ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ

Στην αόρατη ζυγαριά του κόσμου, εκεί όπου το φως και το σκοτάδι ισορροπούν, γεννιέται η Εαρινή Ισημερία. Μια στιγμή που δεν ανήκει ούτε στη νύχτα ούτε στη μέρα, αλλά στην αιώνια αρμονία που διέπει το σύμπαν.

Οι Αρχαίοι Έλληνες, με το βλέμμα στραμμένο τόσο προς τον ουρανό εξερευνώντας τον, όσο και προς τα ενδότερα της ψυχής φιλοσοφώντας, έβλεπαν σε αυτή τη λεπτή ισορροπία την ίδια την τάξη του Κόσμου. Τον Λόγο (του Ηρακλείτου) που ενώνει τα αντίθετα χωρίς να τα αναιρεί. Όπως ο Απόλλων και ο Διόνυσος, έτσι και το φως με το σκοτάδι στην Ισημερία δεν μάχονται, αλλά συνυπάρχουν σε έναν ρυθμό Ιερό. Όπως η ψυχή του Έλληνα που είναι ταυτόχρονα Απολλώνια και Διονυσιακή.

Κατά την Εαρινή Ισημερία είναι η ώρα που η μάνα Γη ανασαίνει βαθύτερα και οι σπόροι θαμμένοι στο σιωπηλό σκοτάδι, νιώθουν το κάλεσμα του φωτός. Όμως δεν είναι μόνο η φύση που αναγεννάται, αλλά και ο άνθρωπος, ...άν θελήσει να αφουγκραστεί, να αφυπνιστεί και να εξυψωθεί. Διότι η ισορροπία αυτή δεν είναι μόνο εξωτερική. Είναι και μια υπενθύμιση της εσωτερικής αρμονίας που οφείλει να καλλιεργήσει.

Στην Ισημερία, ο χρόνος μοιάζει να στέκεται για μια στιγμή, για μια ανάσα. Και μέσα σε αυτή τη μικρή αιωνιότητα, ο άνθρωπος καλείται να θυμηθεί, πως δεν είναι ούτε φως ούτε σκιά, αλλά το πέρασμα ανάμεσά τους. Πως η σοφία δεν βρίσκεται στην υπεροχή του ενός, αλλά στη γνώση της ισορροπίας και των αέναων κύκλων, με στόχο την ψυχοπνευματική ανέλιξη. 

Έτσι, η Άνοιξη δεν έρχεται μόνο ως εποχή, αλλά ως ευκαιρία και ως υπόσχεση. Ότι από την ισότητα των αντιθέτων γεννιέται η ζωή. Ότι κάθε τέλος κρύβει μια νέα αρχή. Και ότι μέσα στον κύκλο του Κόσμου, ο άνθρωπος μπορεί έστω για μια στιγμή να σταθεί στο κέντρο του, ήρεμος και συντονισμένος με την αρμονία των πάντων.

Επιμέλεια Σείριος (Χ.Γ.)

-------------------------------------------

Η ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ.

ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ - Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΕΡΣΕΦΟΝΗΣ - Η ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