«ΕΙΣ ΑΠΟΛΛΩΝ»

Ελα, ώ μακάριε Παιάν, πού εφόνευσες τον Τιτυόν, Φοίβε Λυκωρέα, Μεμφίτη, συ πού τιμάσαι λαμπρά, ό ίηιος, ό παρέχων ευτυχίαν. πού έχεις χρυσήν λύραν καί έχεις σχέσιν με τα σπέρματα, ό προστάτης των καλλιεργητών, ό Πύθιος, ό Τιτάν, ο Γρύνειος. ό Σμινθεύς, ό φονεύς του Πύθωνος, ό Δελφικός, ό μάντις, ό άγριος, ό θεός πού φέρει το φως, ό αγαπητός, ό ένδοξος νέος συ πού είσαι ό ηγέτης των Μουσών, ό αρχηγός του χορού, ο μακροβόλος, ό τοξοβό­λος ό Βράγχιος καί Διδυμεύς, ό τοξότης, ό Λοξίας, ό αγνός, ώ ανακτά της Δήλου, πού το μάτι σου, το φωτίζον τους ανθρώπους, βλέπει τα πάντα, συ με την χρυσή κόμη, πού μας δίδεις προφη­τικές καθαρές φωνές καί χρησμούς, άκουσε την προσευχήν μου υπέρ των λαών με ευφρόσυνη καρδιά· διότι εσύ βλέπεις όλον αυ­τόν τον απέραντον αιθέρα καί από επάνω βλέπεις την ευτυχισμένη γη καί από κάτω στο σκοτάδι κατά την νύκτα εν ώρα ησυχίας, πού έχεις για μάτια τα άστρα, βλέπεις τις ρίζες (τα θεμέλια), και έχεις τα πέρατα όλου του κόσμου (κάτω από τα μάτια σου)· εσύ φροντίζεις για την αρχή καί το τέλος, καί κάνεις να θάλλουν τα πάντα· εσύ συναρμό­ζεις κάθε πόλον με την κιθάραν, πού έχει μεγάλον ήχον άλλοτε μεν βαδίζων προς τα τέρματα της νεάτης (της κατωτάτης χορδής), άλλοτε πάλιν προς την ύπάτην (την ύψηλοτάτην χορδήν), άλλοτε δε συμμειγνύων κάθε πόλον είς την Δωρικήν διακοσμησιν (διάταξίν). Διαχωρίζεις τα διατηρούμενα είς την ζωήν φύλα συγκεράσας δια της αρμονίας την παγκόσμιον μοίραν των ανθρώπων (την μοίραν τήν θέσιν των ανθρώπων είς όλον τον κόσμον)· άνέμειξες εξ ίσου καί με τα δύο (καί με την νεάτην καί με την ύπάτην) τον χειμώνα καί το θέρος, διεχώρισες δε τον χειμώνα είς υπάτας καί το θέρος με τάς νεάτας καί έσχημάτισες το ώραίον Δωρικόν άνθος του πολυαγαπημένου έαρος.
Εξ αυτού οι άνθρωποι σε καλούν με την επωνυμίαν ανακτά Πάνα θεόν με δύο κέρατα, πού αφίνεις τα σφυρίγματα των ανέμων και γι αυτό κρατείς την σφραγίδα, που δίδει τον τύ­πον εις όλον τον κοσμον (πού διαπλάσσει όλον τον κοσμον) άκουσε με μακάριε, και σώσε τους μεμυημένους με την ικετευτικήν φωνήν (που σε ικε­τεύουν).

