ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ: Μαύρες Τρύπες και το Ταξίδι της Ψυχής #1

Τα χρονικά της παγκόσμιας Μυθολογίας περιέχουν μια σειρά από αναφορές στον γαλαξία μας. Μερικές αφηγήσεις προσπαθούν να εξηγήσουν πώς, ο Γαλαξίας εμφανίστηκε ως μια αχνή λωρίδα γαλακτώδους λευκής λάμψης που σχημάτιζε αψίδα στον νυχτερινό ουρανό, ενώ κάποιες άλλες είναι πιο μυστηριώδεις. Μιλούν για την παρουσία ενός «Μονοπατιού Πνευμάτων» ή ενός «Δρόμου των Ψυχών» στον γαλαξία μας, κατά μήκος του οποίου οι ψυχές ταξιδεύουν σε έναν μυστικιστικό κόσμο.

Πολλοί Αρχαίοι πολιτισμοί ασπάζονταν τέτοιες πεποιθήσεις, αλλά οι πραγματικές έννοιες και η προέλευση αυτών των κοσμικών ιστοριών παραμένουν ένα μυστήριο. Στο βιβλίο «Θεοί των Άστρων των Μάγια - Αστρονομία στην Τέχνη, τη Λαογραφία και τα Ημερολόγια» , η Σούζαν Μίλμπραθ του Πανεπιστημίου της Φλόριντα αναφέρει μια σειρά από αυτόχθονες φυλές των Μάγια, στις λαογραφικές αναφορές των οποίων έχουν εντοπιστεί συσχετίσεις με τον Γαλαξία μας.

Η κυρίαρχη ιδέα φαίνεται να είναι ότι ο Γαλαξίας είναι ο Λευκός Δρόμος που διασχίζουν οι θεοί.

Στο Περού, καθώς και στα νησιά της Πολυνησίας, ο Γαλαξίας ονομάζεται «Δρόμος των Ψυχών».

Μεταξύ των φυλών των Ινδιάνων της Αμερικής, ο Γαλαξίας είναι γνωστός με διάφορα ονόματα: το «Μονοπάτι του Πνεύματος», Το «Μονοπάτι των Νεκρών Πολεμιστών», ο «Δρόμος προς τον Άλλο Κόσμο».

Σύμφωνα με τους Ινδιάνους Απάτσι της Νοτιοδυτικής Αμερικής, οι ψυχές των νεκρών ταξιδεύουν κατά μήκος αυτού του «Μονοπατιού του Πνεύματος» για τέσσερις ημέρες, προτού φτάσουν σε ένα μέρος ειρήνης και αφθονίας όπου δεν υπάρχει ασθένεια ή θάνατος. Έναν μυστικιστικό κόσμο άγνωστης τοποθεσίας, όπου οι πρόγονοι ζουν σε αέναη ειρήνη και ευτυχία.

Μήπως αυτές οι Αρχαίες λαϊκές παραδόσεις μας λένε για ένα άγνωστο κοσμικό μονοπάτι που οδηγεί από τον Γαλαξία μας σε ένα εναλλακτικό βασίλειο ύπαρξης; Μήπως αυτοί οι πανάρχαιοι μύθοι δεν είναι απλώς αποκυήματα φαντασίας, αλλά κωδικοποιούν μια προηγμένη γνώση του γαλαξία μας;

Για κάποιον που ζει στο Βόρειο Ημισφαίριο, θα είναι δύσκολο να αναγνωρίσει το Γαλαξιακό Κέντρο με γυμνό μάτι, καθώς ο Γαλαξίας εμφανίζεται ως μια εξαιρετικά αμυδρή λωρίδα γαλακτώδους λευκής λάμψης που σχηματίζει αψίδα στον νυχτερινό ουρανό. Το Γαλαξιακό Κέντρο βρίσκεται χαμηλά στον νότιο ουρανό κατά τους καλοκαιρινούς μήνες παρατηρώντας από το Βόρειο Ημισφαίριο και είναι δύσκολο να εντοπιστεί με ακρίβεια. Ωστόσο, για τον παρατηρητή από το Νότιο Ημισφαίριο, ο ουρανός είναι πολύ σκοτεινός και η φωτορύπανση είναι πολύ χαμηλότερη. Μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, μακριά από τα φώτα της πόλης, ο Γαλαξίας εμφανίζεται σε περίοπτη θέση.

Ακόμα και με μικρά κιάλια μπορεί να διακρίνει κάποιος αυτή τη ζώνη φωτός με χιλιάδες αστέρια.
Κατά τους χειμερινούς μήνες στο Νότιο Ημισφαίριο, το Γαλαξιακό Κέντρο βρίσκεται σχεδόν από πάνω και η φωτεινή ζώνη σαρώνει εμφανώς από τον βορειοανατολικό ορίζοντα (ΒΑ) έως τον νοτιοδυτικό ορίζοντα (ΝΔ).

Αυτή η εκθαμβωτική υπέρυθρη εικόνα από το διαστημικό τηλεσκόπιο Spitzer της NASA δείχνει εκατοντάδες χιλιάδες αστέρια - κόσμους στον Στροβιλιζόμενο Πυρήνα του σπειροειδούς Γαλαξία μας.

