ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΔΑΙΜΩΝ και ΤΥΧΗ

ΕΙΚΟΝΑ: Αττικός μελανόμορφος αμφορέας. Από την Αθήνα (περιοχή Ακαδημίας Πλάτωνος). Α.όψη  Φτερωτός δαίμονας (Βορεάδης;). B όψη. Σειρήνα. Ύψος: 0,518 μ. 

Όπως μας ξεκαθαρίζει σαφέστατα η Διοτίμα στο Συμπόσιο, η επικοινωνία μας με τον θείο κόσμο γίνεται μόνο μέσω δαιμόνων. "Θεός ανθρώπω ου μίγνυται", για αυτό και σε κάθε έναν από εμάς έχει ανατεθεί ένας δαίμων μέσω του οποίου γίνεται η επαφή μας με τους θεούς.

Ανάλογα με το πόσο εξελιγμένη είναι μια ψυχή, τόσο ανώτερος είναι ο δαίμων που της αντιστοιχεί και ο οποίος παραμένει ο ίδιος καθ' όλη την διάρκεια της ζωής μας. Όσο ανώτερος είναι ο δαίμων, τόσο πιο ψηλά στην ιεραρχία βρίσκεται με αποτέλεσμα οι ανώτατοι δαίμονες είναι στις παρυφές του θείου κόσμου, δηλαδή είναι ουσιαστικά θεοί.

Από αυτό έχουμε και μια ένδειξη ότι πιθανόν η ενσάρκωση της ψυχής που την γνωρίσαμε ως Σωκράτη ήταν η τελευταία, μιας και το λεγόμενο "δαιμόνιο" του Σωκράτη έχει χαρακτηριστικά ανωτάτου δαίμονα, ουσιαστικά θεού. Το δαιμόνιο του Σωκράτους έχει Απολλώνιες ιδιότητες και συνεπώς ο Σωκράτης ανήκει στην Απολλώνια σειρά.

Μια κατηγορία δαιμόνων είναι και η Τύχη, η οποία ουσιαστικά είναι υπεύθυνη στο να "συντονίσει" και να "μαζέψει" όλα τα αίτια τα οποία έχουν δημιουργηθεί από τις δράσεις μας. 

Πρέπει να τονιστεί ότι η έννοια της Τύχης δεν είναι αυτή που έχουμε σήμερα, αλλά ουσιαστικά ή τύχη μας είναι να μας "τύχουν" όλα τα αίτια τα οποία έχουμε προκαλέσει, ώστε αφ' ενός μεν να καθαρθούμε από όσα μας βαραίνουν, και αφ' ετέρου να ευεργετηθούμε από τις αντιδράσεις για όσα καλά έχουμε κάνει και να μην "χάσουμε" κάποιες από αυτές τις ευεργεσίες. Δηλαδή, ενώ κάποιοι δαίμονες ρυθμίζουν το ποσό των αντιδράσεων (κάρμα) που θα δεχτούμε κατά την διάρκεια της ενσάρκωσης, η Τύχη φροντίζει να τις "συγκεντρώσει".

https://ellinondiktyo.blogspot.com

------------------------------------

ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑ

ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ 

Όπως μας λέει η Διοτίμα στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, η επαφή με τους θεούς δεν είναι δυνατή παρά μόνον μέσω των δαιμόνων.

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» 

ΔΑΙΜΩΝ. ΠΩΣ Η ΙΕΡΟΤΕΡΗ ΛΕΞΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΓΙΝΕ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

ΑΥΤΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

«Αλήθεια, Διοτίμα, της είπα, από ποιόν πατέρα και ποιά μητέρα γεννήθηκε ο Έρως;»

[203b] «Θα πάει μακριά να σου το διηγηθώ, Σωκράτη, μου είπε. Όμως για χάρη σου θα το πω. Δηλαδή, όταν γεννήθηκε η Αφροδίτη, οι θεοί κάθισαν σε πλούσιο τραπέζι και με τους άλλους κι ο γιος της Μήτιδος, ο Πόρος. Αποφάγανε και αποήπιανε, όταν έφτασε η Πενία να ζητουλέψει —μυρίστηκε στρωμένο τραπέζι— και τριγύριζε από κατώφλι σε κατώφλι. 

Που λες, ο Πόρος, με το κεφάλι βαρύ από νέκταρ — το κρασί δεν το ᾽ξεραν ακόμη — κατέβηκε στο περιβόλι του Δία και το ᾽ριξε στον ύπνο. Τότε η Πενία, που σοφίστηκε ν᾽ αποκτήσει παιδί από τον Πόρο (η απορία της την παρακίνησε), [203c] πέφτει και πλαγιάζει δίπλα του και πιάνει στην κοιλιά της τον Έρωτα. Κι αυτή είναι η αιτία που ο Έρως είναι ακόλουθος και υπηρέτης της Αφροδίτης, γιατί στα γενέθλιά της πιάστηκε στην κοιλιά της μάνας του, κι ακόμη γιατί είναι πλασμένος έτσι που να τον σαγηνεύει η ομορφιά — και η Αφροδίτη είναι όμορφη. 