Ἐλθέ, μάκαρ Παιάν, Τιτυοκτόνε, Φοῖβε Λυκωρεῦ, Μεμφῖτ’, ἀγλαότιμος, ἰήιε, ὀλβιοδῶτα, χρυσολύρη, σπερμεῖος, ἀρότριε, Πύθιε, Τιτάν.
Γρύνειε, Σμινθεῦ, Πυθοκτόνε, Δελφικέ, μάντι, ἄγριε, φωσφόρε δαῖμον, ἐράσμιε, κύδιμε κοῦρε· Μουσαγέτη, χαροποιός, ἑκηβόλε, τοξοβέλεμνε,
Βράγχιε καὶ Διδυμεῦ, ἑκάεργος, Λοξία, ἁγνέ· Δήλι’ ἄναξ, πανδερκὲς ἔχων φαεσίμβροτον ὄμμα, χρυσοκόμη, καθαρὰς φήμας χρησμούς τ’ ἀναφαίνων· κλῦθί μευ εὐχομένου λαῶν ὕπερ εὔφρονι θυμῷ.
τόνδε σὺ γὰρ λεύσσεις τὸν ἀπείριτον αἰθέρα πάντα, γαῖαν τ’ ὀλβιόμοιρον ὕπερθέν καὶ δι’ ἀμολγοῦ νυκτὸς ἐν ἡσυχίῃσιν ὑπ’ ἀστεροόμματου ὄρφνης
ῥίζας νέρθε δέδορκας, ἔχεις δέ τε πείρατα κόσμου παντός· σοὶ δ’ ἀρχή τε τελευτή τ’ ἐστὶ μέλουσα, παντοθαλής· σὺ δὲ πάντα πόλον κιθάρῃ πολυκρέκτῳ ἁρμόζεις, ὁτὲ μὲν νεάτης ἐπὶ τέρματα βαίνων, ἄλλοτε δ’ αὖθ’ ὑπάτην, ποτὲ Δώριον εἰς διάκοσμον πάντα πόλον κιρνὰς κρίνεις βιοθρέμμονα φῦλα, ἁρμονίῃ κεράσας παγκόσμιον ἀνδράσι μοῖραν·
μίξας χειμῶνος θέρεός τ’ ἴσον ἀμφοτέροισιν, ταῖς ὑπάταις χειμῶνα, θέρος νεάταις διακρίνας, Δώριον εἰς ἔαρος πολυηράτου ὥριον ἄνθος.
ἔνθεν ἐπωνυμίην σε βροτοὶ κλῄζουσιν ἄνακτα Πᾶνα, θεὸν δικέρωτ’, ἀνέμων συρίγμαθ’ ἱέντα· οὕνεκα παντὸς ἔχεις κόσμου σφραγῖδα τυπῶτιν. κλῦθι μάκαρ, σώζων μύστας ἱκετηρίδι φωνῇ.                            ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΜΥΣΤΩΝ

«ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ» ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ και ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΓΙΝΕΤΑΙ; ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ…

Η καλύτερη ηλικία για να υποστεί πλύση εγκεφάλου ένας άνθρωπος, είναι η παιδική. Αυτό φυσικά το γνωρίζουν οι «ινστρούκτορες» τού Υπουργείου Παιδείας. Κι επειδή τυγχάνει να μην είναι, σε αντίθεση με κάποιους «λίγους», ενάντιοι στην λαθρομεταναστευτική κοσμοπλημμύρα που λαμβάνει χώρα στον τόπο μας εδώ και αρκετά χρόνια, σκέφτηκαν να κάνουν την προπαγάνδα τους (αυτή που θεωρεί τούς Έλληνες, ρατσιστές, ξενοφοβικούς κ.λπ.) μέσα από τα σχολικά βιβλία.
Δείτε λοιπόν, πως ακόμη και μέσα από το σχολικό βιβλίο των Μαθηματικών(!) της ΣΤ’ Δημοτικού*, λοβοτομούν τα παιδάκια με τις αθλιότητές τους, τις οποίες πληρώνουμε όλοι ως πολίτες αυτής της -παντέρμης- χώρας…
Αλήθεια, γιατί αυτοί οι άθλιοι -γιατί περί αθλίων πρόκειται-, αφού μπήκαν στην διαδικασία να συγκρίνουν μήλα με πορτοκάλια κι ανέτρεξαν στο παρελθόν και επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν έβαλαν ως άσκηση και τούς Έλληνες που απέμειναν στην Κωνσταντινούπολη, ή στην Αλεξάνδρεια; Ενδιαφέρον θα είχε και μια «άσκηση» που να αποτυπώνεται με κάποιο διάγραμμα η εισαγόμενη εγκληματικότητα.
* Το συγκεκριμένο βιβλίο, στην ηλεκτρονική του μορφή, μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ. Το επίμαχο απόσπασμα βρίσκεται στην σελίδα 24. Πηγή: Πάρε-Δώσε

