ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ ΕΥΦΟΡΙΩΝΟΣ - ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΗΡΙΑ ΜΝΗΜΕΙΟΥ

Απόγονος της οικογένειας των Κοδριδών, γιος του Ευφορίωνα από την Ελευσίνα. Μαζί με τον αδελφό του Αισχύλο πολέμησαν στην Μάχη του Μαραθώνα. Μετά την πρώτη φάση της σύγκρουσης στην οποία τράπηκε σε φυγή η περσική παράταξη, οι εναπομείναντες Πέρσες έσπευσαν να διαφύγουν με τον στόλο τους. Στον σκληρό αγώνα που ακολούθησε γύρω από τα εχθρικά πλοία ο Κυναίγειρος, προσπαθώντας να εμποδίσει ένα πλοίο να αποπλεύσει το άρπαξε με το χέρι, περιμένοντας να φτάσουν οι συμπολεμιστές του και να το καταλάβουν. Μόνο όταν ένας Πέρσης του ακρωτηρίασε το χέρι με τσεκούρι κατάφερε τελικά το πλοίο να αποπλεύσει ενώ ο Κυναίγειρος, αιμόφυρτος έπεσε στην θάλασσα και ξεψύχησε.
Η ηρωική αυτή πράξη του τιμήθηκε από τους Αθηναίους, που τον ονόμασαν «ήρωα». Ο ζωγράφος Πολύγνωτος τον απαθανάτισε (-460) στην απεικόνιση της μάχης που την απέδωσε σε τρεις πίνακές του στην Ποικίλη Στοά της Αθήνας. el.wikipedia         mxgk

Αποκαλυπτήρια Μνημείου Κυναίγειρου. Την Κυριακή 23η Οκτωβρίου έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του Κυναίγειρου στην Ελευσίνα. 
Ο Κυναίγειρος έμεινε γνωστός χάρη στην υπέροχή του ιστορία για την μάχη του Μαραθώνα, που τον θέλει να θυσιάζεται πάνω στο πάθος του να κρατήσει ένα περσικό πλοίο με τα δόντια, ενώ του έχουνε κόψει και τα δυο χέρια. georgeopp

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ (-6ος αι.)

Ο Παρμενίδης γεννήθηκε στην Ελέα της Κάτω Ιταλίας στα τέλη του -6ου αι., σε ένα περιβάλλον επηρεασμένο από τις απόψεις του Πυθαγόρα και του Ξενοφάνη. Θεωρείται η πλέον πρωτότυπη μορφή της προσωκρατικής σκέψης.
Σε αντίθεση με τους Ίωνες φυσιολόγους δεν αναζητά την ενότητα του κόσμου σε μια φυσική ουσία, αλλά στην ίδια την «οντότητα» των πραγμάτων που μας περιβάλλουν, στο είναι όλων των όντων και όλων των πραγμάτων.
Η φιλοσοφία του: Προοίμιο-Αλήθεια
Ο Παρμενίδης εκθέτει τη φιλοσοφία του σε έμμετρο λόγο (δακτυλικό εξάμετρο). Στο προίμιο του ποιήματoς περιγράφεται το ταξίδι του ποιητή πάνω σε άρμα, καθοδηγούμενο από κόρες του ΄Ηλιου σε μια ανώνυμη θεά. Ακολουθεί η Αλήθεια, στην οποία μιλά η θεά επιχειρώντας μια προσέγγιση της καρδιάς της αλήθειας.
«αλλά ωστόσο θα μάθεις και τούτο, πως τα δοκούντα θα έπρεπε να είναι απολύτως δεκτά, όλα δεκτά στο σύνολό τους ως όντα».
Παρουσιάζοντας τα φαινόμενα ως όντα, εισάγεται στο ποίημα το είναι και γεννιέται εκείνος ο κλάδος της φιλοσοφίας που ονομάζεται Οντολογία, δηλαδή λόγος περί του όντος, περί του είναι. Σε αντίθεση με τους Ίωνες ο Παρμενίδης δεν ρωτά για το τι των όντων, αλλά στρέφει την προσοχή μας στο είναι.
Σε ένα άλλο απόσπασμα αντιδιαστέλλει το είναι, την ύπαρξη των όντων με το μηδέν και το απορρίπτει, μη αποδεχόμενος τη σύλληψη του απόλυτου μηδενός ως αντίθετου στο είναι. Παρόλο που αναφέρει αρχικά τις δύο οδούς του είναι και του μηδενός ως τις μόνες που μπορούν να νοηθούν, σπεύδει να υπογραμμίσει ότι η οδός του «είναι» είναι η μόνη αληθινή και ότι μόνον το είναι μπορεί να αποτελέσει αυθεντικό αντικείμενο της νόησης. 
Η νόηση εδώ δεν εξαρτάται βέβαια από τις αισθήσεις, αλλά εισδύει στη βαθύτερη ουσία των πραγμάτων.
Άσχετα από τη μεταβολή των εξωτερικών πραγμάτων το είναι, που αφορά αδιακρίτως κάθε ον, αποτελεί το μοναδικό αντικείμενο της Αλήθειας, η οποία δεν αρνείται τον Κόσμο και την πολλαπλότητα, την κίνηση και την πολυμορφία, αλλά υπογραμμίζει την ενότητα και συνέχεια που τον διέπει, αν φυσικά τον δούμε γεμάτο από το είναι. Οι Δόξες των Ανθρώπων
Στο δεύτερο τμήμα του ποιητικού του έργου, η θεά επικρίνει τους ανθρώπους που διχοτομούν τον κόσμο επηρεασμένοι από τις αισθήσεις τους, κατατάσσοντας τα όντα στις δύο αλληλοαποκλειόμενες και αντίθετες μορφές του φωτός και της νύκτας.
Κατόπιν η θεά παραθέτει τη γένεση και την παρούσα κατάσταση του κόσμου, όπως προκύπτει από την ανάμειξη του φωτός και της νύκτας, παραθέτοντας ουσιαστικά την κοσμογονία και την κοσμολογία του φιλόσοφου. Έχουμε, λοιπόν, για πρώτη φορά την ανάπτυξη ενός δυιστικού φιλοσοφικού συστήματος, αντίθετου με το μονιστικό Ιωνικό σύστημα της μίας αρχής του κόσμου. Ο Παρμενίδης χρησιμοποιεί δύο ισότιμες αρχές-μορφές, που με τη συνεργασία τους και την ανάμειξή τους δημιουργούν τον κόσμο και τον διέπουν.
Επιδράσεις
Ο μονισμός της Αλήθειας και ο δυισμός της Δόξας δε βρίσκονται σε αντίθεση, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται και συνδέονται στενά. Η Αλήθεια ασχολείται με το αμετάβλητο είναι, ενώ η Δόξα με το κοσμικό γίγνεσθαι. Ανάμεσα στα δύο τμήματα το τμήμα της Αλήθειας ήταν εκείνο που επηρέασε την εξέλιξη της Ελληνικής Φιλοσοφίας περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο προσωκρατικό κείμενο. Η επίδρασή του είναι εμφανής τόσο στους μεταγενέστρεους προσωκρατικούς όσο και στο έργο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.

http://www.diodos.gr/

O ΟΡΚΟΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΣΤΟΝ ΣΟΥΛΤΑΝΟ

Όταν έγινε το οριστικό σχίσμα των δύο Εκκλησιών Νέας Ρώμης (Κωνσταντινούπολης) και Βατικανού, ο τότε επικεφαλής Πάπας της Ρώμης και του Βατικανού αναθεματίστηκε και αφορίσθηκε δημόσια απ’ τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, το δε ανάθεμα τοποθετήθηκε πάνω στην Αγία Τράπεζα του ναού της Αγίας Σοφίας.Το μίσος αυτό έστρεψε την πορεία των Σταυροφοριών εναντίον της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με αποτέλεσμα την πρώτη άλωση της Κων/πολης κατά την Δ΄ Σταυροφορία. Για άλλη μία φορά η Εκκλησία καθόριζε αρνητικά την μοίρα του Βυζαντίου. Μετά την ανακατάληψη της Κων/πόλεως απ’ τους Βυζαντινούς κάθε ενωτική προσπάθεια απ’ τους αυτοκράτορες Ανδρονίκου Γ΄, Ιωάννου του Κατακουζηνού, Μανουήλ Παλαιολόγου και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου κατέρρευσαν μπροστά στις αντεθνικές και προδοτικές θέσεις των ιεραρχών.
Την εποχή εκείνη ένας άτακτος σχετικά στρατός εκείνος των Οθωμανών θα κινηθεί κατά της διαλυμένης απ’ το Πατριαρχείο και το Χριστιανισμό, Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο αρχηγός των Οθωμανών ο Μωάμεθ ο Β΄ γνωρίζοντας το έργο και την επιρροή των ρασοφόρων πάνω στον θρησκόληπτο και δεισιδαίμονα λαό, χρησιμοποίησε διαβρωτικά την δύναμή τους για την εκπόρθηση της Πόλης. Και φυσικά αυτό το πέτυχε με την πλήρη σύμπραξη του τότε Πατριάρχη Γεωργίου Κουρτέση ή Γεώργιου Σχολάριου Γεννάδιου και της ανθενωτικής του ομάδας.
Ο Σχολάριος, φανατικός υπερασπιστής της Ορθοδοξίας και ανυποχώρητος εχθρός της ένωσης των δύο Εκκλησιών, έφυγε οργισμένος απ’ την σύνοδο της Φερράρας όπου η Βυζαντινή αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Ιωάννη Παλαιολόγο παρακαλούσε τους Δυτικούς για την «ένωση» και το μέλλον της Κων/πολης. Ο Σχολάριος στα βήματα του σκοταδισμού και της προδοσίας που ακολούθησε αφόρισε δημόσια τον Πλήθωνα και έκαψε το «Περί Νόμων» σύγγραμμα του.