Έτσι, μια και ο Έρωτας είναι γιος του Πόρου και της Πενίας, νά σε ποιά κατάσταση βρίσκεται: πρώτα πρώτα σ᾽ όλη τη ζωή του είναι φτωχός, έπειτα (ποιός έχασε την τρυφερότητα και την ομορφιά για να τη βρει αυτός, καταπώς νομίζει ο πολύς κόσμος!) ίσα ίσα είναι σκληρός [203d] και ξερακιανός, ξυπόλυτος και άστεγος· πάντοτε κοιμάται χάμω χωρίς στρωσίδια, στα κατώφλια και στα σοκάκια, ο ουρανός ανοιχτός απάνω του· η μοίρα της μητέρας του τον πήρε καταπόδι, έγινε μόνιμος συγκάτοικος με τη μιζέρια. Όμως απ᾽ τη μεριά του πατέρα του πήρε τη συνήθεια να στήνει παγίδες στους ωραίους και τους αρχοντικούς· να ᾽ναι αντρειωμένος κι απόκοτος και δραστήριος, κυνηγός που δε βρίσκεις το ταίρι του· πάντα στήνει κάτι μηχανές, κυνηγά τη φρόνηση, το μυαλό του είναι θηλυκό· σ᾽ όλη τη ζωή του στοχάζεται κι είναι φοβερός πλανευτής και μάγος με τα βότανά του και σοφιστής· η φύση πάλι δεν τον έπλασε [203e] ούτε αθάνατον ούτε θνητό, αλλά μες στην ίδια μέρα τη μια στιγμή βρίσκεται στον ανθό του κι είναι όλο ζωή, όταν αποχτήσει όλα τα καλά, την άλλη πεθαίνει· ξανάρχεται όμως στη ζωή, κι αυτό το χρωστά στην αθάνατη φύση του πατέρα του· ό,τι κερδίζει με τα τεχνάσματά του, κάθε φορά, του ξεγλιστρά μες από τα δάχτυλα κι έτσι ο Έρωτας ποτέ ούτε πέφτει σε φτώχεια ούτε αποχτά πλούτη. 

Με τον ίδιο τρόπο βρίσκεται στα μισά του δρόμου ανάμεσα στη σοφία και την αμάθεια. [204a] Νά τί συμβαίνει δηλαδή: κανένας θεός δε φιλοσοφεί ούτε επιθυμεί να γίνει σοφός, μια που κιόλας είναι· και όποιος άλλος είναι σοφός, δε φιλοσοφεί. Πάλι, από τη μεριά τους ούτε και οι αστοιχείωτοι φιλοσοφούν ούτε επιθυμούν ν᾽ αποχτήσουν τη σοφία· γιατί ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που κάνει την αμάθεια κατάρα: να φαντάζεται κανείς ότι είναι όσο χρειάζεται μέσα σ᾽ όλα, την ώρα που δεν έχει όλες τις χάρες ούτε είναι μυαλωμένος. Έτσι ένας άνθρωπος που πιστεύει ότι δεν του λείπει ένα πράμα, ούτε και το λαχταρά, μη νιώθοντας ότι κάτι του λείπει».

«Μια και ούτε οι σοφοί ούτε κι οι αστοιχείωτοι φιλοσοφούν, Διοτίμα, ποιοί τέλος πάντων καταγίνονται με τη φιλοσοφία;»

[204b] «Αυτό δα κι ένα μικρό παιδί το καταλαβαίνει, Σωκράτη· δηλαδή, εκείνοι που βρίσκονται κάπου ανάμεσα σ᾽ αυτά τα δυο· ένας απ᾽ αυτούς θα ᾽ναι κι ο Έρως. Γιατί η σοφία είναι από τα πιο όμορφα πράματα στον κόσμο κι ο Έρως τριγυρίζει με βουλιμία γύρω απ᾽ την ομορφιά· έτσι ο Έρως είναι φιλόσοφος, δεν μπορώ να τον φανταστώ διαφορετικό· και όντας φιλόσοφος, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον σοφό και τον αστοιχείωτο. Και γι᾽ αυτό πάλι η καταγωγή του είναι η αιτία· γιατί γεννήθηκε από σοφό πατέρα που είχε θηλυκό μυαλό, ενώ η μητέρα του κάθε άλλο παρά σοφή ήταν — μια άπραγη. 

Αυτή λοιπόν είναι η φύση του δαίμονος αυτού, Σωκράτη· το ότι εσύ σχημάτισες μια διαφορετική ιδέα για τον Έρωτα, [204c] δε με παραξενεύει καθόλου. Σχημάτισες δηλαδή την ιδέα — απ᾽ τα λεγόμενά σου αυτό βγαίνει — ότι Έρως είναι εκείνο που ξυπνά μέσα μας τον έρωτα κι όχι εκείνο που νιώθει έρωτα· αυτό είναι, νομίζω, που σ᾽ έκανε να πιστεύεις ότι ο Έρως είναι πανέμορφος. Γιατί αυτό που αξίζει να το ερωτευτούμε είναι το αληθινά ωραίο και αβρό και τέλειο και μακάριο· εκείνο όμως που νιώθει έρωτα έχει κάποια διαφορετική μορφή: αυτή που βγαίνει από την περιγραφή που έκανα».

ΠΛΑΤΩΝ – ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ 203b - 204c  ,  https://www.greek-language.gr

---------------------------------

Η σύλληψη και η γέννηση του Έρωτος από την Πενία είναι η κατάσταση  «μεταξύ» της θνητής Πενίας και του πλούσιου και αθάνατου Πόρου. Είναι ο συνδετικός λόγος μεταξύ των δύο κόσμων, των θνητών και των αθανάτων. Είναι η κατάσταση του «δαίμονος - δαήμονος», του Φρονίμου και Γνωρίζοντος, κατά τον Σωκράτη στον χώρο τον «μεταξύ» όπου αυτός δεσπόζει, Πλάτων «Κρατύλος 398 c». 