Σχόλιο: Τα τελευταία χρόνια, για να προωθήσουν την διεθνιστική προπαγάνδα, αποκαλούν την Θεσσαλονίκη: «Πολυπολιτισμική πόλη», «μητρόπολη των βαλκανίων», «σταυροδρόμι των λαών» και άλλα παρόμοια χαπάκια τυλιγμένα με χρυσόχαρτο…
Παίρνουν ως παράδειγμα μια κατάσταση που επικρατούσε στην πόλη όταν αυτή βρισκόταν υπό  τουρκική κατοχή και την προβάλουν. Το γεγονός ότι ήταν μια σκλαβωμένη πόλη, είναι μια «ασήμαντη λεπτομέρεια» που τους «διαφεύγει» ή δεν την λαμβάνουν υπόψη. Κι όμως ακόμη και τότε οι τρεις κοινότητες κρατούσαν αποστάσεις ασφαλείας και κάθε μια είχε την περιοχή της. Φυσικά οι έλληνες ήταν μειοψηφία. Πώς να μην ήταν μετά από αιώνες σκλαβιάς;  
Ο Κάσσανδρος ίδρυσε την πόλη συνενώνοντας 26 πολίχνες που βρίσκονταν γύρω από τον Θερμαϊκό και της έδωσε το όνομα της γυναίκας του, θυγατέρας του Φιλίππου Β’, Θεσσαλονίκης, (όνομα που προήλθε μετά από επιτυχή έκβαση μάχης επί των Θεσσαλών. Θεσσαλών-Νίκη) ετεροθαλούς αδελφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ούτε σαλονίκη ούτε σαλόνικα, που δεν έχουν νόημα και ετυμολογική ερμηνεία…  Θεσσαλονίκη πόλη Ελληνίδα. Οι γονείς που έχουν μικρά παιδιά πρέπει να γνωρίζουν ότι αυτό που κάποτε έκανε το σχολείο, δηλαδή εμφύσηση του πατριωτικού αισθήματος και αφύπνιση της κυτταρικής μνήμης, τώρα είναι δική τους δουλειά και ευθύνη.

ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ ΜΕΓΕΘΗ

Έπεσε το μάτι μου στην TV που έδειχνε την γνωστή αμερικάνικη ταινία “Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν”. Με αφορμή λοιπόν την προβολή, θυμήθηκα τον ντόρο που έκανε τότε που προβαλλόταν στις αίθουσες. Η υπόθεση της ταινίας όμως, που είναι γνωστή, μου έφερε αναπόφευκτα κάτι άλλο στο μυαλό και το ξανά προβάλω για σύγκριση και με την ευκαιρία να το ξαναθυμηθούμε.
Ας θυμηθούμε πρώτα την υπόθεση της ταινίας: Μια μητέρα χάνει τους τρεις από τους τέσσερις γιους της στον πόλεμο. Η ειδοποίηση και για τους τρεις θα της παραδοθεί την ίδια μέρα. Για το λόγο αυτό ο στρατηγός Μάρσαλ αναλαμβάνει να εντοπίσει τον τέταρτο γιο, χωρίς να ξέρει αν είναι ακόμα ζωντανός, για να τον στείλει πίσω στο σπίτι. Οργανώνει μια οκταμελή ομάδα και την στέλνει στο μέτωπο που βρίσκεται ο στρατιώτης. Οι στρατιώτες έχουν ανάμεικτα συναισθήματα για την αποστολή τους. Ένας μετά τον άλλο χάνουν τη ζωή τους για να σώσουν τον στρατιώτη Ράιαν.

Πάμε τώρα στο άλλο, που σας είπα ότι θυμήθηκα! Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου και συγκεκριμένα στις 2 Φεβρουαρίου του 1941, μια ΜΑΝΑ, μια ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΜΑΝΑ από εκείνα τα ξαφνιάσματα της φύσης όπως λέει ο ποιητής, έστειλε το παρακάτω γράμμα στον Αλ. Κορυζή.

«Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.
Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.
Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.
Γνωρίσατε βασιλέα μας ότι ύστατον επιφώνημά μου θέλει είναι:
Ζήτω η Πατρίς!
Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου, Κυπαρισσία
2 Φεβρουαρίου 1941»

ΕΛΕΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ – Η ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ ΤΟΥ ’40 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ, ΠΟΥ ΑΝΑΒΙΩΣΕ ΤΟ «Ή ΤΑΝ ‘Η ΕΠΙ ΤΑΣ»