Κατά την περίοδο της πολιορκίας οι ανθενωτικοί ιεράρχες του Πατριαρχείου τρομοκρατούσαν τον λαό και τους λίγους πολεμιστές με επαίσχυντες προφητείες ότι δήθεν ο θεός με την μορφή πυκνού νέφους ή μέσα απ’ τους καπνούς και την ομίχλη εγκατέλειπε την Πόλη, ή ανατίναζαν με εκρηκτικά ολόκληρες αποθήκες όπλων και τροφίμων, ή προέτρεπαν τον κόσμο να αυταμολήσει στους Οθωμανούς. Ο ίδιος ο Σχολάριος περιφερόταν αλλόφρων στους δρόμους της Κωνσταντινουπόλεως διαλαλώντας ότι «είναι πιότερο το τούρκικο σαρίκι απ’ την παπική τιάρα» και ότι «είναι θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει». Τέλος, υπάρχει και η άποψη, ότι οι ανθενωτικοί ιεράρχες άνοιξαν την Κερκόπορτα για να εισέλθουν οι Τούρκοι μέσα.

Ο Τούρκος κατακτητής, ως αναγνώριση της συμβολής στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης και των πολύτιμων υπηρεσιών που παρείχαν οι ρασοφόροι, τους αντάμειψε με εξουσία και πλούτο πολύ μεγαλύτερης εκείνης την οποία κατείχαν επί χριστιανών βασιλέων. Τα λόγια του ίδιου του Μωάμεθ προς τον συνεργάτη του Γεννάδιο είναι χαρακτηριστικά: «Πατριάρχευε κρατώντας όλα τα προνόμια τα οποία εσύ θέλεις, όπως και οι πριν από εσένα πατριάρχες είχαν».

Επίσης ο Βυζαντινός ιστορικός Φραντζής γράφει για το γεγονός: «Ο Μωάμεθ έδωσε προστάγματα έγγραφα στον πατριάρχη, με εξουσία βασιλική υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον σουλτάνο, ποτέ και κανείς να μην ενοχλήση ή αντιταχθή αυτού και να είναι αυτός κυρίαρχος, και απόλυτος επί παντός εναντίου. Τέλος και από φόρους ελεύθερος να είναι και αυτός και οι πατριάρχες του αιωνίως, καθώς και οι υπόλοιποι που ανήκουν σ’ αυτόν αρχιερείς». (Κυριάκου Σιμόπουλου, «Ξένοι ταξιδιώτες στην Ελλάδα», σελ.168).

Ο Σχολάριος, ο υμνητής του Μωάμεθ και μέγας διώκτης της ενώσεως των Εκκλησιών, ήταν τόσο αντίθετος του Ελληνικού Πνεύματος και μισούσε με τέτοιο πάθος κάθε τι το ελληνικό, που αρνιόταν με κάθε τρόπο και αυτόν ακόμα τον τίτλο του Έλληνα πατριάρχη.

Για τον Μωάμεθ το Πατριαρχείο και ο κλήρος θα γινόταν το αστυνομικό όργανο και μέσο για την ολοκληρωτική υποταγή των Ρωμιών.

Απότοκο των συμφωνιών, που ανάγονται στην περίοδο πριν την πτώση της Κωνσταντινούπολης, αποτελεί ο όρκος που έδιναν οι πατριάρχες, όταν ανελάμβαναν τα καθήκοντά τους. Για την ακρίβεια δεν πρόκειται για μια απλή ομολογία πίστης προς το σουλτάνο, αλλά για μια δήλωση υποταγής, όχι μόνον στον «κραταιόν αυτοκράτορα βασιλέα», αλλά και στη γυναίκα και στα παιδιά του («ου μόνον εις τον βασιλέα, αλλά και εις την βασίλισσαν και εις τα βασιλίδια»), ακόμα και στους γαμπρούς του.

To 1905 εκδόθηκαν από το Πατριαρχικό Τυπογραφείο υπό την επιστασία του αρχειοφύλακα του Πατριαρχείου Καλλίνικου Δελικανή τα σωζόμενα επίσημα εκκλησιαστικά έγγραφα από το 1564 έως το 1863, που αφορούσαν στις σχέσεις του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με διάφορες ορθόδοξες Εκκλησίες.

Ο όρκος υποταγής στο σουλτάνο, που έδιναν οι πατριάρχες επί Τουρκοκρατίας είναι καταγεγραμμένος στον τρίτο τόμο. Δημοσιεύεται παρακάτω ένα απόσπασμα, ενδεικτικό της πατριαρχικής δουλοπρέπειας έναντι της οθωμανικής εξουσίας.

Στο τρίτομο έργο του αρχιμανδρίτη Καλλίνικου Δελικανή, αρχειοφύλακα του Οικουμενικού Θρόνου, περιέχεται η άγνωστη αλληλογραφία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως με άλλα «αδελφά» πατριαρχεία (από το 1564 έως το 1863) με νουθεσίες, συστάσεις και οδηγίες για υποταγή στη σουλτανική εξουσία, εκφοβισμούς κι αφορισμούς.

«Ομολογώ δια της παρούσης μου εγγραφής ίνα φυλάττω προς σε τον κραταιόν αυτοκράτορα βασιλέα καθαράν πίστιν και εύνοιαν, καθά χρεωστώ τούτο από φυσικού και νομίμου χρέους, και ίνα υπάρχω εις τον ορισμόν και εις το θέλημα και εις το πρόσταγμα της βασιλείας σου, και κατά παντός ανθρώπου εναντιουμένου τω παρόντι όρκω· (…) ου μόνον εις τον βασιλέα, αλλά και εις την βασίλισσαν, και εις τα βασιλίδια αυτών τον όρκον απευθύνει λέγων· ει δε συμβή το κοινόν τινι αυτών αποδούναι χρέος, ίνα έχω απεντεύθεν χωρίς αμφιβολίας οιασδήτινος η χρείας ετέρου όρκου προς τον περιπόθητον υιόν της αγίας σου βασιλείας φυλάσσειν επ’ αυτόν την αυτήν καθαράν πίστιν και άδολον εύνοιαν.

(…) Σωζομένης δε της προς αυτόν πίστεως, και ευνοίας μου, και της τιμής της βασιλείας σου, ίνα υπάρχω εις τον ορισμόν και εις το θέλημα και πρόσταγμα της περιποθήτου αυγούστης της αγίας σου βασιλείας· (…) ίνα υπάρχω εις τον ορισμόν και εις το θέλημα και πρόσταγμα της βασιλείας σου και ποιήσω καθώς αν διορίσηται η βασιλεία σου εγγράφως τε και αγράφως, η περί της περιποθήτου σου θυγατρός της περιφανεστάτης ( . . . . ) και του μέλλοντος αυτή συζευχθήναι, η περί άλλης τινός οικονομίας ορισθησομένης παρά της βασιλείας σου.

Εάν δε γένηται οιοσδήτις δισταγμός, η αμφιβολία, απευθύνω εμαυτόν εις την περί τούτων ερμηνείαν, κατά τον ορισμόν της βασιλείας σου, και ως φυλάξω ταύτα δια της παρούσης μου εγγραφής σώα και απαράθραυστα, εκτός δόλου και πάσης παροικίας, η παρερμηνείας τινός· ούτως είη μοι και το θείον ίλεων.

(…) Φυλάσσειν προς μεν τον βασιλέα πίστιν ορθήν, προς δε τας εκκλησιαστικάς παραδόσεις και συνηθείας έχειν γνώμην αμετακίνητον, και μηδαμώς νεωτερίζειν εν ταύταις· άλλως δε ποιούντα ταύτα και απαυθαδιάζοντα η προς τον βασιλέα, η προς τας εκκλησιαστικάς διατυπώσεις εκπίπτειν της αξίας, ώστε ου μόνον αρχιερέα, αλλά ουδέ χριστιανόν λέγεσθαι· τούτο γαρ σημαίνει το από Χριστού μη κεκλήσθαι, ως τον χριστόν Κυρίου παρενοχλούντα».

Πηγή: http://www.pare-dose.net/

Διαβάστε: Τούρκοι πολίτες οι Ιεράρχες!

ΠΕΛΛΑ

Το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού δημιούργησε την εικονική αναπαράσταση μιας σημαντικής ελληνιστικής οικίας της Πέλλας, της λεγόμενης «Οικίας του Διονύσου». Ελληνικός Κόσμος 

Ο ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΔΟΛΙΟ ΣΟΦΙΣΜΑ, ΚΑΙ ΑΦΕΛΕΙΑ ΞΕΧΕΙΛΩΜΕΝΗ

Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, «ΓΚΕΜΜΑ»