Συνεπώς ο διαμεσολαβητής «δαήμων - φρόνιμος - έρως» περιέχει στην νοητική κατανόηση, όλα τα συναισθήματα και οφείλει να εκφράζεται με την λογική, την σοφία - γνώση και την αγάπη.   

Στην Ελληνική παράδοση, ο Έρως  με την έννοια της Αγάπης, δηλώνει κάθε είδους Αγάπη  για την αρετή, την γη, την θάλασσα, την επιστήμη, την τέχνη, την γυναίκα, τον άνδρα κλπ. Είναι η πρώτιστη και συνεχής αιτία της Θεογονίας, της Κοσμογονίας και της Κοσμοποιείας, τόσο στην Ορφική, την Ομηρική όσο και στην Ησιόδεια Μυθολογική αλληγορική παράδοση. Είναι έννοια αφηρημένη, πολυσυλλεκτική και είναι το σύνολο της Συμπαντικής Αγάπης προς το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου προς τα πάντα, από την πρωτογενή ύλη μέχρι τις θεότητες. Είναι η ελκτική και συνεκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη η οποία δημιουργεί και διατυπώνει κάθε μορφολογία.

Ο Έρως, είναι ο αρχαιότερος των εγκοσμίων θεοτήτων και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία.

Η ενέργειά του ενυπάρχει σε όλες τις θεότητες καθώς και σε όλα τα έμβια όντα, τα φυτά και σε όλη την υλική εκδήλωση, διότι διέπει, διακατέχει και πληροί το Παν.

http://diamantarasel.blogspot.gr/

--------------------------------------

ΕΡΩΣ - ΦΙΛΟΤΗΣ - ΑΓΑΠΗ

Ο ΕΡΩΤΑΣ, Η ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ και ΔΙΟΤΙΜΑ ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ - Ο ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΣΩΚΡΑΤΗΣ και ΔΙΟΤΙΜΑ ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ - Ο ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΕΙΚΟΝΑ: Ο Έρωτας οδηγεί άρμα με δύο άλογα. περ. -360 με –330. Ελληνικός Κρατήρας Καμπανία. metmuseum.org

--------------

«Όμως, βλέπεις, της είπα εγώ, ότι όλοι παραδέχονται πως ο Έρως είναι μέγας θεός».
«Όταν λες όλοι, είπε, εννοείς αυτούς που έχουν άγνοια ή κι αυτούς που έχουν γνώση;».
«Όλους, ανεξαιρέτως».
Κι εκείνη γέλασε και είπε: «Σωκράτη, είναι δυνατό [202c] να παραδέχονται ότι είναι μέγας θεός εκείνοι, που ούτε καν τον αναγνωρίζουν ως θεό;».
«Ποιοί είναι αυτοί;», τη ρώτησα.
«Νά, ένας εσύ κι άλλη μία εγώ».
Κι εγώ της είπα: «Πώς το λες αυτό;».
Κι εκείνη αποκρίθηκε: «Δεν είναι δύσκολο να σου το εξηγήσω. Γιατί, γιά πες μου, δεν υποστηρίζεις πως όλοι οι θεοί είναι ευτυχισμένοι και ωραίοι; ή θα ᾽χεις το θράσος να υποστηρίξεις πως κάποιος θεός δεν είναι ωραίος κι ευτυχισμένος;»
«Μα τον Δία, της είπα, μακριά από μένα τέτοια λόγια!».
«Και, λέγοντας ευτυχισμένους, δεν εννοείς εκείνους που έχουν κτήμα τους τα αγαθά και τα ωραία;»
«Μάλιστα».
[202d] «Παραδέχτηκες όμως ότι ο Έρως, επειδή νιώθει ότι του λείπουν τα αγαθά και τα ωραία, ποθεί ακριβώς αυτά που νιώθει την έλλειψή τους».
«Ναι, το παραδέχτηκα».
«Λοιπόν, μπορεί να είναι θεός ένας που δεν έχει το μερίδιό του στα ωραία και στα αγαθά;»
«Απ᾽ ό,τι φαίνεται, με κανένα τρόπο».
«Βλέπεις λοιπόν, είπε, ότι και συ δεν αναγνωρίζεις τον Έρωτα ως θεό;».
«Τότε, της είπα, τί θα ᾽ναι ο Έρως, θνητός;»
«Κάθε άλλο!».
«Αλλά τότε, τί;»
«Κάτι σαν αυτά που αναφέραμε πριν, το ενδιάμεσο ανάμεσα στο θνητό και το αθάνατο».
«Δηλαδή τί, Διοτίμα;»
«Δαίμων μέγας, Σωκράτη· γιατί βέβαια όλο το γένος των δαιμόνων [202e] είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς».

ΠΛΑΤΩΝ– ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ

-----------------------

Ο Πλάτων στο έργο του «Συμπόσιο» αποκαλεί τον Έρωτα «Μέγας Δαίμων», φυσικά με την αρχαιοελληνική σημασία και όχι την κακοποιημένη χριστιανική.

Στο 202 e, η μάντις και φιλόσοφος Διοτίμα από την Μαντινεία, μυεί τον Σωκράτη στα μυστήρια του θείου έρωτα με την φράση: «Δαίμων μέγας, Σωκράτη ο Έρως.  Άλλωστε κάθε τι δαιμονικό ευρίσκεται μεταξύ θεού και θνητού».