Η ΓΥΝΑΙΚΑ, ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΩΝ ΣΕΛΕΥΚΙΔΩΝ

Αντίοχος και Στρατονίκη

Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, το -280 ο Αντίοχος ερωτεύτηκε τρελά τη γυναίκα τού πατέρα του, Στρατονίκη, που ήταν κόρη τού Δημήτριου τού Πολιορκητή. Ο πατέρας του, Σέλευκος Α΄, ήταν βασιλιάς των Σελευκιδών. Ο Αντίοχος υπέφερε από τον ερωτά του. Σταμάτησε να τρώει και να πίνει, δεν ήθελε πλέον τη ζωή του και προσπαθούσε να πείσει το γιατρό του, ότι είναι άρρωστος. Εκείνος όμως, γρήγορα κατάλαβε, ότι υπέφερε από έρωτα. Ο γιατρός καθόταν όλη την ημέρα στο δωμάτιο τού υποτιθέμενου αρρώστου, για να δει πώς αντιδρά στούς επισκέπτες. Μόλις εμφανίστηκε η Στρατονίκη, κοκκίνισε κι άρχισε να τραυλίζει φοβερά. Είχε όλα τα συμπτώματα τού ερωτευμένου.
Ο βασιλιάς ήθελε να μάθει τί δεν πήγαινε καλά με το γιο του και ο γιατρός τού είπε, ότι ο γιος του υπέφερε από έναν έρωτα, που θα έμενε ανεκπλήρωτος. Αυτό είναι αδύνατο, είπε ο βασιλιάς. Ο γιατρός εξήγησε, ότι ο Αντίοχος ποθούσε τη γυναίκα τού πατέρα του. Αδύνατον!
Ο Σέλευκος έκλαψε από συγκίνηση και έδωσε τη γυναίκα του στο γιο του. Έτσι λοιπόν, όταν ο Αντίοχος έγινε τελικά βασιλιάς των Σελευκιδών, είχε στο πλευρό του τη Στρατονίκη, που ήταν ήδη και παλιότερα βασίλισσα.
Πλούταρχος, Βίος Δημήτρ. 38                          Πηγή: Ελεύθερη Έρευνα

Ο ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ ΣΧΟΛΑΡΙΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ

Ο Γεννάδιος Σχολάριος προπαγανδίζει την  υποταγή στους οθωμανούς λίγο πριν την Άλωση. ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΑΘΛΙΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ! « Η Πόλη θα πέσει στα χέρια των οθωμανών κι εξ αιτίας των ενωτικών θα καταστραφεί και θα πάθουν πολλά οι βυζαντινοί». Αυτά έγραφε σε προκήρυξή του ο Γεννάδιος Σχολάριος από τη μονή Παντοκράτορα λίγο πριν την Άλωση. Εκεί ήταν το αρχηγείο των ανθενωτικών, απ΄ όπου σε συνεννόηση με τούς οθωμανούς προπαγανδιζόταν η ηττοπάθεια. Στην προκήρυξη αυτή ο Σχολάριος αποκαλεί τούς χριστιανούς -όχι βέβαια έλληνες, αλλά- ρωμαίους (=ρωμιούς), όπως ακριβώς κάνει και ο σημερινός πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Δείτε στο βίντεο ΕΔΩ ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ομιλία τού κ. Βαρθολομαίου στη μονή Σουμελά. Πουθενά δεν ακούγεται η λέξη έλληνες. Ακόμα κι όταν αναφέρεται στούς δυο λαούς κάνει λόγο για χριστιανούς και τούρκους. Επί πλέον ευχαριστεί την «έντιμον τουρκικήν Κυβέρνησιν» και αναφέρεται «στην χαράν και ικανοποίησιν, που θα νοιώθουν αι ψυχαί των οθωμανών σουλτάνων, Μπαγιαζίτ Β΄, Σελίμ Α΄, Σελίμ Β΄, Μουράτ Γ΄, Ιμπραήμ Α΄, Μεχμέτ Δ΄, Σουλεϊμάν Β΄ κ.ά.».
(Διαβάστε στην «Ελεύθερη Έρευνα»: Ο διαχρονικά ανθελληνικός ρόλος τού πατριαρχείου).                                                                    Ελεύθερη Έρευνα

ΠΟΣΟ ΣΕ ΑΦΟΡΑ...;;;

Πρόκειται για την 4^η εντολή της ορθόδοξης χριστιανικής εκκλησίας. Της κρατούσας και επίσημης  θρησκείας  της ΕΛΛΑΔΟΣ.