Σε εικόνες ορατού φωτός, αυτή η περιοχή δεν είναι καθόλου ορατή επειδή η σκόνη βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και το γαλαξιακό κέντρο εμποδίζει την ορατότητά μας.

Το Γαλαξιακό Κέντρο βρίσκεται στο κέντρο μιας πυκνής συγκέντρωσης αστεριών και η ακριβής του θέση βρίσκεται προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Τοξότη. Εδώ πιστεύουν οι Μάγια των Κίτσε ότι υπάρχει μια «σχισμή στον ουρανό» ή μια «τρύπα στον ουρανό», από όπου ένας σκοτεινός δρόμος οδηγεί στον κάτω κόσμο. Αυτή η σχισμή του ουρανού είναι το κέντρο του κόσμου των Μάγια, που βρίσκεται στη διασταύρωση τεσσάρων κοσμικών δρόμων (διαύλων). Σύμφωνα με τη Ρομπέρτα και τον Πίτερ Μάρκμαν, «Μέσα από αυτήν την τρύπα κατεβαίνουν οι θεοί και οι ψυχές στη γη. Μέσα από την ίδια τρύπα (κοσμικό δίαυλο) μπορεί η ψυχή του σαμάνου σε έκσταση να πετάξει πάνω ή κάτω κατά τη διάρκεια των ουράνιων ή κολασμένων ταξιδιών του».

Η είσοδος στον κάτω κόσμο απεικονίζεται επίσης σε ορισμένα έργα τέχνης των Μάγια της Κλασικής Περιόδου ως το «στόμα ενός υδάτινου τέρατος», ενώ σε ορισμένα έργα τέχνης της Ύστερης Μετακλασικής Κεντρικής Μεξικάνικης περιόδου, η είσοδος απεικονίζεται ως σπηλιά. Τόσο οι θεότητες για τις αμφίδρομες μετακινήσεις τους, όσο και οι άνθρωποι που γεννιούνται, εξέρχονται από αυτό το σπήλαιο και μετά τον θάνατο εισέρχονται και πάλι σε αυτό και επιστρέφουν στον αιθερικό κόσμο.

Η γνώση της μαύρης τρύπας στον Γαλαξία και ο ρόλος που διαδραματίζει στη μεταφορά των ψυχών σε ένα εναλλακτικό βασίλειο φαίνεται να ήταν γνωστή σε πολλούς Αρχαίους πολιτισμούς.

Στην Αρχαία Ελλάδα, οι άνθρωποι πίστευαν ότι μια σπηλιά στη γη ήταν η πύλη προς τον Άδη, τον Ελληνικό κάτω κόσμο (μια ιδέα που συναντάται επίσης στην ύστερη μετακλασική μεξικανική τέχνη, όπου η είσοδος στον κάτω κόσμο αναπαρίσταται ως σπηλιά). Μία από τις σπηλιές πιστευόταν ότι όχι μόνο ήταν μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες, αλλά διαπερνάει από τη μία πλευρά στην άλλη. Ο Όμηρος πιθανότατα αναφέρεται σε αυτή την κοιλότητα όταν λέει, «μακριά, πολύ μακριά, εκεί που βρίσκεται το βαθύτερο χάσμα της γης».

Το 2013, μια ομάδα Ιταλών αρχαιολόγων ανακάλυψε ότι μια σπηλιά στην Αρχαία πόλη Ιεράπολη (σημερινό Παμούκαλε) στη νοτιοδυτική Τουρκία ήταν κάποτε ο τόπος εκτεταμένων τελετουργιών όπου οι ιερείς θυσίαζαν ταύρους στον θεό του Άδη, τον Πλούτωνα. Οι απλοί άνθρωποι μπορούσαν να παρακολουθήσουν αυτές τις ιερές τελετές από απόσταση, αλλά μόνο ο ιερέας στεκόταν μπροστά στην πύλη.

Σύμφωνα με τους Ελληνικούς θρύλους, η τοποθεσία των Ηλυσίων Πεδίων, είναι ο τόπος ανάπαυσης των ενάρετων. Είναι ένας τόπος με αέναη άνοιξη και σκιερά άλση, φωτισμένη από τα δικά της αστέρια. Σύμφωνα με τον Πίνδαρο, οι καθαροί και αγνοί μεταφέρονται εκεί, όπου απαλά αεράκια από τον ωκεανό ρέουν πάνω από το «Νησί των Ευλογημένων» (Νησιά των Μακάρων), και τριγύρω λουλούδια λάμπουν με ένα εκθαμβωτικό φως, από τα λαμπερά δέντρα που τα τρέφει το νερό της θάλασσας.

Η σχισμή του ουρανού είναι επομένως μια πύλη επικοινωνίας με τον μυστικιστικό κόσμο των πνευμάτων, μέσω της οποίας ειναι δυνατόν τόσο για τις θεότητες όσο και για τις ψυχές να ταξιδεύουν στον υπερβατικό κόσμο.

Και σύμφωνα με τους Κίτσε Μάγια, αυτή η σχισμή στον ουρανό είναι παρούσα κοντά στο Γαλαξιακό Κέντρο, προς την κατεύθυνση του αστερισμού του Τοξότη.