Η  σημασία του μεταξύ, είναι ο μέσος όρος που συνδέει τους δύο ακραίους.  Είναι ο Έρως ο οποίος συνδέει το θνητό με το αθάνατο, είναι η βαθειά ερωτική φύση, η οποία όταν κατέχεται από την θεία μανία αναζητεί τον δαίμονα - θείον έρωτα, που θα την φέρει σε επαφή με το Θείο. Ο Έρως δεν μοιάζει ούτε με το θνητό αλλά ούτε και με το Θείο, διότι ο Έρως είναι «μεταξύ» της Σοφίας του Θείου και της μωρίας των θνητών. Άρα ο Έρως είναι Δαήμων και γνώστης και, ως εκ’ τούτου είναι φίλος της σοφίας - γνώσεως.

Ο Σωκράτης τότε την ερωτά:  Και ποία είναι η δράση του;

Η Διοτίμα δίνει την ακόλουθη απάντηση: Να μεταφράζει και να μεταβιβάζει στις θεότητες τα προερχόμενα από τους ανθρώπους και εις τους ανθρώπους τα προερχόμενα από τις θεότητες. Εδώ ο Έρως μοιάζει να περιγράφει ακριβώς την ροή την μεταξύ ή την συνδέουσα τους θνητούς με τις θεότητες. Βασική όμως προϋπόθεση για την διασύνδεση των θνητών με τα αθάνατα είναι η ανεμπόδιστη έσω ροή της αρετής.

Στην Ελληνική παράδοση, ο Έρως  με την έννοια της Αγάπης, δηλώνει κάθε είδους Αγάπη  για την αρετή, την γη, την θάλασσα, την επιστήμη, την τέχνη, την γυναίκα, τον άνδρα κλπ. Είναι η πρώτιστη και συνεχής αιτία της Θεογονίας, της Κοσμογονίας και της Κοσμοποιείας, τόσο στην Ορφική, την Ομηρική όσο και στην Ησιόδεια Μυθολογική αλληγορική παράδοση. Είναι έννοια αφηρημένη, πολυσυλλεκτική και είναι το σύνολο της Συμπαντικής Αγάπης προς το σύνολο του εκδηλωμένου κόσμου προς τα πάντα, από την πρωτογενή ύλη μέχρι τις θεότητες. Είναι η ελκτική και συνεκτική δύναμη που συγκρατεί την ύλη η οποία δημιουργεί και διατυπώνει κάθε μορφολογία.

Ο Έρως, είναι ο αρχαιότερος των εγκοσμίων θεοτήτων και υπεύθυνος για κάθε δημιουργία.

Η ενέργειά του ενυπάρχει σε όλες τις θεότητες καθώς και σε όλα τα έμβια όντα, τα φυτά και σε όλη την υλική εκδήλωση, διότι διέπει, διακατέχει και πληροί το Παν.

--------------------------

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ - Ο ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

«Ο Αγγελιοφόρος μεταξύ Θεών και ανθρώπων. Μια κοσμική δύναμη που γεμίζει τα κενά του κόσμου και τα ενώνει με τον Εαυτό της» λέει η σοφή Διοτίμα, όπως μεταφέρει ο Σωκράτης στο «Συμπόσιο» του Πλάτωνα.
Είναι η ισχυρή Κοσμική Δύναμη, που με μυστήριο και συγκλονιστικό τρόπο, επηρεάζει την ύπαρξη και τη ζωή μας, όταν βιώνουμε τον παλμό των ισχυρών ρευμάτων της μέσα μας.
Σκοπός η κατανόηση και γνώση της λειτουργίας αυτής της Δύναμης στην Κοσμική Μεγάλη Εικόνα και στη μικρότερη εικόνα της ατομικής ζωής μας.

------------------------

Vangelis & Vanessa Mae - Roxane's Veil - Το πέπλο της Ρωξάνης

https://www.greek-language.gr , http://diamantarasel.blogspot.gr/ , Ουρανός και Γαία

ΔΑΙΜΟΝΕΣ - ΟΜΙΛΙΑ ΔΙΟΤΙΜΑΣ

Όλο το γένος των Δαιμόνων είναι μεταξύ θεού και θνητού. Και η εξουσία του είναι να εξηγεί και να μεταφέρει στους θεούς όσα προέρχονται από τους ανθρώπους, και στους ανθρώπους όσα προέρχονται από τους θεούς, εκείνων δηλαδή τις παρακλήσεις και θυσίες, και των άλλων τις διαταγές και τις ανταμοιβές για τις θυσίες.

Καθώς είναι ανάμεσα στα δύο μέρη, γεμίζει το κενό έτσι που το σύμπαν αυτοσυνδέεται με τον εαυτό του, σε ένα ενιαίο σύνολο. Μέσω αυτού του γένους των δαιμόνων προχωρεί στο έργο της και η μαντική ολόκληρη και η ιερατική τέχνη, σχετικώς με τις θυσίες και τις τελετές και τις επωδές και γενικά κάθε μαντεία.

Θεός με άνθρωπο δεν σμίγει, αλλά μέσω αυτού γίνεται κάθε επικοινωνία και συνομιλία των θεών με τους ανθρώπους και στο ξύπνιο και στον ύπνο.