4. «Μνήσθητι την ημέραν του Σαββάτου αγιάζειν αυτήν, εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε εβδόμη Σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου. ου ποιήσεις εν αυτή πάν έργο».

Απόδοση: 4) «Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου για να την ξεχωρίζεις και να την αφιερώνεις στον Κύριο. Έξι μέρες θα εργάζεσαι και θα κάνεις όλες τις εργασίες σου. Αλλά η έβδομη μέρα το Σάββατο είναι ημέρα αφιερωμένη στον Κύριο το Θεό σου. Την ημέρα αυτή δεν επιτρέπεται να κάνεις καμιά εργασία».

Δέκα εντολές - Βικιπαίδεια

ΑΡΓΩ - ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ # 2

Συνέχεια από το πρώτο μέρος. Η Αργώ εκτός από διαστημόπλοιο ήταν και υποβρύχιο, όπως διαφαίνεται από τους παρακάτω στίχους: «Αλλά εις τους Μινύας οι θεοί επέβαλαν σκληράν δυστυχίαν, εις το έσχατον δε μέρος του βυθού διαπλεύσαμεν το ύδωρ (Ορφικά, στ, 1068-69}». «Όταν ανεφάνη κατά τη δεκάτην ημέραν η αυγή που φωτίζει τους ανθρώπους, προσηγγίσαμε εις τα Ριπαία Υψώματα, από εκεί δε αμέσως η Αργώ προχωρούσα ταχέως διήρχετο δια στενού ρείθρου».
Σχετικά με αυτούς τους στίχους, ο ερευνητής-συγγραφέας Κωνσταντίνος Ποταμιάνος στο βιβλίο του Τα Ιερά Όπλα των Ελλήνων παραθέτει την παρακάτω αξιόλογη αναφορά:
Είναι ενδιαφέροντα αυτά που αναφέρει ο Μ. Αβογκάνιρο σε άρθρο του στο περιοδικό ΗΛΙΟΣ με τόν τίτλο «Ευρέθησαν θερμαί Διαβάσεις Υπό τον Παγωμένον Ωκεανόν» (τεύχ. 533, 18 Σεπτεμβρίου 1954) και πιθανότατα το στενό ρείθρο από το οποίο διήρχετο η Αργώ δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια υποθαλάσσια θερμή διάβαση. Γράφει, λοιπόν, ο Μ. Αβογκάνιρο για μια σοβιετική αποστολή που είχε οργανωθεί από τον καθηγητή Λόπωφ, και η οποία πέρασε κάτω από τούς πάγους του Πόλου με υποβρύχιο. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από το πολύ ενδιαφέρον αυτό άρθρο: «Το μικρό αυτό εύχρηστον υποβρύχιον, καλώς εξωπλισμένον παρέπλευσε τας αρχάς του Δεκεμβρίου του 1953 όλας τας γνωστάς ακτάς από την θάλασσαν του Μπάρεντς μέχρι των νήσων Βράγγελ, διερχομένον δια του ακρωτηρίου Τσελιούσκιν. Κατόπιν πολλών άκαρπων αναγνωρίσεων, ανεκάλυψε την είσοδον υπογείου διώρυγας που εξηκολούθει υπό τα παγόβουνα με μίαν θάλασσαν "αεριζομένην", δηλαδή θάλασσαν που επέτρεπε μεταξύ αυτής και του θόλου των πάγων χώρον αναπνευσίμου αέρος. Άλλοτε το υποβρύχιον ήτο εις θέσιν να πλέη εις την επιφάνειαν, άλλοτε δε έπρεπε να βυθισθή δια να αποφύγη την επικίνδυνον γειτονίαν ενός παγωμένου όγκου από τον οποίον έπρεπε να προστατευθή.
