερού τον συνέλαβαν με την κατηγορία πως είναι μάγος και ληστής και τον έδεσαν λέγοντας πως έριξε στα σκυλιά λίγο κρέας και σώπασαν. Ο Απολλώνιος τα μεσάνυχτα λύθηκε, φώναξε αυτούς που τον είχαν δέσει για να τον δουν, έτρεξε προς τις πόρτες του ιερού που άνοιξαν διάπλατα και έκλεισαν μόλις βγήκε, όπως ήταν κλεισμένες προηγουμένως, και ακουστήκαν παρθένες που τραγουδούσαν το έξης τραγούδι: «Πορεύσου από την γη, πορεύσου στον ουρανό, πορεύσου», δηλαδή ανέβα πάνω από τη γη»

ΦΙΛΟΣΤΡΑΤΟΣ - ΤΑ ΕΣ ΤΟΝ ΤΥΑΝΕΑ ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΝ ΒΙΒΛΙΟ Θ΄ ΚΕΦ. XXX 

------------------------------------

Αν κάποιος έχει τη δυνατότητα να εμβαθύνει πιο πολύ στη μελέτη και την έρευνα για την ζωή και το έργο του Απολλώνιου, καταλαβαίνει ότι ο Απολλώνιος ξεφεύγει από τα ανθρώπινα πλαίσια.

Εικόνα: Ο Απολλώνιος σε χαρτονόμισμα του 1939

------------------

Αποτελέσματα αναζήτησης για ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ

Αρετή: προτέρημα, χάρισμα, η τάση προς την ηθική τελειότητα.

Ο σκοπός των ανθρώπινων ενεργειών, κατά τον Αριστοτέλη, είναι η ευδαιμονία. Η αρετή, όταν κυριαρχεί στα πάθη και στις ορμές, τα ρυθμίζει όλα, παίζοντας το ρόλο του μέτρου ανάμεσα στην υπερβολή και την έλλειψη. Συμπλήρωμα της αρετής είναι και τα αγαθά του σώματος (δύναμη, υγεία, ομορφιά) και τα αγαθά της τύχης (πλούτος, ευγενική καταγωγή κλπ.). Σύμφωνα μ’ αυτά, ευτυχισμένος είναι εκείνος που ενεργεί κατά τις επιταγές της αρετής και συγχρόνως έχει μερίδιο και στα άλλα αγαθά.

https://www.christdionysos.com

"Η εμορφιά που κρύβει η Αρετή των Ελλήνων"

Στο Φαίδρο, που ας ειπωθεί ένθετα βρίσκεται το πιο βαθύ κύτταρο της φιλοσοφίας του Πλάτωνα, η θεωρία των ιδεών, βρήκα πολλά πράγματα. Βρήκα, γιατί ο έρωτας αποβλακώνει, και γιατί ο έρωτας τρελαίνει τους ανθρώπους. Βρήκα, γιατί οι Έλληνες θελήσανε μοιχαλίδα την πιο ωραία γυναίκα που έφτασε να πλάσει η φαντασία τους, την Ελένη της Σπάρτης.

Βρήκα, πόσο υπέροχο πράγμα είναι η Ελληνική αρετή, και η ηθική ελευθερία των Ελλήνων. Και πόσο μοχθηρή και αφύσικη είναι η ηθική των Eβραίων. Εκείνο το διαβόητο ου μοιχεύσεις του μωσαϊκού νόμου. Που το μόνο φυσικό νόημα και η μόνη κοινωνική σταθερά που το χαρακτηρίζει, είναι να παραβαίνεται ακατανίκητα από τους περισσότερους ανθρώπους σε όλες τις εποχές.

Βρήκα, πόσο βαθιά σκύψανε οι Έλληνες, και είδανε και γνωρίσανε τη φύση του ανθρώπου. Δεν τη λέω ψυχή, γιατί η λέξη ψυχή είναι διαβλημένη και έχει καταντήσει ύποπτη. Βρήκα, τι είναι η τέχνη του λόγου. Και πώς γράφουνται τα πολλά ασήμαντα βιβλίδια, και τα λίγα αθάνατα έργα.

Και κυρίως αυτό. Βρήκα τον αγώνα, τη βούληση για δύναμη, τη φυσικότητα, την υγεία, τον πόνο και την εμορφιά που κρύβει η αρετή των Ελλήνων. Πράγμα που την έκαμε αβάσταχτη σε όλους τους κατοπινούς. Τους ευρωπαίους, τους νεοέλληνες, τους χριστιανούς, τους βουσμανοαμερικάνους, και όσους άλλους. Και γι' αυτό τη διαστρέψανε.