Ομιλία Διοτίμας στο Συμπόσιο του Πλάτωνα 202D-203A

ΕΜΠΕΔΟΤΙΜΟΣ - ΟΡΦΙΚΗ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

-------------------------------------------

ΑΙΤΙΑ ΕΛΟΜΕΝΟΥ ΘΕΟΣ ΑΝΑΙΤΙΟΣ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΔΕΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΤΕΛΕΙΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΔΕΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΕΝΙΑΙΟ - ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΤΙΜΑΙΟΣ [Ή Περί Φύσεως]

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» 

"Η ΔΙΟΤΙΜΑ ΕΙΚΟΝΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΙΟΝΤΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. ΑΚΟΥΓΕΣ, ΩΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΤΟΝ ΚΡΟΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ 

"Η ΔΙΟΤΙΜΑ ΕΙΚΟΝΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΙΟΝΤΕΣ ΑΝΑΒΑΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. ΑΚΟΥΓΕΣ, ΩΣΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΓΕΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ. ΤΟΝ ΚΡΟΤΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΡΟΧΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ" - ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

Ο καθένας από τους συγκωμαστές είπε και εκράτησε το λόγο του για τον Έρωτα. Με σοφία, με έλλογο πάθος, με φαντασία χορευτική. Περίγυρα χυνόταν η κομψότητα και η χάρη. Η ευαισθησία και η ανάερη σοβαρότητα. Πάρεδρος παντού παραστέκονταν η φινέτσα και το μουσικό θάλος.

Τελευταίος ομιλητής εμφανίστηκε το άπιαστο και το όνειρο της ζωής μας. Ήταν ο φιλοσοφικός μύθος της Διοτίμας. Άκουγες, ωσάν να άκουγες τη φωνή των αιώνων. Τον κρότο από τις τροχαλίες των άστρων. Και έβλεπες, ωσάν να έβλεπες την κόμη της θάλασσας αναδετή. Και το λύγισμα το γοργό της αψηλής φλόγας να χορεύει.

Η Διοτίμα εικόνισε τους ανιόντες αναβαθμούς του έρωτα. Τα έργα του έρωτα, είπε, αναδύουνται από τη γη, και ανεβαίνουν σκαλί-σκαλί ως τον ουρανό.

Ο έρωτας πρώτα καρπίζει τα ωραία σώματα. Ύστερα λαξουργεί τις ωραίες ψυχές. Στη συνέχεια γεννάει τους πλουτοφόρους σκοπούς. Ωσάν την Άπτερο Νίκη ζωντανεύει τη φτερωτή βούληση. Για να δημιουργήσει τους εΰεργους δράστες που φυλάγουν τους ανθρώπους μέσα στην κοινότητα και καλλύνουν τη ζωή τους. Τους νομοθέτες, όπως ο Σόλων και ο Λυκούργος. Τους ευεργέτες, όπως ο Ηρακλής και ο Θησέας. Τους τυραννοκτόνους, όπως ο Αριστογείτων και ο Αρμόδιος. Και τέλος ψηλά ψηλά, εκεί που δεν έχει ψηλότερα, ο έρωτας γεννάει και καταστερώνει τα αθάνατα έργα της επιστήμης και της τέχνης. Τον Πολύκλειτο, τον Οβίδιο, τον Ιπποκράτη, την ουράνια μηχανική, την Ενάτη, την καταγωγή των ειδών, τη θεωρία των κβάντα, την ανακάλυψη της ακτινοβολίας υποβάθρου.

Οι εύστολοι συζητητές είχαν αποσώσει τους φιλοσοφικούς λόγους. Μισοκοιμισμένοι είχαν ανεγείρει στα ανάκλιντρα. Και καθώς η αυγή άρχισε να σπιθίζει αντικρυνά, ο Αριστοφάνης μόνο και ο Σωκράτης, ξεμέθυστοι πάντα και με τάξη, κουβέντιαζαν ήσυχα για τους τραγικούς και τους κωμικούς ποιητές.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ ΓΚΕΜΜΑ 

----------------------------------

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ» 

ΔΙΟΤΙΜΑ – ΠΕΡΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ - ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ: ...όλο το γένος των Δαιμόνων είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ»

Στην Ελληνική Κοσμοθέαση δεν υπάρχει κακός θεός ή κακά πνεύματα. Όλα τα δαιμονικά, αγγελικά ή οποιαδήποτε άλλα πνευματικά όντα είναι αναβαθμητικές απορροές των θεοτήτων.
Οι θνητοί άνθρωποι είναι αδύνατον να επικοινωνήσουν με τους θεούς. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την μεσολάβηση των Δαιμόνων. Αυτό έκανε και ο Σωκράτης. Το Δαιμόνιό του μεσολαβούσε, προκειμένου να επικοινωνεί με τον Θεό Απόλλωνα.

Απόσπασμα από τον λόγο της Διοτίμας, ΠΛΑΤΩΝΟΣ, “ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ” (202e-204c):

Διοτίμα: « ....γιατί βέβαια όλο το γένος των δαιμόνων [202e] είναι ενδιάμεσο ανάμεσα σε θεούς και σε θνητούς». «καὶ γὰρ πᾶν τὸ δαιμόνιον [202e] μεταξύ ἐστι θεοῦ τε καὶ θνητοῦ.» 

Σωκράτης: «Και ποιά είναι, είπα, η δύναμη τους;»

Διοτίμα: « Να εξηγούν και να διαβιβάζουν τα μηνύματα των ανθρώπων στους θεούς και στους ανθρώπους των θεών, των πρώτων τις προσευχές και τις θυσίες, ενώ των θεών τις εντολές και τις ανταποδόσεις για τις θυσίες· και, καθώς βρίσκονται στο ενδιάμεσο θεών και ανθρώπων, καλύπτουν το μεταξύ τους κενό, ώστε το σύμπαν ν᾽ αποχτήσει τη συνοχή του.»