»Η διάβασις εφαίνετο προσανατολισμένη από ανατολών προς δυσμάς και συχνά διηρείτο εις διακλαδώσεις, μεταξύ των οποίων η εκλογή εφαίνετο δύσκολος. Πολλές φορές ο πλοίαρχος εβύθιζε το σκάφος του μεταξύ δύο τοίχων πάγου, δια να διαπίστωση τελικώς, ότι κάτω ορισμένου βάθους, όλαι αυταί oi διώρυγες επικοινωνούν μεταξύ των. Ήτο αρκετόν να βυθισθή το σκάφος τριάντα μέτρα, δια να ευρεθή εις το ελεύθερον νερό. Ο πάγος των παγόβουνων έλυωνεν εις το βάθος αυτό υπό την επίδρασιν της υδροστατικής πιέσεως, όποια και αν ήτο η θερμοκρασία του ύδατος. Εξάλλου, η θερμοκρασία αυτή, ανήρχετο άνω του μηδενός, υπό την επίδρασιν των ρευμάτων θερμού ύδατος, των οποίων η γενική κατεύθυνσις διειηρείτο από νότου προς βορράν. Το βάθος της θαλάσσης ποτέ δεν έφθανε τα 300 μέτρα, ενώ συνήθως περιωρίζετο εις τα 25 έως 30 μέτρα...»
Αλλά και στο παρακάτω απόσπασμα αποδεικνύεται ότι η Αργώ είχε φθάσει στο Βόρειο Πόλο: «Έπειτα οδηγούντες το ταχύ πλοίον εφθάσαμεν εις τους Κιμμερίους, οι οποίοι μόνοι εκ των άλλων ανθρώπων είναι εστερημένοι από το φως του ήλιου, του διατρεχόντος δια πυρός, γιατί το όρος Ρίπαιον και το ύψωμα Κάλπιον εμποδίζουν την ανατολή του Ήλιου».
Είναι ευνόητο ότι αυτό το απόσπασμα αφορά πολικές περιοχές, αφού στο Β. Πόλο από τις 21 Μαρτίου μέχρι τις 23 Σεπτεμβρίου είναι συνέχεια ημέρα και από ης 24 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 20 Μαρτίου επικρατεί συνέχεια νύχτα, ενώ στο Ν. Πόλο στα ίδια χρονικά διαστήματα επικρατεί νύχτα και ημέρα.
Ακόμα, η ονομασία Ριπαία Όρη, πρέπει να αφορά τα παγόβουνα, που αφθονούν σε αυτή την περιοχή τα οποία κατακρημνίζονται, δηλαδή ρίπτονται (ριπαία) στη θάλασσα.
Όμως και η γλώσσα που μιλούσαν οι Αργοναύτες δεν ήταν η καθομιλουμένη της εποχής. Σχετικά με αυτό το στοιχείο, υπάρχει μια αξιόλογη άποψη από τους Γάλλους ερευνητές Ζακί Μπερζιε, Λούι Παουελς και Ζακ Μπεργκιέρ, οι οποίοι στο βιβλίο τους Αιώνιος Άνθρωπος γράφουν τα παρακάτω:
Μερικοί οξυδερκείς συγγραφείς, που τους έκανε εντύπωση η ομοιότητα που υπάρχει ανάμεσα στις λέξεις γοτθική και γεωτική, πίστεψαν ότι πρέπει να υπήρχε στενή σχέση ανάμεσα στη γοτθική και στη γεωδαιτική ή μαγική τέχνη. Για μας, γοτθική τέχνη -αρ γκοτίκ στα Γαλλικά- δεν είναι παρά μια ορθογραφική παραμόρφωση της λέξης αργκοτίκ που σημαίνει «γλώσσα της πιάτσας» και που η ομοφωνία της είναι τέλεια, σύμφωνα με το νόμο της φωνητικής. Είναι η παραδοσιακή σολομωνική που διέπει όλες τις γλώσσες και δεν παίρνει καθόλου υπόψη της την ορθογραφία. Ο καθεδρικός ναός είναι ένα έργο τέχνης «art goth» ή «argot» (αργκό) σαν «μια ιδιάζουσα γλώσσα για όλα τα άτομα που έχουν συμφέρον να επικοινωνούν τις σκέψεις τους, χωρίς να γίνονται αντιληπτοί από αυτούς που τους περιβάλλουν». Πρόκειται συνεπώς για μια αποκρυφιστική ομιλούμενη. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τη μάγκικη γλώσσα είναι αποκρυφιστές, απόγονοι των argo (αργκό)-ναυτών (Αργοναυτών), που επέβαιναν στο πλοίο Αργκό (Αργώ), πλέοντας με ούριο άνεμο προς την ευδαίμονα παραλία της Κολχίδας, για να κατακτήσουν το ξακουστό χρυσόμαλλο δέρας (...).
Όμως η Αργώ, εκτός από τόν πλανήτη μας, ταξίδευε σε άλλες διαστάσεις ή σε άλλα πλανητικά συστήματα του Γαλαξία μας. Όπως αναφέρεται σχετικά, ο Ορφέας γνώριζε καλά τις πύλες του Άδη και τις πύλες του Ήλιου.