Ήρθε τις προάλλες φίλος καλός στην εξοχή, γιατρός από τη Μυτιλήνη, και ρωτούσε τη γυναίκα μου, αν εγνώριζε κανέναν αγιογράφο.
-Τι να τον κάμεις; Του λέει.
- Να μου ζωγραφίσει μιαν άγια Πηνελόπη για την πεθερά μου, να τη χαρίσω στην ονομαστική της γιορτή.
- Και γιατί δέν της ζωγραφίζεις «την κυρά – Πηνελόπη με την ηλακάτη», που λέει ο πατριώτης σου ο Ελύτης; Τον έκοψα γκιμένος.
-Τι ; μου κάνει.
-Ναι, γιατρέ μου. Την Πηνελόπη του Ομήρου, την ελληνική. Δεν ξεύρεις αυτή την περίφημη νοητική εποπτεία της παγκόσμιας ποίησης;
Με κοίταξε, γούρλωσε το μάτι, και λέει.
- Όταν είπα στην πεθερά μου πως θα της φέρω την αγία Πηνελόπη, έκαμε δύο μέρες να κοιμηθεί από τη συγκίνηση. Και εσύ μου λες τώρα για Πηνελόπη και μνηστήρες;
-Να τη χαίρεσαι κι εκείνη και τον ύπνο σου, εβραίε και ανέλληνα, του είπα. Παρά που σ' αγαπώ. Και μάλιστα πολύ.
Άλλο.
Ένας παπάς, και κρητικός μάλιστα, στη μητρόπολη Κορίνθου, με κοίταζε κάποτε γλαρωμένος.
-Τι βλέπεις παπά;
-Έχω ένα όραμα, μου λέει. Να μαζέψω κάποτες λεφτά από τους ομογενήδες. Να σηκώσω εδώ στον Ισθμό, μπαίνοντας στο Μοριά να το βλέπουν ούλος ο κόσμος, ένα άγαλμα του απόστολου Παύλου. Ίσαμε πενήντα πήχες ψήλος, και βάλε.
-Σαν το άγαλμα της ελευθερίας ε; του κάνω.
- Έτσι μου λέει. Κι όλο έπαιρνε φωτιά.
-Και γιατί του Παύλου, δηλαδή; Και τόσο πελώριο.
-Μα.... για τις Προς Κορινθίους ντε!
-Τον ξέρεις τον Κολοσσό της Ρόδου; τον ερωτώ.
-Ναι. Τέτοιονε θέλω και τον Παύλο.
-Τον Κολοσσό του Μαρουσιού τον ξέρεις;
-Εννοείς το βιβλίο για τον Κατσίμπαλη; Το ξέρω.
-Τον κώλο του Μαρουσιού, παπά, τον ξέρεις;
....;
-Άστα αυτά, του λέω. Είναι της αριστερής διανόησης.
-Εμ λέω και εγώ. Γι' αυτό δεν τον ξέρω. Μου απαντάει.
-Γιατί, βρε αρκουδόπαπα, ξέσπασα, δε στήνεις ένα άγαλμα του Νικηταρά ή του Κολοκοτρώνη, που μας λευτερώσανε και είδαμε μοίρα στον ήλιο; Και να το κάμεις ψηλό και βαρύ ωσάν τον Ακροκόρινθο που βλέπεις αντίκρια σου; Όπως θα ταίριαζε στους παλικαράδες μας; Μόνε που θέλεις τον εβραίο. Δεν ξέρεις ότι με τους εβραίους οι έλληνες είμαστε η φωτιά με το νερό; Όχι από εθνικό μίσος, όπως με άλλους, αλλά από αντιπαράθεση κοσμοθεωριών; Δεν άκουσες ποτέ την ιερή βρισιά του λαού μας: «Γαμώ τον εβραίο σου!» Δεν άκουσες ποτέ το δημοτικό μας τραγούδι,
Και κείνη η σκύλα η άνομη, Οβρέσσας θυγατέρα;
Άειντε καημένε μου. Που να ζεις και να είσαι. Κι είσαι κι από τα χωριά του Ερωτόκριτου, και του Βενιζέλου.
Μ' ένα λόγο, ο μέγας και ο βαθύς εβραίικος πολιτισμός –δεν ειρωνεύομαι, κυριολεκτώ- μέσα από τη χριστιανική του μετάλλαξη, κι αυτή πια δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε βαθιά, πέρασε ως το μυελό των οστών και στη διπλή σπείρα του DNA όλων των νεοελλήνων.
Ένα μόνον δεν γνωρίζουν. Ότι ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας. Το αρνί και ο λύκος. Ο πάμφωτος ναός της Αφαίας στην Αίγινα, και το μονύδριο της αγίας Ελεούσας στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, με την αγράμματη καλόγρια που κυνηγά τις έγκυες και τις λεχώνες, γιατί `ναι μαγαρισμένες, λέει.
Αλλά δεν είναι εδώ ο καιρός και ο τόπος για τέτοιες εξηγήσεις. Το θηρίο το καταπάλαιψα σε άλλες εκστρατείες. Ήμουν και εγώ στον πόλεμο τοξότης που ξαστόχησε, λέει ο ποιητής.
Τέτοια λογής αποτέλεσμα θα μας δώσει η στατιστική έρευνα στον πληθυσμό της χώρας αναφορικά με την απόδραση του Ελληνικού, και την επίδραση του Εβραίικου. Στην επιφάνεια και στον τύπο και στο όνομα είμαστε έλληνες. Στο βυθό όμως και στην ουσία και στην ύλη είμαστε εβραίοι.
Και μην μας παραπλανά το απλοϊκό δικηγοριλίκι, που κανοναρχούν ιεροκήρυκες και ιερολόγοι, ότι τάχατες άλλο εβραίοι κι άλλο χριστιανοί. Άλλο ορθόδοξοι κι άλλο ρωμαιοκαθολικοί. Ο ισχυρισμός αυτός είναι δόλιο σόφισμα, και αφέλεια ξεχειλωμένη.
Όσοι λένε τούτη την παλαβομάρα, είναι σα να λένε: Άλλο εταίρα κι άλλο πουτάνα. Μα σε σεμνεία δουλεύουνε και οι δύο. Άλλο δρομέας κι άλλο δισκοβόλος. Μα αθλητές είναι και οι δύο. Άλλο λέμφωμα, άλλο λευχαιμία, κι άλλο νεοπλασία του λάρυγγα. Μα καρκίνοι είναι όλοι τους. Και κακά σπυριά, που σκοτώσανε Καβάφη και Φρόυντ.
Οι νεοέλληνες εκρατήσαμε το σχήμα από τους έλληνες . Η μάζα όμως, το m που λένε οι φυσικοί, είναι καθαρά εβραίικη. Και ο χώρος, το spatium ή s που λένε οι φυσικοί, μέσα στον οποίο συντελέστηκε η αφελλήνιση των ελλήνων είναι τό χριστιανικό βυζάντιο. Και ο χρόνος ο tempus ή το t που λένε οι φυσικοί, που στη διάρκειά του συντελέστηκε ο εξεβραϊσμός των ελλήνων είναι από τον καιρό του Θεοδόσιου μέχρι σήμερα.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Δ. ΛΙΑΝΤΙΝΗ, «ΓΚΕΜΜΑ» ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ο ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΒΙΒΛΙΟΓΩΝΙΑ

ΑΓΙΑΣΜΕΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

tamvakologou

Θα παραμείνουμε για πάντα τα Όμορφα παιδιά Σου, ώ Αρχαία Ψυχή !

Η "Μονοθεϊστική" Εποχή των ανεξελέγκτων δογμάτων, του συμπαγούς σκοταδιού, των "κυρίαρχων" ιδεών και των αυτοκλήτων κοινωνικών και πολιτιστικών αυθεντιών, έχει ήδη προ πολλού τελειώσει. Ο καταγέλαστος τεχνοβαρβαρισμός των συγχρόνων κοινωνιών αποτελεί την τελευταία του αιμόπτυση, γαρνιρισμένη από τοξικά δηλητήρια, παραλογισμό, κοινωνικό και πολιτικό φασισμό, αμορφωσιά και προκατάληψη, κρίση αξιών, μίσος, μοναξιά εκφυλιστικές θανατηφόρες αρρώστειες, μισαλλοδοξία, πλατειά οικονομική και οικολογική κατάρρευση και πλήρη θάνατο κάθε πολιτιστικής ιδεολογίας και κάθε θρησκευτικού δόγματος.
Όχι. Μάλλον μάταια θ' αναζητήσεις, ίσως, αγαπητέ αναγνώστη κάποια...κρυμμένη κοσμοϊστορική επιδίωξη πίσω από την έκδοση του παρόντος εντύπου. Δεν έχουμε μέσα στο μυαλό μας την παραμικρή αυταπάτη, και πέρα από αυτό δεν επιθυμούμε καν, να παίξουμε κι εμείς τον χιλιογελοιοποιημένο εκείνο ρολίσκο του διαφωτιστού, του μύστου ή του σωτήρος. Όσοι προσπαθούν απεγνωσμένα να ενοικιάσουν σωσίβιο, μπορούν να το κάνουν πολύ εύκολα απευθυνόμενοι στον παπά της γειτονιάς τους, στον New Age γκουρού της πόλεώς τους ή στον περισσότερα υποσχόμενο πολιτευτή της εκλογικής τους περιφερείας. Όλοι τους, προσφέρονται εν αφθονία..

Τι διάβολο λοιπόν θέλουμε με αυτό το περιοδικό εμείς οι περίεργοι; Εφ' όσον έχουν προ πολλού αποδοθεί "τα του Καίσαρος τω Καίσαρι" και εφ' όσον ο καθένας έχει επιλέξει ήδη το μονοπάτι που ακολουθεί, όντας απόλυτα υπεύθυνος μάλιστα για την επιλογή του αυτή.
Θέλουμε απλώς να επισημάνουμε, ότι τουλάχιστον εμείς, δεν έχουμε την παραμικρή πρόθεση να επιστρέψουμε στο μέλλον από τύχη και μόνο, σε "Εκείνο που προϋπήρχε και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά".

Να επισημάνουμε, ότι εκείνο που πρόκειται να έλθει μετά από το τελειωτικό σάρωμα -είτε μέσα από την αυτοκαταστροφή, είτε μέσα από το πέρασμα σε Άλλες Συνειδήσεις- του "μονοθεϊστικού" τεχνοβαρβαρικού κονιορτού, θα είναι κάτι πολύ πολύ γνώριμο και οικείο μας.