Είναι ο δίαυλος, από τον οποίον διαβιβάζεται και η μαντική στο σύνολό της και το λειτούργημα του ιερατείου, που έχει να κάνει με τις θυσίες και τις μυήσεις [203a] και τα μαγικά άσματα και κάθε μαντεία και μαγγανεία. «καὶ τὰς ἐπῳδὰς καὶ τὴν μαντείαν πᾶσαν καὶ γοητείαν.»

Ο θεός δεν έρχεται σε άμεση επαφή με τον άνθρωπο, αλλά με τη διαμεσολάβηση των δαιμόνων συντελείται κάθε επικοινωνία και συνομιλία των θεών με τους ανθρώπους, και στον ύπνο και στον ξύπνο τους· «θεὸς δὲ ἀνθρώπῳ οὐ μείγνυται, ἀλλὰ διὰ τούτου πᾶσά ἐστιν ἡ ὁμιλία καὶ ἡ διάλεκτος θεοῖς πρὸς ἀνθρώπους, καὶ ἐγρηγορόσι καὶ καθεύδουσι·» κι ο άνθρωπος που είναι σοφός σ᾽ αυτές τις συναλλαγές είναι “δαιμόνιος”, ενώ ο σοφός σ᾽ ό,τι άλλο, που έχει να κάνει με επαγγέλματα ή κάποιες χειρωνακτικές εργασίες, αγοραίος. Οι δαίμονες λοιπόν που λέμε είναι πολλοί και κάθε λογής....... »

Απόδοση Η. Σπυρόπουλος, Εκδ. Ζήτρος

http://www.greek-language.gr

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΣΤΗΝ  ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ - ΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΝΤΟΤΗΤΑ

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είπες, ότι δηλαδή, αφότου εμφανίστηκε ο Έρωτας, στις πράξεις των θεών κυριάρχησε το στοιχείο της ομορφιάς και ότι στην ασχήμια, δεν γεννιέται έρωτας. Μήπως δεν ήταν αυτά τα λεγόμενα σου»;

«Πράγματι, τα είπα !» Τον βεβαίωσε ο Αγάθωνας. «Και πολύ ταιριαστά μιλάς, φίλε μου», συμπλήρωσε ο Σωκράτης, «κι αν αυτά είναι πράγματι έτσι, ο Έρωτας είναι έρωτας για το κάλλος και για την ασχήμια δεν υφίσταται; Μα δεν έχουμε παραδεχτεί ότι αυτό που χρειάζεται κάποιος και δεν το έχει, αυτό αγαπά;»

«Ακριβώς!» Απάντησε ο Αγάθωνας. «Άρα λοιπόν του Έρωτα του λείπει το κάλλος και δεν το έχει.» «Κατ' ανάγκη αυτό πρέπει να πω, »ψιθύρισε ο Αγάθωνας. «Και πως γίνεται; αυτό που του λείπει το κάλλος και δεν το έχει αποκτήσει με κανένα τρόπο, αυτό εσύ λες ότι είναι καλό;»

«Όχι βέβαια!» είπε ο Αγάθωνας. «Και παραδέχεσαι ότι ο Έρωτας είναι καλός, κάτω απ' αυτές τις προϋποθέσεις;» Και ο Αγάθωνας είπε: «Σχεδόν Σωκράτη, δεν έχω ιδέα τι έλεγα τότε.»

«Κι όμως, πολύ σωστά μίλησες», συνέχισε ο  Σωκράτης, «πες μου όμως κάτι ακόμη· 'τα αγαθά θεωρείς ότι είναι καλά»; «Φυσικά!» ήταν η απάντηση. «Επομένως, αν ο Έρωτας στερείται τα καλά και τα αγαθά είναι καλά, είναι αυταπόδεικτο ότι ο Έρωτας στερείται και τα αγαθά». «Εγώ, Σωκράτη», τον διέκοψε ο Αγάθωνας, «και να το ήθελα, δεν θα μπορούσα να βρω επιχειρήματα και να σε αντικρούσω· θα δεχτώ ότι είναι έτσι, όπως εσύ λες.»

«Την αλήθεια, αξιαγάπητε Αγάθωνα, δεν μπορείς ν' αντικρούσεις, γιατί, το ν' αντικρούσεις τον Σωκράτη, δεν είναι καθόλου δύσκολο.Και ήρθε η ώρα να σ' αφήσω.

Το λόγο για τον Έρωτα, που άκουσα κάποτε από μια γυναίκα με προφητικές ικανότητες, τη Διοτίμα, η οποία και σ' αυτά τα ζητήματα, αλλά και σε πολλά άλλα ήταν σοφή, και η οποία ειρήσθω εν παρόδω, όταν κάποτε, πριν από το λοιμό, οι Αθηναίοι θυσίασαν για να λάβουν μαντεία, έδωσε αναβολή στην πανούκλα για δέκα χρόνια· αυτή είναι που δίδαξε και σε μένα τα ερωτικά πράγματα.

Το λόγο, λοιπόν, που είπε εκείνη, ύστερα απ' όσα καταλήξαμε με τον Αγάθωνα, θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω με λεπτομέρειες, εγώ με τον δικό μου τρόπο, όπως μπορώ.