Με τη φράση «πύλες του Άδη» κρυπτογραφείται το πέρασμα σε άλλες διαστάσεις και με τη φράση «πύλες του Ήλιου» τα ταξίδια σε άλλα πλανητικά συστήματα. Για να επιτευχθούν αυτά τα διαπλανητικά ταξίδια, η Αργώ εκμεταλλευόταν τις παράδοξες ιδιότητες που υπάρχουν στο Τρίγωνο των Βερμούδων, οι οποίες ήταν γνωστές στους Ολυμπίους Θεούς, καθώς και σε ορισμένους μύστες. Το Τρίγωνο των Βερμούδων είναι μια περιοχή η οποία εκτείνεται από το Μαϊάμι στο Πουέρτο Ρίκο και στις Βερμούδες, και που έχει καταστεί γνωστό σε παγκόσμιο επίπεδο για τις συχνές εξαφανίσεις αεροπλάνων και πλοίων που συμβαίνουν εκεί, οι οποίες, σύμφωνα με την τελευταία άποψη, οφείλονται σε ηλεκτρομαγνητικές και βαρυτικές ανωμαλίες που προκαλεί μια πύλη σε άλλες διαστάσεις ή άλλα πλανητικά συστήματα.
Στην περιοχή αυτή, σύμφωνα με διάφορους ερευνητές, υπήρχε η μυθική ήπειρος Ατλαντίδα, στην οποία χρησιμοποιούσαν απεριόριστες ποσότητες ενέργειας, την οποία παρείχε ένας γιγαντιαίος κρύσταλλος, ο οποίος τη συνέλεγε από το ηλιακό μας σύστημα. Όπως εικάζεται, μετά τον κατακλυσμό της Ατλαντίδος αυτός βυθίστηκε στην περιοχή του Τριγώνου των Βερμούδων κι εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να λειτουργεί σε άτακτα χρονικά διαστήματα, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν τα γνωστά φαινόμενα.
Όπως διαφαίνεται από το παρακάτω απόσπασμα, και η Αργώ είχε κινδυνεύσει σε αυτό το σημείο.
«Εμείς νομίζαμε ότι δεν θα μπορέσουμε να διαφύγουμε την ολοκληρωτική καταστροφή, εάν ο Αγκαίος δεν κατηύθυνε το πλοίο, το οποίο εκινείτο κάτω από ισχυρή δύναμη, ώστε να έλθει στο δεξιό μέρος του αιγιαλού, αφού το ανάγκασε να υπακούσει στα πελεκητά πηδάλια, εκείνο δε (το πλοίο) ανεπήδησε στην επιφάνεια της θάλασσας πιεζόμενο από τα δύο χέρια του».
Αυτή η περιοχή, καθώς και οι κίνδυνοι που κρύβει, ήταν γνωστή κατά την Αρχαιότητα και στα Ορφικά αναφέρεται με τις ονομασίες «Στύγα» και «Κυανές» ή «Συμπληγάδες Πέτρες». Όπως αναφέρει ο Ορφέας: «...πλησίον εις τας Κυανάς Πέτρας, περί των οποίων κάποτε μου έκανε προφητικόν λόγον η μητέρα μου, η συνετή Καλλιόπη» (στ. 672-700).
Αλλά και ο Ησίοδος, στο έργο του θεογονία, αναφέρει στους στίχους 790-815 ότι το νερό της Στύγας χρησιμοποιείται για τη δοκιμασία των Θεών και αναφέρει ότι το νερό αυτό, που τριγυρίζει με βίνες ασημένιες, μπορεί κατά τη δοκιμασία ενός Θεού να τον ρίξει κάτω χωρίς αναπνοή, δίχως φωνή και να μην μπορεί να γευτεί την αμβροσία και το νέκταρ. Τα μέλη του μπορεί να σκεπασθούν από παράλυση.
Το κακό μπορεί να τελειώσει στο χρόνο επάνω, όμως επί εννιά χρόνια θα είναι ανήμπορος να παίρνει μέρος στα συμβούλια και στα συμπόσια των θεών.
Ίσως μελλοντικά, όταν οι επιστήμονες ανακαλύψουν τους νόμους που διέπουν αυτό το φαινόμενο, θα εκμεταλλευτούν τη Στύγα, όπως η Αργώ, για ταξίδια σε άλλες διαστάσεις ή πλανητικά συστήματα.