Ότι ο φασιστικός πολιτιστικός οδοστρωτήρας των δύο τελευταίων σκοτεινών χιλιετηρίδων, δεν κατώρθωσε τελικώς τίποτα περισσότερο από το ν' αποδειχθεί κι αυτός - όπως όλοι οι υπόλοιποι φασισμοί, τους οποίους είχε την ατυχία να γνωρίσει ο πλανήτης- ολοκληρωτικά ανίκανος να κάνει πράξη την μεγαλύτερή του φαντασίωση: να εξαφανίσει από την Μνήμη τού Αύριο, κάθε ίχνος κι απομεινάρι των Ετεροδοξιών που ετόλμησαν να του αντιπαρατεθούν.
Ναι, έχουμε εμπρός μας να μας περιμένει μία Νέα Εποχή. Ωστόσο θα αποφύγουμε συνειδητά να χρησιμοποιήσουμε τον κακοποιημένο "διεθνή" όρο New Age. Όρο που ηθελημένα ή όχι, έχει προ πολλού καταντήσει να σημαίνει τίποτα περισσότερο από χονδρεμπορική πώληση- είτε για οικονομικά κέρδη, είτε για ικανοποίηση αρχηγίστικων και καταξιωτικών συνδρόμων αυτοκλήτων γκουρού- ενός αντιφατικού αχταρμά από εσωτερίστικες δοξασίες, δίχως καμμία συνοχή μεταξύ τους, μέσα στις, σε αποσύνθεση μεν, αλλά συγκριτικά ακόμα, πλούσιες "Δυτικές" κοινωνίες.
Βλέπουμε μία κάποια ελπίδα κι ένα κάποιο φως, μέσα στον κοινωνικό και πολιτιστικό χώρο, που στις ημέρες μας αυτοχαρακτηρίζεται "παγανιστικός", ωστόσο αρνούμεθα να αποδεχθούμε μία τέτοια ονομασία καθώς η λέξη είναι ουσιαστικά υβριστική και ελάχιστη συγγένεια έχει, με τις ιδέες και τα πιστεύω μας.
Ο όρος pagani εχρησιμοποιήθη από τους εκχριστιανισμένους Ρωμαίους για να περιγράψει τους αγράμματους "εθνικούς" αγρότες, που προσκολλημένοι, από σεβασμό και μόνο, στα πάτρια και στις παραδόσεις τους αμύνθηκαν μέχρι τέλους, ενατίον των μαυροφορεμένων ένοπλων "προσηλυτιστών" των απαρχών του χριστιανοκρατούμενου Μεσαίωνος.
Εμείς, αναγνωρίζουμε την οφθαλμοφανέστατη πολιτιστική ανωτερότητα του Αρχαίου Κόσμου, ή των μέχρι πρότινος παγανιστών "ιθαγενών λαών" -Ινδιάνων, Αυστραλών κ.λ.π.- που απεδείχθη ότι ελάχιστα γνωρίζουν την λέξη Μισαλλοδοξία και αναγνωρίζουμε επιπλέον την επίσης οφθαλμοφανέστατη πολιτιστική ανωτερότητα του Αρχαιοελληνικού Κόσμου μέσα σε όλους αυτούς τους εξοντωμένους πολιτισμούς.
Μήπως άραγε είμαστε ειδωλολάτρες;
Όχι βέβαια... ούτε και οι Αρχαίοι Έλληνες ήσαν..!
Τα περί ειδωλοπροσκυνήσεως ψέμματα, αποτελούν ένα από τα πιο γνήσια υποπροϊόντα παραχαράξεως της ιστορικής αλήθειας από τους μεταχριστιανικούς απατεώνες που έδρασαν ασύστολα για αιώνες, κάτω από τις ιδιότητες του παπά, του καλογέρου, του "διανοουμένου" και του "ιστορικού".

Οι Έλληνες απετέλεσαν τον μοναδικό λαό ο οποίος επέρασε επάνω από αυτόν τον πλανήτη και είχε την Φιλο-Σοφία και την Μυθοπλάστρα Ποίηση, στην θέση της θρησκείας που ως λέξη δεν την είχε χρησιμοποιήσει ποτέ. Το πιο βασικό μήνυμα που το αρχαιοελληνικό Πάνθεο, μία σειρά από φωτισμένες επικλήσεις προς τις απειράριθμες πλευρές του Ενιαίου Θείου, εχάρισε στην ανθρωπότητα, είναι το εφικτό της Θεώσεως της Ανθρωπίνης Φύσεως, ως γνήσιο και ομοούσιο κομμάτι της μεγάλης και μοναδικής Θεάς, της Φύσεως του Σύμπαντος, που μέσα του αιώνια ζούμε. Της -ακόμα ανεξερεύνητης - Ανθρώπινης Φύσεως, που τόσο απροκάλυπτα μισούν όλες οι παραλλαγές των απειράριθμων και ποικιλώνυμων διάκων του Ιεχωβά. Της θεογενούς Ανθρώπινης Φύσεως που τόσο μανιασμένα αυτοί επολέμησαν, πολεμούν και θα συνεχίσουν να πολεμούν.
Λέγοντας τα παραπάνω και τυγχάνοντας παράλληλα Έλληνες, ίσως κάποιοι σπεύσουν απερίσκεπτα να μας κατηγορήσουν για... Εθνικισμό. Ωστόσο ο τελευταίος αποτελεί μία από τις πιο αηδιαστικές πολιτιστικές και κοινωνικές διαστροφές στην ιστορία της Ανθρωπότητος, παρέα με τον Ρατσισμό και την Εξουσιολατρία και αποδεδειγμένως δεν είναι κάτι που μας αφορά. Αναπαράγονται και αντλούν ζωή από ιστορικές απάτες, ιδεολογήματα και υπεραυθαίρετες αφαιρέσεις. Είναι τα εργαλεία των παραχαρακτών της αλήθειας και των απατεώνων.
Εμείς μιλάμε μόνο για την Αρχαία Ψυχή. Για το πολιτιστικό μήνυμα που επέρασε στην δική μας ανθρωπότητα, από πάρα πολύ προγενέστερους πολιτισμούς και ευαγγελίζετο τον Πνευματικό κι Ανίκητο Ήλιο, το καθάριο Απολλώνιο Φώς που δεν γνωρίζει θλιβερούς δυϊσμούς και "επιστημονικές" επεξηγήσεις.

Για το πολιτιστικό μήνυμα που έρχεται να διακηρύξει απερίφραστα, την Θεϊκή καταγωγή και εκτοπισμένη φύση του Ανθρώπου, αυτού του συναρπαστικού κι αντιφατικού, όπως και αυτή η ίδια η Φύση άλλωστε, Θεού με αμνησία.
Για τις μεγάλες Συμπαντικές Αλήθειες, που τόσο πολύ είχε προσεγγίσει η διαπεραστική σκέψη των Ελλήνων προσωκρατικών. Για εκείνα που εδίδαξε ο μεγάλος Ακραγαντίνος Φιλόσοφος και Κοσμικός Μάγος Εμπεδοκλής, για εκείνα που εκπροσωπούσαν κάποια "μυθικά" πρόσωπα -όπως θέλουν σήμερα να μας λένε αυτοί που κατευθύνουν τα μυαλά μας- ωσάν τον ένθεο Υπερβόρειο Άβαρη, τον πεφωτισμένο Ορφέα, τον αντιεξουσιαστή Προμηθέα και τον Μύστη-Μαχητή Ηρακλή. Όποιος κατάλαβε τι εννούμε, κατάλαβε.

Δεν έχουμε από την πλευρά μας τίποτα περισσότερο να δώσουμε, γιατί "Τίποτα Δεν Πουλάμε".
Δεν έχουμε ωραία λόγια-κομπολόγια για να γαργαλήσουμε αποτελεσματικά τις φοβίες τού μαζικού ατόμου και για να του υποσχεθούμε "σωτηρίες" επίγειες, επουράνιες, εσωτερικές και δεν συμμαζεύεται. Η Αρχαία Ψυχή είναι εδώ, όπως άλλωστε πάντοτε ήταν, κι απομένει στον καθένα μας προσωπικά ν' ανοίξει τα μάτια και να την αντικρύσει, ν' ανοίξει τα φράγματά του και να ενωθεί μαζί της.
Ένας απλός διαλογισμός σ' έναν οποιονδήποτε χώρο που φιλοξενεί αρχαίους ναούς, μπορεί να το αποδείξει καλύτερα από εκατομμύρια συντεταγμένες λέξεις κι εκατομμύρια σελίδες τυπωμένου χαρτιού.Είναι τα γκρεμισμένα από χέρια βαρβάρων, μάρμαρα, η αιώνια κατοικία της και ο παντοτινός Ναός της.
Είναι όλες οι κορυφές των ελληνικών βουνών, που για πολλές χιλιάδες χρόνια εφιλοξενούσαν τους Ιερούς βωμούς των Ελλήνων, είναι τα δεκάδες Σπήλαια -Ιερά Άντρα, είναι τα δεκάδες ιερά ρυάκια που αυλακώνουν την επιφάνεια της ανθρωπογεννήτρας Μάνας Γης. Αιώνιοι Ναοί που κανείς αλλόθρησκος βλάκας δεν θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει. Διότι καμμία δύναμη δεν μπορεί να τα βάλει, χωρίς να συντριβεί παραδειγματικά, με την Απέραντη και Απαραβίαστη Φύση, με τους απαράβατους Συμπαντικούς Νόμους, κοντολογίς με κείνο που "οι άλλοι" ονομάζουν Μόνο Θεό, και δυστυχώς μέσα στην δεισιδαιμονία και την στενοκεφαλιά τους, μπορούν να τον αντιληφθούν μόνο με την μορφή του γνωστού δύστροπου και δικτατορικού Υπερήλικος, του εβραιοφτιαγμένου Ουρανού.
Θα παραμείνουμε για πάντα τα Όμορφα παιδιά Σου, ώ Αρχαία Ψυχή !
Στο εδώ και το Τώρα και τους Αιώνες που έρχονται...