Πρέπει όμως, Αγάθωνα, ν' ακολουθήσω τη δική μου γραμμή διήγησης και ν' αναφερθώ αναλυτικά πρώτα στον ίδιο τον Έρωτα, στην ταυτότητα και στην ποιότητα του και ύστερα στα έργα του. Μου φαίνεται πανεύκολο να σας τα διηγηθώ με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο κάποτε τα παρουσίασε σε μένα η ξένη, εξετάζοντάς με μέ παντοειδείς ερωτήσεις για την ανεύρεση της αλήθειας. Ούτε λίγο ούτε πολύ και εγώ τα ίδια έλεγα σ'αυτή, παρόμοια μ' αυτά που τώρα σε μένα ο Αγάθωνας έλεγε, ότι δηλαδή ο Έρωτας είναι μεγάλος θεός και ότι σχετίζεται με το καλό. Και με ήλεγξε και μένα με τα ίδια επιχειρήματα που εγώ ήλεγξα αυτόν, αποδεικνύοντας δηλαδή ότι ούτε καλός είναι, πράγμα που εγώ υποστήριζα, ούτε αγαθός.

Και εγώ της είπα: «Τί είναι αυτά; Άραγε ο "Έρωτας είναι αισχρός και κακός;» ΗΔιοτίμα απάντησε: «Δεν αποφεύγεις τις δυσοίωνες εκφράσεις («Μη γρουσουζεύεις!») ή νομίζεις ότι κατ' ανάγκη είναι αισχρό εκείνο που δεν είναι καλό;»

«Και με το παραπάνω!»

«Αλήθεια; Κι αν δεν είναι σοφό, είναι αμαθές;

 Μήπως δεν σου περνάει από το μυαλό ότι υπάρχει και κάτι ενδιάμεσο μεταξύ σοφίας και αμαθείας;» «Τί είναι αυτό;» «Το να έχεις ορθές απόψεις» είπε, «χωρίς να μπορείς να τις εκφράσεις, δεν καταλαβαίνεις ότι δεν είναι ούτε γνώση-πως θα μπορούσε η γνώση να είναι κάτι ανέκφραστο; - ούτε αμαθία - πώς θα μπορούσε να ονομαστεί αμαθία, όταν υπάρχει σαφής αντίληψη της αντικειμενικότητας;-- αλλά, αν δεν κάνω λάθος, η ορθή άποψη και σκέψη βρίσκεται ανάμεσα στη φρόνηση και στην αμάθεια».

 «Δίκιο έχεις!» Είπα εγώ.

Μη λοιπόν, μη θεωρείς αναγκαστικά αισχρό, ο,τι δεν είναι καλό ή κακό ο,τι δεν είναι αγαθό. Έτσι λοιπόν, και σχετικά με τον Έρωτα, αφού και ο ίδιος παραδέχεσαι ότι δεν είναι αγαθός ή καλός, μην νομίζεις ότι πολύ περισσότερο θα 'πρεπε να είναι αισχρός και κακός, αλλά κάτι ενδιάμεσο των δυο αυτών».

«Κι όμως,» είπα εγώ, « είναι κοινά αποδεκτό ότι πρόκειται για μεγάλο θεό· όλοι το λένε. »

 «Με τη λέξη όλοι», είπε, «αναφέρεσαι στους ειδήμονες ή και στους άσχετους;»

«Σε όλους», είπα και εκείνη γέλασε και είπε θριαμβολογώντας: «Πώς λοιπόν κάνουν λόγο για μεγάλο θεό αυτοί που ισχυρίζονται ότι αυτός δεν είναι καν θεός;»

«Ποιοί είναι αυτοί;» είπα εγώ.

«Ένας εσύ »,είπε «και μια εγώ.»

Και εγώ είπα: «Δεν σε καταλαβαίνω, τί εννοείς;»

Και κείνη ανταπάντησε: «Εύκολα θα καταλάβεις. Δε μου λες; Αρνείσαι ότι στο σύνολό τους οι θεοί είναι ευτυχισμένοι και καλοί; Μη μου πεις ότι θα τολμούσες να πεις ότι κάποιος απ' τους θεούς δεν είναι ευτυχισμένος και καλός;»

«Όχι, μα το Δία!» Απάντησα.

«Κι ονομάζεις λοιπόν ευτυχισμένους, αυτούς που δεν έχουν αποκτήσει τα καλά και τα αγαθά;»

«Όχι, βέβαια!»

«Έλα που για τον Έρωτα παραδέχτηκες ότι λόγω έλλειψης των καλών και των αγαθών τα επιθυμεί αυτά, γιατί τά 'χει ανάγκη.»

«Ναι, το παραδέχτηκα».

«Πώς λοιπόν, θα μπορούσε να είναι θεός αυτός που δεν έχει μερίδιο στα καλά και στα αγαθά;»

«Δε γίνεται,απ' ό,τι φαίνεται».

«Βλέπεις λοιπόν», είπε, «ότι και συ δεν θεωρείς τον Έρωτα θεό;»

«Τί μπορεί νά ‘ναι ο Έρωτας», είπα εγώ, «θνητός;»

«Καθόλου!»

«Αλλά τί;»

«Κάτι ενδιάμεσο μεταξύ θνητού και αθάνατου, σύμφωνα με τα προηγούμενα,» είπε, και εγώ απόρησα:

«Δηλαδή, Διοτίμα, τί είναι αυτό;»

«Μεγάλη θεότητα, Σωκράτη· και για να το ξέρεις, κάθε θεότητα βρίσκεται ανάμεσα στους θεούς και τους θνητούς».