Για να είναι πλήρης αυτή η έρευνα για την αρχαία Αργώ, πρέπει να αναφέρουμε ότι η ενέργεια με την οποία έκανε τις εναέριες πτήσεις της ήταν τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα, τα οποία αντλούσε από ένα παγκόσμιο γεωδαιτικό σύστημα, το οποίο εκμεταλλευόταν και, παράλληλα, ενίσχυε σημαντικά τις φυσικές δυνάμεις της Γης. Το σκελετό αυτόν του γεωδαιτικού συστήματος αποτελούσαν τα παρακάτω τρία συστήματα του πλανήτη μας. Το πρώτο ήταν στην περιοχή της Μεσογείου στο ρήγμα της Ερυθράς θάλασσας, το δεύτερο στην τάφρο του Πουέρτο Ρίκο στην Αμερική και το τρίτο στην τάφρο Ραπάτο της Ιαπωνίας.
Αυτά τα τρία σημεία, με αποστάσεις 120 μοιρών μεταξύ τους, σχημάτιζαν ένα ισόπλευρο τρίγωνο στη σφαίρα της Γης που αποτελούσε τη βάση μιας ανεστραμμένης πυραμίδας που είχε κορυφή το κέντρο της Γης. Ενδιάμεσα, οικοδόμησαν πυραμίδες και τις ενίσχυσαν με μεγαλιθικά έργα. Για τα ταξίδια της Αργούς έξω από τον πλανήτη μας χρησιμοποιούσαν υδρογόνο, για το οποίο υπάρχει σχετική αναφορά σε αρχαία ινδικά κείμενα όπου αναφέρεται ότι τα βιμάνας (vimanas), τα οποία ήταν ένας άλλος τύπος διαστημοπλοίων που κατασκεύαζαν οι Γιαβάνας (δηλαδή οι Ίωνες-Έλληνες), χρησιμοποιούσαν τον υδράργυρο ως κινητήρια δύναμη. Όπως γράφει σχετικά το βεδικό κείμενο Samaragana Sutradhara,
«μέσα πρέπει να τοποθετήσει κανείς τη μηχανή υδραργύρου με τη σιδερένια συσκευή θερμότητας από κάτω. Μέσω της ενέργειας που είναι λανθάνουσα στον υδράργυρο και που θέτει την προωθητική τρόμπα σε κίνηση, ένας άνθρωπος που κάθεται μέσα μπορεί να ταξιδέψει μια μακρινή απόσταση στόν ουρανό... στην εξωτερική δομή πρέπει να κλειστούν τέσσερα δοχεία υδραργύρου.
Όταν αυτά θερμανθούν με ελεγχόμενη φωτιά... η βιμάνα, μέσω του υδραργύρου, αναπτύσσει σφοδρή δύναμη σαν του κεραυνού... όταν αυτή η σιδερένια μηχανή, με σωστά συγκολλημένες τις ενώσεις, γεμίσει με υδράργυρο και η φωτιά φθάσει στο υψηλότερο τμήμα της, αναπτύσσει δύναμη με το βρυχηθμό λιονταριού... και με μιας γίνεται σαν μαργαριτάρι στον ουρανό...»
Αυτό το κείμενο φαίνεται ότι είναι απλοϊκό, όμως ουσιαστικά είναι κρυπτογραφημένο, και ενδεικτικά αναφέρω τη λέξη φωτιά, που βέβαια, δεν υπονοεί τη γνωστή φωτιά, αλλά κρυπτογραφεί την πυρηνική ενέργεια, την οποία κατείχε και εκμεταλλευόταν οι Ολύμπιοι Θεοί μας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι στην ονομασία «πυραμίδα» υπάρχει η λέξη πυρ και αυτό δεν είναι τυχαίο, επειδή η πυραμίδα του Χέοπα στην Αίγυπτο, όπως προκύπτει από τη διαρρύθμιση των θαλάμων της, από το περιεχόμενο τους και από τα υλικά που βρέθηκαν μέχρι σήμερα μέσα σε αυτήν, όπως πλάκες από χαλαζία και γρανίτη, ήταν ένας πυρηνικός αντιδραστήρας.

http://www.diodos.gr/                                               Επιστροφή στο πρώτο μέρος

(Αμίς= δοχείο, πυραμίς = δοχείο πυρός= ενέργειας)