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Διιπετές, τεύχος 1, Φθινόπωρο του «1991»
http://clubs.pathfinder.gr/ethnikoi/366122

ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΚΑΙ ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΓΙΕΣ…

Το 1603 το Πατριαρχείο εγκαθίσταται στην περιοχή της Κων/πολης, που ονομαζόταν Φανάρι. Με την βοήθεια των Τούρκων η συνοικία άκμασε δημιουργώντας την πιστή σε αυτούς φαναριώτικη αριστοκρατία. Έκτοτε το Πατριαρχείο ονομάζεται και Φανάρι.
Πριν και κατά την διάρκεια της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 το Πατριαρχείο ή Φανάρι έπαιξε ρόλο προδοτικό και αντεθνικό. Όπλα του οι αφορισμοί και οι προδοσίες στους Τούρκους.
Κατά το τέλος του ιη΄ αιώνα εμφανίστηκε στο προσκήνιο ένας Αρματολός εξ Ακαρνανίας, ο Χριστόδουλος Ξηρομερίτης. Σπουδαγμένος στην Γαλλία υπήρξε μέλος της Γαλλικής Επαναστάσεως όπου είχε διατελέσει και επαναστατικό έργο. Γύρισε στην πατρίδα του την Ακαρνανία με σκοπό να ξυπνήσει το γένος απ’ τον βαθύ χριστιανικό του ύπνο.
Στα διασωθέντα γραπτά του ο αρματολός φιλόσοφος αναφέρει: «Αιτία της βαρβαρότητος και της δουλείας των είναι η λήθη των επιστημών και της φιλοσοφίας που αντικαταστάθηκαν από την αμάθεια των ακατάληπτων θεολόγων και καθηγητών. Για να βγη το ελεεινό γένος μας από το σκοτάδι πρέπει να πληροφορηθή για τους αρχαίους του σοφούς» («Περί φιλοσόφου Χριστοδούλου Ξηρομερίτη» σελ.4-5).
Στο έργο του προέτρεπε τους χριστιανούς αναγνώστες προτού αποτινάξουν τον Τούρκικο ζυγό έπρεπε να απαλλαγούν πρωτίστως απ’ τον πολύ βαρύτερο τούτου, τον ζυγό του Φαναρίου.
Το Φανάρι έσπευσε να κάψει δημόσια το έργο του και να εκδώσει Πατριαρχικό Αφορισμό. Το ίδιο έτος ο Ξηρομερίτης βρέθηκε δολοφονημένος στην Λειψία όπου είχε καταφύγει κυνηγημένος και προδομένος απ’ τους κληρικούς.
Τον χειμώνα του 1805 πάνω από δύο χιλιάδες Κλέφτες κι Αρματωλοί προδόθηκαν απ’ τους συγχωριανούς τους και δολοφονήθηκαν απ’ τους Τούρκους, όλοι θύματα του πατριαρχικού αφορισμού. Ο ίδιος ο Κολοκοτρώνης σώθηκε μαζί με πέντε έξι πρωτοπαλίκαρά του την ύστατη στιγμή, ενώ το ασκέρι του αριθμούσε περί τους πεντακόσιους πολεμιστές. Ο μικρός αδελφός του Γιάννης Κολοκοτρώνης μαζί με δέκα περίπου παλικάρια έπεσαν θύματα της προδοσίας των καλογήρων της μονής των Αιμυαλών, όπου είχαν πάει εκεί για να ξεφύγουν απ’ τους διώκτες τους. Οι καλόγεροι ειδοποίησαν τους Τούρκους και αυτοί τους σκότωσαν όλους.
Ο «Ανώνυμος» της Ελληνικής Νομαρχίας χαρακτηρίζει το Πατριαρχείο μιαρό και ανυπόφορο και κλέπτες του λαού τους πατριάρχες: «Ω συ μιαρά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως εις τι ομοιάζεις… Αλλά εσύ είσαι γεμάτη από χρήματα που καθημερινώς κλέπτεις απ’ τους ταλαίπωρους χριστιανούς… Ω της δυστυχίας σας άνθρωποι βάρβαροι και μωροί! Συ είσαι μία μάνδρα λύκων όπου δεν υπακούεις τον ποιμένα σου και κατατρώγεις τα αθώα και πολλά ήμερα πρόβατα της Εκκλησίας… Και η αμάθεια των Ελλήνων και η απειρία αυτών εφύλαξεν μέχρι της σήμερον εις μακαριότητα το ανυπόφορον κράτος σου» (σελ. 114-117).
Με την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης το ’21 το Πατριαρχείο στάθηκε πάλι προδοτικά έναντι των επαναστατών, υποστηρίζοντας την άρρηκτη συμμαχία του με τους Τούρκους. Ο Γρηγόριος ο Ε΄ επί της πρώτης πατριαρχίας του αφόρισε τον Ρήγα Φερραίο, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Μιχαήλ Σούτσο, ενώ επί της τρίτης πατριαρχίας του εξέδωσε τις τρεις γνωστές πλέον αφοριστικές εγκυκλίους του εναντίον όλων των επαναστατών.
Και επειδή «την προδοσία πολλοί ηγάπησαν, μα τον προδότη ουδείς» αρκετές φορές ακόμη και οι στενότεροι συνεργάτες του σουλτάνου όπως ο Γρηγόριος ο Ε΄ έχασαν το κεφάλι τους απ’ το τούρκικο γιαταγάνι όταν το απαιτούσε η εξυπηρέτηση των ευρύτερων τουρκικών συμφερόντων. Έτσι τον Απρίλιο του 1821 ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄ απαγχονίσθηκε δημόσια στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου. Η περίπτωση της εκτελέσεώς του επ’ ουδενί δεν αποτελεί θύμα πατριωτισμού όπως σήμερα λέγεται, παρά θύμα αλλαξοπατριαρχίας απ’ τις διαβολές και τις κατηγορίες του άσπονδου εχθρού του Ευγένιου προς τον σουλτάνο.
Επίσης η εκτέλεση είχε να κάνει με αντίποινα για την σφαγή χιλιάδων αμάχων μουσουλμάνων κατά την διάρκεια της απελευθέρωσης της Τρίπολης, αλλά και για να τρομοκρατηθούν όλοι οι ραγιάδες επαναστάτες που ζητούσαν ελευθερία. Έτσι τα όσα η νεοελληνική παραϊστορία μας διδάσκει στα σχολεία για τον δήθεν εθνομάρτυρα και επαναστάτη Γρηγόριο τον Ε΄ αποτελούν τα γνωστά ελληνοχριστιανικά ψεύδη.
Όλοι οι σπουδαίοι άνδρες που πολέμησαν με τα διαφωτιστικά έργα τους για την δημιουργία της Νεώτερης Ελλάδας, ή για την πνευματική πρόοδο του τόπου αφορίσθηκαν απ’ το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας απ’ την αυτοκέφαλη Ελλαδική Εκκλησία η σκυτάλη των κατάρων και των αφορισμών πέρασε στα χέρια της.
Οι επίσημες αργίες του Πατριαρχείου – Το κερασάκι στην τούρτα.

Το Πατριαρχείο, σύμφωνα με το ημερολόγιό του, αργεί «κατά τας εθνικάς εορτάς». Ως εθνικές γιορτές δεν εννοεί όμως, τις ελληνικές, αλλά τις τουρκικές.
Η επέτειος της «Νίκης του Αρχιστρατήγου» μάλιστα, που γιορτάζεται στις 30 Αυγούστου, αφορά στις αφαγές του Ελληνισμού κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή (Αύγουστος 1922) και στον «Αρχιστράτηγο» της γενοκτονίας μας, Κεμάλ Ατατούρκ.

http://www.pare-dose.net/

ΜΙΛΗΤΟΣ

H πόλη της Μιλήτου στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας, μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Ιωνίας, αναβιώνει στην παραγωγή Εικονικής Πραγματικότητας «Διαδραστική Περιήγηση στην Αρχαία Μίλητο».
Στο πρόγραμμα Εικονικής Πραγματικότητας γίνεται περιήγηση στη χερσόνησο και την πόλη της Μιλήτου, όπως ήταν δύο χιλιάδες χρόνια πριν.
Οι επισκέπτες έχουν τη δυνατότητα να εξερευνήσουν την εικονική πόλη και να γνωρίσουν τα σημαντικότερα δημόσια κτήριά της.
Ξεκινώντας από την πύλη της στο Λιμάνι των Λεόντων, μπαίνουν στο ιερό του Δελφινίου Απόλλωνα. Στη συνέχεια, επισκέπτονται την Ιωνική Στοά, που στέγαζε τα καταστήματα της πόλης, το Ελληνιστικό Γυμνάσιο, τη Βόρεια Αγορά και το Βουλευτήριο, διακρίνοντας ακόμη και τις λεπτομέρειες στην αρχιτεκτονική των κτηρίων. Μπορούν να «πετάξουν» πάνω από την πόλη για μια τελευταία πανοραμική ματιά στον άρτιο πολεοδομικό σχεδιασμό της, ακόμη και να «βουτήξουν» στο λιμάνι της.