Έξω όμως από αυτά, έχω και μια κατάθεση. Διατείνομαι ότι ο Φαιδρός του Πλάτωνα είναι το ωραιότερο ερωτικό ποίημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ 

"Η ΔΙΟΤΙΜΑ ΕΙΚΟΝΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΙΟΝΤΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. ΑΚΟΥΓΕΣ, ΩΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΤΟΝ ΚΡΟΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Ο καθένας από τους συγκωμαστές είπε και εκράτησε το λόγο του για τον Έρωτα. Με σοφία, με έλλογο πάθος, με φαντασία χορευτική. Περίγυρα χυνόταν η κομψότητα και η χάρη. Η ευαισθησία και η ανάερη σοβαρότητα. Πάρεδρος παντού παραστέκονταν η φινέτσα και το μουσικό θάλος.

Τελευταίος ομιλητής εμφανίστηκε το άπιαστο και το όνειρο της ζωής μας. Ήταν ο φιλοσοφικός μύθος της Διοτίμας. Άκουγες, ωσάν να άκουγες τη φωνή των αιώνων. Τον κρότο από τις τροχαλίες των άστρων. Και έβλεπες, ωσάν να έβλεπες την κόμη της θάλασσας αναδετή. Και το λύγισμα το γοργό της αψηλής φλόγας να χορεύει.

Η Διοτίμα εικόνισε τους ανιόντες αναβαθμούς του έρωτα. Τα έργα του έρωτα, είπε, αναδύουνται από τη γη, και ανεβαίνουν σκαλί-σκαλί ως τον ουρανό.

Ο έρωτας πρώτα καρπίζει τα ωραία σώματα. Ύστερα λαξουργεί τις ωραίες ψυχές. Στη συνέχεια γεννάει τους πλουτοφόρους σκοπούς. Ωσάν την Άπτερο Νίκη ζωντανεύει τη φτερωτή βούληση. Για να δημιουργήσει τους εΰεργους δράστες που φυλάγουν τους ανθρώπους μέσα στην κοινότητα και καλλύνουν τη ζωή τους. Τους νομοθέτες, όπως ο Σόλων και ο Λυκούργος. Τους ευεργέτες, όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας. Τους τυραννοκτόνους, όπως ο Αριστογείτων και ο Αρμόδιος. Και τέλος ψηλά ψηλά, εκεί που δεν έχει ψηλότερα, ο έρωτας γεννάει και καταστερώνει τα αθάνατα έργα της επιστήμης και της τέχνης. Τον Πολύκλειτο, τον Οβίδιο, τον Ιπποκράτη, την ουράνια μηχανική, την Ενάτη, την καταγωγή των ειδών, τη θεωρία των κβάντα, την ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου.

Οι εύστολοι συζητητές είχαν αποσώσει τους φιλοσοφικούς λόγους. Μισοκοιμισμένοι είχαν ανεγείρει στα ανάκλιντρα. Και καθώς η αυγή άρχισε να σπιθίζει αντικρυνά, ο Αριστοφάνης μόνο και ο Σωκράτης, ξεμέθυστοι πάντα και με τάξη, κουβέντιαζαν ήσυχα για τους τραγικούς και τους κωμικούς ποιητές.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ 

----------------------------------

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» 

ΕΔΩ ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΟΤΙ ΣΟΥ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΚΟΚΑΛΑ...

Η διαλεκτική μέθοδος του Σωκράτη είναι καθαρά Μαθηματικά. Που γίνουνται ακόμη πιο δύσκολα, γιατί δεν προχωρούν με αριθμούς και σχήματα, αλλά με έννοιες.

Τι σημαίνει αυτό; Αυτό σημαίνει ότι προσπαθείς να χτίσεις ένα χτίριο όχι με πέτρες και σίδερα, αλλά με ζώα και πουλιά. Γιατί όταν λες εμορφιά, δικαιοσύνη, ευσέβεια, πολιτική, έρωτας, περιγράφεις βιώματα, εμπειρίες, προσδοκίες, λύπη, αγαλίαση. Και όλα αυτά δεν είναι στοιχεία ύλης αλλά στοιχεία ζωής. Εδώ έχεις στα χέρια σου σεισμούς, πυρκαγιές, επιστασίες ήχων, τη χλωροφύλλη, τον άνεμο, τον ποταμό. Και προσπαθείς να τα μεταχειριστείς όπως ο χτίστης τις πέτρες.
Πώς θα το κάμεις όμως;

Για να καταλάβεις, πόσο λεπτή υπόθεση είναι η διαλεκτική, ο τρόπος εφαρμογής της επαγωγικής μεθόδου δηλαδή από τον Σωκράτη, όταν διαβάζεις έναν πλατωνικό διάλογο, κάμε το εξής: προσπάθησε να μαντέψεις τη νέα ερώτηση που θα κάμει ο Σωκράτης, ύστερα από την απάντηση που δόθηκε στην προηγούμενη ερώτηση.

Εδώ θα νιώσεις ότι σου τσακίζουνται τα κόκαλα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ 

--------------------------------------------

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ , Η ΣΩΚΡΑΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ , Η ΑΦΥΠΝΙΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