«Και ποιες δυνάμεις έχει»; Ρώτησα εγώ.

«Ερμηνεύει και μεταφράζει, στους μεν θεούς τα ανθρώπινα στους δε ανθρώπους τα θεϊκά· και πιο συγκεκριμένα, από τους μεν τις παρακλήσεις και τις θυσίες από τους δε, τις απαιτήσεις και τις αποζημιώσεις για τις θυσίες και, καθώς βρίσκεται στη μέση, συμπληρώνει τέλεια και τους μεν και τους δε, ώστε τα πάντα έχουν συνδεθεί με τ’ όνομά του. Με τη μεσολάβηση του, προοδεύει στο σύνολο της η μαντική τέχνη και η τέχνη των ιερέων και εκείνων που καταπιάνονται με τις θυσίες, τις τελετές, τις μαγγανείες και γενικά τη μαντεία και τη μαγεία».

-ΠΛΑΤΩΝΟΣ – ΣΥΜΠΟΣΙΟ -

Διαβάστε: Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ, Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ-ΔΙΟΤΙΜΑΣ

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΑΝΤΖΥ ΣΑΜΙΟΥ- ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!  oriaka

                                                           ___________________

Σχετικές αναρτήσεις:

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ 

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΟΤΙΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

ΣΥΜΠΟΣΙΟΝ ΠΛΑΤΩΝΟΣ [ΠΕΡΙ ΕΡΩΤΟΣ]

ΕΡΩΣ Ο ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΣ

Η ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΔΙΟΤΙΜΑ. Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ

Η Διοτίμα έζησε στο β' μισό του -5ου αι. και συγκαταλέγεται μαζί με τους Πυθαγόρα, Σωκράτη, Ιπποκράτη και Πλάτωνα, στους μεγάλους κλασσικούς δασκάλους του Αρχαίου Ελληνικού κόσμου. 

Ήταν ιέρεια στην Αρχαία Μαντινεία, φιλόσοφος, Πυθαγόρεια και μάλιστα γνώστρια της Πυθαγόρειας Αριθμοσοφίας.
 Η κύρια αναφορά και η φιλοσοφική φυσιογνωμία της Διοτίμας βρίσκεται στο λόγο του Σωκράτη στο "Συμπόσιο" (ή "περί Έρωτος") του Πλάτωνα, όπου εμφανίζεται σαν πολύ σημαντικό πρόσωπο.

 Στο ίδιο έργο ο Σωκράτης αναφέρεται σ' αυτήν ως δασκάλα του λέγοντας ότι ήταν ιέρεια στην Μαντίνεια και ότι τελούσε τον καθαρμό των Αθηναίων μετά το λοιμό του -429. 

Ο Σωκράτης δηλώνει ότι οφείλει σ' αυτήν ακριβώς τις απόψεις του για τον έρωτα, ως πόθο και κίνητρο για το ωραίο και αληθινό. Σε ένα μεγάλο μέρος ο λόγος του είναι η αφήγηση του διαλόγου περί Έρωτος που είχε με αυτήν. 
Ουσιαστικά πρόκειται για το λόγο και τη διδασκαλία της Διοτίμας. 
Τον διάλογο αυτόν ο Σωκράτης μεταφέρει στους φίλους του, διδάσκοντας ότι ο ίδιος είχε προηγουμένως μάθει για τον Έρωτα από αυτήν, η οποία "σε αυτό το θέμα ήταν πολύ σοφή". 

Το κλειδί της Σωκρατικής σκέψης βρίσκεται μέσα στη διδασκαλία της Διοτίμας, όπως αυτή παρατίθεται από τον Πλάτωνα στο Συμπόσιο . Είναι το μόνο σημείο όπου, τόσο ο Πλάτωνας, όσο και μέσω αυτού ο Σωκράτης, προσδιορίζουν τη Διοτίμα ως τη «δασκάλα του Σωκράτη» και δείχνεται έτσι η κατεύθυνση απ' την οποία έχει προέλθει η διδασκαλία που ευαγγελίζονται:
 η αληθινή σημασία αυτών που θα πράξει ο άνθρωπος δεν έχει σχέση με τη δράση του, τις επιπτώσεις της οποίας ούτως ή άλλως δεν μπορεί να καταλάβει αφού δεν γνωρίζει τίποτα. 
Σκοπός της ζωής του είναι να πραγματωθεί μέσα του μια συγκλονιστική υπαρξιακή αλλαγή, να φθάσει μέχρι τη θέαση του απολύτου κάλλους που «δεν υπόκειται ούτε εις γέννηση ούτε εις αφανισμό». 

Με σύγχρονους όρους, η φιλοσοφία αυτή είναι «εσωτερική». Δηλαδή στοχεύει, όχι στην εξωτερική αλλαγή, αλλά στην ανάπτυξη της ίδιας της ύπαρξης, της συνείδησης, του τρόπου που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται με τις ίδιες του τις αισθήσεις τον εαυτό του και τον κόσμο. 

Η διδασκαλία της Διοτίμας δίνεται στο Συμπόσιο με τη διεξοδική περιγραφή των φάσεων από τις οποίες περνά αυτή η εσωτερική πορεία, η ενασχόληση με τη φιλοσοφία, που κινητήρια δύναμή της είναι ο «διαρκώς φιλοσοφών Έρως».
 Πηγή.