Ελληνικός Κόσμος

Η λέξη «κουλτουριάρης»

Η λέξη «κουλτουριάρης» καθιερώθηκε,  στην δεκαετία του ογδόντα. Τότε δήλωνε όποιον άνθρωπο είναι τόσο μπερδεμένος στα πόδια της ίδιας του της σκέψης ώστε να μη μπορεί να χαρεί ούτε μια στιγμή την ανθρώπινη φύση του.
Όλοι χόρευαν και τραγουδούσαν εκτός από τους «κουλτουριάρηδες», οι οποίοι δεν είχαν επαφή με τη λαϊκή ψυχή και ως εκ τούτου ούτε να χορέψουν μπορούσαν ούτε να τραγουδήσουν.
Ως γνωστόν, η κουλτούρα είναι άτιμο πράγμα. Και είναι άτιμο όχι μόνον όταν επιδοτείται για να ανεβάσει Μπρεχτ ανά την επικράτεια, αλλά και όταν μπερδεύει τη σημασία της, υπεκφεύγει και κατά συνέπεια μας υποχρεώνει να ψαρεύουμε σε θολά νερά για να την βρούμε.
Ενώ στις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες έχει μια σημασία αφού είναι συνυφασμένη με τον πολιτισμό χωρίς να ταυτίζεται μαζί του, στα ελληνικά δεν σημαίνει τίποτε.
Παλαιότερα τη χρησιμοποιούσε το ιδιόλεκτο της Αριστεράς για να διαχωρίσει τη σημασία της από το επίσημο λεξιλόγιο της Δεξιάς. Όπου η Δεξιά αναφερόταν στο «πνεύμα» ή στα «γράμματα», η Αριστερά μιλούσε για «κουλτούρα».
Στη δεκαετία του ογδόντα η χρήση της διευρύνθηκε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξεκαθαρίστηκε και η σημασία της. Απλώς τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμη πιο πολύ. Ήταν κάτι που βόλευε αυτούς που τη χρησιμοποιούσαν, διότι δεν ήταν υποχρεωμένοι να πουν τι ακριβώς εννοούν.
Το «πνεύμα», τα «γράμματα» ή η «καλλιέργεια» ήταν στοιχεία μάλλον άχρηστα σε μια κοινωνία η οποία βάδιζε ακάθεκτη για την πρόοδο και το πρόβλημά της ήταν η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων, υποκαταστάθηκαν με τη μεγαλύτερη ευκολία από τη λέξη «κουλτούρα».
Στην Ελλάδα του πάθους η καλλιέργεια ήταν μια περιττή τροχοπέδη. Στην καταθλιπτική Ελλάδα του γενικευμένου τσαμπουκά η καλλιέργεια είναι κοινωνική αναπηρία. Και αναφέρομαι στη στοιχειώδη καλλιέργεια, αυτή που σου επιβάλλει να λες καλημέρα το πρωί αντί να χαστουκίζεις, και αυτή που σε υποχρεώνει να θεωρείς ορισμένα πράγματα της ζωής, όπως ο Παρθενώνας για παράδειγμα, ως ιερά, ακόμη και αν δεν πιστεύεις σε κανέναν θεό.
Αυτή η ίδια καλλιέργεια σου υποβάλλει τον σεβασμό σε αυτούς που πιστεύουν σε κάποιον θεό, ακόμη και αν εσύ δεν πιστεύεις στον ίδιον ή σε κανέναν.
Ψιλά γράμματα. Κάποτε λοιπόν η λέξη «κουλτουριάρης» κέρδιζε έδαφος και η λέξη «καλλιεργημένος» έχανε μαζί με άλλες συναφείς, όπως η λέξη «διανοούμενος». Η λέξη «κουλτουριάρης», παράγεται από μια λέξη που δεν έχει ακριβή σημασία στα ελληνικά. Ο «κουλτουριάρης» ήταν κάτι σαν τους ποιητές στον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του εξήντα. Σε μια μικροαστική κοινωνία που ονειρευόταν να γίνει μεγαλοαστική μέσω σκαφών και μεζονετών, αυτούς μόνο για πλάκα μπορούσες να τους πάρεις στα σοβαρά.
Ορισμένοι αποδέχτηκαν ασμένως τον ρόλο και αποφάσισαν να τον διακονήσουν με ό,τι μέσα είχαν στη διάθεσή τους. Μη μπορώντας να καταλάβουν ούτε οι ίδιοι τι καταλάβαιναν, έδειχναν και στο κοινό τους πως καταλαβαίνεις κάτι μόνον όταν δεν μπορείς να το καταλάβεις. Πήραν και διάφορους συγγραφείς εισαγωγής- ca fait chic- και άρχισαν να τους περιφέρουν όπως ο Κολόμβος τις Ινδίες του, μη γνωρίζοντας πως πρόκειται για άλλη ήπειρο, μη καταλαβαίνοντας πως δεν τους καταλάβαιναν επειδή δεν υπήρχε τίποτε να καταλάβουν. 
Πηγή: http://www.tanea.gr/

Διαβάστε επίσης: ΠΙΚΑΣΟ: « ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΑ ΣΟΦΟΥΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΟΥΣ ΜΕ ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΜΕ ΘΑΥΜΑΖΑΝ»

Γιώργος Ζαμπέτας - Η κουλτούρα

ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ – Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΙΑΡΙΔΩΝ

Κουλτουριάρηδες είναι οι διανοούμενοι που δίνουν μεγαλύτερη σημασία στη γνώση και την πληροφόρηση και λιγότερη στο αίσθημα και το βίωμα. Ότι έμαθαν ή δεν έμαθαν έχει γι’ αυτούς μεγαλύτερη αξία από τη σκέψη. Αλλά και παλαιότερα όταν λέγαμε «οι διανοούμενοι» ή «οι άνθρωποι των γραμμάτων» νιώθαμε κάτι σαν δυσφορία και ενόχληση, γιατί καταλαβαίναμε ότι αυτοί οι άνθρωποι είχαν ξεφύγει πολύ από τη ζωή εν ονόματι δήθεν της τέχνης. Αυτοί νομίζανε ότι, επειδή ήτανε άνθρωποι των γραμμάτων, έπρεπε να μιλούν με ειδικό λεξιλόγιο, να καταλαβαίνονται μεταξύ τους, κι ας μην τους καταλαβαίνουν οι άλλοι. Σε τελική ανάλυση, οι κουλτουριάρηδες είναι ψευτομορφωμένοι. Μόνο ένας ψευτομορφωμένος μπορεί να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που ξιπάζει και ξαφνιάζει, ή να μεταχειρίζεται ωραίες λέξεις και φράσεις για να κάνει εντύπωση, ενώ καταβάθος δεν κατέχει τη γλώσσα και δεν την χρησιμοποιεί σωστά.

Αυτό που σήμερα αποκαλούμε γλώσσα των κουλτουριάρηδων, είναι ένα κουρκούτι από νεόκοπες λέξεις, από ξένες αμετάφραστες λέξεις και από λέξεις παρμένες από διάφορες επιστήμες, λ.χ. «η μεταστοιχείωση της ντεμί νομενκλατούρας».
Μ’ ένα τέτοιο κουρκούτι στο τέλος δε βγάζουν νόημα ούτε αυτοί, ούτε φυσικά κι εμείς.
Ας πάρουμε για παράδειγμα τη λέξη «δομή» που αναφέρεται στον χώρο, ενώ η λέξη «διαδικασία» αναφέρεται στον χρόνο. Τι θα λέγατε όμως αν ξαφνικά διαβάζατε «δομικές διαδικασίες» ή «διαδικαστικές δομές»; Ρωτήθηκαν κάποιοι να τις εξηγήσουν, μα δεν μπόρεσε κανείς. Γιατί όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται για μπαρούφες.
Τι μπορεί λοιπόν να σημαίνουν οι δύο αυτές φράσεις, όταν στην καθεμία το επίθετο αναιρεί το ουσιαστικό;

Αλλά τι θα λέγατε αν αυτή η φράση γινόταν ολόκληρη πρόταση; Διαβάστε λοιπόν: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ’ αυτή τη φράση; Πρώτα πρώτα πόσοι ξέρουν τον όρο «μεταμοντέρνο»; Κι έπειτα, τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον χώρο του «μεταμοντέρνου», εάν λειτουργήσουν ή δε λειτουργήσουν οι «δομικές διαδικασίες»; Αυτά είναι ακατανόητα και γι’ αυτόν που τα γράφει και γι’ αυτόν που τα διαβάζει. Είναι αλαμπουρνέζικα.

Και σκεφτείτε ότι σαν κι αυτή τη φράση υπάρχουν χιλιάδες, που επαληθεύουν τα τρία χαρακτηριστικά των κουλτουριάρηδων: Πρώτον ότι δεν γνωρίζουν καλά τις λέξεις και τις έννοιές τους (κάποιος έγραφε τη λέξη «ενδιαίτημα» και εννούσε «ένδυμα»!), δεύτερον θέλουν να ξιπάσουν τους άλλους με διάφορες ακαταλαβίστικες λέξεις και τρίτον, δεν έχουν χωνέψει καλά αυτό που λένε. Χώρια που δεν τα καταφέρνουν ούτε και με το συντακτικό και μπερδεύονται. Βέβαια το μπέρδεμα υπάρχει πρώτα στο μυαλό.

Πάντως μ’ αυτά και μ’ αυτά, καταφέρνουν να κομπλεξάρουν πολλούς, και καμιά φορά όλους, ενώ συντελούν στο να πάει η γλώσσα μας κατά διαόλου.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως έτσι εμπλουτίζεται η γλώσσα μας, ενώ η απλότητα και η σαφήνεια διατηρούν τη γλώσσα στάσιμη. Αν όμως ο εμπλουτισμός της γλώσσας, γίνεται αιτία για να θριαμβεύσει η ακατανοησία, μήπως θα έπρεπε να προτιμήσουμε κάποιες φυλές τις Αφρικής που συνεννοούνται μόνο με τριακόσιες λέξεις;
Η αιτία του φαινομένου αυτού, οφείλεται όχι μόνο στην ημιμάθεια των περισσότερων κουλτουριάρηδων αλλά και στον εγωισμό τους.
Δε θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι αυτοί να ακούνε περισσότερο απ’ όσο μιλάνε, να σκέφτονται περισσότερο απ’ όσο γράφουν, και να περνούν κάθε πληροφορία από το κόσκινο της κρίσης.
Για να συμβεί αυτό θα πρέπει να είναι ταπεινός, να μη νομίζει πως αυτός τα ξέρει όλα και κανείς άλλος. Να μη λέει διαρκώς «εγώ νομίζω», «εγώ πιστεύω», «έχω τη γνώμη», και τα συναφή.

