ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΕΙΧΑΝ ΒΑΡΟΣ

Κάποτε οι λέξεις είχαν βάρος. Δεν ήταν απλώς ήχοι που χάνονταν στον αέρα. Ήταν σπόροι που ρίζωναν βαθιά στις ψυχές των ανθρώπων. Λέξεις όπως πατρίδα, τιμή, καθήκον, αρετή.

Στέκονταν όρθιες σαν παλιά κυπαρίσσια στις πλατείες των χωριών, και γύρω τους μεγάλωναν γενιές που μάθαιναν πως η ελευθερία δεν είναι δεδομένη. Είναι κληρονομιά που ζητά φροντίδα.

Σήμερα ο κόσμος τρέχει βιαστικός σε δρόμους με θορύβους και φωνές αλλά... οι καρδιές σιώπησαν. Και κάπου ανάμεσα σε οθόνες και αριθμούς, μοιάζει να χάθηκε εκείνη η απλή, η καθαρή αγάπη για τον τόπο που μας γέννησε. Η πιο ιερή αγάπη, η "υπέρ άνω όλων", όπως είπε ο Αρχαίος σοφός πρόγονος μας [...μητρός τε καί πατρός καί τών άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν έστιν πατρίς καί σεμνότερον καί αγιώτερον καί έν μείζονι μοίρα καί παρά θεοίς καὶ παρ᾽ ανθρώποις τοίς νούν έχουσι... Πλάτωνος - Κρίτων 51b]. Αυτή η αγάπη, που στην εποχή μας όποιος την εκφράσει, κινδυνεύει να φορτωθεί ταμπέλες και χαρακτηρισμούς...

Όμως μέσα στη σιωπή αυτή κάτι ακόμη ανασαίνει. Ένας νοσταλγικός πόθος, σαν παλιό τραγούδι που δεν ξεχνιέται. Η επιθυμία να επιστρέψουμε όχι πίσω στον χρόνο, αλλά πίσω στις ρίζες. Να θυμηθούμε πως η πατρίδα δεν είναι μόνο χώμα και σύνορα. Είναι και οι άνθρωποι που στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον όταν φυσά δυνατός άνεμος.

Ας ξαναδώσουμε θέση στις λέξεις που κάποτε φώτιζαν τον δρόμο μας όπως, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, φιλοπατρία. Όχι ως μεγάλα συνθήματα, αλλά ως μικρές πράξεις καθημερινές, όπως ένα χέρι που βοηθά, μια φωνή που υπερασπίζεται το δίκαιο, μια καρδιά που θυμάται.

Τότε θα ξαναβρούμε εκείνο το παλιό λιμάνι της ελπίδας που χάσαμε... Και η πατρίδα θα είναι εκεί όχι σαν ανάμνηση, αλλά ως μάνα πληγωμένη που ζητάει τη λύτρωση. Και αυτό είναι δικό μας καθήκον. Αν όχι εμείς τότε ποιός;

Χρωστάμε στους προγόνους και βέβαια στους αγέννητους, να βρεθούμε ξανά!

Σείριος (Γ.Χ.)