Μέσα σ’ αυτό το βραχυκύκλωμα ημιμάθειας και εγωισμού, χωρούνε αριστεροί και δεξιοί, εφημερίδες και τηλεόραση, και ορθόδοξοι και νεο-ορθόδοξοι.

Κάποτε ένας κομμουνιστής πιπίλιζε τον Μαρξ και τελικά αποδείχτηκε πως δεν είχε διαβάσει ούτε μια σελίδα από το «Κεφάλαιο».

 Και πόσοι χριστιανοί δεν έχουν μεσάνυχτα από το ευαγγέλιο; Κι αφήστε εκείνους που δεν διαβάζουν λογοτεχνία, αλλά μόνο τις βιβλιοπαρουσιάσεις, κι έτσι είναι σαν να τα έχουν διαβάσει όλα!

Ας αφήσουμε όμως την πολλή θεωρία κι ας δούμε ένα παράδειγμα κουλτουριάρη. Ας δούμε λ.χ. ένα τεχνοκριτικό σημείωμα που αναφέρεται στη ζωγραφική ενός σπουδαίου καλλιτέχνη.
Απολαύστε λοιπόν κριτική ζωγραφικής: «Η χρονικότητα -στον τάδε ζωγράφο- είναι ψευδαίσθηση, απάτη, διάσπαση, εξαλλαγή, διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, κατακερματισμός και αλλοτρίωση, γι’ αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση  (βάι, βάι, βάι, κι εδώ αναδόμηση), ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».

Καταλάβατε τίποτα ή νιώθετε ανεπαρκείς; Το πιο πιθανό είναι να μην καταλάβατε τίποτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είστε ανεπαρκείς. Ανεπαρκείς είναι αυτοί που γράφουν τέτοια πράγματα.

Αλλά ας αρχίσουμε το ψείρισμα. Πρόκειται ουσιαστικά για μία και μόνη πρόταση. Στην αρχή δίνει την εντύπωση, πως αν το διαβάσεις προσεκτικά, θα βγάλεις κάποιο νόημα. Γελιέσαι, γιατί όσο προχωράς, ακόμη κι εκείνο που υποτίθεται κατάλαβες στην αρχή, ξεχνιέται. Η «χρονικότητα» λοιπόν για τον ζωγράφο μας, είναι «ψευδαίσθηση». Λογικά, η χρονικότητα πρέπει να έχει σχέση με την έννοια του χρόνου. Τώρα πως ο χρόνος γίνεται χρονικότητα, αυτό είναι ένα από τα μυστήρια των κουλτουριάρηδων. Εδώ έχουμε ένα συγκεκριμένο έργο, ζωγραφιές, υλικά, τεχνοτροπίες, και μόνο στη χρονικότητα βρήκες να σκαλώσεις; Έστω. Ο χρόνος λοιπόν για τον ζωγράφο μας είναι «ψευδαίσθηση». Είναι όμως και «απάτη». Πως μπορούν αυτά τα δύο να σταθούν πλάι πλάι; Δηλαδή, αν ο χρόνος τον εξαπατά, τότε πως μπορεί ο χρόνος να είναι ψευδαίσθηση; Ακολουθεί η «διάσπαση». Ο χρόνος δηλαδή, πρώτα τον εξαπατάει και τον κοροϊδεύει και ύστερα τον αναγκάζει να διασπαστεί; Και ποιο είναι το υποκείμενο; Διασπάται ο ζωγράφος ή ο ίδιος ο χρόνος είναι διασπασμένος; Τι από τα δύο συμβαίνει; Ακολουθεί η «εξαλλαγή». Τι σημαίνει εξαλλαγή; Είναι ιατρικός όρος που σημαίνει την μεταβολή των καλοηθών νεοπλασμάτων σε κακοήθη. Δηλαδή ο χρόνος είναι καρκίνος; Καλό κι αυτό: Αμ τότε πως ο καρκίνος είναι ψευδαίσθηση; Παρακάτω γράφει: «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου». Η φράση ταιριάζει σε φιλοσοφική πραγματεία, όχι σε τεχνοκριτικό σημείωμα. Το κάθε ουσιαστικό απ’ αυτά που είδαμε ως τώρα δεν ταιριάζει με το διπλανό του, αλλά το ένα αναιρεί το άλλο. Προχωρώντας, διαβάζουμε «κατακερματισμός και αλλοτρίωση». Ενώ η προηγούμενη φρασούλα «διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου», είναι παρμένη από την φιλοσοφία, το «κατακερματισμός και αλλοτρίωση» ανήκει στο σύγχρονο λεξιλόγιο των κουλτουριάρηδων.

Συνοψίζοντας: Η χρονικότητα του τάδε ζωγράφου είναι 1) ψευδαίσθηση, 2) απάτη, 3) διάσπαση, 4) εξαλλαγή, 5) διαστολή υποκειμένου και αντικειμένου, 6) κατακερματισμός, 7) αλλοτρίωση.
Κατάλαβε φαίνεται η συγγραφέας ότι μας μπούκωσε αρκετά και σταμάτησε εδώ τον κατάλογο, για να προχωρήσει σε κάποιες επεξηγήσεις: «γι’ αυτό κύριο μέλημά του είναι να την εξοστρακίσει». Το «την» αναφέρεται βέβαια στην χρονικότητα, θα μπορούσε όμως ν’ αναφέρεται και σε οποιοδήποτε ουσιαστικό θηλυκού γένους που αναφέρθηκε πιο πάνω, όπως την ψευδαίσθηση, την απάτη, την εξαλλαγή. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σύγχυση δημιουργείται όταν κάποιος δεν ελέγχει τα λόγια του;

Θέλει να πει ότι ο ζωγράφος προσπαθεί να βγάλει τον χρόνο έξω από το έργο του και για να το πει αυτό, μας αράδιασε του κόσμου τα αφηρημένα ουσιαστικά. Πως όμως θα το κάνει αυτό (να εξοστρακίσει τη χρονικότητα); «Αναζητώντας την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας». Τι σημαίνει άραγε η λέξη «πρωτογένεια»; Μήπως θα πει το πρώτο γένος; Η πρώτη γέννηση; Η πρώτη φάση της ζωής του ανθρώπου;

Αλλά εκείνο που είναι για γέλια, είναι η «νέα ονοματοθεσία». Τι θέλει να πει η ποιήτρια, ότι να εξοστρακίσει ο ζωγράφος τον χρόνο από τους πίνακές του, δίνει νέα ονομασία στα πράγματα; Γιατί μιλούμε βέβαια, για ζωγράφο. Και στη ζωγραφική, τι πάει να πει «ονοματοθεσία»; Και ποια είναι η νέα ονοματοθεσία και τι σχέση έχει με την πρωτογένεια, με τη διάσπαση του χρόνου και μ’ όλα τ’ άλλα που μας είπε παραπάνω;
Και δεν σταματά εδώ, αλλά συνεχίζει: Μέλημα του ζωγράφου είναι να εξοστρακίσει τη χρονικότητα, αναζητώντας, εκτός από την πρωτογένεια μιας νέας ονοματοθεσίας, και την πρωτογένεια μιας «ιδιωματικής γραφής». Αυτό το τελευταίο, παραδόξως φαίνεται κάπως κατανοητό. Υποθετικά πάντα, η ιδιωματική μορφή, είναι μια δική του τεχνοτροπία που αποδίδει το δικό του πρόσωπο ή έστω το ιδίωμα. Κι αυτό το απλό πράγμα, δηλαδή το να βρει ο ζωγράφος το προσωπικό του ύφος, το κάνει μόνο και μόνο για να εξοστρακίσει τον χρόνο; Μυστήρια πράγματα συμβαίνουν στον χώρο της τέχνης κι ακόμα πιο μυστήρια στον χώρο της κριτικής…

Προσέξτε όμως να δείτε, ότι αυτή η ιδιωματική μορφή θα εκκολάψει στην τεχνοκριτικό, πολλά πράγματα παρακάτω: «…μιας ιδιωματικής μορφής, που θα του επιτρέψει την αναδόμηση, ενός κόσμου όπου μέσα του, ερωτικά συγκλίνουν τα πάντα, ικανοποιούνται, αποκαθίσταται».
Εδώ μπαίνει και το ερωτικό στοιχείο. Έτσι, πρωτού τελειώσει το τεχνοκριτικό σημείωμα της κυρίας αυτής, εμείς θα έχουμε γνωρίσει και το πρόβλημα του έρωτα του καλλιτέχνη μας.

Αν καταλάβαμε λοιπόν σωστά, ο ζωγράφος προσπαθεί να εξοστρακίσει τον χρόνο, που είναι ένα σωρό πράγματα -αυτά τα περνάμε στο ντούκου- κι αυτό το κάνει αναζητώντας την προσωπική του έκφραση για να ξαναδημιουργήσει (η αναδόμηση που λέγαμε) τον κόσμο και να πετύχει και στον έρωτα, θαρρείς πως ο έρωτας δεν έχει σχέση με τον χρόνο. Βλέπετε λοιπόν, ότι αυτή κουλτουριάρα, με το να θέλει να πει πολλά, τελικά δεν λέει τίποτα;

Το «αφιέρωμα» στα αλαμπουρνέζικα των κουλτουριάρηδων, θα κλείσει με ένα ακόμα μικρό δείγμα της «κουλτούρας» τους. Δεν θα γίνει κάποια ανάλυση, όπως στο προηγούμενο κείμενο. Πάρτε το ως «άσκηση» για το σπίτι και πέστε και σε μας τι καταλάβατε:
«Ο ελλαδικός άνθρωπος στην Ορθοδοξία διατυπώνει τον αρνητικό του νόστο ως «ζώο θεούμενο», μέσα από τον διάλογο του Εγώ του με το Άλλο, ως Ανταρσία ενάντια σε ένα Είναι δίχως Πρόσωπο, αφηγείται το καθολικό του βίωμα, τη διαδικασία ενσάρκωσης στο Εγώ του, την πρόσκτηση, με ενοποιό τον εαυτό του, του διάχυτου και απρόσωπου ως την έλευση του γίγνεσθαι που μετουσιώνεται τώρα, μέσα από την ιστορία του, την διάρκεια της Πράξης του, στο Εσύ και το Εμείς του Εκκαθολικευόμενου Εγώ του…
Ο χριστιανικός άνθρωπος εγκολπώνει το Άλλο στο εκκαθολικευμένο του Εγώ, στο Εσύ και στο Εμείς, «ζωντανό σώμα του Θεού», εκκλησία του. Το Άλλο γίνεται έτσι Εσύ για να θριαμβεύσει ως Εμείς μέσα σε ένα Εγώ μεγαλωμένο δυνάμει στο άπειρο, Έρωτας ως Πράξη του Εσύ έξω από τον Καιρό, και ιστορία ως Πράξη του Εμείς, ενσαρκωμένος Καιρός, συμπίπτουν σε μια δισυπόστατη υφή ενός γίγνεσθαι που εκφράζεται στο Πρόσωπο, στην Παρουσία του Ανθρώπου ως ερωτικής σχέσεως, ως αγαπητικής πράξης».
(Περιοδικό «Αντί», αρ. 239, σελ. 20-21, 1983)

Κείμενα σαν τα παραπάνω, δίνουν το κακό παράδειγμα στη χρήση της γλώσσας, στους νέους που τα διαβάζουν. Η νεότερη γενιά που ψευτομορφώνεται με τέτοια κείμενα, θα γράφει ακόμα χειρότερα και οι παρατηρήσεις της θα είναι και χειρότερες και πιο γελοίες.

Ο Στρατής Δούκας έλεγε χαρακτηριστικά, ότι με την λογοτεχνία σήμερα ασχολούνται αποκλειστικά οι άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα από γλώσσα. Τα κακά επομένως είναι δύο:
1) Η διαφθορά των νέων που θα εκφράζονται χειρότερα στο μέλλον.
2) Η διαφθορά της ίδιας της γλώσσας που κι αυτή θα γίνει θολή και νερόβραστη.
Παλαιότερα, κάποιος καθηγητής γλωσσολογίας έλεγε: «Μακριά από τους μορφωμένους!» κι αυτό που έλεγε εκείνος ο αγαθός άνθρωπος, ισχύει εκατό φορές περισσότερο για τους σύγχρονους κουλτουριάρηδες που ούτε τη γλώσσα ξέρουν και ούτε έχουν οργανωμένη σκέψη.

Για όσους συναισθάνονται αυτή την εξαχρείωση της γλώσσας και θλίβονται κατάκαρδα για όλη αυτή την κατάντια, η λύση είναι μία: Να προσέχουμε πολύ τα λόγια μας κι ακόμα περισσότερο τα γραπτά μας. Κάθε τι που λέμε να το σκεφτόμαστε, και προπάντων πρέπει να γράφουμε κατανοητά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να διαβάζουμε κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας μας, που έχουν σωστή και ζωντανή γλώσσα κι επίσης να στήνουμε αυτί στις κουβέντες του λαού. Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν’ ακούσει πρόσφυγες από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Ο Καβάφης πήγαινε στα καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας κι έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση. Ενώ εμείς, σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δεν μας μένει καιρός ούτε να σκεφτούμε, ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε κι ακούμε. Πάντως, ούτε το να στήνουμε αυτί αρκεί. Χρειάζεται και κάτι ακόμα: Να ασκούμαστε στο γράψιμο. Και η άσκηση γραφής, κρατάει μια ζωή…

Πηγή: Το κείμενο είναι του συγγραφέα Ντίνου Χριστιανόπουλου και αποτελεί διασκευασμένο απόσπασμα από συζήτηση με τον επίσης συγγραφέα Περικλή Σφυρίδη («Αλαμπουρνέζικα ή η γλώσσα των σημερινών κουλτουριάρηδων», πρώτη έκδοση 1990). http://www.pare-dose.net/

ΤΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ της ΕΥΡΥΝΟΜΗΣ

Η έννοια των παράλληλων κόσμων ή παράλληλων συμπάντων δεν είναι εύκολο να περιγραφεί, ωστόσο η ύπαρξή τους μπορεί να αποδειχθεί από την νέα φυσική συμπεριλαμβανομένης και της κβαντικής μηχανικής. Ενδείξεις πάρα πολλές μπορούμε να βρούμε σε διάφορες μεταφυσικές εμπειρίες, μα όλες αυτές μαζί δεν στοιχειοθετούν εύκολα την έννοια των παράλληλων κόσμων, όπως ακριβώς και τα μαθηματικά μοντέλα δεν μπορούν να μας δώσουν σαφή και χειροπιαστή εικόνα τους.
Όταν εννοούμε Παράλληλο Σύμπαν, σίγουρα, δεν εννοούμε ότι το ηλιακό μας σύστημα βρίσκεται δίπλα ή παράλληλο σε ένα άλλο. Το ίδιο ισχύει για τον γαλαξία μας, για τους άλλους γαλαξίες και κατ’ επέκταση για το σύμπαν.
Τι είναι Παράλληλο Σύμπαν;
Ας υποθέσουμε ότι ο καθένας από εμάς είναι τόσο μικρός που ο πλανήτης του είναι ίσος με ένα κύτταρο ενός ανθρώπινου οργανισμού. Ή ότι ο κάθε άνθρωπος αποτελεί ένα και μόνο κύτταρο σε έναν ανθρώπινο οργανισμό. Τότε, δεν μπορεί να αντιληφθεί παρά μόνο τον «κόσμο» που υπάρχει εκεί γύρω του. Δεν μπορεί να «δει» έναν άλλο άνθρωπο. Ακόμα κι αν διαθέτει το καλύτερο τηλεσκόπιο, το πολύ-πολύ να «δει» μέχρι την εσχατιά του σύμπαντός του, δηλαδή την επιδερμίδα.
Ωστόσο, μπορεί να «νιώσει» σαν θαύμα ή σαν μεταφυσικό φαινόμενο όταν ο άνθρωπος που ζει (σύμπαν) πιει νερό, λαχανιάσει, δεχτεί ένα εξωτερικό χτύπημα.
Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος (σύμπαν 1) μπορεί κάλλιστα να αντιληφθεί με όλες του τις αισθήσεις έναν άλλο άνθρωπο (σύμπαν 2). Μάλιστα, εκτός από τους διάφορους τρόπους επικοινωνίας, οι δύο αυτοί άνθρωποι (σύμπαν 1+2) μπορούν να ενωθούν (σαν  αρσενικό και θηλυκό) και ενδεχομένως να αποκτήσουν έναν απόγονο (σύμπαν 3).
Όλο αυτό το Ολοκληρωμένο Σύμπαν (δηλαδή όλα τα σύμπαντα -παράλληλα και μη- που ενυπάρχουν μέσα του), ενδεχομένως «κολυμπάει» σε έναν αιθέρα ή μία κοσμική ψυχή, όπου και αποτελεί τον «ολοκληρωμένο χωροχρόνο», μέσω του οποίου, εμείς και άλλα όντα, αντιλαμβανόμαστε συμβάντα –έστω και συγκεχυμένα– ως θαύματα ή μεταφυσικά φαινόμενα.

Όλα αυτά περιγράφονται θαυμάσια μέσα από τα διάφορα αποσπάσματα και σπαράγματα που (ευτυχώς διασώθηκαν) αποτελούν τον αρχαιότατο και Ελληνικό μύθο της Ευρυνόμης και της δημιουργίας του Σύμπαντος κόσμου:

Η Ευρυνόμη ξεπηδάει από το Χάος (ενδεχομένως την μήτρα κάποιου σύμπαντος). Η ίδια «γεννάει» τον Οφίωνα (ένα άλλο σύμπαν) και μαζί του «εγγυμονεί» το δικό μας σύμπαν όπως το ξέρουμε. Αργότερα, η Ευρυνόμη και ο Οφίωνας φεύγουν από το Σύμπαν μας, ίσως, για να «γεννήσουν» κάποιο άλλο.

Σύμφωνα με τον Robert Charroux στο βιβλίο του Παράλληλοι Κόσμοι:
Το Ολοκληρωμένο Σύμπαν «δεν είναι κενό, αλλά αντίθετα υπερπλήρες, εφόσον περιέχει τον κόσμο μας και αναρίθμητους άλλους. Διαθέτει την αυθυπαρξία του και κατοικείται από άγνωστες σ’ εμάς μορφές ζωής. Η αντίληψη της αντικειμενικότητας των φαινομένων μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως οι κάτοικοι του ολοκληρωμένου σύμπαντος – ιδέες, δυνάμεις, πραγματικά όντα – δεν αποτελούνται από συγκεντρώσεις συμπεπυκνωμένης ύλης, όπως εμείς, κι αυτό γιατί η επιστήμη μας διδάσκει, ότι η εξέλιξη προχωράει πάντα από τις πιο χοντροκομμένες στις πιο εκλεπτυσμένες μορφές. Έτσι μπορούμε να φανταστούμε όντα που αποτελούνται αποκλειστικά από ενέργεια. Μ’ αυτό τον τρόπο, είναι λογικό να υποθέσουμε πως όντα άυλα και ενεργειακά, διαθέτουν την ικανότητα να προσαρμόζονται σε κάθε είδος παράλληλου κόσμου, εφόσον από την φύση τους ανήκουν στο ολοκληρωμένο σύμπαν».

Η υπόθεση που προτείνει ο Charroux ταιριάζει απόλυτα με την φύση των Ελλήνων Θεών.

http://diadrastiko.blogspot.com/